មគ្គុទ្ទេសក៍មូស្លីមថ្មី

មគ្គុទ្ទេសក៍មូស្លីមថ្មី ក្បួនច្បាប់ និងសេចក្តីណែនាំសំខាន់ៗនៃសាសនា ឥស្លាម សម្រាប់អ្នកមូស្លីមថ្មីនៅគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតរស់នៅ ហ្វាហាទ ពិន សាឡិម ហ្ពះម៉ាម كمبوديا- ترجمة ومراجعة : املركز الثقايف الحضاري العريب شارك يف الطباعة متربعي جمعية نور العلم رشق آسيا

បោះពុម្ពពលើកទី១ 1447/2025 រក្សាសិិទ្ធិិិគ្រប់យ៉ាងដោយ មគ្គុទ្ទេសក៍ទំនើប សម្រាប់ការបោះពុម្ពព និងចែកចាយសៀវភៅ សូមទាក់ទង មគ្គុទ្ទេសក៍ទំនើប K . S . A ទូរស័ព្ទទលេខ: +966114486000 ទូរសារ: +966114482181

ក្រុមផ្តតល់ប្រឹ[ក្សាវិិចារណកថា សាស្ត្រាចារ្យ បណ្ឌិិ ត អាលីមូហាយិិ ទ្ទីន អាល់កើរ៉ោះដាហ្គី អគ្គគលេខាធិិការនៃសហព័ន្ធធសាសនវិិទូឥស្លាមអន្តតរជាតិិ សាស្ត ររាចារ្យ បណ ឌឌិិត អាប់ឌុលហ្វវា ត់តាហ ម៉ះមូដ អុិដរិស ប្ររធានផ្នែកនីតិិសាស្រ្តតប្រៀបធៀប នៃមហា វិិទ្យាល័យស្ហារីអះនិងច្បាប់ សាកល វិិទ្យាល័យ អាល់អាសហ៊ើរ សាស្ត្រាចារ្យ បណ្ឌិិ ត មូហាំម៉ាត់ ជើពរុលអុលហ្វី

អ្នកជំនាញ បណ្ឌិិ ត្យសភានីតិិសាស្ត្ររឥស្លាមអន្តតរជាតិិ ក្រោោមអង្គគការសន្និិបាទឥស្លាម បណ្ឌិិ ត យូសុហ្វវ ពិន អាប់ទុលឡោះ អាល់ស្សាពីលី សាស្រ្តាXចារ្យនីតិិសាស្ត្ររប្រៀបធៀប វិិទ្យាស្ថានយុត្តិិធម៌ជាន់ខ្ពពស់ សាកល វិិទ្យាល័យ អាល់អុីម៉ាំមូហាំម៉ាត់ ពិន ស៊ូអ៊ូទ អាល់ឥស្លាមី យ៉ះ អ្នកនិិពន្ធ ធ លោក ហ្វាហាទ ពិន សាឡិម ហ្ពះម៉ាម អ្នកបកប្រែ អង្គគការវប្បធម៌ អារ្យធម៌ កម្ពុជា - អារ៉ាប់ អ្នកត្រួតពិនិត្យ អង្គគការវប្បធម៌ អារ្យធម៌ កម្ពុជា - អារ៉ាប់ រចនា រោងពុម្ពព ទើរសាម៉ាអិិលគូទុប ថតចំលង គេហទំព័រនិងស្ទូឌីយោឯកទេស ឌី ភី អាយ បោះពុម្ពព និង ចែកចាយ រោងពុម្ពព ទើរសាម៉ាអិិលគូទុប ផ្សព្វផ្សាយតាមអេឡិិកត្រូ និក មគ្គុទ្ទេសក៍ទំនើបព័ត៌មានា នវិិទ្យា

ឥស្លាមមានការកើនឡើងជាលំដាប់ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ មូលហេតុគឺដោយសារ តែសាសនា ឥស្លាមដែលជាសាសនា របស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ មានភាពសមស្របនិង បញ្ញា ស្មារតី និងធម្មមជាតិិរបស់ មនុស្សសុទ្ធធសាធ ដែលអាចឲ្យពួកគេជឿជាក់បាន និងអាចផ្លាស់ប្ដូរជីវិតរបស់ ពួកគេឱ្យប្រសើរ។ ហើយក៏ដោយសារតែមានការចូលរួម ខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ធំធេងរបស់ បណ្តាមជ្ឈមណ្ឌឌលឥស្លាម និងបណ្តាឃោសនិកដែល មានជំនាញលើការអំពាវនាវអ្នកមិនមែនមូស្លីមនៅជុំវិិញពិិភពលោក តាមរយៈ ការប្រើ ប្រាស់វិិធីសាស្ត្ររ និងបច្ចេកទេសទំ នើបផ្សេងៗ។ ប៉ុន្តែយើងសង្កេតឃើញថា ការខិតខំប្រឹងប្រែងភាគច្រើន គឺផ្តោោតតែលើការ អំពាវនាវមនុស្សឲ្យចូលកាន់សាសនា ឥស្លាម និងមិនបានផ្តតល់នូវមគ្គុទ្ទេសក៍ណាមួយ ដែលមានគោលការណ៍ច្បាស់លាស់សម្រាប់អ្នកមូស្លីមថ្មី ដើម្បីពង្រឹ[ងពួកគេឲ្យរឹងមាំ នៅលើមាន គ៌ាត្រឹ[មត្រូវ បន្ទាប់ពីពួកគេបានធ្វើសាក្សីទទទួលស្គាល់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយការពោលពាក្យសក្ខីកម្មម(ស្ហាហាហ្ទះ)រួចឡើយ។ ដោយនៅមានរឿងជាច្រើន ទៀតដែលពួកគេត្រូវរៀនសូត្ររអំពីសាសនា ឥស្លាម ដើម្បីយកមកអនុវត្តតនៅក្នុងគ្រប់ បរិិបទនៃជីវិតរស់នៅរបស់ ពួកគេ ដូចនេះ "ទើរសាម៉ាអិិលគូទុប" មានកិិត្តិិយសសូ មជូននូវ សៀវភៅ "មគ្គុទ្ទេសក៍មូស្លីមថ្មី" ដែលនឹងបង្ហាញដល់អ្នកមូស្លីមថ្មីគ្រប់ទិិសទីនូវសេចក្តី ណែនាំ ក៏ដូចជាមេរៀនថ្មីៗអំពីសាសនា ឥស្លាមដើម្បីជាការសិិក្សាឈ្វេងយល់បន្ថែម អំពីសាសនាដ៏ល្អផូរផង់នេះ។ សៀវភៅមួយកបាលនេះ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ[ដែលយើងបានប្ររមូល និងដកស្ររង់ ពីគេហទំព័រអុីនធើណិិត បណ្តាញសង្គគម ឃ្លិិបវីឌីអូអប់រំ និងកម្មមវិិធី ទូរស័ព្ទទនានា ដែលទាំងអស់ នេះ គឺដើម្បីបម្រើជាប្ររយោជន៍ដល់ អ្នកអាន ជាពិិសេសអ្នកមូស្លីមថ្មីនៅក្នុងគ្រប់ច្ររកល្ហ ហកនៃផែនដី ដែលកំពុងតែមានតម្រូវការសិិក្សាអំពីសាសនា ឥស្លាម។ យើងសុំពីអល់ឡោះ សូមទ្ររង់ប្ររទាននូវចិិត្តតជ្រះថ្លា ទាំងក្នុងពាក្យសំដីនិងការអនុវត្តតរបស់ យើង។ អ្នកបោះពុម្ពពផ្សាយ

មាតិិកានៃសៀវភៅ

សេចក្តីផ្តើម ពរជ័យដ៏ធំបំផុតដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងជីវិត16 គោលបំណងនៃជីវិតរបស់ យើង18 ឥស្លាមជាសាសនា សាកល 19 ក្នុងសាសនា ឥស្លាមមិនមានអ្នកសម្ររបសម្រួ លរវាងព្រះជាម្ចាស់និងខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់ 20 ឥស្លាមគឺជាសាសនា នៃជីវិត 23 សិិក្សាឈ្វេងយល់ពីច្បាប់ឥស្លាម 25 បទប ញ្ញញត្តិិឥស្លាម 26 គោលគ្រឹះ[ឥស្លាមទាំងប្រាំ 27 តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្ដេចដើម្បីឈ្វេងយល់ពីច្បាប់សាសនា ឥស្លាម? 28 ឥស្លាមជាសាសនា ដែលមានលក្ខខណៈអព្យាក្រឹ[ត30 សាសនា ឥស្លាមគ្ររបដណ្ត តប់គ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់ នៃជីវិត 31 សូមមើលគំរូពិតរបស់ ឥស្លាម ពុំមែនមើលលើទង្វើ របស់ មូស្លីមមួយចំនួននោះឡើយ 33 កត្តា្តាចាំបាច់ទាំងប្រាំដែលត្រូវរក្សា 34 មាតិិកា ទំព័រ មាតិិកា ទំព័រ 1 ជំនឿរបស់អ្នក ពាក្យសច្ចាចាទាំងពីរ អត្ថថន័យ និងកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ វា 40 ការសច្ចាចាថា មូហាំម៉ាត់គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ 43 គោលគ្រឹះ[នៃជំនឿទាំងប្រាំមួយ 52 តើការគោរពសក្កាការៈមានន័យដូចម្ដេច?61 ស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម) 65

មាតិិកា មាតិិកា ទំព័រ ទំព័រ 2 3 ការជម្រះសម្អាតរបស់អ្នក ការសឡាតរបស់អ្នក ជំនឿចំពោះព្រះនាមរបស់ អល់ឡោះ និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ ទ្ររង់ 69 ជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់(ពួកទេវតា) 73 ជំនឿចំពោះបណ្តាព្រះគម្ពីរ 76 ជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ 83 ជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក 96 ជំនឿចំពោះការកំណត់ព្រះលិិខិត 105 និិយមន័យនៃការជម្រះ សម្អាត114 ការជម្រះ សម្អាតពីភាពកខ្វក់115 ហាហ្ទាស(ភាពកខ្វក់ផ្នែកបញ្ញញត្តិិច្បាប់)118 តើខ្ញុំត្រូវយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)យ៉ាងដូចម្ដេច?120 ការថ្វាយបង្គំ ឬសឡាតនៅក្នុងឥស្លាម128 ឋានៈ និងផលបុ ណ្យនៃការសឡាត128 តើអ្វីទៅជាលក្ខខខណ្ឌឌដែលចាំបាច់ត្រូវមានមុនពេលស ឡាត?132 សឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចទាំងប្រាំ និងពេលវេលារបស់ វា135 ទីកន្លែ ងសឡាត136 របៀបស ឡាត140 គោលគ្រឹះ[(រូកុន) និងប្ររក្សារចាំបាច់(វ៉ាជិិប)នៃសឡាត156 តើអ្វីទៅជាការសឡាតស៊ូណិិត(ថ្វាយបង្គំ ស្ម័គ្ររចិិត្តត)?160

សឡាតជើម៉ាអះ(ថ្វាយបង្គំរួមគ នា)162 ការប្ររក្សាសហៅឱ្យមកថ្វាយបង្គំ(អាហ្សាន)165 ការមានចិិត្តតនឹងនរ ស្មឹ[ងស្មាធក្នុងពេលស ឡាត168 ការសឡាតជុមអាត់(ថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្ររ)171 ការសឡាតរបស់ អ្នកជំងឺ177 ការសឡាតរបស់ អ្នកធ្វើដំណើរ178 មាតិិកា មាតិិកា ទំព័រ ទំព័រ 4 5 ការបួសរបស់អ្នក ហ្សាកាត់របស់អ្នក ការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន182 ឧត្តតមភាពនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន182 គោលបំណងនៃការបួស183 គុណប្ររយោជន៍នៃការបួស185 ប្ររក្សារដែលបណ្តាលឲ្យខូចបួស186 អ្នកដែលអល់ឡោះអនុញ្ញាតឲ្យផ អាកបួស188 ការបួសស៊ូ ណិិត(បួសស្ម័ គ្ររចិិត្តត)190 ពិិធីបុណ្យចេញបួស (រ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ)191 ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់198 គោលបំណងនៃការបរិិច្ចាគហ សាកាត់198 តើទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្វីខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់?199 តើត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ទៅឲ្យអ្នកណាខ្លះ? 202

មាតិិកា ទំព័រ មាតិិកា ទំព័រ 6 ការធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ឧត្តតមភាពនៃទីក្រុងម៉ាក្កះ និងម៉ាស្ជិិតអា ល់ហារ៉៉ម206 អត្ថថន័យនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី209 ស្ថានភាពអ្នកមូស្លីមដែលមានលទ្ធធភាពធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី210 លក្ខខខណ្ឌឌ មានម៉ះរ៉៉មសម្រាប់ស្ត្រីដែលទៅធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី212 ឧត្តតមភាពនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី212 គោលបំណងនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី213 ការធ្វើអ៊ុមរ៉ោះ216 ថ្ងៃបុណ្យអាដហា (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី)217 ការទស សនកិិច្ចទីក្រុងម៉ាទីណះ220 7 ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់ អ្នក226 ការប្ប្ប្រាក់(រីហ ពា)228 ហានិិភ័យរបស់ ការប្ប្ប្រាក់ទៅលើបុគ្គគល និងសង្គគម231 ភាពមិនច្បាស់លាស់ និងការដែលមិនដឹងច្បាស់234 ភាពអយុ ត្តិិធម៌ និងការយកទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្នកដទៃដោយមិនត្រឹ[មត្រូវ235 ល្បែងស៊ីសង238 សុជីវធម៌ដែលឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់ក្នុងទំនាក់ទំនងប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុ241

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក ចំណីអាហា រ និងភេសជ្ជៈរបស់ អ្នក 246 ដំណាំ និងផលានុផល 246 សុរា និងជាតិិអាល់កុល 247 គ្រឿងញៀន 249 អាហា រសមុទ្ររ 249 សត្វវនៅលើគោក 250 ការប្ររមាញ់ សត្វវតាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាម 253 សុជីវធម៌នៃការទទទួលទានអាហា រ និងភេសជ្ជៈ 254 មាតិិកា ទំព័រ មាតិិកា មាតិិកា ទំព័រ ទំព័រ 9 10 សម្លៀកបំ ពាក់របស់អ្នក គ្រួសាររបស់អ្នក សម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម 260 ច្បាប់ទូទៅដែលទាក់ទងនឹងសម្លៀកបំពាក់261 ឋានៈគ្រួសារនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម 268 ឋានៈស្ត្រីនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម271 អាពាហ៍ពិិពាហ៍ក្នុងសាសនា ឥស្លាម 283 សិិទ្ធិិិ និងកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ ប្តីប្ររពន្ធធនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម 286 ពហុពន្ធធភាព 294 ទំព័រ

សីលធម៌របស់អ្នក មាតិិកា មាតិិកា ទំព័រ 12 ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ការលែងលះ 296 សិិទ្ធិិិរបស់ ឪពុកម្តាយ 298 សិិទ្ធិិិរបស់ កូន 300 ឋានៈនៃសីលធម៌ល្អនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម 306 លក្ខខណៈពិិសេសនៃសីលធម៌ល្អក្នុងសាសនា ឥស្លាម 309 ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតព្យាការី និងសីលធម៌ដ៏ល្អរបស់ លោក316 របៀបចូលសាសនា ឥស្លាម326 ការសារភាពកំហុសដោយស្មោះ(តាវហ្ពាត់)327 ការបង្ហាញនូវការដឹងគុណទៅកាន់អល់ឡោះចំពោះការចង្អុលបង្ហាញរបស់ ទ្ររង់330 ការអំពាវនាវទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម332 បរិិស្ថានរបស់ អ្នក និងគ្រួសាររបស់ អ្នក337 ជីវិតគ្រួសារបន្ទាប់ពីចូលឥស្លាម338 តើគប្បីផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះដែរឬទេ បន្ទាប់ពីចូលសាសនា ឥស្លាម? 347 ការអនុវត្តនូវអនាម័ យពីធម្មមជាតិិ(ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះ)350 ទំព័រ ទំព័រ

សូមអបអ រសាទរចំពោះការទទទួលយកសាសនា ឥស្លាមដ៏ប្ររសេើរនេះ ហើយបាន ជ្រើសរើស យកការចង្អុលបង្ហាញដ៏ត្រឹ[មត្រូវ និងបានចាកចេញពីភាពងងឹតទៅរកពន្លឺ នៃសេចក្តីជំនឿ។ សូមអបអ រសាទរចំពោះភាពក្លាហា ននិងគោលបំណងរបស់ អ្នកក្នុងការស្វែងរក ការពិត មុនពេលដែលធ្វើការសម្រេ ចិិ ត្តតដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងជីវិតរបស់ អ្នកដោយការ ទទទួលយកសាសនាដ៏ថ្កុំថ្កើងមួយនេះ! អ្នកណាដែលបានទិិញឧបករណ៍ថ្មីមួយ ឬបានចូលរួមក្នុងក្លិិប ឬក្រុមណាមួយ ឬ អង្គគការណាមួយ ច្បាស់ណាស់គឺគេត្រូវតែប្រឹងប្រែងនៅក្នុងការសិិក្សាហើយនិងស្គាល់ អ្វីដែលគេត្រូវទទទួលបាន ហើយអ្វីដែលជាកាតព្វវកិិច្ចត្រូវធ្វើ និងស្វែងរកដំណោះស្រាយ ជាមួយស្ថានភាពថ្មីនោះ។ ស្ររដៀងគ នានេះដែរ ចំពោះអ្នកដែលអល់ឡោះបានប្ររទានពរជ័យ ដោយបាន ឲ្យគេបានចាកផុតអំពីភាពងងឹតទៅកាន់ពន្លឺ(ជំនឿ) ហើយបានជួយឲ្យបានទទទួលការ បង្ហាញផ្លូវ និងបានទទទួលយកសាសនា ឥស្លាម គឺគេត្រូវតែប្រឹងប្រែងសិិក្សាឈ្វេងយល់ ពីក្បួនច្បាប់សាសនា របស់ ខ្លួនដើម្បីគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះដោយឈរលើ ការយល់ដឹងទូលំទូលាយ ហើយអាចប្ររ ឈមនឹងស្ថានការណ៍ជុំវិិញខ្លួនគេទាំងអស់ ស្ររបទៅតាមក្បួនច្បាប់ដែលសាសនា ឥស្លាមបានបង្រៀន។ ដំណឹងល្អដែលអ្នកត្រូវតែរីករាយនៅពេលទទទួលបានចំណេះដឹងអុីស្លាមគឺថា ព័ត៌មានា នដែលអ្នកទទទួលបានទាំងនេះ វាគឺជាកេរមរតកនៃបណ្តាព្យាការី និងបណ្តា អ្នកនាំសារទាំង ឡាយ ព្រោះថាពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាព្យាការីទាំងអស់ មិនបាន បន្សល់ទុកកេរមរតកទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងរបស់ របរអ្វីផ្សេងឡើយ គឺមានតែចំណេះដឹង ប៉ុណ្ណោះណោះដែលពួកគាត់បានបន្សល់ទុក។ អ្នកណាដែលទទទួលបានចំណេះដឹងនេះ ពិតជានឹងទទទួលបានចំណែកដ៏ច្រើនសន្ធឹ[កសន្ធាប់នៃកេរមរតកនៃបណ្តាព្យាការី។ (ស៊ូណាន់ អាពូទើវូទ : ៨៨)

ហើយមគ្គុទ្ទេសក៍ដែលមានរូបភាពដ៏ស្របស់ ស្អាតនេះ នឹងផ្តតល់ឲ្យអ្នកនូវជំហា ន ដំបូង និងដំណាក់កាលគ្រឹះ[ក្នុងការរៀនសូត្ររអំពីសាសនា ឥស្លាមដែលជាពរជ័យដ៏ ធំធេងបំផុតដែលអល់ឡោះបានប្ររទានដល់មនុស្ស។ វាផ្តតល់ឱ្យអ្នកនូវសេចក្តីណែនាំ ក្នុងទិដ្ឋភាពជាច្រើននៃជីវិតដែលអ្នកជួបប្ររទះ ឆ្លើយតបនឹងសំណួរបន្ទាន់របស់ អ្នក និងផ្តតល់ឱ្យអ្នកនូវការគាំទ្ររគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយមនុស្សនៅជុំវិិញ ដោយជោគជ័យ ចំពោះ ស្ថានភាពផ្សេងៗ ដែលអ្នកទំនងជានឹងជួបប្ររទះ ។ សៀវភៅ នេះ គឺមានរចនាបថ ច្បាស់លាស់ ងា យស្រួល ហើយនិងផ្តតល់នូវព័ត៌មានា នជាក់លាក់ ដោយអនុលោមទៅតាមគម្ពីរគួរអាន និងលំអានរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់។ បន្ថែមពីលើ ការដែលជាសៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៍ដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មមណនេះដែរ វាក៏ជាឯកសារយោង ដែលអ្នកអាចត្ររល ប់ទៅរកព័ត៌មានា នរបស់ វាយ៉ាងងា យស្រួលបំ ផុតរៀងរាល់ពេលដែល អ្នកប្ររ ឈមនឹងបញ្ហា ឬក៏អ្នកត្រូវការយល់ដឹងអំពីក្បួនច្បាប់របស់ អល់ឡោះនៅក្នុងបញ្ហា អ្វីមួយ។

យើងសុំបួងសួងទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យអ្នកកាន់តែទទទួលបាននូវភាព ចម្រុ ងចម្រើន និងការចង្អុលបង្ហាញបន្ថែមទៀត ដែលធ្វើឱ្យដួងចិិត្តតរបស់ អ្នកប្ររ កាន់ខ្ជាប់ យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនចំពោះសាសនា របស់ ទ្ររង់ និងទទទួលបានពរជ័យគ្រប់ទីកន្លែ ងដែល អ្នកមានវត្តមាន និងទទទួលយើងទាំងអស់ គ នាទៅក្នុងឋានសួគ៌ជាមួយបណ្តាព្យាការី និងបណ្តាអ្នកសាងកុសលដ៏ស្មោះត្ររង់ទាំងឡាយផងចុះ។ អ្នកនិិពន្ធធ

វ ពរជ័យដ៏ធំបំផុតដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងជីវិត គោលបំណងនៃជីវិតរបស់ យើង ឥស្លាមជាសាសនា សាកល ក្នុងសាសនា ឥស្លាមមិនមានអ្នកសម្ររបសម្រួ លរវាងព្រះជាម្ចាស់ និងខ្ញុំបម្រើ របស់ ទ្ររង់ឡើយ ឥស្លាមគឺជាសាសនា នៃជីវិត សិិក្សាឈ្វេងយល់ពីច្បាប់ឥស្លាម បទប ញ្ញញត្តិិឥស្លាម គោលគ្រឹះ[ឥស្លាមទាំងប្រាំ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្ដេចដើម្បីឈ្វេងយល់ពីច្បាប់សាសនា ឥស្លាម? ឥស្លាមជាសាសនា ដែលមានលក្ខខណៈអព្យាក្រឹ[ត សាសនា ឥស្លាមគ្ររបដណ្ត តប់គ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់ នៃជីវិត សូមមើលគំរូពិតរបស់ ឥស្លាម ពុំមែនមើលលើទង្វើ របស់ មូស្លីមមួយចំនួនឡើយ កត្តា្តាចាំបាច់ទាំងប្រាំដែលត្រូវរក្សា មាតិិកា

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានប្ររទានពរជ័យ រាប់មិនអស់ ដល់យើងគ្រប់គ នា។ ទ្ររង់បានផ្តតល់ ឱ្យយើងនូវអំណោយនៃការមើលឃើញ ការ ស្តាប់ឮ ប្រាជ្ញា សុខភាព គ្រួសារ ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ជាច្រើនទៀតផង។ ទ្ររង់ថែមទាំងបានដាក់ អ្វីៗទាំងអស់ នៅក្នុងសកល លោកនេះជា ប្ររយោជន៍ដល់យើង។ ព្រះអាទិិត្យ ព្រះចន្ទទ មេឃ និងផែនដី និងរបស់ ជាច្រើនរាប់មិនអស់ > សាសនា ឥស្លាមគឺជាពរជ័យដ៏ធំបំផុត ដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងជីវិត ដូចអល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយប្រសិន នបើពួកអ្នករាប់ព្រះគុណរបស់ ទ្ររង់ នោះ គឺពួកអ្នកមិនអាចរាប់វាអស់ ឡើយ"។(គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ១៨)

ប៉ុន្តែពរជ័យទាំងនេះ នឹងសាបសូ ន្យទៅវិិញនៅពេលចុងបញ្ចច ប់នៃជីវិតរបស់ យើងបានមកដល់ ហើយមានតែពរជ័យមួយគត់ដែលធ្វើឲ្យយើងមានសុភមង្គគល និង សុខដុមរមនាទាំងក្នុងលោកិិយ និងថ្ងៃបរលោក នោះគឺពរជ័យនៃសាសនា ឥស្លាមដែល ជាពរជ័យដ៏ធំបំផុតដែលអល់ឡោះបានប្ររទានឱ្យយើង។ ហេតុដូចនេះទើបទ្ររង់ បានលើកតម្កើងចំពោះវាលើសពរជ័យផ្សេងទៀត។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

“ថ្ងៃនេះយើងបានបំពេញសាសនា របស់ ពួកអ្នកឲ្យពួកអ្នក និងបានបង្រ្គ គប់ឧបការគុណ របស់ យើងឲ្យពួកអ្នក ហើយយើងបានជ្រើសរើស សាសនា ឥស្លាម ជាសាសនា របស់ ពួក អ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ៣)

ពិតជាពរជ័យដ៏ធំធេងណាស់ចំពោះយើង! ការដែលទ្ររង់បាននាំយើងចេញពី ផ្លូវងងឹតទៅកាន់ពន្លឺនៃជំនឿ ហើយបានណែនាំយើងទៅកាន់សាសនាពិតដែលទ្ររង់ បានជ្រើសរើស ម្រាប់យើង ដើម្បីដឹងពីគោលបំណងនៅពីក្រោោយអត្ថិិភាពរបស់ យើង ពោលគឺ ការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ។ នៅពេលនោះ ពិតជាទទទួលបាននូវ សុភមង្គគលក្នុងលោកិិយនេះ និងការតបស្ន នងយ៉ាងធំធេងបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក។

សេចក្តីផ្តើ`ម 17 ពិតជាពរជ័យដ៏ធំធេងណាស់ចំពោះយើង! ដែលទ្ររង់ បានជ្រើសរើស យើងឲ្យ ក្លាយទៅជាសហគ មាន៍ដ៏ល្អបំផុតដែលមិនធ្លាប់មានសម្រាប់មនុស្សជាតិិ ដោយមាន សក្ខីកម្មមនៃជំនឿថា៖ គ មានទេម្ចាស់ ដែលគេគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅៅពីអល់ឡោះ ដែលវាជាពាក្យដែលអល់ឡោះបានបញ្ជូ នបណ្តាអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់ទាំង ឡាយមក។ នៅពេលដែលមានក្រុមឆោតលផងង់មួយករុមដែលពួកគេមានអំនួតថា ឥស្លាម ត្រូវអរគុណដល់ពួកគេ ព្រោះពួកគេបានចូលកាន់សាសនា ឥស្លាម ផ្ទុយទៅវិិញ អ្នក ដែលគេត្រូវថ្លែងអំណរគុណនោះ គឺអល់ឡោះតែមួយគត់ ព្រោះទ្ររង់ជាម្ចាស់ដែល បានបង្ហាញផ្លូវដល់ពួកគេ រហូតពួកគេបានស្គាល់សាសនាដ៏ពិតមួយនេះ។

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ “ពួកគេបាន ចាត់ទុកថា ការចូលសាសនា ឥស្លាម របស់ ពួកគេផ្ដែល់ផលប្ររ យោជន៍ដល់អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។ ចូរអ្នកពោលថា៖ ចូរ កុំចាត់ទុកការចូលសាសនា ឥស្លាមរបស់ ពួកអ្នកផ្ដែល់ផលប្ររ យោជន៍ដល់ខ្ញុំឲ្យសោះ។ ផ្ទុយទៅវិិញ អល់ឡោះទេដែលប្ររ ទានពរជ័យដល់ពួកអ្នកដោយទ្ររង់បានចង្អុលបង្ហាញ ពួកអ្នកទៅកាន់សេចក្តីជំនឿ ប្រសិន នបើពួកអ្នកជា អ្នកនិិយា យពិតនោះ”។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៩ៈៈ១៧)

ឧបការគុណរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្ររង់បានផ្ដែល់មកលើយើង គឺ ច្រើនបំផុត។ ប៉ុន្តែឧបការគុណមួយគត់ដូចដែលគម្ពីរគួរអានបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ ដែលទាក់ទងនឹងអ្វីដែលអល់ឡោះប្ររក្សាសថា ទ្ររង់បានប្រោោសប្ររ ទានដល់យើង គឺ ការណែនាំយើងឱ្យស្គាល់ឥស្លាម និងគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់នោះ។ ហេតុដូចនេះហើយ ដើម្បីបន្តទទទួលបានអត្ថថប្ររយោជន៍ពីឧបការគុណដ៏ធំធេងបែបនេះ យើងត្រូវតែបង្ហាញការដឹងគុណចំពោះអល់ឡោះសម្រាប់ការប្រោោសប្ររ ទាននេះ។ ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ “ប្រាកដណាស់ ប្រសិន នបើពួកអ្នកដឹងគុណ(ចំពោះឧបការគុណ របស់ យើង) យើងពិតជានឹងបន្ថែម ការប្រោោសប្ររ ទានដល់ពួកអ្នកទៀត”។ (គម្ពីរ គួរអាន ១៤:៧) តើយើងអាចបង្ហាញការដឹងគុណចំពោះអល់ឡោះសម្រាប់ពរជ័យដោយរបៀបណា? យើងអាចបង្ហាញការដឹងគុណចំពោះអល់ឡោះតាមរយៈប្ររក្សារពីរដូចខាងក្រោោម៖

សេចក្តីផ្តើ`ម 18 ផ្សព្វវផ្សាយសាសនា ឥស្លាមដល់អ្នកដទៃ ដោយស្ររប តាមគម្ពីរគួរអាននិងស៊ុណ្ណះ (លំអានព្យាការី)ជាមួយនឹងការអត់ធ្មត់។ ត្រូវប្ររ កាន់ឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននូវសាសនា

ឥស្លាម ហើយត្រូវមានការអត់ធ្មត់ចំពោះ ឧបសគ្គគទាំងឡាយ។ 2 1 >គោលបំណងនៃជីវិតរបស់យើង

ទស សនវិិទូ និងមនុស្សជាច្រើនមានការងឿងឆផងងល់ជាខ្លាំងនូវចម្លើយមួយដ៏សំខាន់ ក្នុងជីវិតរបស់ យើង៖

តើហេតុអ្វីបានជាយើងមានវត្តមាននៅទីនេះ? តើអ្វីទៅជាគោលបំណងនៃជីវិតរបស់ យើង? ជាការពិតណាស់ គម្ពីរគួរអានបានបញ្ជាក់ពីគោលបំណងយ៉ាងច្បាស់លាស់ ចំពោះការមានវត្តមានរបស់ មនុស្សនៅក្នុងលោកនេះដោយគ មានការស្ររពិិចស្ររពិិ ល ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងមិនបានបង្កើ តជិិន(អមនុស្ស) និងមនុស្ស ក្រៅៅពីឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈមកចំពោះយើង ឡើយ។(គម្ពីរគួរអាន ៥១ៈ៥៦)។ ដូចនេះ ការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ជាគោលបំណង នៃវត្តមាន របស់ យើងនៅលើផែនដីនេះ។ ប៉ុន្តែការគោរពសក្កាការៈក្នុងឥស្លាមមិនមានន័យថា ត្រូវលះបង់ចោលសុ ភមង្គគល និងភាពសប្បាយរីករាយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិិញ ការគោរពសក្កាការៈនោះ រួមបញ្ចូ ល ទាំងការសឡាត(ថ្វាយបង្គំ) ការបួស ការបរិិច្ចាគហ សកាត់ រាល់ពាក្យសម្តី និងទង្វើ របស់ គេ ដូចជាការទំនាក់ទំនង ជាដើម និងសូម្បីតែការលេងកម្សាន្តតសប្បាយ(ក៏ជា ការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែរ) ដរាប ណាគេមានការនៀត(ការ តាំងចិិត្តត)ដោយចិិត្តតជ្រះថ្លាចំពោះទ្ររង់។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការ រួមមេត្រីរបស់ ពួកអ្នកជាមួយភរិិយា របស់ ពួកអ្នក គឺជាការបិិច្ចាគទានមួយ"។ (មូស្លីមៈ

ឥស្លាមជាសាសនា ដែលនាំមកនូវក្ដីមេ្តាករុណានិងការចង្អុលបង្ហាញសម្រាប់ មនុស្សជាតិិលើលោកទាំងមូល ទោះបីជាពួកគេមានវប្បធម៌ ទំនៀមទម្លាប់ និង ប្ររពៃណីខុសគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ យើងមិនបានបញ្ជូ នអ្នក(មូហាំម៉ាត់)ឡើយ លើកលែងតែដើម្បីផ្ដែល់ក្ដីមេ្តាករុណាទៅ ចំពោះពិិភពលោកប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២១ៈ១០៧)

ហេតុនេះហើយបានជាឥស្លាមគោរពរាល់វប្បធម៌និងប្ររពៃណីរបស់ ពួកគេ ហើយឥស្លាមមិនបានបង្ខំឲ្យអ្នកឥស្លាមណាម នាក់ប្ដូរប្ររពៃណី ឬវប្បធម៌របស់ ខ្លួនឡើយ លើកលែងតែវប្បធម៌ ឬប្ររពៃណីទាំងនោះផ្ទុយពីច្បាប់ ឬបដៃ្ឋានឥស្លាម ហើយអ្វីដែល ផ្ទុយពីឥស្លាម គឺត្រូវតែបោះបង់ ចោល ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលដាក់បង្គាប់មក លើយើង ទ្ររង់មហាដឹងជ្រួតជ្រាបលើអ្វីៗទាំងអស់ ហើយកាលណាយើងមានជំនឿលើ ទ្ររង់ គឺយើងត្រូវតែទទទួលយកបទបញ្ជារបស់ ទ្ររង់។

ហើយត្រូវដឹងដែរថា រាល់ប្ររពៃណីរបស់ ជនមូស្លីមដែលមិនទាក់ទងនឹងឥស្លាម ឬច្បាប់ឥស្លាមនោះ គឺមិនចាំបាច់ត្រូវតែយកតម្រាប់តាមនោះឡើយ។ លើភពផែនដីទាំងមូលនេះ ជាកន្លែ ងគោរពសក កា ការៈទៅចំពោះព្រះអល់ឡោះ ឥស្លាមបានចាត់ទុកថា គ្រប់ទីកន្លែ ងនៅលើផែនដីនេះ គឺយើងអាចរស់នៅ និងអាចគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះបាន។ នៅក្នុង សាសនា ឥស្លាម គឺមិនបាន ហើយតាមរយៈការនៀតរបស់ គេនោះ កិិច្ចចការទាំងនោះ គឺនឹងក្លាយជាការគោរព សក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ខណៈដែលវាគឺជាតម្រូវការរបស់ ជីវិត និង ជា ធាតុពិត នៃជីវិត។ ជាការពិតណាស់ អ្នកមូស្លីមគឺតែងតែប្ររណិិ ប័តន៍នូវគ្រប់ប្ររភេទ នៃការ គោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ ដូចអល់ឡោះបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ "ចូរ អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ពោលថា ពិតប្រាកដណាស់ ការសឡាតរបស់ ខ្ញុំ ការសំទេះ សត្វវរបស់ ខ្ញុំ ការបស់នៅរបស់ ខ្ញុំ ហើយនិងការស្លាប់របស់ ខ្ញុំ គឺសម្រាប់អល់ឡោះ ដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភពទាំងអស់ "។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ១៦២)

សេចក្តីផ្តើ`ម 20 កំណត់យកប្ររទេស ឬកន្លែ ងណាមួយឲ្យ ជនមូស្លីមធើ្វការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះ ព្រះឡើយ។ ផ្ទុយ ទៅវិិញ អ្នកមូស្លីមអាច គោរពសក កា ការៈទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ បាន គ្រប់ទីកន្លែ ង។ ហើយជនមូស្លីមមិនចាំបាច់ ធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែ ងមួយទៀត នោះទេ លើកលែងតែមានការហា មឃាត់មិន ឲ្យពួកគេគោរពទៅចំពោះទ្ររង់(នៅកន្លែ ង ដែលគេរស់នៅនោះ)។ នៅ ពេលនោះ គេ អាចធ្វើដំណើរចេញពីតំបន់នោះដើម្បីទៅ រកកន្លែងដែលគេអាចគោរពសក្កាការៈចំពោះ អល់ឡោះបាន។ អល់ឡោះ ទ្ររង់មានបន្ទូល ថា៖ "ឱបណ្ដាខ្ញុំរបស់ យើង ដែលមានជំនឿ! ពិតណាស់ ផែនដីរបស់ យើងគឺធំទូលាយ។ (ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកភៀសខ្លួន ទៅកន្លែ ង ដែល មានសុវត្ថិិភា ព ) ហើយពួកអ្នកត្រូវគោរព សក្កាការៈមកចំពោះយើងតែមួយគត់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៩ៈៈ ៦)

មានសាសនា ជាច្រើនបានផ្ដែល់ឋានៈសក្តិិក្នុងសាសនា ទៅឲ្យបុគ្គគលមួ យចំនួន លើសពីអ្នកដទៃ ហើយរាល់ជំនឿ និងការគោរពសក្កាការៈនានា គឺនៅលើការសម្រេ ច និងការយល់ព្ររមរបស់ ពួកគេប៉ុណ្ណោះណោះ។ ហើយពួកគេជាអ្នកដែលលុ បលាងកំហុស ហើយមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេបាន អះអាង ថា គេជាអ្នកដឹងពីប្ររ ការអាថ៌កំបាំង ហើយការធ្វើអ្វីខុសពីដំបូន្មានពួកគេ នឹងបណ្តាលឲ្យមានការ ខាតបង់ទៀតផង។

រីឯឥស្លាមវិិញ ជាសាសនាមួយដែលបានឲ្យតម្លៃទៅលើមនុស្សជាតិិនិងលើក កិិត្តិិយសរបស់ ពួកគេ ហើយឥស្លាមបានបដិិសេធរាល់ការគោរពសក្កាការៈណាមួយដែល >ក្នុងសាសនាឥស្លាមមិនមានអ្នកសម្ររបសម្រួលរវាង ព្រះជាម្ចាស់និងខ្ញុំរបស់ទ្ររង់ឡើយ

ការគោរពសក្កាការៈរបស់ មូស្លីមទៅចំពោះអល់ឡោះ គឺរវាងបុគ្គគល នោះជាមួយ នឹងទ្ររង់ផ ទាល់ ដោយមិនចាំបាច់ពឹងពាក់បុគ្គគល ណាម នាក់ឡើយ ពីព្រោះទ្ររង់ជាម្ចាស់ ដែលស្ថិិ តនៅក្បែរយើងជានិិច្ចច ទ្ររង់ឮនូវអ្វីដែលខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់បួងសួងសុំ ទ្ររង់ឃើញរាល់ ការគោរពសក្កាការៈខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ ហើយ ទ្ររង់នឹង តបស្ន នងលើទង្វើទាំងនោះ។ គ មានបុគ្គគល ណាម នាក់មានសិិទ្ធិិិលុបលាងកំហុសឲ្យ អ្នកណាម្នាក់បានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិិញ បុគ្គគល ណាសុំអភ័យទោសពីព្រះជាម្ចាស់ដោយចិិត្តតស្មោះស នោះទ្ររង់នឹងអភ័យទោស ឲ្យគេ ជាមិនខាន។

ហើយឥស្លាមជាសាសនាមួយដែលបានជំរុញឲ្យជនមូស្លីមធ្វើការសញ្ចឹ [ង គិិតនិងពិិចារណា ថែមទាំងបង្គាប់ឲ្យប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវការយកគម្ពីរគួរអាននិង > ក្នុងសាសនា ឥស្លាមមិនមានអ្នកសម្ររបសម្រួ លរវាងព្រះជាម្ចាស់និងខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ឡើយ។

សេចក្តីផ្តើ`ម 22 ប្ររសាសន៍ របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ជាគោលក្នុងការក្សាត់សេចក្តីរាល់ពេលដែល មានការខ្វែងគំនិិតអ្វីមួយនោះ។ ហើយគ មានបុគ្គគល ណាម នាក់ដែលគេត្រូវស្ដាប់ តាមទាំងស្រុងក្រៅៅពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះឡើយ ព្រោះរាល់ពាក្យសម្ដីរបស់ គាត់ គឺជាការចង្អុលបង្ហាញរបស់ ព្រះជាម្ចាស់។ ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយគេ (មូហាំម៉ាត់)ក៏មិននិិយា យតាមទំនើងចិិត្តតដែរ។ ពាក្យសំដីដែលគេនិិយា យ គឺ គ មានអ្វី ក្រៅៅពីវ៉ាហ៊ី (សាររបស់ អល់ឡោះ)ដែលត្រូវគេបើកបង្ហាញមកនោះឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥៣ៈៈ៣-៤)

នេះជាពរជ័យដ៏ធំធេងបំផុតដែល ទ្ររង់បានប្ររទានសាសនា ឥស្លាមមកលើយើងទាំងអស់ គ នា ដែលជាសាសនាមួយ សមស្របនិងនិិស្ស័យធម្មមជាតិិដែលមាន ពីកំណើតរបស់ មនុស្ស។ លើសពីនេះ ទៅ ទៀត ឥស្លាមជាសាសនា ដែលផ្ដែល់តម្លៃឲ្យ មនុស្សគ្រប់រូប និងឲ្យគេជាម្ចាស់ការលើ ខ្លួនឯងផ ទាល់ ដោយមិនពឹងពាក់អ្នកណា មួយករៅៅពីអល់ឡោះឡើយ។

ឥស្លាមជាសាសនាមួយដែលមានតុល្យភាពរវាងជីវិត លោកិិយ និងបរលោក។ ហេតុនេះ ឥស្លាមបានចាត់ទុកលោកិិយនេះជាថ្នាលស ម្រាប់ សាងអំពើកុសល ហើយគេ នឹងទទទួលផ្លែ ផ្កានេះនៅថ្ងៃបរលោកជាមិនខានឡើយ ។ រាល់អំពើកុសលត្រូវមានគំនិិត សុទិិដ្ឋិិនិិយម និងត្រូវមានការប្រឹងប្រែងក្នុងជីវិត។ ភស្តុ តាងដែលបញ្ជាក់ដូចនោះគឺ៖

ការស្ថាបនា និងអភិិវឌ្ឍន៍

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ទ្ររង់ជាអ្នកដែលចាប់ផ្ដើមបង្កើ តពួក អ្នកពីដី ហើយទ្ររង់ក៏បានឲ្យពួកអ្នកតាំងទីលំនៅលើវា"។ (គម្ពីរគួរអាន ១១ៈ៦១)

ជាកាពិតណាស់ ទ្ររង់បានបង្កើ តយើងឲ្យមករស់នៅលើផែនដីនេះ ហើយ ទ្ររង់ ដាក់បង្គាប់ មកលើយើងឲ្យចេះស្ថាបនា និងអភិិវឌ្ឍន៍លើគ្រប់វិិស័យដើម្បីបម្រើដល់ មនុស្សជាតិិ ដរាប ណាវាមិនផ្ទុយនឹង គោលការណ៍ នៃច្បាប់ឥស្លាមទេ។ ការពិត ទ្ររង់ បាន ចាត់ទុកការអភិិវឌ្ឍន៍ និងស្ថាបនាទាំងនោះ គឺជាការគោរពសក កា ការៈទៅចំពោះទ្ររង់ ផងដែរ។ ហេតុនេះហើយ បានជាព្យាការីមូហាំម៉ាត់ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ យើងថា ប្រសិន នបើ មានបុគ្គគលមូ ស្លីមណាម នាក់ចង់ដាំដើមឈើ តែនៅពេលនោះថ្ងៃបរលោកក៏បានមកដល់ គឺចាំបាច់លើរូបគេត្រូវតែដាំដើមឈើនោះ ប្រសិន នបើគេមានពេលដើម្បីទទទួលផលបុ ណ្យ ពីព្រះជាម្ចាស់។ (អាល់មុសណាត់ ២៧ៈ១២)

ការចូលរួមក្នុងសង្គគម

ឥស្លាមអំពាវនាវឲ្យមានការចូលរួមក្នុងសង្គគម និងសហ ការគ នាដើម្បីកសាង សង្គគម ហើយ ឥស្លាមបានជំរុញឲ្យប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវសី លធម៌ ល្អចំពោះអ្នកជុំវិិញ និងត្រូវ ផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងឲ្យបានរឹងមាំ ដូចព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានបញ្ជាក់ថា ការបស់នៅ តែឯងដោយមិនចូលរួម ជាមួយអ្នកដទៃ មិនមែនជាមាន គ៌ានៃអ្នកអំពាវនាវធ្វើល្អ អឡើយ។ លោកក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរ ថា អ្នកដែលរួមរស់ក្នុងសង្គគម ហើយ ទ្រាំអត់ធ្មត់លើការធ្វើ ទុកបុកម្នេញ ឬកំហុសឆ្គគង របស់ ពួកគេ គឺប្ររសើរជាងអ្នករស់តែម នាក់ឯងឃ្លាតឆផងាយ ពីស ង្គគម។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ៤០២២)

ឥស្លាមជា សាសនា ដែលផ្តោោតលើចំនេះវិិជ្ជា

វាមិនមែនជារឿងចៃដន្យនោះទេដែលពាក្យដំបូងនៃគម្ពីរគួរអានដែលបាន បញ្ចុះមកលើព្យាការី គឺពាក្យ "អុិិករ៉៉ក់" ដែលមានន័យ ជាភាសាខ្មែរថា៖ "ចូរអ្នកអាន"។ តាមពិតសាសនា ឥស្លាមបានបញ្ជាក់អំពីការគាំទ្ររគ្រប់វិិជ្ជាណាដែលមានប្ររយោជន៍ សម្រាប់មនុស្ស ជាតិិ រហូតផ្លូវដែលអ្នកស្វែងរកវិិជ្ជាដើរនោះ ក្លាយជាផ្លូវស ម្រាប់រូបគេ ទៅឋានសួគ៌ទៀតផង ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណា បានធ្វើដំណើរស្វែងរកចំណេះដឹងអល់ឡោះនោះ ទ្ររង់នឹងសម្រួ លផ្លូវឲ្យគេទៅរក ឋានសួគ៌"។ (អុិិពនូហ៊ិិបហ្ពានៈ៨៤)

នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមគឺមិនមានពាក្យថាប្ររឆាំ ងនឹងចំណេះដឹងនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិិញ ឥស្លាមជាសាសនា ដែលគាំទ្ររពេញទំហឹងលើរាល់ចំណេះវិិជ្ជាដែលនាំ ផលប្ររ យោជន៍ដល់មនុស្សជាតិិទៀតផង ។

លើសពីនេះទៅទៀត ឥស្លាមបានលើកតម្កើងអ្នកដែលមានចំណេះដឹង > គ មានការប្ររឆាំ ងគ នារវាងសាសនា ឥស្លាម និងវិិទ្យាសាស្ត្ររដូចដែលបានកើតឡើង ក្នុងសាសនាដទៃឡើយ។ ឬអ្នកដែលផ្ដែល់ចំណេះរបស់ ខ្លួនទៅដល់អ្នកដទៃនូវការលើកតម្កើងមួយដ៏ខ្ពពស់បំផុត ហើយព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានបញ្ជាក់ថា រាល់សត្វវលោកដែលនៅលើផែនដីនេះបាន ធ្វើការបួងសួងចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យអ្នកដែលបានផ្ដែល់ចំណេះដឹងដល់អ្នកដទៃ ទៀតផង។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២៦៨៥)

ជាការចាំបាច់បំផុតមកលើជនមូស្លីមគ្រប់គ នាត្រូវសិិ ក្សាពីច្បាប់ឥស្លាមដើម្បីយក មកអនុវត្តក្នុងជីវិតប្ររចាំ ថ្ងៃរបស់ ខ្លួន ដូចជាការគោពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ និងការ ទំនាក់ទំនង ដើម្បីជៀសវាងពីការគោរពសក្កាការៈចំពោះព្រះដោយអវិិជ្ជា។ អ្នកនាំសារ មូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាដែលព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់ចង់ឲ្យគេ បានល្អ គឺទ្ររង់នឹងផ្ដែល់ឲ្យគេនូវការយល់ដឹងពីសាសនា របស់ ខ្លួន"។ (អាល់ពូខរីៈ៧១ មូស្លីមៈ១០៣៧)

ហេតុនេះ អ្នកមូស្លីមត្រូវសិិ ក្សារៀនសូត្ររអ្វីដែលជាកាតព្វវកិិច្ចចមកលើរូបគេ ដូចជា របៀបថ្វាយបង្គំ ការជម្រះ សម្អាត និងអ្វីដែលទ្ររង់ហា មឃាត់ ឬអនុញ្ញាត។ល។

បទបញ្ញញត្តិិឥស្លាមមានប្រាំប្ររ ភេទ ហើយរាល់ទង្វើ និងពាក្យសំដីរបស់ មនុស្សគឺ មិនអាចចេញក្រៅៅពីបទបញ្ញញតិិទាំងប្រាំ នេះឡើយ។ មានន័យថា៖ អ្វីៗដែលអល់ឡោះបានដាក់បង្គាប់ ដោយទ្ររង់ នឹងផ្ដែល់ផលបុ ណ្យចំពោះបុគ្គគល ណាដែលបានអនុវត្តតា ម និង ដាក់ទណ ឌកម្មមចំពោះបុគ្គគល ណាដែលមិនអនុវត្តតា ម ដូចជា ការ សឡាត (ថ្វាយបង្គំ)មួយថ្ងៃមួយយប់ប្រាំដង ការបួសនៅក្នុងខែ រ៉៉ម៉ាហ្ទទន។ល។ វ៉ាជិិប (កាតព្វវកិិច្ចច) មានន័យថា៖ អ្វីៗដែលអល់ឡោះបានហា មឃាត់ ដោយទ្ររង់ នឹងផ្ដែល់ផលបុ ណ្យចំពោះបុគ្គគល ណាដែលបោះបង់ នូវការ ហា មឃាត់នោះ ហើយទ្ររង់នឹងដាក់ទណ ឌកម្មមចំពោះបុគ្គគល ណា ដែលបំពានលើការហា មឃាត់នោះ ដូចជា ការផឹកគ្រឿងស្ររវឹង ប្ររព្រឹ [ត្តតហ្សុីណា(ការរួមភេទក្រៅៅអាពាហ៍ពិិពាហ៍)ជាដើម។ល។ ហារ៉ាំ (បម្រាម) មានន័ យថា៖ អ្វី ដែលអល់ឡោះជំរុញ ឲ្យប្ររព្រឹ[ត្តិិ ដោយ ទ្ររង់ នឹងផ្ដែល់ផលបុ ណ្យចំពោះការប្ររព រឹ[ត្តិិនោះ តែទ្ររង់ក៏មិន ដាក់ទណ្ឌឌកម្មចំពោះបុគ្គគល ណា ដែលមិនប្ររព្រឹ[ត្តិិដែរ ដូចជា ការសម្ដែងទឹកមុខ ញញឹមចំពោះមនុស្ស ការឲ្យសាឡាម ។ល។ ស៊ូណិិត (គប្បីធ្វើ) មានន័យថា៖ អ្វីដែលអល់ឡោះជំរុញឲ្យបោះបង់ចោលមិនគួរ ប្ររព្រឹ [ត្តិិ ដោយ ទ្ររង់នឹងផ្ដែល់ផលបុ ណ្យចំពោះបុគ្គគល ណាដែល បោះបង់ទង្វើ ទាំងនោះ តែទ្ររង់ក៏មិនដាក់ទណ ឌកម្មចំពោះបុគ្គគល ណាដែលប្ររព រឹ[ត្តិិវាដែរ ដូចជា ការ លេង ម្រាមដៃនៅ ពេលកំពុង សឡាត (ថ្វាយបង្គំ)។ ម៉ាក្រុះ (ពុំគប បីធ្វើ) មានន័យថា៖ អ្វីដែលឥស្លាមមិនបានហា មឃាត់ ហើយក៏មិនបាន បង្គាប់ដែរ ដូចជា ការលក់ដូរ ការធ្វើដំណើរ ការនិិយា

យស្ដី....។ល។

មូហ ពាហ (អនុញ្ញាត)

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"គេបានស្ថាបនាឥស្លាមលើ គោលគ្រឹះ[ប្រាំប្ររ ការគឺ៖ ការធ្វើសាក្សីថា គ មានទេព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈយ៉ាង ពិតប្រាកដផ្សេងពីអល់ឡោះ ហើយធ្វើសាក្សីទៀតថា មូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត(ថ្វាយបង្គំ)ប្រាំដងក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់ ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ ការបួស ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន និងការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី"។ (អាល់ពូខរីៈ៨ មូស្លីមៈ១៦)

គោលគ្រឹះ[ទាំងប្រាំនេះ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ[ដ៏ធំបំផុតក្នុងសាសនា ឥស្លាម ហើយ វាក៏ជាសស រទ្រូងនៃសាសនា ឥស្លាមផងដែរ ដែលយើងនឹងធ្វើការបកស្រាយឱ្យបាន ក្បោះក្បាយនៅជំពូកខាងមុខ។

បន្ទាប់ មក ការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត គឺជាការគោរពប្ររណិិ ប័តន៍មួយដ៏ធំបំផុតក្នុង សាសនា ឥស្លាម។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "សស រទ្រូងរបស់ ឥស្លាម គឺការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត"។ (អាត់តៀរមីហ សី ៈ ២៧៤៩)

ក៏ប៉ុន្តែដើម្បីអនុវត្តតការសឡាតឲ្យបានត្រឹ[មត្រូវ គឺត្រូវមានលក្ខខខណ្ឌឌរបស់ វា ដែលនោះគឺត្រូវមានភាពជ្រះស្អាត។ ហេតុនេះហើយទើបការបកស្រាយបន្ទាប់ពីជំពូក គោលជំនឿរបស់ អ្នក គឺជំពូក ការជម្រះ សម្អាតរបស់ អ្នក។ បន្ទាប់មក ទើបចូលដល់

ជំពូក ការសឡាតរបស់ អ្នក និងជំពូកបន្តតបន្ទាប់មកទៀត។ ធ្វើសាក្សីថា គ មានទេព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈ យ៉ាងពិតប្រាកដផ្សេងពីអល់ឡោះ ហើយធ្វើសាក្សី ទៀតថា មូហាំម៉ាត់ គឺជា អ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់។ 1 2 ការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត (ថ្វាយបង្គំ)មួយថ្ងៃ ប្រាំពេល។

សេចក្តីផ្តើ`ម 28 3 4 5 ការបរិិច្ចាគ(ហ្សាកាត់) ការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី គោលគ្រឹះ[ឥស្លាមទាំងប្រាំ ធ្វើសាក្សីថា គ មានទេព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈយ៉ាងពិតប្រាកដ ក្រៅៅពីអល់ឡោះ ហើយធ្វើសាក្សីថា មូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ 1 ការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត 2 ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ 3 ការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន 4 ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី 5

ប្រសិន នបើបុគ្គគល ណាម នាក់មានជំងឺហើយគេត្រូវការព្យាបាលជំងឺនោះ គេនឹង ស្វែង រកគ្រូពេទ្យដ៏ជំនាញម្នាក់ ពោលគឺ គេនឹងមិនធ្វេសប្ររហែសក្នុង ការ ស្វែងរក វេជ្ជបណ្ឌិិត ដើម្បីមកធ្វើការព្យាបាលឡើយ ពីព្រោះអាយុជីវិតរបស់ គេ វាពិតជាមាន តម្លៃខ្លាំងណាស់។

ក៏ប៉ុន្ដែសាសនា របស់ មនុស្សយើងគឺមានតម្លៃថ្លៃជាងអ្វីៗទាំងអស់ ។ ហេតុនេះ គេត្រូវតស៊ូដើម្បីឈ្វេងយល់ពីសាសនា របស់ ខ្លួន ពោលគឺគេត្រូវសិិ ក្សា និងសួរ អ្នកចេះដឹងឥស្លាមលើចំណុចណាដែលខ្លួនមិនដឹង ឬមិន យល់ នោះ។ > តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្ដេចដើម្បីឈ្វេងយល់ពីច្បាប់នៃសាសនាឥស្លាម?

វាជាជំហា នមួយដ៏ត្រឹ[មត្រូវបំផុត ដែលអ្នកបានអានសៀវភៅមួយកបាលនេះ ដូចព្រះ ជាម្ចាស់ ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកសួ រ អ្នកដែលមាន ចំណេះដឹង ប្រសិន នបើពួកអ្នកមិនបានដឹង នោះ"។ (អាន់ណះល៍ ៤៣) ហេតុនេះ អ្នកអាចឈ្វេងយល់អំពី ឥស្លាម តាមការសាកសួ រទៅកាន់អ្នកប្រាជ្ញញ ឥស្លាម ឫស្ថាប័នឥស្លាមដែលនៅក្បែរអ្នក ហើយអ្នកក៏អាចឈ្វេងយល់អំពីឥស្លាមតាម រយៈគេហទំព័រ ខាង ក្រោោមនេះបានផងដែរ៖

www.slamcfnder.org អ្នកក៏គួរស្វែងរកនូវគេហទំព័រណា ដែលគួរទុកចិិត្តតក្នុងការពន្យល់បកស្រាយ អំពីច្បាប់សាសនា ឥស្លាម ដូចជា៖

www.newmuslmgude.com www.gude-muslm.com > សម្រាប់អ្នកដែលបានចូលកាន់សាសនា ឥស្លាមថ្មីថ្មោោង គួរ តែទាក់ទងជាមួយមជ្ឈមណ្ឌឌល ឥស្លាមទាំងឡាយដែលនៅជិិតរូបគេ ហើយព្យាយា មអានសៀវភៅ និងមើលគេហទំព័រ អិិនធើណិិតដែលគេអាចទុកចិិត្តតបាន។

ឥស្លាមជាសាសនា ដែលមានលក្ខខណៈអព្យាក្រឹ[តដោយមិនបានធ្វេ សប្ររហែស ហើយក៏មិននិិយមជ្រុលលើចំណុចមួយណាឡើយ ដូចដែលយើងឃើញជាក់ស្ដែង ក្នុងបដៃ្ឋានរបស់ ឥស្លាម ឬក្នុងការគោរពសក្កាការៈផ្សេងៗរបស់ ឥស្លាមនោះឯង។

ហើយអ្វីដែលបញ្ជាក់ថា ឥស្លាមជាសាសនាមានលក្ខខណៈអព្យាក្រឹ[តនោះគឺ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងអស់ ឲ្យ រក្សា និងប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវពីរចំណុច៖

១ ២ ប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវគោលជំហរឲ្យរឹងមាំ ចំពោះសាសនា ហើយលើកតម្កើង បណ្តាអត្តតសញ្ញាណរបស់ អល់ឡោះ។ ហា មដាច់ខាត់មិនឲ្យមានការបំពាន ឬនិិយមជ្រុលក្នុងសាសនា ឥស្លាម។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ដូចនេះ ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវគោលជំហរឲ្យរឹងប៉ឹ[ង ដូចអ្វីដែលអល់ឡោះទ្ររង់បានបញ្ជាចំពោះអ្នក និងអ្នកដែលបានសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះ ហើយចូរពួកអ្នកកុំបំពានឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្ររង់ជាអ្នកឃើញទាំងអស់ នូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្ររព រឹ[ត្តត"។(គម្ពីរ គួរអាន ១១ៈ១១២)

ពោលគឺ ចូរអ្នកអនុវត្តតា មបទបញ្ជារបស់ ទ្ររង់ឲ្យបានត្រឹ[មត្រូវ ហើយចូរអ្នកកុំ បំពាន ឬធ្វើអ្វីមួយ ដែលហួ សពីបទបញ ជារបស់ ទ្ររង់នោះ។

នៅពេលដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់កំពុងបង្រៀនសហ ការីរបស់ គាត់ គឺគាត់តែងតែ ដាស់រំ់ឭកពួកគេមិន ឲ្យប្ររព្រឹ [ត្តតបំពានក្នុងសាសនា ឥស្លាម ពីព្រោះវាជាមូលហេតុ មួយដែលបង្កកឲ្យមានវិិនាសកម្មមដ ល់ពួកជំនាន់មុន។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានមាន ប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកប្រុ ងប្ររយ័ ត្ននកុំឲ្យមានការបំពានក្នុងសាសនា របស់ អ្នក ព្រោះ ដោយសារតែការបំពាននេះហើយដែលធ្វើឲ្យពួកជំនាន់មុនពួកអ្នកទទទួលនូវវិិនាសកម្មម នោះ"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះ ៈ ៣០២៩)

ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ទៀតថាៈ "ចូរពួកអ្នកគោរពប្ររណិិ ប័តន៍ចំពោះទ្ររង់ តាមលទ្ធធភាពរបស់ ពួកអ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ ១១០០)

ពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានបញ្ជាក់ថា អល់ឡោះបានចាត់តាំងគាត់មកនេះ មិនមែនដើម្បីដាក់កម្រិិ ត តឹងតែងមកលើ មនុស្ស ជាតិិ ឡើយ ដូចដែលគាត់បញ្ជាក់ប្រាប់ ថា៖ "ពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបញ្ជូ នខ្ញុំមកដើម្បីនាំ មកនូវច្បាប់ដែលតឹង តែងលើសពីលទ្ធធភាពរបស់ មនុស្សជាតិិ ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិិញ ទ្ររង់បានបញ្ជូ នខ្ញុំមក គឺដើម្បីអប់រំ ពួកអ្នក និងសម្រួ លដល់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (មូស្លីមៈ ១៤៧៨) > សាសនាឥស្លាមគ្ររបដណ្ត តប់គ្រប់ ទិិដ្ឋភាពទាំងអស់ នៃជីវិត សាសនា ឥស្លាមមិនមែនជាតម្រូវការផ្នែកអារម្មមណ៍ដែលមូស្លីមប្ររណិិ ប័តន៍ក្នុង វិិហា រដោយការបួងសួង និងសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)តែប៉ុណ្ណោះណោះទេ។ វាមិនមែនត្រឹ[មតែជាទស សនៈ និងជំនឿដែលបរិិស័ទគោរពតែប៉ុណ្ណោះណោះទេ។ ក៏មិនមែនត្រឹ[មតែបណ ដុំនៃប្ររព័ន្ធធសេដ្ឋឋកិិច្ចប៉ុណ្ណោះណោះទេ។

ហើយក៏មិនមែនត្រឹ[មតែជាវិិធាននិងទ្រឹ[ស្តីដើម្បីកសាងសង្គគមប៉ុណ្ណោះណោះទេ។ និងមិនមែនត្រឹ[មតែបណ ដុំនៃសីលធម៌នៅក្នុងការទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ ប៉ុណ្ណោះណោះនោះដែរ។ ក៏ប៉ុ]ន្ដែសាសនាឥស្លាម គឺជាមាគ៌ាដ៏ពេញលេញសម្រាប់គ្រប់គ្ររងជីវិតទាំងមូល ដោយគ មានការខ្វះខាត ជ្រុ]ងណាមួយឡើយ។ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ថ្ងៃនេះយើងបានបំពេញ សាសនា របស់ ពួកអ្នកឲ្យពួកអ្នក និងបានបង្រ្គ គប់ឧបការគុណរបស់ យើងឲ្យពួកអ្នក

មានថ្ងៃមួយ មានអ្នកគ្មានជំនឿម នាក់បានសើចចំអកឲ្យលោកសាល់ម៉ាន អាល់ហ្វារីស៊ីដែលជាសហ ការីរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដោយគេបាននិិយា យថា៖

មិិត្តតរបស់ អ្នក(មូហាំម៉ាត់)បង្រៀនអ្នកគ្រប់ បែបយ៉ាង មែនទេ សូម្បីតែរឿងបន្ទោោបង់ នោះឬ?! លោកសាល់ម៉ានបានតបវិិញថា៖ ពិតមែនហើយ គាត់បង្រៀនពួកខ្ញុំ គ្រប់បែបយ៉ាង។ បន្ទាប់មក លោកសាល់ម៉ានបានរៀបរាប់អំពីច្បាប់ឥស្លាម ជាមួយនឹង សុជីវធម៌ដែលឥស្លាមតម្រូវឲ្យធ្វើក្នុងពេលបន្ទោោបង់។ (មូស្លីមៈ ២៦២) > សាសនា ឥស្លាម គឺជាមាន គ៌ាដ៏ទូលំទូលាយសម្រាប់គ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតរស់នៅ។

ប្រសិន នបើអ្នកបានជួបនឹងគ្រូពេទ្យ ឬគ្រូបង្រៀនណាម នាក់ដែលមិនប្ររក្សាន់នូវ ក្ររមសីលធម៌ល្អ ឬប្រើសំដីមិនពីរោះ នោះ អ្នកនឹងនៅតែមិនបដិិសេធអំពីសារៈ សំខាន់ នៃចំណេះដឹង ឬវិិជ្ជាទាំង នោះឡើយ។

ហើយអ្នកពិតជាធ្វើការបកស្រាយថា គ្រូពេទ្យ ឬគ្រូបង្រៀនោះមិនបានប្ររក្សាន់ ខ្ជាប់នូវចំណេះដឹង ឬវិិជ្ជាជីវៈដែលខ្លួនបានដឹងនោះឡើយ។

ក៏ដូចនោះដែរ ប្រសិន នបើអ្នកបានឃើញជនមូស្លីមមួយចំនួនដែលប្ររព រឹ[ត្តតអំពើ អសីល ធម៌ នោះ វាមិនមែនបង្ហាញពីធាតុពិតរបស់ សាសនា ឥស្លាមឡើយ។ ផ្ទុយ ទៅវិិញ វាគ្រាន់តែជាអត្តតចរិិតមិនល្អរបស់ គេដោយគ មានការទាក់ទងនឹងសាសនា ឥស្លាមឡើយ ដូចអ្វីដែលបានកើតឡើងលើលោកគ្រូ ពេទ្យ ឬគ្រូបង្រៀននោះឯង ហើយយើងមិនអាច ចោទថា វិិជ្ជាពេទ្យ ជាវិិជ្ជាមិនល្អនោះទេ។

សេចក្តីផ្តើ`ម 34 > កត្តាតាចាំបាច់ទាំងប្រាំដែលត្រូវរក្សា > អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ ឲ្យការពារអាយុជីវិតរបស់ មនុស្ស ទោះជាបង្កកឲ្យល្មើ សអ្វីមួយនៃប្ររក្សារ ដែលត្រូវបានហា មឃាត់ក៏ដោយ។

វាជាវត ថុបំណងដ៏ចម បងបំផុតដែល មនុស្សជាតិិត្រូវការជាចាំបាច់ ដើម្បីបាន រស់រាន នៅក្នុង ភាពថ្លៃថ្នូរ ។ រាល់ច្បាប់ទាំងឡាយនៃ សាសនា ឥស្លាម គឺតែង តែផ្តតល់ឱវាទឲ្យថែរក្សាវា និងឲ្យជៀសវាងនូវប្ររ ការណាដែលនាំឲ្យប្ររព្រឹ [ត្តត ផ្ទុយពីវា។

សាសនា ឥស្លាមបាននាំមកនូវការជំរុញ ឲ្យថែរក្សាកត្តា្តាចាំបាច់ទាំងប្រាំនេះ ដើម្បីឲ្យជីវិត រស់នៅក្នុងលោកនេះប្ររកប ដោយសុវត្ថិិភាព និងមានអារម្មមណ៍នឹងនរក្នុងការបំពេញភារកិិច្ចច សម្រាប់ លោកិិយ និងបរលោក។

សង្គគមឥស្លាមរស់នៅជាប្ររជាជាតិិតែមួយ មានការ សាមគ្គីរឹងមាំ ប្រៀបដូចជាសំណង់មួយ ដែលផ្សារភ្ជាប់គ្នា និងហាក់បីដូចជាខ្លួនតែមួយ ដែលនៅពេលណាមានការឈឺចាប់អ្វីមួយនៅត្ររង់ណានោះ សារពាង្គគកាយទាំងមូល នឹងមានអារម្មមណ៍ឈឺដូចគ្នា។ ហើយការថែរក្សានូវកត្តា្តាចាំបាច់ទាំងប្រាំនេះ អាចធ្វើទៅ បាន គឺអាស្រ័យលើប្ររក្សារពីរយ៉ាង៖

ការជ្រោោមជ្រែង និង ការថែរក្សា ការក្សារពារវាអំពីភាពខ្វះចន្លោះ 1 2 សាសនា

វាជាវត្ថុបំណងដ៏ឧត្តុង្គគឧត្តតមដែលអល់ឡោះទ្ររង់បានបង្កើ តមនុស្សជាតិិ និង បានបញ្ជូ នបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយមកដើម្បីបង្ហាញ និងថែរក្សាវា ដូចទ្ររង់បាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយជាការពិត ណាស់ រាល់ប្ររជាជាតិិនីមួយៗ យើងបានតែងតាំង

សេចក្តីផ្តើ`ម 35 អ្នកនាំសារម នាក់ដោយគេបង្គាប់ពួកគេឲ្យគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ និងជៀសវាង នូវការគោរពពហុទេពនិិយមផ្សេងពីអល់ឡោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ៣៦)

សាសនា ឥស្លាមបានយកចិិត្តតទុកដាក់ក្នុងការថែរក្សាសាសនា និងការពារមិន ឲ្យមានអ្វីប៉ះពាល់ដល់ ភាពស្អាតស្អំរបស់ វាឡើយ។ អាយុជីវិត

អល់ឡោះទ្ររង់បានបង្គាប់ឲ្យមនុស្សលោកថែរក្សាខ្លួនប្រាណនិងអាយុជីវិត ទោះបីជាការថែរក្សា នោះ ជាហេតុបណ្ដាលឲ្យធ្វើអំពើដែលច្បាប់ហា មឃាត់ខ្លះក៏ដោយ ព្រោះថាក្នុងករណីនេះ ត្រូវបាន ច្បាប់លើកលែងនូវទោសកំ ហុស ដូចទ្ររង់បានមាន បន្ទូលថា៖ "ហេតុនេះ ជនណាហើយ ដែលត្រូវគេបង្ខំឲ្យទួ លទាន អាហា រដែលគេ ហា មឃាត់ដោយអចេ តនា និងមិនលើសពីតម្រូវការចាំបាច់នោះ គឺគ មានទោស ពៃរ៍អ្វីទៅ លើគេឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័ យទោស មហា អាណិិត ស្ររឡាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៧៣)

ហើយទ្ររង់ក៏បានហា មឃាត់មិនឲ្យធ្វើអត្តតឃាត ឫធ្វើទង្វើទាំងឡាយណាដែល នាំឲ្យគ្រោះថា្ននក់ដល់ជីវិតនោះដែរ ដូចដែលទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នក កុំបណ្ដោយខ្លួនរបស់ ពួកអ្នកឲ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាព វិិនាសអន្ដ ដរាយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៩៥)

ហើយទ្ររង់បានដាក់ច្បាប់និងទណ ឌកម្មមលើបទឧក្រិិដ្ឋឋដើម្បីការពារកុំឲ្យមានការ ឈ្លានពានទៅលើ អ្នកដទៃដោយមិនបានបែងចែកសាសនា ឬជាតិិសាសន៍អ្វីឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ក៏បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ "ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! គេបានដាក់ កាតព្វវកិិច្ចលើពួកអ្នកឲ្យមានសមភាពក្នុងការ វិិនិិច្ឆ័យទោសក្នុងរឿងឃាតកម្មម"។ (គម្ពីរ គួរអាន ២ៈ១៧៨) ប្រាជ្ញា

សាសនា ឥស្លាមបានធ្វើការហា មឃាត់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលនាំឲ្យប៉ះពាល់ ដល់ប្រាជ្ញាស្មារតី ព្រោះ ថាប្រាជ្ញាវាជាការប្ររទានដ៏ធំធេងមួយរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ មកឲ្យពួកយើង។ ដោយសារ ប្រាជ្ញាធ្វើឲ្យមនុស្សរស់ក្នុងភាពថ្លៃថ្នូរ និងខុសប្លែកពី

ហេតុដូចនេះហើយ ទើបបានជាអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់ដាក់បម្រាមចំពោះ គ្រឿងស្ររវឹង និងគ្រឿង ញៀន គ្រប់ប្ររភេទ ហើយថែមទាំងចាត់ទុករបស់ អស់ ទាំងនោះ ថាជាប្ររក្សារកខ្វក់ ស្ថិិតក្នុងចំណោមទង្វើរបស់ ព្រាយបិិសាច ដូចដែលទ្ររង់បានមាន បន្ទូលថា៖ "ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿ! ពិតប្រាកដណាស់ សុរា ល្បែងស៊ីសង ការគោរព បូជារូបបដិិមានិងការជឿព្រួញទស សន៍ទាយ វាសនា គឺជាអំពើដ៏កខ្វវក់នៃទង្វើ របស់

ស្ហៃតន(ព្រាយបិិសាច)។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកជៀសវាង ឲ្យឆផងាយពីវា សង្ឃឹមថាពួក អ្នកនឹងទទទួលបានជោគជ័យ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៩០) ពូជពង្ស

ការយកចិិត្តតទុកដាក់នៃសាសនា ឥស្លាមចំពោះការថែរក្សាពូជអម្បូរ និងការ បង្កើ តគ្រួសារដែលអប់រំយុវជនឲ្យចេះស្ររឡាញ់អំពើល្អ វាស្តែងឡើងយ៉ាងច្បាស់ នៅក្នុងច្បាប់ជាច្រើន មានដូចជា៖

ទ្ររព្យសម្បត្តិិ គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុង សាសនា ឥស្លាម។ ហេតុនេះហើយ បានជាសាសនា ឥស្លាមជំរុញឲ្យបង្កើ តការងា រដើម្បីរកចំណូល ដូចជាការជួញដូរ និង ការងា រ ផ្សេងៗទៀត។

ហើយឥស្លាមបានហា មឃាត់មិនឲ្យ ប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើឆបោក ឬយករបស់ អ្នកដទៃ ដោយមិនស្ររបច្បាប់នោះទេ។ (សូមមេីល ទំព័រ ២២៦ )

>ការថែរក្សាការពារកិិត្តិិយស និងពូជពង្ស គឺជាគោលបំណងដ៏ធំ បំផុតនៃការបង្កើ តឲ្យមានច្បាប់ក្នុង សាសនា ឥស្លាម។

គ្រប់សារនៃព្យាការីទាំងអស់ សម្រាប់ ក្រុមរបស់ ពួកគេ គឺមានការឯកភាពគ នាលើ ការគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ គ មានការគោរពសក្កាការៈចំពោះអ្នកផ្សេង រួមជាមួយទ្ររង់ ឡើយ ហើយប្ររឆាំ ងនឹងអ្វីដែលគេគោរពសក្កាការៈក្រៅៅពីអល់ឡោះ។ នេះគឺជាអត្ថថន័យពិតនៃពាក្យសច្ចាចាទាំងពីរ "គ មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កា ការៈ ដ៏ពិតក្រៅៅពីអល់ឡោះ ហើយមូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ"។ វាជាពាក្យ ដែលបុគ្គគល គ្រប់រូបដែលចូលសាសនា របស់ អល់ឡោះ(សាសនា ឥស្លាម)ត្រូវពោល។ ជំនឿរបស់អ្នក

មាតិិកា ពាក្យសច្ចាចាទាំងពីរ អត្ថថន័យ និងកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ វា

ជំនឿរបស់អ្នក 40 > ពាក្យសច្ចាទាំងពីរ អត្ថថន័យ និងកាតព្វកិិច្ចចរបស់វា "អាស្ហាទូ អាល់ឡើ អុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ វ៉ាអាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាតាន់ រ៉៉ស៊ូលុលឡោះ" "ខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត លើកលែងតែ អល់ឡោះ ហើយខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីទៀតថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ" ហេតុអ្វីត្រូវពោលថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត លើកលែងតែ អល់ឡោះ? ពីព្រោះវាជាកាតព្វវកិិច្ចដំបូងគេរបស់ អ្នកមូស្លីម។ ជនណាចង់ចូលសាសនា ឥស្លាម គឺគេត្រូវតែជឿ និងពោលពាក្យនេះ។ ពីព្រោះជនណាដែលពោលវាដោយមានភាពជឿជាក់ ព្ររមទាំងមានចិិត្តតស្មោះចំពោះ អល់ឡោះនោះ វាគឺ ជាហេតុនាំឲ្យរូបគេរួចផុតពីភ លើងនរក។ ព្យាការី (សូមពរជ័យនិង សន្តិិភាពកើតមានដល់លោក) បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អល់ឡោះហា មឃាត់ភ្លើង នរកចំពោះជនណាដែលពោលថា៖ គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត លើកលែងតែអល់ឡោះ ដោយចិិត្តតស្មោះសចំពោះទ្ររង់"។ (អាល់ពូខរីៈ៤១៥) ពីព្រោះជនណាហើយបានស្លាប់ដោយបានពោល និងមានជំនឿចំពោះពាក្យនេះ រូបគេនឹងស្ថិិត នៅ ជាមួយបណ្ដាអ្នកចូលឋានសួគ៌។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់(សូមពរជ័យ និងសន្តិិភាពកើតមានដល់លោក)បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាស្លាប់ ហើយគេ ដឹងថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតលើកលែងតែអល់ឡោះនោះ គេនឹងបានចូលឋានសួគ៌"។ (អះម៉ាត់ៈៈ៤៦៤) ដូចនេះ ភាពចាំបាច់នៃការយល់ដឹងពីពាក្យគ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈ ដ៏ពិត លើកលែងតែអល់ឡោះ គឺជាកាតព្វវកិិច្ចដ៏ឧត្តតម និងមានសារៈសំខាន់បំផុត។ អត្ថថន័យនៃពាក្យ គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត លើកលែងតែអល់ឡោះ មានន័យថា គ មានព្រះជាម្ចាស់ឯណាដែលគេត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដឡើយ មានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ ដែលគេត្រូវគោរពសក្កាការៈ។ ជាការបដិិសេធ

ជំនឿរបស់អ្នក 41 ភាពជាព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅៅពីអល់ឡោះ និង ទទទួលយកអល់ឡោះតែមួយគត់គ មានដៃគូចូលរួម ជាមួយ ទ្ររង់ឡើយ។

ព្រះជាម្ចាស់មានន័យថា អ្នកដែលត្រូវគេ គោរពសក្កាការៈ។ ជនណាគោរពសក្កាការៈអ្វីមួយករៅៅពី អល់ឡោះ ជននោះពិតជា បាន យកអ្នកផ្សេងធ្វើជា ព្រះជាម្ចាស់។ ទាំងអស់ នោះមិនមែនជាព្រះពិត ឡើយ។ ព្រះពិតមានមួយអង្គគត់ ទ្ររង់គឺជាម្ចាស់ និងជា អ្នកបង្កើត។

អល់ឡោះទ្ររង់ប្ររកប ដោយភាពស្អាតស្អំ ជាព្រះ ដែលសក្ដិិសមក្នុងការគោរពសក្កាការៈតែមួយ គត់ដោយគ មានអ្នកផ្សេងក្រៅៅពី ទ្ររង់ឡើយ ។ ទ្ររង់ជាទីគោរពសក្កាការៈនៃចិិត្តតទាំងឡាយដោយ សេចក្ដីគោរពស្ររឡាញ់ ការលើកតម្កើង ការបន្ទាបខ្លួន ការកោតខ្លាច ការជឿទុកចិិត្តនិងការបួងសួងសុំចំពោះ ទ្ររង់ ។ ដូចនេះ គេមិនត្រូវបួងសួង មិនត្រូវជឿទុកចិិត្តត មិនថ្វាយបង្គំ និងមិនត្រូវសំទេះ សត្វទេ លើកលែងតែចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះណោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ចាំបាច់ត្រូវតែគោរព សក្កាការៈដោយចិិត្តតស្មោះសចំពោះទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយគេ មិនបានបង្គាប់ប្រើពួកគេឲ្យធ្វើអ្វី ក្រៅៅពីឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ ដោយ ចិិត្តតស្មោះសចំពោះទ្ររង់ឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៩៨ៈៈ៥)

ជនណាហើយគោរពសក្កាការៈដោយចិិត្តតស្មោះសចំពោះអល់ឡោះ សម្រាប់គេ នោះ គឺបានសម្រេ ចនូវពាក្យ ថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ក្រៅៅពីអល់ឡោះ ហើយគេនឹង ទទទួលបានូវសេចក្ដីសុខសុភមង្គគលសម្បូរសប្បាយរីករាយ មានជីវិតប្ររសើរថ្លៃថ្លា។ សម្រាប់ដួងចិិត្តតមិនអាចមានភាពកក់ក្ដៅៅស្កកប់ស្កកល់ចិិត្តតបាន ឡើយ លុះត្រាតែធ្វើការ គោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"អ្នកណាដែលបានសាងអំពើល្អក្នុងចំណោមបុរស ឬស្រ្តី ហើយគេជាអ្នកមានជំនឿ គឺយើងពិតជានឹងធ្វើឲ្យគេមានជីវិតរស់នៅដ៏ល្អប្ររសើរ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ៩៧)

ជំនឿរបស់អ្នក 42 គោលគ្រឹះ[នៃពាក្យ គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត លើកលែងតែអល់ឡោះ ពាក្យដ៏ឧត្តតមនេះគឺមានគោលគ្រឹះ[ពីរដែលត្រូវយល់ដឹងឲ្យបានច្បាស់ចំពោះអត្ថន័យ និងភាពចាំបាច់ របស់ វា។ គោលគ្រឹះ[ទី១៖ គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត គឺជាការ បដិិ សេធចំ ពោះការគោរពសក្កាការៈអ្វី ផ្សេងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ បោះបង់ អំពើពហុទេពនិិយម ប្ររឆាំ ងនឹងអ្វីៗ ដែលគេគោរពសក្កាការៈផ្សេងក្រៅៅពី អល់ឡោះ ទោះនោះជាមនុស្ស សត្វវ រូបបដិិមាន ផ កាយ ឬជាអ្វីក៏ដោយ។ គោលគ្រឹះ[ទី២៖លើកលែងតែអល់ឡោះ ជា ការទួ លស្គាល់អល់ឡោះមួយគត់ ដែលសក្តិិសមក្នុងការគោរពសក្កាការៈ ហើយគ្រប់ប្ររភេទនៃការ គោរពសក្កា ការៈ ទាំងអស់ គឺចំពោះទ្ររង់ តែមួយអង្គគត់

ដូចជា ការថ្វាយបង្គំ ការបួងសួង ការ ជឿទុកចិិត្តត។ល។ 1 2

ហើយរាល់ការគោរពសក្កាការៈគ្រប់ប្ររភេទទាំងអស់ គឺចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ដោយគ មាន ការគោរពសក្កាការៈចំពោះអ្នកផ្សេងរួមជាមួយទ្ររង់ឡើយ។ ហើយអ្នកដែល គោរពសក្កាការៈអ្វីផ្សេងក្រៅៅពីទ្ររង់ គេពិតជាបានប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើពហុទេពនិិយមចំពោះទ្ររង់។

អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ជនណាហើយដែលគោរពសក្កាការៈម្ចាស់ផ្សេង រួមជាមួយអល់ឡោះ ដែលគ្មានភស្ដុ តាងបញ្ជាក់សម្រាប់គេចំពោះការគោរពនោះ ពិត ណាស់ ការជំនុំជម្រះ(ទង្វើ អាក្ររក់ )របស់ គេ គឺស្ថិិតនៅលើម្ចាស់របស់ គេ។ ពិតណាស់ ពួកដែលប្ររឆាំ ងនោះពុំជោគជ័យឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ១១៧) ។ អត្ថថន័យនៃ ពាក្យ គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ក្រៅៅពីអល់ឡោះ និងគោលគ្រឹះ[របស់ វាគឺមានបញ្ជាក់ដោយ បន្ទូលរបស់ អល់ឡោះថា៖ "ហេតុនេះ អ្នកដែលប្ររឆាំ ងនឹងតហ៊្គូត (អ្វីៗដែលគេគោរព សក្កាការៈក្រៅៅពីអល់ឡោះ) ហើយមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនោះ អ្នកនោះប្រាកដជា បានប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងខ្សែដ៏រឹងមាំ(សាសនា ឥស្លាម)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៥៦) ។ បន្ទូល

ជំនឿរបស់អ្នក 43 របស់ ទ្ររង់៖ "អ្នកដែលប្ររឆាំ ងនឹងតហ៊្គូត(អ្វីៗដែលគេគោរពសក្កាការៈក្រៅៅពីអល់ឡោះ)" គឺជាអត្ថថន័យនៃគោលគ្រឹះ[ទីមួយ (គ មានទេព្រះជាម្ចាស់)។ បន្ទូលរបស់ ទ្ររង់៖ "ហើយ មានជំនឿលើអល់ឡោះ" គឺជាអត្ថថន័យនៃគោលគ្រឹះ[ទីពីរ (លើកលែងតែអល់ឡោះ)។ > ការសច្ចាថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ ឡោះ តើអ្នកណាជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ?

លោករស់នៅក្នុងកុលសម្ព័ ន្ធធ របស់ លោកឈ្មោះ គូរ៉៉ស្ហ រយៈពេល ៤០ឆ្នាំមុននឹងទួ លតំ ណែងជា ព្យាការី (ពីឆ នាំ៥៧០គ.ស ដល់ឆ្នាំ ៦១០គ.ស )។ លោកជាបុគ្គគល គំរូសម្រាប់ មនុស្ស លោកទាំងមូល យកតម្រាប់តាម។ ភាពខ្ជាប់ខ្ជួន និង ភាពល្អប្ររសើររបស់ លោកបានធ្វើ ពួកគេបានដាក់ងា រដ៏ល្បីល្បាញមួយ ដល់លោក គឺអ្នកទៀងត្ររង់ ។ ព្យាការី មូហាំម៉ាត់បានធ្វើជាអ្នកឃ្វាលសត្វវ ក្រោោយមក ធ្វើជាអ្នកជំនួញ។ កំណើតរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជីវិតនិងការធំពេញវ័យ របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់

លោកបានប្ររសូ ត្ររនៅ ក្រុងម៉ាក្កះក្នុងឆ្នាំ៥៧០ នៃគ.ស

ដោយកំព្រាឪពុក។ បន្ទាប់មក ម ដាយ របស់ លោកក៏បានបាត់បង់ ជីវិតទៀតក្នុងពេលលោកនៅ វ័យកុមាន រ។ ក្រោោយមក លោក ត្រូវបានជីតារបស់ លោក គឺអាប់ ទុលមុត្តតល់ឡឹប ជាអ្នកមើលថែ បន្តត។ បន្ទាប់មកទៀត ឪពុកមាន របស់ លោក គឺអាពូត៏ឡឹបបាន មើលថែបីបាច់បន្តត រហូដែល់ លោកធំពេញវ័យ។ 1 2

មុននឹងអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ទទទួលសារឥស្លាម រូបលោកស្ថិិ តនៅលើ សាសនាដ៏ ត្រឹ[មត្រូវឥតលម្អៀង ។ លោកគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ លើមាន គ៌ាសាសនាព្យាការីអុីព្ររហ៊ី ម ដោយបដិិ សេធគោលជំនឿ និងការ គោរព សក្កាការៈទេវរូប។

ជំនឿរបស់អ្នក 44 នៅពេលអ្នកនាំសារមានវ័យ៤០ឆ្នាំ លោកបានធ្វើការត្រិះរិះពិិចារណា និង គោរពសក កា ការៈចំពោះអល់ឡោះនៅក្នុង រូងភ្នំមួយឈ្មោះថា រូងភ្នំ"ហ៊ីរ៉៉ក" នៅភ្នំ អាន់នួរ(ជាភ្នំមួយ នៃបណ្ដាភ្នំដែលស្ថិិ ត នៅជិិតទីក្រុងម៉ាក្កះ)។ អល់ឡោះបាន ចាប់ផ្ដេីមបញ្ចុះវ៉ាហ៊ី(រាជសារ)ពីពេល នោះមក។ ហេីយអ្វីដែលបញ្ចុះ មកមុន គេបង្អអស់អំពីគម្ពីរគួរអាន នោះគឺ៖

មានន័យថា៖ "ចូរអ្នក(មូហាំម៉ាត់) សូត្ររក្នុងនាមម្ចាស់របស់ អ្នកដែលបាន បង្កើ ត(នូវអ្វីៗទាំងអស់ )ចុះ។" ជាការប្ររក្សាសឲ្យដឹង ថា ការ តែងតាំង ជាអ្នកនាំសារនេះ គឺជាការចាប់ផ្ដើម យុគសម័ យថ្មីដែលពោរពេញដោយ ចំណេះវិិជ្ជា ការអាន ពន្លឺរស្មី និងការ ចង្អុលប ង្ហាញសម្រាប់មនុស្សលោក។ បន្ទាប់មក គម្ពីរគួរអានត្រូវបានបញ្ចុះ មកកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជាបន្តបន្ទាប់ អស់ រយៈ កាល ២៣ឆ្នាំ។ ការតែងតាំងព្យាការី មូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសារ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានចាប់ផ្ដើមផ្សព្វវផ្សាយ សាសនា របស់ អល់ឡោះដោយសមផងាត់អស់

រយៈ ពេល៣ឆ្នាំ។ ក្រោោយមក លោកក៏បាន លាតត្ររដាង និងបើកចំហការផ្សព្វវផ្សាយ ក្នុង រយៈ ពេល១០ឆ្នាំ។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ និងសហ ការីរបស់ លោកបានទទួ លរង ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ និងការរំលោភបំពាន ពីសំណាក់កុលសម្ព័ន្ធគូរ៉៉ស្ហក្នុងអំឡុងពេល នេះ។ លោកក៏ បានអំពាវនាវដ ល់កុលសម្ព័ន្ធធ ផ្សេងៗទៀតដែលបានមកប្រារព្ធធធម្មមយា ត្រា ហាជ្ជី នៅទីក្រុងម៉ាក្កះនេះឲ្យទទួ លយក សាសនា ឥស្លាម ហើយពលរដ្ឋឋនៅក្រុង ម៉ាទីណះ ពួកគេក៏បានទទទួលយកសាសនា ឥស្លាមផងដែរ។ ហេតុនេះហើយ ទើបអ្នក ឥស្លាម ចាប់ផ្ដើមភៀសខ្លួន ទៅកាន់ក្រុង ម៉ាទីណះជាបន្តបន្ទាប់។ ការចាប់ផ្ដើមផ្សព្វវផ្សាយ របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (َاقْرَǫأ اِبِمْسِْ رَبِّكَ اذَّلَِّي خَلَق)

ជំនឿរបស់អ្នក 45 ឈ្មោះរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ មូហាំម៉ាត់ កូន អាប់ទុលឡោះ កូន អាប់ទុលមុត្តតល់ឡឹប កូនហាស្ហិិម មកពី កុលសម្ព័ន្ធធគូរ៉៉ស្ហ ដែលជាពូជពង្សអារ៉ាប់ ដែលប្ររសើ ើរជាងគេ។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះទៅកាន់មនុស្សលោកទាំងអស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានបញ្ជូ នព្យាការីមូហាំម៉ាត់ទៅកាន់មនុស្សលោកទាំងអស់

គ្រប់ជាតិិសាសន៍ និងពូជអម្បូរ ហើយទ្ររង់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើមនុស្សលោក ទាំងអស់ ឲ្យប្ររតិិបត្តិិតាមព្យាការី។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ “ចូរអ្នក (មូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖ ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ពិតណាស់ ខ្ញុំគឺជាអ្នកនាំសារ របស់ អល់ឡោះមកកាន់ពួកអ្នកទាំងអស់ គ នា”។ ( គម្ពីគួរអាន ៧ៈ១៥៨)។ គម្ពីរគួរអានបានបញ្ចុះមកកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គម្ពីរគួរអានបានបញ្ចុះមកកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជាគម្ពីរដ៏ឧត្ដុង្គគឧត្ដដមជាទីបំផុត ពីព្រោះគម្ពីរនេះមិនមានប្ររក្សារខុសឆ្គគងទាំងឡាយកើតឡើងដល់វាឡើយ។ មូហាំម៉ាត់ជាព្យាការី និងជាអ្នកនាំសារចុងក្រោោយបង្អអស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជូ នព្យាការីមូហាំម៉ាត់ជាព្យាការីចុងក្រោោយបង្អអស់ ដោយ គ មានព្យាការីណាបន្ទាប់ពីគាត់ ឡើយ ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖“ ក៏ប៉ុន្តែគាត់ (មូហាំម៉ាត់)ជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ និងជាព្យាការីចុងក្រោោយបង្អអស់”។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ៤០)។

ជំនឿរបស់អ្នក 46 ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានភៀសខ្លួនទៅកាន់ក្រុង ម៉ាទីណះ ដែលកាលពីមុន គេឲ្យឈ្មោះក្រុងនេះ ថា យ៉ាសរិិប នៅឆ្នាំ ៦២២គ.ស ដែលពេលនោះ លោកមានអាយុ ៥៣ឆ្នាំ។ ការភៀសខ្លួនរបស់ លោក គឺបន្ទាប់ពីមេដឹកនាំគូរ៉៉ស្ហដែលប្ររឆាំ ង នឹងការផ្សព្វវផ្សាយរបស់ លោកបានប៉ុនប៉៉ង និង ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានស្ថាបនាមជ្ឈមណ្ឌឌល អរិិយធម៌ ឥស្លាម នៅ ក្រុង ម៉ាទីណះ ក្រោោយ ការភៀសខ្លួន របស់ លោកនៅចន្លោះឆ្នាំ ៦២២ ដល់ ៦៣ ២ គ.ស ។ លោកបាន ពង្រឹ[ង ការភៀសខ្លួនរបស់ លោក ការពង្រីកសាសនា ឥស្លាមរបស់ លោក ព្យាយា មធ្វើឃាតលោក។ លោកបានរស់នៅ និងផ្សព្វផ្សាយសាសនា ឥស្លាមនៅក្រុង ម៉ាទីណះអស់ រយៈពេល១០ឆ្នាំ។ លោកបានបង្គាប់ប្រើ មនុស្ស ឲ្យសឡាត(ថ្វាយបង្គំ) បរិិច្ចាគហ សាកាត់ និងប្ររតិិបត្តិិតាមច្បាប់ឥស្លាមផ្សងៗទៀត។ ស្នូលនៃអរិិយធម៌ឥស្លាមនៅទីក្រុងម៉ាទីណះដោយ បានលុបបំបាត់ ការរើស អើង និងកុលសម្ព័ន្ធធនិិយម ហើយបានផ្សព្វវផ្សាយចំណេះដឹង ពង្រឹ[ង គោលការណ៍ យុត្តិិធម៌ ភាពត្រឹ[មត្រូវ ភាតរភាព សាមគ្គីភាព និងប្ររព័ ន្ធធវិិន័យ ។ មានកុលសម្ព័ ន្ធធ ខ្លះ បានព្យាយា មបញ្ចចប់ ជីវិត សាសនា ឥស្លាម ដែលជាហេតុ នាំ ឲ្យ កើតមានចម្បាំង និងព្រឹ[ត្តិិការណ៍មួយចំនួន ប៉ុន្តែអល់ឡោះបានជួយ សាសនា និង អ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់។ ក្រោោយ មក មនុស្សលោកបានចូលសាសនា ឥស្លាម ជាបន្តតបន្ទាប់។ ប្ររជាជន នៅ ក្រុង ម៉ាក្កះ ក៏ដូចជាប្ររជាជន នៅ តាមទីក្រុង ផ្សេងៗទៀត ព្ររមទាំងកុលសម្ព័ន្ធធ ជា ច្រើន នៅ ឧបទ្វីបអារ៉ាប់ បានចូលសាសនា ឥស្លាម ដោយស្ម័គ្ររចិិត្តត និង ពេញចិិត្តត ជាទីបំផុតចំពោះសាសនាដ៏ ឧត្តុង្គគឧត្តតមនេះ ។

ជំនឿរបស់អ្នក 47 នៅក្នុងខែសហ្វើរ(ខែទី២) ឆ្នាំទី១១នៃមូហាំម៉ាត់សករាជ ក្រោោយ ពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានផ្សព្វវផ្សាយសារ និងបានបំពេញនូវទំនួល ខុសត្រូវរបស់ លោក ហើយអល់ឡោះទ្ររង់បានប្ររទានពរជ័យដល់ មនុស្សលោកដោយ ឲ្យ សាសនានេះមានភាពពេញពេញបរិិបូណ៌ ហើយនោះ ព្យាការីក៏ កើតជំងឺគ្រុនក្ដៅៅ និងឈឺ ធផងងន់ ហើយលោក ក៏ បាន លាចាកលោកនេះនៅថ្ងៃចន្ទទ ខែរ៉៉ពីអុលអាវវ៉ាល់(ខែទី៣) ឆ្នាំទី១១ នៃមូហាំម៉ាត់សករាជ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី៨ ខែមិិថុនា ឆ្នាំ៦៣២ នៃគ.ស នៅអាយុ៦៣ឆ្នាំ។ សព របស់ លោកត្រូវបានបញ្ចុះ នៅផ្ទះ របស់ អ្នកស្រី អាអុីស្ហះ ស្ថិិតនៅក្បែរម៉ាស្ជិិតរបស់ ព្យាការី។ មរណភាពរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់

ជំនឿរបស់អ្នក 48

អត្ថថន័យនៃពាក្យសច្ចាចាថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ ឃ្លានេះមានន័យថា ត្រូវមានជំនឿចំពោះរាល់ដំណឹងរបស់ លោក ប្ររតិិបត្តិិតាម បទប ញ្ញញត្តិិ និងជៀសវាងបម្រាមរបស់ លោក។ យើងត្រូវគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ ស្ររបតាមច្បាប់របស់ អ្នកនាំសារ និងអ្វី ដែលលោកបានបង្រៀនយើង។ តើការមានជំនឿលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជាអ្នកនាំសារ របស់ អល់ឡោះត្រូវមានអ្វីខ្លះ? > អ្នកមូស្លីមចាំបាច់ត្រូវជឿជាក់ ចំពោះអ្វីដែលស៊ុ ណ្ណះ(មាគា៌) របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់នាំមក។ ជឿចំពោះដំណឹងទាំងឡាយដែល អ្នកនាំសារ បានប្រាប់ក្នុង គ្រប់វិិស័យ ទាំងអស់ ដូចជា៖

1 រឿងអាថ៌កំបាំងថ្ងៃបរលោក ឋានសួគ៌ ឋាននរក និងទណ្ឌឌកម្មក្នុងឋាននរក។ ព្រឹ[ត្តិិការណ៍ ដែលកើតឡើង នៅ ថ្ងៃបរលោក សញ្ញាៗនៃថ្ងៃបរលោក និងអ្វីៗដែលនឹងកើត ឡើង នៅសម័យចុងក្រោោយ(មុនថ្ងៃបរលោក) ។ ដំណឹង ឬព័ត៌មានា នមនុស្សនៅសម័យកាលមុនៗ និងអ្វីដែលបានកើតឡើងរវាងបណ្ដាព្យាការី ហើយនិងក្រុមរបស់ ពួកគាត់។ ប្ររតិិបត្តិិតាមបទប ញ្ញញត្តិិ និងជៀសវាងពីបម្រាមរបស់ អ្នកនាំសារដូចជា៖

2 ប្ររតិិបត្តិិតាមអ្វីដែលអ្នកនាំសារបានបង្គាប់ប្រើ ចំពោះយើង ហើយត្រូវជឿជាក់ ថា លោកមិននិិយា យតាមទំនើងចិិត្តតឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែពាក្យ សំដីរបស់ លោក គឺជា វ៉ាហ៊ី(រាជសារ)ពីអល់ឡោះ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ជនណា ហើយប្ររតិិបត្តិិតាមអ្នកនាំសារ (មូហាំម៉ាត់)នោះ គឺគេពិតជាបានប្ររតិិបត្តិិតាម អល់ឡោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៨០)។

ជំនឿរបស់អ្នក 49 ជៀសវាងពីបម្រាមដែលលោកបានហា មឃាត់ដូចជា ចរិិតមិនល្អ និងអាកប្បកិិរិិយា អាក្ររក់។ ហើយយើងជឿជាក់ថា ការហា មប្រាមចំពោះពួកយើងពីបម្រាមទាំងនោះ គឺជា ហេតុផល ដែលអល់ឡោះទ្ររង់ប្រាថ្នា និងដើម្បីផលប្ររ យោជន៍ យើង។ គ្រាន់តែជួនកាល យើងមិនអាចដឹងពីវា តែប៉ុណ្ណោះណោះ។ យើងត្រូវជឿជាក់ច្បាស់ថា ការប្ររតិិបត្តិិតាមបទប ញ្ញញត្តិិ និងការចៀសវាងបម្រាមរបស់

អ្នកនាំសារ គឺនាំ មកនូវភាពល្អប្ររសើរ និងសេចក្ដីសុខ នៅក្នុង លោកិិយ និងថ្ងៃបរលោក។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកប្ររតិិ បត្តិិតាមអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកទទួ លបានការអាណិិតស្ររឡាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ១៣២)។ ជំនឿរបស់ យើងគឺ ជនណាល្មើ សនឹងបទប ញ្ញញត្តិិរបស់ ព្យាការី គឺជននោះសក្ដិិសមនឹង ត្រូវទទទួលទណ្ឌឌកម្មមយ៉ាងឈឺចាប់។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ដូចនេះ ចូរឲ្យពួក ដែលប្ររឆាំ ងនឹងបទបញ្ជារបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ប្រុងប្ររយ័ ត្ននចំពោះគ្រោះ អាសន្នននឹង ធ្លាក់លើពួកគេ ឬទណ្ឌឌកម្មយ៉ាងឈឺចាប់ធ្លាក់លើពួកគេ"។ ( គម្ពីរគួរអាន ២៤ៈ៦៣ )។ យើងត្រូវគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះស្ររបតាមច្បាប់របស់ អ្នកនាំសារ 3 ហើយច្បាប់នោះ មានមាន ត្រាជាច្រើនដែលចាំបាច់ត្រូវបញ្ជាក់ឱ្យបានច្បាស់ ដែលរួមមាន៖

ការយកតម្រាប់តាមអ្នកនាំសារ៖ តាមមាន គ៌ា ការចង្អុលបង្ហាញ និងជីវិត រស់នៅរបស់ អ្នកនាំសារ រួមមានពាក្យសំដី ទង្វើ ការយល់ស្ររប និងការទទទួលស្គាល់ របស់ អ្នកនាំសារ គឺជាតម្រាប់សម្រាប់រាល់ភារកិិច្ចចជីវិតរស់នៅរបស់ ពួកយើង។ ហើយខ្ញុំ របស់ ព្រះកាន់តែជិិតស្និិទ្ធធចំពោះទ្ររង់ និងឋានៈ របស់ គេក៏កាន់តែខ្ពពស់ដែរ នៅរាល់ពេល ដែលគេយកតម្រាប់តាមមាន គ៌ា និងការចង្អុលបង្ហាញ របស់ អ្នកនាំសារ។ អល់ឡោះទ្ររង់ មាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នកពោលថា ប្រសិន នបើពួកអ្នកស្ររ ឡាញ់អល់ឡោះ ចូរពួកអ្នកប្ររតិិបត្តិិ តាមខ្ញុំ នោះអល់ឡោះពិតជាស្ររឡាញ់ពួកអ្នក និងអភ័យទោស ឲ្យពួកអ្នកនូវបាបកម្មម ទាំងឡាយ របស់ ពួកអ្នក។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័ យទោស មហា អាណិិតស្ររឡាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ៣១)។

ជំនឿរបស់អ្នក 50 ច្បាប់សាសនាដ៏ពេញលេញ៖ អ្នកនាំសារ បានផ្សព្វវផ្សាយសាសនា និងច្បាប់សាសនា

ដ៏ពេញលេញគ មានការខ្វះខាត។ ដូចនេះ មិនត្រូវ បានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាម នាក់បង្កើ តការគោរព សក្កាការៈតាមរបៀបណាមួយដែលអ្នកនាំសារ មិនបាន ដាក់ ច្បាប់ ឬអនុវត្តតវានៅក្នុងការគោរព សក្កាការៈនោះឡើយ។ ច្បាប់របស់ អល់ឡោះ គឺមានប្រសិន ទ្ធធភាព សម្រាប់ គ្រប់សម័យកាល និងគ្រប់ទីកន្លែ ង៖

ក្រឹ[ត្យកររមវិិន័យ និង ច្បាប់សាសនា ដែលមាន ចែងក្នុងគម្ពីររបស់ អល់ឡោះ(គម្ពីរគួរអាន) និងក្នុងស៊ុណ្ណះ(មាន គ៌ាអ្នកនាំសារ)គឺវាមាន ប្រសិន ទ្ធិិិភាពសម្រាប់ គ្រប់សម័យកាល និងគ្រប់ ទីកន្លែ ង។ គ មាន អ្នកណាម្នាក់ដែលដឹងពីផល ប្ររយោជន៍ របស់ មនុស្ស លោកជាងម្ចាស់ដែល បានបង្កើតពួកគេអំពីភាពទទេសូ ន្យនោះទេ។ ស្ររបតាមមាន គ៌ា(នៃអ្នកនាំសារ)៖ ដើម្បីឲ្យ គេទទទួលយកការគោរពសក្កាការៈចាំបាច់ត្រូវតែ នៀត(តាំងចិិត្តត)ដោយស្មោះសរទៅចំពោះ អល់ឡោះ និងស្ររបតាមមាន គ៌ានៃអ្នកនាំសារ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ដូចនេះ ជនណា ដែលសង្ឃឹមថានឹង បានជួបម្ចាស់របស់ គេ ចូរឲ្យ គេសាងអំពើល្អ ហើយកុំឲ្យគេយកអ្នកណាម នាក់ ធ្វើជាដៃគូក្នុង ការគោរពសក្កាការៈចំពោះម្ចាស់ របស់ គេឲ្យសោះ" ។ (គម្ពីរគួរអាន ១៨ៈ១១០ ) "អំពើល្អ" គឺជាការធ្វើទង្វើល្អអត្រឹ[មត្រូវ និងស្ររបតាមមាន គ៌ារបស់ ព្យាការី។ >សន្តិិភាព និងសេចក្តីសផងងប់សផងាត់ នឹងទទទួលបានតាមរយៈការគោរព សក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះតែមួយ គត់ប៉ុណ្ណោះណោះ។

ជំនឿរបស់អ្នក 51 ហា មឃាត់ចំពោះការបង្កើ តថ្មីក្នុងសាសនា ៖ ជនណាដែលបង្កើតទង្វើ អ្វីមួយ និង ការគោរពសក្កាការៈដែលមិនមែនជាមាន គ៌ាព្យាការី ហើយគេចង់ គោរពសក កា ការៈចំពោះ អល់ឡោះរួមនឹងការបង្កើ តថ្មីនោះ ដូចជាបង្កើ តសឡាត(ការថ្វាយបង្គំ)ថ្មីខុសពីមាន គ៌ា សាសនា ពិតណាស់ គេពិតជាល្មើ សនឹងបទប ញ្ញញត្តិិរបស់ អ្នកនាំសារ។ គេមិនទទទួលយក ទង្វើ នោះឡើយ ហើយ ថែមទាំងទទទួលនូវបាបកម្មមដោយសារទង្វើនោះថែមទៀតផង។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ដូចនេះ ចូរឲ្យពួកដែលប្ររឆាំ ងនឹងបទបញ្ជារបស់ ព្យាការី មូហាំម៉ាត់ប្រុងប្ររយ័ ត្ននចំពោះគ្រោះអាសន្នននឹងធ្លាក់លើពួកគេ ឬទណ ឌកម្មមយ៉ាងឈឺចាប់ ធ្លាក់លើពួកគេ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៤ៈ៦៣ )។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា ៖

"អ្នកណាបង្កើ តថ្មីក្នុងកិិច្ចចការ(សាសនា )របស់ យើងដែលមិនមែនមកពីវា(កិិច្ចចការ សាសនា )ទេនោះ ប្រាកដណាស់ វាត្រូវបានគេច្រានចោល(មិនទទទួលយក)"។ (ពូខរីៈ២៥៥០ និង មូស្លីម១៧១៨)។

ការដែលឥស្លាមហា មឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងនូវ ការបង្កើ តថ្មីក្នុងសាសនា (អំពើពិិទអះ) ការបន្ថែម និង ការកែប្រែក្នុងការគោរពសក្កាការៈ គឺដើម្បីរក្សា ការពារសាសនាអំពីការកែខៃ ក៏ដូចជាផ្លាស់ប្តូរ និងការពារសាសនាកុំឲ្យធ្លាក់ក្នុងក្ររញ៉ាំនៃ ចំណង់តណ្ហារបស់ មនុស្ស និងទំនើងចិិត្តត របស់ ពួកគេ។ ក្រៅៅពីនេះ គឺសាសនា

បានឥស្លាមលើកទឹកចិិ ត្តតមនុស្សឱ្យ ចូលរួមក្នុងការគិិតប្ររកប ដោយភាព ច្នៃប រឌិិត ការស្រាវជ្រាវ និងស្វែងយល់ពី អាថ៌កំបាំងនៃសកល លោកក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាព នៃជីវិត ក្នុងគោលបំណងបម្រើផល់ប្ររយោជន៍ដល់ មនុស្សជាតិិ និងជួយអភិិវឌ្ឍស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននន និងអនាគ ត។

ជំនឿរបស់អ្នក 52 > គោលគ្រឹះ[នៃជំនឿទាំងប្រាំមួយ

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះអល់ឡោះ គឺជំនឿដ៏ច្បាស់លាស់ថា អល់ឡោះមានពិត ទទទួលស្គាល់ទ្ររង់ជាព្រះជាម្ចាស់ និងជាព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈតែមួយគត់ ទ្ររង់មានព្រះនាម និងព្រះលក្ខខណៈ ដ៏វិិសេសវិិសាល។ យើងនឹងបកស្រាយអំពីប្ររ ការទាំងបួនយ៉ាងលម្អិិត ដូចតទៅនេះ៖

ជំនឿថា អល់ឡោះមានពិត 1 និិស្ស័យដែលអល់ឡោះផ្ដែល់ពីកំណើត ការទួ លស្គាល់ ថាអល់ឡោះមានពិត គឺ ជានិិស្ស័យពីកំណើត ដែលមិនចាំបាច់ ត្រូវការភស្ដុតាងក៏បាន ដែរ។ ហេតុនេះ មនុស្សភាគច្រើនដែលកាន់សាសនា និងលទ្ធិិិ ផ្សេងៗគ នា តែងតែទទទួលស្គាល់ថា មានព្រះជាម្ចាស់(អល់ឡោះ)។ រីឯយើងរាល់គ នាក៏មានអារម្មមណ៍ទទទួលដឹងក្នុងជម្រៅៅបេះដូងរបស់ យើងថា ទ្ររង់ ពិតជាមានពិត យើងត្រូវការពឹង អាស្រ័យចំពោះទ្ររង់នៅពេលមានការលំបាកខ្លាំង និង ពេលមានគ្រោះអាសន្ននន ដោយនិិស្ស័យពីកំណើត របស់ យើង ដែលមានជំនឿសភាវៈ ធម្មមជាតិិនៃការប្ររក្សាន់សាសនា ដែលអល់ឡោះបានផ្គុំឡើងក្នុងខ្លួនប្រាណមនុស្សគ្រប់ ៗរូបទោះបីជាមនុស្សលោកខ្លះព្យាយា មលុបបំបាត់ និងបំភ្លេចវាក៏ដោយ។ ហើយពួកយើងធ្លាប់បានឮ បានឃើញអំពីការដែលទ្ររង់ឆ្លើយតបនឹងអ្នកទាំងឡាយ ដែលបួងសួងសុំការប្ររទាន ហើយឆ្លើយតបនឹងអ្នកដែលមានគ្រោះអាសន្ននន វាគឺ ជាការ ចង្អុលបង្ហាញឲ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា អល់ឡោះមានពិត។ ភស្ដុ តាងដែលបញ្ជាក់ពីវត្តត មានរបស់ អល់ឡោះ គឺច្បាស់លាស់ និងច្រើនឥតគណនា បុគ្គគល គ្រប់រូបដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា រាល់ហេតុទាំងអស់ ត្រូវមានអ្នកបង្កកហេតុ ហើយ ភាវៈដ៏ច្រើនលើសល ប់ ដែលយើង បានឃើញគ្រប់ ពេលវេលា គឺចាំបាច់ត្រូវតែមាន ព្រះជាម្ចាស់បង្កើត វា ទ្ររង់ នោះគឺអល់ឡោះ ពីព្រោះវាមិនអាចទៅរួចនោះទេដែលថា

ជំនឿរបស់អ្នក 53 អ្វីដែលកើតឡើងដោយគ្មាន ព្រះជាម្ចាស់ បង្កើ ត វា ក៏ដូចគ្នាដែរមិនអាចទេអ្វីដែល កើតឡើង ឯកឯងនោះ ព្រោះអ្វីក៏ដោយមិន អាចបង្កើតខ្លួនឯងឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តើពួកគេត្រូវបានគេ បង្កើ តដោយគ មានអ្នកបង្កើត ឬមួយពួកគេ ជាអ្នកដែលបង្កើតខ្លួនឯង?"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៥២ៈ៣៥)។ អត្ថថន័យ នៅក្នុងវាក្យខណ្ឌឌ នេះគឺ ប្រាកដណាស់ ពួកគេមិនអាចកើត ដោយគ្មានព្រះជាម្ចាស់បង្កើ តនោះទេ ហើយ ពួកគេក៏មិនបានបង្កើ តខ្លួនឯងបានដែរ។ ដូចនេះ ចាំបាច់ត្រូវតែមាន ព្រះជាម្ចាស់បង្កើ តពួកគេ នោះគឺអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ពិតណាស់ ក្រឹ[ត្យកររមនៃប្ររព័ន្ធធចក្ររវាឡ ដែលមានដូចជា មេឃ ផែនដី ផ កាយទាំងឡាយ និងរុក្ខខជាតិិ។ល។ គឺបានចង្អុលបង្ហាញយ៉ាង ច្បាស់លាស់ថា សម្រាប់ចក្ររ វាលនេះ គឺមាន ព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់ នោះគឺអល់ឡោះ។ ខ្លួនមនុស្សផ ទាល់ គឺជាភស្តុ តាងដ៏ធំបំផុត ដែលបញ្ជាក់ពីវត្តមានរបស់ អល់ឡោះ សម្រាប់អ្នកដែលធ្វើការត្រិះរិះពិិចារណា ហើយនិងដាក់ភ្នែកមើលទៅកាន់អ្វីដែល អល់ឡោះបានប្ររ ទានឲ្យចំពោះពរជ័យ ប្រាជ្ញា និងសុក្រឹ[ត ភាព នៃវិិញ្ញាណទាំង ប្រាំ និងសណ្តាប់ធ្នាប់ នៃសភាវៈទាំង ឡាយ និង ភាពឥតខ្ចោះរបស់ វាដូចជា អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ ហើយ ចំពោះខ្លួនរបស់ អ្នកផ្ទាល់ក៏ដូចនោះដែរ តើពួកអ្នកមិិ នបានមើលឃើញទេឬ? (គម្ពីរគួរអាន ៥១ៈ២១) អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "វាជាការបង្កើ តរបស់ អល់ឡោះដែលទ្ររង់បាន បង្កើ តអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ"។ ( គម្ពីរគួអាន ២៧ៈ៨៨)។

ភព និងផ កាយទាំងឡាយ ជាឧទាហរណ៍ វាធ្វើចលនាជាប្ររព័ន្ធធដ៏ល្អ សុក្រឹ[តឥត ខ្ចោះ គ មានខុសពីគន្លលងវាឡើយ។ គ្រប់ភពទាំងអស់ ធ្វើចលនាក្នុងគន្លលងរបស់ វាគ មាន ការខុសឆ្គគង ឬហួសពីគន្លលង របស់ វាឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ព្រះអាទិិត្យ មិនអាចធ្វើចលនា ទាន់ព្រះចន្ទទឡើយ។ រីឯពេលយប់ក៏មិនអាចមកដល់មុនពេលថ្ងៃ បានដែរ។ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ ត្រូវធ្វើដំណើរតាមគន្លលងរបស់ វារៀងៗខ្លួន"។ (គម្ពីរ គួអាន ៣៦ៈៈ៤០)។

ជំនឿរបស់អ្នក 54 ជំនឿចំពោះភាពជាព្រះជាម្ចាស់នៃការបង្កើ តរបស់ អល់ឡោះ អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះភាពជាម្ចាស់នៃការបង្កើ តរបស់ អល់ឡោះ គឺជាការទទទួលស្គាល់ និងការជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ថា ទ្ររង់ជាអ្នកគ្រប់គ្ររង ជាអ្នកបង្កើត ជាអ្នកប្ររ ទានលាភសក្កាការៈចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ ។ ទ្ររង់ជាអ្នកប្រោោសឲ្យមានជីវិត ជាអ្នកឲ្យជីវិតស្លាប់ ជាអ្នកប្ររទានផលល្អ អ ជាអ្នកប្ររ ទាន 2 គ្រោះ ហើយរាល់កិិច្ចចការទាំងអស់ គឺជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ ទ្ររង់។ ព្រះហស្ថថ ( ដៃ) របស់ ទ្ររង់ ពោរពេញដោយសេចក្ដីល្អប្ររសើរ ហើយទ្ររង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ ។ កិិច្ចចការ ទាំងអស់ នេះ គ មានអ្នកណាចូលរួមជាមួយទ្ររង់ឡើយ។ ដូចនេះ ការទទទួលស្គាល់អល់ឡោះតែមួយគត់ចំពោះរាល់ទង្វើ របស់ ទ្ររង់គឺជឿថា៖

ពិតណាស់ អល់ឡោះតែមួយគត់ ទ្ររង់បង្កើ តចក្ររវាលទាំងមូល គ មាន អ្នកបង្កើត ផ្សេងក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ “អល់ឡោះ គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើ តរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ”។ (គម្ពីរគួអាន ៣៩ៈៈ ៦២)។

រីឯការបង្កើ ត ការច្នៃប្ររឌិិតរបស់ មនុស្សលោកវិិញ គឺជាការកែប្រែពី លក្ខខណៈមួយទៅលក្ខខណៈៈមួយផ្សេងទៀត ឬក៏ជាការប្ររមូ លផ្ដុំ ឬផ្គុំ និងផ្សេងៗ ទៀត ដោយវាពុំមែនជាការបង្កើតពិតប្រាកដនោះឡើយ មិនមែន ជាការបង្កើតពី ភាពទេ ហើយក៏មិនមែនជាការបង្កើ ត ឱ្យរស់ក្រោោយពេលស្លាប់ដែរ។

ពិតណាស់ ទ្ររង់គឺជាអ្នកប្ររ ទានលាភសក្កាការៈដល់ភាវៈទាំងអស់ ដោយ គ មាន អ្នកណាផ្ដែល់ លាភសក្កាការៈក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។ ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"គ មានសត្វវលោកណាមួយដែលរស់នៅលើផែនដី លើកលែងតែអល់ឡោះផ្ដែល់ លាភសក្កាការៈដល់ពួកគេ" ។ (គម្ពីរគួអាន ១១ៈ ៦)។

ជំនឿរបស់អ្នក 55

អល់ឡោះគឺជាអ្នកចាត់ចែងអ្វីៗទាំងអស់ គ មាន អ្នកចាត់ចែងណាក្រៅៅពីទ្ររង់ ឡើយ។ អល់ ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ទ្ររង់ចាត់ចែងកិិច្ចចការពីលើមេឃ មកកាន់ផែនដី"។ (គម្ពីគួរអាន ៣២ៈៈ៥)។

រីឯការចាត់ចែងរបស់ មនុស្សលោកចំពោះកិិច្ចចការជីវិតរស់នៅ និងការ រៀបចំកិិច្ចចការរបស់ ពួកគេ មាន ភាពស្មុគស្មាញ និងមានដែនកំណត់ត្រឹ[មតែ អ្វីៗដែលនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ គេ អ្វីៗដែលគេគ្រប់គ្ររង និងមានលទ្ធធភាព ប៉ុណ្ណោះណោះ។ ជួនកាលការចាត់ចែងរបស់ គេទទទួលបានផល ហើយជួនកាល បរាជ័យ។ ក៏ប៉ុន្តែការចាត់ចែងរបស់ ទ្ររង់ជាអ្នកបង្កើតវិិញ គឺមានភាពពេញលេញ គ មានចន្លោះប្ររហោងត្ររង់ណាឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត វាប្ររព្រឹ [ត្តតទៅយ៉ាង រលូនគ មានអ្វី រារាំងនិងគ មានការប្ររឈមមុខអ្វីឡើយ ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ចូរដឹងថា ការបង្កើ ត និងការគ្រប់គ្ររងគឺជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ ទ្ររង់។ អល់ឡោះដ៏មហា ឧត្តុង្គគឧត្ដដម ជាម្ចាស់ គ្រប់គ្ររងពិិភពទាំងអស់ "។ (គម្ពីគួរអាន ៧ៈ៥៤)។

ហើយពិតណាស់ ទ្ររង់គឺជាស្តេចគ្រប់គ្ររងរាល់អ្វីៗ គ្រប់យ៉ាង ហើយ គ មានអ្នកគ្រប់គ្ររងដ៏ពិត ក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖

“ការគ្រប់គ្ររងមេឃជាច្រើននិងផែនដី ព្ររមទាំងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងវាទាំងអស់

គឺជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ អល់ឡោះ”។ ( គម្ពីរគួអាន ៥ៈ១២០)។ "គ មានសត វវលោកណាមួយ ដែលរស់នៅលើផែនដីនេះ លើកលែងតអល់ឡោះជាអ្នក ផ្តតល់ លាភសក្កាការៈឲ្យពួកគេ" (គម្ពីគួរអាន ១១ៈ៦)

ជំនឿរបស់អ្នក 56 ពួកអារ៉ាប់ដែលគោរពពហុទេពនៅសម័យអ្នកនាំសារ ពួកគេមានជំនឿចំពោះ ភាពជាព្រះនៃការបង្កើ តរបស់ អល់ឡោះ

ពួកប្ររឆាំ ងនៅសម័យអ្នកនាំសារបានទទទួលស្គាល់ថា អល់ឡោះទ្ររង់ពិតជា អ្នកបង្កើត ជាអ្នកគ្រប់គ្ររង និងជាអ្នកចាត់ចែង ប៉ុន្តែជំនឿនេះមិនអាចធ្វើឱ្យពួកគេ ចូលសាសនា ឥស្លាមបានទេ បើ គ្រាន់តែទួ លស្គាល់ប៉ុណ្ណឹ[ងនោះ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន បន្ទូលថា៖ "ហើយប្រសិន នបើអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)សួរពួកគេ(ពួកពហុទេពនិិយម) ថា៖ តើអ្នកណាដែលបានបង្កើ តមេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដី? ពួកគេពិត ជានឹងឆ្លើយ ថា៖ គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់"។ (គម្ពីគួរអាន ៣១ៈៈ២៥)។

ពីព្រោះអ្នកដែលបានទទទួលស្គាល់ថា អល់ឡោះជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភព ទាំងអស់ មានន័យថា ទ្ររង់គឺ ជាអ្នកបង្កើត គ្រប់គ្ររង និងមើលថែរក្សាពួកគេដោយ ពរជ័យរបស់ ទ្ររង់ ចាំបាច់ណាស់ គេត្រូវតែគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ដោយ មិនគោរពសក្កាការៈអ្នកដទៃឡើយ។

តើសមហេតុផល យ៉ាងដូចម្ដេចដែលមនុស្សទទទួលស្គាល់ថា អល់ឡោះជា អ្នកបង្កើតគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ និងជាអ្នកចាត់ចែងចក្ររ វាល ទ្ររង់ជាអ្នកឲ្យមានជីវិត និង ឲ្យស្លាប់ ហើយគេបែរជាថ្វាយអ្វីមួយនៃការគោរពសក្កាការៈជូនចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅៅពី ទ្ររង់ទៅវិិញនោះ?! នេះជាទង្វើ ដ៏អយុ ត្តិិធម៌បំផុត និង ជាអំពើបាបដ៏ធផងន់ធផងងរបំផុត។ ដូចនេះហើយទើបលោក លុកម៉ាន បានពោលទៅកាន់កូនរបស់ គាត់ដោយទូន្មាន និង ណែនាំថា៖ "ឱកូនសម្លាញ់! ចូរកូនកុំធ្វើពហុទេពនិិយមចំពោះអល់ឡោះឲ្យសោះ។ ពិតណាស់ អំពើពហុទេពនិិយម គឺជាបាបកម្មមួយដ៏ធំ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣១ៈៈ ១៣)។ នៅពេលគេសួរអ្នកនាំសារថា៖ តើបាបកម្មមអ្វីដែលធំជាងគេចំពោះអល់ឡោះ? លោក បានឆ្លើយថា៖ "គឺការដែលអ្នកបង្កើតដៃគូសម្រាប់អល់ឡោះ ខណៈដែលទ្ររង់បានបង្កើត អ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ៤២០៧ និងមូស្លីមៈ៨៦)

ជំនឿរបស់អ្នក 57 ការមានជំនឿចំពោះភាពជាម្ចាស់របស់ អល់ឡោះ ធ្វើឲ្យចិិត្តតសផងងប់ កាលណាខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះដឹង យ៉ាង ច្បាស់ ថា គ មានភាវៈណាមួយអាច គេចចេញពីការកំណត់ របស់ អល់ឡោះបានឡើយ ពីព្រោះអល់ឡោះទ្ររង់គ្រប់គ្ររង ចាត់ ចែងពួកគេតាមការសព្វវព្រះទ័យស្ររបតាមគតិិបណ្ឌិិ តរបស់ ទ្ររង់ដែលទ្ររង់ជា អ្នកបង្កើតពួកគេទាំងអស់ , អ្វីៗក៏ដោយករៅៅពីអល់ឡោះគឺត្រូវបានគេបង្កើ តឡើង មានលក្ខខណៈខ្វះខាត ត្រូវការទ្ររង់ដែលជាអ្នកបង្កើតគេ, គ្រប់ភារកិិច្ចទាំងអស់ នៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ ទ្ររង់ គ មានអ្នកបង្កើត គ មានអ្នកប្ររ ទានលាភសក្កាការៈ និងគ មាន អ្នកចាត់ចែងចក្ររ វាលក្រៅៅពីទ្ររង់តែមួយគត់នោះទេ សូម្បីតែគ្រាប់ធញ្ញញជាតិិមួយគ្រាប់ ក៏មិន ប្រែប្រួលបានដែរ លុះត្រាតែមានការអនុញ្ញាតពីទ្ររង់ ហើយគ្រាប់ធញ្ញញជាតិិមួយ គ្រាប់ផ្សេងទៀតមិនប្រែប្រួល ក៏តាមបទបញ្ជារបស់ ទ្ររង់ដែរ នោះវានឹងធ្វើឲ្យចិិត្តតរបស់ គេមានភាពនឹងនរ និងដក់ចិិត្តតជាប់នឹងទ្ររង់តែមួយគត់ ហើយបួងសួងសុំពីទ្ររង់ បង្ហាញ ពីភាពតោកយ៉ាកទៅកាន់ទ្ររង់ ហើយនិង ពឹងផ្អែកលើទ្ររង់តែមួយអង្គគត់ នៅក្នុងគ្រប់ កិិច្ចចការងា រទាំងឡាយរបស់ គេ។ ការសំដៅ ឆ្ពោះទៅមុខ ការខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងការប្ររឈមនឹង ឧបសគ្គគជីវិតប្ររកប ដោយភាពស្ក កប់ស្កកល់ រឹងប៉ឹ[ង និងមានភាពនឹងនរយ៉ាងពេញលេញ ពីព្រោះជានិិច្ចចកាល គេតែងតែប្រើប្រាស់ គ្រប់ មធ្យោបាយ និងបួងសួងចំពោះអល់ឡោះ ដើម្បីសម្រេ ចតាមប្រាថ្នាចង់បានក្នុងកិិច្ចចការ ជីវិត។ គេប្ររតិិបត្តិិតាមភារកិិច្ចចរបស់ គេនៅ ពេលនោះ ខ្លួនគេនឹងស្កកប់ស្កកល់មិនសម្លឹ[ង មើល(ចង់បាន)អ្វីៗ ដែលនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ អ្នកដទៃឡើយ។ តាមពិត កិិច្ចចការទាំងអស់ នៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ អល់ឡោះតែមួយគត់ ទ្ររង់បង្កើ តអ្វីដែលទ្ររង់ប្រាថ្នា និងជ្រើសរើស ។ >ការជឿជាក់ចំពោះភាពជាព្រះជាម្ចាស់ តែមួយគត់ របស់ អល់ឡោះនឹងធ្វើឲ្យ ចិិត្តតសផងងប់។

ជំនឿរបស់អ្នក 58 ជំនឿចំពោះភាពជាព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈរបស់ អល់ឡោះ អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះភាពជាព្រះដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈរបស់ អល់ឡោះ?

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងដាច់ខាតថា អល់ឡោះតែមួយអង្គគត់ ដែលសក្តិិសមនឹង ទទទួលការគោរពសក្កាការៈគ្រប់ប្ររភេទទាំង អស់ ទាំងការគោរពសក្កាការៈផ្នែកខាងក្រៅៅ និងផ្នែកខាងក្នុង(ផ្លូវចិិត្តត)។ ដូចនេះ យើង ត្រូវធ្វើការគោរពសក្កាការៈទាំងអស់ ចំពោះ ទ្ររង់តែមួយគត់ ដូចជា ការបួងសួងសុំ ការ កោតខ្លាច ការជឿទុកចិិត្តត ការសុំជំនួយ ការថ្វាយបង្គំ ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ និងការ បួសតម ហើយគ មានអ្នកណាត្រូវគេគោរព សក្កាការៈដ៏ពិតក្រៅៅពីអល់ឡោះនោះឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ ព្រះជាម្ចាស់របស់ ពួកអ្នក គឺជាព្រះជាម្ចាស់ តែមួយគត់។ គ មានព្រះជាម្ចាស់ណា ដែលត្រូវ គោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដ ក្រៅៅពីទ្ររង់ដែល មហាសប បុរស មហា អាណិិតស្ររឡាញ់នោះ ឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៦៣ )។

ទ្ររង់ប្រាប់ថា ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះ តែមួយ មានន័យថា ត្រូវគេគោរពសក កា ការៈ តែមួយគត់។ ដូចនេះ មិនអនុញ្ញាតឲ្យយកព្រះជាម្ចាស់ផ្សេងគោរពសក្កាការៈក្រៅៅពីទ្ររង់ ជាដាច់ខាត។ សារៈសំខាន់នៃជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈ

សារៈសំខាន់នៃជំនឿចំពោះភាពជាព្រះដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈរបស់ អល់ឡោះ ស្តែងឡើងក្នុង ផ្នែកជាច្រើនដូចជា៖

3 >ការទទួ លស្គាល់អល់ឡោះតែមួយគត់ ជាព្រះដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដ ហើយការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះទ្ររង់ គឺជាធាតុពិតនៃអត្ថថន័យនៃពាក្យ៖ គ មានទេ ម្ចាស់ ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈពិតប្រាកដ លើកលែង តែអល់ឡោះ។

ជំនឿរបស់អ្នក 59 1 ពិតណាស់ វាគឺជាគោលបំណងនៃការបង្កើ តជិិន(អមនុស្ស)និង មនុស្ស ពីព្រោះ គេមិនបានបង្កើ តពួកគេនោះឡើយ លើកលែងតែដើម្បីឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈចំពោះ ទ្ររង់តែមួយគត់ដោយគ មានការគោរពសក្កាការៈចំពោះអ្នកផ្សេងរួមជាមួយទ្ររង់ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងមិនបានបង្កើ តជិិន និងមនុស្សលោក ក្រៅៅពីឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈមកចំពោះយើងនោះឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥១ៈ៥៦) ជាការពិត គោលបំណងនៃការបញ្ជូ នបណ្ដាអ្នកនាំសារ និងការបញ្ចុះបណ្ដាគម្ពីរ ទាំងឡាយពីលើមេឃនោះ គឺ ការទួ លស្គាល់ថា អល់ឡោះជាអ្នកដែលត្រូវគេគោរព សក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដ ហើយប្ររឆាំ ងចំពោះអ្វីៗ ដែលគេគោរពសក្កាការៈក្រៅៅពីទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយពិតណាស់ រាល់ប្ររជាជាតិិនីមួយៗយើងបាន តែងតាំងអ្នកនាំសារម នាក់ ដោយបង្គាប់ពួកគេឲ្យគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ និង ជៀសវាងពីតហ៊្គូត(អ្វីដែលគេគោរពសក្កាការៈផ្សេង ក្រៅៅពីអល់ឡោះ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ ៣៦) ពិតណាស់ វាជាកាតព្វវកិិច្ចដំបូងបង្អអស់មកលើមនុស្សលោក ដូចអ្វីដែលព្យាការី បានផ្ដាំផ ញើចំពោះ មូអាស្ស ពិន ជើហ ពាល់ ពេលដែលព្យាការីបញ្ជូ នគាត់ទៅកាន់ប្ររទេស យេមែន ដោយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតណាស់ អ្នកនឹងទៅជួបក្រុមមួយនៃ ពួកអះលីគី តាប(ពួកដែលអល់ឡោះផ្ដែល់គម្ពីរឲ្យ គឺពួកជ្វីហ្វវ និងពួកគ្រឹ [ស្ទាន)។ ដូចនេះ អ្វីដែលអ្នកត្រូវអំពាវនាវពួកគេដំបូងបង្អអស់នោះ គឺការសច្ចាចាថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅៅពីអល់ឡោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៣៨៩ និង មូស្លីមៈ ១៩)។ ពោលគឺអ្នកត្រូវអំពាវនាវពួកគេឲ្យធ្វើការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះ អល់ឡោះតែមួយគត់។ ពិតណាស់ ជំនឿចំពោះភាពជាព្រះជាម្ចាស់ដែលសក្តិិសមសម្រាប់ការគោរសក្កាការៈ គឺជាអត្ថថន័យពិតនៃពាក្យថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ ក្រៅៅពីអល់ឡោះ។ ព្រះជាម្ចាស់ មានន័យថា អ្នកដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដ ដោយគ្មានអ្នកដែលត្រូវគេ គោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅៅពីអល់ឡោះឡើយ ហើយយើងមិនថ្វាយប្ររក្សារ ណាមួយ នៃការគោរពសក្កាការៈគ្រប់ប្ររភេទទាំងអស់ ជូនអ្នកផ្សេងក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។ ពិតណាស់ ជំនឿចំពោះភាពជាព្រះជាម្ចាស់ដែលសក្តិិសមសម្រាប់ការគោរព សក្កាការៈ គឺជាលទ្ធធផលស មហេតុផល នៃជំនឿថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ជាអ្នកបង្កើត ជាអ្នកគ្រប់គ្ររង និងជាអ្នកចាត់ចែង។

ជំនឿរបស់អ្នក

ជំនឿរបស់អ្នក 61 > តើការគោរពសក្ការៈjមានន័ យដូចម្ដេច?

ការគោរពសក្កាការៈ(អុីហ ពាហ្ទាត់)៖ គឺជានាមមួយដែលគ្រប់ដណ្ត តប់លើប្ររក្សារ ទាំងឡាយណា ដែលអល់ឡោះទ្ររង់ស្ររ ឡាញ់ ពេញចិិត្តត។ វាមានទាំងវាចា និងទង្វើ ដែលទ្ររង់បញ្ញញត្តិិ និងតម្រូវឲ្យ មនុស្សប្ររតិិ បត្តិិ ទោះជាការប្ររតិិបត្តិិផ្នែកខាងក្រៅៅដូចជា ការសឡាត(ការថ្វាយបង្គំ) ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ (ការបង់ទ្ររព្យសម្បត្តិិតាមច្បាប់ ឥស្លាម) ការធ្វើបុណ្យហាជ្ជជ(នៅក្រុងម៉ាក្កះ) ឬជាការប្ររតិិបត្តិិផ្នែកខាងក្នុងដូចជា ការស្ររឡាញ់អល់ឡោះ ការស្ររឡាញ់អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ការកោតខ្លាចចំពោះទ្ររង់ ការជឿទុកចិិត្តតលើទ្ររង់ ការសុំជំនួយពីទ្ររង់។ល។

ការគោរពសក្កាការៈគ្ររបដណ្ត តប់លើគ្រប់វិិស័យរស់នៅរបស់ មនុស្សលោក

ការគោរពសក្កាការៈ គឺគ្ររបដណ្ត តប់លើរាល់សកម្មមភាពរបស់ អ្នកដែលមានជំនឿ កាលណាគេមាននៀត(តាំងចិិត្តត) នៃសកម្មមភាពនោះដើម្បីគោរពសក្កាការៈចំពោះ អល់ឡោះ។ ការគោរពសក្កាការៈក្នុងសាសនា ឥស្លាម ពុំមែនត្រឹ[មតែជាអត្តតស ញ្ញាណ សាសនា

ដូចជា ការសឡាត(ការថ្វាយបង្គំ) ការក្សាន់អំណត់បួស... ដូចដែលគេស្គាល់

នោះទេ ផ្ទុយទៅវិិញ រាល់សកម្មមភាពទាំងឡាយណាដែលមានផលប្ររ យោជន៍ ដោយ មានការនៀត(តាំងចិិត្តត)ដែលល្អ អត្រឹ[មត្រូវ សកម្មមភាពនោះ ក៏ក្លាយជាការគោរពសក្កាការៈ ដែលទទួ លបានផលបុ ណ្យដែរ។ ប្រសិន នបើអ្នកឥស្លាមបរិិភោគ ទទទួលទាន ឬសម្រាន្តត ដោយប្រាថ្នាចង់ឲ្យរាងកាយមាំមួន ដើម្បីប្ររតិិបត្តិិចំពោះអល់ឡោះ ប្រាកដណាស់ គេពិតជានឹងទទទួលបានផលបុ ណ្យ។ ហេតុដូចនេះ ទាមទារឲ្យអ្នកឥស្លាមប្រើប្រាស់ ជីវិតរបស់ ពួកគេទាំងអស់ ថ្វាយជូនអល់ឡោះ។ ពេលគេបរិិភោគអាហា រ ដោយ ប្រាថ្នាចង់ឲ្យរាងកាយមាំមួនដើម្បីគោរពប្ររតិិបត្តិិចំពោះអល់ឡោះ នោះការ បរិិភោគអាហា ររបស់ គេនឹងបានផលបុ ណ្យនៃការគោរពសក្កាការៈផងដែរ។ គេរៀប អាពាហ៍ពិិពាហ៍ដើម្បីរក្សាខ្លួនពីបម្រាម(របស់ អល់ឡោះ) នោះអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ គេក៏បានផលបុ ណ្យនៃការគោរពសក្កាការៈផងដែរ។ ដូចគ្នាដែរ ការ ប្រាថ្នាល្អត្រឹ[មត្រូវ ក្នុងជំនួញ មុខងា រ តួនាទី និង ប្ប្ប្រាក់ចំណូល(ល្អ ត្រឹ[មត្រូវ) របស់ គេនោះ ក៏ បានផលបុ ណ្យ នៃការគោរពសក កា ការៈផងដែរ។ ការសិិក្សាស្វែងរកចំណេះដឹង ការបន្តតការសិិក្សានៅ

ជំនឿរបស់អ្នក 62 សាកល វិិទ្យាល័យ ការស្រាវជ្រាវ ការច្នៃ ប្ររឌិិត (ផលិិ តផល ) ទាំងអស់ នោះ គេក៏ នឹងទួ លបានផលបុ ណ្យនៃការ គោរព សក្កាការៈផងដែរ។ ដូចនោះដែរ ការមើលថែ រក្សារបស់ ភរិិយាចំពោះស្វាមី កូនចៅ ផ្ទះ សម បែងរបស់ នាង នោះនាងនឹងទួ ល បានផលបុ ណ្យនៃការគោរពសក កា ការៈ។ ដូចនេះ គ្រប់វិិស័យរស់នៅ គ្រប់សកម្មមភាព និងកិិច្ចចការ ដែលមានផលប្ររ យោជន៍ដល់ មនុស្ស លោក តែងទួ លបានផលបុ ណ្យ នៃការគោរពសក កា ការៈជានិិច្ចច កាលណាអ្វីៗ ទាំងអស់ នោះធ្វើទៅប្ររកប ដោយការ នៀត(តាំងចិិត្តត)ល្អ និងស្អាតស្អំ។ >ទង្វើ ទាំងអស់ ដែលអមជាមួយការនៀត(ប៉៉ង) ល្អ ត្រឹ[មត្រូវ គេចាត់ទុកថាជាការគោរពសក្កាការៈ ដែលនឹងត្រូវបានតបស្ន នងផលបុ ណ្យទៅលើបុគ្គគល ដែលបានសាងវា។ ការគោរពសក្កាការៈ គឺជាគោលបំណងនៃការបង្កើ តជិិន(អមនុស្ស) និងមនុស្សលោក

អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងមិនបានបង្កើ តជិិន(អមនុស្ស) និងមនុស្សលោក ក្រៅៅពីឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈចំពោះយើងឡើយ។ យើងមិនត្រូវការ លាភសក្កាការៈពីពួកគេ ហើយយើងក៏មិនត្រូវការឲ្យពួកគេផ្ដែល់អាហា រដល់យើងដែរ។ ពិតណាស់ អល់ឡោះជាអ្នកផ្ដែល់លាភសក្កាការៈដែលមានអានុភាពខ្លាំងក្លាជាទីបំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥១ៈ៥៦-៥៨)។ អល់ឡោះបានប្រាប់ថា ជាការពិតណាស់ បុព្វវហេតុនៃ ការបង្កើ តជិិន(អមនុស្ស) និងមនុស្សលោក គឺដើម្បឲ្យពួកគេប្ររតិិបត្តិិ គោរពសក្កាការៈ ចំពោះអល់ឡោះ ពុំមែនមានន័យថា ទ្ររង់ត្រូវការក្សារគោរពសក្កាការៈរបស់ ពួកគេនោះទេ តែតាមពិត គឺពួកគេទេដែលត្រូវការក្សារគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់នោះ ពីព្រោះពួកគេជា ទុរគតជន និងត្រូវការទ្ររង់។ ប្រសិន នបើមនុស្សលោកព្ររងើយកន្តើយពីបំណងប្រាថ្នា(ការគោរពសក្កាការៈ) នេះ និងងប់ងុលក្នុង ភាពត្រេកត្ររ អាលលើលោកិិយ ដោយគ មានការភ្ញាក់រឭកចំពោះ គតិិបណ្ឌិិ តរបស់ ព្រះជាម្ចាស់នៃការមានវត្តមានរបស់ គេ(នៅលើលោកិិយ)នេះទេ

ជំនឿរបស់អ្នក 63 នោះ គឺគេនឹងក្លាយជាភាវៈមួយដែលគ្មានលក្ខខណៈល្អប្ររសើរជាងភាវៈដទៃទៀតលើ ភពផែនដីនេះឡើយ។ សត្វវពាហនៈៈស៊ីចំណី ផឹកទឹក ហើយមិនខ្វវល់ខ្វាយនឹងអ្វីឡើយ ដោយសារពួកវាពុំត្រូវគេនាំមកជំនុំជម្រះ(កាត់សេចក្ដី)នៅថ្ងៃបរលោកឡើយ ខុសពី មនុស្សលោកដែលពួកគេត្រូវគេជំនុំជម្រះ។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "រី ឯពួកដែលប្ររឆាំ ងវិិញ ពួកគេសោយសុខ(នៅក្នុងលោកិិយ) និងស៊ីចុកដូចជាសត្វវ ពាហនៈៈស៊ីដូចនោះដែរ។ ហើយនរកគឺជាកន្លែ ងជ្ររកកោនសម្រាប់ពួកគេ"។ (គម្ពីរគួរ អាន ៤៧ៈ១២) មនុស្ស លោកប្ររព រឹ[ត្តតដូចសត្វវពាហនៈៈទាំងសកម្មមភាព និងទំនើងចិិត្តត ក៏ប៉ុន្តែមនុស្សលោកនឹងទួ លការតបស្ន នងវិិញរាល់អ្វីដែលពួកគេបានសាង ពីព្រោះ ពួកគេមានសតិិបញ្ញាយល់ដឹង ខុសត្រូវ សខ្មៅៅ ខុសពីសត្វវពាហនៈៈដែលគ្មានសតិិបញ្ញា យល់ដឹងខុសត្រូវ សខ្មៅៅអ្វីឡើយ។ គោលគ្រឹះ[នៃការគោរពសក្កាការៈ ជាការពិតណាស់ ការគោរពសក្កាការៈដែលអល់ឡោះទ្ររង់បង្គាប់នោះ គឺផ្អែកលើ គោលការណ៍សំខាន់ៗពីរ៖

ទីមួយ៖ ការបន្ទាបខ្លួន និងកោតខ្លាចដ៏ពេញលេញ ទីពីរ៖ ការស្ររលាញ់ និងពេញចិិត្តត

ការគោរពសក្កាការៈដែលអល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ត្រូវតែ បន្ទាបខ្លួន ប្ររណិិ ប័តន៍ និង កោតខ្លាចដ៏ពេញលេញចំពោះទ្ររង់ ជាមួយនឹង សេចក្ដី ស្ររឡាញ់ ប្រាថ្នា ចូលចិិត្តត និិ ង សេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់បំផុតចំពោះទ្ររង់។

យោងតាមការបកស្រាយខាងលើបញ្ជាក់ថា សេចក្ដីស្ររ ឡាញ់ចូលចិិត្តតដែល គ មានការកោតខ្លាច និងបន្ទាបខ្លួនទេនោះ ដូចជាការស្ររឡាញ់ចូលចិិត្តតចំណីអាហា រ ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ពុំមែនជាការគោរពសក្កាការៈនោះទេ។ ក៏ដូចគ្នានោះដែរ ការកោតខ្លាច ដោយគ មានការស្ររឡាញ់ពេញចិិត្តត ដូចជា សេចក្ដីភ័យខ្លាចពីសត្វវសាហាវ និង អ្នកកាន់អំណាចរំលោភបំពាន គេមិនបានចាត់ទុកជាការគោរពសក្កាការៈនោះទេ។ កាលណាការកោតខ្លាច និងការស្ររឡាញ់ពេញចិិត្តតកើតឡើងព្ររមគ នាក្នុងការប្ររតិិ បត្តិិ អ្វីមួយនោះ ពិតណាស់ការប្ររតិិបត្តិិនោះក្លាយជាការគោរពសក្កាការៈ។ ការគោរពសក្កាការៈ គឺសម្រាប់អល់ឡោះតែមួយគត់គ មានអ្នកណាផ្សេងក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។

ជំនឿរបស់អ្នក 64

លក្ខខណ្ឌឌនៃការគោរពសក្កាការ៖

ដើម្បីឲ្យការគោរពសក្កាការៈមានភាពត្រឹ[មត្រូវ និងគេទទទួលយកនោះ ត្រូវមានពីរ លក្ខខខណ្ឌឌ៖

លក្ខខខណ្ឌឌទី២៖ កាគោរពសក្កាការៈនោះគឺ ត្រឹ[មត្រូវតាមមាន គ៌ាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់។ លក្ខ ខណ្ឌឌទី១៖ ការគោរពសក្កាការៈនោះ គឺត្រូវធ្វើដោយស្មោះសចំពោះអល់ឡោះ តែមួយគត់ដោយគ មានការគោរពសក កា ការៈ ចំពោះអ្នកផ្សេងរួមជាមួយទ្ររង់ឡើយ។ 2 1

អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ការពិតមិនមែនដូចនោះទេ (អ្នកដែលបានចូល ឋានសួគ៌នោះ) គឺ អ្នកដែលបានប្ររគល់ខ្លួនប្រាណរបស់ គេចំពោះអល់ឡោះដោយ ប្ររតិិបត្តិិកុសលធម៌ ។ ដូចនេះ សម្រាប់អ្នកនោះនឹងទទទួលបានផលបុ ណ្យពីម្ចាស់របស់ គេ ហើយពួកគេគ មានការភ័យខ្លាច និងព្រួយបារម្ភភអ្វីឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១១២)។

ឃ្លា "ប្ររគល់ខ្លួនប្រាណរបស់ គេចំពោះអល់ឡោះ" ន័យរបស់ វាគឺសម្រេ ចបាន នូវជំនឿឯកទេពនិិយម (ជំនឿលើអល់ឡោះតែមួយគត់) ដោយការគោរពសក្កាការៈ របស់ គេស្មោះសជូនចំពោះអល់ឡោះ។ ឃ្លា "ដោយប្ររតិិបត្តិិកុសលធម៌ " ន័យរបស់ វាគឺប្ររតិិបត្តិិតាម ច្បាប់អល់ឡោះ និងមាន គ៌ាអ្នកនាំ សាររបស់ ទ្ររង់។ ការប្ររតិិបត្តិិតាមមាន គ៌ាអ្នកនាំសារគឺសម្រាប់ តែការ គោរពសក្កាការៈប៉ុណ្ណោះណោះ ដូចជា សឡាត (ការថ្វាយបង្គំ) ការអំណត់បួស ការហ្សីកៀរ (រំលឹក)ចំពោះអល់ឡោះ។ល។ រីឯអ្វីដែលនៅ ក្រៅៅរង្វវង់នៃការគោរពសក្កាការៈដូចជា ទំនៀមទម្លាប់ និងសកម្មមភាព ដែល បុគ្គគលនៀត(តាំងចិិត្តត)ចង់ បានផលបុ ណ្យពីអល់ឡោះ ដូចជាការធ្វើលំ ហាត់ ប្រាណ ដោយនៀត(តាំងចិិត្តត)ចង់ ឲ្យរាងកាយរឹងមាំ ដើម្បីប្ររតិិបត្តិិតាមអល់ឡោះ ការប្ររកប អាជីពជំនួញ(ដែលត្រឹ[មត្រូវ)ដើម្បីយកកម្រៃចិិញ្ចឹ[មគ្រួសារ និងកូនចៅ គេមិន ទាមទារ ឲ្យតាមមាន គ៌ាអ្នកនាំសារនោះទេ តែគេក៏មិនអនុ ញ្ញាត ឲ្យប្ររព្រឹ[ត្តល្មើ សនឹងបម្រាម(ក្នុង សាសនា ) ដែរ។

ជំនឿរបស់អ្នក 65 > ស្ហុីរិិក(ពហុ ទេព និិយម) ពហុទេពនិិយម គឺផ្ទុយពីជំនឿំចំពោះភាពជាព្រះតែមួយគត់របស់ អល់ឡោះ (ឯកទេពនិិយម)។ បើសិិនជាជំនឿលើភាពជាព្រះតែមួយរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ជាកាតព្វវកិិច្ចដ៏សំខាន់ និងចម្បងជាទី បំផុតនោះ ដូចនេះ ពហុទេពនិិយមចំពោះអល់ឡោះក៏ជាបទល្មើសដ៏ធំធេងបំផុត ដែរ។ វាគឺជាបាបកម្មមតែមួយគត់ដែលទ្ររង់មិនលើកលែងទោស ជាដាច់ខាត លុះត្រាតែរូបគេ បានសារភាពកំហុស(តាវហ្ពាត់)ទៅចំពោះទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ពិតណាស់ អល់ឡោះមិនអភ័យទោស ឲ្យអ្នកដែលធ្វើពហុទេពនិិ យមចំពោះទ្ររង់ នោះឡើយ តែទ្ររង់នឹងអភ័យទោស ឲ្យចំពោះបាបកម្មមផ្សេងពីនោះសម្រាប់ជនណា ដែលទ្ររង់មានចេតនា"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៤៨)។ នៅពេលគេសួរអ្នកនាំសារអំពី បាបកម្មមអ្វីដែលធំជាងគេចំពោះអល់ឡោះ? លោកឆ្លើយថា៖ "គឺ ការដែលអ្នកបង្កើត ដៃគូសម្រាប់អល់ឡោះ ខណៈដែលទ្ររង់ជាអ្នកបង្កើតអ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ៤២០៧ និង មូស្លីមៈ៨៦)។ ពហុទេពនិិយមធ្វើឲ្យអំពើល្អទាំងឡាយបាត់បង់រលាយសាបសូ ន្យ។ អល់ឡោះ ទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា ៖ "ប្រសិន នបើពួកគេធ្វើពហុទេពនិិយមនោះ អ្វីដែលពួកគេធ្លាប់ បានសាងពិតជាបាត់បង់ពីពួកគេជាមិនខាន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ៨៨)។ អ្នកដែលប្ររព រឹ[ត្តតពហុទេពនិិយមត្រូវតែចូលក្នុងនរកជើហាន់ណាំជារៀងរហូត។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ ជនណាហើយដែលធ្វើស្ហុីរិិក (ពហុទេពនិិយម)ចំពោះអល់ឡោះនោះ អល់ឡោះពិតជា បានហា មឃាត់រូបគេពី ឋានសួគ៌ ហើយកន្លែ ងស្នាក់នៅរបស់ គេគឺ ឋាននរក"។ (គម្ពីរគួអាន ៥ៈ៧២)។ ពហុទេពនិិយមមានពីរប្ររភេទ៖ គឺពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ ឬស្ហុីរិិកធំ និងពហុទេពនិិយមកម្រិិតស្រាល ឬស្ហុីរិិកតូច ពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ គឺខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះធ្វើការគោរពសក្កាការៈណាមួយ 1 ចំពោះអ្នកផ្សេង ក្រៅៅពីអល់ឡោះមិនថាតាមរយៈពាក្យ សំដី ឬកាយវិិការ ។ ហើយ ការគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់នោះ គឺជាការមានជំនឿចំពោះឯកទេព

ជំនឿរបស់អ្នក 66 និិយម(ភាពជាព្រះជាម្ចាស់តែមួយរបស់ ទ្ររង់) ហើយការគោរពសក្កាការៈចំពោះអ្នកផ្សេង ក្រៅៅពីទ្ររង់នោះ គឺជាពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ចេញពីសាសនា ឥស្លាម។

ពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់មានដូចជា ការបួងសួងសុំទៅកាន់អ្នកផ្សេងក្រៅៅពី អល់ឡោះ ការសុំទៅ កាន់ អ្នកផ្សេង ក្រៅៅពីទ្ររង់ឲ្យជាសះស្បើយពីជំងឺ ឲ្យទទទួល បានលាភសក្កាការៈសម្បូរហូរហៀរ ការជឿទុកចិិត្តត ឬការស៊ូជោត(ក្រាបគោរព)ចំពោះ អ្នកផ្សេងក្រៅៅពីទ្ររង់ ។ល។

អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយម្ចាស់របស់ អ្នកបានមានបន្ទូល ថា៖ ចូរពួកអ្នកបួងសួងសុំចំពោះយើងចុះ យើងនឹងទទទួលយកការបួងសួងសុំរបស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤០ៈ៦០)

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកប្ររគ ល់ ការទុកចិិត្តតចំពោះអល់ឡោះចុះ ប្រសិន នបើពួកអ្នកជាអ្នកមានជំនឿ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ២៣)។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលដែរថា៖ "ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកស៊ូ ជោត (ក្រាបគោរព) និងគោរពសក កា ការៈចំពោះអល់ឡោះចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥៣ៈៈ៦២)។

ដូចនេះ ជនណាថ្វាយការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅៅពីអល់ឡោះ គឺគេជាអ្នកធ្វើពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ ចេញពីសាសនា ឥស្លាម។

ពហុទេពនិិយមកម្រិិ តស្រាល គឺរាល់ពាក្យសំដី ឬទង្វើ ណាដែលជាមធ្យោបាយ និងជាផ្លូវនាំឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់។ ឧទាហរណ៍៖ ទង្វើ ដែលចង់បង្ហាញឲ្យគេឃើញ ដូចជាបុគ្គគល ម្នាក់ជួនកាល គេសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)ប្រើរយៈពេលយូ រដើម្បីចង់បង្ហាញឲ្យមនុស្សឃើញ ឬជួនកាល គេបន្លឺសំទេងសូត្ររគម្ពីរគួរអាន ឬហ្សីកៀរ(រំលឹកចំពោះអល់ឡោះ)ដើម្បីចង់ឲ្យ មនុស្សឮ និងកោតសរសើរគេ(ធ្វើដោយមិនស្មោះត្ររង់)។ អ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "អ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភភជាងគេទៅលើពួកអ្នកនោះ គឺពហុទេពនិិយមកម្រិិតស្រាល ។ ពួកគេសួរថា៖ ឱអ្នកនាំសារ អ្វីជា ពហុទេពនិិយមកំរិិតស្រាល នោះ? លោកឆ្លើយថា៖

ការចង់បង្ហាញឲ្យគេឃើញ(នូវទង្វើរបស់ ខ្លួន)"។ (អះម៉ាត់ៈៈ២៣៦៣

០)

ជំនឿរបស់អ្នក 67

តែប្រសិន នបើជនណាម នាក់គ មានចេតនានៅក្នុងការគោរពសក កា ការៈរបស់ ខ្លួនចំពោះ ព្រះជាម្ចាស់ក្រៅៅពីដើម្បីចង់បង្ហាញឲ្យមនុស្ស លោកបានឃើញ ដូចជាគេសឡាត ឬ កាន់អំណត់បួសដើម្បី(បង្ហាញ)មនុស្ស លោកនោះ ពិតណាស់ ទង្វើ នោះជាទង្វើ ពួក ពុតត្បុត ហើយវាជាពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ចេញពីសាសនា ឥស្លាម។

តើការសុំពីមនុស្សលោកជាពហុទេពនិិយមដែរឬទេ?

សាសនា ឥស្លាមបានរំដោះមនុស្សឲ្យមានសេរីភាពពីអបិិ យជំនឿ និងជំនឿ ខុសឆ្គគង ហើយរំដោះខ្លួនគេពីការគោរ ពប្ររណិិ ប័តន៍អ្នកផ្សេង ក្រៅៅពីអល់ឡោះ។

ដូចនេះ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយចំពោះការបួងសួងសុំ ការគោរពប្ររណិិ ប័តន៍ និងការបន្ទាបខ្លួនចំពោះអ្នកស្លាប់ ឬ ភាវៈគ្មានជីវិតជាដាច់ខាត ហើយវាជាអបិិយជំនឿ និងជាពហុទេពនិិយម។

>ការស្នើ សុំពីមនុស្សដែលនៅមានជីវិតចំពោះអ្វីដែលគេមាន លទ្ធធភាព គឺជាប្ររភេទមួយនៃការទំនាក់ទំនងជាមួយ មនុស្ស និងការយកអាសាគ នារវាងពួកគេដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត។

រីឯការសុំពីអ្នកនៅរស់ និងមានវត្តមាន នូវអ្វីដែលអ្នកនោះមានលទ្ធធភាព ដូចជា សុំ ជំនួយ ឬសង្គ្រោះពីការលង់ទឹក ឬសុំពីអ្នកនោះ ឲ្យបួងសួងសុំពីអល់ឡោះ(នូវតម្រូវការរបស់ គេ)នោះ វាត្រូវបាន គេអនុញ្ញាត។

ជំនឿរបស់អ្នក 68 តើគេបួងសួងសុំពីភាវៈគ មានជីវិត ឬអ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយឬ? ពិតប្រាកដការស្នើ សុំពីអ្នកនៅរស់នូវអ្វីដែលគេគ មានសមត្ថថភាព ហើយពុំមែន ជាកម្មមសិិទ្ធិិិរបស់ គេដូចជា អ្នកដែលគ្មានកូនសុំពីអ្នកនៅរស់ឱ្យផ្ដែល់កូនចៅល្អដល់គេ ការធ្វើដូចនេះគឺជាពហុទេពនិិយមកម្រិិ តធផងន់ ផ្ទុយពីសាសនា ឥស្លាម ពីព្រោះវាគឺជាការ សុំពីអ្នកផ្សេងក្រៅៅពីអល់ឡោះ។ ចំពោះការសុំពីអ្នកនៅរស់ដែលស្ដាប់ឮពាក្យសំដី និងការស្នើរបស់ អ្នក តើ អ្នកនោះមានសមត្ថថភាព អាចឆ្លើយតបនឹងការស្នើ សុំរបស់ អ្នកដែរឬទេ ដូចជាស្នើ សុំ ពីគេឲ្យជួយអ្នកនូវអ្វីៗដែលគេមាន និងមានលទ្ធធភាព? នេះគឺជាពហុទេពនិិយម(កម្រិិ តធផងន់)ផ្ទុយពីសាសនា ឥស្លាម និងជំនឿដ៏ត្រឹ[មត្រូវ ពីព្រោះអ្នកដែលស្លាប់ និងភាវៈគ មានជីវិត គ មានសមត្ថថភាពស្ដាប់ឮ និងផ្ដែល់តាមការសុំរបស់ គេឡើយ។ ការបួងសួងសុំ គឺជាការគោរពសក្កាការៈ ហើយការគោរពសក កា ការៈ ចំពោះអ្នកណាផ្សេងក្រៅៅពីអល់ឡោះគឺជាពហុទេពនិិយម។ អំពើពហុទេពនិិយមរបស់ ជនជាតិិអារ៉ាប់នៅសម័យអ្នកនាំសារ គឺ ការសុំរបស់ ពួកគេចំពោះភាវៈគ មានជីវិត និងអ្នកដែលបាន ស្លាប់ទៅហើយ។ គឺជាការស្នើ សុំធម្មមតាដែលគេអនុញ្ញាត និងគ មានបញ្ហាអ្វីឡើយ វាគឺជាផ្នែកមួយនៃការទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សលោកជាប្ររចាំ ថ្ងៃ។ បាទ បាទ ទេ ទេ

ជំនឿរបស់អ្នក 69 > ជំនឿចំពោះព្រះនាម និងលក្ខណៈៈសម្បត្តិិរបស់អល់ ឡោះ

គឺជាជំនឿចំពោះអ្វីៗដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាក់អំពីទ្ររង់ដោយព្រះអង្គគ ផ ទាល់ក្នុងគម្ពីររបស់ ទ្ររង់ ឬមាន គ៌ារបស់ អ្នកនាំសារ នៃព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិ ទាំងឡាយដែលសក្ដិិសមនឹងទ្ររង់។ សម្រាប់អល់ឡោះ គឺមានព្រះនាម និងលក្ខខណៈ សម្បត្តិិដ៏ល្អប្ររពៃ និងពេញលក្ខខណៈ គ មានអ្នកណាដូចទ្ររង់ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ មាន មានបន្ទូលថា៖ "គ មានអ្វីប្ររដូចនឹងទ្ររង់ឡើយ ។ ហើយ ទ្ររង់ឮបំផុត ឃើញបំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤២ៈ១១)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់ស្អាតស្អំអំពីការប្ររដូចព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិទាំងឡាយរបស់ ទ្ររង់ទៅនឹងអ្នកណាម នាក់នៃភាវៈរបស់ ទ្ររង់។

អំពីព្រះនាមខ្លះៗរបស់ អល់ឡោះ

អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ទ្ររង់ជាម្ចាស់មហាសប បុរស មហា អាណិិតស្ររឡាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ១ៈ ៣) "ហើយទ្ររង់មហា ឮ មហា ឃើញ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤២ៈ១១) "ហើយទ្ររង់មហាខ្លាំងពូកែ មហាគតិិ បណ្ឌិិ ត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣១ៈៈ ៩) "អល់ឡោះតែមួយគត់ គ មានម្ចាស់ណាដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត ប្រាកដ ផ្សេងពីទ្ររង់ ដែលមានជីវិតអមតៈ គ្រប់គ្ររងលើអ្វីគ្រប់យ៉ាងឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៥៥)។ "ការសរសើរទាំងឡាយ គឺសម្រាប់ អល់ឡោះដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភព ទាំងឡាយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១ៈ២)

ជំនឿរបស់អ្នក 70 ស្គាល់អល់ឡោះ៖ ជនណាជឿចំពោះព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ ទ្ររង់ ធ្វើឲ្យគេស្គាល់ ទ្ររង់កាន់តែច្បាស់ ជំនឿរបស់ គេចំពោះទ្ររង់ក៏កាន់តែខ្លាំង ជំនឿ ឯកទេពរបស់ គេចំពោះទ្ររង់ កាន់តែរឹងមាំ។ ជាការពិត សម្រាប់អ្នកដែលស្គាល់ ព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ ទ្ររង់ ចិិត្តគំនិិត របស់ គេពោរពេញដោយ ការលើកតម្កើង ការស្ររឡាញ់ និងប្ររណិិ ប័តន៍ចំពោះទ្ររង់។ កោតសរសើរចំពោះអល់ឡោះតាមរយៈព្រះនាមដ៏ប្ររពៃរបស់ ទ្ររង់។ ទ្ររង់បាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! ចូរពួកអ្នករំឭកចំពោះអល់ឡោះ ឲ្យបានច្រើន។ ហើយចូរលើកតម្កើងទ្ររង់ទាំងពេលព្រឹ [ក ទាំងពេលលផងាច"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ៤១-៤២) សុំបួងសួងចំពោះអល់ឡោះដោយព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ ទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយបណ្ដាព្រះនាមដ៏ល្អប្ររពៃជាកម្មសិិ ទ្ធិិិ របស់ អល់ឡោះ។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកបួងសួងសុំទ្ររង់តាមរយៈព្រះនាមទាំងនោះ ចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៧ៈ១៨០)។ ឧទាហរណ៍ដូចជា គេពោលថា៖ ឱព្រះដែល ប្ររទានលាភសក្កាការៈ! សូមទ្ររង់ប្ររទានលាភសក្កាការៈដល់ខ្ញុំផង។ ឱព្រះដែល ទទទួលយកការសារភាពកំហុស! សូមទ្ររង់ទទទួលយកការសារភាពកំហុស របស់ ខ្ញុំផងចុះ។ ឱព្រះដ៏មហា អាណិិតស្ររឡាញ់! សូមទ្ររង់អាណិិតស្ររ ឡាញ់ ចំពោះខ្ញុំផងចុះ។ ផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿចំពោះព្រះនាម និងលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ អល់ឡោះ 2 3 1

លំដាប់ខ្ពពស់បំផុតនៃជំនឿ ជំនឿ គឺមានលំដាប់ថ្នាក់របស់ វា។ ជំនឿរបស់ អ្នកឥស្លាមមានការថយចុះតាម ការព្ររងើយ និងបទល្មើស របស់ គេ ហើយជំនឿរបស់ គេកើនឡើងនៅរាល់ពេល ដែលការប្ររតិិបត្តិិ ការគោរពសក្កាការៈ និងការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ។ ហើយកម្រិិ តដែលខ្ពស់ បំផុតនៃជំនឿនោះ គឺច្បាប់ឥស្លាមបានឲ្យឈ្មោះថា៖

"អៀហសាន"។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លោកបាន ឲ្យនិិយមន័យអៀហសានថា៖

ជំនឿរបស់អ្នក 71 "អ្នកត្រូវគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះដូចជាអ្នកឃើញទ្ររង់ ។ ប្រសិន នបើ អ្នក មិនបានឃើញទ្ររង់ទេ នោះប្រាកដណាស់ទ្ររង់ពិតជាឃើញអ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥០ និងមូស្លីមៈ៨)។

អ្នកត្រូវនឹក ឃើញថា រាល់ពេលអ្នកឈរ អង្គុយ ពេលអ្នកម៉៉ត់ចត់ ពេល អ្នកលេងសើច និងរាល់ស្ថានភាពរបស់ អ្នកទាំងអស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតជាដឹង និងឃើញអ្នក។ ដូចនេះ ចូរអ្នកកុំល្មើ សចំពោះទ្ររង់ឲ្យសោះ អ្នកត្រូវដឹងថា ទ្ររង់ឃើញ អ្នកជានិិច្ចច។ ចូរអ្នកកុំឲ្យសេចក្ដីភ័យខ្លាច ភាពអស់ សង្ឃឹមគ្រប់គ្ររងលើរូបអ្នកឲ្យ សោះ។ អ្នកត្រូវដឹងថា ព្រះទ្ររង់នៅជាមួយអ្នកជានិិច្ចច។ តើអ្នកអាចមានអារម្មមណ៍ ឯកោ បានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ បើអ្នកបួងសួងសុំ និងសឡាត (ថ្វាយបង្គំ)ចំពោះទ្ររង់ គ្រប់ពេលនោះ? តើអ្នកឱ្យចិិត្តតរបស់ អ្នកអូសទាញ អ្នកឱ្យប្ររព្រឹ [ត្តតបទល្មើ សចំពោះ ទ្ររង់ដូចម្តេចទៅ បើអ្នកជឿជាក់ច្បាស់ថា ទ្ររង់ដឹងទាំងរឿងអាថ៌កំបាំង និង រឿង លាត ត្ររដាង របស់ អ្នកនោះ? ប្រសិន នបើអ្នកភ្លាត់ ឬច្ររឡំធ្វើខុសដោយអចេ តនា អ្នកត្រូវ ត្ររឡ ប់ ទៅចំពោះទ្ររង់ ដោយការ សារភាពកំហុស និងសុំអភ័យទោសពីទ្ររង់ នោះ ទ្ររង់នឹងទួ លយកការសារភាពកំហុស និងការសុំអភ័យទោស របស់ អ្នក។

ជំនឿរបស់អ្នក 72

ពិតណាស់ អល់ឡោះទ្ររង់ការពារអ្នកដែលមានជំនឿពីរាល់ប្ររក្សារ ដែល គេមិនពេញចិិត្តត ទ្ររង់ឲ្យគេជៀសផុតអំពីគ្រោះលំបាក ហើយទ្ររង់ថែរក្សាគេពី ឧបាយកលសត្រូវ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ប្រាកដណាស់ អល់ឡោះ នឹងការពារបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ(ពីឧបាយកល របស់ ពួកដែលគ្មានជំនឿ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២២ៈ៣៨)។

ពិតប្រាកដជំនឿ(ចំពោះអល់ឡោះ)ជាហេតុនាំឲ្យជីវិតដ៏ល្អប្ររសើរ មាន សេចក្ដីសុខ និង ភាពសប បាយរីករាយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "អ្នកណា ដែលបានសាងអំពើល្អក្នុងចំណោមបុរស ឬស្ត្រី ហើយគេជាអ្នកមានជំនឿទៀត នោះ គឺយើងពិតជានឹងធ្វើឲ្យគេមានជីវិត រស់នៅដ៏ល្អប្ររសើរ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ៩៧)។

ជំនឿ(ចំពោះអល់ឡោះ)ធ្វើឲ្យជីវិតជ្រះស្អាតពីជំនឿមិនត្រឹ[មត្រូវ។ ជនណាមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ពិតប្រាកដណាស់ គេពិតជាពឹងអាស្រ័យ កិិច្ចចការរបស់ គេទៅលើទ្ររង់តែមួយគត់។ ទ្ររង់ ជាម្ចាស់នៃសាកល លោកទាំងមូល ទ្ររង់ជាព្រះពិតគ មានព្រះផ្សេងឡើយ។ ដូចនេះគេមិនត្រូវខ្លាចភាវៈណាឡើយ គេ មិនត្រូវពឹងលើមនុស្សលោកណាម នាក់ឡើយ។ បន្ទាប់មកគេរំដោះខ្លួនឱ្យរួចផុត ពីអបិិ យជំនឿ និងជំនឿផ្តេ សផ្តាស។ អត្ថថប្ររយោជន៍ដ៏ធំធេងនៃជំនឿ(ចំពោះ អល់ឡោះ) គឺទទទួលបានការយល់ព្ររមពីទ្ររង់ ឲ្យចូលឋានសួគ៌ ដោយភាពជោគជ័យ និងបាន ពរជ័យជារៀងរហូត ព្ររមទាំងទទទួលបានក្ដី អាណិិត ស្ររឡាញ់ដ៏ ពេញ លេញអំពីទ្ររង់។

ក្នុងចំណោមផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿចំពោះអល់ឡោះ

ជំនឿរបស់អ្នក 73 > ជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់(ទេវតា)

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់(ពួកទេវតា)

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងដាច់ខាតថា មានម៉ាឡាអុីកាត់ ហើយពួកគេគឺជាភាវៈមួយ អាថ៌កំបាំង។ ពួកគេពុំមែនជាភាវៈប្ររភេទមនុស្ស និងជិិន(អមនុស្ស)ទេ។ ពួកគេមាន ភាព ឧត្តុង្គគឧត្ដដម កោតខ្លាច គោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះដ៏ពិតប្រាកដ។ ពួកគេអនុវត្តត តាមបទបញ្ជារបស់ ទ្ររង់ជានិិច្ចចដោយមិនល្មើ សនឹងទ្ររង់ឡើយ។

អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ផ្ទុយទៅវិិញ ពួកគេ(ម៉ាឡាអុីកាត់)គឺជាខ្ញុំរបស់ អល់ឡោះដែលត្រូវគេលើកតម្កើង។ ពួកគេមិនហ៊ានផ្ដើមសម្ដីមុនទ្ររង់ឡើយ ហើយពួកគេ ប្ររតិិបត្តិិតាមការបញ្ជារបស់ ទ្ររង់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២១ៈ២៦-២៧) ជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់(ពួកទេវតា)គឺជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគោលគ្រឹះ[ ជំនឿទាំងប្រាំមួយ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)មាន ជំនឿលើអ្វីៗដែលម្ចាស់របស់ គេបានបញ្ចុះ មកឲ្យគេ ហើយបណ្ដាអ្នកមានជំនឿក៏ដូចគ្នា ដែរ។ ពួកគេទាំងអស់ មានជំនឿលើអល់ឡោះ បណ្ដាម៉ាឡាអុីកាត់ របស់ ទ្ររង់ បណ្ដាគម្ពីរ របស់ ទ្ររង់ និងបណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ ២៨៥) ។ អ្នកនាំសារ មានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកត្រូវជឿចំពោះអល់ឡោះ ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ បណ្តាគម្ពីរ បណ្តា អ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់ ថ្ងៃបរលោក ហើយអ្នកត្រូវជឿចំពោះព្រះលិិខិតល្អ និងអាក្ររក់"។ (មូស្លីមៈ៨)។

ជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់មានអ្វីខ្លះ? ជឿថាពួកគេពិតជាមានពិត។ ដូចនេះត្រូវជឿថា ពួកគេជាភាវៈរបស់ អល់ឡោះ ដែលមានយ៉ាងពិត ប្រាកដ។ ទ្ររង់បង្កើ តពួកគេពីពន្លឺ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេគោរព សក្កាការៈ និងប្ររតិិបត្តិិតាមទ្ររង់។ ជឿចំពោះឈ្មោះរបស់ ពួកគេដែលយើងបានស្គាល់ដូចជា៖ ជីព្រីល និងជឿជា លក្ខខណៈរួមចំពោះឈ្មោះណាដែលយើងមិនបានស្គាល់។ ជឿនូវអ្វីៗដែលយើងបានដឹងនៃលក្ខខណៈសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេដូចជា៖

ជំនឿរបស់អ្នក 74 ជឿចំពោះអ្វីដែលយើងបានដឹង អំពីតួនាទីរបស់ ពួកគេ ដែលពួកគេបានអនុវត្តត តាមបទបញ្ជារបស់ អល់ឡោះដូចជា៖

4 ពួកគេឋិិតនៅក្នុងពិិភពអាថ៌កំបាំង តួនាទីពួកគេគឺគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ។ ពួកគេគ្មានលក្ខខណៈៈសម្បត្តិិជាព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិិញ ពួកគេគឺជាខ្ញុំរបស់ អល់ឡោះ ប្ររតិិបត្តិិតាមទ្ររង់យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ពួកគេ មិនជំទាស់នឹងអល់ឡោះនូវអ្វីដែលទ្ររង់បានបញ្ជាដល់ពួកគេទេ ហើយពួកគេធ្វើនូវអ្វី ដែលអល់ឡោះបញ្ជា"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៦ៈៈ៦)។ ប្រាកដណាស់ ព្រះបង្កើ តពួកគេពីពន្លឺ។ អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់លោកមានប្ររសាសន៍ ថា៖ “គេបានបង្កើ តម៉ាឡាអុីកាត់ពីពន្លឺ”។ (មូស្លីមៈ២៩៩៦ ) ពួកគេមានស្លាប។ ពិតណាស់ អល់ឡោះបាន ប្រាប់ ថា ទ្ររង់ បានបង្កើតពួកគេមាន ចំនួនស្លាបខុសៗគ្នា។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ ”រាល់ការសរសើរគឺសម្រាប់ អល់ឡោះដែលជាអ្នកបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ដែលជាអ្នកបង្កើត ម៉ាឡាអុីកាត់ជាអ្នកនាំសារដែលមានស្លាបជាច្រើន មានពីរ មានបី និងមានបួន។ ទ្ររង់បន្ថែមក្នុងការបង្កើ តនូវអ្វីដែលទ្ររង់មានចេតនា។ ប្រាកដណាស់ អល់ឡោះ មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ ”។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៥ៈៈ១) អ្នកដែលមានតួនាទីទទួ លសារពីអល់ឡោះទៅកាន់បណ្ដាអ្នកនាំ សារគឺ ជីព្រីល។ អ្នកដែលមានតួនាទីដកហូ តជីវិត គឺម៉ាឡាកុលម៉ោោត។ អ្នកដែលមានតួនាទីថែរក្សានិងកត់ត្រាអំពើល្អ និងអំពើអាក្ររក់របស់ ខ្ញុំរបស់ អល់ឡោះគឺ អាល់កីរ៉៉ម អាល់កាទីពូន។

ជំនឿរបស់អ្នក 75 ដឹងពីឧត្តតមភាព និងអានុភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់ អល់ឡោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ភាពធំធេងរបស់ ភាវៈនានាបញ្ជាក់ឲ្យឃើញពីភាពធំធេងរបស់ អល់ឡោះដែល ធ្វើឲ្យអ្នកមានជំនឿ កោតស្ញញប់ស្ញែង និងលើកតម្កើងទ្ររង់កាន់តែខ្លាំងឡើង ថែមទៀត ដោយទ្ររង់បានបង្កើ តពីពន្លឺនូវម៉ាឡាអុីកាត់ដែលមានស្លាប។ ការប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងការប្ររតិិបត្តិិតាមអល់ឡោះ។ ជនណាជឿថា ម៉ាឡាអុីកាត់ កំពុងកត់ត្រាទង្វើទាំងអស់ របស់ គេ ដូចនេះគេចាំបាច់ត្រូវកោតខ្លាចអល់ឡោះ ហើយមិនប្ររព្រឹ [ត្តតបទល្មើ សចំពោះទ្ររង់ទាំងបើកចំហ និងអាថ៌កំបាំង។ អត់ធ្មត់លើការប្ររតិិបត្តិិតាមអល់ឡោះ មានអារម្មមណ៍កក់ក្ដៅៅ និងស្កកប់ស្កកល់ នៅពេលអ្នកមានជំនឿដឹងច្បាស់ថា នៅជាមួយគេក្នុងចក្ររ វាលដ៏ធំធេងនេះ មានម៉ាឡាអុីកាត់រាប់ពាន់ដែលកំពុងប្ររតិិបត្តិិតាមអល់ឡោះយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ និង ពេញលក្ខខណៈបំផុត។ ការថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះការថែរក្សាចំពោះមនុស្សលោក ដោយ ទ្ររង់បានបង្កើ តម៉ាឡាអុីកាត់ជាអ្នកជួយថែរក្សាការពារពួកគេ។ 1 2 3 4

ផលប្រ រយោជន៍នៃជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់

ការមានជំនឿចំពោះម៉ាឡាអុីកាត់មានផលប្ររ យោជន៍ដ៏ធំធេងសម្រាប់ជីវិត អ្នកដែលមានជំនឿនោះ ដូចជា៖

>អ្នកនាំសាមូហាំម៉ាត់បានប្រាប់ថា មេឃាធផងន់ដោយសារអ្នកដែលនៅលើមេឃ។ ពិតណាស់ គ មានសល់ ផ្ទៃមេឃមួយចំអាមណាឡើយ លើកលែងតែមានម៉ាឡាអុីកាត់មួយនៅឈរ ឬឱន រូកុ ឬក្រាបស៊ូ ជូត។

ជំនឿរបស់អ្នក 76 > ជំនឿចំពោះបណ្តាព្រះគម្ពី រ

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះព្រះគម្ពីរ

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងដាច់ខាតថា អល់ឡោះបានបញ្ចុះព្រះគម្ពីរមកលើបណ្ដា អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ដើម្បីពាំនាំទៅកាន់បណ្ដាខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់(មនុស្សលោក)។

ជំនឿចំពោះព្រះគម្ពីរ គឺជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគោលគ្រឹះ[នៃជំនឿ (ទាំងប្រាំមួយ)។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ “ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! ចូរពួកអ្នកជឿលើអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ និង(មានជំនឿចំពោះ)ព្រះគម្ពីរ ដែលទ្ររង់បានបញ្ចុះមកលើអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ហើយនិងបណ្តាព្រះគម្ពីរដែលទ្ររង់ បានបញ្ចុះពីមុនៗ មក”។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ ១៣៦) អល់ឡោះទ្ររង់បានប្រើឲ្យជឿចំពោះអ្នកនាំសារ និងព្រះគម្ពីរដែលទ្ររង់បាន បញ្ចុះមកលើអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់ គឺគម្ពីរគួរអាន។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ទ្ររង់បានប្រើឲ្យជឿ ចំពោះបណ្ដាព្រះគម្ពីរដែលបានបញ្ចុះមុនគម្ពីរគួរអានដែរ។ អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់មានប្ររសាសន៍អំពីជំនឿថា៖ “អ្នកត្រូវជឿចំពោះអល់ឡោះ ម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ ទ្ររង់ គម្ពីររបស់ ទ្ររង់ អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ថ្ងៃបរលោក និងអ្នកត្រូវ ជឿចំពោះព្រះលិិខិតល្អ និងអាក្ររក់”។ (មូស្លីមៈ៨) ត្រូវជឿថា ការបញ្ចុះព្រះគម្ពីរ គឺមកពីអ ល់ឡោះយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ត្រូវជឿថា ព្រះគម្ពីរគឺជាពាក្យបន្ទូលរបស់ ព្រះអល់ឡោះ។ ត្រូវជឿចំពោះឈ្មោះគម្ពីរដែលទ្ររង់បាន ដាក់ ឈ្មោះវាដូចជា គម្ពីរគួរអាន(ដែល ទ្ររង់បានបញ្ចុះមកលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់) គម្ពីរតាវរ៉៉ត(គម្ពីរតូរ៉ា ដែលត្រូវបាន បញ្ចុះមកលើព្យាការីមូសា) និងគម្ពីរអុីនជីល ដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកលើ ព្យាការីអុីសា។ ត្រូវជឿចំពោះដំណឹងត្រឹ[មត្រូវដែលមកពីព្រះគម្ពីរទាំងនោះ។ តើជំនឿចំពោះព្រះគម្ពីរមានអ្វីខ្លះ?

ជំនឿរបស់អ្នក 77 > គម្ពីរគួរអានដ៏ថ្កុំថ្កើង ត្រូវបានសរសេរចប់ ជាស្ថាពរដោយយោងទៅតាមការត្រួតពិនិត្យ យ៉ាងល្អិិតល្អន់ និងផ្ទៀងផ ទាត់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ជាទីបំផុត។

លក្ខខណៈពិិសេសនៃគម្ពីរគួរអាន

ពិតណាស់ គម្ពីរគួរអាន គឺជាពាក្យ បន្ទូលរបស់ អល់ឡោះដែលបានបញ្ចុះមក លើព្យាការីរបស់ យើងមូហាំម៉ាត់ (សូមពរ ជ័យនិងសន្តិិភាពកើតមានដល់ លោក)។ ដូចនេះអ្នកមានជំនឿត្រូវតែលើកតម្កើងគម្ពីរ នេះ ហើយខិតខំប្រឹងប្រែងអនុវត្តតា មច្បាប់ របស់ វា សូត្ររវា និងត្រិះរិះពិិចារណាចំពោះ អត្ថថន័យរបស់ វា។

គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ពួកយើង ដែលមានព្រះគម្ពីរគួរអានជាត្រីវិិស័យរបស់ យើងនៅលើលោកិិយ និងជាមូលហេតុនៃ ភាពជោគជ័យរបស់ យើងនៅថ្ងៃបរលោក។ គម្ពីរគួរអានមានលក្ខខណៈពិិសេសជាងគម្ពីរមុនៗ ដែលបានបញ្ចុះពីលើមេឃដូចជា៖

គម្ពីរគួរអានរួមមានសេចក្ដីសង្ខេ បនៃច្បាប់ របស់ ព្រះជាម្ចាស់។ ការបញ្ចុះគម្ពីរ គួរអាន មកនេះ គឺដើម្បីគាំទ្ររនិងបញ្ជាក់ពីស ច្ចចភាពដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរមុនៗ នៃបទបញ្ជាឲ្យគោរពសក្កាការៈចំពោះអ ល់ឡោះតែមួយគត់ ។ ទ្ររង់មាន បន្ទូលថា៖

"ហើយយើងបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានឲ្យអ្នកយ៉ាងពិតប្រាកដ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីសច្ចចភាពដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរមុនៗ និងបញ្ជាក់ពី ភាពត្រឹ[មត្រូវគម្ពីរទាំងនោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៤៨) "បញ្ជាក់ពីសច្ចចភាពដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរមុនៗ" អត្ថថន័យរបស់ វាគឺ ស្ររបគ្នាជាមួយ នឹងអ្វីៗដែលមាន នៅក្នុងគម្ពីរមុនៗទាំងគោលជំនឿ និងដំណឹង ផ្សេង។ "បញ្ជាក់ពីភាពត្រឹ[មត្រូវគម្ពីរទាំងនោះ" អត្ថថន័យរបស់ វាគឺ ជាសេចក្តីទុកចិិត្តត និង ជា សាក្សីទៅលើគម្ពីរមុនៗ។

ជំនឿរបស់អ្នក 78 ចាំបាច់លើមនុស្សទាំងអស់ ដែលមានអម្បូរ ជនជាតិិ និងភាសាផ្សេងៗគ នាត្រូវតែ ប្ររក្សាន់ខ្ជាប់ និងប្ររតិិបត្តិិតាមការចង្អុលបង្ហាញ របស់ គម្ពីរគួរអាន ទោះបីជាពួកគេ កើតនៅសម័យកាលក្រោោយការបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានក៏ដោយ ខុសពីគម្ពីរមុនៗដែល សម្រាប់តែក្រុមមួយជាក់លាក់ និងសម័យកាលមួយ ជាក់លាក់។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយគម្ពីរគួរអាននេះ គេបានបញ្ចុះមកឲ្យខ្ញុំដើម្បីដាស់ តឿនដល់ពួកអ្នក និងអ្នកដែលគម្ពី រគួរអាន បានទៅដល់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ១៩) 2 អល់ឡោះទ្ររង់បានធានាថែរក្សាគម្ពីរនេះ ហេតុនេះ គ មានអ្នកណាអាចកែប្រែ និង ផ្លាស់ប្ដូរវាបានឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ មាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតណាស់ យើង បាន បញ្ចុះគម្ពីរគួរអាន ហើយពិតណាស់ យើង ជាអ្នកថែរក្សាវា"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៥ៈ៩) ដូចនេះ រាល់ដំណឹងរបស់ វាទាំងអស់ គឺសុទ្ធធ តែត្រឹ[មត្រូវ ដែលចាំបាច់ត្រូវតែមានជំនឿ និងអនុវត្តតា ម។

ជំនឿរបស់អ្នក 79 អ្វីជាកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ យើងចំពោះគម្ពីរគួរអានដ៏ថ្កុំថ្កើងនេះ?

"ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកមានអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់ជនណា ដែលសង ឃឹម ថានឹងបានជួបអល់ឡោះ និងថ្ងៃបរលោក ហើយនឹងបានរំឭកចំពោះអល់ឡោះយ៉ាង ច្រើន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ២១)

ជំនឿរបស់អ្នក 80

អ្វីជាគោលជំហររបស់ យើងចំពោះអ្វីដែលមាននៅក្នុងបណ្តាព្រះគម្ពីរមុនៗ?

អ្នកមូស្លីមជឿថាគម្ពីរតាវរ៉៉ត(គម្ពីរតូរ៉ា)ដែលគេបានបញ្ចុះមកលើព្យាការី មូសា(ម៉ូសេ) និងគម្ពីរអុីនជីល ដែលគេបានបញ្ចុះមកលើព្យាការីអុីសា(យេស៊ូគ្រឹ[ស្តត) គឺជាការពិតមកពីអ ល់ឡោះ។ ព្រះគម្ពីរទាំងពីរនេះ ពោរពេញដោយករឹ[ត្យកររមច្បាប់ ដំបូន្មាន និងដំណឹងដែលជាសេចក្តីចង្អុលបង្ហាញ និងជាពន្លឺស ម្រាប់មនុស្សលោកក្នុង ជីវិត រស់នៅប្ររចាំ ថ្ងៃ និងបរមសុខនៅថ្ងៃបរលោក។

ក៏ប៉ុន្តែ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានប្រាប់នៅក្នុងគម្ពីរគួរអានថា ពួកដែលទទទួល បានគម្ពីរទាំងពីរនេះ គឺពួកជ្វីហ្វវ និងពួកគ្រឹ [ស្ទាន បានកែប្រែគម្ពីររបស់ ពួកគេ។ ពួកគេ បានបន្ថែម និងបន្ថថយនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរទាំងពីរនេះ។ ដូចនេះ ទើបក្នុងគម្ពីរ ទាំងពីរនេះបានបាត់បង់នូវខ្លឹ[មសារដើមដែលអល់ឡោះទ្ររង់បានបញ្ចុះមក។

គម្ពីរតាវរ៉៉ត(គម្ពីរតូរ៉ា)ដែលមាននាពេលបច្ចុប្បន្នននេះ គឺមិនមែនជាគម្ពីរតាវរ៉៉ត ដែលគេបានបញ្ចុះមកលើព្យាការីមូសា(ម៉ូសេ)ទេ ពីព្រោះពួកជ្វីហ្វវបានកែប្រែ និង ផ្លាស់ប្ដូរបាត់អស់ ទៅហើយ។ ពួកគេបានលេងសើចជាមួយករឹ[ត្យកររមច្បាប់ជាច្រើន របស់ វា។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "នៅក្នុងចំណោមពួកជ្វីហ្វវ មាន អ្នកខ្លះកែប្រែ បន្ទូលរបស់ អល់ឡោះឲ្យខុសពីកន្លែ ងរបស់ វា"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៤៦)

ក៏ដូចគ្នាដែរគម្ពីរអុីនជីលដែលមាននាបច្ចុប្បន្នននេះ មិនមែនជាគម្ពីរអុីនជីល (គម្ពីរប៊ីប)ដែលគេបានបញ្ចុះមកលើព្យាការីអុីសា(យេស៊ូគ្រឹ[ស្តត)នោះទេ។ ប្រាកដ ណាស់ ពួកគ្រឹ [ស្ទានបានកែប្រែ និងផ្លាស់ប្ដូរក្រឹ[ត្យកររមច្បាប់ ជាច្រើន របស់ វា។ អល់ឡោះ ទ្ររង់មានបន្ទូលពីពួកគ្រឹ [ស្ទានថា៖ "ហើយប្រាកដណាស់ នៅក្នុងចំណោមពួកគេគឺមាន ក្រុមមួយដែលកែប្រែ និងផ្លាស់ប្តូរគម្ពីរ(តាវរ៉៉ត) ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកស្មានថា វាមកពីគម្ពីរ នេះ តែតាមពិត វាមិនមែនមកពីគម្ពីរទេ។ ហើយពួកគេនិិយា យថា៖ វាមកពីអ ល់ឡោះ តែ តាមការពិត វាមិនមែនមកពីអ ល់ឡោះទេ។ ហើយពួកគេកំពុងតែនិិយា យកុហកទៅលើ អល់ឡោះ ខណៈដែលពួកគេដឹងហើយនោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ៧៨)

"ហើយយើងបានយកកិិច្ចសន យាពីពួកដែលបាននិិយា យថា៖ ពិតប្រាកដ ណាស់ ពួកយើង ជាគ្រឹ[ស្តតសាសនិក តែពួកគេបានភ្លេច(បោះបង់ ចោល)មួយចំណែក

ជំនឿរបស់អ្នក 81 ពីអ្វី ដែលគេបានរំលឹកពួកគេអំពីវា។ ហើយយើងបានធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយ ជាសត្រូវនឹងគ នា និងស្អប់ខ្ពើមគ្នារហូដែល់ ថ្ងៃបរលោក។ ហើយអល់ឡោះនឹង ប្រាប់ពួកគេឱ្យដឹងនូវអ្វី ដែលពួកគេបានប្ររព្រឹ[ត្ដកន្លលងមក"។ (គម្ពីរគួអាន ៥ៈ១៤) >សាសនិកឥស្លាមជឿជាក់ថា ពិតប្រាកដណាស់គម្ពីរតូរ៉ា(តាវរ៉៉ត) និងគម្ពីរអុីនជីលទាំងពីរនេះ ត្រូវបានបញ្ចុះមកពីអ ល់ឡោះ ប៉ុន្តែគម្ពីរទាំងពីរនេះត្រូវបានបញ្ចូលនូវការកែប្រែនិងផ្លាស់ប្តូរ ជាច្រើន ហើយ យើងមិិ នត្រូវជឿជាក់ចំពោះវាឡើយ លើកលែងតែអ្វីដែលស្ររបនិងគម្ពីរគួរអាន ហើយនិងស៊ុណ្ណះប៉ុណ្ណោះណោះ។

ហេតុនេះ ទើបយើងសង្កេតឃើញថា បច្ចុប្បន្ននន អ្វី ដែលគេហៅថាគម្ពីរពិិសិិដ្ឋឋ ដែលមាន នៅជាមួយអ្នកដែលបានទទទួលព្រះគម្ពីរ (ពួកជ្វីហ្វវ និងពួកគ្រឹ[ស្ទាន ) គឺគម្ពីរ តាវរ៉៉ត និងគម្ពីរអុីនជីល(គម្ពីរប៊ីប)ដែលពោរពេញ ដោយជំនឿមិន ត្រឹ[មត្រូវ ដំណឹងមិន ពិត និងការប្ររឌិិត រឿងកុហកជា ច្រើន។ យើងមិនអាចជឿដំណឹង ដែលនៅក្នុងគម្ពី ទាំងពីរនេះបានទេ លុះត្រាតែអ្វី ដែលគម្ពី រគួរអាន និងស៊ុណ្ណះ(លំអានរបស់ ព្យាការី) បានបញ្ជាក់ថាវាជាការពិតទើបយើងអាចជឿ បាន។ ហើយយើងនឹងមិនត្រូវជឿនូវអ្វីដែល គម្ពីរគួរអាន និងស៊ុណ្ណះបានបដិិសេធចោល នោះឡើយ។ ក្រៅៅពីនេះ យើងត្រូវនៅសផងៀម និងមិន និិយា យពីអ្វីផ្សេងទៀតដែលនៅសល់ ដោយ យើងមិនជឿ ហើយក៏មិនបដិិសេធដែរ។ ជាមួយគ នានេះដែរ ជនមូស្លីមត្រូវគោរព ព្រះគម្ពីរទាំងនោះដោយមិនត្រូវមើលស្រាល

និងបន្តុះបង្អាប់ ឡើយ ពីព្រោះនៅក្នុងគម្ពីរ ទាំងនោះនៅមានផ្នែកខ្លះជាពាក្យបន្ទូលរបស់

អល់ឡោះនៅគង់វង្សមិនបានកែប្រែឡើយ។

ជំនឿរបស់អ្នក 82

ផលប្រ រយោជន៍នៃជំនឿចំពោះព្រះគម្ពីរ 2 3 1

ជំនឿចំពោះព្រះគម្ពីរមានផលប្ររ យោជន៍ជាច្រើនដូចជា៖

យល់ដឹងអំពីការថែរក្សារបស់ អល់ឡោះ ចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយនិងក្តីមេ្តាករុណា របស់ ទ្ររង់ដ៏ពេញលេញ ដោយ ទ្ររង់បាន បញ្ជូ នទៅកាន់ក្រុមមនុស្សនីមួយៗនូវគម្ពី រ មួយច្បាប់ដើម្បីចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់ពួកគេ និងសម្រេចនូ វសុ ភមង្គគលសម្រាប់ពួកគេ នៅក្នុង លោកិិយនេះ និងនៅបរលោក។ យល់ដឹងអំពីគតិិ បណ្ឌិិ តរបស់ អល់ឡោះ ដែលមាននៅក្នុងច្បាប់របស់ ទ្ររង់ ដោយ ទ្ររង់ ដាក់ច្បាប់សម្រាប់ ក្រុមមនុស្សនីមួយ ៗ តាមអ្វី ដែលស មស្ររបទៅនឹងស្ថានភាព របស់ ពួកគេ និងល្អប្ររសើរសម្រាប់បុគ្គគលិិ កលក្ខខណៈៈរបស់ ពួកគេ។ អល់ឡោះ ទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "រាល់ប្ររជាជាតិិនីមួយៗក្នុងចំណោមពួកអ្នក យើង បានបង្កើ តច្បាប់ និងមាន គ៌ាយ៉ាង ច្បាស់ លាស់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ ៤៨) ថ្លែងអំណរគុណទៅចំពោះពរជ័យរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក្នុងការបញ្ចុះ គម្ពីរទាំងនេះ ដោយគម្ពីរទាំងនេះជាពន្លឺ និងជាការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវនៅ លើលោកិិយនេះ និងនៅថ្ងៃបរលោក។ ដូចនេះ ចាំបាច់ត្រូវតែថ្លែងអំណរគុណ អល់ឡោះចំពោះពរជ័យដ៏ធំធេងនេះ។

ជំនឿរបស់អ្នក 83 > ជំនឿចំពោះអ្នកនាំសារ តម្រូវការរបស់ មនុស្សចំពោះសារ(របស់ ព្រះ ជាម្ចាស់)

ចាំបាច់សម្រាប់មនុស្សគឺត្រូវការសាររបស់ ព្រះជាម្ចាស់បញ្ជាក់ ប្រាប់ពីក្រឹ [ត្យកររមច្បាប់សម្រាប់ ពួកគេ និងចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅរកភាពត្រឹ[មត្រូវ។ សារ(របស់ អល់ឡោះ)គឺជាវិិញ្ញាណ និងជាពន្លឺរបស់ ពិិភពលោក។ តើពិិភព លោកមានភាពប្ររសើរដែរឬទេ បើគ មានវិិញ្ញាណ និងពន្លឺនោះ?

ដូចនេះហើយទើបអល់ឡោះទ្ររង់ដាក់ឈ្មោះ សាររបស់ ទ្ររង់ថា វិិញ្ញាណ។ កាលបើគ មានវិិញ្ញាណ ជីវិតក៏បាត់បង់ដែរ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយដូចនោះដែរ យើងបានបញ្ចុះវិិញ្ញាណ(គម្ពីរ គួរអាន)ឲ្យអ្នកតាមបទបញ្ជារបស់ យើង ដោយអ្នក មិនធ្លាប់បានដឹងថាអ្វីជាគម្ពីរ ហើយ អ្នកក៏មិនដឹងថា អ្វីជាជំនឿដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែយើងបានបង្កើ តវា(គម្ពីរគួរអាន) ជាពន្លឺមួយដែលយើ ងនឹង ចង្អុលបង្ហាញ តាមរយៈវា ចំពោះអ្នកណាដែលយើងមានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំរបស់ យើង"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤២ៈ ៥២) ដ្បិិតតែប្រាជ្ញាស្គាល់ល្អ អាក្ររក់ជាលក្ខខណៈទូទៅក៏ដោយ តែវាមិនអាចស្គាល់ ល្អិិតល្អន់ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោោយឡើយ។ ហើយការប្ររតិិបត្តិិកិិច្ចសក្កា ការៈ និងរបៀបរបស់ វាមិនអាចប្ររព រឹ[ត្តតទៅបានឡើយ លុះត្រាតែតាមរយៈវ៉ាហ៊ី និងសារ (របស់ អល់ឡោះ)។

ដូចនេះ គ មានផ្លូវនាំទៅរកសុ ភមង្គគល និងភាពជោគជ័យនៅក្នុងលោកទាំងពីរ បានឡើយ លុះត្រាតែតាមរយៈបណ្ដាអ្នកនាំសារ ហើយគ មានផ្លូវអាចស្គាល់ល្អា ក្ររក់ ដោយច្បាស់លាស់បានដែរ លុះត្រាតែតាមមាន គ៌ារបស់ ពួកគេ។ ជនណាងាកចេ ញពី សារ(របស់ អល់ឡោះ) ជននោះនឹងជួបឧបសគ្គគច្ររបូកច្ររបល់ ព្រួយបារម្ភភ និងការវង្វេ ង អពមង្គគលតាមទំហំនៃបទល្មើស និងការងាកចេ ញរបស់ គេពីសារ (របស់ អល់ឡោះ)។

ជំនឿរបស់អ្នក 84

ជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគោលគ្រឹះ[នៃជំនឿ

ជំនឿចំពោះអ្នកនាំសារ គឺជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគោលគ្រឹះ[ជំនឿទាំង ប្រាំមួយ។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)មានជំនឿលើ អ្វីៗដែលម្ចាស់របស់ គេបានបញ្ចុះមកឲ្យគេ ហើយបណ្ដាអ្នកមានជំនឿក៏ដូចនោះដែរ។ ពួកគេទាំងអស់ មានជំនឿលើអល់ឡោះ និងបណ្ដាម៉ាឡាអុីកាត់ របស់ ទ្ររង់ និងបណ្ដា គម្ពីររបស់ ទ្ររង់ ហើយនឹងបណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់។ (ពួកគេនិិយា យថា) ពួកយើង មិន បែង ចែកអ្នកនាំសារ ណាម នាក់ក្នុងចំណោម អ្នកនាំសារទាំងឡាយ របស់ អល់ឡោះ ឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៨៥)។ វាក្យខណ្ឌឌនេះ បានចង្អុលបង្ហាញពីភាពចាំបាច់ នៃជំនឿចំពោះបណ្ដាអ្នកនាំសារទាំងអស់ ដោយគ មានការបែងចែក។ ដូចនេះ យើងមិន ត្រូវជឿចំពោះអ្នកនាំសារខ្លះ ហើយបដិិសេធចំពោះអ្នកនាំសារខ្លះទៀត ដូចទង្វើរបស់ ពួកជ្វីហ្វវ និងពួកគ្រឹ [ស្ទានឡើយ។

អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់មានប្ររសាសន៍ពីជំនឿថា៖ "អ្នកត្រូវមានជំនឿចំពោះ អល់ឡោះ ម៉ាឡាអុីកាត់របស់ ទ្ររង់ បណ្តាព្រះគម្ពីររបស់ ទ្ររង់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ជឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និងត្រូវជឿចំពោះព្រះលិិខិតល្អ ឬអាក្ររក់"។ (មូស្លីមៈ៨)

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា អល់ឡោះទ្ររង់ បានបញ្ជូន ទៅកាន់រាល់ ប្ររជាជាតិិនីមួយៗនូវអ្នកនាំសារពីក្នុងចំណោមពួកគេ ដើម្បីអំពាវនាវពួកគេឲ្យគោរព សក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ដោយគ មាន ពហុទេពនិិយមចំពោះទ្ររង់។ ហើយបណ្ដា អ្នកនាំសារទាំងអស់ ជាអ្នកប្ររ កាន់សច្ចចធម៌ គេជឿទុកចិិត្តតថា ជា អ្នកប្ររក្សាន់សច្ចចធម៌ កោតខ្លាច(ចំពោះអល់ឡោះ) និងទៀងត្ររង់។ ពួកគេបានផ្ដែល់នូវអ្វីដែលអល់ឡោះ បញ្ជូ នមកឲ្យពួកគេដោយឥតលាក់លៀម ផ្លាស់ប្ដូរ និងបន្ថែមបន្ថថយតាមទំនើងចិិត្តត របស់ ពួកគេសូម្បីតែមួយពាក្យ ឬមួយអក្សរក៏គ មានដែរ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖

"ដូចនេះ តួនាទីរបស់ បណ្ដាអ្នកនាំសារគ្មានអ្វី ក្រៅៅពីការផ្សព្វវផ្សាយសារយ៉ាងច្បាស់លាស់ នោះឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ៣៥)

ជំនឿរបស់អ្នក 85

តើជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារមានអ្វីខ្លះ? 1 មានជំនឿថា សាររបស់ ពួកគេគឺជាការពិតមកពីអ ល់ឡោះជាម្ចាស់ ហើយសារ ទាំងអស់ នោះគឺអំពាវនាវទៅរកការគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ដោយគ មានពហុទេពនិិយមចំពោះទ្ររង់ឡើយ។ ដូចអល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូល ថា៖ "ហើយជាការពិតណាស់ រាល់ប្ររជាជាតិិនីមួយៗ យើងបានតែងតាំង អ្នកនាំសារម នាក់ ដោយបង្គាប់ពួកគេឲ្យគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ និង ចៀសវាងពីតហ៊្គូត(អ្វីដែលគេគោរពសក្កាការៈផ្សេងពីអល់ឡោះ)"។ (គម្ពីរ គួរអាន ១៦ៈៈ ៣៦)។ រីឯក្រឹ[ត្យកររមច្បាប់ព្យាការីនីមួយៗក្នុងមែកធាងនៃច្បាប់ ដូចជាហា ឡាល់(អ្វីដែលច្បាប់អនុញ្ញាត) និងហារ៉ាំ(អ្វីដែលច្បាប់ហា មឃាត់) អាចមានចំណុចខុសៗគ នា អាស្រ័យលើប្ររជាជាតិិនីមួយៗ។ អល់ឡោះទ្ររង់ មាន មានបន្ទូលថា៖ "រាល់ៗប្ររជាជាតិិក្នុងចំណោមពួកអ្នក យើងបានបង្កើតជា ច្បាប់និងមាន គ៌ាយ៉ាងច្បាស់លាស់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៤៨) មានជំនឿចំពោះបណ្ដាព្យាការីនិងអ្នកនាំសារទាំងអស់ គឺ យើងត្រូវជឿចំពោះ អ្នកនាំសារទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះបានប្រសិន ទ្ធិិិនាមរបស់ ពួកគេ ដូចជា៖ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ អុីព្ររហ៊ី ម (អាប្រាហា

ជំនឿរបស់អ្នក 86 បណ្តាអ្នកនាំសារទាំងអស់ និងជាអ្នកនាំសារចុងក្រោោយបង្អអស់ នោះគឺព្យាការី មូហាំម៉ាត់(សូមសន្តិិភាពកើតមានដល់លោក)។

ក្នុងចំណោមលក្ខខណៈសម្បត្តិិនៃអ្នកនាំសារ ពិតណាស់ ពួកគេគឺជាមនុស្សលោក ហើយចំណុចខុសគ្នារវាងពួកគេនឹង មនុស្សលោកផ្សេងទៀតនោះ គឺអល់ឡោះទ្ររង់បានជ្រើសរើសពួកគេដោយផ្តតល់ វ៉ាហ៊ី និងសាររបស់ ទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងមិនបាន បញ្ជូ នអ្នកណាម នាក់មុនអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ក្រៅៅពីបុរសៗដែលយើងផ្ដែល់ វ៉ាហ៊ីដល់ពួកគេនោះឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២១ៈ៧) ដូចនេះ សម្រាប់ពួកគេគឺគ មានលក្ខខណៈពិិសេសជាព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកគេគឺជាមនុស្សលោកដែលមានលក្ខខណៈរូបសម្បត្តិិពេញលេញ និងចរិិយា សម្បត្តិិដ៏ឧត្តុង្គគឧត្ដដម។ ពួកគេមានពូជអម្បូរល្អជាងគេ មានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ការ និិយា យស្ដីពាក្យពេចន៍មានវោហា ដែលធ្វើឲ្យពួកគេមានសមត្ថថភាពអាចទទទួល ភារកិិច្ចចនាំសារ(របស់ អល់ឡោះ) និងប្ររតិិបត្តិិតួនាទីជាព្យាការី។ ពិតណាស់ អល់ឡោះបានជ្រើសរើស អ្នកនាំសារពីក្នុងចំណោមមនុស្សលោក ដើម្បីជាគំរូដល់ពួកគេ(ពីព្រោះ អ្នកនាំសារជាមនុស្ស)។ ដូចនេះ ការប្ររតិិបត្តិិតាម និងការយកគំរូតាមអ្នកនាំសារ គឺស្ថិិតក្នុងកម្រិិ ត និងលទ្ធធភាពដែលមនុស្សលោក អាចធ្វើបាន ។ 1 អល់ឡោះទ្ររង់បានជ្រើសរើសពួកគេដោយផ្ដែល់សារ និងវ៉ាហ៊ី(របស់ ទ្ររង់)ខុសពី មនុស្សលោកដទៃទៀត។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(ព្យាការី មូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖ តាមពិតខ្ញុំជា មនុស្សលោកដូចពួកអ្នកដែរ គ្រាន់តែគេបាន ផ្ដែល់វ៉ាហ៊ីមកឲ្យខ្ញុំថា៖ ម្ចាស់របស់ ពួកអ្នកគឺជាម្ចាស់តែមួយគត់"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៨ៈ១១០)

ជំនឿរបស់អ្នក 87 ការទទទួលតំ ណែងជាព្យាការី និងជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះពុំមែនបានមក តាមរយៈ ការហាត់ពត់ ភាពបរិិសុទ្ធធនៃវិិញ្ញាណ ឬដោយប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ឬដោយ គំនិិតតក្កកភាពនោះទេ តែតាមពិត គឺជាការ ជ្រើសរើស របស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដែលបានជ្រើសរើស អ្នកនាំសារពីក្នុងចំណោមមនុស្សលោកទាំងឡាយ។ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះដឹងបំផុតអ្នកណាដែលទ្ររង់នឹងផ្ដែល់សាររបស់ ទ្ររង់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ១២៤)។ ពួកគេគឺប្រាសចាកពីកំហុសឆ្គគងនូវអ្វីដែលពួកគេនាំមកពីអ ល់ឡោះ។ គ មាន ការភាន់ច្ររឡំក្នុង ការផ្សព្វវផ្សាយ និងមិនខុសឆ្គគងក្នុងការប្ររតិិបត្តិិតាមអ្វីដែល អល់ឡោះបានបញ្ចុះវ៉ាហ៊ីមកកាន់ពួកគេឡើយ។ 3 សច្ចចភាព ឬភាពស្មោះត្ររង់៖ បណ្ដាអ្នកនាំសារទាំងអស់ ជាអ្នកប្ររ កាន់សច្ចចធម៌ ទាំងពាក្យសំដី និងទង្វើ របស់ ពួកគេ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "នេះគឺជា អ្វីដែលម្ចាស់មហាសប បុរសបានសន្យា និងអ្វីដែលអ្នកនាំសារដ៏ស្មោះត្ររង់បាន

បញ្ជាក់ប្រាប់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៦ៈៈ៥២) 4 ការអត់ធ្មត់៖ ពួកគេបានអំពាវនាវ(មនុស្សលោក)ទៅរកសាសនាអល់ឡោះ ដោយប្រាប់ដំណឹងល្អ និងដាស់តឿនពីរឿងអាក្ររក់។ ពួកគេបានទទទួលរងនូវ ការធ្វើទុកបុកម្នេញ និងការលំបាកសព្វវបែបយ៉ាង។ ពួកគេបានអត់ធ្មត់ និង ស៊ូទ្រាំក្នុងការលើកតម្កើងសាសនាអល់ឡោះ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖

"ដូចនេះចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) អត់ធ្មត់ដូចបណ្ដាអ្នកដែលមានឆន្ទៈមោះមុត ក្នុងចំណោមអ្នកនាំសារទាំងឡាយបានអត់ធ្មត់ចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៦ៈៈ៣៥)

ជំនឿរបស់អ្នក 88

សញ្ញា និងអច្ឆឆរិិយភាពរបស់ អ្នកនាំសារ

អល់ឡោះបានគាំទ្ររអ្នកនាំសារឲ្យមានភាពរឹងមាំដោយភស្ដុ តាង និងការ ចង្អុលបង្ហាញជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ពីស ច្ចចភាព និងភាពជាព្យាការីរបស់ ពួកគេ។ ដូចនេះ ការផ្តតល់ឲ្យពួកគេនូវអច្ឆឆរិិយភាព និងសញ្ញាច្បាស់លាស់ ដែលមនុស្សលោកគ្មាន សមត្ថថភាពធ្វើបាននោះ គឺដើម្បីបញ្ជាក់ពីស ច្ចចភាព និងភាពជាព្យាការី របស់ ពួកគេ។

អច្ឆឆរិិយភាព គឺជាភាពអស្ចារ្យខុសពីធម្មមតាដែលអល់ឡោះបានផ្ដែល់ចំពោះ ព្យាការី និងអ្នកនាំសារ ដោយមនុស្ស លោកដទៃទៀតមិនអាចធ្វើដូចពួកគេឡើយ។

អច្ឆឆរិិយភាពទាំងនោះមានដូចជា៖

ជំនឿរបស់ ជនមូស្លីមចំពោះព្យាការីអុីសា ឫលោកយេស៊ូ

គាត់គឺជាអ្នកនាំសារដ៏ឧត្តុង្គគឧត្ដមែនិងខ្ពពង់ខ្ពពស់ ជាអ្នកនាំសារម នាក់ក្នុងចំណោម បណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយ ហើយគាត់គឺជាអ្នកនាំសារម នាក់នៅក្នុងចំណោម អ្នកនាំសារដែលមានឆន្ទៈមោះមុ ត គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ អុីព្ររហ៊ី ម(អាប្រាហា

ជំនឿរបស់អ្នក 89 ពិតណាស់ ព្យាការីអុីសា គឺជាមនុស្សម នាក់នៃកូនចៅព្យាការីអាហ្ទាំ(អាដាំ)។ អល់ឡោះបានលើកតម្កើង និងបញ្ជូនគាត់មកកាន់អម្បូរអុីស្រាអែល ហើយទ្ររង់ បានផ្ដែល់អច្ឆឆរិិយភាពដល់គាត់ តែគាត់គ មានលក្ខខណៈៈពិិសេសជាព្រះជាម្ចាស់ ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "គេ(ព្យាការីអុីសា) គ្រាន់ តែជា ខ្ញុំបម្រើម នាក់ដែលយើងបានប្ររទានឧបការគុណដល់គេប៉ុណ្ណោះណោះហើយយើង បានយកគេធ្វើជាសញ្ញាភស្តុ តាងសម្រាប់អម្បូរអុីស្រាអែល"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៣ៈៈ៥៩)។ ហើយគាត់ក៏មិនបានបញ្ជាក្រុមរបស់ គាត់ឲ្យយកគាត់ និង មាន តារបស់ គាត់ធ្វើជាព្រះក្រៅៅពីអល់ឡោះដែរ តែការពិត គាត់បានពោលនូវ អ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាគាត់៖ "ចូរពួកអ្នកគោរពសក កា ការៈចំពោះអល់ឡោះ ជាម្ចាស់របស់ ខ្ញុំ និងជាម្ចាស់របស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ១១៧) ពិតណាស់ ព្យាការីអុីសា គឺជាបុត្ររបស់ ម៉ារយ៉ាំ(នាងម៉ារី)ដែលជាស្រ្តីដ៏ល្អ គ្រប់លក្ខខណ៍ ជាអ្នកគោរពសក្កាការៈចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ស្អាតស្អំ ព្ររហ្មម ចារីយ៍ បរិិសុទ្ធធ។ គាត់ ពរពោះព្យាការីអុីសាដោយឥតមានឪពុកនោះទេ តែដោយមហិិទ្ធិិិ ឬទ្ធិិិរបស់ អល់ឡោះ ទ្ររង់បង្កើ តគាត់ដោយអច្ឆឆរិិយភាពដ៏អស្ចារ្យ ដូចទ្ររង់បាន បង្កើ តព្យាការីអាហ្ទាំដោយគ មានឪពុកម្ដាយនោះដែរ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន បន្ទូលថា៖ "ពិតណាស់ការប្រៀបធៀប(ការបង្កើ

ត)អុីសាសម្រាប់អល់ឡោះ ដូចជា(ការបង្កើ

ត)អាហ្ទាំដែរ គឺទ្ររង់បានបង្កើ តគាត់ពីដី។ រួចមក ទ្ររង់មានបន្ទូល ទៅកាន់គាត់ថា៖ ចូរកើតចុះ។ គេក៏កើតឡើងភ្លាម"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ ៥៩) ពិតណាស់ គ មានទេក្នុងចន្លោះរយៈពេលរវាងគាត់និងព្យាការីមូហាំម៉ាត់នូវអ្នក នាំសារផ្សេងទៀត នោះ។ គាត់បានប្រាប់ដំណឹងល្អពីមូហាំម៉ាត់ដូចអល់ឡោះ ទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ (ចូរចងចាំ) នៅពេលដែលអ៊ីសាកូនម៉ារយ៉ាំបាន ពោលថា៖ ឱអម្បូរអុីស្រាអែល! ពិតណាស់ ខ្ញុំជាអ្នកនាំសារ របស់ អល់ឡោះ មកកាន់ពួកអ្នក ដោយបញ្ជាក់ពីស ច្ចចភាពដែលមានមុនខ្ញុំនៅក្នុងគម្ពីរតាវរ៉៉ត(គម្ពីរ តូរ៉ា) និងផ្ដែល់ដំណឹងរីករាយដល់ពួកអ្នកនូវអ្នកនាំសារម នាក់ដែលនឹងមកដល់ បន្ទាប់ពីខ្ញុំដែលគេមានឈ្មោះថា អះម៉ាត់ (ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។ ប៉ុន្តែនៅពេល ដែលគាត់ បាន មកកាន់ពួកគេជាមួយនឹងភស្ដុ តាងដ៏ច្បាស់លាស់ជាច្រើននោះ

ជំនឿរបស់អ្នក 90 ពួកគេបែរជានិិយា យថា ៖ នេះជាមន្តតអាគម យ៉ាងច្បាស់លាស់ទៅវិិញ"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៦១ៈៈ៦) យើងជឿចំពោះអច្ឆឆរិិយភាពដែលអល់ឡោះបានផ្ដែល់ចំពោះគាត់ ដូចជាការ ព្យាបាលជំងឺឃ្លលង់ អ្នកពិិការភ្នែកឲ្យជាសះស្បើយ ការប្រោោសជីវិតមនុស្សស្លាប់ឲ្យ រស់ឡើងវិិញ និងការប្រាប់នូវអ្វីដែលមនុស្សលោកបរិិ ភោគ និងអ្វីដែលត្រៀ មទុក ក្នុងផ្ទះសំបែងពួកគេ។ ទាំងអស់ នេះ គឺដោយការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះណោះ។ ទ្ររង់បង្កើ តអច្ឆឆរិិយភាពទាំងអស់ នេះ គឺជាភស្ដុ តាងយ៉ាងច្បាស់លាស់បញ្ជាក់ពី ភាពពិតថា គាត់គឺជាព្យាការី និងជាអ្នកនាំសារ។ ជនណាម នាក់នៃមនុស្សលោកមិនទាន់មានជំនឿពេញលេញនោះទេ លុះត្រាតែគេ ជឿថា ព្យាការីអុីសា (យេស៊ូគ្រឹ[ស្ទទ) គឺជាខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះ និងជាអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់ ហើយគាត់ ប្រាសចាកនិងស្អាតស្អំពីការចោទប្ររក្សាន់ របស់ ពួកជ្វីហ្វវ ពីល ក្ខណៈៈអាក្ររក់ និងមិនពិត (ដែលចោទថា គាត់ជាកូនឥតខាន់ស្លា)ដែល អល់ឡោះបានផ្ដែល់ភាពជ្រះស្អាតពីការចោទប្ររ កាន់ទាំងនោះ។ ក៏ដូចនោះដែរ ពួកយើងក៏ឃ្លាតឆផងាយពីជំនឿរបស់ ពួកគ្រឹ [ស្ទានដែលវង្វេងមិនយល់ពីការពិត របស់ ព្យាការីអុីសា កូនម៉ារយ៉ាំ(នាងម៉ារី) ដោយពួកគេបានយកគាត់ និងមាន តា របស់ គាត់ធ្វើជាព្រះ ផ្សេង ក្រៅៅពីអល់ឡោះ។ ហើយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេ និិយា យថា គាត់ជាបុត្ររបស់ អល់ឡោះ ខ្លះទៀតថា គាត់ជាព្រះមួយនៃព្រះទាំង បី(ព្រះវរបិិតា ព្រះរាជបុត្រា និងព្រះវិិញ្ញាណបរិិសុទ្ធធ)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហា ស្អាតស្អំពីការចោទប្ររ កាន់ដ៏ហួសហេតុ ហើយវាជាអំពើបាបដ៏ធផងន់ធផងងរ។ 5 6 គាត់មិនត្រូវបានគេសម្លាប់ និងឆ្កាងឡើង។ ផ្ទុយទៅវិិញ អល់ឡោះជាម្ចាស់បាន លើកគាត់ឡើងទៅលើមេឃនៅពេលដែលពួកជ្វីហ្វវចង់ សម្លាប់គាត់ ហើយទ្ររង់ ធ្វើឲ្យអ្នកផ្សេងប្រែមុខមាត់ និងរូបរាងដូចគាត់។ ម៉្លោះហើយ ពួកគេក៏បានសម្លាប់ និងចងឆ្កាងបុគ្គគល នោះដោយគិិតស្មានថា ម នាក់នោះជាព្យាការីអុីសា ។ អល់ឡោះ ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ដោយសារតែពាក្យសំដីរបស់ ពួកគេថា ពួកយើងបាន សម្លាប់ម៉ាសៀហ អុីសា កូនម៉ារយ៉ាំដែលជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ។ ពួកគេ មិនបានសម្លាប់គាត់ និងមិនបានចងឆ្កាងគាត់ឡើយ តែទ្ររង់បានបំភាន់ពួកគេ

ជំនឿរបស់អ្នក 91 ដោយឱ្យបុរសម្នាក់ដូចអុីសា។ ពិតណាស់ ពួកដែលបានខ្វែងយោបល់គ នាក្នុង រឿងនេះ ស្ថិិតក្នុងភាពសង្ស័យពីវា។ ពួកគេគ មានចំណេះដឹងអ្វីក្នុងរឿងនេះ ក្រៅៅពី ការស្មាននោះឡើយ។ ហើយពួកគេក៏ពុំបានសម្លាប់គាត់(ព្យាការីអុីសា)យ៉ាង ពិតប្រាកដនោះដែរ។ ផ្ទុ យ ទៅវិិញ អល់ឡោះបានលើកគាត់ទៅកាន់ ទ្ររង់។ ហើយអល់ឡោះមហាខ្លាំងពូកែ មហាគតិិ បណ្ឌិិ ត។ គ មាននរណាម នាក់ក្នុងចំណោម ពួកដែលគេផ្ដែល់គម្ពីរឲ្យ (ពួកជ្វីហ្វវ និងពួកគ្រឹ [ស្ទាន)មានជំនឿឡើយ លុះត្រាតែ ពួកគេមានជំនឿចំពោះអុីសាក្រោោយពេលគាត់ចុះពីលើមេឃមុននឹងការស្លាប់ របស់ គាត់។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក គាត់នឹងធ្វើសាក្សីលើពួកគេ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១៥៧ -១៥៩)

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាបរិិ សុទ្ធធបានថែរក្សាគាត់ និងបានលើកគាត់ទៅកាន់ទ្ររង់នៅលើមេឃ ហើយគាត់នឹងចុះមកលើផែនដីវិិញ នៅសម័យកាលចុងក្រោោយ(មុនថ្ងៃបរលោកកើតឡើង)។ គាត់នឹងកាត់សេចក្ដី តាមច្បាប់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់។ បន្ទាប់មក គាត់នឹងទទទួលមរណភាព រួចគេ បញ្ចុះសពគាត់នៅលើផែនដី ហើយគេឲ្យគាត់រស់ឡើងវិិញនៅលើផែនដីនេះផង ដែរ ដូចអម្បូរអាហ្ទាំ(មនុស្សលោក)ដទៃទៀតគ្រប់ៗគ នា។ យោងតាមបន្ទូល របស់ អល់ឡោះថា៖ "អំពីដីនេះហើយដែលយើង បានបង្កើ តពួកអ្នក ហើយយើង នឹងធ្វើឲ្យពួកអ្នកត្ររឡ ប់ទៅជាដីវិិញ(ស្លាប់) ហើយ(នៅថ្ងៃបរលោក) យើងនឹង បញ្ចេញពួកអ្នកពីវាម្ដដងទៀត(រស់ឡើងវិិញ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២០ៈ៥៥) ជំនឿចំពោះមូហាំម៉ាត់ជាព្យាការី និងជាអ្នកនាំសារ យើងជឿថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាខ្ញុំបម្រើ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ។ លោកគឺជាចៅហ្វាយ នៃមនុស្ស លោកទាំងអស់ ទាំងជំនាន់មុន និងជំនាន់ក្រោោយ។ លោកគឺជាព្យាការីចុងក្រោោយបង្អអស់ដោយគ មានព្យាការីណាបន្ទាប់ពីលោកឡើយ។ លោកបានផ្សព្វវផ្សាយសារ ប្ររតិិបត្តិិតួនាទី ចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់ប្ររជាជាតិិរបស់ លោក ហើយលោកបានតស៊ូពុះពារក្នុងមាន គ៌ារបស់ អល់ឡោះយ៉ាងពិតប្រាកដ។

•

ជំនឿរបស់អ្នក 92 យើងជឿនូវអ្វីដែលលោកបានប្រាប់ ប្ររតិិបត្តិិតាមនូវអ្វីដែលលោកបញ្ជា ជៀស ឆផងាយពីអ្វីដែលលោកហា មឃាត់ គោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះឲ្យស្ររបតាមមាន គ៌ា របស់ លោក និងយកគំរូតាមលោកតែមួយគត់ ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកមានអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់អ្នកដែលសង្ឃឹមថានឹងបានជួបអល់ឡោះ ក៏ដូចជាថ្ងៃបរលោក និងបានរំឭកចំពោះអល់ឡោះយ៉ាងច្រើន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ២១) យើងត្រូវតែផ្ដែល់ក្ដីស្ររឡាញ់ចំពោះលោកជាងស្ររឡាញ់ឪពុកម្ដាយ កូនចៅ និង មនុស្សលោកទាំងអស់ ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកណាម នាក់ ក្នុងចំណោមពួកអ្នកមិនទាន់មានជំនឿពេញ លេញនៅឡើយទេ លុះត្រាតែ គេស្ររឡាញ់យើងខ្លាំងជាងឪពុកម្ដាយ កូនចៅរបស់ គេ និងមនុស្ស លោក ទាំងអស់ "។ (ពូខរីៈ១៥ មូស្លីមៈ៤៤)។ ហើយការស្ររឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដនោះ គឺតម្រូវឲ្យប្ររតិិបត្តិិតាមមាន គ៌ារបស់ លោក និងយកតម្រាប់តាមសកម្មមភាពរបស់ លោក។សុភមង្គគលដ៏ពិតប្រាកដ និងការស្វែងរកមាន គ៌ាដែលត្រឹ[មត្រូវ គឺមិនអាច

ជំនឿរបស់អ្នក 93

លក្ខខណៈពិិសេសនៃសាររបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់

សាររបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មានលក្ខខណៈពិិសេសជាងសារពីមុនៗមួយចំនួន ដូចតទៅ៖

សាររបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ជាសារចុងក្រោោយបង្អអស់។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន បន្ទូលថា៖ "ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មិនមែនជាឪពុករបស់ អ្នកណាម នាក់ក្នុងចំណោម បុរសរបស់ ពួកអ្នកឡើយ ក៏ប៉ុន្តែគាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ និងជាព្យាការី ចុងក្រោោយបង្អអស់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ៤០) សាររបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លុបចោលនូវសារមុនៗ។ ដូចនេះ អល់ឡោះមិន ទទទួលយកឡើយចំពោះអ្នកណាម នាក់ដែលកាន់សាសនា ផ្សេងក្រោោយពីទ្ររង់បាន បញ្ជូ នព្យាការីមូហាំម៉ាត់មកហើយនោះ លុះត្រាតែអ្នកនោះប្ររតិិ បត្តិិតាមព្យាការី មូហាំម៉ាត់ (កាន់សាសនា ឥស្លាម)។ ហើយក៏គ មានអ្នកណាម នាក់ឈា នដល់ពរជ័យ នៃឋានសួគ៌ បានដែរ លុះត្រាតែតាមរយៈមាន គ៌ាគាត់។ គាត់គឺជាអ្នកនាំសារដែលល្អ អ ប្ររសើរជាងគេ ប្ររជាជាតិិរបស់ គាត់ ជាប្ររជាជាតិិដែលល្អ អជាងប្ររជាជាតិិដទៃទៀត ទាំងអស់ ហើយច្បាប់របស់ គាត់ មានលក្ខខណៈពេញលេញ ជាងច្បាប់ផ្សេងៗទៀត។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយអ្នកណាស្វែងរកសាសនា ផ្សេងក្រៅៅពី

ជំនឿរបស់អ្នក 94

ជំនឿរបស់អ្នក 95 ផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារ សម្រាប់ជំនឿចំពោះអ្នកនាំសារមានផលប្ររ យោជន៍យ៉ាងច្រើនដូចជា៖

យល់ដឹងពីក្ដីអាណិិតស្ររឡាញ់ និងការថែរក្សារបស់ អល់ឡោះចំពោះខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ ដោយ ទ្ររង់ បានបញ្ជូ នអ្នកនាំសារទៅកាន់ពួកគេដើម្បីចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដ៏ ត្រឹ[មត្រូវ និងបញ្ជាក់ប្រាប់ពួកគេនូវរបៀបគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់ ពីព្រោះប្រាជ្ញា របស់ មនុស្សលោកមិនអាចដឹង ដោយឯកឯងបានទេចំពោះរឿងទាំងនេះ។ អល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូលពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់ថា៖ "ហើយយើងមិនបានបញ្ជូ ន អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ឡើយ លើកលែងតែដើម្បីផ្ដែល់ក្ដី មេ្តាករុណាចំពោះ ពិិភពលោកទាំងមូល"។ (គម្ពីរគួរអាន ២១ៈ១០៧) ថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះពរជ័យដ៏ធំធេងនេះ។ ស្ររឡាញ់ លើកតម្កើង និងកោតសរសើរបណ្ដាអ្នកនាំសារឱ្យបានសក្ដិិសម នឹងកិិត្តិិយសពួកគេ ព្រោះពួកគេបានគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ ផ្សព្វវផ្សាយ សាររបស់ ទ្ររង់ និងដាស់តឿនខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់។ ការប្ររតិិបត្តិិតាមសារដែលអ្នកនាំសារបាននាំមកពីអ ល់ឡោះនោះ គឺការ គោរពសក កា ការៈចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ដោយគ មានពហុទេពនិិយមចំពោះ ទ្ររង់ និងការអនុវត្តតា មសារ។ ដូចនេះ វានឹងសម្រេ ចបានសម្រាប់អ្នកមានជំនឿ នូវសេចក្ដីល្អប្ររសើរ ការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវ និងសុភមង្គគលក្នុងជីវិត របស់ ពួកគេ ក្នុងលោកទាំងពីរ(លោកិិយនិងបរលោក)។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ជនណាដែលបានដើរតាមការចង្អុលបង្ហាញ របស់ យើងនោះ គឺគេមិនវង្វេ ង(នៅក្នុងលោកិិយ) និងមិនលំបាកឡើយ(នៅថ្ងៃ បរលោក)។ តែអ្នកណាហើយងាកចេ ញពីការដាស់តឿន(គម្ពីរគួរអាន)របស់ យើង ពិតណាស់សម្រាប់គេ គឺការបស់នៅយ៉ាងលំបាកវេទនា(ទោះបីជារូបភាព ខាងក្រៅៅរបស់ គេជាអ្នកមាន ឬមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពពស់ក៏ដោយ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២០ៈ១២៣- ១២៤)

ជំនឿរបស់អ្នក 96 > វិិហា រ អាល់អឹកស សម្រាប់ជនមូស្លីម គឺមានឋានៈដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់។ វាគឺជាវិិហា រឥស្លាមទីពីរដែលត្រូវ បានសាងនៅលើផែនដីនេះ បន្ទាប់ពីវិិហា រ អាល់ហារ៉៉ម នៅទីក្រុងនៅម៉ាក្កះ ហើយពិតណាស់ ព្យាការី មូហាំម៉ាត់ និងបណ្តាព្យាការីផ្សេងទៀតក៏បានសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)នៅក្នុងវិិហា រអឹកសនេះ ផងដែរ។ > ជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថា អល់ឡោះនឹងធ្វើឲ្យអ្នកដែលនៅក្នុងផ្នូរ ទាំងអស់ រស់ឡើងវិិញ។ បន្ទាប់មក ទ្ររង់នឹងជំនុំជម្រះពួកគេ និងតបស្ន នងចំពោះពួកគេ តាមទង្វើ របស់ ពួកគេ ដើម្បីឲ្យបណ្ដាអ្នកឋានសួគ៌ស្ថិិតនៅទីកន្លែ ងរបស់ ពួកគេ និងពួក ឋាននរកស្ថិិ តនៅទីកន្លែ ងរបស់ ពួកគេ។

ជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគោលគ្រឹះ[ជំនឿទាំង ប្រាំមួយ។ ដូចនេះ ជំនឿរបស់ គេមិនត្រឹ[មត្រូវទេ លុះត្រាតែមានជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ប៉ុន្តែអំពើល្អអ នោះគឺ អ្នកណាដែលមានជំនឿលើ អល់ឡោះ និងថ្ងៃបរលោក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៧៧)

ជំនឿរបស់អ្នក 97

ហេតុអ្វីបានជាគម្ពីរគួរអានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក?

គម្ពីរគួរអានបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និង បានក្រើន រំឭកអំពីថ្ងៃបរលោកជារឿយៗ ហើយបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថា វានឹងកើតឡើង ដោយប្រើសំនួនភាសាអារ៉ាប់ផ្សេងៗគ នា។ គម្ពីរគួរអានក៏បានផ្សារភ្ជាប់ជំនឿចំពោះ ថ្ងៃបរលោកនិងជំនឿចំពោះអល់ឡោះនៅកន្លែ ងជាច្រើនក្នុងគម្ពីរនេះ។

ពីព្រោះជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក ជាហេតុផល នាំឲ្យមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងភាពយុត្តិិធម៌របស់ ទ្ររង់ដែលមហាបរិិ សុទ្ធធ។ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីរឿងនេះគឺ៖

អល់ឡោះមិនទទទួលស្គាល់អំពើអយុ ត្តិិធម៌ ហើយមិនទុកពួកអ្នកបំពានឲ្យ រួចខ្លួន មិនទុកឲ្យជនរងគ្រោះដោយគ មានភាពយុត្តិិធម៌ និងមិនបោះបង់អ្នកសាងទង្វើ កុសល ដោយគ មានផលបុ ណ្យ តបស្ន នង នោះដែរ ហើយទ្ររង់នឹងផ្ដែល់ឲ្យគ្រប់គ នាទទទួល បានសិិទ្ធិិិរបស់ ខ្លួន។ យើងឃើញហើយថា ជីវិត នៅលើលោកិិយមានអ្នកដែលរស់នៅ ប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើអយុ ត្តិិធម៌ស្លាប់ទៅក្នុងនាមជាអ្នកប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើអយុ ត្តិិធម៌ ហើយមិនទាន់ បានទទទួលការដាក់ទោស ។ រីឯខ្លះទៀតរស់នៅជាជនរងគ្រោះ ស្លាប់ដោយអយុ ត្តិិធម៌ មិនទាន់ទទទួលបានសិិទ្ធិិិរបស់ ខ្លួននៅឡើយ។ បើដូចនោះមែន តើពាក្យថា អល់ឡោះមិន ទទទួលយកអំពើអយុ ត្តិិធម៌ មានន័យដូចម្តេចដែរ? អត្ថថន័យរបស់ វាគឺ ត្រូវតែមានជីវិត មួយទៀតបន្ទាប់ពីជីវិតដែលយើងកំពុងរស់នៅ(លើលោកិិយ) ត្រូវតែមានពេលវេលា ផ្សេងទៀតដែលគេនឹងតបស្ន នងដល់អ្នកសាងអំពើកុសល និងដាក់ទណ ឌកម្មមចំពោះ អ្នកសាងអំពើអកុសល ហើយគ្រប់ៗគ នាមានសិិទ្ធិិិនឹងទទទួលបានសិិទ្ធិិិរបស់ ខ្លួនវិិញ។ >សាសនា ឥស្លាមគឺបានអប់រំមនុស្សឲ្យ ឃ្លាតឆផងាយអំពីភ លើងនរក ដោយការធ្វើល្អ អ ទៅចំពោះអ្នកដទៃ ទោះបីវាត្រឹ[មជា ការ បរិិច្ចាគមួយចំហៀងនៃផ្លែល្មើក៏ដោយ។

ជំនឿរបស់អ្នក 98

តើជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកមានអ្វីខ្លះ?

ជំនឿរបស់ អ្នកមូស្លីមចំពោះថ្ងៃបរលោកផ្ទុកនូវប្ររ ការមួយចំនួនដូចជា៖

ជំនឿចំពោះការបង្កើ តឲ្យរស់ឡើងវិិញ និងប្ររមូលផ្តុំមនុស្សទាំងអស់ ៖ វា គឺជាការធ្វើឲ្យអ្នកស្លាប់នៅក្នុងផ្នូរទាំងអស់ រស់ឡើងវិិញ វិិញ្ញាណរបស់ ពួកគេ ត្ររឡ ប់ទៅរកខ្លួនប្រាណពួកគេវិិញ។ មនុស្ស លោកទាំងអស់ ក្រោោកឡើង ទៅកាន់ម្ចាស់នៃសាកល លោកទាំងមូល។ បន្ទាប់មក គេប្ររមូ លផ្ដុំពួកគេនៅ ទីកន្លែ ងតែមួយ។ ពួកគេគ មានស្បែកជើង និងគ មានសម្លៀកបំពាក់ ដូចពេលដែល គេបានបង្កើតពួកគេចេញពីផ្ទៃម តាយរបស់ ពួកគេកាលពីដំបូងនោះដែរ។ 1 ជំនឿថា អ្នកដែលនៅក្នុងផ្នូរទាំងអស់ រស់ឡើងវិិញ គឺជាអ្វីដែលគម្ពីរគួរអាន មាន គ៌ា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ សតិិបញ្ញា និងនិិស្ស័យពីកំណើតបានបញ្ជាក់ជាភស្ដុ តាង។ ហើយ យើងជឿយ៉ាងច្បាស់ថា អល់ឡោះនឹងធ្វើឲ្យអ្នកដែលនៅក្នុងផ្នូរទាំងអស់ រស់ឡើងវិិញ វិិញ្ញាណទាំងឡាយនឹងត្ររឡ ប់ទៅរកខ្លួនប្រាណពួកគេវិិញ មនុស្សលោកទាំងអស់ ក៏ ក្រោោកឡើងទៅកាន់ម្ចាស់នៃសាកល លោកទាំងមូល។

អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "បន្ទាប់មក ពួកអ្នកពិតជាស្លាប់(ក្រោោយពេល ដល់អាយុត្រូវស្លាប់)។ បន្ទាប់ មក ពួកអ្នកពិតជានឹងត្រូវគេបង្កើ តឲ្យរស់ឡើងវិិញនៅ ថ្ងៃបរលោក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ១៥-១៦)

បណ្ដាគម្ពីរទាំងអស់ ដែលគេបញ្ចុះពីលើមេឃបានឯកភាពគ នាចំពោះរឿងនេះ ព្រោះវាជាការចាំបាច់បំផុតនៃគតិិបណ្ឌិិ តគឺ ចាំបាច់ណាស់អល់ឡោះត្រូវតែបង្កើ ត សម្រាប់ភាវៈទាំងអស់ នូវការវិិលត្ររឡ ប់ (មានជីវិតសាជាថ្មី) ដើម្បីតបស្ន នងពួកគេ នូវរាល់អ្វីដែលទ្ររង់តម្រូវឲ្យពួកគេប្ររតិិបត្តិិតាមរយៈបណ្ដាអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តើពួកអ្នកគិិតថា យើងបានបង្កើ តពួកអ្នកគ្រាន់តែ ជាការលេងសើច ហើយពួកអ្នកពិតជាមិនត្រូវវិិលត្ររឡ ប់មកជួបយើងវិិញ(ដើម្បី ជំនុំជម្រះ) នោះឬ?" (គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ១១៥)

ជំនឿរបស់អ្នក 99

ក្នុងចំណោមភស្ដុ តាងនៃគម្ពីរគួរអានដែលបញ្ជាក់ថា មនុស្សក្នុងផ្នូរទាំងអស់ រស់ឡើងវិិញគឺ៖

•ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបង្កើ តមនុស្ស លោកតាំងពីដំបូង ។ អ្នកដែលមាន អានុភាព បង្កើ ត មនុស្សលោកពីដំបូងបាន គឺពិតណាស់ នឹងមានសមត្ថថភាពបង្កើ ត មនុស្ស លោកសាជាថ្មី ម្ដដងទៀត។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយទ្ររង់ជាអ្នកចាប់ផ្ដើមបង្កើ ត មនុស្សលោក បន្ទាប់មក ទ្ររង់នឹងបង្កើ តវាសាជាថ្មីម្ដដងទៀត (នៅថ្ងៃបរលោក)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣០ៈៈ២៧) អល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូលបញ្ជាឲ្យឆ្លើយតបនឹង ពួកដែលបដិិសេធនឹងការធ្វើឲ្យឆ្អឹ[ងរស់ឡើងវិិញ ខណៈ ដែលវាបានពុកផុយហើយនោះថា៖ "ចូរអ្នក (មូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖ អ្នកដែលធ្វើឲ្យវារស់ឡើង វិិញ នោះ គឺអ្នកដែលបានបង្កើ តវាពី ដំបូងនោះហើយ។ ទ្ររង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលទ្ររង់បានបង្កើ ត"។ (គម្ពីរគួអាន ៣៦ៈៈ៧៩)

•ពិតប្រាកដណាស់ ដីដែលសផងួ តហួតហែង គ មានរុក្ខខជាតិិពណ៌ បៃតង នៅពេលភ្លៀង ធ្លាក់ វាក៏មានជីវិត មានពណ៌បៃតង រស់(ដុះ)ឡើងវិិញនូវរុក្ខខជាតិិគ្រប់បែបយ៉ាង យ៉ាងស្របស់ បំព្ររង។ អ្នកដែលមាន អានុភាព អាចធ្វើឲ្យ វារស់ (រុក្ខខជាតិិដុះ)ឡើងវិិញ ក្រោោយពីវាបានស្លាប់(គ មានរុក្ខខជាតិិដុះ)នោះ ទ្ររង់ពិត ជាមានអានុភាពធ្វើឲ្យអ្នកស្លាប់ រស់ឡើងវិិញ។ អល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងដែល មានពរជ័យពីលើ មេឃ រួចយើងបានបណ ដុះចេញពីវានូវចម្ការដំណាំជាច្រើន និងប្ររភេទ ធញ្ញញជាតិិដែលអាចច្រូ តកាត់(ប្ររមូលផល )បាន និងដើមល្មើខ្ពពស់ស្កឹ[មស្កៃដែលមាន ធ្លាយផ្លែស្អេកស្កះ ជាជួរ ជាលាភសក្កាការៈសម្រាប់ខ្ញុំរបស់ អល់ឡោះ។ ហើយយើង បានធ្វើឲ្យដីដែលស្លាប់(គ មានជីជាតិិ) មានជីវិត(មានជីជាតិិ)ឡើងវិិញ ដោយសារ វា(ទឹកភ្លៀង)។ ដូចនោះដែរ យើងធ្វើឲ្យពួកអ្នករស់ឡើងវិិញ(នៅថ្ងៃបរលោក)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥០ៈ៩-១១)

ជំនឿរបស់អ្នក 100

អល់ឡោះនឹងជំនុំជម្រះទង្វើដែលគេបានប្ររព្រឹ [ត្តតក្នុងជីវិតនៅលោកិិយនេះ។ ជនណា ដែលឋិិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលគោរពសក្កាការៈអល់ឡោះតែមួយគត់ ហើយប្ររតិិបត្តិិតាមទ្ររង់ និងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់នោះ ការជំនុំជម្រះសម្រាប់ គេគឺងា យស្រួល ហើយជនណាស្ថិិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលពហុទេពនិិយម និង ប្ររព្រឹ [ត្តតបាបកម្មម ជាការពិតណាស់ ការជំនុំជម្រះសម្រាប់គេ គឺពិិបាកជាទីបំផុត។ គេនឹងថ្លឹ[ងទង្វើ នៅលើជញ្ជី ងដ៏ធំមួយ។ គេដាក់អំពើកុសល នៅផ្នែកម្ខាងនៃជញ្ជី ង និងអំពើអកុសល នៅផ្នែកម្ខាងទៀតនៃជញ្ជី ង។ ជនណាដែលភ្នែកជញ្ជីងអំពើកុសល របស់ គេធផងន់ជាងអំពើអកុសល គេនឹងស្ថិិតក្នុងចំណោមអ្នកឋានសួគ៌។ ហើយជនណា ដែលភ្នែកជញ្ជីងអំពើអកុសល របស់ គេធផងន់ជាងអំពើកុសល គេនឹងស្ថិិតក្នុងចំណោមអ្នក ឋាននរក។ ម្ចាស់របស់ អ្នកទ្ររង់មិនបានបំពានលើអ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងនឹងដាក់ជញ្ជី ងយុត្តិិធម៌នៅ ថ្ងៃបរលោក។ ដូចនេះ ជីវិតគ្រប់រូបនឹងមិនត្រូវគេបំបាត់អ្វី(ទង្វើ របស់ គេ)បន្តិិចឡើយ ហើយសូម្បីតែវាមានទមផងន់ប៉ុនគ្រាប់ស្ពៃក៏យើងនាំវាមក(ជំនុំជម្រះ)ដែរ។ គ្រប់គ្រាន់ ហើយយើងជាអ្នកជំនុំជម្រះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២១ៈ៤៧) ឋានសួគ៌និងឋាននរក៖ ឋានសួគ៌ជាទីកន្លែ ងមានពរជ័យជាអមតៈ។ អល់ឡោះ ទ្ររង់បានរៀបចំ វាសម្រាប់អ្នកដែលកោតខ្លាចទ្ររង់ គោរពប្ររតិិបត្តិិតាមទ្ររង់ និង

ជំនឿរបស់អ្នក 101 អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់។ នៅក្នុងឋានសួគ៌ មានពរជ័យសព្វវបែបយ៉ាងដែលឋិិតថេរ ជារៀងរហូត មានអ្វីៗទាំងអស់ តាមចំណង់ចំណូលចិិត្តត រីករាយជាទីបំផុតដោយ អ្វីៗដែលខ្លួនពេញចិិត្តត គឺមានទាំងអស់ ។ អល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូលទាក់ទាញខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ដើម្បីរួសរាន់ទៅកាន់ការគោរព ប្ររតិិបត្តិិតាម និងទៅកាន់ឋានសួគ៌ដ៏ធំល្វឹ[ងល្វើយដែលទំហំរបស់ វា ដូចទំហំមេឃ ជាច្រើនជាន់និងផែនដីថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នករួសរាន់ទៅរកការអភ័យទោស និងទៅ រកឋានសួគ៌ដែលទំហំរបស់ វាដូចទំហំមេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដីដែលគេបានរៀបចំ វាសម្រាប់បណ្ដាអ្នកដែលកោតខ្លាច"។(គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ១៣៣ ) រីឯឋាននរកវិិញ ជាទីកន្លែ ងទណ ឌកម្មមជារៀងរហូតគ មានទីបញ្ចច ប់។ អល់ឡោះ ទ្ររង់បានរៀបចំវាសម្រាប់ អ្នកប្ររឆាំ ងដែលគ្មានជំនឿលើអល់ឡោះ និងល្មើ សចំពោះ អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់។ នៅក្នុងឋាននរក មានទណ្ឌឌកម្មម និងការឈឺផ្សាជាទីបំផុតដែល ជារឿងនឹកស្មានមិនដល់។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមានបន្ទូលជាការព្ររមានខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ អំពីឋាននរកដែលទ្ររង់បានរៀបចំវាសម្រាប់ពួកប្ររឆាំ ងថា៖ "ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកខ្លាចភ្លើង នរកដែលគ្រឿងបញ្ឆេះរបស់ វា គឺមនុស្សនិងដុំថ្មមដែលគេបានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែល ប្ររឆាំ ង"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៤) ឱ អល់ឡោះជាម្ចាស់! ពិតណាស់ពួកយើងសុំពីទ្ររង់នូវឋានសួគ៌ និងអ្វីដែល នាំឲ្យខិតជិិតឋានសួគ៌ទាំង ពាក្យ សំដី និងទង្វើ ។ ហើយពួកយើងសុំពីទ្ររង់ឲ្យចៀសផុត ពីឋាននរក និងពីអ្វីដែលនាំឲ្យខិតជិិតឋាននរក ទាំងពាក្យសំដី និងទង្វើ ។ ទណ ឌកម្មម និងពរជ័យនៅក្នុងផ្នូរ៖ យើងមានជំនឿថា ការស្លាប់គឺជាការពិត។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖

ម៉ាឡាអុីកាត់យកជីវិតមនុស្សដែលត្រូវគេបញ្ជូនទៅកាន់ពួកអ្នក នឹងយកជីវិត ពួកអ្នក។ បន្ទាប់មក ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិិលត្ររឡ ប់ទៅកាន់ម្ចាស់ របស់ ពួកអ្នកវិិញ"។ (គម្ពីគួរអាន ៣២ៈៈ១១) វាគឺជារឿងឃើញច្បាស់ផ ទាល់នឹងភ្នែកគ្មានការសង្ស័យឡើយ។ យើងជឿថា រាល់អ្នកដែលស្លាប់ ឬត្រូវគេសម្លាប់ ឬដោយមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ វាគឺជាទីបញ្ចច ប់នៃ

ជំនឿរបស់អ្នក 102 យើងជឿផងដែរថា អ្នកដែលបានស្លាប់ គឺគេបានផ្លាស់ ទៅកាន់ទីកន្លែងបរលោក។ មានហាទីស្ហ ហជាច្រើនពីអ្នកនាំសារបញ្ជាក់ពីទណ្ឌឌកម្មមនៅក្នុងផ្នូរចំពោះពួកប្ររឆាំ ង ពួកដែលល្មើស ហើយ ពរជ័យ ជាច្រើនសម្រាប់អ្នកមានជំនឿ និងអ្នកសាងអំពើ កុសល ។ ហើយយើងជឿលើរឿងដូចនោះដោយ យើងមិនបាច់លម្អិិតចំពោះលក្ខណៈៈ របស់ វាឡើយ ពីព្រោះគំនិិតបញ្ញាគ មានលទ្ធធភាពអាចដឹងលក្ខខណៈៈ និងភាពពិតរបស់ វាបានឡើយ ដោយសារវាស្ថិិតក្នុងភាពអាថ៌កំបាំង ដូចជាឋានសួគ៌ និងឋាននរក ដែរ គឺវាមិនបាននៅក្នុងដែនដែលយើងអាចមើលឃើញ។ លទ្ធធភាពគំនិិតបញ្ញាអាច វាស់វែង ដោយការប្រៀបផ្ទឹ[មប៉ាន់ប្ររមាន ណ សន្និិដ្ឋាន និងការវិិនិិច្ឆ័យតាមអ្វីដែលគេ ដឹងថាមានភាពស្ររដៀងគ្នា និងទៅតាមការស្ទង់ថ្លឹ[ងថ្លែងវានៅក្នុងដែនលោកិិយ ដែលអាចមើលឃើញប៉ុណ្ណោះណោះ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ស្ថានភាពនៅក្នុងផ្នូរ គឺជារឿងអាថ៌កំបាំងដែលឥន្ទ្រីយា រម្មមណ៍ មិនអាចដឹងបានឡើយ។ ហើយប្រសិន នបើឥន្ទ្រីយា រម្មមណ៍អាចដឹងមែននោះ ជំនឿចំពោះរឿងអាថ៌កំបាំងគ មានប្ររយោជន៍អ្វីឡើយ ហើយគតិិបណ្ឌិិ តនៃការ ដាក់បន្ទុក(កាតព្វវកិិច្ចច)លើមនុស្សលោកក៏ពុំមានផងដែរ ហើយនៅ ពេលនោះដែរ មនុស្សលោកនឹងលែងបញ្ចុះសព។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្រសិន នបើ ពួកអ្នកមិនត្រូវបានបញ្ចុះសពគ្នីគ នាទេនោះ យើងនឹងសុំអល់ឡោះឱ្យពួកអ្នកស្ដាប់ ឮនូវអ្វីដែលយើង បានឮនៃទណ ឌកម្មមនៅក្នុងផ្នូរជាមិនខាន"។ (មូស្លីមៈ២៨៦៨ ណាសាអុីៈៈ២០៥៨)។ ដោយហេតុថា គតិិបណ្ឌិិ តនេះគ មានទាក់ទងជាមួយនឹង សត្វវពាហនៈៈទេនោះ ទើបពួកវាបានស្ដាប់ ឮ និងអាចដឹងពីទណ្ឌឌកម្មមនៅក្នុងផ្នូរ។

ជំនឿរបស់អ្នក 103 ផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក

ជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកមានឥទ្ធិិិពលជាទីបំផុតក្នុងការចង្អុលបង្ហាញ មនុស្សលោកឲ្យប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងទង្វើ កុសល និងការកោតខ្លាចទៅចំពោះ អល់ឡោះ ហើយជៀសវាងពីភាពអាត្មានិិយម និងការខំសាងទង្វើ កុសល ដើម្បីចង់បង្ហាញឲ្យគេឃើញ។ នេះហើយជាហេតុនាំឲ្យមានការផ្សារភ្ជាប់ រវាងជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និងទង្វើ កុសល នៅកន្លែ ងជាច្រើនក្នុងគម្ពីរ គួរអាន ដូចដែលអល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា ៖ “ការពិតអ្នកដែលកសាង ឬថែទាំវិិហា ររបស់ អល់ឡោះនោះ គឺមានតែអ្នកមានជំនឿលើអល់ឡោះ និង ថ្ងៃបរលោកប៉ុណ្ណោះណោះ”។ (គម្ពីរគួរអាន ៩ៈៈ១៨)។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន បន្ទូលទៀតថា៖ “ហើយបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងថ្ងៃបរលោក គឺពួកគេ មានជំនឿនឹងវា(គម្ពីរគួរអាន) ហើយពួកគេថែរក្សាសឡាតគ្រប់ពេលវេលា”។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ ៩២) ការដាស់តឿនចំពោះអ្នកដែលមានកាធ្វេ សប្ររហែស ងប់ងុលនឹងកិិច្ចចការជីវិត និងការត្រេកត្ររ អាលនៅក្នុងលោកិិយដែលពួកគេមិនយកចិិ ត្តតទុកដាក់ពីការ ប្ររកួតប្ររជែងគ នាក្នុងការប្ររតិិបត្តិិ(សាងទង្វើ កុសល ) និងមិនយកចិិត្តតទុកដាក់ ពីការឆ្លៀតពេលវេលាដើម្បីបញ្ជិិ តខ្លួនទៅចំពោះអល់ឡោះដោយការប្ររតិិបត្តិិឱ្យ យល់ជីវិតឲ្យពិត និងរយៈពេលដ៏ខើចខ្លីនៃជីវិត ហើយថ្ងៃបរលោកគឺជាទីកន្លែ ង ឋិិតថេរ និងអមតៈ។ ខណៈដែលអល់ឡោះទ្ររង់កោតសរសើរលើអ្នកនាំសារក្នុង គម្ពីរគួរអាន និងរំឭកទង្វើរបស់ ពួកគេ ទ្ររង់សរសើរពួកគេជាមួយនឹងមូលហេតុ ដែលជំរុញពួកគេឱ្យសាងទង្វើ ល្អ អ និងកុសលធម៌ ។ ទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ “ពិត ណាស់ យើងបានជ្រើសរើសពួកគេជាពិិសេសដោយយើងធ្វើឲ្យការរំឭកចំពោះ ថ្ងៃបរលោកឋិិតក្នុងដួងចិិត្តតពួកគេ”។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៨ៈៈ៤៦) ។ បានសេចក្តី ថា មូលហេតុនៃទង្វើ ល្អ អនោះ គឺដោយសារពួកគេមានលក្ខខណៈពិិសេសក្នុងការ នឹករឭកចំពោះថ្ងៃបរលោក។ ដូចនេះ ការរំឭកនេះជំរុញឲ្យពួកគេសាងអំពើល្អ និង កិិច្ចចការទាំងនោះ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកមូស្លីមខ្ជិិលច្ររអូសព្ររងើយកន្តើយ

ជំនឿរបស់អ្នក 104 3 ពីការប្ររតិិបត្តិិតាមបទបញ្ជារបស់ អល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់នោះ ទ្ររង់ក៏មានបន្ទូលដាស់តឿនពួកគេថា៖ “តើពួកអ្នកពេញចិិត្តតនឹងការបស់នៅ ក្នុងលោកិិយជាងបរលោកឬ? ប៉ុន្តែសុភមង្គគលនៃការបស់នៅក្នុងលោកិិយ មិនអាចប្រៀបនឹង ថ្ងៃបរលោកបានទេ លើកលែងតែបន្តិិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះណោះ”។ (គម្ពីរគួរអាន ៩ៈៈ៣៨)។ នៅពេលដែលមនុស្សលោកជឿចំពោះថ្ងៃបរលោក គេពិតជាដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា គ្រប់ពរជ័យទាំងអស់ នៅលើលោកិិយមិនអាច ប្រៀបផ្ទឹ[មនឹងពរជ័យនៅថ្ងៃបរលោកបានឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត សេចក្តីសុខក្នុង លោកិិយមិនអាចប្រៀបនឹងការជ្ររលក់ ខ្លួនចូលម្តតងទៅក្នុងទណ ឌកម្មមនៅបរលោក នោះទេ។ គ្រប់ទណ ឌកម្មម(ការលំបាក)នៅលើ លោកិិយ (ក្នុងការគោរពតាមមាន គ៌ា របស់ អល់ឡោះ)មិនអាចប្រៀបផ្ទឹ[មទៅនឹងទណ ឌកម្មមនៅថ្ងៃបរលោកបានឡើយ។ ម្យ៉ាងវិិញទៀត ទុក្ខលំ បាកក្នុងលោកិិយក៏មិនអាចប្រៀបនឹងការជ្ររលក់ ខ្លួនចូល ម្តតងទៅក្នុងបរមសុខ នៅបរលោកនោះដែរ។ ភាពស្កកប់ស្កកល់៖ គឺមនុស្សលោកទទទួលបានចំណែករបស់ ខ្លួន។ បើសិិនជា សម្បត្តិិណាមួយនៃជីវិត រស់នៅ របស់ គេលើលោកិិយបានបាត់បង់នោះ គេពុំត រូវ អស់ សង្ឃឹម ហើយពុំត្រូវធ្វើអត្តតឃាតដោយសារ ការកើតទុក្ខខនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិិញ គេត្រូវតែព្យាយា មតស៊ូ ហើយជឿជាក់ថា អល់ឡោះមិនបំបាត់ផលបុ ណ្យពី អ្នកសាងទង្វើ កុសល ឡើយ។ ទោះបីជាត្រូវគេបំពាន ឬបោកប្រាស់ប៉ុនគ្រាប់ស្តៃ ក៏ដោយ គឺទ្ររង់នឹងផ្ដែល់ឲ្យវិិញនូវអ្វីដែលគេត្រូវការចាំបាច់បំផុតនៅថ្ងៃបរលោក។ តើគេកើតទុក្ខម តេចនឹងកើតបើគេដឹងថា ចំណែករបស់ គេនឹងមកដល់គេវិិញដោយ គ មានការសង្ស័យនៅក្នុងគ្រាដែលគ្រោះថ្នាក់បំផុត នោះ? តើគេព្រួយបារម្ភភម្តេច កើតបើគេដឹងថា អ្នកដែលកាត់ក្ដីរវាងគេនិងគូវិិវាទរបស់ គេ គឺអល់ឡោះដែលជា អ្នកកាត់ក្ដីដ៏យុត្តិិធម៌បំផុតនោះ?

ជំនឿរបស់អ្នក 105 > ជំនឿចំពោះព្រះលិិខិត

អត្ថថន័យនៃជំនឿចំពោះព្រះលិិខិត

គឺជាការជឿជាក់យ៉ាងដាច់ខាតថា រាល់រឿងល្អ និងរឿងអាក្ររក់ វាគឺជា ការកំណត់(នៅក្នុងព្រះលិិខិត)របស់ អល់ឡោះរួចជាស្រេច ហើយទ្ររង់ធ្វើនូវអ្វី ដែលទ្ររង់ប្រាថ្នា។ អ្វីក៏ដោយមិនអាចកើតឡើងបានឡើយ លុះត្រាតែទ្ររង់ប្រាថ្នាឲ្យ វាកើតឡើង។ អ្វីក៏ដោយមិនអាចចេញផុតពីចេ តនារបស់ ទ្ររង់បានឡើយ។ ហើយ អ្វីក៏ដោយនៅក្នុងចក្ររ វាលទាំងអស់ មិនអាចចេញផុតពីការកំណត់របស់ ទ្ររង់បាន ឡើយ។ គ មានអ្វីអាចកើតឡើង លើកលែងតែតាមការរៀបចំរបស់ ទ្ររង់។ ជាមួយគ នា នេះ ទ្ររង់បានដាក់បញ្ជា និងបម្រាមចំពោះខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់ទាំងអស់ ហើយទ្ររង់បើកសិិ ទ្ធិិិ ឲ្យពួកគេជ្រើសរើស តាមចិិត្តតសម្រាប់រាល់ទង្វើ របស់ ពួកគេដោយគ មានការបង្ខិតបង្ខំ ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិិញ ទង្វើ របស់ ពួកគេកើតឡើងអាស្រ័យទៅតាមលទ្ធធភាព និងចេតនា របស់ ពួកគេផ្ទាល់។ អល់ឡោះទ្ររង់ជាអ្នកបង្កើតពួកគេ និងលទ្ធធភាពរបស់ ពួកគេ ។ ទ្ររង់ ចង្អុលបង្ហាញជនណាដែលទ្ររង់មានចេតនា ហើយទ្ររង់ធ្វើឲ្យវង្វេ ងចំពោះជនណា ដែលទ្ររង់មានចេតនាដែរ ដោយគតិិបណ្ឌិិ តរបស់ ទ្ររង់។ ទ្ររង់មិនត្រូវគេសួរដេញដោល នូវអ្វីដែលទ្ររង់ធ្វើឡើយ តែពួកគេទេដែលត្រូវគេ(អល់ឡោះ)សួរដេញដោលនោះ។ តើជំនឿចំពោះព្រះលិិខិតមានអ្វីខ្លះ? ជំនឿចំពោះព្រះលិិខិតមាន៤ប្ររក្សារ៖

ជឿថា អល់ឡោះទ្ររង់ដឹងនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងជាលក្ខខណៈរួម និងពិិស្ដារ។ ទ្ររង់ដឹងចំពោះ ភាវៈរបស់ ទ្ររង់ទាំងអស់ តាំងពីលាភសក្កាការៈ ពេលវេលានៃការស្លាប់ ពាក្យសំដី និង ទង្វើ របស់ ពួកគេមុននឹងទ្ររង់បង្កើ តពួកគេ។ ទ្ររង់ដឹងពីការកម្រើក និងការនៅសផងៀម របស់ ពួកគេ។ ទ្ររង់ដឹងពីប្ររ ការអាថ៌កំបាំង និងការ លាតត្ររដាងរបស់ ពួកគេ អ្នកណា ត្រូវចូលឋានសួគ៌ និងអ្នកណាចូលឋាននរក។ ទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "ទ្ររង់គឺអល់ឡោះ ជាម្ចាស់ដែលគ្មានម្ចាស់ ណាត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ។ ទ្ររង់ជាម្ចាស់ដែលដឹងនូវការអាថ៌កំបាំង និងការ លាតត្ររដាង"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥៩ៈៈ២២)

•

ជំនឿរបស់អ្នក 106 ជឿថា ទ្ររង់ពិតជាបានសរសេរនៅក្នុងគម្ពីរ "ឡាវហ៊ុ លម៉ះ ហ៊្វូស" (សៀវភៅដែល កត់ត្រាអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាងទាំងអស់ )នូវអ្វីដែលទ្ររង់បានដឹងរួចជាមុន។ ភស្ដុ តាង គឺពាក្យបន្ទូលរបស់ ទ្ររង់ថា៖ "គ មាន គ្រោះថ្នាក់ ណាមួយបានធ្លាក់មកលើផែនដី ហើយក៏គ មានគ្រោះថ្នាក់ណាមួយបានធ្លាក់ទៅលើពួកអ្នក លើកលែងតែបាន កត់ត្រាទុកក្នុងគម្ពីរ(ឡាវហុ លម៉ះហ៊្វូស)មុននឹងយើងបានបង្កើ តវា"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៥៧ៈ២២)។ ហើយព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អល់ឡោះទ្ររង់ បានលិិខិតកំណត់ចំពោះភាវៈទាំងអស់ មុននឹងទ្ររង់បង្កើ តមេឃនិងផែនដីចំនួន ប្រាំម៉ឺនឆ្នាំ"។ (មូស្លីមៈ២៦៥៣) ជឿថា ចេតនារបស់ អល់ឡោះគឺត្រូវតែកើតឡើងគ មានអ្វីអាចរារាំងបាន ហើយ អានុភាពរបស់ ទ្ររង់គ្មានអ្វីអាចយកឈ នះបានដែរ។ គ្រប់ហេតុការណ៍ទាំងអស់ កើតឡើងអាស្រ័យទៅតាមចេតនា និងអានុភាពរបស់ ទ្ររង់។ អ្វីដែលទ្ររង់មាន ចេតនា គឺត្រូវតែកើតឡើង ហើយអ្វីដែលទ្ររង់គ មានចេតនា គឺមិនអាចកើតឡើង ជាដាច់ខាត។ អល់ឡោះទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយពួកអ្នកមិនអាចមាន បំណងធ្វើអ្វីមួយបានឡើយ លើកលែងតែអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភព ទាំងអស់ មានចេតនាប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៨១ៈ២៩)

•

ជំនឿចំពោះព្រះលិិខិតរបស់ អល់ឡោះជាគោលគ្រឹះ[មួយកនុងចំណោមគ្រឹះ[នៃជំនឿ ទាំងប្រាំមួយ ដូចមាននៅក្នុងចម្លើយរបស់ អ្នកនាំសារនៅពេលដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលសួ រ លោកអំពីជំនឿ លោកឆ្លើយ ថា៖ "អ្នកត្រូវជឿចំពោះអល់ឡោះ បណ្តាម៉ាឡាអុីកាត់ របស់ ទ្ររង់ បណ្តាព្រះគម្ពីររបស់ ទ្ររង់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ជឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និងជឿចំពោះ ព្រះលិិខិតល្អ និងអាក្ររក់"។ (មូស្លីមៈ៨) ជឿថា អល់ឡោះជាអ្នកបង្កើតឲ្យមានអ្វីៗគ្រប់ យ៉ាងទាំងអស់ ។ ទ្ររង់ជាអ្នកបង្កើត តែមួយគត់។ អ្វីដែលក្រៅៅពីទ្ររង់ គឺជាភាវៈ(ម៉ាខ្លូក)របស់ ទ្ររង់។ ទ្ររង់មានអានុភាព លើអ្វីៗទាំងអស់ ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយទ្ររង់បានបង្កើ តនូវ រាល់អ្វីៗទាំងអស់ ។ បន្ទាប់មកទ្ររង់បានកំណត់វាយ៉ាងសុក្រឹ[តឥតខ្ចោះ"។ (គម្ពីរ គួរអាន ២៥ៈ២)

ជំនឿរបស់អ្នក 107

មនុស្សលោកមានសិិទ្ធិិិជ្រើសរើស មានលទ្ធធភាព និងចេតនាខ្លួនឯង

ជំនឿចំពោះព្រះលិិខិត គឺមិនបដិិសេធចេតនារបស់ មនុស្សក្នុងការធ្វើទង្វើ អ្វីមួយតាមជម្រើសរបស់ គេនោះទេ ហើយក៏មិនបដិិសេធលទ្ធធភាពនៃការជ្រើសរើស

នោះដែរ ពីព្រោះ តាម ច្បាប់ និងភាពជាក់ស្ដែងបានបញ្ជាក់យ៉ាងដូចនោះ។

តាមច្បាប់ គឺអល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូលពីចេតនាថា៖ "នោះគឺជាថ្ងៃដែលនឹង កើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ដូចនេះ ជនណាហើយចង់(គេចផុតពីភាពលំបាកនៅ ថ្ងៃបរលោក)នោះ ចូរឲ្យគេជ្រើសរើសកន្លែងវិិលត្ររឡ ប់ទៅកាន់ម្ចាស់របស់ គេចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៧៨ៈ៣៩)

ហើយអល់ឡោះទ្ររង់មានបន្ទូលពីលទ្ធធភាពថា៖ "អល់ឡោះមិនដាក់បន្ទុក លើអ្នកណាម នាក់ហួសពីលទ្ធធភាពរបស់ គេឡើយ។ អ្នកណាបានសាងអំពើល្អ គឺ ទទទួលបានផលល្អ អ ហើយអ្នកណាបានសាងអំពើអាក្ររក់ គឺទទទួលបានផល អាក្ររក់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៨៦)

រីឯភាពជាក់ស្ដែងវិិញ គឺមនុស្សគ្រប់រូបមានចេតនា និងលទ្ធធភាពប្ររព្រឹ [ត្តត ឬមិនប្ររព្រឹ [ត្តត(ទៅតាមចេតនា និងលទ្ធធភាពរបស់ ខ្លួន)។ គេអាចបែងចែករវាង អ្វីដែលកើតឡើងតាមចេតនារបស់ គេ ដូចជាការដើរ អ្វីដែលកើតឡើងដោយ គេ គ មានចេតនា ដូចជា សេចក្ដីភ័យខ្លាច ការដួលភ្លាមៗ។ ក៏ប៉ុន្តែចេតនារបស់ មនុស្ស និងលទ្ធធភាព របស់ គេកើតឡើងទៅតាមចេតនារបស់ អល់ឡោះ និងអានុភាពរបស់ ទ្ររង់ ដូចអល់ឡោះទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖ "សម្រាប់អ្នកណាដែលមានបំណងចង់ដើរលើមាន គ៌ា ដ៏ត្រឹ[មត្រូវក្នុងចំណោមពួកអ្នក ហើយពួកអ្នកមិនអាចមានបំណងធ្វើអ្វីមួយបានឡើយ លើកលែងតែអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភពទាំងអស់ មានចេតនាប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៨១ៈ២៨- ២៩)

ក្នុងវាក្យខណ្ឌឌនេះ គឺទ្ររង់បញ្ជាក់ពីបំណង និងចេតនារបស់ មនុស្ស បន្ទាប់មក ទ្ររង់បញ្ជាក់ទៀតថា បំណងនិងចេតនា(របស់ មនុស្ស) គឺនៅក្នុងចេតនារបស់ ទ្ររង់ ពីព្រោះចក្ររ វាលទាំងមូលគឺជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ អល់ឡោះ។ គ មានអ្វីដែលជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ ទ្ររង់ដោយទ្ររង់ពុំបានដឹង និង ទ្ររង់ពុំមានចេតនានោះឡើយ។

ជំនឿរបស់អ្នក 108 ជូនកាល បាទ ទេ > ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានចង្អុលបង្ហាញគេនូវ មាន គ៌ាដ៏ត្រឹ[មត្រូវ។ គេអាចជាអ្នកដឹងគុណ ឬជាអ្នក រមិិលគុគុណ។ (គម្ពីរគួរអាន ៧៦ៈៈ៣)

យកលេសនឹងព្រះលិិខិត ការដាក់បទបញ្ជា និងបម្រាម គឺអាស្រ័យទៅតាមលទ្ធធភាព និងការជ្រើសរើស របស់

មនុស្សដែលអាចអនុ វត្តតទៅបាន។ គេប្ររទានផលបុ ណ្យចំពោះអ្នកធ្វើអំពើល្អតាមការ ជ្រើសរើស របស់ គេនូវមាន គ៌ាដែលមាន ការចង្អុលបង្ហាញ ហើយគេដាក់ទណ ឌកម្មមចំពោះអ្នកធ្វើ អំពើអាក្ររក់តាមការជ្រើសរើស របស់ គេនូវមាន គ៌ាដែលវង្វវង។

អល់ឡោះទ្ររង់មិនបានដាក់បន្ទុកលើយើងទេ លើកលែងតែអ្វីដែលយើង មានលទ្ធធភាព ហើយ ទ្ររង់មិនទទទួលយកពីអ្នកណាម នាក់ដែលបោះបង់ការគោរពសក្កាការៈ ចំពោះទ្ររង់ដោយអាងលេសថា ជាព្រះលិិខិតនោះដែរ។

បន្ទាប់មកទៀត មុននឹងមនុស្សលោកប្ររព រឹ[ត្តតបាបកម្មម គឺគេពុំបានដឹងទេ អ្វីជា ចំណេះដឹង និងអ្វី ជា ការកំណត់របស់ អល់ឡោះ? ហើយអល់ឡោះទ្ររង់ប្ររទានចំពោះ គេនូវលទ្ធធភាព និងការជ្រើសរើស ។ ទ្ររង់ បានបំភ្លឺចំពោះគេនូវផ្លូវល្អ អ និងផ្លូវអាក្ររក់។ ដូចនេះ បើសិិនជាគេប្ររព្រឹ [ត្តតបាបកម្មមនោះ គឺគេជាអ្នកជ្រើសរើស បាបកម្មមដោយខ្លួនឯង។ គេសម្រេ ចិិ ត្តតយកការប្ររព្រឹ [ត្តតបាបកម្មមជាជាងការប្ររព្រឹ [ត្តតា ម(ការធ្វើអំពើល្អ)។ ដូចនេះ គេត្រូវតែទទទួលទណ្ឌឌកម្មចំពោះការប្ររព្រឹ [ត្តតបាបកម្មមរបស់ គេដោយខ្លួនឯង។

ជំនឿរបស់អ្នក 109 > ប្រសិន នបើមនុស្សម នាក់បានបំពានទៅលើអ្នក ហើយបានយកទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ អ្នក ហើយបាន ធ្វើឲ្យអ្នករបួស បន្ទាប់ មក គេបានសុំអភ័យទោស ពីអ្នកដោយប្រើ លេសថា វាគឺជាវាសនា ដែលត្រូវ បានកំណត់រួច ប្រាកដជាអ្នកមិនអាចទទទួលការ សុំអធ្យាស្រ័យអំពីទង្វើដ៏ថោកទាបនេះនោះឡើយ ហើយប្រាកដជាអ្នកនឹងដាក់ទណ ឌកម្មមដល់ជននោះ ហើយដកយកអ្វីដែលជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ អ្នកពីគេវិិញ ពីព្រោះគេបានធ្វើបែបនោះដោយការជ្រើសរើស របស់ គេ និងដោយចេតនារបស់ គេផ្ទាល់។ ផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿលើព្រះលិិខិត ផលប្ររ យោជន៍នៃជំនឿលើព្រះលិិខិត គឺធំធេងណាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់ មនុស្ស ដូចជា៖

ព្រះលិិខិត គឺជាកត្តា្តាជំរុញលើកទឹកចិិត្តតដ៏ធំបំផុត(ដល់មនុស្ស)ចំពោះ ការងា រ ភាពសកម្មមក្លៀវក្លា និងការខិតខំស្វែងរកនូវអ្វីដែលអល់ឡោះអនុញ្ញាត យល់ព្ររមសម្រាប់ជីវិតរស់នៅលើលោកិិយនេះ។ អ្នកមានជំនឿទាំងអស់ ត្រូវបានគេបង្គាប់ឲ្យយកហេតុជាបច្ច័យជាមួយនឹង ការជឿទុកចិិត្តតលើអល់ឡោះ ហើយត្រូវមានជំនឿថា មូលហេតុមិនបានផ្ដែល់ ផលអ្វី ឡើយ លុះត្រាតែមាន ការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះ ពីព្រោះទ្ររង់គឺជាអ្នក បង្កើ តមូលហេតុ និងលទ្ធធផលទាំងឡាយ។ អ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ចូរអ្នកខិតខំធ្វើអ្វីដែលផ្ដែល់ផលប្ររ យោជន៍ដល់អ្នក។ ចូរអ្នកសុំ ជំនួយពី អល់ឡោះ ហើយចូរអ្នកកុំខ្ជិិលច្ររអូស។ ប្រសិន នបើមានអ្វី កើតឡើងចំពោះអ្នក ចូរអ្នកកុំនិិយា យថា៖ ប្រសិន នបើខ្ញុំធ្វើដូចនេះនឹងបានដូចនេះ។ ប្រសិន នបើខ្ញុំដូចនោះ នឹងបានដូចនោះ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវពោលថា អល់ឡោះបានដាក់កំណត់រួចជាស្រេច ហើយអ្វីដែលទ្ររង់មានចេតនា វានឹងកើតឡើង ពីព្រោះ(ពាក្យថា) "ប្រសិន នបើ"

ជំនឿរបស់អ្នក 110 2 3 គឺវាបើកផ្លូវឲ្យសកម្មមភាពរបស់ បិិសាចស្ហៃតន(ញុះញង់មនុស្សលោក)"។ (មូស្លីមៈ២៦៦៤)

មនុស្សលោកត្រូវដឹងពីល ទ្ធធភាពខ្លួនឯង គេមិនត្រូវមានអំនួត ក្ររអឺតក្ររទម ពីព្រោះគេគ មានលទ្ធធភាពដឹងនូវអ្វីដែល(ព្រះលិិខិត)បានកំណត់ រួចជាស្រេច ឡើយ ហើយនៅពេលអនាគ តក៏គេពុំបានដឹងនូវអ្វីដែលនឹង កើតឡើងដែរ។ ដូចនេះ មនុស្សលោកត្រូវតែទទទួលស្គាល់នូវការអស មត្ថថភាព របស់ ខ្លួន និងភាពខ្វះខាតរបស់ គេ និងត្រូវការម្ចាស់ របស់ គេជារៀងរហូត។

កាលណាមនុស្សទទទួលបានប្ររក្សារល្អ គេមានអំនួត ត្រេកត្ររ អាល ហើយ កាលណា គេទួ លបានប្ររក្សារអាក្ររក់និងគ្រោះថ្នាក់ គេខឹងច្ររឡោត កើតទុក្ខព្រួ យ។ គ មានអ្វីអាចរក្សាមនុស្សលោកពីការមានអំនួតហួសហេតុ នៅពេលដែលគេទទទួលបានប្ររក្សារល្អ និងការកើតទុក្ខព្រួ យនៅពេលដែលគេ ទទទួលបានប្ររក្សារអាក្ររក់បានឡើយ គឺមានតែការមានជំនឿលើព្រះលិិខិតនេះ ប៉ុណ្ណោះណោះ។ ពិតណាស់ អ្វីៗដែលកើតឡើង គឺប្ររព្រឹ[ត្តតទៅតាមព្រះលិិខិតដែល បានកំណត់រួចជាស្រេច ហើយអល់ឡោះទ្ររង់បានដឹងតាំងពីមុនមកហើយ។

ជំនឿលើព្រះលិិខិតជួយបំបាត់ភាពអពមង្គគលនៃការច្ររណែន ឈ នានីស ។ អ្នកមានជំនឿ គឺមិនច្ររណែនឈ នានីស នូវអ្វីៗដែលអល់ឡោះទ្ររង់ បានផ្ដែល់ចំពោះមនុស្សលោកនៃភាពល្អប្ររសើរឡើយ ពីព្រោះទ្ររង់ជាអ្នកដែល ផ្ដែល់លាភសក្កាការៈ និងកំណត់សម្រាប់ពួកគេរួចទៅហើយ។ អ្នកមានជំនឿក៏ ដឹងទៀតថា នៅពេលដែលគេច្ររណែនឈ នានីស អ្នកដទៃនោះ គឺជាការប្ររឆាំ ង នឹងព្រះលិិខិតរបស់ អល់ឡោះ និងការកំណត់របស់ ទ្ររង់។

ជំនឿលើព្រះលិិខិត ជំរុញចិិត្តតឲ្យមានភាពក្លាហា នក្នុងការ ប្ររឈមមុខនឹងឧបសគ្គគ ហើយ ពង្រឹ[ងឆន្ទៈ ពីព្រោះក្នុងចិិត្តតជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់ ថា ពេលកំណត់ (នៃសេចក្ដីស្លាប់) លាភសក្កាការៈ គឺបានកំណត់រួចជាស្រេច ហើយគ មានអ្វីកើត ឡើងចំពោះមនុស្ស ក្រៅៅពីអ្វីដែលគេបានលិិខិតកំណត់ រួចជាស្រេចស ម្រាប់គេនោះឡើយ។

ជំនឿរបស់អ្នក 111 5 6

ជំនឿលើព្រះលិិខិត បណ ដុះផ្នត់គំនិិតអ្នកមានជំនឿនូវធាតុពិតជាច្រើន នៃជំនឿ ធ្វើឲ្យ គេជានិិច្ចចកាលតែងតែសុំជំនួយពីអល់ឡោះ ពឹងផ្អែក និងជឿ ទុកចិិត្តតលើទ្ររង់ ជាមួយនឹងការយកហេតុជាបច្ច័យ ហើយគេជានិិច្ចចកាល តែងតែត្រូវការទ្ររង់ផងដែរ ដើម្បីសុំជំនួយឱ្យមានជំហររឹងមាំ។

ជំនឿលើព្រះលិិខិតនាំឲ្យមានភាពស្កកប់ស្កកល់ក្នុងខ្លួន។ អ្នកមានជំនឿ ដឹងថា អ្វីដែលត្រូវកើតឡើងចំពោះរូបគេ គឺវាមិនអាចទៅណាខុសពីគេបានទេ ហើយអ្វីដែលត្រូវកើតឡើងលើអ្នកដទៃក្រៅៅពីរូបគេនោះ ក៏មិនអាចកើតឡើង ចំពោះរូបគេបាននោះដែរ។

ការជម្រះសម្អាតរបស់អ្នក "អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យជនមូស្លីមធ្វើការជម្រះ សម្អាតចិិត្តតរបស់ គេពីទង្វើ ស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម)និងជំងឺផ្លូវចិិត្តត ដូចជា ការច្ររណែនឈ នានីស ក្ររអឺតក្ររទម និងការចងគំនុំនឹងគ នា។ល។ ហើយធ្វើការជម្រះសម្អាតខ្លួនប្រាណរបស់ គេពីភាព កខ្វក់។ ប្រសិន នបើបុគ្គគល ណាបានធ្វើដូចនោះ គេពិតជាទទទួលបាននូវការអាណិិត ស្ររលាញ់ពីព្រះជាម្ចាស់ជាមិនខាន ដូចទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា ៖ ពិតណាស់ អល់ឡោះ ស្ររលាញ់បណ្ដាអ្នកដែលសារភាពទោសកំ ហុស និងស្ររលាញ់បណ្ដាអ្នកជ្រះស្អាត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២២២)

មាតិិកា និិយមន័យនៃការជម្រះ សម្អាត ការជម្រះ សម្អាតពីភាពកខ្វក់ ការសម្អាតភាពកខ្វក់ សុជីវធម៌ក្នុងការបន្ទោោបង់ និងការសម្អាត ហាហ្ទាស(ភាពកខ្វក់ផ្នែកបញ្ញញត្តិិច្បាប់) ហាហ្ទាសតូច និងការយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ) តើខ្ញុំត្រូវយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)យ៉ាងដូចម្ដេច? ការបំបាត់ហាហ្ទាសតូច ហាហ្ទាសធំនិងការងូតទឹក តើអ្នកមូស្លីមសម្អាតខ្លួនពីជូនុប ឬហាហ្ទាសធំយ៉ាងដូចម្ដេច? អ្នកដែលគ្មានលទ្ធធភាពប្រើប្រាស់ទឹក

អនាម័យរបស់អ្នក > និិយមន័យនៃការជម្រះសម្អាត

ន័យដើមរបស់ ពាក្យ ការជម្រះ សម្អាត(តហា រ៉ោះ) គឺសំដៅលើភាពស្អាតស្អំ អនាម័យ និងជ្រះថ្លា។ ពិតណាស់ អល់ឡោះទ្ររង់បានបង្គាប់ប្រើលើជនមូស្លីមឲ្យធ្វើការជម្រះ សម្អាត ខ្លួនប្រាណ និងចិិត្តតរបស់ គេ។ ហេតុនេះ គេត្រូវសម្អាតខ្លួនប្រាណរបស់ គេពីរាល់ ប្ររក្សារណាដែលកខ្វវក់ និងសម្អាតចិិត្តតរបស់ គេពីប្រ រក្សារស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម) និង ការច្ររណែនគុំគួនគ នាទៅវិិញ ទៅមក។ ប្រសិន នបើបុគ្គគល ណាបានធ្វើដូចនោះ គេពិតជា ទទទួលបានការអាណិិតស្ររលាញ់ពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដូចដែលទ្ររង់មាន មានបន្ទូលថា៖

ហាហ្ទាស ប្រការកខ្វក់ 2 1 "ពិតណាស់ អល់ឡោះស្ររលាញ់បណ្ដាអ្នកដែលសារភាពទោសកំ ហុស និងស្ររលាញ់ បណ្ដាអ្នកដែលជ្រះស្អាត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២២២)

ហើយទ្ររង់បានបង្គាប់ឲ្យធ្វើការជម្រះ សម្អាតដើម្បីប្ររតិិបត្តិិស ឡាត(ថ្វាយបង្គំ) ពីព្រោះ ការសឡាត គឺជាការបួងសួងចំពោះទ្ររង់។ ជាធម្មមតា មនុស្ស គ្រប់រូបនៅពេល ទៅជួបស្ដេច ឬ មេដឹកនាំ ណាម នាក់ គេពិតជាជ្រើសរើសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងល្អស្អាតជា មិនខាន។ ចុះយ៉ាងដូចម្ដេចវិិញ សម្រាប់អ្នកដែលទៅជួបនឹងម្ចាស់នៃស្តេចទាំងឡាយ ជាម្ចាស់ដ៏មហាស្អាតស្អំបំផុតនោះ។

តើអ្វីជាការសម្អាតដែលគេទាមទារចង់បានសម្រាប់ការសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)?

នៅពេលណាដែលជនមូស្លីមចង់ប្ររតិិបត្តិិស ឡាត ឬកាន់គម្ពីរគួរអាន ឬតវ៉ាហ្វវ (ដើរប្ររទក្សិិណ)ជុំវិិញកាក់ហ្ពះ គឺចំាបាច់ត្រូវធ្វើការជម្រះសម្អាត។ ចំពោះកន្លែង ផ្សេងទៀតដែលទ្ររង់ជំរុញឲ្យធ្វើការជម្រះ សម្អាតដែរនោះ គឺនៅពេលសូ ត្ររគម្ពីរគួរអាន ដោយមិន កាន់គម្ពីរ ពេលធ្វើការបួងសួង និងនៅពេលគេងជាដើម។

ដូចនេះ ចាំបាច់លើជនមូស្លីមនៅពេលដែលគេចង់សឡាត គេត្រូវជម្រះសម្អាត អំពីប្ររ ការចំនួនពីរ៖

អនាម័យរបស់អ្នក > ការជម្រះសម្អាតពីប្ររក្សារកខ្វ វក់ > អល់ឡោះបានដាក់បង្គាប់ជនមូស្លីមឲ្យជម្រះ សម្អាតចិិត្តតរបស់ គេឲ្យបានជ្រះស្អាតពីប្ររ ការស្ហុីរិិក និងពីជំងឺផ្លូវចិិត្តត ហើយនិង សម្អាតផ្នែកខាងក្រៅៅរបស់ គេឲ្យជ្រះស្អាតអំពីប្ររ ការដែលត្រូវ បានហា មឃាត់ និងប្ររក្សារដែលកខ្វវក់ទាំងឡាយ។ ប្ររក្សារកខ្វក់ គឺវត្ថុរូបីទាំងឡាយដែលច្បាប់បាន ចែងថាវាកខ្វក់ ហើយបានបង្គាប់ ប្រើឲ្យយើងជម្រះសម្អាតវា ដើម្បីធ្វើការគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់ ។ ជាគោលការណ៍ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺត្រូវបាន ច្បាប់អនុញ្ញាត និងមានភាពជ្រះស្អាត ហើយភាពកខ្វវក់ វាជាអ្វីដែលកើតឡើងក្រោោយប៉ុណ្ណោះណោះ។ ហេតុនេះ ប្រសិន នបើយើងមានការមន្ទិិ លសង្ស័យចំពោះភាពស្អាតស្អំនៃសម្លៀកបំពាក់របស់ យើង ហើយ យើងមិនប្រាកដច្បាស់ថា វាមាន ភាពកខ្វវក់ទេនោះ ជាគោលការណ៍ គឺវា នៅតែជ្រះស្អាត។ បើសិិនជាយើងចង់ប្ររតិិបត្តិិស ឡាត គឺចាំបាច់លើយើងត្រូវជម្រះសម្អាតខ្លួនប្រាណ និងសម្លៀកបំពាក់ ព្ររមទាំងទីកន្លែ ងដែលយើងចង់ សឡាត។ ប្ររក្សារដែលកខ្វវក់នោះគឺ៖

1 លាមក និងទឹកនោ មរបស់ មនុស្ស 2 ឈា ម តែគេអនុគ្រោះចំពោះឈា មបន្ដិិចបន្ដួច 3 លាមកសផងួ ត និងទឹកនោ មសត្វវដែលគេហា មមិនឲ្យបរិិភោគសាច់របស់ វា (មើល ទំព័រ២៥០) 4 សត្វវឆ្កែ និងជ្រូក 5 សាកស ពសត្វវ(រាល់សត្វស្លាប់ទាំងឡាយ លើកលែង តែសត្វវដែលគេអនុញ្ញាត ឲ្យបរិិភោគវានៅពេលគេសំទេះតាមច្បាប់ឥស្លាម។ ចូរមើលទំព័រ២៥១)។ ចំណែកសាកស ពមនុស្សនិងត្រី សត្វល អិិត គឺវាមាន ភាពជ្រះស្អាត។

អនាម័យរបស់អ្នក

ការជម្រះ សម្អាតពីប្ររ ការកខ្វក់ >ការបំបាត់ភាពកខ្វក់នោះ គឺអាចប្រើ ប្រាស់ទឹក ឬអ្វីផ្សេងដែលអាចបំបាត់ធាតុកខ្វក់របស់ វាបាន

ការលាងជម្រះ នូវភាពកខ្វក់ដែល ប្ររឡាក់នៅលើខ្លួនប្រាណ សម្លៀកបំពាក់ ទីកន្លែ ង គឺយើងគ្រាន់តែលាងវាឱ្យបាត់ សារធាតុកខ្វក់ពីរបស់ ដែលប្ររ ឡាក់ នោះ បានហើយ ទោះដោយប្រើវិិធីណាក៏ដោយ ទោះដោយប្រើទឹក ឬអ្វីផ្សេងទៀត ពីព្រោះ ច្បាប់ប្រើឱ្យបំបាត់វា ហើយមិនបានដាក់ លក្ខខខណ្ឌឌឱ្យលាងជម្រះ ភាពកខ្វក់នោះនូវ ចំនួនណាមួយជាក់លាក់ដែរ លើកលែងតែ ទឹកមាត់ លាមក និងទឹកនោ មរបស់ សត្វវឆ្កែ ប៉ុណ្ណោះណោះដែលតម្រូវឲ្យលាងវាចំនួនប្រាំពីរ ដង ដោយលើកទីមួយគឺត្រូវប្រើ ទឹក លាយ ដី។ ចំណែកឯប្ររក្សារកខ្វក់ផ្សេងទៀតនោះ គឺយើងគ្រាន់តែលាងវាឲ្យបាត់សារធាតុកខ្វក់ប៉ុណ្ណោះណោះ ហើយកលិិននិងពណ៌របស់ វាគ មាន បញ្ហាអ្វីទេ ដូចព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ទៅកាន់នារីម នាក់ដែលនាងបាន លាងឈា មរដូវរបស់ នាងថា៖ នាងគ្រាន់តែលាងឈា មបានហើយ ហើយស្នាមរបស់ វាគឺគ មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ (អាពូហ ទាវូទៈ៣៦៥។)

សុជីវធម៌ក្នុងការបន្ទោោបង់និងការសម្អាត

بسم هللا، اللهم إين ǫأعوذ بك من اخلبث واخلبائث (ពិិសមិិលឡះ អល់ឡហ៊ុ មម៉ា អុិិននី អាអ៊ូហ្ស៊ូពីកា មីណាល់ឃុបហ ស៊ី វ៉ាល់ខហ ពាអុីស) "ក្នុងនាមអល់ ឡោះ ឱអល់ ឡោះជាម្ចាស់! សូមទ្ររង់បញ្ជៀសរូ បខ្ញុំពីស្ហៃត នប្រុស

និងស្ហៃត នស្រី ផងចុះ"។

អនាម័យរបស់អ្នក

غفرانك (ហ្គុហ្វវរ៉៉ណាកា) "សូមទ្ររង់អភ័យទោសផ ងចុះ"។

"ប្រសិន នបើពួកអ្នកធ្វើការបន្ទោោបង់ ចូរពួកអ្នកកុំតម្ររង់ទៅកាន់គិិបឡាត់ ឬបែរខ្ននង ដាក់វា"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ៨៦ មូស្លីមៈ២៦៤)

ត្រូវសម្អាតលាមក ឬទឹកនោ ម ពីខ្លួនរបស់ គេដោយប្រើទឹក ឬមួយត្រូវសម្អាតដោយប្រើ ក្ររណាត់បីដុំ ឬច្រើនជាងនេះ ឬ ដុំថ្មម ឬក្ររដាស ដែលអាចជម្រះ សម្អាតខ្លួនគេពីប្រ រក្សារកខ្វក់ នោះបាន

អនាម័យរបស់អ្នក > ហាហ្ទាស(ភាពកខ្វ វក់ផ្នែកបញ្ញញត្តិិច បាប់) ហាហ្ទាស គឺជាលក្ខខណៈអរូបីមួយដែលរារាំងមនុស្សមិនឲ្យប្ររតិិបត្តិិស ឡាត មុននឹងវាជ្រះស្អាត ហើយវាមិនមែនជាវត្ថុរូបីដូចរបស់ កខ្វក់នោះទេ។ ហើយហាហ្ទាស វានឹងជ្រះស្អាតនៅពេលដែលជនមូស្លីមយកទឹកជម្រះកាយ (វូហ្ទុ) ឬក៏ងូតទឹកជម្រះសម្អាតខ្លួន ប្រាណដោយទឹកស្អាត។ ទឹកស្អាត គឺជា ទឹកដែលបរិិសុទ្ធមិនលាយឡំជាមួយនឹងសារធាតុកខ្វក់ផ្សេងៗ។ បើសិិនជា គេយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)រួច គឺគេឋិិតក្នុងសភាពដែលគេអាចប្ររតិិបត្តិិ សឡាត(ថ្វាយបង្គំ)បាន រហូដែល់គេមានហាហ្ទាសសាជាថ្មី។ គេបែងចែកហាហ្ទាសជាពីរ៖

ហាហ្ទាសដែលចាំបាច់លើគេត្រូវតែយកទឹកជម្រះកាយ(វូហ្ទុ)ដើម្បីបំបាត់ វាចេញពីខ្លួន ហើយគេឱ្យឈ្មោះថា ហាហ្ទាសតូច។ ហាហ្ទាសដែលចាំបាច់លើគេត្រូវតែងូតទឹក និងស្រោោចទឹកឱ្យសព្វខ្លួន ប្រាណ ដើម្បីបំបាត់វាចេញពីខ្លួន ហើយគេឲ្យឈ្មោះថា ហាហ្ទាសធំ។ ហាហ្ទាសតូច និងការយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)

ទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)របស់ ជនមូស្លីមត្រូវបានខូចឬដាច់ ហើយចាំបាច់ត្រូវ យកទឹកជម្រះកាយ ឬទឹកវូហ្ទុសាជាថ្មីដើម្បីប្ររតិិបត្តិិការថ្វាយបង្គំប រសិិ នបើមានករណី ដូចខាងក្រោោមនេះ៖

លាមក ទឹកនោ ម និងរាល់អ្វីៗដែលបានចេញពីទ្វារទាំងពីរ ដូចជាផោោ មជាដើម។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឬនរណាម នាក់ក្នុងចំណោម ពួកអ្នកបានបន្ទោោបង់.. "។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៤៣)។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាន មានប្ររសាសន៍ទាក់ទងនឹងអ្នកដែលមានការសង្ស័យថាខ្លួនមានហាហ្ទាសក្នុង

អនាម័យរបស់អ្នក ពេលថ្វាយបង្គំថា៖ "គេមិនត្រូវចាកចេញពីស ឡាត ឡើយ លុះត្រាតែគេបានឮ សំទេង ឬធុំក្លិិន(ផោោ

ម)"។ (អាល់ពូខរីៈ១៧៥ មូស្លីមៈ៣៦១) 2 កាន់ប្ររដាប់ភេដៃោយផ ទាល់ដៃដោយតណ្ហា៖ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លោកបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាដែលកាន់ប្ររដាប់ភេទរបស់ ខ្លួន ចូរឱ្យគេយក ទឹកជម្រះកាយ(យកវូហ្ទុ)។ (អាពូហ ទាវូទៈ១៨១) បរិិភោគសាច់អូដ្ឋឋ៖

មានគេសួរព្យាការី មូហាំម៉ាត់ថា៖

តើយើងត្រូវយកទឹក ជម្រះ កាយដែរឬទេ ក្រោោយពីបរិិភោគសាច់ អូដ្ឋឋ? គាត់តបថា៖ "បាទ ត្រូវតែយក"។ បាត់បង់សតិិ ដោយការដេកលក់ ឬស្ររវឹង ឬឆ្កួត។ 3 4 > ក្នុងចំណោមប្ររក្សារដែលធ្វើឲ្យខូច ទឹកវូហ្ទុ គឺការ បាត់បង់ស្មារតីដោយការ ដេកលក់ ឬឆ្កួត ឬស្ររវឹង។

អនាម័យរបស់អ្នក > តើខ្ញុំយកទឹ កជ ម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)យ៉ាងដូចម្ដេច?

ការយកទឹកជម្រះកាយ និងការជម្រះ សម្អាត គឺជាទង្វើ ដែលល្អ អប្ររសើរ និងថ្លៃថ្លាបំផុត។ អល់ឡោះទ្ររង់បានអភ័យទោសនិិ ងលុបលាងកំហុសឆ្គគង នៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់បានប្ររតិិបត្តិិវាដោយចិិត្តតស្មោះបរិិសុទ្ធធ និងចង់ បានផលបុ ណ្យពីព្រះជាម្ចាស់។ ពិតណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ ថា៖ “នៅពេលដែលជនមូស្លីមយកទឹកជម្រះកាយ ហើយគេបានលាងមុខរបស់ គេនោះ រាល់បាបកម្មមបានហូរចេញតាមមុខរបស់ គេជាមួយនឹងទឹក។ ហើយ នៅពេលគេលាងដៃរបស់ គេទាំងសងខាង រាល់បាបកម្មមបានហូរចេញតាមដៃ របស់ គេជាមួយនឹងទឹក។ ហើយនៅពេលគេលាងជើងរបស់ គេទាំងពីរនោះ រាល់ បាបកម្មមដែលជើងទាំងពីររបស់ គេបានដើរទៅរក ត្រូវបានហូរចេញ ជាមួយនឹង ទឹក រហូដែល់គេបានជ្រះស្អាតពីរាល់បាបកម្មមរបស់ ខ្លួន”។ (មូស្លីមៈ២៤៤)

តើខ្ញុំយកទឹកជម្រះកាយនិងជម្រះ សម្អាតហាហ្ទាសតូចយ៉ាងដូចម្ដេច? នៅពេលដែលជនមូស្លីមចង់យកទឹកជម្រះកាយគឺគេត្រូវ នៀត មានន័យថា គេត្រូវតាំងចិិត្តតបំបាត់ហាហ្ទាស ហើយ នៀតគឺជាលក្ខខ ខណ្ឌឌមួយកនុងគ្រប់ការគោរពប្ររណិិ បត្តិិ ទាំងអស់ ។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លោកមានប្ររសាសន៍ថា៖

"រាល់ការគោរពប្ររណិិ បត្តិិទាំងអស់ ត្រូវមានការនៀត"។ (អាល់ពូខរីៈ១ មូស្លីមៈ ១៩០៧)។ បន្ទាប់មក គេត្រូវយក ទឹកជម្រះកាយតាមលំដាប់លំដោយបន្ដបន្ទាប់គ នា គ មានការ ឃ្លាតពីគ្នារយៈពេលយូ រឡើយ។

អនាម័យរបស់អ្នក 1 3 5 4 2 សូត្ររថា៖ "ពិិសមិិលឡះ" (ក្នុងព្រះនាមអល់ឡោះ) ខ្ពុរមាត់(ដាក់ទឹកចូលក្នុង មាត់ រួចខ្ពុរវា បន្ទាប់មក ខ្ជាក់ចេញ) ចំនួនបីដង។ លាងមុខដោយចាប់ផ្ដើមពីគ ល់ថផងាសខាងលើ រហូដែល់ចង្កា និងចាប់ពីគល់ត្ររចៀកម្ខាងរហូដែល់ គល់ត្ររចៀកម្ខាងទៀត ចំនួនបីដង។ បឺតទឹកចូលក្នុងច្ររមុះ រួចញើសចេញមកវិិញ ចំនួនបីដង។ លាងប្ររអប់ដៃ ទាំងសងខាង ចំនួនបីដង 6 លាងដៃទាំងពីរ ដោយចាប់ផ្ដើមពីចុងម្រាមដៃ រហូដែល់កែងដៃទាំងសងខាង(ខាងស្ដាំបន្ទាប់មក ខាងឆ្វេង)។ គេត្រូវលាងកែងដៃទាំងពីរផងដែរ ហើយ គប្បីត្រូវលាងបីដង តែយ៉ាងតិិចឲ្យបានមួយដង។

អនាម័យរបស់អ្នក 7 8 9 ជូតក្បាលចំនួនមួយដង ដោយយកដៃទាំងពីរជ្ររលក់ ទឹក រួចហើយជូតពីខាងមុខរហូដែល់ខាងក្រោោយ រួច ទាញពីក្រោោយមកមុខវិិញ។ ហើយជូតត្ររចៀកទាំងសងខាងចំនួនមួយដង ដោយ លូកម្រាមដៃចង អុលទាំងពីរក្នុងត្ររចៀកបន្ទាប់ពី ជូតក្បាលរួច ហើយយកមេដៃទាំងពីរជូតពីលើខ្ននង ត្ររចៀក។ លាងជើងទាំងពីររហូដែល់ ភ្នែកគោលចំនួនបីដ ង (លាងខាងស្ដាំ បន្ទាប់ មកខាងឆ្វេង)។ ប្រសិន នបើ គេពាក់ស្រោោមជើង គេអាចជូតពីលើស្រោោមជើងបាន តាមលក្ខខខណ្ឌឌរបស់ វា។ (សូមមើលទំព័រទី ១២៥)

អនាម័យរបស់អ្នក

ហាហ្ទាសធំ និងការងូតទឹក

ប្ររក្សារដែលចំាបាច់តម្រូវឲ្យងូតទឹក៖

ជាប្ររក្សារទាំងឡាយណាដែលនៅពេលអ្នកមូស្លីមបានប្ររព្រឹ [ត្តតវា គឺចំាបាច់ លើរូបគេត្រូវងូតទឹកមុននឹងប្ររតិិបត្ដិិការថ្វាយបង្គំ និងដើរប្ររទក្សិិណជុំវិិញកាក់ហ្ពះ។ ដោយនៅមុនពេលដែលមិនទាន់បានងូតទឹកនោះ គេឱ្យឈ្មោះថា ហាហ្ទាសធំ។ ប្ររក្សារទាំងនោះដូចជា៖

ចេញទឹកកាមដោយចេតនាតាមវីធីណាក៏ដោយ និងគ្រប់ស្ថានភាព ទាំងភ្ញាក់ ពេលដឹងខ្លួន ឬគេងលក់ ។ ទឹកកាម គឺជាទឹករំអិិលពណ៌សខាប់ដែលចេញ នៅពេលដែលមានអារម្មមណ៍ស្រួលដ ល់កំពូល។ ការរួមដំណេក៖ គឺជាការបញ្ចូ លអង្គគជាតិិបុរសទៅក្នុងទ្វារមាស របស់ ស្រ្តី ទោះបី មិនចេញទឹកកាមក្ដី គឺចាំបាច់លើរូបគេត្រូវងូតទឹក សូម្បីតែក្បាលអង្គគជាតិិបុរស លិិចចូលបន្តិិចក៏ដោយ(ក៏ចាំបាច់ត្រូវងូតទឹកដែរ)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយប្រសិន នបើពួកអ្នកមានជូនុប(ហាហ្ទាសធំ)គឺចាំបាច់ ពួកអ្នកត្រូវជម្រះសម្អាតខ្លួនប្រាណ(ដោយងូតទឹក)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៦) មានឈា មរដូវ និងឈា មឆ្លលងទន្លេ 1 2 3 ឈា មរដូវ គឺជាឈា មធម្មមជាតិិដែលស្រ្ដី មកជារៀងរាល់ខែដែលមានរយៈពេល ប្រាំពីរថ្ងៃ ឬតិិចជាងនេះ ឬច្រើនជាងនេះ អាស្រ័យតាមសភាពលក្ខខណៈ ធម្មមជាតិិរបស់ ស្ដ្រី។ ឈា មឆ្លលងទន្លេ គឺជាឈា មដែលចេញបន្ទាប់ពីឆ្លលងទន្លេរួចដែលមានរយៈពេល ជាច្រើនថ្ងៃ។ គេបានអនុគ្រោះចំពោះស្ដ្រីដែលមានរដូវនិងឈា មឆ្លលងទន្លេក្នុងរយៈពេលដែល ឈា មកំពុងមក មិនឲ្យប្ររតិិបត្តិិការថ្វាយបង្គំ (សឡាត) និងបួសតែត្រូវបួសស ងវិិញ។ ចំណែកឯការថ្វាយបង្គំវិិញ គឺមិនតម្រូវឲ្យសងឡើយ បន្ទាប់ពីនា ងជ្រះសា្អអតនោះ។ គេ មិនអនុញ្ញាតឲ្យប្ដីរបស់ នាង រួមដំណេកជាមួយនាងខណៈដែលនាងកំពុងមានរដូវ

អនាម័យរបស់អ្នក ឬមានឈា មឆ្លលងទន្លេនោះទេ តែគេអាច ប្ររលែ ង លេងជាមួយនាងបាន។ ហើយចំា >គ្រប់គ្រាន់ហើយនៅក្នុងការងូតទឹកដែលជា កាតព្វវកិិច្ចច ដោយស្រោោចទឹកលើខ្លួនប្រាណ ទាំងមូលឲ្យបានសព្វវ។ បាច់លើរូបនា ងត្រូវងូតទឹកជម្រះខ្លួនបន្ទាប់ពី អស់ រដូវ និងអស់ ឈា មឆ្លលងទន្លេនេះ។ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ចូរពួកអ្នកជៀសវាងពីការរួមដំណេកជាមួយ ភរិិយាក្នុងអំឡុងពេលមានរដូវ ហើយកុំទៅ ជិិតពួកនា ង (ដើម្បីរួមដំណេក) រហូដែល់ ពួកនា ងជ្រះស្អាត (អស់ រដូវហើយងូតទឹក សម្អាត)ខ្លួនប្រាណសិិន។ បើសិិនជាពួកនា ង ជ្រះស្អាតហើយនោះពួកអ្នកអាចរួមដំណេក ជាមួយពួកនា ងនៅត្ររង់កន្លែ ង(ទ្វារមាស ) ដែលអល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២២២)

តើជនមូស្លីមត្រូវជម្រះសម្អាតពីជូនុប និងពីហាហ្ទាសធំយ៉ាងដូចម្ដេច? គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ជនមូស្លីមដោយការនៀត(តាំងចិិត្តត)សម្អាតខ្លួនប្រាណ របស់ គេ រួចចាក់ទឹកឱ្យបានសព្វវពេញខ្លួនប្រាណ។ ក៏ប៉ុន្ដែដែលពេញលក្ខខណៈបំផុត គឺសម្អាតដូចដែលគេធ្វើ បន្ទាប់ពីបន្ទោបង់រួច បន្ទាប់មកយកទឹកជម្រះកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)។ បន្ទាប់មកទៀត គេត្រូវចាក់ទឹកលើ ខ្លួនប្រាណរបស់ គេទាំងអស់ ដែលនៅសល់។ ធ្វើបែបនេះ គេនឹងទទទួលផលបុ ណ្យ ជាច្រើនពីអល់ឡោះ ហើយវាស្ររបនិងមាន គ៌ារបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ផងដែរ។ ប្រសិន នបើជនមូស្លីមបានងូតទឹកសម្អាតពីជូនុបរួចហើយនោះ គឺវាអាចជំនួសទឹក

វូហ្ទុបាន ដោយគេមិនចាំបាច់យកទឹកវូហ្ទុទៀតនោះទេ។ ហើយជាការប្ររសើរ គឺគប្បីងូតទឹកដែលមានការយកទឹកវូហ្ទុមុន ព្រោះវាក៏ជាមាន គ៌ារបស់ ព្យាការី មូហាំម៉ាត់បានណែនាំ។

អនាម័យរបស់អ្នក ការជូតលើស្រោោមជើង៖

ដោយសារក្សារផ្តតល់ភាពងា យស្រួល

នៃសាសនា ឥស្លាម ជនមូស្លីមអាចជូត លើស្រោោមជើង ឬស្បែកជើង របស់ គេ ដែលគេកំពុងពាក់ដោយដៃទទឹករបស់ គេជំនួសការលាងទឹកបានក្នុងការយក ទឹកជម្រះកាយ តែត្រូវមានលក្ខខខណ្ឌឌ មួយ គឺគេត្រូវមានទឹកជម្រះកាយ (ទឹក វូហ្ទុ ) ជាមុនសិិននៅពេលដែលគេ ពាក់ស្រោោមជើងឬក៏ស្បែក ជើងនោះ ហើយវាមានរយៈ ពេល២៤ម៉ោោងសម្រាប់ អ្នកនៅផ្ទះ និង ៧២ម៉ោោងគឺសម្រាប់អ្នក ដំណើរ។ ចំណែកឯក្នុងការងូតទឹកជូនុប វិិញ គឺចំាបាច់ត្រូវលាងជើងទាំងសងខាង ក្នុងគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ ។ បុគ្គគល ដែលមិនអាចប្រើ ប្រាស់ទឹក ប្រសិន នបើមិនអាចប្រើ ប្រាស់ទឹក បានក្នុងការយកទឹកជម្រះកាយ(វូហ្ទុ) ឬងូតទឹក ដោយសារមានជំងឺ ឬគ មាន ទឹក ឬទឹកប្រើ ប្រាស់មិនគ្រប់គ្រាន់ គឺគេ ត្រូវប្រើ ដីសម អាតរហូតទាល់តែមានទឹក ឬអាចប្រើ ប្រាស់ទឹកវិិញបាន។

របៀបសម្អាតដោយប្រើដីស្អាត (តាយ៉ាំមុម) គឺគេត្រូវយកដៃ ទាំងពីរទះនឹងដីចំ នួនមួយដង។ បន្ទាប់មក ត្រូវជូតមុខ។ បន្ទាប់មក ទៀត ត្រូវជូតខ្ននងដៃស្ដាំរបស់ គេដោយ បាតដៃខាងឆ្វេង និងជូតខ្ននងដៃខាង ឆ្វេងដោយបាតដៃខាងស្ដាំ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

សឡាត ឬការថ្វាយបង្គំ គឺជាសស រទ្រូងរបស់ សាសនា ឥស្លាម ហើយវាជា ទំនាក់ទំនងរបស់ ខ្ញុំបម្រើនិងព្រះជាម្ចាស់របស់ ខ្លួន។ ហេតុដូចនោះហើយ ទើបការ សឡាតនេះ គឺជាការគោរពសក្កាការៈដ៏ឧត្តុងឧត្តតម និងជាកិិច្ចចការដ៏ល្អប្ររពៃក្រៃលែង ហើយពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រើឱ្យជនមូស្លីមថែរក្សាការសឡាត នេះ នៅគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ មិនថាក្នុងពេលមិនធ្វើដំណើរ ឬធ្វើដំណើរ ពេលមាន សុខភាពល្អ ឬពេលមានជំងឺនោះឡើយ។

មាតិិកា ការថ្វាយបង្គំឬសឡាតនៅក្នុងឥស្លាម ឋានៈ និងផលបុ ណ្យនៃការសឡាត តើអ្វីទៅជាលក្ខខខណ្ឌឌដែលចាំបាច់ត្រូវមានមុនពេលស ឡាត? សឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចទាំងប្រាំ និងពេលវេលា របស់ វា ទីកន្លែ ងសឡាត របៀបស ឡាត តើខ្ញុំត្រូវស ឡាតយ៉ាងដូចម្តេច? គោលគ្រឹះ[(រូកុន) និងប្ររក្សារចាំបាច់(វ៉ាជិិប)នៃសឡាត ប្ររក្សារដែលនាំឱ្យខូចស ឡាត ប្ររក្សារដែលមិនគប្បីធ្វើក្នុងពេលស ឡាត តើអ្វីទៅជាការសឡាតស៊ូណិិត(ថ្វាយបង្គំ ស្ម័គ្ររចិិត្តត)? ការសឡាតជើម៉ាអះ(ថ្វាយបង្គំរួមគ នា) ការប្ររក្សាសហៅឱ្យមកថ្វាយបង្គំ(អាហ្សាន) ការមានចិិត្តតនឹងនរ ស្មឹ[ងស្មាធក្នុងពេលស ឡាត ការសឡាតជុមអាត់(ថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្ររ) ការសឡាតរបស់ អ្នកធ្វើដំណើរ ការសឡាតរបស់ អ្នកជំងឺ

ការសឡាតរបស់អ្នក > ការថ្វាយបង្គំ ឬសឡាតនៅក្នុងឥស្លាម > ឋានៈៈ និងផលបុណ្យនៃការសឡាត ពាក្យដើមនៃពាក្យ"សឡាត" គឺមានន័យថា ការបួងសួ ង។ វាជាទំនាក់ទំនង រវាងខ្ញុំបម្រើ(មនុស្ស លោក)និងម្ចាស់របស់ គេ ជាអ្នកដែលបង្កើតគេ(អល់ឡោះ) ។ ក៏ដូចជារួមបញ្ចូ លនូវការបង្ហាញដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់បំផុតនៃការចុះចូលទាំងស្រុងចំពោះ អល់ឡោះ ការត្ររឡ ប់ទៅរកទ្ររង់ ការស្វែងរកជំនួយ និងការគាំទ្ររពីទ្ររង់។ នៅពេល ដែលអ្នកឥស្លាមឈរសឡាតនៅចំពោះមុខទ្ររង់ សន្ទនា ជាមួយទ្ររង់ និងរលឹកដល់ទ្ររង់ ដែលធ្វើឲ្យមានអារម្មមណ៍សផងងប់សផងាត់ នឹករលឹកអំពីធាតុពិតនៃជីវិតរបស់ គេដែលមិន ស្ថិិតស្ថេរ និងធាតុពិតនៃលោកិិយដែលគេកំពុងរស់នៅក្នុងវា ហើយទទទួលស្គាល់ នូវភាពអស្ចារ្យរបស់ ទ្ររង់ និងក្តីមេ្តាករុណាដ៏ធំធេងរបស់ ទ្ររង់ចំពោះគេ។ ហើយការសឡាតនេះ នឹងជំរុញរូបគេឱ្យឆ្ពោះ ទៅកាន់ការប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងច្បាប់ របស់ អល់ឡោះ និងចេញឆផងាយពីអំពើល្មើស ទង្វើ អសីលធម៌ និងអំពើទុច្ចរិិត។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ សឡាតអាចហា មឃាត់អំពីការ ប្ររព្រឹ [ត្តតអសីលធម៌ និងអំពើទុច្ចរិិត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៩ៈៈ៤៥)

សឡាត គឺជាការគោរពសក្កាការៈដ៏ឧត្តុងឧត្តតម និងជាកិិច្ចចការដ៏ល្អប្ររពៃបំផុត។ វាជា ការ គោរពសក្កាការៈដែលមិន ត្រឹ[ម តែពាក់ព័ន្ធនឹងរូបកាយប៉ុណ្ណោះណោះទេ តែថែមទាំង ដួងចិិត្តត គំនិិត និងអណ្ដាតផង ដែរ។ សារៈសំខាន់ដ៏ធំធេង របស់ វា អាចត្រូវបាន គេមើល ឃើញ នៅក្នុង ទិដ្ឋភាពមួយចំនួនរួមមានដូចខាង ក្រោោម៖

សឡាតគឺមានឋានៈដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់បំផុត វាជាគោលគ្រឹះ[ទីពីរក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះ[(ទាំងប្រាំ)របស់ សាសនា ឥស្លាម ដូចដែលអ្នកនាំ សារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គេបានស្ថាបនាសាសនា ឥស្លាម លើប្រាំប្ររ ការ៖ ធ្វើសាក្សីថា គ មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ពិត គឺមានតែអល់ឡោះ ហើយព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺ ជា អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ហើយ ត្រូវបញ

ឈរសឡាត...."។ (អាល់ពូខរីៈ៨ មូស្លីមៈ១៦)។ ហើយគ្រឹះ[នៃសំណង់ជា

ប្ររភពដើមដែលគេពឹងផ្អែកលើវា ហើយមិនអាចឈរបានទេប្រសិន នបើគ មានវា។

ការសឡាតរបស់អ្នក ភស្តុ តាងនៃច្បាប់បានចាត់ទុកភាពខុសគ្នារវាងអ្នកមូស្លីម និងអ្នកគ្មានជំនឿ គឺ ការបញ ឈរសឡាត ដូចអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍៖ "ពិតណាស់ រនាំងរវាង អ្នកឥស្លាមនិងស្ហុីរិិក និងភាពគ មានជំនឿ គឺការបោះបង់សឡាត"(មូស្លីម)។ ហើយលោកបានមានប្ររសាសន៍ផងដែរថា ៖ "កិិច្ចសន យារវាងពួកយើងនិងពួកគេ គឺសឡាត។ ជនណាហើយដែលបោះបង់វា ពិតណាស់ គេជាអ្នកគ្មានជំនឿ"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ២៦២១ អាន់ណាសាអុីៈៈ៤៦៣ ) អល់ឡោះបានប្រើឱ្យថែរក្សាសឡាតគ្រប់កាលៈទេសៈៈទាំងអស់ មិនថាក្នុងពេល ធ្វើដំណើរ ពេលមិនធ្វើដំណើរ ពេលមានសន្តិិភាព ពេលមានសង្គ្រាម ពេលមាន សុខភាពល្អ និងពេលមានជំងឺ ហើយប្ររតិិបត្តិិវាទៅតាមលទ្ធធភាពដែលគេអាច ធ្វើបាន ដូចដែលអល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរពួកអ្នកថែរក្សាសឡាតទាំងប្រាំ ពេល"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៣៨)។ ហើយទ្ររង់បាន ពណ៌នាអំពីល ក្ខណៈៈសម្បត្តិិ ខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់ដែលមានជំនឿ ដោយទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "និងបណ្តាអ្នក ដែលថែរក្សាលើការប្ររតិិបត្តិិស ឡាតរបស់ ខ្លួន"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ៩) 2 3

ផលបុ ណ្យជាច្រើននៃសឡាត

មានសេចក្តីរាយការណ៍ជាច្រើនអំពីផលបុណ្យនៃសឡាត ទាំងភស្តុ តាងនៅក្នុង គម្ពីរគួរអាន និងក្នុងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការី ដែលមានដូចជា៖

ជម្រុះចោលនូវបាបកម្មមទាំងឡាយ៖ ដូចដែលអ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការ សឡាតទាំងប្រាំពេល ពីជុមអាត់(ថ្ងៃសុក្ររ)មួយទៅជុមអាត់មួយទៀត វាជម្រុះ ចោលនូវបាបកម្មមដែលនៅចន្លោះនោះ ដរាប ណាគេចៀសវាងពីបាបកម្មមធំៗ"។ (មូស្លីមៈ២៣៣ អាត់តៀរមីហ សីៈ២១៤) វាជាពន្លឺបំភ្លឺស ម្រាប់អ្នកមូស្លីមក្នុងជីវិតរបស់ គេ វាជំរុញឱ្យគេប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើល្អ និងជៀសឆផងាយពីអំពើអាក្ររក់ ដូចដែលអល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដ ណាស់ សឡាតហា មឃាត់អំពីការប្ររព្រឹ [ត្តិិអសីល ធម៌ និងអំពើទុច្ចរិិត"។ (គម្ពីរ គួរអាន ២៩ៈៈ៤៥)។ ហើយអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការសឡាត គឺជាពន្លឺ"។ (មូស្លីមៈ២២៣)

ការសឡាតរបស់អ្នក វានឹងត្រូវបានគេជំនុំជម្រះមុនគេបង្អអស់នៅថ្ងៃបរលោក។ ប្រសិន នបើវាល្អត្រឹ[មត្រូវ ហើយគេទទទួលយកនោះ ទង្វើ កុសល ផ្សេងទៀតក៏គេទទទួលដែរ។ តែប្រសិន នបើ គេបដិិសេធ(មិនទទទួលយក)ទេនោះ ទង្វើ ផ្សេងទៀតដែលនៅសល់ ក៏គេមិន ទទទួលយកដែរ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្វីដែលគេជំនុំជម្រះ មុនគេបង្អអស់ចំពោះមនុស្សនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺការសឡាត។ ប្រសិន នបើវាល្អ ត្រឹ[មត្រូវនោះ ទង្វើ ផ្សេងទៀតក៏ល្អត្រឹ[មត្រូវដែរ។ ប្រសិន នបើវាមិនល្អវិិញនោះ ទង្វើ ផ្សេងទៀតក៏មិនល្អត្រឹ[មត្រូវដែរ"។ 3 > អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រើឲ្យ ថែរក្សាសឡាតនៅក្នុងគ្រប់ស្ថានភាព ទាំងអស់ សូម្បីតែក្នុងពេលធ្វើសង្គ្រាម និងពេលមានគ្រោះក៏ដោយ។

សឡាត ជាពេលវេលាដែលមានរសជាតិិបំផុតសម្រាប់អ្នកមានជំនឿក្នុងខណៈ ពេលដែលគេសន្ទទនាចំពោះម្ចាស់របស់ គេនៅក្នុងពេលស ឡាត ហើយគេទទទួលបានសន្តិិភាព ភាពសផងងប់សផងាត់ និងក្តីមេ្តាករុណាពីអល់ឡោះ។

ហើយវាជារសជាតិិដ៏ល្អប្ររពៃបំផុតសម្រាប់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដូចដែលលោក បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "សឡាតគឺជាប្ររភពនៃសេចក្តីរីករាយដ៏ធំធេងបំផុតរបស់ ខ្ញុំ"។ (អាន់ណាសាអុីៈៈ ៣៩៤០)

ហើយលោកបានមានប្ររសាសន៍ទៅកាន់លោក ពីឡាល ដែលជាអ្នកប្ររ កាស ហៅមនុស្សឱ្យមកស ឡាតថា៖ "សូមឱ្យយើងមានភាពសផងងប់សុខដោយសារក្សារសឡាត ឱ ពីឡាល"។ (អាពូទើវូទៈ ៤៩៨៥)។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ នៅពេលដែលជួបរឿងពិិបាកចិិត្តត លើរឿងអ្វីមួយ គឺលោកតែងតែទៅសឡាត"។ (អាពូទើវូទៈ ១៣១៩)

ការសឡាតរបស់អ្នក

ជនណាខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវស ឡាត?

ការសឡាតគឺជាកាតព្វវកិិច្ចចដែលចាំ បាច់ លើគ្រប់បុគ្គគលមូ ស្លីមដែលមានសតិិបញ្ញា គ្រប់ អាយុ មិនមែន ជាអ្នកមានឈា មរដូវ ឬឈា ម ឆ្លលងទន្លេ ដោយគេមិនត្រូវស ឡាតក្នុងពេលដែល នាងមានឈា ម រដូវ ឬឈា មឆ្លលងទន្លេនោះឡើយ ហើយក៏មិនចាំបាច់ត្រូវស ឡាតសងវិិញនូវអ្វី ដែលបានកន្លលងផុតក្រោោយពីនា ងបាន ជ្រះស្អាត បន្ទាប់ពីអស់ ឈា មានោះដែរ។ (សូមមើលទំព័រ

មានអាយុ១៥ឆ្នាំ ដុះរោមនៅជុំវិិញប្ររដាប់ភេទ ឬ ទ្វារលាមក ចេញទឹកកាមក្នុងពេលគេង ឬពេលភ្ញាក់ ដឹងខ្លួន មករដូវ ឬមានផ្ទៃពោះ

ការសឡាតរបស់អ្នក > តើអ្វីទៅជាលក្ខណ្ឌ ឌដែលចាំបាច់ត្រូវមានមុ នពេលសឡាត? ជ្រះស្អាតអំពីហាហ ទាស និងប្ររក្សារកខ្វក់៖ យើងបានបកស្រាយពីបញ ហានេះយ៉ាង លម្អិិតរួចមកហើយ(សូមមេីលទំព័រ ១១៥ ) 1 2 បិិទបាំងកេរខ្មាស(អាវរ៉ាត់) គេដាក់លក្ខខខណ្ឌឌចំពោះការបិិទបាំងកេរខ្មាសដោយសម្លៀកបំពាក់ដែលមិនបង្ហាញឱ្យ ឃើញនូវរាងកាយច្បាស់ដោយមូលហេតុខ្លី ឬស្តើងឡើយ។

ហើយកេរខ្មាសមានបីប្ររភេទ៖

ចំពោះស្ត្រី៖ កេរខ្មាសរបស់ ស្ត្រីពេញវ័យ គឺត្រូវបិិទបាំងខ្លួនប្រាណរបស់ នាង ទាំងមូល លើកលែងតែមុខ និងប្ររអប់ដៃទាំងពីររបស់ នាងប៉ុណ្ណោះណោះ។

កូនក្មេង៖ គឺត្រូវបិិទបាំងកេរខ្មាសទាំងពីរប៉ុណ្ណោះណោះ។

បុរស៖ កេរខ្មាសរបស់ បុរសពេញវ័យ គឺត្រូវបិិទបាំងពីផ្ចិិត រហូដែល់ជង្គង់។

អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱកូនចៅអាហ្ទាំ! ចូរពួកអ្នកលម្អអសម្លៀកបំពាក់ របស់ ពួកអ្នកនៅរាល់ ម៉ាស្ជិិទ(ពេលស ឡាត)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៧ៈ៣១)។ ហើយការ បិិទបាំងកេរខ្មាស គឺជាការលម្អអ ដែលមានកម្រិិ តទាបជាងគេ។ ហើយអត្ថថន័យនៃពាក្យ "រាល់ម៉ាស្ជិិត" គឺរាល់ពេលស ឡាត។ > ចាំបាច់លើស្រ្តីមូស្លីមនៅក្នុងពេលស ឡាត គឺត្រូវបិិទបាំងរាងកាយរបស់ ទាំងមូល របស់ នាង លើកលែងតែមុខនិងប្ររអប់ដៃប៉ុណ្ណោះណោះ។

ការសឡាតរបស់អ្នក 3 តម្ររង់មុខទៅទិិសគិិបឡាត់

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយគ្រប់កន្លែ ងដែលអ្នកចេញដំណើរ(ហើយអ្នក ចង់សឡាត) ចូរអ្នកតម្ររង់មុខរបស់ អ្នកទៅកាន់ទិិសម៉ាស្ជី តអាល់ហារ៉៉ម(កាក់ហ្ពះ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៤៩) គិិបឡាត់របស់ ជនមូស្លីម គឺកាក់ហ្ពះដែលបានសាងដោយបិិតានៃបណ្តាព្យាការី ទាំងឡាយ គឺព្យាការីអុីព្ររហ៊ី ម ហើយបណ្តាព្យាការីទាំងឡាយបានធ្វើបុណ្យ ហាជ្ជីនៅទីនោះ។ យើងទាំងអស់ គ នាក៏ដឹងដែរថា ពិតណាស់ កាក់ហ្ពះ វាគ្រាន់ ជាដុំថ្មមដែលមិនអាចបង្កកគ្រោះថ្នាក់ និងមិនអាចផ្តតល់ផលប្ររ យោជន៍អ្វីឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែអល់ឡោះបានប្រើឱ្យយើងតម្ររង់មុខទៅរកវាក្នុងពេលស ឡាត ដើម្បីរូបរួម អ្នកមូស្លីមទាំងអស់ ទៅរកទិិសតែមួយ និងគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះនឹង ទិិសមួយ នោះ។ ចាំបាច់លើអ្នកមូស្លីមត្រូវតម្ររង់មុខទៅរកកាក់ហ្ពះប្រសិន នបើគេមើលឃើញ វានៅនឹងមុខ។ ចំណែកឯអ្នកដែលនៅឆផងាយនោះ គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ រូបគេគ្រាន់តែតម្ររង់ មុខទៅកាន់ទិិសម៉ាក្កះប៉ុណ្ណោះណោះ។ ការងាកចេ ញ បន្តិិចក្នុងពេលតម្ររង់មុខនោះមិនមានបញ្ហាឡើយ។ ព្យាការីមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "ចន្លោះរវាងទិិសខាងកើតនិងទិិសខាងលិិច គឺជាទិិសគិិបឡាត់"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ ៣៤២) ប្រសិន នបើគ មានសមត្ថថភាពក្នុងការតម្ររង់ទៅកាន់ទិិសគិិបឡាត់ ដោយសារជំងឺ ឬអ្វីផ្សេង លក្ខខខណ្ឌមួយនេះត្រូវបានលើកលែង ដូចដែលកាតព្វវកិិច្ចទាំងឡាយ ត្រូវបានគេលើកលែងនៅពេលដែលគេអស មត្ថថភាពដូចនោះដែរ។ អល់ឡោះបាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះទៅតាមលទ្ធធភាពរបស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៤ៈៈ១៦)

ការសឡាតរបស់អ្នក ដល់ពេលវេលាសឡាត 4

វាគឺជាលក្ខខខណ្ឌឌមួយដើម្បីឱ្យការសឡាតមានភាពត្រឹ[មត្រូវ ហើយសឡាតមិន ត្រឹ[មត្រូវឡើយប្រសិន នបើគេប្ររតិិបត្តិិវាមុនពេលដល់វេលារបស់ វា ហើយក៏ហា មឃាត់ មិនឱ្យពន្យារពេលស ឡាតនោះដែរ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ពិតប្រាកដណាស់ សឡាតជាកាតព្វវកិិច្ចមួយទៅលើបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលមាន ពេលកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់"។(គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១០៣) ប្ររក្សារមួយចំនួនដែលគប្បីយកចិិត្តតទុកដាក់នៅពេលដែលពេលវេលាសឡាតមកដល់៖

>អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ សឡាតគឺជាកាតព្វវមួយទៅលើ បណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលមាន ពេលកំណត់ច្បាស់លាស់"។ (គួរអាន ៤ៈ១០៣) ជាការល្អប្ររសើរ ត្រូវប្ររតិិ បត្តិិស ឡាតនៅ ពេលដំបូងរបស់ វា។ ចាំបាច់ប្ររតិិបត្តិិស ឡាតក្នុងពេលវេលារបស់ វា ហើយមិនត្រូវពន្យារពេលស ឡាត ឡើយ ទោះដោយមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ។ ជនណាដែលខកខានសឡាតដោយសារគេងលក់ ឬភ្លេច គឺចាំបាច់លើគេត្រូវ រួសរាន់ក្នុងការប្ររតិិ បត្តិិស ឡាតឡើងវិិញនៅពេលណា ដែលគេនឹកឃើញ។

ការសឡាតរបស់អ្នក > សឡាតដែលជាកាតព្វកិិច្ចចទាំងប្រាំ និងពេលវេលារបស់វា សឡាតស៊ូពុស ឬថ្វាយបង្គំពេលទៀបភ្លឺ៖ មានចំនួនពីររ៉៉ក្អាត់។ ពេលវេលា របស់ វាចាប់ផ្តើមពីសេតរុណរះ គឺការចាប់ផ្តើមចេញពន្លឺ ដំបូងនៅជើងមេឃនៅទិិសខាងកើត ហើយបញ្ចច ប់នៅពេលថ្ងៃរះ។ សឡាតអាសើរ ឬថ្វាយបង្គំពេលរសៀល៖ វាមានចំនួនបួនរ៉៉ក្អាត់ ហើយ ពេលវេលារបស់ វា ចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីផុតពេលស ឡាតហ៊្សូហោរ គឺនៅពេលដែលស្ររមោ លវត្ថុ មួយមានប្ររវែងស្មើនឹងខ្លួនវាវិិញ ហើយ បញ្ចច ប់ នៅពេលថ្ងៃលិិច។ ចាំបាច់លើជនមូស្លីមរួសរាន់ក្នុងការប្ររតិិ បត្តិិ សឡាតមុនពេលពន្លឺថ្ងៃចុះខ្សោយនិងមានពណ៌លឿង។ សឡាតហ៊្សូហោរ ឬថ្វាយបង្គំពេលថ្ងៃត្ររង់៖ មានចំនួនបួនរ៉៉ក្អាត់។ ហើយពេលវេលារបស់ វា ចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃជ្រេ ហើយបញ្ចច ប់នៅពេលដែល ស្ររមោល នៃវត្ថុមួយមានប្ររវែងស្មើនឹងប្ររវែងដើមនៃវត្ថុនោះវិិញ។ សឡាតម៉ាហ្គ្រិិប ឬថ្វាយបង្គំពេលថ្ងៃលិិច៖ វាមានចំនួនបីរ៉៉ក្អាត់ ហើយ ពេលវេលារបស់ វា ចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិិច និងបាត់រូបរាងរបស់ វាពី ជើងមេឃ ហើយបញ្ចច ប់នៅពេលដែលបាត់ពន្លឺក ររហាមដែលបង្ហាញ ចេញបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិិច។

អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចស ឡាតលើជនមូស្លីមក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់ប្រាំ ពេល។ វាគឺជាស រទ្រូង នៃសាសនា ហើយទ្ររង់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីកាតព្វវកិិច្ចច និងបានកំណត់ចំពោះវានូវពេលវេលាយ៉ាងច្បាស់លាស់ដូចមាននៅខាងក្រោោម៖

សឡាតអុីស្ហា ឬថ្វាយបង្គំពេលយប់៖ មានចំនួនបួនរ៉៉ក្អាត់ ហើយពេល វេលារបស់ វា ចាប់ផ្តើមពីពេលបាត់ពន្លឺក ររហាម(នៅទិិសខាងលិិច) ហើយបញ្ចចប់ នៅពាក់កណ្តាលយប់។ គេអាចប្ររតិិ បត្តិិវានៅពេល សេតរុណរះបានក្នុងករណីចាំ បាច់ណាមួយ។

ការសឡាតរបស់អ្នក ជនមូស្លីមអាចពឹងផ្អែកលើប្ររតិិទិិនដែលបញ្ជាក់ពីពេលវេលាសឡាតដោយមិន ចាំបាច់ពិនិត្យមើលការមកដល់ពេលវេលាសឡាតដោយខ្លួនឯងក៏បាន។ > កន្លែងសឡាត

សាសនា ឥស្លាមបានប្រើឱ្យប្ររតិិបត្តិិស ឡាតរួមគ នាជាក្រុម(សឡាតជើម៉ាអះ) ហើយគប្បីត្រូវស ឡាត(រួមគ នានេះ)នៅក្នុងម៉ាស្ជិិដៃើម្បីឱ្យមានការរូបរួមសម្រាប់ ជនមូស្លីម ក៏ដូចជាបង្កើ នចំណងបងប្អូននិងសេចក្តីស្ររលាញ់រវាងពួកគេ ហើយ បានចាត់ទុកការប្ររតិិបត្តិិស ឡាតរួមគ នានោះ គឺល្អប្ររសើជាងការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត តែម នាក់ឯងជាច្រើនកម្រិិ ត ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការសឡាត រួមគ នា(សឡាតជើម៉ាអះ) គឺល្អប្ររសើរជាងការសឡាតម នាក់ឯងចំនួន២៧កម្រិិត"។ (អាល់ពូខរីៈ៦១៩ មូស្លីមៈ៦៥០ អះម៉ាត់ៈៈ៥៩២១) ក៏ប៉ុន្តែ ទោះបីជាសឡាតនៅទីកន្លែ ងណាក៏ត្រឹ[មត្រូវដែរ។ នេះហើយជាសេចក្តី មេ្តាករុណារបស់ អល់ឡោះមកលើយើងទាំងអស់ គ នាដូចដែលអ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖"ផែនដីត្រូវបានធ្វើជាកន្លែ ងសម្រាប់ឱ្យខ្ញុំសឡាត ហើយវា(ដី)

ការសឡាតរបស់អ្នក គឺមានភាពជ្រះស្អាត(ពោលគឺសម្រាប់ធ្វើការតាយុាំមុមពេលគ្មានទឹកឬនៅពេល ដែលមិនអាចប្រើ ទឹក បាន)។ បុរសម្នាក់ណាក៏ដោយនៃប្ររជាជាតិិរបស់ ខ្ញុំ នៅពេល ដែលដល់វេលាសឡាត ចូរឱ្យគេសឡាតចុះ"។ (អាល់ពូខរី ៣២៨ មូស្លីម ៥២១) លក្ខខណៈនៃកន្លែ ងសឡាត ឥស្លាមបានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌចំពោះកន្លែងសឡាតគឺត្រូវឱ្យដីនោះមានភាពជ្រះស្អាត។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងបានបញ្ជាចំពោះអុីព្ររហ៊ី ម និងអុីស្មាអែល ថា៖ ចូរអ្នកទាំងពីរសម្អាតកាក់ហ្ពះរបស់ យើងសម្រាប់បណ្តាអ្នកតវ៉ាហ្វវ និងបណ្តាអ្នក អៀកទីកាហ្វវ និងបណ្តាអ្នករូកុ ស៊ូជោត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១២៥)។ ហើយធាតុដើម របស់ ដី គឺជ្រះស្អាត ហើយប្ររក្សារកខ្វក់កើតឡើងមកក្រោោយប៉ុណ្ណោះណោះ។ អ្វីដែលមិនបាន ដឹងថាមានប្ររក្សារកខ្វក់ទេនោះ គេកំណត់ថាវាមានភាពជ្រះស្អាត ហើយអាចស ឡាត លើវាបាន ដោយមិនចាំបាច់ប្រើ កម្រាល ឬក្ររណាត់នោះឡើយ។ ក្នុងនោះដែរ មានចំណុចជាច្រើនដែលចាំបាច់ត្រូវពិនិត្យនៅកន្លែ ងសឡាត ដូចជា៖

កន្លែ ងសឡាតរបស់ គេមិនត្រូវឱ្យមានការប៉ះពាល់ដល់មនុស្សឡើយ ដូចជាការ សឡាត នៅលើផ្លូវដើរ កន្លែ ងដែលគេឆ្លលងកាត់ និងកន្លែ ងដែលត្រូវបានគេហា ម មិនឱ្យឈប់ដែលនាំឱ្យមានផល វិិបាក និងកកស្ទះដល់មនុស្ស។ អ្នកនាំសារ មូហាំម៉ាត់បានហា មឃាត់អំពីការរំលោភបំពាន និងបង្កកគ្រោះថ្នាក់ ដោយលោក មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរកុំបង្កកគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនឯង ហើយកុំបង្កកគ្រោះថ្នាក់ដល់ អ្នកដទៃ"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ២៣៤០ អះម៉ាត់ៈៈ២៨៦៥) កន្លែ ងសឡាតនោះ មិនត្រូវមានអ្វីដែលបង្កការរំខានដល់អ្នកស ឡាតឡើយ ដូចជា មានរូបភាព ឬសំទេងខ្លាំង ឬសំទេងតន ត្រី្រី ជាដើម។ កន្លែ ងនោះមិនមែនជាកន្លែ ងបង្ហាញពីការគោរពសក្កាការៈបែបលេងសើច និងការ សើចចំអកឡើយ ដូចជាបុគ្គគល ម្នាក់សឡាតនៅកន្លែ ងផឹកស្រា ឬជ្រុលនិិ យម និងអ្វីផ្សេងពីនេះទៀត។ ហើយអល់ឡោះបានហា មឃាត់អំពីការជេរប្ររមាថ ដល់ព្រះរបស់ ពួកគ្មានជំនឿ ព្រោះវាជាហេតុដែលនាំឱ្យពួកគេជេរប្ររមាថដ ល់ អល់ឡោះវិិញទាំងបំពានដោយគ មានចំណេះដឹង។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

ការសឡាតរបស់អ្នក "ចូរពួកអ្នកកុំជេរប្ររមាថចំ ពោះព្រះនានា ដែលពួកគេបួងសួងផ្សេងពីអល់ឡោះឱ្យ សោះ ព្រោះវាជាហេតុធ្វើឱ្យពួកគេជេរប្ររមាថអ ល់ឡោះវិិញទាំងបំពានដោយគ្មាន ចំណេះដឹង"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ១០៨) កន្លែ ងនោះមិនមែនជាកន្លែ ងដែលរៀបចំសម្រាប់ប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើខុសឆ្គគងនឹងអល់ឡោះ ឡើយ ដូចជា ឌីស្កូ និងក្លឹ[បរាត្រីជាដើម។

ការសឡាតរបស់អ្នក > កន្លែងសឡាត តើអ្នកអាចប្ររតិិ បត្តិិស ឡាតរួមគ នាក្នុងម៉ាស្ជិិទបានដែរឬទេ? ចំពោះបុរស ចាំបាច់ត្រូវប្ររតិិ បត្តិិស ឡាតរួមគ នា ដោយវាជាទង្វើ ដ៏ប្ររសើរ ហើយអល់ឡោះស្ររលាញ់បំផុត។ ហើយគេក៏អនុញ្ញាតចំពោះស្ត្រីផងដែរ។ គេហា មឃាត់មិនឱ្យសឡាតនៅកន្លែ ងដែលមានភាពកខ្វក់ ឡើយ ដោយ អល់ឡោះបានប្រើឱ្យយើងមានភាពជ្រះស្អាតក្នុងពេលស ឡាត។ គេហា មឃាត់មិនឱ្យបំពានលើមនុស្ស និងផ្តតល់ការលំបាកដល់ពួកគេឡើយ សូម្បីតែក្នុងពេលស ឡាតក៏ចាំបាច់លើអ្នកត្រូវជ្រើសរើសកន្លែងផ្សេងដែរ។ ប្រសិន នបើអ្នកមិនអាចប្ររតិិ បត្តិិស ឡាតក្នុងម៉ាស្ជិិទ តើកន្លែ ងផ្សេងទៀត នោះមានភាពកខ្វក់ដែរឬ? ប្រសិន នបើកន្លែ ងនោះមិនមានភាពកខ្វក់ តើការសឡាតនៅទីនោះមានផល ប៉ះពាល់ដល់មនុស្សឬអត់ ដូចជានៅលើផ្លូវដើរជាដើម? តើកន្លែ ងនោះមានអ្វីដែលនាំឱ្យរំខានដល់ការសឡាតរបស់ អ្នកដែរឬទេ ដូចជា មានរូបភាព ឬសំទេងឮខ្លាំង? ទេ ទេ ទេ បាទ បាទ បាទ លក្ខខណៈពិិសេសនៃប្ររជាជាតិិនេះ និងក្តីអាណិិត ស្ររលាញ់ពីអល់ឡោះលើពួកគេ គឺទ្ររង់ ចាត់ទុក ការសឡាត នោះមានភាពត្រឹ[មត្រូវ ទោះបីជាគេ សឡាតនៅទីណាក៏ដោយនៅលើផែនដីនេះ។ បាទ ទេ ចាំបាច់ត្រូវជៀសឲ្យឆផងាយពីអ្វី ដែលធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ឬរំខានដល់ ការសឡាតរបស់ អ្នក។

ការសឡាតរបស់អ្នក > របៀបសឡាត នៀត(ការប៉៉ង)គឺជាលក្ខខខណ្ឌឌមួយដើម្បីឱ្យការសឡាតមានភាពត្រឹ[មត្រូវ។ វាជា ការប៉៉ងក្នុងចិិត្តតរបស់ គេដើម្បីគោរពសក កា ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តាមរយៈការ សឡាត ដោយគេត្រូវដឹងថា គេកំពុងសឡាតម៉ាហ្គ្រិិប ឬសឡាតអុីស្ហា ជាដើម។ ហើយ គេមិនបានកំណត់ឱ្យពោលនឹងមាត់ឡើយកនុងការប៉៉ងនេះឡើយ។ ផ្ទុយ ទៅវិិញ ការប៉៉ង ដោយចិិត្តត គឺជាអ្វី ដែលគេត្រូវការ ហើយការពោលដោយមាត់ វាជា ការខុសឆ្គគង ពីព្រោះ វាគ មានភស្តុ តាងពីព្យាការី និងសហ ការីរបស់ លោកឡើយ។ ឈរឱ្យត្ររង់ដើម្បីស ឡាត ហើយសូត្ររតឹកពៀរថា៖ "អល់ឡោះហ៊ូអឹកពើរ" ដោយ លើកដៃទាំងពីរបស់ គេរហូដែល់ស្មាទាំងពីរ ឬខ្ពពស់ជាងនឹងបន្តិិច ហើយ ដាក់ បាតដៃ តម្ររង់ទិិសគិិបឡាត់។

ហើយការតឹកពៀរមិនត្រឹ[មត្រូវឡើយ លើកលែងតែសូត្ររដោយពាក្យនេះ (អល់ឡោះហ៊ូអឹកពើរ)។ វាមានអត្ថថន័យថា៖ ការលើកតម្កើង និងសេចក្តីរុងរឿង ចំពោះអល់ឡោះ។ អល់ឡោះមហាធំធេងបំផុតលើគ្រប់អ្វីទាំងអស់ ខ្ពពង់ខ្ពពស់ ជាងផែនដី និងអ្វីដែលទាំងអស់ នៅក្នុងវា និងការបំណងប្រាថ្នារបស់ វា។ នៅពេលលើកដៃតឹកពៀរ គឺយើងបោះបង់ចោលរាល់ប្ររក្សារលោកិិយទាំងនោះ ហើយតម្ររង់ឆ្ពោះទៅរកអល់ឡោះ ដែលមហាធំធេងនិងខ្ពពង់ខ្ពពស់ក្នុងពេលស ឡាតដោយចិិត្តត និងសតិិរបស់ យើងដោយ ភាពកោតខ្លាច។ បន្ទាប់ពីតឹកពៀររួច ត្រូវដាក់ដៃស្តាំលើដៃឆ្វេង រួចដាក់វាទាំងពីរលើដើមទ្រូង ហើយធ្វើដូចនេះជានិិច្ចច ក្នុងពេលឈរ។

ការសឡាតរបស់អ្នក គប្បីសូត្ររ ទូអាអុិិសទីហ្វវតះ ៖

˷سبحانك اللهم وحبمدك، وتبارك امسك، وتعاىل جدك، وال إهل غريك (ស៊ុបហា ណាកល់ឡហ៊ុ មម៉ា វ៉ាពីហាំ ទីកា វ៉ាតាហ ពា រ៉៉កាស់មូកា វ៉ាតាអាឡា ចាត់ទូកា វ៉ាឡើអុីឡើហ៊ើ ហ្គ័យរូកា)។ សូត្ររ ៖

ǫأعــــــوذ اابهلل من ال˻شيطان الرجمي មានន័យថា សុំការបញ្ចៀ ស និងការថែរក្សាពីអល់ឡោះអំពីប្ររ ការអាក្ររក់នៃស្ហៃតន។ (អាអ៊ូហ្សូ ពីល ឡាហ៊ី មីណាស់ស សៃត៏ នៀររ៉៉ជីម) សូត្ររ៖

بسم هللا الرمحن الرحمي មានន័យថា ក្នុងព្រះនាមរបស់ អល់ឡោះមហាសប បុរស មហា អាណិិតស្ររឡាញ់។ (ពីស មិិលឡើ ហៀររ៉ោះម៉ា នៀររ៉៉ហ៊ីម) សូត្ររជំពូក អាល់ហ្វាទីហះ ដែលជាជំពូកដ៏ថ្កុំថ្កើងបំផុតនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន។ 4 5 6 7 ពិតណាស់ អល់ឡោះបានរំលឹកព្យាការីមូហាំម៉ាត់អំពីការពេញចិិត្តតរបស់ ទ្ររង់ដោយការបញ្ចុះជំពូកអាល់ហ្វាទីហះទៅកាន់លោក។ ទ្ររង់បានមាន បន្ទូលថា៖

"ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានផ្តតល់ឱ្យអ្នក(ព្យាការី ម៉ូហាំ ម៉ាត់)ប្រាំពីរឃ្លានៃអាល់ម៉ាសានី(ជំពូកអាល់ហ្វាទីហះ)និងគម្ពីរគួរអាន ដ៏ឧត្តុងឧត្តតម"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៥ៈ៨៧) ។ គេឱ្យឈ្មោះវាបែបនេះព្រោះវាមាន ប្រាំពីរឃ្លា។

ការសឡាតរបស់អ្នក ចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវសិិ ក្សាជំពូកអាល់ហ្វាទីហះ ពីព្រោះការសូត្ររវា គឺជា គោលគ្រឹះ[មួយនៃសឡាតសម្រាប់ អ្នកស ឡាតម នាក់ឯង ឬសឡាតជាមួយអុីម៉ាំ ក្នុងពេលស ឡាតដែលមិនតម្រូវឲ្យអុីម៉ាំសូត្ររឮ(សឡាតហ្ស៊ូហោរ និងអាសើរ)។ 8 9 ក្រោោយពីសូ ត្ររអាល់ហ្វាទីហះច ប់ ឬក្រោោយពេលអុីម៉ាំសូត្ររចប់ គេត្រូវពោល ថា៖ "អាមីន" ដែលមានន័យថា៖ ឱអល់ឡោះជាម ចាស! សូមទ្ររង់ទទទួលយកផងចុះ។ បន្ទាប់ពីសូ ត្ររអាល់ហ្វាទីហះរួច ក្នុងពីររ៉៉ក្អាត់ដំបូង គប្បីសូត្ររជំពូកឬឃ្លាខ្លះៗ នៃ

ជំពូកផ្សេងទៀត។ ចំណែកឯរ៉៉ក្អាត់ទីបី និងទីបួន គឺសូត្ររតែអាល់ហ្វាទីហះប៉ុ ណ្ណោះណោះ។ សូត្ររអាល់ហ្វាទីហះ និងជំពូកឬឃ្លាដែលបន្ទាប់ពីវាដោយសំទេងឮៗក្នុងសឡាត ស៊ូពុស និងពីររ៉៉ក្អាត់ដំបូង នៃសឡាតម៉ាហ្គ្រិិប និងសឡាតអុីស្ហា ហើយសូត្ររតិិចៗ នៅក្នុងសឡាតហ៊្សូហោរ និងអាសើរ។ ចំណែកការហ្ស៊ីកៀរក្នុងសឡាត(ក្រៅៅពីការសូត្ររគួរអាន) ត្រូវសូ ត្ររតិិចៗ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

ចំពោះអ្នកដែលមិនបានទន្ទេញជំពូក អាល់ហ្វាទីហះ និងហ្ស៊ីកៀរផ្សេងៗ ក្នុងសឡាត តើត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ចំពោះអ្នកទើបចូលឥស្លាមថ្មី ហើយមិនទាន់ទន្ទេញជំពូក អាល់ហ្វាទីហះ និងហ្ស៊ីកៀរផ្សេងៗក្នុងសឡាត ចាំបាច់លើគេត្រូវធ្វើដូចខាងក្រោោម៖

ត្រូវខិតខំទន្ទេញហ្ស៊ីកៀរដែលចាំបាច់ក្នុងសឡាត ព្រោះសឡាតមិនត្រឹ[មត្រូវ ជាដាច់ ខាត លើកលែងតែជាភាសាអារ៉ាប់ ដែលមានដូចជា៖

ជំពូកអាល់ហ្វាទីហះ, ពាក្យតឹកពៀរ (អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ), ពាក្យ៖ ស៊ុបហា ណា រ៉៉បពីយ៉ាល់ អាហ្ស៊ីម, ពាក្យ៖ សាមីអល់ឡហ៊ូ លីម៉ាន់ហាមីហ្ទះ , ពាក្យ៖ រ៉៉បហ្ពា ណា វ៉ាឡើកាល់ ហាំទូ, ពាក្យ៖ ស៊ុបហា ណា រ៉៉បពីយ៉ាល់អាក់ឡើ, ពាក្យ៖ រ៉៉ប់ ពៀហ្គគហ្វៀ រលី, សូត្ររតះយិិ ត, សឡាវ៉ាតលើណាពី, និងពាក្យឲ្យសាឡាម៖

អាស់សាឡាមូ អាឡៃគុំ វ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡោះ។ ចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវស ឡាត ទោះបីជាមិនទាន់ទន្ទេញចាំក៏ដោយ ដោយ ត្រូវសូ ត្ររនូវអ្វីដែលខ្លួនបានចាំក្នុងពេលខ្លួនសឡាត ឬរំលឹកឃ្លាដែលរូបគេ បានទន្ទេញក្នុងពេលឈរសឡាត ព្រោះអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរ ពួកអ្នកកោតខ្លាចទៅចំពោះអល់ឡោះទៅតាមលទ្ធធភាពដែលពួកអ្នកមាន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៤ៈៈ១៦) ក្នុងខណៈពេលនេះ ចាំបាច់លើគេត្រូវព្យាយា មឲ្យបានខ្លាំងក្នុងការចូលរួមស ឡាតរួមគ នា ដើម្បីជាការអនុវត្តស ឡាត ពីព្រោះថា អុីម៉ាំទទទួលរ៉ាបរងទៅលើ ភាពខ្វះខាតរបស់ ម៉ាក់ម៉ុំ។

ជំពូក អាល់ហ្វាទីហះ មានអត្ថថន័យដូចខាងក្រោោម៖َ اْلَْحَْمُْدُ ِهَّلِل ِ َرَِّب ِ اْلَْعَاَلَِمَِني រាល់ការសរសើរទាំងឡាយ គឺចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់គ្រប់គ្ររងពិិភពទាំងអស់ ។

ការសឡាតរបស់អ្នកِ ال َّرََمْح َِنِ الَّرَِحِِمي ជាម្ចាស់មហាសប បុរស មហា អាណិិតស្ររលាញ់។ِ َمَاِكِل ِ َيَْوِْمِ اِّدلِيِن ជាស្តេច(គ្រប់គ្ររង)នៃថ្ងៃជំនុំជម្រះ(បរលោក)។ُ ِإِاَّياَكَ َنَْعُْبُُدُ َوَِإِاَّياَكَ َنَْسَْتَِعُِني ចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ដែលពួកយើងគោរពសក្កាការៈ ហើយចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ដែលពួកយើងសុំឱ្យជួយ។َ اهِدِاَنا الَرِّص َاَطَ اْلُْمُْسَْتَِقَِمي សូមទ្ររង់មេ្តាចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកយើងនូវមាគាដ៏ត្រឹ[មត្រូវផងចុះ។ْ َرِص َاَطَ ا ِذَّل ِيَنَ َأَْنَْعَْمَْتَ َعََلَِهْي ِْم គឺមាន គ៌ារបស់ បណ្តាអ្នកដែលទ្ររង់បានប្ររទាននូវលាភសក្កាការៈដល់ពួកគេ។َ َغَِرْي ِ اْلَْمَْغُْضُوِِبِ َعََلَِهْي ِْمْ َوََالَ الَّضََاِّلَِني ពុំមែនជា(មាន គ៌ា)អ្នកដែលត្រូវគេខឹងសម្បានិងពុំមែនជា(មាន គ៌ា)ពួកដែលវង្វេងឡើយ។ 10 11 បន្ទាប់មក តឹកពៀរដើម្បីឱនរូកុ ដោយលើកដៃទាំងពីរដល់ស្មា ឬលើសបន្តិិច ដាក់បាតដៃទាំងពីរ តម្ររងទិិសគិិបឡាត់ ដូចដែរបានធ្វើវា នៅ ពេលតឹកពៀរ ទីមួយ។ ឱនរូកុដោយដាក់ខ្ននងតម្ររង់ទិិសគិិបឡាត់ ហើយដាក់ខ្ននងនិងក្បាលឲ្យស្មើគ្នា និងដាក់ដៃទាំងពីរលើជង្គង់ទាំងពីរ ហើយសូត្ររថា៖

˷سبحان ريب العظمي (ស៊ុបហា ណារ៉៉ប់ពីយ៉ាល់ អាហ្សីម)

ការសឡាតរបស់អ្នក 12 មានន័យថា៖ ភាពស្អាតស្អំចំពោះអល់ឡោះ ដ៏ឧត្តុងឧត្តតម និងល្អពិិសិិដ្ឋឋចាកផុតពីភាព ខ្វះខាត។ គប្បីសូត្ររវាចំនួនបីដង។ តែជា កាតព្វវកិិច្ចច គឺតែមួយដងប៉ុណ្ណោះណោះ។ ហើយ ពេលរូកុ គឺគប្បីលើកតម្កើង និងឱនលំទោន ចំពោះអល់ឡោះ។ ងើបពីឱ នរូកុ ហើយឈរត្ររង់វិិញ ដោយលើក ដៃទាំងពីរឱ្យស្មើនឹងស្មាទាំងពីរ ហើយបាតដៃ តម្ររង់ ទិិសគិិបឡាត់ ដូចដែលបានធ្វើរួចមក ហើយសូត្ររថា៖

مسع هللا ملن محده (សាមីអល់ឡហ៊ូ លីម៉ាន់ហាមីហ្ទះ ) ប្រសិន នបើជាអុីម៉ាំ ឬអ្នកស ឡាតម នាក់ឯង។ បន្ទាប់មក ត្រូវសូ ត្ររថា៖ ربنـــا وكل امحلــــد (រ៉៉ប់ហ ពាណា វ៉ាឡើកាល់ហាំទ៍) ទាំងអ៊ីម៉ាំ ទាំងម៉ាក់មុម និងទាំងអ្នកស ឡាតម នាក់ឯង។ គប្បីសូត្ររបន្ថែមទៀតថា៖

محدًاً كثريًاً طيبًاً مبارًاكً فيه، ملَءَ السامء وملء األأرض وملء ما شئت من يشء بعد (ហាំហ ទាន់ កាសីរ៉ាន់ ត័យយីហ្ពាន់ ម៉ូពើរ៉៉កាន់ហ្វីហ៊ី មីល អាស់សាម៉ាអុី វ៉ាមីល អាល់អើរ ទី វ៉ាមីល អាម៉ាស៊ិិតា មីនស្សៃអ៊ិិនហ ពាក់ទូ)។

ការសឡាតរបស់អ្នក បន្ទាប់មកត្រូវតឹកពៀរ រួចហើយត្រូវ ចុះទៅលើដីដោយករាបស៊ូ ជោតលើអវយវៈ ទាំងប្រាំ ពីររួមមាន ថផងាសរួមនឹងច្ររមុះ បាតដៃ ទាំងពីរ ជង្គង់ទាំងពីរ និងចុងជើងទាំងពីរ។

គប្បីត្រូវញែកដៃទាំងពីរឱ្យឃ្លាតពីដងខ្លួនបន្តិិច និងញែកពោះឱ្យឃ្លាតពីភ លៅៅ ទាំងពីរ និងញែកភ្លៅទាំងពីរឱ្យឃ្លាតពីជើងទាំងពីរហើយលើកកំភួនដៃឱ្យផុតពីដីក្នុង ពេលស ឡាត។ សូត្ររក្នុងពេលស៊ូ ជោតថា៖ ˷سبحان ريب األأعىل (ស៊ុបហា ណា រ៉៉ប់ពីយ៉ាល់ អាក់ ឡា)។ ចាំបាច់ត្រូវសូ ត្ររតែមួយដងប៉ុណ្ណោះណោះ តែគប្បីសូត្ររសាឡើងវិិញចំនួន បីដង។ 13 14 មានន័យថា៖ ភាពល្អពិិសិិដ្ឋឋចំពោះអល់ឡោះដែលខ្ពង់ខ្ពពស់ ខ្លាំងពូកែ ហើយខ្ពពង់ខ្ពពស់ នៅលើមេឃទាំងអស់ ដោយឃ្លាតឆផងាយពីរាល់ភាពខ្វះខាត និងការអស មត្ថថភាព។ នៅក្នុងឃ្លានេះដែរ គឺជាការរំលឹកដល់អ្នកដែលគោរពសក្កាការៈ ដែលបានក្រាបស៊ូ ជោត ឱនលំទោន ស្តាប់បង្គាប់ និងគិិតពីភាពខុសគ្នារវាងគេនិងអ្នកបង្កើតគេដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់ (អល់ឡោះជាម្ចាស់) ដែលត្រូវតែបន្ទាបខ្លួននិងចុះចូលទៅចំពោះទ្ររង់។ ស៊ូជោតជាកន្លែ ងបួងសួងដ៏ល្អបំផុតទៅចំពោះអល់ឡោះ បន្ទាប់ពីសូ ត្ររអ្វីដែលជា កាតព្វវកិិច្ចចហើយ គឺគេអាចបួងសួងនៅក្នុងវានូវអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការអំពីប្ររ ការល្អនៅក្នុង លោកិិយ និងថ្ងៃបរលោក។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គម្លាតជិិតបំផុតរវាង ខ្ញុំបម្រើនិងម្ចាស់របស់ គេនោះ គឺក្នុងពេលស៊ូ ជោត។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកបង្កើនការ បួងសួងឲ្យបានច្រើន"។ (មូស្លីមៈ៤៨២) 15 បន្ទាប់មកត្រូវតឹកពៀរ ហើយងើបអង្គុយរវាងស៊ូជោតទាំងពីរ។ គប្បីលើគេអង្គុយ លើជើងខាងឆ្វេង ជើងស្តាំដាក់សណ្តូកត្ររង់ ហើយដាក់ដៃទាំងពីរលើភ្លៅទាំងពីរដែល នៅជិិតជង្គង់។

ការសឡាតរបស់អ្នក 16 17 18 19 20 ហើយរាល់ការអង្គុយកនុងសឡាតទាំងអស់ គប្បីត្រូវធ្វើតាមរបៀបនេះក្នុងពេល អង្គុយ លើកលែងតែពេលអង្គុយតះយិិតចុងក្រោោយប៉ុណ្ណោះណោះដែលគប្បីលើ គេដាក់ជើងស្តាំ សណ្តូកត្ររង់ ដូចគ្នាដែរ ក៏ប៉ុន្តែដាក់ជើងឆ្វេងពីក្រោោមជើងស្តាំ ហើយអង្គុយនៅលើដី។ បុគ្គគល ណាដែលមិនអាចអង្គុយកនុងពេលស ឡាតដូចបានលើកឡើង ខាងលើ (ដូចជាអង្គុយតះយិិតទីមួយ ឬតះយិិតចុងក្រោោយ) ព្រោះតែមានការឈឺចាប់ ត្ររង់ជង្គង់ ឬព្រោះតែគេមិនអាចធ្វើវា បាន នោះគេអាចអង្គុយយ៉ាងណាក៏បាន ឱ្យតែមានភាពស្ររដៀងទៅតាមភាពងា យស្រួលក្នុងការអង្គុយរបស់ គេ។ ក្នុងពេលអង្គុយចន្លោះស៊ូជោតទាំងពីរត្រូវសូ ត្ររថា៖ريب اغفر يل (រ៉៉ប់ពៀហ្គគ ហ្វៀរលី)។ គប្បីសូត្ររសាឡើងវិិញចំនួនបីដង។

បន្ទាប់មក ស៊ូជោតលើកទីពីរដូចការស៊ូជោតលើកទីមួយដែរ។ បន្ទាប់មក ងើបពីស៊ូជោតទីពីររហូដែល់ឈរត្ររង់ ដោយសូត្ររថា៖

هللا ǫأكرب (អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ) ហើយសឡាតនៅ រ៉៉ក្អាត់ទីពីរដូចក្នុងរ៉៉ក្អាត់ទីមួយដែរ។

ក្រោោយពីស៊ូ ជោតទីពីរនៅក្នុងរ៉៉ក្អាត់ទីពីរហើយ ត្រូវអង្គុយតះយិិតទីមួយ ដោយសូត្ររថា៖

អាត់តាហ៊ីយ៉ា ទូលិិលឡះ វ៉ាស់សឡាវ៉ាតូ វ៉ាត់ត័យយីហ្ពាត អាស់សាឡាមូ អា ឡៃកា អៃយូហាន់ណាពី យូវ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡ ហ៊ីវ៉ាហ ពារ៉៉កាតុះ អាស់សាឡាមូអាឡៃណា វ៉ាអាឡើ អុីហ ពាទីលឡើ ហ៊ីសស៏ លីហ៊ីន អាស្ហាទូ អាល់លើអុីលើហើ អុិិលល ល់ឡោះ វ៉ាអាស់ហើទូអាន់ណា មូហាំម៉ាហ្ទាន់ អាប់ទូហ៊ូ វ៉ារ៉៉ស៊ូលុះ។

ការសឡាតរបស់អ្នក បន្ទាប់មក ត្រូវងើបឈរឡើងវិិញដើម្បីបំពេញសឡាតដែលនៅសល់ប្រសិន នបើ វាជាសឡាតដែលមានចំនួនបីឬបួនរ៉៉ក្អាត់ដោយគេគ្រាន់តែសូត្ររហ្វាតីហះ ប៉ុណ្ណោះណោះ នៅក្នុងរ៉៉ក្អាត់ទីបីនិងទីបួន។ ចំណែកឯសឡាតដែលមានចំនួនពីររ៉៉ក្អាត់ ដូចជាសឡាតស៊ូពុស គឺត្រូវអង្គុយ តះយិិតចុងក្រោោយ។ បន្ទាប់មក ក្នុងរ៉៉ក្អាត់ចុងក្រោោយបន្ទាប់ពីស៊ូ ជោតទីពីរ ត្រូវអង្គុយតះយិិតចុងក្រោោយ ហើយរបៀបសូ ត្ររបស់ វា គឺដូចតះយិិតទីមួយដែរ ដោយគ្រាន់តែថែមការសឡាវ៉ាតលើ ណាពីប៉ុណ្ណោះណោះ ហើយរបៀបសូ ត្ររនោះគឺ៖

អល់ឡហ៊ុ មម៉ា សល់លីអាឡើមូហាំម៉ាត់ វ៉ាអាឡើអាលីមូហាំម៉ាត់ កាម៉ាសល់ឡៃ តាអាឡើអុីបព្ររហ៊ី ម វ៉ាអាឡើអាលីអុីបព្រហ៊ី ម អុីនណាកា ហាមីទុមម៉ាជីទ វ៉ាពើរិិកអាឡើ មូហាំម៉ាត់ វ៉ាអាឡើអាលីមូហាំម៉ាត់ កាម៉ាពើរិិកតា អាឡើអុីបព្ររហ៊ី ម វ៉ាអាឡើ អាលីអុីប ព្ររហ៊ី ម អុីនណាកា ហាមីទុមម៉ាជីទ។ 21 22 ،اللهم صل عىل محمد وعىل ǫآل محمد كام صليت عىل إبراهمي وعىل ǫآل إبراهمي إنك محيد جميد و اابرك عىل محمد وعىل ǫآل محمد كام اابركت عىل إبراهمي وعىل ǫآل إبراهمي إنك محيد جميد

បន្ទាប់ពីស ឡាវ៉ាតចប់ គប្បីលើគេត្រូវសូ ត្ររថា៖ អាអ៊ូហ៊្សូពីលឡើហ៊ី មិនអាហ្សាពី ជើហាន់ណាំ វ៉ាមិនអាហ្សាបពីលកប់រី វ៉ាមិនហ្វិិតណាតិិលម៉ះយ៉ា វ៉ាល់ម៉ាម៉ាត វ៉ាមិនហ្វិិត ណាតិិល ម៉ាស៊ីហ៊ីទហ្ទាច់ហ ជាល។ ǫأعوذ اابهلل من عذاب هجمن، ومن عذاب القرب ) (ومن فتنة احمليا واملامت، ومن فتنة املسيح ادلجال ហើយបួងសួងសុំនូវអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន។ ال تحيات هلل والصلوات والطيبات، السالم عليك ǫأهيا النيب ورمحة هللا ،وبراكته، السالم علينا وعىل عباد هللا الصاحلني، ǫأشهد ǫأن ال إهل إال هللا وǫأشهد ǫأن محمدا عبده ورسوهل

ការសឡាតរបស់អ្នក 23 24 បន្ទាប់មកងាកទៅខាងស្តាំ ហើយសូត្ររថា៖ "السالم عليمك ورمحة هللا" (អាស់សាឡាមូ អាឡៃគុំ វ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡោះ)។ បន្ទាប់មក បែរទៅខាងឆ្វេង រួច សូត្ររដូចគ្នាដែរ។ តាមរយៈការឱ្យសាឡាមនេះ ការសឡាតរបស់ គេត្រូវបានបញ្ចច ប់ ដូចដែល អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការសឡាត គឺចាប់ផ្តើមដោយតឹកពៀរ ហើយ បញ្ចច ប់ដោយការឲ្យ សាឡាម"។(អាពូទើវូទៈ៦១ អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ៣) មានន័យថា៖ការ ចូលក្នុងសឡាតចាប់ផ្តើមដោយការតឹកពៀរលើកដំបូង ហើយចេញពីស ឡាតវិិញ ដោយការឱ្យសាឡាម។ គប្បីលើជនមូស្លីមក្រោោយពីស ឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចរួចត្រូវសូ ត្ររថា៖

˷سبحان هللا (ស៊ុបហា ណល់ ឡោះ) ៣៣ដ ង امحلد هلل (អាល់ហាំទូលិិលឡះ ) ៣៣ដ ង هللا ǫأكرب (អល់ឡហ៊ូ អឹកពេី

ការសឡាតរបស់អ្នក ឡើអុីឡើហ៊ើ អុីលល ល់ឡោះ វ៉ះទើហ៊ូ ឡើស្ហារីកាឡះ ឡើហ៊ុល ម៉ុលគូ វ៉ាឡើហ៊ុលហាំ ទូ វ៉ាហ៊ូវ៉ា អាឡើ គុលលី សៃអុីនក៏ទៀរ។ عىل ال إهل إال هللا وحده ال رشيك هل، هل املكل وهل امحلد وهو لك يشء قدير

ការសឡាតរបស់អ្នក > តើខ្ញុំត្រូវសឡាតយ៉ាងដូចម្តេច?(ការឈរ-ការរូកុ- ការស៊ូជោទ) 1 2 3 ឈរឱ្យត្ររង់ ហើយសូត្ររថា៖ "អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ" ហើយ លើកដៃទាំងពីរស្មើនឹងស្មាទាំងពីរ ឬត្ររចៀកទាំងពីរ។ ដាក់ដៃស្តាំលើដៃឆ្វេង រួចដាក់លើ ដើមទ្រូង ហើយសូត្ររជំពូកអាល់ ហ្វា ទីហះ និងសូត្ររបន្ទាប់ពីនោះដែរនូវអ្វី ដែលអ្នកចេះអំពីគម ពីរគួរអាននៅក្នុង រ៉៉ក្អាត់ទី១ និងទី២។ តឹកពៀរដោយលើកដៃទាំងពីរ រួចបន្ទទន់ខ្ននងតម្ររង់ ទៅទិិសគិិ បឡាត់ ហើយដាក់បាតដៃទាំងពីរលើជង្គង់ ទាំងពីរ រួចសូ ត្ររថា៖

(˷سبحان ريب العظمي) (ស៊ុបហា ណា រ៉៉បពីយ៉ាល់ អាហ្ស៊ីម) ចំនួនបីដង

ការសឡាតរបស់អ្នក ងើបពីរូកុ ហើយឈរឱ្យត្ររង់វិិញដោយ លើកដៃទាំងពីរដូចពេលតឹកពៀរ រួចសូ ត្ររថា៖

(مسع هللا ملن محده) (សាមីអល់ឡហ៊ូ លីម៉ាន់ហាមីហ្ទះ ) ប្រសិន នបើជា អុីម៉ាំ ឬសឡាតម នាក់ឯង។ បន្ទាប់មក ទាំងអុីម៉ាំ ម៉ាក់មុម និងអ្នកស ឡា ត ម នាក់ឯង ត្រូវសូ ត្ររដូចគ្នាថា៖

(ربنـــا وكل امحلــــد) (រ៉៉ប់ហ ពាណា វ៉ាឡើកាល់ហាំទូ) 4 5 បន្ទាប់មក ត្រូវតឹកពៀរដោយមិនលើកដៃទាំងពីរឡើយ ហើយឱនចុះទៅស៊ូជោទ ហើយត្រូវស៊ូ ជោទលើអវយវៈរបស់ គេទាំងប្រាំពីរ នោះគឺ ថផងាសរួមនឹងច្ររមុះ ដៃទាំងពីរ ជង្គង់ទាំងពីរ បាតជើងទាំងពីរ ហើយសូត្ររថា៖

(˷سبحان ريب األأعىل) (ស៊ុបហា ណា រ៉៉ប់ពីយ៉ាល់ អាក់ឡើ) ចំនួនបីដង។

ការសឡាតរបស់អ្នក 6 7 8 បន្ទាប់មក អង្គុយចន្លោះស៊ូជោទ ទាំងពីរ ដោយជើងស្តាំដាក់សណ តូកត្ររង់

និងអង្គុយលើជើងខាងឆ្វេង ហើយដាក់ ដៃទាំងពីរលើគល់ភ្លៅៅ រួចសូ ត្ររថា៖

(ريب اغفر يل) (រ៉៉ប់ពៀកហ្វៀរលី) ចំនួនបីដង បន្ទាប់មក ស៊ូជោទម្តតងទៀត ហើយត្រូវធ្វើ ដូចមុនដែរ។ តើខ្ញុំត្រូវសឡាតដូចម្តេច? (រ៉៉ក្អាត់ទីពីរ-តះយិិត-ឲ្យសាឡាម) ងើបអំពីស៊ូ ជោទ ហើយករោោកឈរឡើង ដើម្បីស ឡាត រ៉៉ក្អាត់ទីពីរ ហើយប្ររតិិបត្តិិវាដូចរ៉៉ក្អាត់ទីមួយដែរ (ការឈរ ការសូត្ររ ការរូកុ ការងើបពីរូកុ និងការស៊ូជោទ)។ ក្រោោយពីស៊ូ ជោទលើកទីពីរនៃរ៉៉ក្អាត់ទីពីរ គេត្រូវអង្គុយ តះយិិតលើកទីមួយដូចការអង្គុយរវាងស៊ូជោទទាំងពីរដែរ ហើយសូត្ររថា៖

អាត់តាហ៊ីយ៉ាទូ លីល ឡាហ៊ី វ៉ាស់សឡាវ៉ាទូ វ៉ាត់ត័យយីហ្ពាត អាស់សាឡាមូ អាឡៃ កា អៃយូហាន់ ណាពីយូ វ៉ារ៉ោះម៉ាទុលឡ ហ៊ីវ៉ាហ្ពារ៉៉កាតុះ អាស់សាឡាមូអាឡៃណា វ៉ាអាឡើ អុីហ ពាទីល ឡើហ៊ីសសលីហ៊ី ន អាស្ហាទូ អាល់លើអុីលើហា អុីលល ល់ ឡោះ វ៉ាអាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាហ្ទាន់ អាប់ទូហ៊ូ វ៉ារ៉៉ស៊ូលុះ"

ការសឡាតរបស់អ្នក علينا ال تحيات هلل والصلوات والطيبات السالم عليك ǫأهيا النيب ورمحة هللا وبراكته السالم وعىل عباد هللا الصاحلني ǫأشهد ǫأن ال إهل إال هللا وǫأشهد ǫأن محمدًاً عبده ورسوهل ប្រសិន នបើវាជាសឡាតដែលមានបី ឬបួនរ៉៉ក្អាត់ នោះគេត្រូវឈរឡើងដើម្បីស ឡាតរ៉៉ក្អាតទីបីហើយ ប្ររតិិបត្តិិវាដូចរ៉៉ក្អាត់ទីមួយនិងទីពីរដែរ ក៏ប៉ុន្តែមិន សូត្ររជំពូកផ្សេងឡើយ បន្ទាប់ពីអាល់ហ្វាទីហះនោះ ទេ។ ចំណែកកាយវិិការ និងការសូត្ររផ្សេងៗទៀត នោះ គឺត្រូវធ្វើដូចមុន។ 9 10 នៅរ៉៉ក្អាត់ចុងក្រោោយ គេត្រូវអង្គុយ ក្រោោយពីស៊ូជោទ ហើយសូត្ររតះយិិ តទីមួយ។ បន្ទាប់មក សឡាវ៉ាតលើណាពី ហើយរបៀបសូ ត្ររនោះគឺ៖

"អល់ឡហ៊ុ មម៉ា សល់លីអាឡើមូហាំម៉ាត់ វ៉ាអាឡើអាលីមូហាំម៉ាត់ កើម៉ាសល់ឡៃតា អាឡើ អុីបព្ររហ៊ី ម វ៉ាអាឡើអាលីអុីបព្ររហ៊ី ម អុីនណាកាហាមីទុមម៉ាជីត វ៉ាពើរឹកអាឡើ មូហាំម៉ាត់ វ៉ាអាឡើអាលីមូហាំម៉ាត់ កាម៉ាហ្ពារឹកតា អាឡើអុីបព្ររហ៊ី ម វ៉ាអាឡើ អាលី អុីបព្ររហ៊ី ម អុីនណាកាហាមីទុម ម៉ាជីត"។ اللهم صل عىل محمد وعىل ǫآل محمد كام صليت عىل إبراهمي وعىل ǫآل إبراهمي إنك محيد جميد، و اابرك عىل محمد وعىل ǫآل محمد كام اابركت عىل إبراهمي وعىل ǫآل إبراهمي إنك محيد جميد

ការសឡាតរបស់អ្នក 11 បន្ទាប់មក ឱ្យសាឡាមដោយងាកមុ ខបែរទៅ ខាងស្តាំ ហើយសូត្ររថា៖

(អាស់សាឡាមូ អាឡៃគុគុម វ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡោះ) (السالم عليمك ورمحة هللا) បន្ទាប់មក បែរទៅខាងឆ្វេង រួចសូ ត្ររថា៖

(អាស់សាឡាមូ អាឡៃគុគុម វ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡោះ) (السالم عليمك ورمحة هللا)

ការសឡាតរបស់អ្នក > គោលគ្រឹះ[(រូកុន) និងប្ររក្សារចាំបាច់(វ៉ាជិិប) នៃសឡាត

គោលគ្រឹះ[នៃសឡាត(រូកុនសឡាត) គឺចំណុចគោលរបស់ សឡាតដែល សឡាតនឹងត្រូវខូចប្រសិន នបើបោះបង់វាដោយចេតនា ឬអចេ តនា។ គោលគ្រឹះ[នៃសឡាតមានដូចខាងក្រោោមនេះ៖

តឹកពៀរ៉៉តុលអៀហរ៉៉ម(តឹកពៀរលើកដំបូងពេលផ្តើមសឡាត) ការឈរ ប្រសិន នបើមានលទ្ធធភាព សូត្ររអាល់ហ្វាទីហះស ម្រាប់អ្នកមិនមែនជាម៉ាក់មុម ការឱនរូកុ ងើបពីរូកុ ក្រាបស៊ូ ជោត អង្គុយចន្លោះស៊ូជោតទាំងពីរ សូត្ររតះយិិ តចុងក្រោោយ អង្គុយ ដើម្បីសូត្ររតះយិិ តចុងក្រោោយ មានភាពនឹងនរ និងឱ្យសាឡាម។

ប្ររក្សារចាំបាច់(ប្ររក្សារវ៉ាជិិប)នៃសឡាត វាគឺជាចំណុចដែលចាំបាច់ក្នុងសឡាត ហើយធ្វើឱ្យសឡាតខូច ប្រសិន នបើបោះបង់វាដោយចេតនា។ ក៏ប៉ុន្តែប្រសិន នបើភ្លេច ឬ អចេ តនានោះ គឺគេត្រូវបំពេញកន្លែ ងចន្លោះនោះដោយស៊ូជោតសះវី ដែលយើងនឹង ពន្យល់នាពេលក្រោោយ។

ប្ររក្សារចាំបាច់នៃសឡាតមានដូចខាងក្រោោម៖

រាល់តឹកពៀរទាំងអស់ ក្រៅៅពីតឹកពៀរ៉៉តុលអៀហរ៉៉ម ការសូត្ររ៖"ស៊ុបហា ណារ៉៉ប់ ពីយ៉ាល់អាហ្ស៊ីម" ចំនួនមួយដង ការសូត្ររ៖ "សាមីអល់ឡហ៊ូ លីម៉ាន់ហាមីហ្ទះ " សម្រាប់ អ្នកស ឡាតម នាក់ឯងនិងអុីម៉ាំ ការសូត្ររ៖ "រ៉៉ប់ហ ពាណា វ៉ាឡើកាល់ហាំទូ" សម្រាប់អុីម៉ាំ ម៉ាក់មុម និងអ្នកស ឡាតម្នាក់ឯង ការសូត្ររ៖ "ស៊ុបហា ណា រ៉៉ប់ពីយ៉ាល អាក់ឡើ" ចំនួន មួយដងក្នុងពេលស៊ូ ជោត ការសូត្ររ៖ "រ៉៉ប់ពៀហ្គគហ្វៀ រលី" ចំនួនមួយដងក្នុងពេលអង្គុយ ចន្លោះស៊ូជោតទាំងពីរ និងការសូត្ររតះយិិ តទីមួយ។ ប្ររក្សារចាំបាច់ទាំងនេះប្រសិន នបើ បោះបង់វាដោយភ្លេច ដោយអចេ តនា គឺចាំបាច់ត្រូវស៊ូ ជោតសះវី។

ប្ររក្សារគួរគប្បីធ្វើនៅក្នុងសឡាត(ប្ររក្សារស៊ូណិិត) គឺជាប្ររក្សារដែលមិនមែន ជាគោលគ្រឹះ[នៃសឡាត និងមិនមែនជាប្ររក្សារចាំបាច់នៃសឡាតនៃពាក្យសំដី និង កាយវិិការ។ វាជាប្ររក្សារគួរគប្បីធ្វើ និងថែរក្សាវា ហើយវាជួយបំពេញសឡាត។ ក៏ប៉ុន្តែ សឡាតមិនខូចឡើយប្រសិន នបើបោះបង់វានោះ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

ស៊ូជោទសះវី

ជាការស៊ូជោទចំនួនពីរដងដែលអល់ឡោះបានដាក់វាដើម្បីបំពេញនូវ កង្វះខាត និងការខ្វះចន្លោះក្នុងពេលស ឡាត។

តើត្រូវអនុវត្តតវានៅពេលណា?

គេត្រូវអនុវត្តស៊ូ ជោទសះវីក្នុងករណីដូចខាងក្រោោម៖

1 ប្រសិន នបើគេបានថែមនៅក្នុងសឡាតនូវការរូកុ ឬស៊ូជោទ ឬឈរ ឬអង្គុយ ដោយមូលហេតុភ្លេច ឬខុស នោះគេត្រូវស៊ូ ជោទសះវី។ 2 ប្រសិន នបើបោះបង់ដោយអចេ តនានូវគោលគ្រឹះ[(រូកុន)ណាមួយ ចាំបាច់ លើគេត្រូវត្ររឡ ប់ ទៅបំពេញ គោលគ្រឹះ[ នោះ ហើយត្រូវស៊ូ ជោទសះវី នៅចុងបញ្ចច ប់នៃ សឡាតរបស់ ខ្លួន។ 3 ប្រសិន នបើបោះបង់ដោយអចេ តនានូវកាតព្វវកិិច្ចច(ប្ររក្សារវ៉ាជិិប)ណាមួយកនុង ចំណោមកាតព្វវកិិច្ចចនៃសឡាត ដូចជាតះយិិតទីមួយ នោះគេត្រូវស៊ូ ជោទសះវី។ 4 ប្រសិន នបើមានការសង្ស័យអំពីចំនួនរ៉៉ក្អាត់ គេត្រូវជ្រើសរើស យកអ្វីដែលគេ មានការច្បាស់នៅក្នុងចិិត្តត នោះគឺចំនួនតិិច(ជ្រើសរើស យករ៉៉ក្អាត់ដែលតិិច) ហើយ ត្រូវស៊ូ ជោទសះវី។ របៀបស៊ូ ជោទសះវី៖ គឺស៊ូជោទចំនួនពីរដង ដោយអង្គុយរវាងវាទាំងពីរ ដូចជា នៅក្នុងការស៊ូជោទនិងអង្គុយរវាងស៊ូជោទទាំងពីរក្នុងពេលស ឡាតដែរ។ ពេលវេលាស៊ូជោទសះវី៖ សម្រាប់ស៊ូជោទសះវីមានពីរកន្លែ ង ហើយអាចប្ររតិិ បត្តិិ នៅកន្លែ ងមួយណាក៏បាន៖

មុនពេលឱ្យសាឡាម និងក្រោោយពេលតះយិិតចុងក្រោោយ៖ គេត្រូវស៊ូ ជោទ សះវី បន្ទាប់មកឱ្យសាឡាម។ ក្រោោយពេលឱ្យសាឡាម៖ គេត្រូវស៊ូ ជោទសះវីពីរដង បន្ទាប់មក ឱ្យ សាឡាម ម្តតងទៀត ។

ការសឡាតរបស់អ្នក > គេមិនពេញចិិត្តត(ម៉ាក្រុះ)ក្នុងការរពឹស លេងមុខឬដៃនៅពេលកំពុងសឡាត

ប្ររក្សារដែលនាំឱ្យខូចស ឡាត

សឡាតនឹងត្រូវខូចប្រសិន នបើបោះបង់គោលគ្រឹះ[(រូកុន)ណាមួយ ឬលក្ខខខណ្ឌឌ ណាមួយនៃការសឡាត ខណៈដែលគេមានលទ្ធធភាពអាចធ្វើវា ទោះដោយ ចេតនា ឬអចេ តនាក៏ដោយ។ សឡាតនឹងត្រូវខូចប្រសិន នបើគេបោះបង់កាតព្វវកិិច្ចច(ប្ររក្សារវ៉ាជិិប)ណាមួយនៃ កាតព្វវកិិច្ចចស ឡាតដោយចេតនា។

សឡាតនឹងត្រូវខូចប្រសិន នបើគេនិិយា យដោយចេតនា។

សឡាតនឹងត្រូវខូច ប្រសិន នបើគេសើចចេញសំលេង។

សឡាតនឹងត្រូវខូចប្រសិន នបើគេគេធ្វើកាយវិិការច្រើនជាប់ៗគ នា ដោយគ មាន ការចាំបាច់។ 1 2 3 4 5 >ឋានៈរបស់ អ្នកដែលស ឡាតកើនខ្ពពស់ឡើងហើយត្រូវបានបន្ថែមផលបុ ណ្យឲ្យ តាមកម្រិិ តនៃភាពស្មឹ[ងស្មាធរបស់ គេទៅចំពោះអល់ឡោះ ហើយនិងឃ្លាតឆផងាយ អំពីប្ររ ការដែលនាំឲ្យរំខាននៅក្នុងសឡាត។

ការសឡាតរបស់អ្នក

ប្ររក្សារដែលមិនគប្បីធ្វើក្នុងពេលស ឡាត

វាជាទង្វើ ដែលនាំឱ្យខាតផលបុ ណ្យនៃសឡាត និងនាំឱ្យបាត់បង់ភាពនឹងនរ និងភាពស្មឹ[ងស្មាធ ដោយវាមានដូចខាង ក្រោោមនេះ៖

មិនគប្បីងាកមុ ខនៅក្នុងសឡាត ពីព្រោះព្យាការីត្រូវបានគេសួរអំពីការងាកនៅ ក្នុងសឡាត? លោកបានឆ្លើយថា៖ "វាគឺជាការកញ្ឆឆ ក់មួយ ដែលស្ហៃតនឆក់ យកស ឡាតរបស់ មនុស្ស"។ (អាល់ពូខរីៈ៧១៨) មិនគប្បីកកេះដៃ លេងមុខ ដាក់ដៃច្ររត់ចង្កេះ ស្ប្ប្រាក់ម្រាមដៃ ឬកាច់ម្រាមដៃ លេងឡើយ។ ក្នុងពេលកំពុងសឡាត ចិិត្តតរបស់ គេមិនគប្បីគិិតពីអ្វីផ្សេង ដូចជាតម្រូវការទៅ បន្ទទប់ទឹក ឬតម្រូវការចំណីអាហា រ ដូចដែលអ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖

"គ មានទេការសឡាតនៅ ពេលគេលើកអាហា រមកដល់ ហើយក៏ដូចគ្នាដែរ នៅពេលគេខំទប់ទុក្ខស ត្វវទាំងពីរ(បត់ជើងតូច បត់ជើងធំ)"។ (មូស្លីមៈ៥៦០)

ការសឡាតរបស់អ្នក > តើអ្វីទៅជាសឡាតស៊ូណិិត(ថ្វាយបង្គំ ស្ម័គ្ររចិិត្តត)?

ចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវស ឡាតតែប្រាំពេលប៉ុណ្ណោះណោះក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់។ តែក្នុងពេលជាមួយគ នាដែរ ច្បាប់បានជំរុញដល់ជនមូស្លីមឲ្យប្ររតិិបត្តិិស ឡាតស៊ូណិិត ព្រោះវាជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យអល់ឡោះកាន់តែស្ររលាញ់ខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់ និង បំពេញរាល់កង្វះខាត នៃសឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចច។

សឡាតស៊ូណិិតមានច្រើនណាស់ ហើយដែលសំខាន់ជាងគេនោះគឺ ស៊ូណិិតរ៉៉វ៉ាទិិប(ស៊ូណិិតអមសឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចច)៖ គេឱ្យឈ្មោះវា ដូចនេះ ពីព្រោះវានៅជាប់ជាមួយនឹងសឡាតកាតព្វវកិិច្ចច និងដោយសារអ្នក មូស្លីមមិនបោះបង់វាឡើយ។ ពិតណាស់ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនមូស្លីមគ្រប់រូបដែលស ឡាត ដើម្បីអល់ឡោះរាល់ថ្ងៃចំនួន១២រ៉៉ក្អាត់ដោយស្ម័គ្ររចិិត្តតក្រៅៅពីស ឡាតដែល ជាកាតព្វវកិិច្ចចនោះ អល់ឡោះនឹងសង់ផ្ទះមួយសម្រាប់ គេនៅក្នុងឋានសួគ៍"។ (មូស្លីមៈ៧២៨) 1 2

សឡាតរ៉៉វ៉ាទិិបមានដូចខាងក្រោោម៖

ពីររ៉៉ក្អាត់ មុនសឡាតស៊ូពុស 1 បួនរ៉៉ក្អាត់ មុនសឡាតហ៊្សូហោរ ដោយឱ្យសាឡាមរាល់ពីររ៉៉ក្អាត់ម្តតង និងពីររ៉៉ក្អាត់ទៀត បន្ទាប់ពីស ឡាតហ៊្សូហោរ។ 2 ពីររ៉៉ក្អាត់ ក្រោោយសឡាតម៉ាហ្គ្រិិប 3 ពីររ៉៉ក្អាត់ ក្រោោយសឡាតអុីស្ហា 4 សឡាត វីតៀរ៖ គេឱ្យឈ្មោះវាដូចនេះ ពីព្រោះចំនួនរ៉៉ក្អាត់របស់ វាគឺសេស ហើយវា ជាសឡាតស៊ូណិិតដ៏ល្អប្ររពៃបំផុត។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នក សឡាតវីតៀរចុះ ឱពួកអ្នកដែលធ្វើតាមគម្ពីរគួរអាន"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ៤៥៣ អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ១១៧០)

ការសឡាតរបស់អ្នក

ពេលវេលាដែលល្អ អបំផុតសម្រាប់សឡាតវីតៀរ គឺនៅចុងក្រោោយនៃពេលយប់។ តែជនមូស្លីមអាចប្ររតិិបត្តិិវាក្នុងពេលណាក៏បានដែរ ចាប់ពីស ឡាតអុីស្ហារួច រហូដែល់ សេតរុណរះ។

ចំនួនតិិចបំផុតនៃរ៉៉ក្អាត់វីតៀរ គឺមួយរ៉៉ក្អាត់ តែជាការប្ររសើរ គឺមិនគួរសឡាត តិិចជាងបីរ៉៉ក្អាត់ទេ ហើយគេអាចថែមលើសនោះទៅតាមអ្វីដែលគេចង់។ អ្នកនាំសារ វិិញ លោកស ឡាតចំនួន១១រ៉៉ក្អាត់។

ធាតុដើមនៃការសឡាតស៊ូណិិត គឺចំនួនពីររ៉៉ក្អាត់ៗ ដោយសឡាតពីររ៉៉ក្អាត់ឱ្យ សាឡាមម្តតង។ ចំពោះស ឡាតវីតៀរក៏ដូចគ្នាដែរ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេចង់បញ្ចច ប់ សឡាត គេត្រូវស ឡាតមួយរ៉៉ក្អាត់នៅពេលចុងក្រោោយ។ ក្រោោយពេលដែលគេងើបពីរូកុ មុនពេលស៊ូ ជោទ គេបង្គាប់ប្រើឲ្យសូត្ររហ ស៊ីកៀរដែលមានបញ្ជាក់ពីព្យាការី បន្ទាប់មក លើកដៃទាំងពីររបស់ គេបួងសួង(ទូអា)ទៅចំពោះអល់ឡោះនូវអ្វី ដែលគេចង់បាន ហើយគេឱ្យឈ្មោះវាថា "ទូអាគូនុត"។

ពេលវេលាដែលគេហា មឃាត់មិនឱ្យសឡាតស៊ូណិិត

គេអនុញ្ញាតឱ្យសឡាតស៊ូណិិតគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់

លើកលែងតែ ពេលវេលាមួយចំនួនដែលឥស្លាមបានហា មឃាត់មិនឱ្យសឡាតនៅក្នុងពេលនោះ ពីព្រោះវាជាពេលរបស់ ពួកគ្មានជំនឿគោរពសក្កាការៈដែរ។ ដូចនេះ មិនត្រូវស ឡាតក្នុង ពេលនោះឡើយ លើកលែងតែសឡាតកាតព្វវកិិច្ចចដែលគេបាន ខកខាន ឬសឡាត ស៊ូណិិតដែលមានមូលហេតុត្រឹ[មត្រូវ ដូចជាស៊ូណិិតតាហ៊ីយ៉ាតុលម៉ាស្ជិិត (សឡាត ពេលចូលម៉ាស្ជិិត) ហើយវាទាក់ទងចំពោះតែសឡាតប៉ុណ្ណោះណោះ។ ចំណែកឯការ ហ្សីកៀរ (រំលឹក)ទៅចំពោះអល់ឡោះនិងការបួងសួង គឺអាចធ្វើនៅពេលណាក៏បាន។

ការសឡាតរបស់អ្នក ហើយពេលវេលាដែលគេហា មឃាត់មិនឲ្យសឡាតមានដូចខាងក្រោោម៖

ក្រោោយពីស ឡាតស៊ូពុស រហូដែល់ថ្ងៃរះបានកម្ពស់ មួយថ្នោោល ដែលគិិតជា មធ្យម គឺបន្ទាប់ពីថ្ងៃរះប្ររហែល ២០នាទី។ 1 នៅពេលដែលថ្ងៃនៅចំកណ្តាលក្បាល រហូដែល់ថ្ងៃជ្រេ។ វាជាពេលវេលាដ៏ខ្លី មុនពេលចូលដល់ពេលស ឡាតហ៊្សូហោរ។ 2 ក្រោោយពីស ឡាតអាសើរ រហូដែល់ថ្ងៃលិិច។ 3 > សឡាតជើម៉ាអះ(ថ្វាយបង្គំរួមគ្នា)

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រើឱ្យបុរសៗសឡាតប្រាំ ពេលក្នុងលក្ខខណៈរួមគ នា (ជើម៉ាអះ)។ មានភស្តុ តាងដែលបញ្ជាក់ផលបុ ណ្យដ៏ធំធេង នៃការសឡាតរួមគ នានេះ។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសសន៍ ថា៖ "ការសឡាតរួមគ នា គឺល្អជាងការសឡាត ម នាក់ឯងចំនួន២៧កម្រិិ ត"។ (អាល់ពូខរីៈ៦១៩ មូស្លីមៈ៦៥០)

ចំនួនតិិចបំផុតនៃសឡាតរួមគ នា គឺអុីម៉ាំម្នាក់ និងម៉ាក់មុមម នាក់។ កាលណាមាន គ នាកាន់តែច្រើន គឺអល់ឡោះកាន់តែស្ររលាញ់។

អត្ថថន័យនៃពាក្យ "ការតាមអុីម៉ាំ"

គឺជាការភ្ជាប់គ នារវាងអ្នកស ឡាតដែលជាម៉ាក់មុំជាមួយនឹងអុីម៉ាំ ដោយត្រូវធ្វើ តាមអុីម៉ាំក្នុងពេលរូកុ ស៊ូជោទ និងស្តាប់ការសូត្ររបស់ គាត់ ហើយមិនត្រូវធ្វើមុន ឬធ្វើអ្វី មួយខុសពីអុីម៉ាំឡើយ។ ផ្ទុយ ទៅវិិញ គឺធ្វើតាមបន្ទាប់ពីអុីម៉ាំតែម្តតង។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតណាស់ គេបានបង្កើ តអុីម៉ាំដើម្បី ឱ្យ(ម៉ាក់មុម)អនុវត្តតា មគាត់។ ដូចនេះ នៅពេលដែលអុីម៉ាំតឹកពៀរ ចូរពួកអ្នក តឹកពៀរ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវតឹកពៀរ ឡើយ លុះត្រាតែអុីម៉ាំបានតឹកពៀរមុន។ ហើយនៅពេលដែលគាត់រូកុ ចូរពួកអ្នករូកុ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវរូកុឡើយ លុះត្រាតែ គាត់រូកុមុន។ ហើយនៅពេលដែលគាត់សូត្ររ "សាមីអល់ឡ ហ៊ូលីម៉ាន់ ហាមីហ្ទះ "

ការសឡាតរបស់អ្នក ចូរពួកអ្នកសូ ត្ររថា៖ "រ៉៉ប់ហ ពាណា វ៉ាលើកាលហាំទូ"។ នៅពេលដែលគាត់ស៊ូជោទ ចូរពួកអ្នកស៊ូ ជោទ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវស៊ូ ជោទឡើយ លុះត្រាតែគាត់ស៊ូជោទមុន"។ (អាល់ពូខរីៈ៧០១ មូស្លីមៈ៤១៤ អាពូទើវូទៈ៦០៣)

តើអ្នកណាដែលគួរឱ្យធ្វើជាអុីម៉ាំ?

អ្នកដែលគួឱ្យធ្វើអុីម៉ាំ គឺអ្នកដែលបានទន្ទេញចាំគម្ពីរគួរអាន។ បន្ទាប់មក អ្នកដែលល្អ អជាបន្តបន្ទាប់ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកដែល ត្រូវធ្វើជាអុីម៉ាំ(ដឹកនាំសឡាត)នៃក្រុមមួយ គឺអ្នកដែលសូ ត្ររគម្ពីរគួរអានបានល្អ ប្ររសើរជាងគេ។ ប្រសិន នបើការសូត្ររបស់ ពួកគេមានភាពស្មើគ្នា គឺអ្នកដែលយល់ដឹង ច្រើនជាងគេពីស៊ុណ្ណះ(មាន គ៌ារបស់ ព្យាការី)"។ (មូស្លីមៈ៦៧៣)

តើអុីម៉ាំ និងម៉ាក់មុំត្រូវឈរនៅទីតាំងណា?

ចាំបាច់លើអុីម៉ាំត្រូវឈរនៅខាងមុខ ហើយម៉ាក់មុំឈរជាជួរនៅខាងក្រោោយ អុីម៉ាំ។ ត្រូវបំពេញជួរទីមួយមុន បន្ទាប់មក ជួរបន្ទាប់ទៀត។ ប្រសិន នបើម៉ាក់មុំមានតែ ម នាក់ គឺត្រូវឈរនៅខាងស្តាំអុីម៉ាំ។

តើត្រូវបំពេញដូចម្តេចនូវអ្វីដែលគេបានខកខានជាមួយអុីម៉ាំ?

អ្នកដែលចូលស ឡាតជាមួយអុីម៉ាំក្រោោយពីគេបានខកខាននូវចំណែកខ្លះនៃ សឡាត គឺគេត្រូវតឹកពៀរសឡាត ហើយចូលជាមួយអុីម៉ាំរហូដែល់អុីម៉ាំឱ្យសាឡាម។ បន្ទាប់មក ត្រូវបំពេញអ្វីដែលនៅសល់ពីស ឡាតរបស់ គេ។ ត្រូវរាប់នូវអ្វីដែលគេទាន់ជា មួយអុីម៉ាំពីដើមសឡាតរបស់ គេ និងអ្វី ដែលគេធ្វើវា ក្រោោយពីនោះ នៅចុងក្រោោយនៃ សឡាតរបស់ គេ។

តើអ្វីទៅដែលបញ្ជាក់ថា គេបានទាន់រ៉៉ក្អាត់(ជាមួយអុីម៉ាំ)?

យើងគណនាវាតាមចំនួនរ៉៉ក្អាត់នៃសឡាត។ ជនណាដែលទៅទាន់រូកុជាមួយ អុីម៉ាំ ពិតណាស់ គេបានទាន់មួយរ៉៉ក្អាត់ពេញលេញ ប៉ុន្តែជនណាខកខានរូកុជាមួយ អុីម៉ាំ គឺមិនចាត់ទុកថា បានទាន់រ៉៉ក្អាត់នោះទេ ទោះជាគេបានធ្វើនូវអ្វីដែលនៅសល់អំពី កាយវិិកា និងពាក្យសំដីនៅក្នុងរ៉៉ក្អាត់នោះក៏ដោយ ក៏គេមិនរាប់ជារ៉៉ក្អាត់ដែរ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

ជនណាដែលទៅទាន់អុីម៉ាំនៅរ៉៉ក្អាត់ទីពីរនៃសឡាតស៊ូពុស ក្រោោយពេល អុីម៉ាំឱ្យសាឡាមរួច ចាំបាច់លើគេត្រូវក្រោោកឡើងដើម្បីបំពេញមួយរ៉៉ក្អាត់ទៀត ដែលនៅសល់ ហើយមិនត្រូវឱ្យសាឡាមឡើយ រហូតទាល់តែចប់ ពីព្រោះសឡាត ស៊ូពុស គឺមានពីររ៉៉ក្អាត់ តែគេមកទាន់តែមួយរ៉៉ក្អាត់ប៉ុណ្ណោះណោះ។ ជនណាដែលមកទាន់អុីម៉ាំនៅ ពេលតះយិិតចុងក្រោោយនៃ សឡាត ម៉ាហ្គ្រិិប ក្រោោយពេលអុីម៉ាំ ឱ្យសាឡា មរួច ចាំបាច់លើគេត្រូវ សឡាតបីរ៉៉ក្អាត់ យ៉ាងពេញលេញ ពីព្រោះគេមកទាន់អុីម៉ាំក្នុងពេល តះយិិតចុងក្រោោយ ហើយការ ទាន់រ៉៉ក្អាត់ គឺទាល់តែទាន់រូកុ ជា មួយអុីម៉ាំ។ ជនណាដែលទាន់ជាមួយអុីម៉ាំក្នុង ពេលរូកុរ៉៉ក្អាត់ទីបីនៃសឡាតហ៊្សូហោរ ពិតណាស់ នោះគេបានទាន់ពីររ៉៉ក្អាត់ ជាមួយអុីម៉ាំ(សម្រាប់ម៉ាក់មុំ គឺពីររ៉៉ក្អាត់ ដំបូងនៃសឡាតហ៊្សូហោរ)។ នៅពេល ដែលអុីម៉ាំឱ្យសាឡាម ចាំបាច់គេឈរ ឡើង ហើយបំពេញអ្វីដែលនៅសល់ វានោះគឺ ពីររ៉៉ក្អាត់(រ៉៉ក្អាត់ទីបីនិងទីបួន) ព្រោះសឡាតហ៊្សូហោរមានបួនរ៉៉ក្អាត់។ ឧទាហរណ៍ក្នុងការបំពេញសឡាត សម្រាប់អ្នកដែលខកខានសឡាត ដំបូងជាមួយអុីម៉ាំ

ការសឡាតរបស់អ្នក > ការប្ររក្សាសហៅឱ្យមកសឡាត(អាហ្សាន)

អល់ឡោះបានដាក់ច្បាប់លើជន មូស្លីមឱ្យអាហ្សានដើម្បីហៅមនុស្សមក សឡាត និងប្ររក្សាសប្រាប់ពួកគេពីការ ដល់ពេលស ឡាត ហើយគេប្រើឱ្យអុីក៏ ម៉ះដើម្បីប្ររក្សាសប្រាប់ពួកគេពីការចាប់ ផ្តើមសឡាត ។ ពិតណាស់ ជនមូស្លីម ធ្លាប់បានជួបជុំគ នាដើម្បីបំពេញកាតព្វវកិិច្ចច សឡាតដោយមិនមាននរណាម នាក់ប្ររក្សាសហៅឡើយ។ នៅ ថ្ងៃមួយ ពួកគេក៏បាន ពិិភាក្សាគ នា ដោយពួកគេមួយចំនួនបាននិិយា យថា៖ ពួកយើងគួរប្រើ ប្រាស់ជួង ដូចជា ជួងរបស់ ពួកគ្រឹ [ស្ទាន(ដើម្បីប្ររក្សាសហៅមនុស្សឲ្យមកស ឡាត)។ មានអ្នកខ្លះទៀត និិយា យថា៖ គួរផ្លុំត្រែដូចជាត្រែរបស់ ពួកជ្វីហ្វវ។ ពេលនោះ អ៊ូមើរ ពិន អាល់ខត្តតប បាននិិយា យថា៖ "ទេ ត្រូវតែងតាំងបុរសម្នាក់ប្ររក្សាសហៅឱ្យមកស ឡាតវិិញ"។ ពេលនោះអ្នកនាំសារក៏ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ឱ ពីឡាល! ចូរក្រោោកឈរឡើង ហើយប្ររក្សាសហៅមនុស្សឱ្យមកស ឡាត"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៧៩ មូស្លីមៈ៣៧៧) >ការអាហ្សានហៅមនុស្សទៅសឡាត ស្ថិិតក្នុងចំណោមអំពើកុសលដ៏ខ្ពពង់ខ្ពពស់ បំផុតចំពោះអល់ឡោះ។ របៀបអាហ្សាន និង អុីក៏ម៉ះ ចំពោះការអាហ្សាន និងអុីក៏ម៉ះ ចាំបាច់សម្រាប់តែការសឡាតជាក្រុម(ជើម៉ាអះ) ប៉ុណ្ណោះណោះ ពុំមែនសម្រាប់បុគ្គគល ម្នាក់ៗនោះទេ។ ប្រសិន នបើពួកគេបោះបង់ការ អាហ្សាន និងអុីក៏ម៉ះដោយចេតនានោះ សឡាត របស់ ពួកគេត្រឹ[មត្រូវ ប៉ុន្តែពួកគេ ទទទួលបាប។ ហើយច្បាប់បានកំណត់ឱ្យអាហ្សានដោយសំទេងខ្លាំងនិងល្អ រហូតអាចឱ្យ មនុស្សស្តាប់ឮ ដើម្បីឲ្យពួកគេមកស ឡាត។ មានរបៀបអាហ្សាន និងអុីក៏ម៉ាត់ជាច្រើនទម្ររង់ ដែលមានភស្តុ តាងបញ្ជាក់ពី ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ហើយដែលពេញនិិយមជាងគេនោះមានដូចខាងក្រោោម៖

ការសឡាតរបស់អ្នក

អាហ្សាន 1 អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ 2 អាស្ហាទូ អាល់ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ អាស្ហាទូ អាល់ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ 3 អាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាហ្ទាន់ រ៉៉ស៊ូលុលឡោះ អាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាហ្ទាន់ រ៉៉ស៊ូលុលឡោះ 4 ហៃយ៉ាអាឡាស សឡាហ ហៃយ៉ាអាឡាស សឡាហ 5 ហៃយ៉ាអាឡាល់ ហ្វាឡាហ ហៃយ៉ាអាឡាល់ ហ្វាឡាហ 6 អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ 7 ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ

អុីក៏ម៉ះ 1 អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ 2 អាស្ហាទូ អាល់ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ 3 អាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាហ្ទាន់ រ៉៉ស៊ូលុលឡោះ 4 ហៃយ៉ាអាឡាស សឡាហ 5 ហៃយ៉ាអាឡាល់ ហ្វាឡាហ 6 កុទ្ទក៏ម៉ាទីស សឡាហ កុទ្ទក៏ម៉ាទីស សឡាហ 7 អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ 8 ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ

ការសឡាតរបស់អ្នក

ការសូត្ររតាមក្រោោយអ្នកអាហ្សាន គប្បីលើអ្នកដែលឮអាហ្សានត្រូវសូ ត្ររ តាម ក្រោោយអ្នកអាហ្សាន ដោយសូត្ររដូចអ្វី ដែលអ្នកអាហ្សានបានសូត្ររទាំងអស់ លើក លែង តែក្នុងពេលដែលអ្នកអាហ្សានសូត្ររថា៖

"ហៃយ៉ាអាឡាស សឡើហ" ឬ "ហៃយ៉ាអាឡាល់ ហ្វាឡាហ" គេត្រូវសូ ត្ររថា៖ "ឡើហាវឡា វ៉ាឡើ គូវ៉ាតា អុិិល ឡើ ពិិលឡាហ" បន្ទាប់ពីអាហ្សានចប់ គេត្រូវសូ ត្ររថា៖

(អល់ឡហ៊ុ មម៉ា រ៉៉ប់ហ ពាហា ហ្សីហ៊ី ទហ្ទាក់វ៉ាទិិត តាមម៉ះ វ៉ាសស៏ឡើទិិល កអុីម៉ះ អាទី ម៉ូហាំ ម៉ា ទើនីល វ៉ាស៊ីឡាទី វ៉ាល់ហ្វាទីឡះ វ៉ាប់អាស់ហ៊ូ ម៉ាក៏ម៉ាំ ម៉ះម៉ូទើនីល ឡើហ្សី វ៉ាអាត់តះ) អល់ឡោះនឹងតបស្ន នងដល់អ្នកមូស្លីមនូវ រាល់ជំហា នដែលគេដើរទៅកាន់ម៉ាស្ជិិទ។

ការសឡាតរបស់អ្នក > ការមានចិិ ត្តតនឹងនរ ស្មឹ[ងស្មាធក្នុងពេលសឡាត

ការមានចិិត្តតនឹងនរក្នុងពេលស ឡាត វាជាធាតុពិតនៃសឡាត និងជាផ្នែកដ៏ សំខាន់របស់ វា។ មានន័យថា អ្នកដែលស ឡាតត្រូវដាក់ចិិត្តតរបស់ គេនៅចំពោះមុខ អល់ឡោះនៅក្នុងសឡាតដោយការឱនលំទោន និងបន្ទាបខ្លួន ផ្តោោតអារម្មមណ៍លើអ្វី ដែលខ្លួនកំពុងសូត្ររនៃឃ្លាគម្ពីរគួរអាន ទូអា និង ហ្សីកៀរ។

ហើយវាជាការគោរពសក្កាការៈដ៏ប្ររសើរជាងគេ និងជាការប្ររតិិ បត្តិិដ៏ល្អប្ររពៃ។ អល់ឡោះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ក្នុងគម្ពីរបស់ ទ្ររង់ថា៖ ពិតណាស់ វាជាលក្ខខណៈ សម្បត្តិិរបស់ អ្នកមានជំនឿ ដូចជាអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "បណ្តាអ្នកដែល មានជំនឿពិតជាទទទួលបានជោគជ័យ គឺអ្នកដែលមានចិិត្តតនឹងនរក្នុងការប្ររតិិបត្តិិ សឡាតរបស់ ខ្លួន"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ១-២) >ពេលកំពុង ក្រាបស៊ូ ជោទ គឺ ជាពេលដែលបុ គ្គគល នោះជិិត នឹងម្ចាស់របស់ គេបំផុត។

ជនណាដែលមានចិិត្តតនឹងនរក្នុងពេល សឡាត គេនឹងទួ លបានរសជាតិិនៃការគោរព សក្កាការៈនិងជំនឿ។ ដូចនេះហើយទើបអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "សឡាតគឺជាប្ររភព នៃសេចក្តីរីករាយដ៏ធំធេងបំផុតរបស់ ខ្ញុំ"។ (អាន់ណាសាអុីៈៈ ៣៩៤០)

វិិធីសាស្ត្ររដែលធ្វើឱ្យមានចិិត្តតនឹងនរក្នុង ពេលស ឡាត៖

មានវិិធីសាស្ត្ររជាច្រើនដែលជួយឱ្យមាន ចិិត្តតនឹងនរក្នុងពេលស ឡាតដូចជា៖

1 ត្រូវមានឆន្ទៈក្នុងការសឡាត និងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់វា ដោយការបួសរាន់ក្នុងការធ្វើដំណើទៅសឡាតនៅម៉ាស្ជិិតចំពោះបុរស និងប្ររតិិបត្តិិ សឡាតស៊ូណិិត មុននឹងសឡាតដែលជាកាតព្វវកិិច្ចច ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែល ស្អាតសមរម្យ និងដើរទៅសឡាតដោយការគោរព និងសផងងប់សផងាត់។

ការសឡាតរបស់អ្នក 2 ជៀសឱ្យឆផងាយពីប្ររ ការដែលនាំឱ្យមានការរំខាន

មិនត្រូវស ឡាតឡើយ ប្រសិន នបើនៅពីមុខគេមានរូបភាព និងអ្វីដែល បង្កការរំខានដល់ការសឡាត ឬមានសំទេងរំខាន។ ហើយមិនត្រូវស ឡាត ឡើយប្រសិន នបើគេត្រូវការទៅបន្ទទប់ទឹក ឬឃ្លាន ឬខណៈពេលដែលគេលើកអាហា រ មកដល់។ ទាំងអស់ នេះជាការរំខានស្មារតីដល់អ្នកស ឡាតក្នុងពេលដែលគេកំពុង បំពេញកាតព្វវកិិច្ចដ៏ឧត្តុងឧត្តតម នោះគឺការសឡាត របស់ គេ និងការសន្ទនា ជាមួយម្ចាស់ របស់ គេ។ 3 ត្រូវមានលំនឹងក្នុងពេលស ឡាត

ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារលោកមានភាពនឹងនរជានិិច្ចក្នុងពេលរូកុ និង ពេលស៊ូ ជោទរបស់ លោក រហូតទាល់តែអវយវៈទាំងឡាយត្ររឡ ប់ទៅកន្លែ ងរបស់ វាវិិញ ហើយលោកបានប្រើឱ្យអ្នកដែលស ឡាតមិនបានល្អអឱ្យពួកគេមានលំនឹងក្នុងកាយវិិការ របស់ គេរាល់ពេលស ឡាត និងហា មឃាត់មិនឱ្យធ្វើលឿន ឡើយ ដោយ លោកបាន ប្ររដូចការធ្វើបែបនេះទៅនឹងការចឹកចំណីរបស់ សត្វក អែក។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "មនុស្សដែលអាក្ររក់បំផុត គឺចោរលួចដែល បានលួចស ឡាត របស់ ខ្លួនឯង"។ ពួកគេបានសួរថា៖ ឱអ្នកនាំសារ! តើគេលួចស ឡាត របស់ ខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? លោកឆ្លើយថា៖ "គឺគេមិនបានបំពេញរូកុ និងស៊ូជោទ របស់ គេឲ្យបានពេញលេញឡើយ"។ (អះម៉ាត់៖ ២២៦៤២)។ ជនណាហើយដែល គ មានភាពនឹងនរក្នុងសឡាតរបស់ ខ្លួនទេនោះ គេនឹងមិនទួ លបានចិិត្តតនឹងនរ ស្មឹ[ងស្មាធ ឡើយ ពីព្រោះភាពលឿននឹងធ្វើឱ្យបាត់បង់ចិិត្តតនឹងនរ ហើយការសឡាតលឿនដូចមាន់ ចឹកស្រូវ គឺនាំឱ្យបាត់បង់ផលបុ ណ្យ។ 4 នឹកឃើញពីភាពខ្ពពង់ខ្ពពស់របស់ អ្នកដែលយើងកំពុងឈរចំពោះមុខ តាមរយៈការរំលឹកពីភាពខ្ពពង់ខ្ពពស់របស់ អ្នកបង្កើត(អល់ឡោះ) និងភាពឧត្តុង ឧត្តតមរបស់ ទ្ររង់ ហើយនិង ភាពទន់ខ្សោយ របស់ ខ្លួនឯង ហើយថាពិតណាស់ រូបគេ កំពុងតែឈរនៅចំពោះមុខម្ចាស់របស់ គេ សន្ទនា ជាមួយទ្ររង់ បួងសួងទៅចំពោះទ្ររង់ ដោយការគោរពឱនលំទោន និងបន្ទាបខ្លួន ហើយរំលឹកនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានរៀបចំ

ការសឡាតរបស់អ្នក សម្រាប់អ្នកមានជំនឿនៅថ្ងៃបរលោកអំពីផលបុណ្យ និងអ្វីដែលអល់ឡោះបានរៀបចំ សម្រាប់អ្នកប្ររឆាំ ងអំពីទណ្ឌឌកម្មម ព្ររមទាំងរំលឹកពីស្ថានភាពនៅពេលដែលជួបនឹង អល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោក។

ប្រសិន នបើអ្នកមានជំនឿបាននឹកឃើញអ្វីទាំងនោះក្នុងពេលស ឡាតរបស់ ខ្លួន គេប្រៀបដូចជាអ្នកដែលអល់ឡោះបានប្រាប់ពីល ក្ខណៈៈសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេនៅក្នុង គម្ពីរបស់ ទ្ររង់នៃអ្នកដែលជឿជាក់ថា ពិតណាស់ ពួកគេនឹងជួបម្ចាស់របស់ ពួកគេ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយពិតប្រាកដណាស់ ការសឡាតពិតជាមានការ លំបាកយ៉ាងខ្លាំង លើកលែងតែចំពោះបណ្តាអ្នកដែលឱនលំទោនកោតខ្លាចអល់ឡោះ ប៉ុណ្ណោះណោះ គឺបណ្តាអ្នកដែលជឿជាក់ថា ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងជួបម្ចាស់របស់ ពួកគេ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងត្រូវវិិលត្ររឡ ប់ទៅចំពោះទ្ររង់វិិញ"។ (គម្ពីរ គួរអាន ២ៈ៤៥-៤៦)

ប្រសិន នបើអ្នកស ឡាតនឹកឃើញថា ពិតណាស់អល់ឡោះបានឮគេ ផ្តតល់អ្វីៗដល់ គេ ព្ររមទាំងទួ លយកសំណើរបស់ គេនោះ គេនឹងមានចិិត្តតនឹងនរទៅតាមកម្រិិ តនៃការ នឹកឃើញរបស់ គេ។ 5 ត្រូវត្រិះរិះពិិចារណាអំពីវាក្យខណ្ឌឌនៃគម្ពីរដែលបានសូត្ររ នឹងហ្សុីកៀរផ្សេងៗ ទៀត នៅក្នុងសឡាត ហើយឆ្លើយតបទៅចំពោះវា

គម្ពីរគួរអានបានបញ្ចុះមកដើម្បីធ្វើការត្រិះរិះពិិចារណា។ អល់ឡោះមានបន្ទូល ថា៖ "នេះជាគម្ពីរដ៏មានពរជ័យ ដែលយើងបានបញ្ចុះវាឱ្យអ្នកដើម្បីឱ្យពួកគេត្រិះរិះ ពិិចារណាចំពោះបណ្តាវាក្យខណ្ឌឌរបស់ វា ហើយក៏ដើម្បីបញ្ញាជនទាំងឡាយយកធ្វើជា

មេរៀនផងដែរ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៨ៈៈ២៩)។ ហើយគេមិនអាចទទទួលបានការត្រិះរិះ ពិិចារណាទេ លើកលែងតែគេមានចំណេះដឹង មានន័យថា គេអាចសូ ត្ររឃ្លាគម្ពីរ ហ្សុីកៀរ និងទូអាផ្សេងៗ ហើយអាចគិិតពិិចារណាអំពីស្ថានភាពរបស់ គេ និងភាពជាក់ស្តែង របស់ គេ អំពីអត ថន័យនៃឃ្លាគម្ពីរ ហើយនិងហ្សីកៀរទាំងនោះ។ ពេលនោះ វានឹងធ្វើឱ្យគេ មានចិិត្តតនឹងនរ ឱនលំទោន បន្ទាបខ្លួន និងរំជួលចិិត្តត ជួនកាលអាចធ្វើឱ្យស្ររក់ទឹកភ្នែក ទៀតផង។ ហើយបើឃ្លាគម្ពីរណាមួយ ដែលគេបាន ឮ តែគេគ មានការរំជួលចិិត្តតអ្វីទេនោះ គឺប្រៀបដូចជា គេមិន បានឮ និងមិនបានឃើញនោះដែរ ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន

ការសឡាតរបស់អ្នក បន្ទូលថា៖ "និងបណ្តាអ្នកដែលនៅពេលពួកគេត្រូវបានគេរំលឹកនូវអាយ៉ាត់ៗនៃម្ចាស់ របស់ ពួកគេ ពួកគេមិនបានធ្វើគ ធ្វើថ្លង់ចំពោះវាឡើយ។ (គម្ពីរគួរអាន ២៧ៈ៧៣) > សឡាតជុមអាត់(ថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្ររ)

អល់ឡោះទ្ររង់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចមួយនៅថ្ងៃសុក្ររក្នុងពេលស ឡាតហ៊្សូហោរ នូវការសឡាតមួយដែលជាអត្តតស ញ្ញាណរបស់ ឥស្លាម និងបានបញ្ជាក់ពីកាតព្វវកិិច្ចនេះ ដោយប្ររមូលផ្តុំអ្នកមូស្លីមទាំងអស់ ក្នុងមួយសប្តាហ៍ម្តតង ហើយនាំគ នាស្តាប់នូវការអប់រំ និងការប្រៀនប្ររដៅដែលលើកឡើងដោយអុីម៉ាំជុមអាត់។ បន្ទាប់មក នាំគ នាប្ររតិិ បត្តិិ សឡាតជុមអាត់។ ឧត្តតមភាពនៃថ្ងៃជុមអាត់(ថ្ងៃសុក្ររ) > ចាំបាច់លើអ្នកស ឡាតត្រូវយកចិិត្តត ទុកដាក់ស្តាប់ឃុតហ្ពះជុមអាត់ ហើយមិន ត្រូវឲ្យមានការរំខានដោយអ្វីមួយឡើយ។ ថ្ងៃជុមអាត់ជាថ្ងៃដែលល្អ អបំផុតក្នុង ចំណោម ថ្ងៃទាំងអស់ ក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ពិតណាស់ អល់ឡោះបានជ្រើសរើស វា ផ្សេងពីថ្ងៃដទៃ និងបានផ្តតល់ភាពវិិសេស វិិ សាលចំ ពោះវាលើសពេលវេលាដទៃ តាមរយៈៈលក្ខខណៈពិិសេសមួ យចំនួ ន ដូចជា៖

ពិតណាស់ អល់ឡោះបានជ្រើសរើស វាជាពិិសេសស ម្រាប់ប្ររជាជាតិិព្យាការី មូហាំម៉ាត់ខុសពីប្ររជា ជាតិិដទៃ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"អល់ឡោះបានធ្វើឱ្យអ្នកជំនាន់មុនយើងវង្វេងពីថ្ងៃជុមអាត់។ សម្រាប់ពួកជ្វីហ្វវ គឺ ថ្ងៃសៅរ៍(ជាថ្ងៃជុមអាត់របស់ ពួកគេ) ហើយសម្រាប់ពួកគ្រឹ [ស្ទាន គឺថ្ងៃអាទិិត្យ (ជា ថ្ងៃជុមអាត់របស់ ពួកគេ)។ បន្ទាប់មក អល់ឡោះបាន នាំ មកឲ្យពួកយើង ហើយ ចង្អុលបង្ហាញដល់យើងនូវថ្ងៃសុក្ររ(ជាថ្ងៃជុមអាត់របស់ ពួកយើង)"។ (មូស្លីមៈ

៨៥៦)

ការសឡាតរបស់អ្នក ពិតណាស់នៅក្នុងថ្ងៃជុមអាត់(ថ្ងៃសុក្ររ) គេបានបង្កើ តព្យាការីអាហ្ទាំ ហើយកនុង ថ្ងៃជុមអាត់នេះដែរ ជាថ្ងៃដែលថ្ងៃបរលោកនឹងកើតឡើង ដូចដែលអ្នកនាំសារ មូហាំម៉ាត់លោកមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ថ្ងៃដែលព្រះអាទិិត្យរះល្អបំផុត គឺថ្ងៃសុក្ររ។ នៅក្នុងថ្ងៃនេះ គេបានបង្កើ តអាហ្ទាំ និងក្នុងថ្ងៃនេះ គេបញ្ចូ លអាហ្ទាំទៅក្នុង ឋានសួគ៌ ហើយកនុងថ្ងៃនេះដែរ គេបញ្ចេញគាត់ពីក្នុងឋានសួគ៌មកវិិញ ហើយ ថ្ងៃ បរលោកក៏នឹងមិនកើតឡើងដែរ លើកលែងតែក្នុងថ្ងៃសុក្ររ"។ (មូស្លីមៈ៨៥៤)

តើអ្នកណាខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវស ឡាតជុមអាត់?

សឡាតជុមអាត់ចាំបាច់លើ៖

1 បុរស៖ មិនតម្រូវលើស្ត្រីឡើយ។ 2 មានសតិិ៖ មិនតម្រូវលើមនុស្សឆ្កួត និងក្មេងដែលមិនទាន់ដឹងក្តីឡើយ។ 3 អ្នករស់នៅក្នុងភូមិិស្រុក៖ មិនតម្រូវលើ អ្នកដំណើរ និងអ្នកដែលរស់នៅជនបដៃែល ចេញឆផងាយពីទីក្រុង ឬភូមិិស្រុកឡើយ។ 4 មានសុខភាពល្អ៖ មិនតម្រូវលើអ្នកជំងឺ ដែលមិនអាចធ្វើដំណើរទៅសឡាតជុមអាត់ នោះឡើយ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

របៀបរបប និងក្បួនច្បាប់ដែលទាក់ទងនឹងសឡាតជុមអាត់ គប្បីលើជនមូស្លីមងូតទឹកមុនពេលទៅសឡាតជុមអាត់ ហើយរួសរាន់ក្នុងការទៅ ម៉ាស្ជិិទមុនពេលចាប់ផ្តើមឃុតហ្ពះ និងគប្បីស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលស្របស់ ស្អាត។ អ្នកមូស្លីមប្ររមូលផ្តុំគ នានៅក្នុងម៉ាស្ជិិទ ហើយអុីម៉ាំទៅខាងមុខ ហើយឡើងលើមីមពើរ (កន្លែ ងសូត្ររឃុ តហ្ពះ) តម្ររង់មុខមកកាន់អ្នកស ឡាត ហើយសូត្ររពីរខុត ហ្ពះ ដោយឈប់អង្គុយបន្តិិចនៅចន្លោះ រវាងឃុតហ្ពះទាំងពីរនោះ។ រំលឹកគ្នាឲ្យ កោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ ហើយផ្តតល់នូវការ ណែនាំ ការបង្រៀន និងវាក្យខណ្ឌឌ នៃគម្ពីរគួរអាន និងលំអានរបស់ ព្យាការី។ ចាំបាច់លើអ្នកស ឡាតត្រូវស្តាប់ឃុតហ្ពះ។ ការនិិយា យ ឬរវល់ជាមួយនឹងអ្វីដែល ធ្វើឱ្យបាត់បង់ប្ររយោជន៍អំពីការស្តាប់ឃុតហ្ពះនោះត្រូវបានហា មឃាត់ សូម្បីតែ ការលេងកម្រាល អេះដៃនិងសម្លៀកបំពាក់លេង ឬលេងឈើនិងដីក៏ដោយ។ បន្ទាប់មក អុីម៉ាំក៏ចុះពីលើមីមពើរ ហើយសឡាតជុមអាត់ជាមួយពួកគេចំនួនពីរ រ៉៉ក្អាត់ ដោយសូត្ររឮៗនៅក្នុងរ៉៉ក្អាត់ទាំងពីរនោះ។ សឡាតជុមអាត់ គឺត្រូវបានគេដាក់ជាកាតព្វវកិិច្ចចឲ្យសឡាតរួមគ នា(ជើម៉ាអះ)។ ហេតុនេះ ជនណា ខកខានមិនបានសឡាតរួមគ នា ឬមិនបានបំពេញវាដោយបញ្ហា ណាមួយ គឺគេត្រូវស ឡាតហ៊្សូហោរ និងមិនត្រឹ[មត្រូវឡើយដែលស ឡាតជុមអាត់។ ជនណាដែលយឺ តយ៉ាវក្នុងការទៅសឡាតជុមអាត់ ហើយគេមិនបានទៅទាន់អុីម៉ាំ ទេលើកលែងតែមួយចំណែកតិិចតួចនៃរ៉៉ក្អាត់ចុងក្រោោយ គឺគេត្រូវនៀតសឡាត ហ៊្សូហោរ។ រាល់អ្នកដែលគេមិនដាក់កាតព្វវកិិច្ចចឱ្យមកស ឡាតជុមអាត់ ដូចជា ស្ត្រី និងអ្នកធ្វើ ដំណើរ ជាដើម នោះ ពិតណាស់ការសឡាតរបស់ ពួកគេ គឺត្រឹ[មត្រូវ។ ប្រសិន នបើពួក គេសឡាតជុមអាត់រួមជាមួយ អ្នកមូស្លីមហើយ ពួកគេមិនចាំបាច់សឡាតហ៊្សូហោរ ទៀតនោះទេ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

តើជនណាខ្លះដែលគេអនុគ្រោះក្នុងការមិនមកចូលរួមសឡាតជុមអាត់?

ច្បាប់ឥស្លាមបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លើកាតព្វវកិិច្ចក្នុងការមកចូលរួមសឡាត ជុមអាត់ចំពោះជនណា ដែលកាតព្វវកិិច្ចលើពួកគេត្រូវមកចូលរួម ហើយបានព្ររមាន ចំពោះជនណាដែលមិនបានចូលរួមសឡាតជុមអាត់ដោយសារតែការស្វែងរកទ្ររព្យ សម្បត្តិិក្នុងលោកិិយ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ! នៅពេលមានគេអំពាវនាវពួកអ្នកឱ្យទៅសឡាតនៅថ្ងៃសុក្ររ ចូរពួកអ្នករួសរាន់ទៅរក ការរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ ហើយចូរពួកអ្នកបោះបង់ចោលនូវការលក់ដូរ។ នោះគឺជា ការប្ររសើរបំផុតសម្រាប់ពួកអ្នក ប្រសិន នបើពួកអ្នកបានដឹង"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦២ៈៈ៩)

ហើយបានព្ររមានចំពោះអ្នកដែលមិនបំពេញវាដោយគ មានមូលហេតុស្ររបច្បាប់ ដោយការបោះត្រាភ្ជិិតលើដួងចិិត្តតរបស់ គេ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជន ណាដែលបានបោះបង់សឡាតជុមអាត់បីដងដោយមិនយកចិិត្តតទុកដាក់ ហើយមិនមាន មូលហេតុ(ស្ររបច្បាប់)នោះ អល់ឡោះនឹង បោះត្រាលើចិិត្តតរបស់ គេ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ ១០៥២ អះម៉ាត់ៈៈ១៥៤៩៨)។ អល់ឡោះនឹងបោះត្រាលើចិិត្តតរបស់ គេ មានន័យថា បោះត្រាលើចិិត្តតរបស់ គេ និងគ្ររបដណ្ត តប់លើរូបគេ ហើយធ្វើឱ្យរូបគេលផងង់ខ្លៅៅ និង ទន់ខ្សោយ ដូចជាចិិត្តតរបស់ ពួកពុតត្បុត និងពួកប្ររឆាំ ងដូចនោះដែរ។

មូលហេតុដែលគេអនុញ្ញាតឱ្យបោះបង់សឡាតជុមអាត់៖

រាល់អ្វីដែលកើតឡើងលើអ្នកនៃបញ្ហាធផងន់ធផងងរមិនប្ររក្ររតី ឬខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ ជាក់លាក់លើការ រស់នៅរបស់ អ្នក និងសុខភាពរបស់ អ្នក ដូចជាមានជំងឺ ឬស្ថានភាព បន្ទាន់ជាដើម។

តើពេលវេលាធ្វើការ ជាមូលហេតុអាចបោះបង់សឡាតជុមអាត់បានដែរឬទេ?

ធាតុដើមវា ការងា រ និងការរវល់នឹងកិិច្ចចការអ្វីមួយជាប់ជាប្ររចាំ នោះ មិនមែន ជាមូលហេតុសម្រាប់ជនមូស្លីមក្នុងការបោះបង់សឡាតជុមអាត់នោះទេ។ អល់ឡោះ បានប្រើឱ្យយើងបោះបង់កិិច្ចចការរបស់ យើងដើម្បីបំពេញកាតព្វវកិិច្ចចស ឡាត ដោយទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ! នៅពេលមានគេអំពាវនាវពួកអ្នក ឱ្យទៅសឡាតនៅថ្ងៃជុមអាត់(ថ្ងៃសុក្ររ) ចូរពួកអ្នករួសរាន់ទៅរកការរំលឹកចំពោះ

ការសឡាតរបស់អ្នក អល់ឡោះ ហើយចូរពួកអ្នកបោះបង់ចោលនូវការលក់ដូរ។ នោះគឺជាការប្ររសើរបំផុត សម្រាប់ពួកអ្នក ប្រសិន នបើពួកអ្នកបានដឹង"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦២ៈៈ៩) ។ ចាំបាច់លើ ជនមូស្លីមត្រូវជ្រើសរើស ការងា រណាដែលអាចឲ្យគេបំពេញកាតព្វវកិិច្ចចដែលអល់ឡោះ ដាក់ឱ្យ សូម្បីតែប្ប្ប្រាក់ចំណូលតិិចជាងកន្លែ ងផ្សេងក៏ដោយ។

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយជនណាដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះ ទ្ររង់នឹង ធ្វើឱ្យគេមាន ច្ររកចេញ។ ហើយទ្ររង់នឹងផ្តតល់លាភសក្កាការៈដល់គេដោយគេនឹកស្មាន មិនដល់។ ហើយជនណាដែលប្ររគល់ការទុកចិិត្តតលើអល់ឡោះ គឺទ្ររង់ជាអ្នកផ្តតល់ភាព គ្រប់គ្រាន់ដល់គេ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៥ៈៈ២-៣) > ចូរអ្នក(ឱមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថា អ្វីដែលមាននៅជាមួយអល់ឡោះ គឺល្អប្ររសើរ ជាងការលេងកម្សាន្តត និងប្ររសើរជាងជំនួញទៅទៀត។

ការសឡាតរបស់អ្នក គ្រូពេទ្យនៅក្នុងរថយន្តតសង្គ្រោះបន្ទាន់ដែលចាំព្យាបាលករណីអ្នក រងរបួសបន្ទាន់។ អ្នកយា មានិងប៉ូលីស ដែលការពារប្ររជាជននិងទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេពីការលួចនិងសកម្មមភាពបទល្មើសព្ររហ មមទណ្ឌឌ ។ មនុស្សដែលកាន់តំណែងគ្រប់គ្ររងនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនធំ ឬផ្សេង ពីនេះ ដែលតម្រូវឱ្យត្រួតពិនិត្យគ្រប់ពេលវេលា។ តើនៅពេលណាដែលការងា រជាមូលហេតុដែលអាចឲ្យគេបោះបង់សឡាតជុមអាត់បាន? គេមិនចាត់ទុកការងា រអចិិន្រ្តៃeយ៍ជាមូលហេតុក្នុងការបោះបង់សឡាតជុមអាត់ សម្រាប់អ្នកដែលមាន កាតព្វវកិិច្ចលើគេត្រូវចូលរួមសឡាតជុមអាត់នោះឡើយ លើកលែងតែពីរករណីប៉ុណ្ណោះណោះ៖

1 ការងា រនោះ គឺជាការងា រដែលផ្តតល់ផលប្ររ យោជន៍ធំធេង ហើយមិនអាច សម្រេ ចវាបានទេ លើកលែង តែគេនៅធ្វើការងា រនោះ ហើយបោះបង់សឡាត ជុមអាត់។ ហើយប្រសិន នបើគេបោះបង់ការងា រនោះ វានឹង ផ្តតល់គ្រោះថ្នាក់យ៉ាង ធផងន់ធផងងរ ហើយមិនមានរនណាម នាក់អាចជំនួសកន្លែងការងា រគេបានឡើយ។ 2 ប្រសិន នបើការងា រនោះជាប្ររភ ពដើមតែមួយគត់ក្នុងការទទទួលបានប្ប្ប្រាក់ ចំណូល ហើយវាមិនបាន ផ្តតល់ឱកាសឱ្យគេក្នុងការមកចូ លរួមសឡាត ជុមអាត់ និងមិនមានការងា រផ្សេងក្រៅៅពីវាឡើយដើម្បីគ្រប់គ្ររងលើការចំ ណាយ ចាំបាច់ទៅលើម្ហូបអាហា រ ទឹក និងប្ររក្សារចាំបាច់ផ្សេងទៀតសម្រាប់គ្រួសារ របស់ គេ។ ដូចនេះ គេអនុញ្ញាតឱ្យបន្ដបំពេញការងា រ ហើយអាចបោះបង់សឡាត ជុមអាត់ ដោយសារ តែភាពចាំបាច់នេះ រហូដែល់គេអាចរកបានការងា រផ្សេង ឬរហូដែល់គេទទទួលបានការចំណាយលើម្ហូបអាហា រ ទឹក និងប្ររក្សារចាំបាច់ ផ្សេងទៀតគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្លួនគេ និងអ្នកដែលនៅក្រោោមបន្ទុករបស់ ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍

ការសឡាតរបស់អ្នក > ការសឡាតរបស់អ្នកជំងឺ

សឡាត គឺជាកាតព្វវកិិច្ចលើជនមូស្លីមនៅគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ របស់ គេ ដរាប ណាគេនៅមានសតិិ និងការយល់ដឹង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សាសនា ឥស្លាមបានយកចិិត្តតទុកដាក់លើកិិច្ចចការដែលផ្ទុយពីស្ថានភាពដើម និងតម្រូវការ របស់ ពួកគេ ហើយនៅក្នុងនោះ គឺអ្នកជំងឺ។

ដើម្បីឱ្យកាន់តែច្បាស់នូវចំណុចនេះ៖

អ្នកជំងឺអាចបោះបង់ការឈរសឡាត នៅពេលណាដែលគេមិនអាចឈរបាន ឬពេលឈរធ្វើឱ្យគេមានការពិិបាក ឬយឺតយ៉ាវក្នុងការព្យាបាល។ ដូចនេះ គេអាច សឡាតអង្គុយបាន។ តែប្រសិន នបើគេមិនអាចស ឡាតដោយអង្គុយបាន ចូរឱ្យគេ សឡាតដោយដេកផ្អៀង។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា ៖ "ចូរអ្នកស ឡាត ដោយឈរ។ ប្រសិន នបើគ មានលទ្ធធភាព ចូរ(សឡាតដោយ)អង្គុយ។ ប្រសិន នបើគ មាន លទ្ធធភាពទៀត ចូរសឡាតដោយដេកផ្អៀង"។ (អាល់ពូខរីៈ១០៦៦) ជនណាដែលគ្មានលទ្ធធភាព រូកុ ឬស៊ូជោទ គេគ្រាន់តែឱនទៅមុខតាមលទ្ធធភាព ដែលគេអាចធ្វើបាន។ ជនណាដែលពិិបាកអង្គុយលើដី ចូរឱ្យគេអង្គុយលើកៅអី ឬអ្វីផ្សេង។ ជនណាដែលមានការលំបាកក្នុងការយកទឹកសម អាតកាយ(ទឹកវូហ្ទុ)រាល់ពេល សឡាត ដោយសារជំងឺ គេអនុញ្ញាតឱ្យជននោះអាចផ្តុំគ នារវាងសឡាតហ៊្សូហោរ និងសឡាតអាសើរក្នុងពេលណាមួយនៃពេលវេលា របស់ វាទាំងពីរ ហើយរវាង សឡាតម៉ាហ្គ្រិិបនិងសឡាតអុីស្ហាក្នុងពេលណា នៃពេលវេលារបស់ វាទាំងពីរ។ ជនណាដែលមានការលំបាកក្នុងការប្រើប្រាស់ទឹកដោយសារជំងឺ គេអនុញ្ញាត ឱ្យតាយ៉ាំមុំ(គឺការប្រើប្រាស់ដីស្អាតជំនួសឲ្យការយកទឹកវូហ្ទុ)ដើម្បីប្ររតិិបត្តិិ សឡាត។

ការសឡាតរបស់អ្នក > ការសឡាតរបស់អ្នកធ្វើដំណើរ ចំពោះអ្នកធ្វើដំណើរ ក្នុងពេលដែលកំពុងធ្វើដំណើរ ឬពេលស្នាក់នៅដោយ កំណត់ពេលច្បាស់លាស់ដែលមានរយៈពេលតិិចជាងបួនថ្ងៃនោះ គេអនុញ្ញាតឱ្យ បង្រួ មសឡាតដែលមានបួនរ៉៉ក្អាត់មកនៅត្រឹ[មពីររ៉៉ក្អាត់។ ដូចនេះ គេអាចស ឡាត ហ៊្សូហោរ អាសើរ និងអុីស្ហាចំនួពីររ៉៉ក្អាត់ជំនួសឲ្យបួនរ៉៉ក្អាត់ លើកលែងតែពេលដែល គេសឡាតជាមួយអុីម៉ាំ ដោយគេត្រូវស ឡាតបួនរ៉៉ក្អាត់ដូចអុីម៉ាំដែរ ប្រសិន នបើអុីមុាំ សឡាតបួនរ៉៉ក្អាត់។ ច្បាប់អនុញ្ញាតឱ្យគេអាចបោះបង់សឡាតស៊ូណិិតរ៉៉វ៉ាទិិប លើកលែងតែសឡាត ស៊ូណិិតស៊ូពុស និងសឡាតស៊ូណិិតវីតៀរ(ដែលមិនគួរបោះបង់)។ គេអនុញ្ញាតឱ្យបង្រួ មសឡាតរវាងសឡាតហ៊្សូហោរនិងសឡាតអាសើរ ហើយនិង រវាងសឡាត ម៉ាហ្គ្រិិបនិងសឡាតអុីស្ហាក្នុងពេលវេលាណាមួយនៃពេលវេលារបស់ វាទាំងពីរ។ ទាំងនេះជាការបន្ធូរបន្ថថយ ជាក្តីមេ្តាករុណា(ពីអល់ឡោះ) និង កាត់បន្ថថយការលំបាកក្នុងខណៈពេលធ្វើដំណើររបស់ គេ។

ការសឡាតរបស់អ្នក

ការបួសរបស់អ្នក

អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចមកលើសាសនិកឥស្លាមនូវការបួសរយៈ ពេល មួយខែក្នុងមួយឆ្នាំ គឺខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនដ៏ពិិសិិដ្ឋឋ ហើយទ្ររង់ បានចាត់ទុកការបួសនេះ គឺជា គោលគ្រឹះ[ទីបួននៅក្នុងចំណោមបណ្តាគោលគ្រឹះ[របស់ សាសនា ឥស្លាមទាំងប្រាំ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយ! ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចមកលើពួកអ្នកទាំងអស់ គ្នានូវការ បួសតម ដូចដែលគេបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចនេះទៅលើបណ្តាប្ររជាជាតិិមុនពួកអ្នក ដូចគ្នាដែរ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងមានការកោតខ្លាច(ចំពោះអល់ឡោះ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៣)

មាតិិកា ការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ឧត្តតមភាពនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន គោលបំណងនៃការបួស គុណប្ររយោជន៍នៃការបួស ប្ររក្សារដែលបណ្តាលឲ្យខូចបួស អ្នកដែលអល់ឡោះអនុញ្ញាតឲ្យផ អាកបួស អ្នកជំងឺ អ្នកអស មត្ថថភាព អ្នកដំណើរ ស្ត្រីមានរដូវ និងមានឈា មឆ្លលងទន្លេ ស្រ្តីកំពុងមានផ្ទៃពោះ និងស្រ្តីដែលបំបៅកូន ការបួសស៊ូ ណិិត(បួសស្ម័ គ្ររចិិត្តត) ពិិធីបុណ្យចេញបួស(រ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ) តើច្បាប់ឥសា្លលមបង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើអ្វីខ្លះនៅថ្ងៃបុណ្យ(រ៉៉យ៉ា)

ការបួសរបស់ អ្នក > ការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន > ឧត្តតមភាពនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន អត្ថថន័យនៃការបួស៖

ការបួសនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺជាការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ ជាម្ចាស់ដោយការតមអាហា រ ការរួមភេទ និងប្ររក្សារផ្សេងៗទៀតដែលនាំឲ្យខូច បួស ចាប់ពីពេលសេតរុណរះ (គឺពេលអាហ្សានស៊ូពុស) រហូដែល់ ថ្ងៃលិិច(គឺពេល អាហ្សានម៉ាហ្គ្រិិប)។

ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន គឺជាខែទី៩ នៃខែចន្ទគតិិ នៅក្នុងប្ររតិិទិិនឥស្លាម។ វាគឺជាខែដែល ល្អប្ររសើរជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមខែទាំង១២ ដែលអល់ឡោះបានផ្តតល់នូវលក្ខខណៈៈ ពិិសេសជាច្រើននៅក្នុងខែនេះដែលមានដូចជា៖

វាជាខែដែលអល់ឡោះជ្រើសរើស ម្រាប់បញ្ចុះគម្ពីរដ៏វិិសេស និងខ្ពពង់ខ្ពពស់ ជាងគេបំផុត នោះគឺគម្ពីរគួរអាន។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖"ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ជាខែដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះនូវគម្ពីរគួរអាន ដើម្បីណែនាំដល់មនុស្សលោក និងបង្ហាញពីមាន គ៌ាដែលត្រឹ[មត្រូវ ព្ររមទាំងវិិនិិច្ឆ័យរវាងខុសនិងត្រូវ។ ហេតុនេះ ជនណាហើយកនុងចំណោមពួកអ្នកមានវត្ដមាននៅក្នុង ខែនេះ ចូរឱ្យគេបួស"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៥) អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "នៅពេលដែលខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនបានមកដល់ ទ្វារឋានសួគ៌ត្រូវបានបើក ហើយទ្វារឋាននរកត្រូវបានបិិទ រីឯពពួកបិិសាច (ស្ហៃតន)ត្រូវបានគេចាប់ចង"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ១០៣ មូស្លីមៈ១០៧៩)។ អល់ឡោះបានប្រើឱ្យខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់រៀបចំទទទួលវាដោយការប្ររតិិបត្តិិអំពើល្អ និងបោះបង់អំពើអាក្ររក់។ ជាការពិត អ្នកដែលបានបួសក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន និងបានសឡាតតារ៉៉វេស នៅពេលយប់ នោះ រូបគេនឹងត្រូវបានអល់ឡោះលើកលែងទោសកំ ហុសរបស់ គេ ទាំងប៉ុន្មានដែលមានកន្លលងមក។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លោកមានប្ររសាសន៍ថា៖

ការបួសរបស់ អ្នក > គោលបំណងនៃការបួស 4 "ជនណាហើយដែលបានបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនដោយមានជំនឿ និងរំពឹងនូវ ផលបុ ណ្យពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោស ឲ្យរូបគេនូវបាបកម្មម ទាំងឡាយដែលគេបានសាងកន្លលងមក"។ (អាល់ពូខរីៈ១៩១០ មូស្លីមៈ

៧៦០)។ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ក៏បានមានប្ររសាសន៍ផងដែរថា៖ "ជនណាដែល បានសឡាតស៊ូណិិតពេលយប់នៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន( ស៊ូណិិតតារ៉៉វេស) ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុ ណ្យពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោស ឲ្យជននោះនូវបាបកម្មមទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លលងមក"។ (អាល់ពូខរីៈ១៩០៥ មូស្លីមៈ៧៥៩) នៅក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន មានយប់មួយដ៏ពិិសេសជាងគេគឺ យប់ឡៃឡាទុលក៏ទើរ ដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាក់ ប្រាប់ នៅក្នុងគម្ពីរ(គួរអាន)របស់ ទ្ររង់ថា ការសាង ទង្វើ កុសល នៅក្នុង យប់ នោះ គឺល្អប្ររសើរជាងពេលផ្សេង ៗទៀតទាំងអស់ ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "យប់ឡៃឡាទុលក៏ទើរ នោះ គឺល្អប្ររសើជាង មួយពាន់ ខែ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៩៧ៈៈ៣)។ ហើយប្រសិន នបើជនណាបាន ប្ររតិិបត្តិិការគោរពសក្កាការៈផ្សេងៗក្នុងយប់នោះ ដោយការមានជំនឿ និងរំពឹង ផលបុ ណ្យអំពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោស ឲ្យគេនូវបាបកម្មមទាំងឡាយ ដែលគេបានសាងកន្លលងមក។ វាគឺជាយប់មួយដែលស្ថិិ តក្នុងចំណោមដប់ យប់ចុងក្រោោយ នៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ប៉ុន្តែពុំមាននរណាម នាក់ដឹងពីពេលវេលារបស់ វាជាក់លាក់នោះទេ។

អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចបួស ដោយសារមានបុព្វវហេតុ និងអត្ថថប្ររយោជន៍ ជាច្រើន ទាំងក្នុង លោកិិយ និងថ្ងៃបរលោក ដូចជា៖

1 ជួយបង្កើ ននូវការគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះ

ព្រោះថាការបួស គឺជាការគោរពសក្កាការៈដែលមនុស្សលោកធ្វើវាដើម្បីបញ្ជិិ ត ខ្លួនទៅចំពោះម្ចាស់របស់ គេ ដោយការបោះបង់(តម)នូវអ្វីដែលពួកគេពេញចិិត្តត និង បញ ឈប់នូវសេចក្តីស្រេកឃ្លានរបស់ គេផ្សេងៗ ពោលគឺគេរៀបចំខ្លួនរបស់ គេដោយ

ការបួសរបស់ អ្នក ការកោតខ្លាចទៅចំពោះអល់ឡោះនៅគ្រប់ពេលវេលា និងគ្រប់ទីកន្លែ ង ទាំងខាងក្នុង និងខាងក្រៅៅ។ ដូចនេះហើយ ទើបអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកដែលមាន ជំនឿទាំងឡាយ! ជាការពិតណាស់ គេ(អល់ឡោះ)បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចមកលើពួកអ្នក ទាំងអស់ គ នានូវការបួស ដូចដែលគេបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចនេះមកលើបណ្តាប្ររជាជាតិិ មុនពួកអ្នកដូចគ្នាដែរ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងមានការកោតខ្លាច(ចំពោះអល់ឡោះ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៣)

2 ជាការហ្វឹ[កហាត់នៅក្នុងការបោះបង់ប្ររក្សារខុសឆ្គគង និងអំពើបាប

នៅពេលដែលអ្នកបួសបានតមអំពីប្ររ ការដែលច្បាប់អនុញ្ញាតដើម្បីជាការ គោរពទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ គេច្បាស់ជានឹងមានលក្ខខណៈកាន់តែរឹងមាំក្នុងការ ហា មឃាត់ការស្រេកឃ្លាន របស់ គេក្នុងការធ្វើប ររក្សារដែលច្បាប់ហា មឃាត់ និងឈរលើ ដែនកំណត់របស់ អល់ឡោះ និងច្បាស់ជាមិនបន្តក្នុងការប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើអាក្ររក់ទៀតនោះ ទេ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បើជនណាមិនព្ររមបោះបង់ចោលនូវការ និិយា យអាក្ររក់ និងអ្វីដែលអាក្ររក់ គឺអល់ឡោះមិនត្រូវការក្សារបោះបង់ចំណីអាហា រ របស់ គេនោះទេ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៨០៤)។ ពោលគឺប្រសិន នបើនរណាម នាក់មិនព្ររម បោះបង់ចោលនូវការកុហក ទាំងពាក្យសំដី និងកាយវិិការទេនោះ គេមិនទាន់បានបំពេញ នូវគោលបំណង នៃការបួសនោះទេ។

3 នឹកឃើញដល់អ្នកក្រី ក្ររ និងជាការលួងចិិត្តតរបស់ ពួកគេ

ជាការពិតនៅក្នុងការបួស វាជាបទពិិសោធន៍ ក្នុងការលួងចិិត្តតអ្នកក្រី ក្ររ អត់ឃ្លាន និងជាការធ្វើឲ្យនឹកឃើញដល់អ្នកទីទាល់ក្ររដែលពួកគេកំពុងទទទួលរងនូវ ការអត់ឃ្លាន និងហេវហត់ ។ នៅពេលនោះ មនុស្សច្បាស់ជានឹងនឹកឃើញបងប្អូនរបស់ ខ្លួនដែលក្រី ក្ររ ថាតើពួកគេកំពុងទទទួលនូវទុក្ខលំ បាកយ៉ាងណាអំពីការស្រេកឃ្លាន។ ខណៈនោះ វានឹងជំរុញឲ្យគេមានទឹកចិិត្តតកាន់តែខ្លាំងក្នុងការជួយដល់អ្នកទីទាល់ក្ររ។ > សម្រាប់អ្នកដែលបួសតមមានការរីករាយពីរដង៖

ទី១ សប្បាយរីករាយនៅពេលដែលគេស្រាយបួស ទី២ សប្បាយរីករាយនៅពេលដែលជួបនឹងម្ចាស់របស់ គេ

ការបួសរបស់ អ្នក > គុណប្ររយោជន៍ នៃការបួស

ការបួសមានគុណប្ររយោជន៍ជាច្រើន ដូចដែលមានបញ្ជាក់ក្នុងច្បាប់ឥស្លាម ខាងក្រោោមនេះ៖

ជាការពិត អ្នកដែលបានបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ប្ររកប ដោយការមានជំនឿចំពោះ អល់ឡោះ គោរព តាម ការបង្គាប់ប្រើរបស់ ទ្ររង់ ជឿជាក់ចំពោះគុគុណប្ររយោជន៍ នៃការបួសដែលមានបញ្ជាក់ ដោយរំពឹងចង់បានផលបុ ណ្យពីអល់ឡោះ ជាម្ចាស់នោះ នឹងត្រូវបានទ្ររង់លើកលែងទោសកំ ហុសរបស់ គេកន្លលងមក ដូចដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាបានបួសខែ រ៉៉ម៉ាហ្ទទនដោយការមានជំនឿមុតមាំ និងរំពឹងនូវផលបុ ណ្យពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោស ឲ្យជននោះនូវបាបកម្មមទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាង កន្លលងមក"។ (អាល់ពូខរីៈ១៩១០ មូស្លីមៈ៧៦០) ជាការពិត អ្នកបួសនឹងសប្បាយរីករាយជាមួយនឹងអ្វីដែលគេទទទួលបាននៃ ផលបុ ណ្យ និងការសប្បាយរីករាយនៅពេលជួបជាមួយអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយសារតែការបួសរបស់ គេ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"សម្រាប់អ្នកបួសមានការសប្បាយរីករាយពីរដង គឺការសប្បាយមួយនៅពេល ដែលគេស្រាយបួស ហើយការសប្បាយមួយទៀតនៅពេលដែលគេជួបម្ចាស់ របស់ គេ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៨០៥ មូស្លីមៈ១១៥១) ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងឋានសួគ៌មានទ្វារមួយ ឈ្មោះថា អាល់រ៉៉យ្យ៉ាន (َُاَل َّرَاَّياُن)។ មិនមាននរណាម នាក់អាចចូលឋានសួគ៌តាមច្ររកទ្វារនេះបាន ក្រៅៅពីអ្នកបួសឡើយ។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងឋានសួគ៌មានទ្វារមួយឈ្មោះថា អាល់រ៉៉យ្យ៉ាន សម្រាប់អ្នកបួសចូលនា ថ្ងៃបរលោក។ គ មាននរណាម នាក់អាចចូលបានក្រៅៅពីពួកគេឡើយ។ នៅពេល នោះគេប្ររក្សាសថា៖ ឯណាទៅអ្នកបួស? ខណៈនោះពួកគេក៏ក្រោោកឡើង ហើយគ្មាននរណាម នាក់ចូលបានក្រៅៅពីពួកគេឡើយ។ ហើយពេលពួកគេបាន ចូលអស់ ទ្វារក៏ត្រូវបានបិិដៃែលគ្មាននរណាម នាក់អាចចូលបានឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៧៩៧ មូស្លីមៈ១១៥២)

ការបួសរបស់ អ្នក ជាការពិត អល់ឡោះបានរំលឹកជាពិិសេស ចំពោះផល តបស្ន នងនៃការបួសថា ទ្ររង់គឺជា អ្នកផ្តតល់ផលបុ ណ្យដោយផ ទាល់។ ជន ណា ដែលមានសំណាងបានទទទួលការតបស្ន នង ពីសំណាក់ម្ចាស់ដែលមហាសប បុរសនោះ រូបគេច្បាស់ជាមិនមានអ្វីត្រូវព្រួ យបារម្ភភនូវ អ្វីដែលអល់ឡោះបានរៀបចំសម្រាប់ គេ នោះទេ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "គ្រប់កិិច្ចប្រ រណិិ ប័តន៍ទាំងឡាយ របស់ មនុស្សលោក គឺសម្រាប់ពួកគេ លើកលែងតែការបួស គឺសម្រាប់យើង (អល់ឡោះ) ហើយយើងនឹងតបស្ន នង ចំពោះកិិច្ចប្រ រណិិ ប័តន៍នេះដោយផ ទាល់"។ (អាល់ពូខរីៈ១៨០៥ មូស្លីមៈ១១៥១) 4 > ប្ររក្សារដែលបណ្តាលឲ្យខូចបួស >ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន គឺជាខែទី៩នៃខែចន្ទទ គតិិ នៅក្នុងប្ររតិិ ទិិនឥស្លាម។

វាគឺជាប្ររក្សារដែលអ្នកបួសត្រូវជៀសវាង ព្រោះថាវាបណ្តាលឲ្យខូចបួស ឬដាច់ បួស។ ប្ររក្សារទាំងនោះមានដូចខាងក្រោោម៖

1 បរិិភោគ និងផឹក៖ អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកហូ ប និងផឹករហូត ទាល់តែផ្ទៃមេឃមានពន្លឺពណ៌សចេញពីផ្ទៃមេឃពណ៌ខ្មៅៅងងឹតនៅពេលទៀបភ្លឺ។ បន្ទាប់មក ចូរពួកអ្នកបន្ដដការបួសរហូដែល់ពេលយប់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៧)

បុគ្គគល ណាហើយដែលហូ ប និងផឹកដោយការភ្លេច ការបួសរបស់ គេត្រឹ[មត្រូវ ហើយ គេមិនទទទួលបាបកម្មមឡើយ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណា ដែលភ្លេចហើយរូបគេកំពុងបួស ដោយបានហូបអាហា រ និងពិិសារទឹកក្នុងពេលនោះ ចូរឱ្យគេបន្តបំពេញការបួសរបស់ គេចុះ។ ការពិត អល់ឡោះគឺជាអ្នកផ្តតល់អាហា រ និងទឹកនោះដល់គេ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៨៣១ មូស្លីមៈ១១៥៥)

ការបួសរបស់ អ្នក 2 ទង្វើ ទាំងឡាយដែលមានន័យស្មើនឹងការបរិិភោគ ដែលមានដូចជា៖

គ្រឿងបំប៉៉នរាងកាយ និងថ្នាំកម្លាំងដែលចូលទៅក្នុងខ្លួន ដើម្បីជួយបំពេញនូវ សារធាតុអាហា រដែលបាត់បង់ ដែលប្រៀបបាននឹងការបរិិភោគដែរ។ ដូចនេះ ច្បាប់របស់ វាដូចជាការបរិិភោគដែរ។ ការបញ្ចូ លឈា មសម្រាប់អ្នកជំងឺ ព្រោះថាឈា មវាជាលទ្ធធផល នៃការបរិិភោគ។ ការជក់៖ គ្រប់ប្ររភេទទាំងអស់ របស់ វាបណ្តាលឲ្យខូចបួស ព្រោះថាវានាំជាតិិពុល ទៅក្នុងខ្លួនតាមរយៈការហឹតផ្សែង។ 3 រួមរ័ក្ស៖ គឺការបញ្ចូ លប្ររ ដាប់ភេទបុរសក្នុងប្ររដាប់ភេទស្រ្តី បើទោះជាបានចេញ ទឹកកាម ឬអត់ចេញក៏ដោយ។ 4 បញ្ចេញទឹកកាមដោយចេតនា៖ ដោយការប្ររឡែង ឬការបញ្ចេញទឹកកាមដោយ ប្រើដៃ។ល។ ចំណែកឯការចេញទឹកកាមដោយការយល់សប្តិិ មិនបណ្តាលឲ្យខូច បួសឡើយ។ ចំពោះ ស្វាមីអាចថើបភរិិយាខ្លួនបាន ប្រសិន នបើគេអាចទប់ខ្លួនគេមិនឲ្យ ប្ររព្រឹ [ត្តតនូវអ្វីដែលនាំឲ្យខូចបួសបាន។ 5 ក្អួតដោយចេតនា៖ ប្រសិន នបើក្អួតដោយអចេ តនា វាមិនជាបញ្ហាអ្វីទេ។ ព្យាការី មូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាបានក្អួតដោយអចេ តនាខណៈដែលគេ កំពុងបួស គឺគ មានបញ្ហាអ្វី ឡើយ តែបើជនណាមានចេតនាធ្វើឲ្យកអួតនោះ គឺគេត្រូវបួស សងវិិញ"។ (អាត់តៀរមីហ សុីៈ៧២០ អាពូហ ទាវូទៈ២៣៨០) 6 មានឈា មរដូវ និងឈា មឆ្លលងទន្លេ៖ នៅពេលណាដែលស្ត្រី មានឈា មរដូវ ឬឈា ម ឆ្លលងទន្លេនៅផ្នែកណាមួយនៃពេលថ្ងៃ ការបួសរបស់ គេត្រូវខូចហើយ ឬប្រសិន នបើស្ត្រី

ម នាក់មករដូវ ហើយបានអស់ ឈា មរដូវបន្ទាប់ពីពេលហ្វាជើរនោះ ការបួសរបស់ គេក៏មិន ត្រឹ[មត្រូវដែរ ហើយគេត្រូវផ្អាកបួសនៅថ្ងៃនោះ ព្រោះប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ បានលើកឡើងថា៖ "តើមិនមែនទេឬ ពេលដែលស្ត្រី មករដូវ គឺគេមិនត្រូវស ឡាត និង មិនត្រូវបួសនោះ"? (អាល់ពូខរីៈ១៨៥០)

ចំណែកឯឈា មដែលចេញពីស្រ តីដោយមូលហេតុជំងឺ ដែលវាមិនមែនជា

ការបួសរបស់ អ្នក ឈា មរដូវដែលមានចំនួនថ្ងៃច្បាស់លាស់រៀងរាល់ខែ ហើយក៏មិនមែនជាឈា មឆ្លលងទន្លេ ដែលកើតមានបន្ទាប់ពីស ម្រាលកូនទេនោះ គឺវាមិនបានរារាំងអំពីការបួសឡើយ។ > អ្នកដែលអល់ ឡោះបានអនុ ញ្ញាតឲ្យផ្អាកបួ ស

ជាការពិត អល់ឡោះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យករុមមនុស្សខ្លះអាចផ្អាកបួសក្នុង ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនបានជាការបន្ធូរបន្ថថយ ជាក្តីមេ្តាករុណា និងជាការផ្តតល់ភាពងា យស្រួល ដល់ពួកគេ។ អ្នកទាំងនោះមានដូចខាងក្រោោម៖

អ្នកជំងឺ៖ ពោលគឺអ្នកជំងឺដែលមានបញ្ហាក្នុងការបួស ដែលបណ្តាលឲ្យគេ មិនអាចបួសបាន គឺគេអាចផ្អាក ឬសំរាកពីការបួសបាន ហើយគេត្រូវបួស សងវិិញបន្ទាប់ពីរ៉៉ម៉ាហ្ទទនរួច។ 1 2 3 អ្នកដែលអស មត្ថថភាពក្នុងការបួស៖ ដោយសារតែភាពចាស់ជរា ឬជំងឺដែល មិនសង្ឃឹម ថា អាចជាសះស្បើយបាន គឺគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យផ អាកបួស តែត្រូវផ្តតល់អាហា រដល់អ្នកក្ររម នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយគេត្រូវផ្តតល់អាហា រចំនួន ប្ររហែលមួយគីឡូក ន្លះ អំពីចំណីអាហា រដែលអ្នកស្រុ កបរិិ ភោគប្ររចាំ ថ្ងៃ។ អ្នកដំណើរ៖ អ្នកដំណើរខណៈដែលគេកំពុងធ្វើដំណើរ និងការស្នាក់នៅ បណ្តោះអាសន្នននក្នុងរយៈពេលតិិចជាងបួនថ្ងៃ គេត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យផ អាកបួស បាន តែត្រូវបួសស ងវិិញបន្ទាប់ពីចប់ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន។ អល់ឡោះបានមានបន្ទូល ថា៖ "ហើយជនណាមានជំងឺ ឬធ្វើដំណើរ(អាចផ្អាកបួសបាន) តែត្រូវបួស សងវិិញនៅថ្ងៃផេ សង(ចំនួនថ្ងៃដែលបានផ អាកនោះ)។ អល់ឡោះចង់ឲ្យពួក អ្នកងា យស្រួល ទ្ររង់មិនចង់ឲ្យពួកអ្នកលំ បាកទេ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៥)

ការបួសរបស់ អ្នក ស្ត្រីមានឈា មរដូវ និងឈា មឆ្លលងទន្លេ៖ ច្បាប់ឥស្លាមហា មដាច់ខាតចំពោះ ស្ត្រីមានរដូវ និងស្ត្រីមានឈា មឆ្លលងទន្លេអំពីការបួស ហើយបើទោះជាពួកគេ បួស ក៏ការបួសនោះមិនត្រឹ[មត្រូវដែរ ហើយពួកគេត្រូវបួសស ងវិិញបន្ទាប់ពី ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន។ (សូមមេីលទំព័រ ១២៣ ) 4 5 ស្រ្តីមានផ្ទៃពោះ និងបំបៅដោះកូ ន៖

ប្រសិន នបើពួកគេព្រួយបារម្ភភខ្លាច មានបញ្ហាដល់ខ្លួន ឬក៏កូនៗ របស់

ពួកគេនោះ គឺអាចផ្អាកបួសបាន ហើយត្រូវបួសស ង វិិញតាមចំនួន ថ្ងៃដែលគេបានផ្អាកបួសនោះ។

ការបួសរបស់ អ្នក

តើច្បាប់ឥស្លាមកំណត់បែបណាចំពោះអ្នកដែលស្រា យបួសក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន? បុ គ្គគលទាំងឡាយណាដែលស្រា យបួស ឬមិនបួសក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនដោយគ មាន មូលហេតុសមស្របទេ នោះ ចាំបាច់លើរូបគេត្រូវទទទួលសារភាពកំហុស(តាវហ្ពាត់) ចំពោះអល់ឡោះ ពីព្រោះរូបគេបានប្ររព្រឹ[ត្តនូវបាបកម្មមដ៏ធំបំផុត ហើយវាជាការមិន គោរពនូវការបង្គាប់ប្រើរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ហើយរូបគេត្រូវបួសស ងវិិញនូវថ្ងៃដែល បានស្រាយ ឬមិនបួសនោះតែប៉ុណ្ណោះណោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ ចំពោះអ្នកដែលស្រា យបួស(ដាច់ បួស)ដោយសារតែការរួមរ័ក្ស គឺគេត្រូវបួសស ងសម្រាប់ថ្ងៃដែលគេបានស្រាយនោះ រួមជាមួយនឹងការទទទួលការពិន័យចំពោះទង្វើបាបរបស់ គេ ដោយត្រូវដោះលែង ខ្ញុំបម្រើ(ទាសករដាច់ថ្លៃ)ម នាក់ ពោលគឺត្រូវទិិញខ្ញុំបម្រើមូស្លីមម នាក់ ហើយដោះលែង ឲ្យមានសេរីភាព។ ជាការពិត សាសនា ឥស្លាមបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីសារៈសំខាន់ នៃការដោះលែង ទាសករឲ្យរួចផុតពីភាពជាខ្ញុំគេនៅគ្រប់ឱកាសទាំងអស់ ដែល សមស្រប។ ប្រសិន នបើរូបគេគ្មានលទ្ធធភាពទេនោះ គឺត្រូវបួសរយៈពេលពីរខែបន្តបន្ទាប់ គ នា។ ហើយប្រសិន នបើគ មានលទ្ធធភាពទៀតនោះ គឺរូបគេត្រូវផ្តតល់អាហា រដល់អ្នកទីទាល់ ក្ររចំនួន៦០នាក់។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចបួសមួយខែក្នុងមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែទ្ររង់ក៏ ជំរុញឲ្យបួសក្នុង ថ្ងៃផ្សេងៗទៀតផងដែរសម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធធភាព ហើយចង់បាន ផលបុ ណ្យបន្ថែម។ ការបួសទាំងនោះ មានដូចខាងក្រោោម៖

1 ការបួសថ្ងៃអាស៊ូរ៉ា៖ រួមជាមួយការបួសមុនមួយថ្ងៃ និងក្រោោយមួយថ្ងៃ។ អាស៊ូរ៉ា ជាថ្ងៃទីដប់នៃខែមូហារ៉៉ម (ខែទីមួយនៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម)។ វាគឺជាថ្ងៃដែលអល់ឡោះ បានសង្រ្គោះʴព្យាការីមូសាអំពីហ វៀរអោន(ផា រ៉ាអុង) ហើយទ្ររង់បានធ្វើឱ្យហ្វៀរអោន និងបក្សពួកលិិ ចលង់ក្នុងសមុទ្ររ។ ដូចនេះហើយទើបអ្នកឥស្លាមបួសក្នុងថ្ងៃនេះ ដើម្បីជាការថ្លែងអំណរគុណ ទៅចំពោះអ ល់ឡោះដែលទ្ររង់បានជួយព្យាការី មូសាឲ្យរួចពីសេចក្តីស្លាប់និងជាការអនុវត្តតា ម អ្នកនាំសាររបស់ យើង(ព្យាការី មូហាំម៉ាត់) គ្រាដែលលោកបានបួស ហើយបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នក > ការបួសស៊ូណិិត(បួសស្ម័គ ររចិិត្តត)

ការបួសរបស់ អ្នក > ពិិធីបុ ណ្យចេញបួស (រ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ) ទាំងអស់ គ នាបួសមុនវា(ថ្ងៃអាស៊ូរ៉ា)មួយថ្ងៃ ឬក្រោោយវាមួយថ្ងៃ"។ (អះម៉ាត់ៈៈ២១៥៤)។ នៅពេលដែលមានគេសួរលោកអំពីការបួសនេះ លោកបានឆ្លើយថា៖ "វាលុបលាង បាបកម្មមដែលគេបានសាងក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំដែលកន្លលងទៅ"។ (មូស្លីមៈ ១១៦២) 2 ការបួសថ្ងៃអារ៉៉ហ្វះ៖ គឺជាថ្ងៃទី៩ នៃខែហ្ស៊ុ លហ៊ិិជ្ជះ(ខែទី១២ នៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម)។ វាជាថ្ងៃដែលក្រុមអ្នកធ្វើធម្មម យា ត្រាហាជ្ជីទាំងអស់ ជួបជុំគ នានៅកន្លែ ងវាលអារ៉៉ហ្វះ។ ពួកគេធ្វើការបួងសួង និងសំដែងនូវតម្រូវការរបស់ ពួកគេទៅចំពោះទ្ររង់ ហើយវាក៏ ជាថ្ងៃដែលល្អ អជាងគេបំផុតក្នុងមួយឆ្នាំផងដែរ។ គេបង្គាប់ឲ្យអ្នកដែលមិនទៅធ្វើហា ជ្ជី ឲ្យបួសក្នុងថ្ងៃនោះ។ នៅពេលដែលគេសួរ លោកអំពីការបួស លោកបានឆ្លើយថា៖

"វាលុបលាងបាបកម្មមដែលបានកើតឡើងក្នុងរយៈ ពេលមួយឆ្នាំដែលកន្លលងទៅ ហើយ និងមួយឆ្នាំដែលនៅខាងមុខ"។ (មូស្លីមៈ១១៦២) 3 ការបួសប្រាំ មួយថ្ងៃនៃខែស្ហាវ៉ាល់(ខែទីដប់នៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម)៖ អ្នកនាំសារមាន ប្ររសាសន៍ថា៖ អ្នកណាបានបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ហើយបានបួស៦ថ្ងៃទៀតនៃខែស្ហាវ៉ាល់ គឺហាក់បីដូចជាគេបានបួសពេញមួយឆ្នាំ៉៉៉៉៉៉៉៉៉៉៉។ (មូស្លីមៈ១១៦៤)

ពិិធីបុណ្យទានផ្សេងៗ គឺជាអត្តតស ញ្ញាណនៃសាសនា ។ នៅពេលដែលព្យាការី មូហាំម៉ាត់បានមកដល់ក្រុងម៉ាទីណះ លោកបានឃើញពួកអាន់សរ៍(ជាអ្នកមូស្លីម ដែលរស់នៅក្រុងម៉ាទីណះ)លេងកម សាន្តតសប្បាយចំនួនពីរថ្ងៃក្នុងមួយឆ្នាំ។ លោកបានសួរពួកគេថា៖ "តើថ្ងៃទាំងពីរនេះជាថ្ងៃអ្វី"? ពួកគេបានឆ្លើយថា៖

"ជាថ្ងៃដែលពួកយើងតែងតែលេងកម សាន្តតសប្បាយតាំងពីស ម័យហ្ជើហ៊ីលីយ៉ះ (សម័យកាលមុនឥស្លាម)មកម្លេះ"។ លោកក៏បានបន្តតថា៖ "ជាការពិត អល់ឡោះ បានប្តូរឲ្យពួកអ្នកនូវពីរថ្ងៃដែលប្ររសើ ើរជាងនេះ គឺថ្ងៃបុណ្យអាដហា (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី) និងថ្ងៃបុណ្យស្រាយបួស(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិតរោះ)"។ (អាពូហ ទាវូទៈ១១៣៤)។ លោកក៏បាន មានប្ររសាសន៍បញ្ជាក់ផងដែរថា ថ្ងៃបុណ្យ(រ៉៉យ៉ា) គឺជាអត្តតស ញ្ញាណរបស់ សាសនា

ដោយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិតណាស់ គ្រប់ ក្រុមនីមួយៗតែងមាន ថ្ងៃបុណ្យ ហើយនេះគឺជាថ្ងៃបុណ្យរបស់ ពួកយើង"។ (អាល់ពូខរីៈ៩០៩ មូស្លីមៈ៨៩២)

ការបួសរបស់ អ្នក

ថ្ងៃបុណ្យនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម

ថ្ងៃបុណ្យនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺជាថ្ងៃសម្ដែងនូវការសប្បាយរីករាយ ដោយគេបានបំពេញនូវកិិច្ចប្រ រណិិ ប័តន៍ ជាការថ្លែងអំណរគុណចំពោះអល់ឡោះ ជាម្ចាស់ដែលទ្ររង់បានចង្អុលបង្ហាញ និងប្ររទានពរជ័យសម្រាប់ការបំពេញនូវកិិច្ចច ប្ររណិិ ប័តន៍(ការគោរពសក្កាការៈ)ទាំងនោះ។ នៅក្នុងថ្ងៃនោះ ច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យ បង្កើ តភាពសប្បាយរីករាយដល់មនុស្សម នាទាំងឡាយដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ស្អាតៗ ធ្វើល្អ អចំពោះអ្នកក្រី ក្ររ និងធ្វើនូវទង្វើផ្សេងៗទៀតដែលស្ររប តាមច្បាប់ ឥស្លាម ដូចជាការរៀបចំកម្មមវិិធី និងសកម្មមភាពផ្សេងៗដែលនាំមកនូវភាពសប្បាយ រីករាយដល់គ្រប់គ នា ហើយរំលឹកដាស់តឿនពួកគេឲ្យនឹកឃើញនូវការប្រោោសប្ររ ទាន ទាំងឡាយរបស់ អល់ឡោះមកលើពួកគេ។

ថ្ងៃបុណ្យរបស់ សាសនិកឥស្លាម

សម្រាប់សាសនិិឥស្លាមមានថ្ងៃបុណ្យពីរក្នុងមួយឆ្នាំដែលពួកគេតែងតែប្រារព្ធធ ធ្វើវាជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយច្បាប់មិនអនុញ្ញាតឲ្យកំណត់ថ្ងៃណាមួយធ្វើជាថ្ងៃបុណ្យ ផ្សេងពីថ្ងៃទាំងពីរនេះនោះទេ។ ថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរនោះគឺ៖ ថ្ងៃបុណ្យចេញបួស (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ) ដែលគេប្រារព្ធធធ្វើនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែស្ហាវ៉ាល់ (ខែទី១០នៃប្ររតិិទិិន ឥស្លាម) និងថ្ងៃបុណ្យអាដហា (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី)ដែលគេប្រារព្ធធធ្វើនៅ ថ្ងៃទីដប់នៃខែ ហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ(ខែទី១២នៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម)។

ថ្ងៃបុណ្យចេញបួស(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ)

ពិិធីបុណ្យនេះត្រូវបានប្រារព្ធធធ្វើនៅថ្ងៃទីមួយនៃខែស្ហាវ៉ាល់ ដែលជាខែទីដប់ នៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម។ វាជាពិិធីបុណ្យដែលធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីបញ្ចចប់យប់ចុងក្រោោយនៃ ខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន។ ហេតុនេះហើយទើបគេឲ្យឈ្មោះថា ជា ថ្ងៃបុណ្យចេញបួស(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ា ហ្វិិតរ៉ោះ)។ ម្យ៉ាងទៀត ព្រោះតែមនុស្សទាំងឡាយគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះ ជាម្ចាស់ដោយការស្រាយបួស(មិនបួស)នៅក្នុងថ្ងៃនេះ ដូចដែលពួកគេបានគោរព សក្កាការៈចំពោះទ្ររង់ដោយការបួសក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនដូចនោះដែរ ពោលគឺពួកគេប្រារព្ធធ ពិិធីបុណ្យនេះ ជាការថ្លែងអំណរគុណទៅចំពោះការប្រោោសប្ររ ទានរបស់ អល់ឡោះ ដែលបានផ្តតល់ភាពងា យស្រួលដ ល់ពួកគេបានបំពេញកាតព្វវកិិច្ចបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន។

ការបួសរបស់ អ្នក អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកបួសបង្គ្ររប់ចំនួន(ថ្ងៃនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន)។ ហើយចូរពួកអ្នកលើកតម្កើងទៅចំពោះអល់ឡោះ(តឹកពៀរនៅថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិតរ៉ោះ) ចំពោះអ្វីដែលទ្ររង់បានចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកអ្នក ហើយសង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹង ថ្លែងអំណរគុណ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៥)

តើច្បាប់ឥស្លាមតម្រូវឲ្យធ្វើអ្វីខ្លះនាថ្ងៃបុណ្យ? សឡាតថ្ងៃបុណ្យ(សឡាតរ៉៉យ៉ា)៖

ជាសឡាតដែលឥស្លាមជំរុញឲ្យ ប្ររណិិ ប័តន៍វា ហើយក៏ជំរុញឱ្យចូលរួមទាំងប្រុស ទាំងស្រី និងក្មេងៗផងដែរ។ ពេលវេលារបស់ វា គឺចាប់ផ្តើមពីព្រះអាទិិត្យមានកម្ពស់ មួយថ្នោោល រហូដែល់ថ្ងៃ ជ្រេ។ មានន័យថា អ្នកមើលឃើញកម្ពពស់ ថ្ងៃរះប្ររហែលប្ររ វែងលំពែង គឺប្ររហែល មួយម៉ែត្ររជាង។ របៀបស ឡាត៖ ចំពោះការសឡាតថ្ងៃបុណ្យ(សឡាតរ៉៉យ៉ា) គឺមានចំនួនពីរ រ៉៉ក្អាត់។ អុីម៉ាំសូត្ររឮៗ ហើយសូត្ររឃុ តហ្ពះពីរបន្ទាប់ពីស ឡាតរួច។ នៅក្នុង សឡាតថ្ងៃបុណ្យនេះ តម្រូវឲ្យបន្ថែមការសូត្ររតឹកពៀរនៅដើមរ៉៉ក្អាត់នីមួយៗ។ នៅរ៉៉ក្អាត់ទីមួយមុននឹងសូត្ររហា្វវទីហះ ត្រូវសូ ត្ររតឹកពៀរចំនួន៦ដង ដោយមិនរាប់ តឹកពៀរ៉៉ទុលអៀហរ៉៉ម(តឹកពៀរពេលផ្តើមសឡាត) ហើយនៅរ៉៉ក្អាត់ទីពីរ ត្រូវសូ ត្ររ តឹកពៀរចំនួន៥ដង ដោយមិនរាប់ការសូត្ររតឹកពៀរពេលក្រោោកពីស៊ូជោទទេ។ បរិិច្ចាគហ សាកាត់ហ្វីត្រោះ៖ ជាការពិតអល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចឲ្យបរិិច្ចាគ ហ្សាកាត់ចំពោះអ្នកដែលមានអាហា រស ម្រាប់ផ្គគត់ ផ្គគង់ ជីវភាពរបស់ គេគ្រប់ សម្រាប់យប់និងថ្ងៃបុណ្យ គឺគេត្រូវតែបរិិច្ចាគចំនួនមួយសកអំពីចំណីអាហា រ នៅក្នុងស្រុកភូ មិិរបស់ គេ ដូចជាអង្កករ ស្រូវសាលី ឬក៏ផ្លែល្មើទៅឲ្យអ្នកក្រី ក្ររ និងអ្នកដែលខ្វះខាត។ ធ្វើបែបនេះដើម្បីឲ្យថ្ងៃបុណ្យមានតែភាពសប្បាយរីករាយ និងមិនមាន អ្នកខ្វះ ខាត នោះទេ។

ពេលវេលាដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ហ្វីត្រោះ៖ គឺចាប់ពីថ្ងៃលិិចនា ថ្ងៃ ចុងក្រោោយនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនរហូដែល់ពេលស ឡាតថ្ងៃបុណ្យ(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ា)។ ច្បាប់ ឥស្លាមក៏អនុញ្ញាត ឲ្យបរិិច្ចាគមុន ថ្ងៃបុណ្យមួយយប់ ឬពីរយប់ផងដែរ។

ការបួសរបស់ អ្នក ចំនួនដែលត្រូវចេញ៖ គឺចំនួនមួយសកអំពីចំណីអាហា រអ្នកស្រុ កភូ មិិ ដូចជា ស្រូវសាលី អង្កករ ផ្លែល្មើ ឬក៏អ្វីផ្សេងទៀតដែលជាអាហា ររបស់ អ្នកស្រុក ។ "សក" គឺជារង វាល់ ប៉ុន្តែបើយើងគិិតជាទមផងន់ វាងា យស្រួល ជាងក្នុងការកំណត់តាមខ្នាត ចំនួននាពេលបច្ចុប្បន្ននន គឺវាស្មើនឹងទមផងន់ប្ររហែលជា៣គីឡូ ក្រាម។ វាជាកាតព្វវកិិច្ចច ចំពោះខ្លួនគេនិងអ្នកដែលគេមានកាតព្វវកិិច្ចត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់ ដូចជា ប្ររពន្ធធ និងកូនៗ របស់ គេ។ ជាការប្ររសើរ គួរបរិិច្ចាគជំនួសឲ្យទារកដែលនៅក្នុងផ្ទៃម តាយ គឺទារក ម នាក់ស្មើនឹងមួយសកអំពីអាហា ររបស់ អ្នកស្រុក ពោលគឺទមផងង់ប្ររមាន ណជា៣ គីឡូ ក្រាម។ ជាការពិត អ្នកនាំសារបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចការបរិិច្ចាគហ សាកាត់នេះ៖

"ជាការសម្អាដែល់ អ្នកបួសអំពីកំហុសឆ្គគង ហើយក៏ជាអាហា រសម្រាប់អ្នកទីទាល់ ក្ររផងដែរ។ ដូចនេះ ប្រសិន នបើជនណាបានបរិិច្ចាគវាមុនពេលស ឡាត ថ្ងៃបុណ្យ វាគឺជាហ្សាកាត់ដែលត្រូវអល ឡោះទទទួលយក។ តែប្រសិន នបើ ជនណាបរិិច្ចាគវាបន្ទាប់ពីស ឡាត វាគឺជាការបរិិច្ចាគទានធម្មមតាប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ១៦០៩) ច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យបង្ហាញនូវភាពសប្បាយរីករាយនៅក្នុងគ្រួសារ ទាំងក្មេង ចាស់ ប្រុសស្រី ជាមួយនឹងអ្វី ដែលច្បាប់អនុ ញ្ញាត ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ស្អាតៗ និងគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអ ល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយការចេញបួស និងការទួ លទានអាហា រនាថ្ងៃបុណ្យ។ ហេតុនេះទើបច្បាប់ហា មមិនឲ្យបួស ក្នុងថ្ងៃបុណ្យនោះទេ។ គប្បីសូត្ររតឹកពៀរទៅចំពោះអល់ឡោះនៅយប់ថ្ងៃបុណ្យ និងពេលចាកចេញ ទៅសឡាត ថ្ងៃបុណ្យ(សឡាតរ៉៉យ៉ា) ហើយពេលសូ ត្ររតឹកពៀរនេះត្រូវបញ្ចចប់ ដោយការសឡាតថ្ងៃបុណ្យ។ ការសូត្ររតឹកពៀរ គឺជាការបង្ហាញនូវភាព សប្បាយរីករាយដែលបានបំពេញការបួសខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទនដ៏ពិិសិិដ្ឋឋ និងជាការ ថ្លែងអំណរគុណចំពោះការប្រោោសប្ររ ទាន និងការចង្អុលបង្ហាញរបស់ ទ្ររង់ មក ចំពោះពួកយើងគ្រប់គ នាសម្រាប់ការបួសនេះ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយចូរពួកអ្នកបួសបង្គ្ររប់ចំនួន(ថ្ងៃនៃខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន)។ ហើយចូរពួកអ្នក លើកតម្កើងអល់ឡោះ(តឹកពៀរនៅថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិត្រោះ)ចំពោះអ្វីដែលទ្ររង់បាន

ការបួសរបស់ អ្នក ចង្អុលបង្ហាញ ហើយសង្ឃឹមថា ពួកអ្នកថ្លែងអំណរគុណ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៥)

របៀបសូ ត្ររតឹកពៀរ៖ُ َاَُهَّلل ُ َأَْكُْرَب ُ، َاَُهَّلل ُ َأَْكُْرَب ُ، َالَ ِإَِهَل َ ِإَِّالَ ُهللاُ، َاَُهَّلل ُ َأَْكُْرَب ُ ُهللاُ َأَْكُْرَب ُ، َوَِهَّلِل ِ اْلَْحَْمُْد អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ អល់ឡហ៊ូ

អឹកពើរ អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ វ៉ាលិិលឡើហ៊ិិលហាំ ទ៍ ហើយសូត្ររទៀតថា៖ً َاَُهَّلل ُ َأَْكُْرَب ُ َكَِبًِرْي ًا، َوَاْلَْحَْمُْدُ ِهَّلِل ِ َكَِثًِرْي ًا، َوَُسُْبَْحَاَنَ ِهللاِ ُبُْكَْرًَةً َوََأَِصِْيًْال អល់ឡហ៊ូ អឹកពើរ កាពីរ៉ាវ វ៉ាល់ហាំទូ លីល ឡើ ហ៊ីកាស៊ីរ៉៉ វ៉ាស៊ុប ហា ណល់ឡហ៊ី

ពុករ៉៉តៅ វ៉ាអាស៊ីឡើ

ច្បាប់បង្គាប់ប្រើឲ្យបុរសបន្លឺសំលេងសូត្ររខ្លាំងៗ តែធ្វើយ៉ាងណាកុំឲ្យ ប៉ះពាល់ និងរំខានដល់ អ្នកដទៃ។ ចំណែកឯស្ត្រី គឺតម្រូវឲ្យសូត្ររតិិចៗ។ > អ្នកមូស្លីមបន្ទាប់ពីពួកគេបានចេញពីស ឡាតថ្ងៃបុណ្យ(សឡាតរ៉៉យ៉ា)

ហ្សាកាត់របស់អ្នក

មាតិិកាជំពូក ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ គោលបំណងនៃការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ តើទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្វីខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់? មាស និងប្ប្ប្រាក់ ទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងលំហូរសាច់ប្ប្ប្រាក់ ទំនិិញពាណិិជ្ជកម្មម ដំណាំដែលដុះចេញពីដី សត្វវពាហនៈៈ តើត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ទៅឲ្យអ្នកណាខ្លះ? អល់ឡោះជាម្ចាស់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចហ សាកាត់ និងបានចាត់ទុក វាជាគោលគ្រឹះ[ទីបីក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះ[ទាំងប្រាំរបស់ សាសនា

ឥស្លាម ហើយទ្ររង់ក៏បានព្ររមានដោយការដាក់ទណ ឌកម្មមយ៉ាងធផងន់ធផងងរ ចំពោះអ្នកដែលមិនគោរពតាមច្បាប់នេះ។ ទ្ររង់ក៏បានភ្ជាប់ភាព ជាបងប្អូននៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមជាមួយនឹងការសារភាពកំហុស ការ ប្ររតិិបត្តិិស ឡាត និងការបរិិច្ចាគ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ប្រសិន នបើពួកគេសារភាពកំហុស(មានជំនឿ) និងប្ររតិិបត្ដិិស ឡាត ហើយនិងបរិិច្ចាគហ សាកាត់នោះ គឺពួកគេជាបងប្អូនរួមសាសនា របស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៩ៈៈ១១) ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មានប្ររសាសន៍ថា៖ "សាសនា ឥស្លាមត្រូវបាន

សាងសង់លើគ្រឹះ[៥៖....ក្នុងនោះលោកបានលើកឡើងអំពី៖"ត្រូវ

សឡាត និងបរិិច្ចាគហ សាកាត់"។ (អាល់ពូខរីៈ៨ មូស្លីមៈ១៦)

ហ្សាកាត់របស់អ្នក ការបរិិច្ចាគហ្សាកាត់ ហ្សាកាត់ គឺជាចំណែកបន្តិិចមួយអំពីទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលអល់ឡោះបានដាក់ជា កាតព្វវកិិច្ចលើជនមូស្លីម ដោយអ្នកមានត្រូវបរិិច្ចាគដើម្បីជួយសម្រួ លការលំបាក និងតម្រូវការរបស់ អ្នកក្ររក រី និងគោលបំណង ផ្សេងៗទៀត។

គោលបំណងនៃការបរិិច្ចាគហ្សាកាត់ អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចហ សាកាត់មកលើជនមូស្លីមក្នុងគោលបំណងធំៗ ជាច្រើន ដោយយើងសូមលើកមកបញ្ជាក់ខ្លះៗដូចខាងក្រោោម៖

ជាការពិត ការស្ររឡាញ់ទ្ររព្យសម្បត្តិិ វាជាធម្មមជាតិិរបស់ មនុស្សលោក គឺមនុស្ស តែងព្យាយា មគ្រប់វិិធីដើម្បីប្ររមូលទ្ររព្យសម្បត្តិិនិងថែរក្សាវាទុក។ ហេតុដូចនេះ ហើយទើបច្បាប់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចឲ្យបរិិច្ចាគហ សាកាត់ ដើម្បីជាការសម្អាតខ្លួន ប្រាណអំពីភាពកខ្វក់នៃភាពកំណាញ់ និងភាព លោភលន់ ហើយវាក៏ជាការ លុបបំបាត់ការស្ររឡាញ់ និងវិិលវល់ក្នុងរឿងលោកិិយផងដែរ។ អល់ឡោះបាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នកយកផ្នែកខ្លះនៃទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេជាការបរិិច្ចាគ (ហ្សាកាត់)ដែលវាជួយសម្អាតពួកគេ និងធ្វើឲ្យពួកគេបានប្ររសើរ"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៩ៈៈ១០៣) ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់អាចសម្រេចបាននូវចំណុចគ្រឹះ[នៃទំនាក់ទំនង និងភាព ស្និិទ្ធធស្នាល ព្រោះថាមនុស្សតែងមានការគោរពស្ររឡាញ់ចំពោះអ្នកដែលបាន ធ្វើអំពើល្អមកចំពោះខ្លួន។ ហេតុនេះហើយទើបសមាជិិកនៃសហគមន៍ឥស្លាម រស់នៅប្ររកប ដោយសេចក្តីស្ររឡាញ់រាប់អាន និង សាមគ្គីភាពគ្នា ហាក់បីដូចជា សំណង់ដ៏រឹងមាំដែលផ្សារភ្ជាប់គ នាយ៉ាងស្អិិតរមួត ហើយមិនសូវកើតមានករណី ចោរកម្មម ឬក៏ឆក់ប្លន់អ្វីទេ។ ភាពជាខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះ និងការគោរពដ៏ពិតប្រាកដទៅចំពោះទ្ររង់មាន លក្ខខណៈពេញលេញទៅបាន អាស្រ័យដោយការប្ររគល់ខ្លួនយ៉ាងពេញលក្ខខណៈ ទៅចំពោះអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់នៃពិិភពទាំងឡាយ ពោលគឺនៅពេលដែល អ្នកមានបរិិច្ចាគទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេ នោះវាគឺជាការអនុវត្តនូវច្បាប់របស់

ហ្សាកាត់របស់អ្នក 4 អល់ឡោះ និងជាការបំពេញនូវការ បង្គាប់ប្រើរបស់ ទ្ររង់។ ការបរិិច្ចាគ ហ្សាកាត់នេះ ក៏ជាការអរព្រះគុណ ទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែលបាន ប្ររទានលាភសក្កាការៈទាំងនេះផងដែរ អល់ឡោះទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ប្រសិន នបើពួកអ្នកថ្លែងអំណរគុណ យើងនឹងបន្ថែមដល់ពួកអ្នកទៀត"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៤ៈ៧) តាមរយៈការបរិិច្ចាគហ សាកាត់ វានឹង ផ្តតល់ កាន់តែច្បាស់នូវអត្ថថន័យនៃការ គាំពារសង្គគម និងរក្សាលំនឹងបានមួយ >ការស្ររឡាញ់ទ្ររព្យសម្បត្តិិ គឺជា លក្ខខណៈធម្មមជាតិិនៅក្នុងចិិត្តតមនុស្ស ហើយប្រាកដ ណាស់ឥស្លាមបាន អំពាវនាវឲ្យសម្អាតចិិត្តតនិងកុំឲ្យ ជំពាក់ចិិត្តតនឹងទ្ររព្យសម្បតិ្តត។ កម្រិិ តក្នុង ផ្នែកខ្លះនៃសង្គគម ពោលគឺដោយការបរិិច្ចាគហ សាកាត់នេះទៅដល់ អ្នកដែលត្រូវទទទួល ដោយវាមិនធ្វើឱ្យទ្ររព្យសម្បត្តិិទាំងឡាយស្ថិិតនៅតែក្នុង ដៃមនុស្សមួយករុមណាមួយនៅក្នុងសង្គគមនោះទេ។ អល់ឡោះបានមាន បន្ទូលថា៖ "ដើម្បីកុំឱ្យទ្ររព្យសម្បត្ដិិនោះស្ថិិតក្នុងកណ្ដាប់ដៃអ្នកមានណាម នាក់ ក្នុងចំណោមពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥៩ៈៈ៧)

តើទ្ររព្យសម្បត្តិិ អ្វីខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវបរិិច្ចាគហ្សាកាត់?

ទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលយើងមានសម្រាប់បម្រើឲ្យការបស់នៅមិនតម្រូវឲ្យបរិិច្ចាគ ហ្សាកាត់ទេ ដូចជា ផ្ទះជាដើម បើទោះជាវាមានតម្លៃថ្លៃយ៉ាងណាក៏ដោយ និងរថយន្តត សម្រាប់ប្រើប្រាស់ បើទោះជាវាទំនើប ហើយមានតម្លៃថ្លៃបែបណាក្តី។ ក៏ដូចគ្នានេះដែរ សម្លៀកបំពាក់ និងគ្រឿងឧបភោគបរិិ ភោគ ក៏មិនតម្រូវឲ្យបរិិច្ចាគហ សាកាត់ដែរ។

ជាការពិត អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចបរិិ ច្ចាគហ សាកាត់តែទៅលើប្ររភេទ ទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលមិនមែនសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ហើយវាមានការរីកលូ តលាស់ ដូចជា៖

ហ្សាកាត់របស់អ្នក 1 មាស និងប្ប្ប្រាក់ ដែលមិនសម្រាប់ប្រើ និងគ្រឿងអលង ការ

ទ្ររព្យទាំងនេះមិនតម្រូវឲ្យបរិិច្ចាគហ សាកាត់ឡើយ លុះត្រាតែវា គ្រប់បរិិមាន ណកំណត់(នីសប ) ហេីយត្រូវបានរក្សាទុក រយៈពេលមួយឆ្នាំពេញ(ឆ្នាំចន្ទទគតិិ)ដែលមានចំនួន ៣៥៤ ថ្ងៃ។ បរិិមាន ណកំណត់ដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់មាសនិងប្ប្ប្រាក់គឺ មាស ស្មើនឹង ៨៥ក្រាម។ រីឯប្ប្ប្រាក់ គឺស្មើនឹង ៥៩៥ក្រាម។

ដូចនេះ ប្រសិន នជនមូស្លីមណាម នាក់មានមាស ឬប្រាប់គ្រប់ ចំនួនដូចបានបញ្ជាក់ខាងលើ ហើយវាមានរយៈពេលមួយឆ្នាំ គឺគេ ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ចំនួន ២.៥%។ 2 ទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងលំហូរសាច់ប្ប្ប្រាក់ ដែលមានជារូបិិយប័ណ្ណណ ខុសគ្នា បើទោះជាស្ថិិតនៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ គេផ្ទាល់ ឬក៏ ជាសាច់ប្ប្ប្រាក់នៅក្នុងធនាគា រក្តី។

ការបរិិច្ចាគហ សាកាត់របស់ វា គឺយោងទៅតាមចំនួន ទ្ររព្យសម្បត្តិិទាំងនោះគិិតជាតម្លៃមាស ។ ដូចនេះ ប្រសិន នបើវាមាន ចំនួនស្មើនឹងបរិិមាន ណកំណត់ដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់មាស ដែល មានទមផងន់ប្ររហែល៨៥ក្រាមឬច្រើនជាង នោះ នៅពេលវេលាដែល ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ដែលមានរយៈពេលមួយឆ្នាំ ស្ថិិតនៅជាកម្មសិិ ទ្ធិិិ របស់ គេនោះ គឺគេត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ចំនួន ២.៥%។ឧទាហរណ៍៖

តម្លៃមាសមានការប្រែប្រួល បើឧបមាន ថា តម្លៃមាសក្នុងមួយករាម នៅពេលត្រូវចេញហ្សាកាត់គឺស្មើនឹង ២៥ដុល្លារ។ ដូចនេះ បរិិមាន ណ កំណត់ដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ គឺដូចខាងក្រោោម៖ ២៥(តម្លៃ មាសក្នុងមួយករាមដែលអាចមានការប្រែប្រួល) X ៨៥ (ចំនួនក្រាម ដែលច្បាប់កំណត់ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ គឺថេរ) = ២១២៥ ដុល្លារ វាជាបរិិមាន ណកំណត់ដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់នៃទ្ររព្យសម្បត្តិិ។

ហ្សាកាត់របស់អ្នក 3 ទំនិិញពាណិិជ្ជកម្មម គឺសំដៅលើទ្ររព្យសម្បត្តិិ ឬសម្ភារដែលស ម្រាប់ធ្វើ ពាណិិជ្ជកម្មម ដូចជា អចល នទ្ររព្យ អាគា រ សំណង់ ឬទំនិិញ ដូចជា គ្រឿង ឧបភោគបរិិ ភោគជាដើម។ របៀបបរិិច្ចាគហ សាកាត់៖ គេត្រូវវាយតម្លៃសម្ភារ ឬ ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ដែលគេទុកស ម្រាប់ធ្វើពាណិិជ្ជកម្មម ទាំងអស់ នៅពេលដែលវាមានរយៈពេលមួយឆ្នាំ ហើយការវាយតម្លៃគឺធ្វើទៅតាមតម្លៃទីផ្សារ ពេល ដែលគេចង់បរិិច្ចាគហ សាកាត់។ ប្រសិន នបើចំនួន របស់ វា គ្រប់បរិិមាន ណទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលត្រូវបរិិច្ចាគ ហ្សាកាត់ គឺត្រូវបរិិច្ចាគហ សា កាត់ចំនួន២.៥%។ 4 ដំណាំដែលដុះចេញពីដីនៃគ្រាប់ធញ្ញញជាតិិនិង ដំណាំផ្លែឈើ

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកមាន ជំនឿទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកបរិិច្ចាគពីរបស់ ល្អៗនូវ អ្វីដែលពួកអ្នកបានខំស្វែងរក និងអ្វីដែលយើងបាន បញ្ចេញពីដីឲ្យពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៦៧)

កាតព្វវកិិច្ចនេះគឺត្រូវបានកំណត់តែទៅលើ ដំណាំមួយចំនួនតែប៉ុណ្ណោះណោះ គឺមិនមែនគ្រប់ដំណាំ ទាំងអស់ នោះទេ ហើយត្រូវមានបរិិមាន ណគ្រប់ ចំនួនដែលច្បាប់កំណត់ថាត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ ទៀតផង។ ច្បាប់ក៏បានបែងចែកផងដែរ រវាង ដំណាំដែលស្រោោចស្ររ ពដោយទឹកភ្លៀង ទឹកទន្លេ និងដំណាំដែលស្រោោចស្ររ ពដោយការចំណាយ ក្នុងការ ស្រោោចស្ររ ព។ ចំពោះចំនួនចាំបាច់ដែល ត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ គឺត្រូវពិនិត្យមើលលើស្ថានភាព របស់ មនុស្ស។

ហ្សាកាត់របស់អ្នក 5 ទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលជាសត្វវពាហនៈៈ ដូចជាសត្វវគោ សត្វអូដ្ឋឋ និងសត្វវពពែតែប៉ុណ្ណោះណោះ ដែលគេត្រូវបរិិច្ចាគ ហ្សាកាត់ ប្រសិន នបើសត្វទាំងនោះមិនត្រូវបានចំណាយ ក្នុងការផ្តតល់ចំណីឲ្យវា។ ប្រសិន នបើម្ចាស់របស់ វាជាអ្នកផ្គគត់ផ្គគង់ចំណាយកនុងការផ្តតល់ ចំណីអាហា រឲ្យវាពេញមួយឆ្នាំ ឬស្ទើរតែពេញមួយឆ្នាំនោះ គឺមិនត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ទេ។ ចំនួនកំណត់ដែលត្រូវបរិិច្ចាគហ សាកាត់ និងបរិិមាន ណ ដែល ត្រូវចេញហ្សាកាត់នោះ គឺមានបរិិយា យលម្អិិតនៅក្នុង សៀវភៅហ្វីកោះ(សៀវភៅសិិក្សាក្បួនច្បាប់ឥស្លាម)។

តើត្រូវបរិិច្ចាគហ្សាកាត់ទៅឲ្យអ្នកណាខ្លះ? សាសនា ឥស្លាមបានកំណត់យ៉ាងច្បាស់នូវអ្នកដែលមានសិិទ្ធិិិទទទួលហ សាកាត់។ ជនមូស្លីមត្រូវបានអនុ ញ្ញាត ឲ្យបរិិច្ចាគហ សាកាត់ទៅឲ្យមនុស្សតែម នាក់ ឬច្រើននាក់ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលច្បាប់បានកំណត់ថាអាចទទទួលហ សាកាត់បាន ឬក៏បរិិច្ចាគឲ្យទៅ មូលនិិធិិ និងអង្គគការសប្បុរសធម៌នានា ដែលមានភារៈកិិច្ចចបែងចែកវាទៅដល់អ្នកដែល ត្រូវទទទួល ហើយជាការប្ររសើរនោះ គឺត្រូវបែងចែកនៅក្នុងប្ររទេស របស់ ខ្លួន។

អ្នកដែលមានសិិទ្ធិិិទទទួលហ សាកាត់មានដូចខាងក្រោោម៖

ទុគ៌តជន និងអ្នកទីទាល់ក្ររ៖ គឺអ្នកដែលគ្មានលទ្ធធភាពក្នុងការផ្គគត់ផ្គគង់តម្រូវការ រស់នៅប្ររចាំ ថ្ងៃរបស់ ពួកគេបាន។ អ្នកធ្វើការក្នុងការប្ររមូលហ សាកាត់ និងធ្វើការបែងចែកវា។ អ្នកបម្រើដាច់ថ្លៃដែលសុំ លោះខ្លួនពីចៅហ្វាយរបស់ គេ៖ ក្នុងករណីនេះ គឺត្រូវ ជួយគេដោយផ្តតល់ទ្ររព្យហ្សាកាត់ដល់គេដើម្បីគេបានក្លាយជាអ្នកដែលមាន សេរីភាពដូចគេឯង។

ហ្សាកាត់របស់អ្នក 4 5 6 7 អ្នកដែលជំពាក់បំណុល គេ ហើយមិនអាចស ងរួច៖ បើទោះជាបំណុល នោះ សម្រាប់បម្រើប្ររយោជន៍ សាធារណៈ និងជាអំពើល្អជួយដល់មនុស្សផង ទាំងឡាយ ឬជាប្ររយោជន៍ផ ទាល់ខ្លួនសម្រាប់បុគ្គគល តែឯងក្តី។ អ្នកតស៊ូក្នុងផ្លូវអល់ឡោះ៖ គឺជាអ្នកដែលធ្វើការតស៊ូដើម្បីការពារសាសនា

និងប្ររទេស ជាតិិ របស់ ពួកគេ ហើយគ្រប់ការងា រដែលជាការផ្សព្វវផ្សាយសាសនា ឥស្លាម។ អ្នកមូអាល់ឡាហ្វវ៖ គឺជាអ្នកដែលទើបនឹងចូលឥស្លាមថ្មី ឬអ្នកមិនមែនឥស្លាម ដែលគេសង្ឃឹមថា រូបគេនឹងចូលឥស្លាម។ ក្រុមនេះមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ នាអាច ឲ្យបាននោះទេ គឺត្រូវបានផ្តតល់ឲ្យពីសំណាក់ថ្នាក់ដឹកនាំ ឬមូលនិិធិិសប្បុរសធម៌ ដែលអាចកំណត់ប្ររយោជន៍ក្នុងរឿងនេះ។ វាក៏ចូលក្នុងចំណុចនេះផងដែរ។ អ្នកដំណើរដាច់ស្បៀង៖ គឺជាអ្នកដំណើរដែលដាច់ស្បៀងខណៈពេលកំពុង ធ្វើដំណើរ ទោះបីជារូបគេជាអ្នកមានទ្ររព្យសម្បត្តិិច្រើននៅស្រុករបស់ គេក្តី។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តាមពិតការបរិិច្ចាគហ សាកាត់នោះ គឺសម្រាប់ តែអ្នកក្ររខ សត់ អ្នកក្រី ក្ររ អ្នកប្ររមូ លហ សាកាត់ អ្នកដែលទើបតែចូលសាសនា ឥស្លាម អ្នកដែលចង់ រំដោះខ្លួនពីទាសករគេ អ្នកជំពាក់បំណុល គេអ្នកដែល តស៊ូក្នុងមាន គ៌ាអល់ឡោះ និងអ្នកដែលធ្វើដំណើរដាច់ស្បៀងប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន៩ៈៈ៦០) ទុគ៌តជន គឺជាអ្នកដែលគ្មានអ្វីដើម្បី ផ្គគត់ផ្គគង់ និងបំពេញសេចក្តីត្រូវការជា មូលដ្ឋានរបស់ ខ្លួនបានគ្រប់គ្រាន់។

ការធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក

ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីនៅទីក្រុងម៉ាក្កះ គឺជាគោលគ្រឹះ[ទី៥ ក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះ[ទាំងប្រាំនៃសាសនា ឥស្លាម។ វាជាការគោរព សក កា ការៈមួយដែលរួមបញ្ចូ លទាំងការគោរពសក្កាការៈដោយរាងកាយ ដួងចិិត្តត និងទ្ររព្យសម្បត្តិិ។ ចំពោះអ្នកដែលមានលទ្ធធភាពផ្នែក រាងកាយ និងទ្ររព្យសម្បត្តិិ ចាំបាច់ត្រូវប្ររតិិបត្តិិវាឲ្យបានមួយដង ក្នុងមួយឆាកជីវិត។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះបាន ដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើមនុស្សលោកឱ្យធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីនៅគេហដ្ឋាន របស់ អល់ឡោះ(ក្រុងម៉ាក្កះ)ចំពោះអ្នកដែលមានលទ្ធធភាព ទៅដល់។ ហើយបើអ្នកណាបដិិសេធ ពិតណាស់ អល់ឡោះមិនត្រូវការអ្វីមួយពី ពិិភពទាំងអស់ ឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ៩៧) មាតិិកា ឧត្តតមភាពនៃទីក្រុងម៉ាក្កះ និងម៉ាស្ជិិតអា ល់ហារ៉៉ម អត្ថថន័យនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី ស្ថានភាពអ្នកមូស្លីមដែលមានលទ្ធធភាពធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី លក្ខខខណ្ឌឌ មានម៉ះរ៉៉មសម្រាប់ស្ត្រីដែលទៅធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី ឧត្តតមភាពនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី គោលបំណងនៃការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី ការធ្វើអ៊ុមរ៉ោះ ថ្ងៃបុណ្យអាដហា (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី) តើច្បាប់ឥស្លាមបង្គាប់ប្រើអ្វីខ្លះក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាដហា ? លក្ខខខណ្ឌសត្វវដែលត្រូវសំទេះ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះសត្វវដែលសំទេះ(គួរហ ពាន)? ការទស សនកិិច្ចទីក្រុងម៉ាទីណះ

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ឧត្តតមភាពនៃទីក្រុងម៉ាក្កះ និងម៉ាស្ជិិតអាល់ ហារ៉៉ម

ឧត្តតមភាពនៃទីក្រុងម៉ាក្កះ និងម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉ម

ម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉ម មានទីតាំងស្ថិិតនៅទីក្រុងម៉ាក្កះភាគខាងលិិចនៃឧបទ្វីប អារ៉ាប់ ហើយវាមាន ឧត្តតមភាពជាច្រើននៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ដែលមានដូចជា៖

1 2 មានកាក់ហ្ពះដ៏ពិិសិិដ្ឋឋនៅក្នុងវា

កាក់ហ្ពះគឺជាសំណង់មួយដែលមានបួនជ្រុងនិងរាងគូបដែលស្ថិិ តនៅ ចំណុចកណ្តាលម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉មនៃទីក្រុងម៉ាក្កះ។ វាគឺជាគិិបឡាត់(ទិិស) ដែលជនមូស្លីមតម្ររង់មុខទៅរកនៅពេលពួកគេប្ររតិិបត្តិិស ឡាត និង ការ គោរព សក្កាការៈមួយចំនួនទៀតដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាប្រើ។ ពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីអុីព្ររហ៊ី ម និងកូនប្រុស របស់ លោក ព្យាការីអុីស្មាអែល បានកសាង វា ឡើងដោយការបញ្ជាប្រើពីអល់ឡោះ។ បន្ទាប់មក ក៏មាន ការកសាងសាជាថ្មី ជាច្រើនលើក។

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ(ចូរចងចាំ)នៅពេលដែលអុីព្ររហ៊ី ម និងអុីស្មាអែលបានតម្លើងគ្រឹះ[កាក់ហ្ពះ(ដោយបួងសួងថា)៖ ឱម្ចាស់របស់ ពួក យើងខ្ញុំ! សូមទ្ររង់មេ្តាទទទួលយក(អំពើល្អនិងការបួងសួង)ពីយើងខ្ញុំផង។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្ររង់មហា ឮ មហាដឹង "។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១២៧)

ពិតណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានចូលរួមជាមួយនឹងកុលសម្ព័ន្ធធ នានានៃ ទីក្រុងម៉ាក្កះក្នុងការដាក់ថ្មមខ្មៅៅនៅកន្លែ ងដើមរបស់ វាវិិញ នៅពេលដែលគេបាន កសាងវាសាជាថ្មី។ ពិតណាស់ វាជាម៉ាស្ជិិតដំបូងគេបង្អអស់នៅលើផែនដីនេះ

អាពូហ្សើរ បានសួរអ្នកនាំសារថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! តើម៉ាស្ជិិតមួយណា ដែលមាននៅលើផែនដីនេះដំបូងគេបង្អអស់? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺម៉ាស្ជិិត អាល់ហារ៉៉ម"។ គាត់បាននិិយា យទៀត ថា ខ្ញុំបានសួរទៀតថា៖ "បន្ទាប់មក តើម៉ាស្ជិិទណា"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺម៉ាស្ជិិតអឹកស៏ (ក្រុងយេរូសាឡឹម)"។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក 3 4 ខ្ញុំក៏សួរទៀតថា៖ "រយៈពេលរវាងវាទាំងពីរប៉ុន្មានឆ្នាំដែរ" ? លោកក៏បាន ឆ្លើយថា៖ ៤០ឆ្នាំ។ បន្ទាប់មក កន្លែ ងណាក៏ដោយឱ្យតែដល់ពេលស ឡាត ចូរ អ្នកស ឡាតចុះ ពិតណាស់ ផលបុ ណ្យនឹងមាននៅក្នុងវា"។ (អាល់ពូខរីៈ ៣១៨៦ មូស្លីមៈ៥២០) សឡាតនៅម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉មទទទួលបានផលបុ ណ្យលើសល ប់

ព្យាការីលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "សឡាតនៅក្នុងម៉ាស្ជិិតរបស់ ខ្ញុំ នេះ(ម៉ាស្ជិិតម៉ាទីណះ)ម្តតង គឺល្អប្ររសើរជាងការសឡាតនៅម៉ាស្ជិិតផ្សេងទៀត ចំនួន១០០០សឡាត លើកលែ ង តែម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉មប៉ុណ្ណោះណោះ ហើយសឡាត នៅម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉មម្តតង គឺប្ររសើរជាង ការសឡាតនៅម៉ាស្ជិិតផ្សេងទៀត ចំនួន១០០ពាន់សឡាត"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ១៤០៦ អះម៉ាត់ ១៤៦៩៤) ជាទឹកដីដែលអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់បានហា មឃាត់

អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "(ឱមូហាំម៉ាត់! ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ មនុស្សលោកថា៖) តាមពិត ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្គាប់ឱ្យគោរពសក្កាការៈចំពោះ ម្ចាស់របស់ ទឹកដី(ម៉ាក្កះ)នេះដែលទ្ររង់ បានហា មឃាត់នៅក្នុងនោះ។ ហើយ អ្វីៗទាំងអស់ ជាកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ ទ្ររង់។ ហើយខ្ញុំត្រូវបានគេបង្គាប់ឱ្យស្ថិិតនៅ ក្នុងចំណោមអ្នកមូស្លីម"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៧ៈ៩១)

ក្រុងម៉ាក្កះត្រូវបានអល់ឡោះហា មឃាត់លើមនុស្សមិនឱ្យបង្ហូរឈា ម នៅក្នុងវា ឬប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើអយុ ត្តិិធម៌ទៅលើនរណាម នាក់ ឬប្ររមាញ់ សត្វវនៅក្នុងវា ឬកាត់អ្វីម្យ៉ាងពីដើមឈើ និងស្មៅនៅក្នុងវាឡើយ។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ ម៉ាក្កះគឺ អល់ឡោះជាអ្នកហា មឃាត់មិនមែនមនុស្សជាអ្នកហា មឃាត់នោះទេ។ មិន អនុញ្ញាតឡើយចំពោះបុគ្គគល ណាម នាក់ដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងជឿ ចំពោះថ្ងៃបរលោកបង្ហូរឈា មានៅក្នុងវា ហើយក៏មិនឱ្យកាប់ដើមឈើនៅក្នុងវា ដែរ"។ (អាល់ពូខរីៈ១០៤ មូស្លីមៈ១៣៥៤)

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក វាជាទឹកដីដែលអល់ឡោះ និងព្យាការីស្ររឡាញ់ខ្លាំងបំផុត

មានមិិត្តតភក្តិិម្នាក់របស់ ព្យាការីបាននិិយា យថា៖ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកនាំសារ នៅលើសត្វវអូដ្ឋឋរបស់ លោកស្ថិិ តនៅតំបន់អាល់ហ៊ូហ្សូរ៉ោះ(ជាតំបន់មួយនៅ ម៉ាក្កះ) លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ខ្ញុំស្បថនឹងអល់ឡោះ! ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកគឺជាទឹកដីរបស់ អល់ឡោះដែលល្អ អប្ររសើរ ហើយជាទឹកដីរបស់ អល់ឡោះ ដែលទ្ររង់ស្ររឡាញ់ជាងគេ។ ប្រសិន នបើខ្ញុំមិនត្រូវបានគេឱ្យបង្ខំឲ្យចេញពីអ្នក ទេនោះ ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីអ្នកជាដាច់ខាត"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ៣៩២៥ អាន់ណាសាអុី ក្នុងគីតាបគុគុបរ៉ៈ៤២៥២) អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចធ វើធម មមយា ត្រាហាជ្ជីនៅកាក់ហ្ពះ សម្រាប់អ្នក ដែលមានលទ្ធធភាព ទៅដល់។ ពិតណាស់ ព្យាការីអុីព្ររហ៊ី មបានប្ររក្សាស អំពាវនាវមនុស្សឱ្យមកធ្វើធម្មម យា ត្រាហាជ្ជី។ មនុស្សបាននាំគ នាទៅកាន់ទីនោះ ពីគ្រប់ទីកន្លែ ង ហើយបណ្តាព្យាការីក៏បានធ្វើធម្មម យា ត្រាហាជ្ជីនៅទីនោះដែរ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានប្រាប់។ អល់ឡោះបានប្រាប់អំពីការបញ្ជាប្រើរបស់ ទ្ររង់ទៅលើព្យាការីអុីព្ររហ៊ី មដោយទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរអ្នក ប្ររក្សាសអំពាវនាវដ ល់មនុស្សអំពីការធ្វើហា ជ្ជី។ ពួកគេនឹងមកកាន់អ្នក(តាម ការអំពាវនាវ)ដោយថ្មើរជើង និងដោយជិះសត្វអូដ្ឋឋដែលពួកគេនឹងមកពីគ្រប់ ច្ររកល្ហ ហកដ៏សែនឆផងាយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២២ៈ៧)

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក > ការតវ៉ាហ្វវ(ដើរប្ររទក្សិិណ)ជុំវិិញកាក់ហ្ពះប្រាំពីរជុំ គឺជាគោលគ្រឹះ[(រូកុន)មួយ ក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះ[នៃហាជ្ជី និងអ៊ុមរ៉ោះ។ > អត្ថថន័យនៃការធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជី

ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី គឺជាគោលបំណងទៅកាន់គេហដ្ឋានរបស់ អល់ឡោះ (កាក់ហ្ពះ)ដើម្បីបំពេញកិិច្ចធម្មមយា ត្រា។ វានោះគឺជាកាយវិិការ និងពាក្យសំដី ដែលមានលំនាំពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដូចជា ការក្សាន់តំណមអៀហរ៉៉ម ការតវ៉ាហ្វវ ដើរជុំវិិញកាក់ហ្ពះប្រាំពីរជុំ ការសាអុី(ដើរទៅមក)ប្រាំពីរជុំរវាងភ្នំសហ្វានិងភ្នំម៉ារវ៉ះ ការ ស្ថិិតនៅតំបន់អារ៉៉ហ្វះ ការចោលគោលនៅតំបន់មីណា និងផ្សេងៗទៀត។

ហើយវាបានផ្តតល់នូវអត្ថថប្ររ យោជន៍ជាច្រើនដល់មនុស្ស ដូចជាការប្ររក្សាស អំពីឯកទេពនិិយមចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ហើយអ្នកធ្វើហាជ្ជីនឹងទទទួលបានការ អភ័យទោស យ៉ាងធំធេងពីអល់ឡោះ និងការ បានស្គាល់គ នារវាងអ្នកមូស្លីម ព្ររមទាំង ការសិិក្សាពីក្បួនច្បាប់សាសនា ឥស្លាម និងផ្សេងៗទៀត។

ពេលវេលាធ្វើហា ជ្ជី៖ កាតព្វវកិិច្ចធ វើធម មមយា ត្រាហាជ្ជី គឺនៅចន្លោះរវាងថ្ងៃទី៨ និងថ្ងៃទី១៣ ខែហ៊្សុលហ៊ិិជ ជះ ដែលវាគឺជាខែទី១២ នៃប្ររតិិទិិនចន្ទគតិិ ឥស្លាម។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក

តើការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីជាកាតព្វវកិិច្ចលើជនណាខ្លះ?

លក្ខខណ្ឌឌដែលចាំបាច់ត្រូវធ្វើហាជ្ជីនោះគឺ ជាជនមូស្លីម ជាអ្នកមូកាល់ឡាហ្វវ និង មានលទ្ធធភាព។

មូកាល់ឡាហ្វវមានន័យថា៖ មានប្រាជ្ញាស្មារតី គ្រប់អាយុ។

មានលទ្ធធភាព គឺមានន័យថា អាចធ្វើដំណើរមកដល់ម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉ម(ក្រុង ម៉ាក្កះ)តាមផ្លូវដែលត្រឹ[មត្រូវ និងស្ររបច្បាប់ ហើយ អាចប្ររតិិ បត្តិិហា ជ្ជីដោយមិនបង្កករក្សារលំបាកធផងងន់ធផងងរ បន្ថែមលើការលំបាកក្នុងការធ្វើដំណើរធម្មមតា ជាមួយនិងសុវត្តិិភាពលើ រាងកាយ និងទ្ររព្យសម្បត្តិិ។ ហើយចាំបាច់ត្រូវឱ្យទ្ររព្យដែលចំណាយកនុងការធ្វើហា ជ្ជី ជាទ្ររព្យដែលស ល់បន្ទាប់ពីគេបានចំណាយលើតម្រូវការទូទៅ និងការចំណាយលើ អ្នកដែលនៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ គេ។ >ស្ថានភាពអ្នកមូ ស្លីមដែលមានលទ្ធភាពធ្វើហាជ្ជី មានលទ្ធធភាពធ្វើហា ជ្ជីដោយខ្លួនឯងផ ទាល់៖ មានន័យថា រូបគេមានលទ្ធធភាព មកដល់កាក់ហ្ពះដោយខ្លួនឯង ដោយមិនបង្កការលំបាកច្រើនហួសប្ររ មាន ណលើស ពីធម្មមតា ហើយមាន ទ្ររព្យសម្បត្តិិគ្រប់គ្រាន់។ ដូចនេះ ចាំបាច់លើរូបគេត្រូវប្ររតិិ បត្តិិ កាតព្វវកិិច្ចហាជ្ជី ដោយខ្លួនឯង។ មានលទ្ធធភាពផ្តតល់ដោយអ្នកដទៃ៖ គឺអ្នកដែលគ្មានលទ្ធធភាពធ្វើហា ជ្ជីដោយខ្លួនឯង ដោយសារមានជំងឺ ឬចាស់ជរា ក៏ប៉ុន្តែរូបគេមានអ្នកដែលអាចធ្វើហាជ្ជីជំនួសឱ្យ បាន ហើយរូបគេមានលទ្ធធភាពផ្តតល់ប្ប្ប្រាក់ដល់ជននោះ(ជួលគេ)ដើម្បីធ្វើហាជ្ជី ឱ្យខ្លួនគេ។ ក្នុងករណីនេះ រូបគេចាំបាច់ត្រូវផ្តតល់ ប្ប្ប្រាក់ដល់ អ្នកដែលធ្វើហាជ្ជីឱ្យ ខ្លួន(ជួលគេឲ្យធ្វើហា ជ្ជីឲ្យ)។ អ្នកដែលគ្មានលទ្ធធភាពធ្វើហា ជ្ជីដោយខ្លួនឯងផ ទាល់ ហើយក៏គ មានលទ្ធធភាពឱ្យអ្នក ដទៃធ្វើជំនួស៖ ក្នុងករណីនេះមិនចាំបាច់លើគេត្រូវធ្វើហាជ្ជីឡើយ ដរាប ណាគេ មិនមានលទ្ធធភាព។ឧទាហរណ៍ដូចជា បុគ្គគល ដែលមិនមានទ្ររព្យសម្បត្តិិនៅសល់

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក បន្ទាប់ពីគេបានចំណាយលើតម្រូវការទូទៅ និងការចំណាយលើក្រុមគ្រួសាររបស់ ខ្លួនដែលមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេដើម្បីប្ររតិិបត្តិិហា ជ្ជី។ ហើយក៏មិនចាំបាច់លើគេ ប្ររមូលទ្ររព្យសម្បត្តិិដើម្បីឱ្យមានលទ្ធធភាពធ្វើហា ជ្ជីដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលណាដែលគេ មានលទ្ធធភាព ចាំបាច់លើគេត្រូវធ្វើហាជ្ជី។ តើអ្នកមានទ្ររព្យសម្បត្តិិគ្រប់គ្រាន់ និងមានលទ្ធធភាពខាងរាងកាយកនុងការទៅ ធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីដែរឬទេ? តើអ្នកមានទ្ររព្យសម្បត្តិិគ្រប់គ្រាន់ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកមិនមានលទ្ធធភាពខាងរាងកាយដើម្បី ធ្វើហា ជ្ជីដោយខ្លួនឯងដោយមូលហេតុជំងឺដែលគ្មានសង្ឃឹមនឹងអាចជាសះស្បើយ ឬ អ្នកមានវ័យចាស់ជរាមែនទេ? ទេ បាទ ចាំបាច់អ្នកត្រូវធ្វើហាជ្ជីដោយខ្លួនឯង។ ចាំបាច់លើអ្នកត្រូវផ្តតល់ទ្ររព្យសម្បត្តិិឱ្យអ្នកផ្សេងធ្វើហា ជ្ជីជំនួសអ្នក។ ប្រសិន នបើអ្នកមិនមានទ្ររព្យសម្បត្តិិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើហា ជ្ជីដែលស ល់បន្ទាប់ពី បានចំណាយលើ តម្រូវការទូទៅ និងការចំណាយលើក្រុមគ្រួសាររបស់ អ្នកទេនោះ អ្នកមិនមានកាតព្វកិិច្ចត្រូវធ្វើហាជ្ជី នោះទេ ហើយក៏មិនចាំបាច់លើអ្នកត្រូវប្ររមូ ល ទ្ររព្យដើម្បីធ្វើហា ជ្ជីដែរ។ បាទ ទេ

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក > លក្ខណ្ឌ ឌម៉ះរ៉៉មសម្រាប់ស្ត្រីដែលធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជី > ឧត្តតមភាពនៃការធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជី

គេបានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌលើស្ត្រីក្នុងការប្ររតិិបត្តិិកាតព្វវកិិច្ចហាជ្ជី គឺត្រូវមានម៉ះរ៉៉ម (ប្តី ឬសាច់ញាតិិដែលមិនអាចរៀបការជាមួយគ នាបាន)។ ដូចនេះ មិនមែនជាកាតព្វវកិិច្ចច លើស្ត្រីក្នុងការធ្វើហា ជ្ជីនោះទេ លុះត្រាតែមាននរណាម នាក់ក្នុងចំណោមម៉ះរ៉៉មរបស់ ខ្លួន អមដំណើរទៅធ្វើហា ជ្ជីជាមួយគេដែរ។ អ្នកដែលជាម៉ះរ៉៉មស្ត្រីនោះមានដូចជា ប្តី របស់ នាង ឬអ្នកដែលស្ត្រី មិនអាចរៀបការជាមួយបាន ជារៀងរហូតដូចជា ឪពុក ជីតា កូនប្រុស ចៅប្រុសបង្កើត បងប្អូនប្រុសបង្កើត ក្មួយប្រុសបង្កើត ឪពុកមាន ខាងឪពុក និង ឪពុកមាន ខាងម តាយ។ (សូមមេីលទំព័រ ២៧៧)

ប្រសិន នបើស្ត្រីទៅធ្វើហា ជ្ជីដោយគ មានម៉ះរ៉៉មដោយមធ្យោបាយត្រឹ[មត្រូវនិងមាន សុវត្តិិភាពលើខ្លួនរបស់ នាងនោះ ការធ្វើហា ជ្ជីរបស់ នាងត្រឹ[មត្រូវ និងទទទួលផលបុ ណ្យ។

មានសេចក្តីរាយការណ៍ជាច្រើនទាក់ទងនឹងឧត្តតមភាព និងគុណប្ររយោជន៍នៃ ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី ក្នុងនោះមានដូចជា៖

1 ពិតណាស់ វាស្ថិិតក្នុងចំណោមទង្វើ ដ៏ល្អប្ររពៃបំផុត។ នៅពេលមានគេសួរ អ្នកនាំសារថា៖ "តើទង្វើណាដែលល្អ អជាងគេ"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺការជឿ ចំពោះអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់"។ គេបានសួរទៀតថា៖ "តើបន្ទាប់មក គឺអ្វី"? លោកបានឆ្លើយថា៖"គឺការតស៊ូក្នុងមាន គ៌ារបស់ អល់ឡោះ"។ គេក៏បានសួរ ទៀតថា៖ "តើបន្ទាប់មកទៀតគឺអ្វី"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺការធ្វើធម្មម យា ត្រា ហាជ្ជីដែលត្រូវគេទទទួលយក"។ (អាល់ពូខរីៈ១៤៤៧ និងមូស្លីមៈ៨៣) ជារដូវកាលដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ទទទួលបានការលើកលែងទោស (ពីអល់ឡោះ)៖

អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជី ដោយ មិនបានធ្វើនូវប្ររ ការទាក់ទងនឹងការរួមមេត្រី និងមិនបានប្ររព្រឹ [ត្តតនូវបាបកម្មមនោះ គេនឹងត្ររឡ ប់មកវិិញ(ដោយគ មានបាបកម្មមជាប់ខ្លួន)ដូចជាថ្ងៃដែលម្តាយគេ

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក > គោលបំណងនៃការធ្វើធម្មមយាត្រាហាជ្ជី ប្ររសូ ត្ររគេមក"។ (អាល់ពូខរីៈ១៤៤៩ មូស្លីមៈ១៣៥០)។ មានន័យថា គេត្ររឡ ប់ មកវិិញដោយគ មានបាបកម្មមជាប់ខ្លួនដូចជារូបគេទើបតែប្ររសូ ត្ររដូចនោះដែរ។ ជាឱកាសដ៏ធំធេងបំផុតសម្រាប់ទទទួលបានការដោះលែងពីឋាននរក៖ អ្នកនាំសារ លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ មានថ្ងៃណាមួយដែលអល់ឡោះដោះលែង មនុស្សពីឋាននរកច្រើនជាងថ្ងៃអារ៉៉ហ្វះ (ថ្ងៃទី៩នៃខែហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ)ឡើយ"។ (មូស្លីមៈ១៣៤៨) ពិតណាស់ ការតបស្ន នងចំពោះការធ្វើហា ជ្ជីនោះគឺឋានសួគ៌៖ អ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីដែលគេទទទួលយកនោះ គឺគ មានអ្វី តបស្ន នងចំពោះវាក្រៅៅពីឋានសួគ៌ ឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៦៨៣ មូស្លីមៈ១៣៤៩) 3 4 រាល់គុណប្ររយោជន៍ទាំងនេះ និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលទទទួលបានពីការធ្វើ ធម្មយា ត្រាហាជ្ជីនោះ គឺសម្រាប់តែអ្នកដែលជឿជាក់ មានចិិត្តបរិិសុទ្ធធ ជម្រះ រាល់ប្ររក្សារ ដែលមិនគួរគប្បីធ្វើ និងអនុវត្តតា មមាន គ៌ារបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ដ៏ត្រឹ[មត្រូវប៉ុណ្ណោះណោះ។

ការធ្វើធម្មមយា ត្រាហាជ្ជីគឺមានគោលបំណង និងគោលដៅដ៏ធំធេង។ ដូចនេះហើយ បានជាអល់ឡោះបានមានបន្ទូលបន្ទាប់ពីទ្ររង់បានរៀបរាប់ពីប្ររ ការដែលជាកាតព្វវកិិច្ចច លើអ្នកធ្វើហាជ្ជីនៃការសំទេះសត្វជំនូនដែលអ្នកធ្វើហាជ្ជីសំទេះវាដើម្បីគោរពសក្កាការៈ ទៅចំពោះអល់ឡោះនៅក្នុងថ្ងៃទី១០ នៃខែហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី)ដោយទ្ររង់មាន បន្ទូលថា៖ "សាច់ និងឈា មរបស់ វា (សត្វជំនូន)ទាំងអស់ មិន អាចទៅដល់អល់ឡោះ ឡើយ ក៏ប៉ុន្ដែការកោតខ្លាច(អល់ឡោះ)អំពីពួកអ្នកទេ ដែលអាចទៅដល់ ទ្ររង់ នោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២២ៈ៣៧)។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិត គេប្រើ ឱ្យតវ៉ាហ្វវ(ដើរជុំវិិញ)កាក់ហ្ពះ និងដើរទៅមករវាងភ្នំស ហ្វានិងភ្នំម៉ារវ៉ះ និងចោល គោល គឺដើម្បីបញ ឈរក្សារនឹករលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ១៨៨៨) ក្នុងចំណោមគោលដៅ និងគោលបំណងទាំងនេះមានដូចជា៖

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ពីព្រោះអ្នកធ្វើហាជ្ជីបានបោះបង់ចោលទម្ររង់នៃការស្របស់ ស្អាតនិងការតុបតែង ដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់អៀហរ៉៉ម ដើម្បីបង្ហាញពីភាពតោកយ៉ាករបស់ គេ ទៅចំពោះម្ចាស់របស់ គេនិងផ តាច់ខ្លួនរបស់ គេពីកិិច្ចចការលោកិិយដែលនាំឱ្យ រូបគេចាកឆផងាយពីចិិត្តតស្មោះត្ររង់ទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់ គេ។ រូបគេបង្ហាញ ដូចនោះ ដើម្បីទទទួលបាននូវការអភ័យទោស និងការអាណិិតស្ររឡាញ់ពីម្ចាស់ របស់ ពួកគេ។ បន្ទាប់មក រូបគេស្ថិិតនៅតំបន់អារ៉៉ហ្វះដោយភាពឱនលំទោន កោតសរសើរ និងថ្លែងអំណរគុណទៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់ គេនូវរាល់ ឧបការៈគុគុណ និងការសណ្តោោសប្រណី របស់ ទ្ររង់ ព្ររមទាំងសុំការអភ័យទោស

នូវរាល់បាបកម្មម និងកំហុសឆ្គគងរបស់ គេ។ ថ្លែងអំណរគុណចំពោះឧបការៈគុគុណ បង្ហាញពីភាពឱនលំទោន និងភាពរាបសាទៅចំពោះអល់ឡោះ 1 2 ការថ្លែងអំណរគុណនៅក្នុងពេលប្ររតិិបត្តិិ កាតព្វវកិិច្ចហាជ្ជី គឺមានពីរផ្នែក៖ ទីមួយ ថ្លែងអំណរគុណទៅលើការប្ររទានទ្ររព្យ សម្បត្តិិ និងទីពីរ គឺការថ្លែងអំណរគុណលើ សុវត្ថិិភាពរាងកាយ ដែលទាំងពីរនេះ គឺជា ការប្រោោសប្ររ ទានដ៏ធំធេងដែលមនុស្ស ទទទួលបានលើលោកិិយនេះ ជាពិិសេស ក្នុងពេលធ្វើហាជ្ជី គឺត្រូវថ្លែងអំណរគុណ ចំពោះឧបការៈគុគុណដ៏ធំធេងទាំងពីរនេះ > ចាំបាច់លើអ្នកដែលចង់ធ្វើ ហាជ្ជីនិងអ៊ុមរ៉ោះត្រូវរៀនសូត្ររអំពី ច្បាប់ឥស្លាមដែលពាក់ព័ន្ធធនឹងវា។ ក្នុងខណៈពេលដែលមនុស្សខិតខំប្រឹងប្រែងនឹងខ្លួនរបស់ គេ និងបរិិច្ចាគទ្ររព្យ សម្បត្តិិរបស់ គេក្នុងការអនុវត្តតា ម និងបញ្ជិិ តខ្លួនទៅចំពោះម្ចាស់របស់ គេ។ ពិតណាស់ ការថ្លែងអំណរគុគុណចំពោះឧបការៈគុគុណ គឺជាកាតព្វវកិិច្ចចដែល វិិចារណ ញ្ញាណទួ លស្គាល់ និងច្បាប់សាសនា បាន ដាក់ ជាកាតព្វវកិិច្ចច។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក 3 4 5 ជំនួបរវាងជនមូស្លីម ជនមូស្លីមដែលរស់នៅបណ្តាប្ររទេសនានាជុំ វិិញពិិភពលោកបានមកជួបជុំគ នា ក្នុងពេលធ្វើហាជ្ជី ហើយក៏បានស្គាល់គ នាទៅវិិញទៅមក និងបានបង្រួ បបង្រួម ចិិត្តត គ្នាទៅវិិញទៅមក ហើយវាលុបបំបាត់ភាពខុសគ្នារវាងមនុស្ស ដូចជាភាព ខុសគ្នារវាងអ្នកមានទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងអ្នកក្រី ក្ររ ភេទ ពណ៌សម្បុរ ការនិិយា យស្តី និងភាសាផ្សេងៗគ នា។ វាជាការជួបជុំប្ររចាំឆ្នាំដ៏អស្ចារ្យនៃអ្នកមូស្លីមគ្រប់ទិិសទី ផ្តុំពាក្យសំដីរបស់ ពួកគេទៅលើអំពើល្អ និងការកោតខ្លាច និងលើការផ្តែផ្តាំគ្នា ឱ្យប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវការពិត និងការផ្តែផ្តាំគ្នាឱ្យមានការអត់ធ្មត់។ វាជាគោលដៅដ៏ ចម្បង ដែលភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងមូលហេតុនៃជីវិតទៅនឹងហេតុផលលើមេឃ។ រំលឹកអំពីថ្ងៃបរលោក ធម្មយា ត្រាហាជ្ជី គឺជាការរំលឹកដល់អ្នកមូស្លីមអំពីថ្ងៃបរលោក។ វារំលឹកដូចនេះ គឺនៅពេលដែលពួកគេបានបោះបង់សម្លៀកបំពាក់របស់ ពួកគេ ហើយស្លៀក សម្លៀកបំពាក់អៀហរ៉៉ម និងស្ថិិតនៅតំបន់អារ៉៉ហ្វះ ហើយបានឃើញមនុស្សជា ច្រើននៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់តែមួយ ប្រៀបដូចជាសម្លៀកបំពាក់សាកស ព។ នេះជាចំណុចមួយដែលរំឭកពីស្ថានភាពរបស់ គេបន្ទាប់ពីគេស្លាប់ ជំរុញឱ្យ ពួកគេរៀបចំខ្លួនសម្រាប់វា និងខិតខំស្វែងរកផលបុ ណ្យមុនពេលទៅជួបនឹង អល់ឡោះ។ បង្ហាញពីគោលជំនឿចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ និងការគោរពសក្កាការៈដោយ ពាក្យ សំដី និងកាយវិិការទៅចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ អត្តតស ញ្ញាណរបស់ អ្នកធ្វើធម្មម យា ត្រាហាជ្ជី គឺការសូត្ររតាល់ពី យ៉ះ៖

لبيك اللهم لبيك، لبيك ال رشيك كل لبيك، إن امحلد والنعمة كل واملكل، ال رشيك كل (ឡាប់ពៃកល់ឡហ៊ុ មម៉ាឡាប់ពៃក៍ ឡាប់ពៃកាឡើស្ហារីកាឡើកាឡាប់ពៃក៍ អុិិនណាល់ហាំទើ វ៉ាន់នៀកម៉ាតា ឡើកាវ៉ាល់មុលកា លើស្ហារីកាឡឹក) ដូចនេះហើយបានជាមិិត្តតភក្តិិម្នាក់របស់ ព្យាការីបានប្រាប់ពីរបៀបសូ ត្ររតាល់ពី យ៉ះ របស់ ព្យាការីថា៖ "ចាប់ផ្តើមនឹងគោលជំនឿ"។ (មូស្លីមៈ១២១៨)។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក

គោលជំនឿឯកទេពនិិយមដ៏ច្បាស់លាស់ គឺត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងពិិធីហាជ្ជី ទាំងកាយវិិការ និងពាក្យសម្តី ដោយគ មានខ្វះចន្លោះនោះឡើយ ។ > ការធ្វើអ៊ុមរ៉ោះ

វាគឺជាការគោរពសក្កាការៈចំពោះអល់ឡោះដោយការស្លៀកសំលៀកបំពាក់ អៀហរ៉៉ម ការតវ៉ាហ្វវ(ដើរប្ររទក្សិិណ)ជុំវិិញកាក់ហ្ពះប្រាំពីរជុំ និងការដើរសាអុី (ដើរទៅដើរមក)រវាងភ្នំស ហ្វា និងភ្នំម៉ារវ៉ះប្រាំ ពីរជុំ បន្ទាប់មកកោរសក់ ឬកាត់សក់។

ច្បាប់របស់ វា៖ វាជាកាតព្វវកិិច្ចលើអ្នកដែលមានលទ្ធធភាពមួយដងក្នុងមួយ ឆាកជីវិត ហើយក៏គប្បីធ្វើវាឲ្យបានច្រើនដង។

ពេលវេលារបស់ វា៖ គេអាចប្ររតិិ បត្តិិវាបានមួយឆ្នាំពេញ ដោយមិនកំណត់ ពេលវេលាឡើយ ក៏ប៉ុន្តែនៅក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ផលបុ ណ្យរបស់ វាគឺទ្វេដង ដូចដែល អ្នកនាំសារលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការធ្វើអ៊ុមរ៉ោះក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន ស្មើនឹង ការ ធ្វើហាជ្ជី"។ (អាល់ពូខរី ១៧៦៤ មូស្លីម ១២៥៦) ចាំបាច់លើអ្នកដែលមានសមត្ថថភាពក្នុងមួយជីវិតត្រូវធ្វើអ៊ុមរ៉ោះយ៉ាងតិិចឲ្យបានមួយដង។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ថ្ងៃបុណ្យ អាល់អាដហា(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី)

វាជាបុណ្យទីពីរសម្រាប់ជនមូស្លីម ហើយគេប្រារព្ធធវានៅក្នុងថ្ងៃទី១០នៃខែ ហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ(ខែទី១២នៃប្ររតិិទិិនឥស្លាម)។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ចំពោះថ្ងៃនោះ គឺមានឧត្តតមភាពជាច្រើនដូចជា៖

វាស្ថិិតក្នុងចំណោមថ្ងៃដែលល្អ អប្ររសើរជាងគេក្នុងមួយឆ្នាំ៖ ពិតណាស់ បណ្តា ថ្ងៃដែលល្អ អជាងគេក្នុងមួយឆ្នាំគឺ ១០ថ្ងៃដំបូងនៃខែហ៊្សុលហ៊ិុ ជ្ជះ ដូចដែល អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ មានថ្ងៃណាមួយដែលការសាងទង្វើ កុសល នៅក្នុងថ្ងៃនោះអល់ឡោះស្ររឡាញ់ជាងបណ្តាថ្ងៃទាំងនេះទេ(១០ថ្ងៃ ខាងដើមនៃខែហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ)"។ ពួកគេបានសួរថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! តើសូម្បីតែ ការតស៊ូក្នុងផ្លូវអល់ឡោះក៏ដោយឬ"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "សូម្បីតែការតស៊ូ ក្នុងផ្លូវអល់ឡោះក៏ដោយ លើកលែងតែបុរសម្នាក់ចេញទៅដោយលះបង់ ទាំងខ្លួនប្រាណនិងទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ គេហើយគ មានអ្វីត្ររឡ ប់មកវិិញ"។ (អាល់ពូខរីៈ៩២៦ អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ៧៥៧) ពិតណាស់ វាជាថ្ងៃបុណ្យហាជ្ជីធំ៖ ហើយនៅក្នុងវានោះមានភារកិិច្ចហាជ្ជី ដ៏ ថ្កុំថ្កើង ហើយ សំខាន់ៗ និងខ្ពពង់ខ្ពពស់ ដូចជា ការតវ៉ាហ្វវជំវិិញកាក់ហ្ពះ សំទេះ សត្វជំនូន និងចោលគោលអាល់អាក៏ហ្ពះ(គោលធំជាងគេ) 1 2

តើច្បាប់បង្គាប់ប្រើអ្វីខ្លះនៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាល់អាដហា (ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហាជ្ជី)?

ច្បាប់បានកំណត់នៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាល់អាដហា សម្រាប់អ្នកដែលមិនបានទៅ ធ្វើហា ជ្ជីនោះ ដូចដែលបានកំណត់នៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យចេញបួស(ថ្ងៃរ៉៉យ៉ាហ្វិិត្រោះ)ដែរ លើកលែងតែកាតព្វវកិិច្ចបរិិ ច្ចាគហ សាកាត់ហ្វិិត្រោះ ដែលស ម្រាប់តែបុណ្យចេញបួស ប៉ុណ្ណោះណោះ។

ហើយមានចំណុចពិិសេសមួយនៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាល់អាដហា គឺគប្បីត្រូវ សំទេះគួរហ ពានដើម្បីបញ្ជិិ តខ្លួនទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក

គួរហ ពាន(សត្វស ម្រាប់សំទេះក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាល់អាដហា )៖

គឺជាសត្វវ ដែលគេយកមកសំទេះដូចជា សត្វអូដ្ឋឋ ឬសត្វវគោ ឬពពែដើម្បីបញ្ជិិ តខ្លួនចំពោះ អល់ឡោះក្នុងថ្ងៃបុណ្យអាល់អាដហា ចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីស ឡាតថ្ងៃបុណ្យរ៉៉យ៉ារួច រហូដែល់ថ្ងៃលិិចនៃថ្ងៃទី១៣នៃខែហ៊្សុលហ៊ិិ ជ្ជះ ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

ដូចនេះ ចូរអ្នកស ឡាត និងសំទេះសត្វវដើម្បីម្ចាស់របស់ អ្នកចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១០៨ៈ២)។ គេបានបកស្រាយថា នោះគឺសឡាតថ្ងៃបុណ្យអាដហា (សឡាតរ៉៉យ៉ា ហាជ្ជី) និងការ សំទេះគួរហ ពាន។

ច្បាប់របស់ គួរហ ពាន៖ គឺជាស៊ូណិិតមូអឹកកាត់(ជាប្ររក្សារគួរគប្បីធ្វើបំផុត) សម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធធភាព ហើយអ្នកមូស្លីមសំទេះសត្វស ម្រាប់ខ្លួនរបស់ គេ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ គេ។

ច្បាប់កំណត់សម្រាប់អ្នកដែលចង់ធ្វើគួរហ ពាន មិនឱ្យគេកាត់សក់ កាត់ក្ររចក

និងដកអ្វី ម្យ៉ាងពីស បែករបស់ គេនោះទេ ចាប់ពីថ្ងៃដំបូងនៃខែហ៊្សុលហិិ ជ្ជះ រហូដែល់ ពេលសំទេះសត្វរួច។ សាសនា ឥស្លាមបានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌចំពោះសត្វវដែលត្រូវធ្វើគួរហ ពាន គឺសត្វវនោះត្រូវចាកផុតពី លក្ខខណៈខ្វះខាត ឬមិនពេញលក្ខខណៈ។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក លក្ខខខណ្ឌឌសម្រាប់សត្វវដែលយកទៅសំទេះមានដូចជា៖

ចាំបាច់ត្រូវតែជាសត្វវពាហនៈៈ៖ គឺសត្វវពពែ សត្វវគោ ឬសត្វអូដ្ឋឋ ហើយមិន ត្រឹ[មត្រូវទេបើសិិនជាសំទេះសត្វវផ្សេងពីនេះ ឬសំទេះបក្សីនោះ។ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បុគ្គគល ម្នាក់ និងក្រុមគ្រួសាររបស់ គេ ចៀមមួយកបាល ឬពពែ មួយ ក្បាល។ ហើយគេអនុញ្ញាតឱ្យចូលហ៊ុ នជាមួយគ នាប្រាំពីរចំណែកក្នុងសត្វវ គោមួយកបាល ឬសត្វវអូដ្ឋឋមួយកបាល។ សត្វត្រូវតែមានសុវត្តិិភាពពីពិិការភាពច្បាស់លាស់។ អ្នកនាំសារបានមាន ប្ររសាសន៍ថា៖

"មានបួន (ប្ររភេទនៃសត្វវ)ដែលគេមិនទទទួលយកការ សំទេះរបស់ វាឡើយ គឺសត្វខ្វាក់ ភ្នែកដែលភាពខ្វាក់របស់ វាច្បាស់លាស់ សត្វមានជំងឺដែលជំងឺរបស់ វាច្បាស់លាស់ សត្វខ្វិិនដែលភាពខ្វិិនរបស់ វា ច្បាស់លាស់ និងសត្វវដែលស្គ គមស្គាំងខ្លាំង"។ (អាន់ណាសាអុីៈៈ៤៣៧១ អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៤៩៧) 1 2 3

តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចជាមួយនឹងសត្វវដែលត្រូវធ្វើគួរហ ពាន? មិនត្រូវលក់អ្វីម្យ៉ាងពីស ត្វវគួរហ ពាននោះឡើយ។ គប្បីបែងចែកសាច់របស់ វាជាបីចំណែក មួយចំណែកស ម្រាប់ហូបខ្លួនឯង មួយ ចំណែកស ម្រាប់ ផ្តតល់ ឱ្យគេ និងមួយចំណែកទៀតសម្រាប់បរិិច្ចាគឱ្យអ្នកក្រី ក្ររ។ គេអនុញ្ញាតឱ្យផ្តតល់សិិទ្ធិិិឱ្យនរណាម នាក់ និងផ្តតល់ប្ប្ប្រាក់ដល់អង្គគការសប្បុរសធម៌ ដែលអាចជឿទុកចិិត្តតបានដើម្បីឱ្យគេសំទេះគួរហ ពាន និងចែកឱ្យអ្នកដែលត្រូវការ ចាំបាច់។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ការទស សនកិិ ច្ចចទីក្រុងម៉ាទីណះ

ម៉ាទីណះ គឺជាទីក្រុងដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានភៀសខ្លួន ឬធ្វើចំណាកស្រុក ទៅកាន់វា នៅពេលដែលលោកបានចាកចេញពីទីក្រុងម៉ាក្កះ ដោយសារពួកប្ររឆាំ ង បានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដល់លោក។

ហើយកិិច្ចចការដំបូងគេដែលព្យាការីបានធ្វើនៅទីនោះ គឺការសាងសង់ម៉ាស្ជិិត អាន់ណាហ ពាវី ដែលវាបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌឌលផ្តតល់នូវចំណេះដឹង ការអំពាវនាវ និងផ្សព្វវផ្សាយប្ររក្សារល្អទៅដល់មនុស្សលោក។

ការទៅទស សនកិិច្ចចម៉ាស្ជិិតអាន់ណាហ ពាវី គឺជាប្ររក្សារមួយដែលគួរគប្បីធ្វើបំផុត មិនថា នៅក្នុងរដូវកាលធ្វើហាជ្ជី ឬមិនមែននោះទេ។

ហើយការទៅទស សនកិិច្ចទីនោះ គឺមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធធនឹងការប្ររតិិបត្តិិធម្មមយា ត្រា ហាជ្ជីទេ ហើយក៏មិនមាន ពេលកំណត់ដែរ។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គេមិនបានដាក់សម្ពាធឱ្យធ្វើដំណើទៅ ទីណាទេ លើកលែងតែទៅកាន់ម៉ាស្ជិិត(វិិហា ឥស្លាម)បីប៉ុណ្ណោះណោះគឺ ម៉ាស្ជិិតអាល់ហារ៉៉ម (នៅក្រុងម៉ាក្កះ) ម៉ាស្ជិិតរបស់ ខ្ញុំ(នៅក្រុងម៉ាទីណះ) និងម៉ាស្ជិិតអាល់អឹកស៏ (នៅក្រុង យេរូសាឡឹម)"។ (អាល់ពូខរីៈ១១៣៩ មូស្លីមៈ១៣៩៧ អាពូហ ទាវូទៈ២០៣៣ )

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការសឡាតនៅក្នុងម៉ាស្ជិិតរបស់ ខ្ញុំម្តតង គឺល្អប្ររសើរជាងការសឡាត នៅកន្លែ ងផ្សេងមួយពាន់ដង លើកលែងតែម៉ាស្ជិិត អាល់ហារ៉៉ម"។ (អាល់ពូខរីៈ១១៣៣ មូស្លីមៈ១៣៩៤)

តើទីកន្លែ ងណាខ្លះដែលគេបង្គាប់ប្រើឱ្យទៅទស សនាក្នុងទីក្រុងម៉ាទីណះ?

គប្បីលើអ្នកដែលចង់ទៅទស សនកិិច្ចទីក្រុងម៉ាទីណះត្រូវតែមានគោលបំណង ទៅទស សនាម៉ាស្ជិិត របស់ ព្យាការី(ម៉ាស្ជិិតណាហ ពាវី)និងប្ររតិិបត្តិិស ឡាតនៅទីនោះ។ នៅពេលដែលគេមកដល់ម៉ាទីណះ ច្បាប់ឥស្លាមបានបង្គាប់ប្រើឱ្យទៅទស សនាកន្លែង មួយចំនួនដូចជា៖

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក សឡាតនៅក្នុងរ៉ាវហ្ទោះ(ឈ្មោះកន្លែ ងមួយនៅក្នុងម៉ាស្ជិិតព្យាការី)៖ វាជាកន្លែ ង ដែលគេកំណត់មួយ នៅផ្នែកខាងមុខនៃម៉ាស្ជិិត ចន្លោះរវាងផ្ទះរបស់ ព្យាការី និង មីមពើ(កន្លែ ងថ្លែងសុន្ទទរកថា)របស់ លោក។ ការសឡាតនៅទីនោះទទទួល បានផលបុ ណ្យយ៉ាងច្រើន។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "នៅចន្លោះ រវាងផ្ទះរបស់ ខ្ញុំនិងមីមពើររបស់ ខ្ញុំ វាគឺជាសួនច្បារ(វ៉ាវហ្ទោះ)មួយកនុងចំណោម សួនច្បារនៃឋានសួគ៌"។ (អាល់ពូខរីៈ១១៣៧ មូស្លីមៈ១៣៩០) ឱ្យសាឡាម(គា រវកិិច្ចច)ទៅកាន់ព្យាការី៖ ដើរទៅកន្លែ ងផ្នូររបស់ ព្យាការី ហើយឈរ នៅពីមុខផ្នូរ របស់ លោក តម្ររង់មុខទៅកាន់ផ្នូរ ហើយគិិបឡាត់នៅខាងក្រោោយ ហើយពោលដោយសីលធម៌ និងប្រើសំទេងតិិចៗថា៖ "អាសសាឡាមូអាឡៃ កា យ៉ារ៉៉ស៊ូលុលឡោះ វ៉ារ៉ោះម៉ាតុលឡ៏ ហ៊ី វ៉ាហ ពារ៉៉កាតុស អាស្ហាហាទូ អាន់ណាកា កត់ហ ពាល់ឡើហ្គគតា រីសាឡះ វ៉ាអាត់ទៃតាល់ អាម៉ាណះ វ៉ាណាសោះតាល់ អ៊ុមម៉ះ វ៉ាជើហាត់តា ហ្វុីលឡើហ៊ី ហុកក៏ជីហើទីស ហ្វាជើហ្សើកុលឡោះ អាន់ អ៊ុមម៉ាទីកា អាហ្វវទ៏លូ ម៉ាជើហ្សើ ព្យាការីយ៉ាន់ អាន់អ៊ុមម៉ាទីស"។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពេលដែលមនុស្សគ្រប់រូបបានឲ្យសាឡាមមកចំពោះ ខ្ញុំ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បង្វិិ លព្ររលឹងរបស់ ខ្ញុំមកវិិញដើម្បីឲ្យខ្ញុំឆ្លើយតបចំពោះ ការឲ្យសាឡាមរបស់ គេ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ២០៤១)។ បន្ទាប់មក ត្រូវបែរមុខទៅ ខាងស្តាំ ដើម្បីឲ្យសាឡាមទៅលើអាពូហ ពាកើរដែលជាមេដឹកនាំ ឥស្លាម(បន្ទាប់ពី ព្យាការី) និងជាមិិត្តតភក្តិិជំនិិតរបស់ លោកដែលល្អ អប្ររពៃជាងគេ។ បន្ទាប់មក ឈា នទៅខាងស្តាំហើយឲ្យសាឡាមទៅលើអ៊ូមើរដែលជាមេដឹកនាំឥស្លាមទីពីរ និងក៏ជាមិិត្តតភក្តិិជំនិិតរបស់ លោកដែលល្អ អប្ររពៃផងដែរបន្ទាប់ពីអាពូហ ពាកើរ។ ទោះបីជាអ្នកនាំសារគឺជាមនុស្សដែលល្អ អប្ររពៃបំផុតក៏ដោយ តែលោកគ្មាន លទ្ធធភាពផ្តតល់ផលប្ររ យោជន៍ ឬបង្កកគ្រោះថ្នាក់ដល់ នរណាម នាក់បានឡើយ។ ហេតុនេះ មិនអនុញ្ញាតទេចំពោះការបួងសួង ឬសុំជំនួយពីលោក។ ផ្ទុយទៅវិិញ ការបួងសួងនិងការគោរពសក្កាការៈទាំងអស់ គឺចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ដោយ គ មានអ្នកផ្សេង ឬអ្វីមួយចូលរួមជាមួយទ្ររង់ឡើយ។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក ទស សនកិិច្ចចម៉ាស្ជិិតគូហ ពាក៖ គឺជា ម៉ាស្ជិិត ដែលគេកសាងឡើងដំបូងគេបង្អអស់ នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមមុនពេលដែលព្យាការីសាងសង់ម៉ាស្ជិិតរបស់ លោក។ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលទៅដល់ក្រុងម៉ាទីណះ គួរគប្បីទៅទស សនកិិច្ចចម៉ាស្ជិិត គូហ ពាកនេះផងដែរ។ ហើយពិតណាស់ អ្នកនាំសារតែងតែទៅទស សនកិិច្ចចនៅ ទីនោះ ហើយលោកក៏បានមានប្ររសាសន៍ផងដែរថា៖ "បុគ្គគល ណាហើយដែល បានសម្អាតកាយនៅផ្ទះរបស់ ខ្លួន បន្ទាប់មករូបគេធ្វើដំណើរទៅម៉ាស្ជិិតគូហ ពាក ហើយបានសឡាតនៅទីនោះ គឺរូបគេនឹងទទទួលបានផលបុ ណ្យដូចជាការធ្វើ អ៊ុមរ៉ោះ"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ១៤១២)។ 3 ម៉ាស្ជិិតគូហ ពាក ជាម៉ាស្ជិិតដែលត្រូវបានកសាងឡើងដំបូងគេបង្អអស់ក្នុងសាសនា ឥស្លាម។

ការធ្វើ`ធម្មមយាត្រាហាជ្ជីរបស់អ្នក

ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក សាសនា ឥស្លាមបានដាក់បទប ញ្ញញត្តិិនិងក្បួនច្បាប់ទាំងអស់ ដោយគិិតគូរអំពីមនុស្ស ការពារសិិទ្ធិិិទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងវិិជ្ជាជីវៈរបស់ ពួកគេ ទោះបីបុគ្គគល នោះជាអ្នកមាន ឬអ្នកក្ររក៏ ដោយ។ ហើយច្បាប់ទាំងនេះរួមចំណែកនៅក្នុងការបង្រួ បង្រួ ម អភិិវឌ្ឍន៍ និងលើកកម្ពពស់សង្គគមលើគ្រប់ផ្នែកនៃជីវិត។

មាតិិកា ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់ អ្នក ការប្ប្ប្រាក់(រីហ ពា) ការប្ប្ប្រាក់ក្នុងបំណុល ការប្ប្ប្រាក់ក្នុងប្ប្ប្រាក់កម្ចី ច្បាប់ឥស្លាមស្តីពីការប្ប្ប្រាក់ ទណ ឌកម្មមនៃការប្ប្ប្រាក់ ហានិិភ័យនៃប្ប្ប្រាក់ការទៅលើបុគ្គគល និងសង្គគម ភាពមិនច្បាស់លាស់ និងការដែលមិនដឹងច្បាស់ ភាពអយុ ត្តិិធម៌ និងការយកទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្នកដទៃដោយ មិនត្រឹ[មត្រូវ ល្បែងស៊ីសង ផលប៉ះ ពាល់នៃល្បែងស៊ីសងទៅលើបុគ្គគល និងសង្គគម ក្ររមសីលធម៌ដែលឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់នៅក្នុងប្ររតិិបត្តិិការ ហិិរញ្ញញវត្ថុគឺ៖

មានទំនុកចិិត្តត មានភាពទៀងត្ររង់ មានជំនាញ

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

អល់ឡោះបានប្រើឱ្យប្រឹងប្រែងដើម្បី ស្វែងរកលាភសក្កាការៈនៅលើផែនដី និងបានជំរុញ លើកិិច្ចចការនេះ ហើយបានស្តែងចេញយ៉ាងច្បាស់ នៅក្នុងប្ររក្សារជាច្រើនដូចជា៖

ពិតប្រាកដណាស់ គេបានហា មឃាត់អំពីការ សុំទានពីមនុស្ស ដរាប ណាគេនៅមានលទ្ធធភាព ធ្វើការ និងស្វែងរកចំណូលពីការខិតខំប្រឹងប្រែង និងទង្វើ របស់ គេ។ ហើយគេបានបញ្ជាក់ថា បុគ្គគល ការងា រស្ររបច្បាប់ទាំងអស់ គឺជា ការងា រដែលថ្លៃ ថ្នូរ គ មានភាព អាប់ឱននោះទេ។ ដែលសុំ ទានពីមនុស្ស ខណៈដែលគេមានលទ្ធធភាពធ្វើការនិងរកចំណូលនោះ វានឹង ធ្វើឲ្យគេខាតបង់ឋានៈរបស់ គេនៅចំពោះអល់ឡោះ និងចំពោះមនុស្ស។ អ្នកនាំសារ មានប្រសាសន៍ថា៖ "អ្នកខ្លះនៃពួកអ្នកនៅសុំគេរហូដែល់ពេលជួបនឹងអល់ឡោះ នៅលើមុខរបស់ គេគ មានសាច់មួយដុំឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ ១៤០៥ មូស្លីមៈ ១០៤០)

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាមាន តម្រូវការចាំបាច់អ្វីមួយ ហើយរូបគេសុំវាពីមនុស្ស នោះមនុស្សលោកនឹងមិនអាចបំពេញតម្រូវការរបស់ គេបាន ឡើយ។ ចំណែកបុគ្គគល ណាមានតម្រូវការចាំបាច់អ្វីមួយ ហើយគេសុំពីអល់ឡោះ អល់ ឡោះនឹងផ្តតល់ឲ្យគេនូវភាពមានបាន"។ (អះម៉ាត់ៈៈ ៣៨៦៩ អាពូទើវ៉ូទៈ ១៦៤៥) វិិជ្ជាជីវៈទាំងអស់ ដូចជា ឧស្សាហកម្មម សេវាកម្មម និងការវិិនិិយោគ ជាការងា រថ្លៃថ្នូរ វាមិនថោកទាបនោះទេ ដរាប ណាស្ថិិតក្នុងដែនដែលគេអនុញ្ញាត។ ហើយបទប ញ្ញញត្តិិ ឥស្លាមដែលបាននាំមកថាបណ្តាព្យាការីទាំងឡាយប្ររកប ការងា រដូចវិិជ្ជាជីវៈដែល គេអនុញ្ញាតរបស់ ក្រុមពួកគេ។ ដូចអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ្រប់ព្យាការី ទាំងអស់ ដែលអល់ឡោះបានចាត់តាំងសុទ្ធធតែជាអ្នកគង្វាលចៀម"។(អាល់ពូខរីៈ

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ពិតណាស់សម្រាប់អ្នកដែលមានបំណងល្អពីការងា ររបស់ ខ្លួន ដោយគេចង់ផ្គគត់ផ្គគង់ ដល់ខ្លួនរបស់ គេនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ គេ ការពារពួកគេពីការសុំពីមនុស្ស និងផ្តតល់ ផលប្ររ យោជន៍ដល់អ្នកដែលមាន តម្រូវការទាំងឡាយ ពិតណាស់រូបគេនឹងទទទួល បានផលបុ ណ្យពីការប្ររកប ការងា រ និងការខិតខំ ប្រឹងប្រែងរបស់ ខ្លួន។

ប្ររភពដើមនៃប្ររតិិបត្តិិការទាំងអស់ គឺត្រូវបានអនុញ្ញាត ប្ររភពដើមនៃប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុទាំងអស់ ដូចជា ការលក់ ការទិិញ និងការជួល និង ផ្សេងពីនេះទៀតដែលមនុស្សធ្វើប រតិិបត្តិិការនិងមានតម្រូវការចំពោះវា គឺត្រូវបាន អនុញ្ញាត លើកលែងតែអ្វីដែលគេបានដកចេ ញវិិញនៃប្ររក្សារដែលត្រូវបានហា មឃាត់ ដោយសារខ្លួនរបស់ វាផ ទាល់ឬដោយសារមធ្យោបាយនៃការរកវា។

អ្វីដែលត្រូវបានគេហា មឃាត់ដោយសារខ្លួនរបស់ វាផ ទាល់ វាជាប្ររក្សារហា មឃាត់ដែលអល់ឡោះបានដាក់បម្រាមវាដោយសារខ្លួនរបស់ វាផ ទាល់ ហើយគេមិនអនុញ្ញាតឱ្យជួញវាឬលក់ដូរវាឬទិិញជួលវា ឬធ្វើការក្នុងការផលិិ តវា និងចែកចាយទៅដល់មនុស្សទូទៅឡើយ។ ឧទារហរណ៍អំពីអ្វីដែលឥស្លាមបានហា មឃាត់ដោយសារតែខ្លួនរបស់ វាផ ទាល់៖

សត្វវឆ្កែ និងសត្វជ្រូ ក សត្វវដែលបានស្លាប់ ឬផ្នែកខ្លះអំពីវា សុរា និងគ្រឿងបរិិភោគដែលមានជាតិិអាល់កុល គ្រឿងញៀន និងរាល់អ្វីដែលនាំឱ្យខូចសុ ខភាព សមា្ភភរៈដែលគេប្រើដើម្បីផ្សព្វវផ្សាយប្ររក្សារអាក្ររក់ដល់មនុស្ស មានដូចជា វីដេអូ វេបសាយ និងទស សនាវដ្តី អាសអាភាស រូបសំណាក និងរាល់អ្វីដែលគេគោរពសក្កាការៈផ្សេងពីអល់ឡោះ

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

អ្វីដែលត្រូវបានគេហា មឃាត់ដោយសារមធ្យោបាយនៅក្នុងការរកវា

វាគឺជាទ្ររព្យសម្បត្តិិដែលប្ររភ ពដើមវាត្រូវបានគេអនុញ្ញាត ប៉ុន្តែគេហា មឃាត់វា ដោយសារ មធ្យោបាយនៅក្នុងការរកវាដែលនាំឱ្យបង្កកគ្រោះថ្នាក់ដល់បុគ្គគល និងសង្គគម។ ដូចនេះ គឺគេហា មឃាត់វាដោយមូលហេតុនោះ។ បណ្តាមូលហេតុដែលគេហា មឃាត់ ក្នុងប្ររតិិបត្តិិការនៅក្នុងវានោះគឺ៖

ការប្ប្ប្រាក់ ភាពមិនប្រាកដប្ររជា និងភាពមិនច្បាស់លាស់ ការរំលោភបំពាន និងល្បែងស៊ីសង។ ហើយយើងនឹងលម្អិិតអំពីវាដូចខាងក្រោោម៖

រាល់ប្ប្ប្រាក់កម្ចី ឬបំណុល ដែលជា មូលហេតុផ្តតល់ផលដ ល់អ្នកដែល ឱ្យគេខ្ចី វាគឺជាការប្ប្ប្រាក់។ > ការប្ប្ប្រាក់ ការប្ប្ប្រាក់ជាអ្វីដែលលើស(បន្ថែម)ដែល ច្បាប់បានហា ម ឃាត់ ដោយសារនៅក្នុងវា គឺមានការបំពាន និងបង្កកគ្រោះថ្នាក់។

វាមានច្រើនប្ររភេទ ហើយប្ររភេដៃែល ល្បីល្បាញ និង គេហា មឃាត់ខ្លាំងបំផុតនោះគឺ៖

ការប្ប្ប្រាក់ក្នុង ប្ប្ប្រាក់កម្ចី និងបំណុល ។ វាគឺជា ការបន្ថែមពីលើ ប្ប្ប្រាក់ដើមដោយមិនមែនជាការលក់ ឬផ្លាស់ប្តូរទំនិិញរវាងពីរភាគី។ វាមានពីរប្ររភេទ៖

ការប្ប្ប្រាក់ក្នុងបំណុល

វាគឺជាការបន្ថែមពីលើបំណុល នៅពេលដែលដល់ពេលកំណត់ទូ ទាត់ ប្រសិន នបើ កូនបំណុល មិនមានលទ្ធធភាពសង។ ឧទាហរណ៍៖ សាអុីទ បានខ្ចីលុយពីខលីទ ១០០០ដុល្លារ និងសន្យាសងវិិញនៅខែក្រោោយ។ នៅពេលដែលដាច់ខែហើយ ពេលវេលាត្រូវស ងមកដល់សាអុីទមិនមានលទ្ធធភាពសង។ ពេលនោះ អ្នកដែល ឱ្យ គេខ្ចី បានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌថាបើទូទាត់គ នាពេលនេះគឺមិនមានការបន្ថែមទេ តែបើចាំ ទូទាត់គ នាខែក្រោោយគឺ ១១០០ដុល្លារ ហើយបើសិិនជានៅតែគ មានលទ្ធធភាពទៀត ខែក្រោោយមួយទៀតគឺ ១២០០ដុល្លារ។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

ការប្ប្ប្រាក់ក្នុងប្ប្ប្រាក់កម្ចី

មានន័យថាជាការខ្ចីប្ប្ប្រាក់មួយចំនួនពីនរណាម នាក់ ឬពីធនាគា ដោយ លក្ខខខណ្ឌឌឱ្យប្ប្ប្រាក់បន្ថែមនៅពេលទូទាត់ ដោយឯកភាពគ នាលើចំនួន៥% ក្នុងមួយឆ្នាំ ឬតិិចជាង ឬច្រើនជាងនេះជាដើម។ ឧទាហរណ៍៖ គេចង់ទិិញផ្ទះដែលមានតម្លៃ ដប់មុឺន ហើយគេគ មានប្ប្ប្រាក់គ្រប់គ្រាន់។ ហើយគេក៏ទៅធនាគា រ ហើយខ្ចីប្ប្ប្រាក់ដប់ មុឺនដើម្បីទិិញផ្ទះ ដោយលក្ខខខណ្ឌឌ គេនឹងទូទាត់ទៅឱ្យធនាគា រវិិញចំនួនដប់ប្រាំមុឺន នៅលើការបង់រំលស់ ប្ររចាំ ខែរយៈពេលប្រាំ ឆ្នាំ។ ការប្ប្ប្រាក់នេះ គឺត្រូវបានហា មឃាត់ ហើយវាជាបាបកម្មមដ៏ធំ ដរាប ណាប្ប្ប្រាក់កម្ចីទួ លបានផលប្ររ យោជន៍។ ទោះបីជា ប្ប្ប្រាក់កម្ចីនោះផ្តតល់ផលដ ល់ការវិិនិិយោគពាណិិជ្ជកម្មម ឬឧស្សាហកម្មម ឬដើម្បីទិិញ តម្រូវការជាមូលដ្ឋានសំខាន់ដូចជា ផ្ទះ ឬអគា រ ឬប្រើប្រាស់ដើម្បីបំពេញតម្រូវការ។ ចំណែកការទិិញទំនិិញដោយបង់រំលស់ ក្នុងតម្លៃថ្លៃជាងតម្លៃបង់លុយភ្លាមនោះគឺមិន ចូលក្នុងការប្ប្ប្រាក់ឡើយ។

ឧទាហរណ៍៖ បុគ្គគល ម្នាក់ទិិញឧបករណ៍មួយតំលៃ១០០០ដុល្លារ ឱ្យលុយភា្លលម ឬតំលៃ១២០០ដុល្លារ ដោយបង់រំលស់ ប្ររចាំ ខែរយៈពេលមួយឆ្នាំ នៅក្នុងមួយខែ ១០០ដុល្លារ បង់វាឱ្យម្ចាស់ហា ងពីការដែលគេទិិញឧបករណ៍នោះ។

ច្បាប់ទាក់ទងនឹងការប្ប្ប្រាក់

ភស្តុ តាងពីគួរអាន និងហាទីស្ហ ហព្យាការី បានចង្អុលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ការប្ប្ប្រាក់ ត្រូវបានហា មឃាត់យ៉ាងតឹងរឹងក្នុងសាសនា ឥស្លាម ហើយវាជាអំពើបាបកម្មមដ៏ធំមួយ ដែលអល់ឡោះមិនបានសន្យាប្ររក្សាសស ង្គ្រាមលើបុគ្គគល ណាមួយនៃមនុស្សប្ររឆាំ ង ឡើយលើកលែងតែអ្នកស៊ី ការប្ប្ប្រាក់ និងអ្នករួមចំណែក។ ការប្ប្ប្រាក់ត្រូវបានហា មឃាត់ មិនមែនមានតែនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមទេ តែថែមទាំងនៅក្នុងសាសនា របស់ អល់ឡោះ ពីមុនទាំងអស់ ក៏ប៉ុន្តែវាត្រូវបានគេកែប្រែ និងប្ររព្រឹ [ត្តតល្មើសដូចដែលគេបានធ្វើវាក្នុង ច្បាប់ផ្សេងទៀត។ អល់ឡោះបានមានបន្ទូលបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីមូលហេតុនៃការ ផ្តតន្ទាទោសដល់ក្រុម អះលី គីតាបថា៖ "និងដោយសារតែពួកគេទទទួលយកការប្ប្ប្រាក់ ដែលអល់ឡោះបានហា មឃាត់ពួកគេអំពីវា"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១៦១)

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ការផ្តតន្ទាទោសលើការស៊ីការប្ប្ប្រាក់ អ្នកដែលបានចូលរួមប្ររតិិបត្តិិការក្នុងការប្ប្ប្រាក់ គឺដូចជាអ្នកដែលបានបង្ហាញខ្លួន របស់ គេដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមជាមួយអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារ ហើយកលាយជាសត្រូវ ជាមួយអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយប្រសិន ន បើពួកអ្នកមិនព្ររមបោះបង់ចោល(ការប្ប្ប្រាក់)ទេ ពួកអ្នកត្រូវដឹងថានឹងមាន សង្គ្រាមមកពីអ ល់ឡោះ និងអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់។ តែប្រសិន នបើពួកអ្នកសារភាព កំហុសវិិញសម្រាប់ពួកអ្នកគឺប្ប្ប្រាក់ដើមរបស់ ពួកអ្នក។ (ការធ្វើដូចេ្នះ)ពួកអ្នកមិន បំពានលើគេ ហើយគេក៏មិនបំពានលើពួកអ្នកដែរ"។ (អាល់ហ ពាក៏រ៉ោះៈៈ២៧៩)។ វាគឺជាសង្រ្គាXមជាមួយនឹងផលប៉ះ ពាល់ផ្លូវចិិត្តតនិងរាងកាយ។ អ្វីដែលមនុស្ស ទទទួលបានបច្ចុប្បន្នននអំពីការព្រួយបារម្ភភ ការពិិបាកចិិត្តត ទុក្ខលំ បាកគឺជាសញ្ញា មួយចំនួននៃសង្គ្រាមដែលអល់ឡោះបានប្ររក្សាសលើអ្នកដែលមិនគោរពតាម បទបញ្ជារបស់ ទ្ររង់ និងយកប្ប្ប្រាក់ការ ឬចូលរួមជាមួយគេ។ ចុះបើសង្គ្រាមនៅ ថ្ងៃបរលោកវិិញ តើវានឹងផ្តតល់ផលប៉ះ ពាល់កម្រិិតណាទៅវិិញ? អ្នកដែលយកប្ប្ប្រាក់ការ និងអ្នកដែលចូលរួមជាមួយគ នា ត្រូវបានគេដាក់បណ្តាសា និងច្រានចេញពីក្តីមេ្តាករុណារបស់ អល់ឡោះ សម្រាប់គេនិងអ្នកដែលចូលរួម ជាមួយគេគឺដូចគ្នា។ ជើពៀរ បាននិិយា យថា៖ "អ្នកនាំសារបានដាក់បណ្តាសា ចំពោះអ្នកដែលស៊ី ប្ប្ប្រាក់ការ អ្នកដែលឱ្យគេស៊ីវា និងអ្នកកត់ត្រា ព្ររមទាំងសាក្សី ទាំងពីរ" ហើយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពួកគេទាំងអស់ នោះ គឺដូចគ្នា"។ (មូស្លីមៈ ១៥៩៨) អ្នកដែលសុី ប្ប្ប្រាក់ការពួកគេនឹងត្រូវបានរស់ឡើងវិិញនៅថ្ងៃបរលោកក្នុងរូបភាព ដែលអាក្ររក់បំផុតនិងទទទួលរងនូវជំងឺស្កន់និងឆ្កួត។ អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖

"ពួកដែលស៊ី ការប្ប្ប្រាក់នោះ ពួកគេមិនអាចក្រោោកឈរបានទេ(នៅថ្ងៃបរលោក) លើកលែងតែគេក្រោោកឈរដូចអ្នកដែលស្ហៃតនចូលដែលធ្វើឱ្យគេឆ្កួតប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៧៥)

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក 4 ទ្ររព្យសម្បត្តិិបានពីការប្ប្ប្រាក់ទោះជាវាច្រើន ប៉ុន្តែវាត្រូវបានគេលុបបំបាត់ចេញនូវ ភាពរីកចម្រើន វាមិនធ្វើឲ្យទទទួលបានក្តីសុខ សុភមង្គគល និងស្កកប់ស្កកល់ឡើយ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះបំបាត់ភាពរីកចម្រើនចំពោះការប្ប្ប្រាក់ ប៉ុន្ដែទ្ររង់បង្កើ នផលចំ ពោះទ្ររព្យបរិិច្ចាគនានា " ។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៧៦)

ពិតណាស់ ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់លើការប្ប្ប្រាក់ ដោយសារវាផ្តតល់ផលប៉ះ ពាល់ ឥទ្ធិិិពលអាក្ររក់ និងការបំផ្លិិចបំផ្លាញ ទាំងទៅលើបុគ្គគលខ្លួនឯង និងសង្គគមជាតិិ។ ក្នុងចំណោមនោះមានដូចជា៖

វាបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាធផងន់ធផងងរក្នុងការចែកចាយទ្ររព្យសម្បត្តិិនិងពង្រីកនូវគម្លាត រវាងអ្នកមាននិងអ្នកក្ររ ដោយសារក្សារប្ប្ប្រាក់ផ្តោោតលើទ្ររព្យសម្បត្តិិនៅក្នុងដៃ របស់ បុគ្គគលមួ យចំនួនតូចនៅក្នុងសង្គគមមួយ ហើយត្រូវបានហា មឃាត់សម្រាប់ មនុស្សភាគច្រើន។ នេះគឺជាកង្វះខាតនៅក្នុងការចែកចាយទ្ររព្យសម្បត្តិិ ដែល ជាហេតុធ្វើឲ្យបុគ្គគលមួ យចំនួននៅក្នុងសង្គគមនោះមានទ្ររព្យសម្បត្តិិ ស្តុកស្ត តម្ភភ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតគឺជាអ្នកក្រី ក្ររ នឿយហត់ និងខ្វះខាត។ នេះគឺជាបរិិស្ថាន មួយដែលវាល្អប្ររសើរសម្រាប់ការរីករាល ដាលនៃការចងគំនុំគ្នា និងឧក្រិិដ្ឋឋកម្មម ក្នុងសង្គគម។ ធ្វើឲ្យមានទម្លាប់ខ្ជះខ្ជាយ និងមិនចេះសន្សំសំចៃ។ ភាពងា យស្រួល នៃការ ទទទួលបានប្ប្ប្រាក់កម្ចីជាមួយនឹងការប្ប្ប្រាក់នោះ បានលើកទឹកចិិត្តតមនុស្សជា ច្រើនមានការខ្ជះខ្ជាយនិងកង្វះការសន្សំសំចៃ ព្រោះមានអ្នកដែលចាំឱ្យប្ប្ប្រាក់ កម្ចីរាល់ពេលដែលត្រូវការ ហេតុនេះគេមិនសូវគិិតគូរពីបច្ចុប្បន្ននន និងអនាគ ត របស់ គេឡើយ គឺគិិតតែពីចំណាយ និងបំពេញតម្រូវការរហូតធ្វើឲ្យមានបំណុល ជុំទិិស និងជីវិតប្រែជាចង្អៀ ត។ ហើយជីវិតសេសស ល់របស់ គេត្រូវស្ថិិ តនៅក្នុង ភាពលំបាកវេទនា ដោយសារក្សាររែកពុននូវបំណុល និងកម្ចីទាំងនោះ។ 1 2 ហានិិភ័យរបស់ការប្ប្ប្រាក់ទៅលើបុគ្គគល និងសង្គគម

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ការប្ប្ប្រាក់ជាមូលហេតុរារាំងអ្នកមានទាំងឡាយពីការវិិនិិយោគនៅក្នុងគម្រោោង ដែលមានប្ររយោជន៍សម្រាប់ប្ររទេស ជាតិិ។ ម្ចាស់ប្ប្ប្រាក់ទទទួលបានពីប្រ រព័ន្ធធ ការប្ប្ប្រាក់នូវឱកាសដើម្បីទទទួលបានភាគរយនៃការប្ប្ប្រាក់មួយចំនួននៅក្នុង សាច់ប្ប្ប្រាក់របស់ គេ ហើយនេះអាចបង្វែរពួកគេពីការវិិនិិយោគដើមទុនរបស់ ខ្លួននៅក្នុងគម្រោោងឧស្សាហកម្មម កសិិ កម្មម និងពាណិិជ្ជកម្មម ទោះបីជាវាផ្តតល់ ផលប្ររ យោជន៍ក្នុងសង្គគមក៏ដោយ ដោយគេជឿថាវាមានកម្រិិតហានិិភ័យខ្ពពស់ និងទាមទារឱ្យមានការខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការ។ ការប្ប្ប្រាក់ជាមូលហេតុនៅក្នុងការលុបបំបាត់ភាពរីកចម្រើននៃទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងនាំឱ្យមានវិិបត្តិិសេដ្ឋឋកិិច្ចច។ រាល់វិិបត្តិិសេដ្ឋឋកិិច្ចច និងការក្ស័យធនធំៗរបស់ សហ គ្រាស ឬក៏បុគ្គគលគឺ ដោយសារក្សារចូលរួមក្នុងប្ររព័ន្ធធការប្ប្ប្រាក់ដែលគេ ហា មឃាត់។ វាគឺជាឥទ្ធិិិពលមួយនៃការបាត់បង់ភាពនូវចម្រុងចម្រើន ដែល អល់ឡោះបានប្រាប់ ដែលផ្ទុយពីការបរិិច្ចាគនិងអំពើល្អចំពោះមនុស្ស។ វាផ្តតល់ ភាពចម្រុ ងចម្រើនដល់ទ្ររព្យសម្បត្តិិ។ អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះ បំបាត់ភាពរីកចម្រើនចំពោះការប្ប្ប្រាក់ ប៉ុន្ដែទ្ររង់បង្កើ នផលចំ ពោះទ្ររព្យបរិិច្ចាគ នានា "។(គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៧៦) 3 4

តើច្បាប់ចែងដូចម្តេចចំពោះបុគ្គគល ម្នាក់ដែលចូលឥស្លាម ហើយគេនៅ ជាប់ពាក់ព័ន្ធធជាមួយកិិច្ចសន យាការប្ប្ប្រាក់?

ប្រសិន នបើបុរសម្នាក់ចូលឥស្លាម ហើយគេនៅជាប់ពាក់ព័ន្ធធជាមួយកិិច្ចសន យា ការប្ប្ប្រាក់ នោះសម្រាប់គេមានពីរករណី៖

បើគេមានលទ្ធធភាពលុបកិិច្ចសន យា និងចេញអំពីវាដោយគ មានគ្រោះថ្នាក់ធផងន់ធផងងរ ចាំបាច់លើគេត្រូវធ្វើ។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក តែបើសិិនជាគេមិនអាចលុ បកិិច្ចសន យាបាន ព្រោះតែមានគ្រោះថ្នាក់ធផងន់ធផងងរនោះ ពិតណាស់ គេត្រូវបំពេញកិិច្ចសន យា ហើយត្រូវប្តេ ជ្ញាចិិត្តតថាមិនត្ររល ប់ទៅធ្វើ ដូចនេះទៀតទេ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយអ្នកណាដែលទទទួល បាននូវការទូន្មានពីម្ចាស់របស់ គេ ហើយ គេបោះបង់ ចោល(ឈប់យកការប្ប្ប្រាក់) ដូចេ្នះ អ្វីដែលមានពីមុនមក(មុនការទូន្មានមកដល់)គឺជាកម្មមសិិទ្ធិិិរបស់ គេ ហើយរឿងរ៉ាវរបស់ គេគឺអាស្រ័យលើអល់ឡោះ។ រីឯអ្នកណាដែលបានត្ររឡ ប់ ទៅ(ស៊ីការប្ប្ប្រាក់)វិិញ ពួកទាំងនោះជាពួកនៃឋាននរក។ ពួកគេស្ថិិតក្នុងនោះជា អមតៈ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៧៥) តើអ្នកជាអ្នកឱ្យគេខ្ចីប្ប្ប្រាក់ និងយកប្ប្ប្រាក់បន្ថែម(យកប្ប្ប្រាក់ការ)ឬ? ប្រសិន នបើអ្នកជាអ្នកបង់ប្ប្ប្រាក់បន្ថែម(ឲ្យការប្ប្ប្រាក់គេ) តើអ្នកអាចលុ ប កិិច្ចសន យាដោយគ មានគ្រោះថ្នាក់ធផងន់ធផងងរបានដែរឬទេ? ទេ ទេ បាទ បាទ ចាំបាច់លើអ្នកត្រូវយកតែប្ប្ប្រាក់ដើមរបស់ អ្នកដោយមិនយកប្ប្ប្រាក់បន្ថែមឡើយ។ ចាំបាច់លើអ្នកត្រូវតែលុបកិិច្ចសន យាប្រសិន នបើអ្នកមានលទ្ធធភាព ហើយគ មាន គ្រោះថ្នាក់លើអ្នក។ ប្រសិន នបើអ្នកមិនអាចលុ បកិិច្ចសន យា ឬបើលុបកិិច្ចសន យានឹងនាំឲ្យមានគ្រោះថា្ននក់ ធផងន់ធផងងរ ពិតណាស់ អ្នកត្រូវបំពេញកិិច្ចសន យា ហើយអ្នកត្រូវប្តេ ជ្ញាចិិត្តតថាមិនត្ររឡ ប់ ទៅធ្វើដូចនេះទៀតទេនៅពេលក្រោោយ។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក > ភាពមិិ នច បាស់លាស់ និងការដែលមិនដឹ ងច្បាស់ មានន័យថា៖ រាល់កិិច្ចព្ររ មព្រៀងទាំងអស់ ដែល មានមូលដ្ឋានលើភាពមិនច្បាស់លាស់និងការ ដែលមិនដឹងច្បាស់ ដែលជួនកាល វាជាមូលហេតុ នាំឲ្យមានការខ្វែងគំនិិត និងមានជម្លោះរវាងភាគី ទាំងពីរ ឬជាការបំពានរបស់ ភាគីម្ខាងលើភាគី ម ខាងទៀត។

ពិតណាស់ សាសនា ឥស្លាមបានហា មឃាត់ វាដើម្បីទប់ស្កាត់មធ្យោបាយដែលនាំឱ្យមានជម្លោះ ឬការបោកប្រាស់និងភាពអយុ ត្តិិធម៌។ ហើយសូម្បី តែមនុស្សយល់ព្ររមលើវាក៏គេមិនអនុញ្ញាតដែរ។ ពិតណាស់ ព្យាការីបានហា មឃាត់អំពីការលក់ដូរទំនិិញដែលមានលក្ខខណៈ មិនច្បាស់លាស់។ (មូស្លីមៈ ១៥១៣) ឧទារហរណ៍៖ សម្រាប់ការលក់ដែលមិនមានលក្ខខណៈច្បាស់លាស់ និងការ មិនដឹងច្បាស់ពីទំនិិញដូចជា៖

1 2 លក់ផ្លែឈើមុនពេលដែលមិនទាន់អាចដឹងថាវាអាចប្រើ ការបាន និងអាចបេះវា បាន។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារបានហា មឃាត់អំពីរឿងនេះ ពីព្រោះវាអាចប្ររ ឈម នឹងការខូចខាតមុនពេលប្ររមូ លផល ។ ការបង់ប្ប្ប្រាក់មួយចំនួនដើម្បីទិិញប្ររអប់ ឬកញ្ចច ប់អ្វីមួយដោយមិនបានដឹងថា អ្វីដែលមានក្នុងវា ថាតើវាអាចជា របស់ ដែលមានតម្លៃថ្លៃ ឬក៏ជារបស់ ធម្មមតា។ ហើយដូចគ្នាផងដែរ ការលក់អ្វីដែលមិនមែនជាកម្មមសិិទ្ធិិិរបស់ ខ្លួន និងអ្វីដែលគេ គ មានលទ្ធធភាពក្នុងការប្ររគល់ឲ្យ។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក >ភាពអយុ ត្តិិធម៌ និងការយកទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្នកដ ទៃដោយមិន ត្រឹ[មត្រូវ

តើនៅពេលណាដែលភាពមិនច្បាស់លាស់ផ្តតល់ផលប៉ះ ពាល់?

ការដែលមិនច្បាស់លាស់និងមិនដឹងច្បាស់ មិនមានឥទ្ធិិិពលលើការហា មឃាត់ នៃកិិច្ចសន យានោះទេ លើកលែង តែវាមានភាពមិនច្បាស់លាស់ខ្លាំង និងនៅក្នុងប្ររក្សារ ដែលជាគោលនៃកិិច្ចសន យាឬកិិច្ចប្រ រតិិបត្តិិការប៉ុណ្ណោះណោះ។

ដូចនេះ អ្នកមូស្លីមអាចទិិញផ្ទះមួយ បើទោះបីជាគេមិនបានដឹងពីប្ររ ភេទនៃ សម្ភារៈសំណង់ដែលត្រូវបានប្រើក្នុងការសាងសង់ផ្ទះ និងប្ររភេទនៃទឹកថ្នាំលាប និង អ្វីផ្សេងទៀត ពីព្រោះការមិនដឹងនេះ គឺក្នុងកម្រិិ តតិិចតួច។ លើសពីនេះវាស្ថិិតនៅក្នុផងងង

ភាពអយុ ត្តិិធម៌ គឺស្ថិិតនៅក្នុងចំណោមទង្វើ អាក្ររក់បំផុតដែលឥស្លាម បានប្រើ ឱ្យមានការប្រុងប្ររយ័ ត្ននអំពីវា។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ទង្វើ អយុ ត្តិិធម៌ ធ្វើឱ្យមានភាពងងឹតនៅថ្ងៃបរលោក"។ (អាល់ពូខរីៈ២៣១៥ មូស្លីមៈ២៥៧៩)

ការយកទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្នកដទៃដោយមិនត្រឹ[មត្រូវ សូម្បីតែតិិចតួចក៏ដោយ វាជាអំពើបាប និងជាឧក្រិិដ្ឋឋកម្មមដ៏ធផងន់ធផងងរបំផុតដែលគេបានសន្យាចំពោះអ្នកដែល ប្ររព្រឹ [ត្តតវានូវទណ្ឌឌកម្មមយ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក។ អ្នកនាំសារបានមាន ប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណារំលោភបំពានដីគេមួយចង្អាម គេនឹងយកដីនោះប្រាំពីរ ជាន់ដាក់រុំលើជននោះនៅថ្ងៃបរលោក"។ (អាល់ពូខរីៈ២៣២១ មូស្លីមៈ១៦១០)

ឧទាហរណ៍ខ្លះៗនៃភាពអយុ ត្តិិធម៌ក្នុងប្ររតិិបត្តិិការផ្សេងៗ៖

ការបង្ខិតបង្ខំ៖ គេមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្ខិតបង្ខំឡើយកនុងការប្ររតិិបត្តិិការ ផ្សេងៗ ទោះជាការបង្ខិតបង្ខំ និងជាគាបសង្ក កត់ប្ររភេទណាក៏ដោយ។ ហើយ កិិច្ចសន យានឹងមិនមានភាពត្រឹ[មត្រូវឡើយ លើកលែងតែវាមានការយល់ព្ររម ឬពេញចិិត្តត។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិតណាស់ ការលក់ដូរ ត្រឹ[មត្រូវនោះគឺដោយមានការយល់ព្ររមពេញចិិត្តត។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ២១៨៥)

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ការបោកប្រាស់ និងលួចបន្លំមនុស្ស៖ ដោយយកទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេ ដោយមិនត្រឹ[មត្រូវ ហើយវាគឺជាអំពើបាបដ៏ធផងន់ធផងងរ។ អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ហើយជនណាបោកប្រាស់ពួកយើង មិនមែនជាក្រុម របស់ ពួកយើងទេ"។ (មូស្លីមៈ១០១)

មូលហេតុដែលព្យាការីលោកមានប្ររសាសន៍ដូចនេះ គឺដោយសារមាន ពេលមួយ លោកបានដើរក្សាត់ អាហា រមួយពំនូក លោកក៏បានលូកដៃចូលក្នុង អាហា រនោះ ស្រាប់តែម្រាមដៃរបស់ គាត់មានសំណើមទឹក។ លោកក៏សួរថា៖

ឱម្ចាស់អាហា រ! តើនេះជាអ្វីទៅ? គេបានឆ្លើយថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! វាត្រូវ ទឹកភ្លៀង។ លោកក៏បានតបវិិញថា៖ "ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនដាក់វានៅលើ អាហា រដើម្បីឱ្យគេមើលឃើញ? ជនណាដែលបោកប្រាស់យើង គឺមិនមែន ជា ក្រុមរបស់ យើងនោះទេ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៣១៥) លេងសើចលើច្បាប់ ដើម្បីយកទ្ររព្យសម្បត្តិិដោយអយុ ត្តិិធម៌មិនត្រឹ[មត្រូវ៖

ពិតណាស់ មនុស្សខ្លះមានភាពឆ្លាតវៃ និងប្រាជ្ញាដែលអាចយកទ្ររព្យសម្បត្តិិ អ្នកដទៃបានតាមរយៈផ្លូវច្បាប់។ ក៏ប៉ុន្តែការក្សាត់ក្តីរបស់ ចៅក្ររមមិនអាច កែប្រែប្ររក្សារមិនត្រឹ[មត្រូវទៅជាប្ររក្សារត្រឹ[មត្រូវនោះទេ។ អ្នកនាំសារ បាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការពិត ខ្ញុំក៏ជា មនុស្សដែរ ហើយពួកអ្នកបានប្តឹ[ងតវ៉ាគ្នា មកចំពោះខ្ញុំ។ ជួនកាល អ្នកខ្លះពូកែនិិយា យបញ្ជាក់ហេតុផល ជាងអ្នកផ្សេង ទៀត។ ហេតុនេះ ខ្ញុំក៏កាត់ក្តីតាមអ្វីដែលខ្ញុំបានឮ។ ដូចនេះ ជនណាដែលខ្ញុំបាន សម្រេ ចក្តីខុសដោយឱ្យគេនូវកម្មមសិិទ្ធិិិរបស់ បងប្អូនរបស់ គេ(គឺគេមិនត្រូវ ទទទួលយកឡើយ បើគេបានដឹង)។ មិនដូចនោះទេ ការក្សាត់ក្ដីខ្ញុំឱ្យគេនោះគឺជា ចំណែកមួយនៃភ្លើងនរក"។ (អាល់ពូខរីៈ៦៧៤៨ មូស្លីមៈ១៧១៣) សំណូក៖ វាគឺជាការបង់ប្ប្ប្រាក់របស់ បុគ្គគល ម្នាក់ ឬការផ្តតល់សេវាកម្មមដើម្បីទទទួល បានទ្ររព្យអ្វីមួយដែលមិនមែនជារបស់ គេ ហើយវាជាប្ររភេទនៃភាពអយុ ត្តិិធម៌ ដែលអាក្ររក់បំផុត និងជាអំពើ បាបធផងងន់ធផងងរបំផុត។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារបាន ដាក់បណ្តាសាលើអ្នកដែលឱ្យសំណូក និងអ្នកដែលទទទួលសំណូកផងដែរ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៣៣

៧)

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

នៅពេលដែលការសូកប៉ាន់រីករាល ដាលនៅក្នុងសង្គគម វានឹងបំផ្លាញសណ្តាប់ ធ្នាប់សង្គគម ក៏ដូចជាផ្តតល់ផលប៉ះ ពាល់ដល់ការអភិិវឌ្ឍ និងភាពរុងរឿងនៃសង្គគមនោះ។

តើច្បាប់ចែងដូចម្តេចចំពោះបុគ្គគល ម្នាក់ដែលបានចូលឥស្លាម ហើយមុនគេចូល ឥស្លាម គឺគេបានយកទ្ររព្យសម្បត្តិិអ្នកដទៃដោយមិនត្រឹ[មត្រូវ(ខុសច្បាប់)?

បុគ្គគល ណាដែលបានចូលឥស្លាម ហើយគេមានទ្ររព្យទុច្ចរិិតដែលគេទទទួលបាន ពីការបោកប្រាស់មនុស្ស និងរំលោភបំពានលើពួកគេដោយការលួច ឬកេងបន្លំ និងអ្វី ផ្សេងទៀត គឺចាំបាច់លើគេត្រូវបង្វិិលវាទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិិញ ប្រសិន នបើគេស្គាល់ពួកគេ ហើយគេមានលទ្ធធភាពក្នុងការប្ររគល់វាឱ្យពួកគេដោយគ មានគ្រោះថា្ននក់លើគេ។

ទោះបីជាវាបានកើតឡើងមុនពេលចូលឥស្លាមក៏ដោយ ក៏ទ្ររព្យដែលស្ថិិ តនៅ ក្នុងដៃរបស់ គេនោះ ក៏នៅតែជាទ្ររព្យដែលទទទួលបានដោយមិនត្រឹ[មត្រូវដែរ។ ដូចនេះចាំបាច់លើគេត្រូវបង្វិិលត្ររល ប់ទ្ររព្យទាំងនោះវិិញប្រសិន នបើគេមានលទ្ធធភាព។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបញ្ជាពួកអ្នកឱ្យប្ររគល់ បញ្ញើ ទាំងឡាយទៅឱ្យម្ចាស់របស់ គេវិិញ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៥៨)

ប្រសិន នបើគេបានខិតខំស្វែងរកម្ចាស់វាហើយ នៅតែមិនជួបម្ចាស់របស់ វាទៀត នោះ ចូរបរិិច្ចាគវា ទៅលើប្ររក្សារដែលល្អ អ ឬផ្លូវសប្បុរស។ > ព្យាការីបានដាក់បណ្តាសាលើអ្នកឱ្យសំណូក និងអ្នកដែលទទទួលសំណូក។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក > ល្បែងស៊ីសង

តើល្បែងស៊ីសងជាអ្វី?

ល្បែងស៊ីសង គឺជាការប្ររកួតប្ររជែង និងការលេងល្បែងដែលគេដាក់លក្ខខ ខណ្ឌឌ រវាងអ្នកលេងពីរភាគី ឬ អ្នកប្ររកួ តពីរខាង ដោយភាគីដែលឈ នះនឹងទទទួលបានប្ប្ប្រាក់ពី អ្នកចាញ់។ អ្នកដែលចូលរួម គឺស្ថិិតនៅរវាង > ល្បែងស៊ីសង ធ្វើឲ្យអ្នកដែល លេងវាក្លាយទៅជា ញៀន។ ការទទទួលបានប្ប្ប្រាក់ពីម្ខាងទៀត ឬក៏ប្ររគល់ប្ប្ប្រាក់ទៅឲ្យគេម ខាងទៀតវិិញដែលឈ នះ។

ច្បាប់របស់ វា

ល្បែងស៊ីសង គឺត្រូវបានគេហា មឃាត់ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ជាច្រើន ដែលបញ្ជាក់ពីការហា ម ឃាត់យ៉ាងតឹងរឹងទាក់ទងនឹងល្បែងស៊ីសងនេះនៅក្នុងគម្ពីរ គួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការី ដូចជា៖

អល់ឡោះបានចាត់ទុកបាបកម្មមល្បែងស៊ីសង និងគ្រោះថ្នាក់របស់ វា គឺធំធេង ជាងផលប្ររ យោជន៍ ដែលទទួទល បានពីវា។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ពួកគេនឹងសួរអ្នក(មូហាំម៉ាត់ )អំពីសុ រា និងល្បែងស៊ីសង។ ចូរអ្នកឆ្លើយថា៖

វាទាំងពីរនេះគឺមានបាបកម្មមធំ តែក៏មានផលប្ររ យោជន៍ខ្លះដល់មនុស្សលោក ដែរ។ ប៉ុន្ដែបាបកម្មមរបស់ វាទាំងពីរគឺធំធេងជាងផលប្ររ យោជន៍ របស់ វាទាំងពីរ ទៅទៀត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២១៩) អល់ឡោះបានចាត់ទុកការលេងល្បែងស៊ីសង ជាប្ររក្សារមិនស្អាតស្អំ ដោយសារ គ្រោះថ្នាក់របស់ វាបានប៉ះពាល់ដល់បុគ្គគលនិិ ងសង្គគម និងប្រើឱ្យជៀសឆផងាយ។ ហើយវាជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យកលាយទៅជាសត្រូវ និងការស្អប់ខ្ពើមគ នា និងជា មូលហេតុបោះបង់ចោលការសឡាតនិងរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ។ អល់ឡោះបាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្ដាអ្នកមានជំនឿ! ពិតប្រាកដណាស់សុរា ល្បែងស៊ីសង ការគោរពបូជារូបបដិិមានិងជឿគ្រូទស សន៍ទាយវាសនា គឺជាអំពើដ៏កខ្វក់នៃ ទង្វើ របស់ ស្ហៃតន។ ដូចេ្នះ ចូរពួកអ្នកចៀសវាងឱ្យឆផងាយពីវា សង្ឃឹមថាពួកអ្នក

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក នឹងទទទួលបានជោគជ័យ។ ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតនចង់ធ្វើឱ្យពួកអ្នកក្លាយជា សត្រូវ ស្អប់ខ្ពើមគ នាតាមរយៈសុរា និងល្បែងស៊ីសង ហើយវារារាំងពួកអ្នកអំពីការ រំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះ និងការសឡាត។ ហេតុនេះចូរពួកអ្នកឈប់ជាបន្ទាន់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៩០-៩១)

ល្បែងស៊ីសងបង្កកគ្រោះថ្នាក់ដល់បុគ្គគល និងសង្គគម ល្បែងស៊ីសងបង្កកគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធផងន់ធផងងរទាំងទៅលើបុគ្គគល និងសង្គគមជាតិិ ដូចជា៖

វាធ្វើឱ្យមនុស្សក្លាយជាសត្រូវ និងស្អប់ខ្ពើមគ នា។ ពិតណាស់ អ្នកដែលលេងល្បែង ស៊ីសង ភាគច្រើននៃពួកគេ គឺជាមិិត្តតភក្តិិនិងមនុស្សជាទីស្ររឡាញ់ ប៉ុន្តែនៅពេល ណាដែលមាន នរណាម្នាក់ឈ្នះ ហើយយកប្ប្ប្រាក់ពួកគេ ច្បាស់ណាស់ពួកគេនឹង ខឹងសម្បានិងមានការអន់ចិិត្តលើគេ ហើយនាំឱ្យពួកគេក្លាយជាសត្រូវនឹងគ នា និងឈ នានីស គ នា។ ហើយពួកគេបានធ្វើល បិិចដើម្បីឱ្យគេធ្លាក់ក្នុងគ្រោះថ្នាក់ ដោយសាររូបគេបានធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ក្នុងភាពខាតបង់។ ទាំងនេះជាភាព ជាក់ស្តែងដែលមនុស្សទាំងអស់ បានដឹង ហើយវាបានបញ្ជាក់យ៉ាងពិតដោយ បន្ទូលអល់ឡោះថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ ស្ហៃតនចង់ធ្វើឱ្យពួកអ្នកក្លាយជាសត្រូវ និងស្អប់ខ្ពើមគ្នាតាមរយៈសុរា និងល្បែងស៊ីសង"។ ហើយវាបានរារាំងមនុស្ស អំពីកាតព្វវកិិច្ចចស ឡាត និងការរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ។ ដូចដែលអល់ឡោះបាន រៀបរាប់ពីល បិិចស្ហៃតនក្នុងការពង្វវក់មនុស្សឱ្យលេងល្បែងស៊ីសងថា៖ "ហើយ វារារាំងពួកអ្នកអំពីការរំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះ និងការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៩០-៩១) ល្បែងស៊ីសងបំផ្លាញប្ប្ប្រាក់និងទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងបណ្តាលឱ្យអ្នកលេងល្បែង ទទទួលរងការខាតបង់យ៉ាងធផងន់ធផងងរ។ ការលេងល្បែងស៊ីសង គឺបណ្តាលឲ្យញៀន។ នៅពេលដែលគេលេងឈ្នះ ភាព លោភលន់នឹងកើនឡើងក្នុងការបន្តតលេងល្បែងស៊ីសងទៀត ហើយគេនៅតែ ទទទួលបានផលពី ប្ប្ប្រាក់ដែលគេហា មឃាត់។ តែប្រសិន នបើគេចាញ់ រូបគេនៅតែ សង្ឃឹមថានឹងលេងឈ្នះ វិិញ និងត្ររល ប់យកអ្វីដែលគេបានចាញ់នោះមកវិិញ។ ទាំងពីរនេះ គឺជាឧបសគ្គគចំពោះការងា រ និងបង្កើ តបានជាការវិិនាសអន្ដ ដរាយដល់ សង្គគម។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

ប្ររភេទនៃល្បែងស៊ីសង

រូបភាពនិងប្ររភេទនៃល្បែងស៊ីសងតាំងពីមុន មកដល់បច្ចុប្បន្នននេះ គឺមាន ច្រើនទម្ររង់ ។ ក្នុងចំណោមប្ររភេទរបស់ វានាសម័ យកាលបច្ចុប្បន្នននមានដូចជា៖

រាល់ល្បែងទាំងអស់ ដែលគេដាក់លក្ខខខណ្ឌឌថា អ្នកដែលឈ នះត្រូវយកប្ប្ប្រាក់ ពីអ្នកដែលចាញ់ ។ឧទាហរណ៍៖ មនុស្សមួយករុមបានលេងបៀជាមួយគ នា ហើយពួកគេម នាក់ៗត្រូវដាក់ប្ប្ប្រាក់ក្នុងចំនួនជាក់លាក់មួយ ដោយអ្នកឈ នះនឹង ត្រូវទទទួលបានប្ប្ប្រាក់ទាំងអស់ នោះ។ ការភ្នាល់គ នាលើក្រុមណាមួយឬអ្នកលេងណាម នាក់ ដោយអ្នកដែលភ្នាល់គ្នា នោះ បានដាក់លុយកាក់មួយចំនួន ហើយម នាក់ៗបានភា្ននល់ថា ក្រុមរបស់ គេ ឬអ្នកលេង របស់ គេនឹងឈ្នះ។ ប្រសិន នបើក្រុមរបស់ គេឈ្នះ គេនឹងទទទួលបាន លុយនោះ។ តែប្រសិន នបើ ក្រុម របស់ គេចាញ់ គេនឹងត្រូវបាត់បង់លុយនោះ។ ការផ្សងសំណាងនិងការចាក់ឆ្នោោត។ ឧទាហរណ៍៖ គេទិិញកាតមួយកនុងតម្លៃ មួយដុល្លារដើម្បីចូលរួមក្នុងការផ្សងសំណាងដើម្បីឈ្នះរង វាន់ ១០០០ដុល្លារ នៅពេលដែលគេចាប់ឆ្នោោតត្រូវ។ > គ្រប់ប្ររភេទនៃការលេងល្បែង ស៊ីសងទាំងឡាយដែលដំ ណើរក្សារ ដោយចលនា ថាមពលអគ្គិិសនី និង អេឡិិចត្រូ និក ឬដោយលក្ខខណៈបែប ណាក៏ដោយគឺត្រូវបានហា មឃាត់ដែរ ហើយវាជាអំពើបាបដ៏ធំ។ គ្រប់ប្ររភេទនៃការលេងល្បែងស៊ីសង ទាំងអស់ ដែលដំណើរក្សារដោយចលនា

ថាមពលអគ្គិិសនី និងអេឡិិចត្រូ និកឬ បណ្តាញអុិិនធឺណិិត ដែលនៅក្នុងនោះ អ្នកលេងត្រូវប្ររ ឈមមុខនឹងភាពមិន ច្បាស់លាស់ពីរ គឺចំណេញ ឬខាតបង់។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក សុជីវធម៌ដែលឥស្លាមបានសង្កកត់ធផងងន់ក្នុងទំនាក់ទំនង ប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុ ដូចដែលឥស្លាមបានបកស្រាយយ៉ាងច្បាស់ពីច្បាប់ទាក់ទងនឹងប្ររតិិបត្តិិការហិិរញ្ញញវត្ថុ នោះដែរ ឥស្លាមក៏បានសង្កត់ធផងន់ចំពោះអ្នកប្ររតិិ បត្តិិការនូវសុ ជីវធម៌ និងសីលធម៌ មួយចំនួនដូចជា៖

1

មានទំនុកចិិត្តត ត្រូវមានភាពស្មោះត្ររង់នៅក្នុងប្ររតិិបត្តិិការ ឬទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ សូម្បីតែគេ ជាអ្នកមូស្លីម ឬមិនមែន ជាមូស្លីមក៏ដោយ។ វាជាសុជីវធម៌សំខាន់សម្រាប់អ្នកមូស្លីម ដែលគោរពតាមច្បាប់អល់ឡោះ ដែលត្រូវសង្កកត់ធផងន់លើវានោះដូចខាងក្រោោម៖

អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបញ្ជាពួកអ្នកឱ្យប្ររគល់ បញ្ញើ ទាំង ឡាយ ទៅឱ្យម្ចាស់របស់ គេវិិញ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៥៨) អ្នកនាំសារបានរាប់បញ្ចូ លការបាត់បង់ភាពស្មោះត្ររង់ និងការក្បត់សន្យាគឺជា សញ្ញាសម្គាល់ របស់ ពួកពុតត្បុត(មូណាហ្វិិក) ដោយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"សញ្ញាសម្គាល់អ្នកពុតត្បុតមានបីគឺ នៅពេលដែលនិិយា យ គេកុហក។ នៅពេលសន្យា គេមិនបំពេញតាមការសន្យា។ នៅពេលគេទុកចិិត្តតខ្លួន បែរជាបោកប្រាស់គេ"។ (ពូខរីៈ ៣៣ មូស្លីមៈ៥៩) ភាពស្មោះត្ររង់ គឺជាលក្ខខណៈសម្បត្តិិដ៏សំខាន់សម្រាប់អ្នកមានជំនឿ។ អល់ឡោះ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿពិតជាទទទួលបានជោគជ័យ"។ រហូដែល់បន្ទូលទ្ររង់ថា៖ "ហើយនិងបណ្ដាអ្នកដែលថែរក្សានូវភាពស្មោះត្ររង់ និង ការសន្យារបស់ ពួកគេ"។ ( គម្ពីរគួរអាន ២៣ៈៈ១-៨) ពិតណាស់ អ្នកនាំសារត្រូវបានគេឱ្យងា រលោកនៅម៉ាក្កះមុនពេលអល់ឡោះតែងតាំង លោកជាអ្នកនាំ សារ ថា "ជាអ្នកស្មោះត្ររង់" ពីព្រោះលោកជានិិម្មិិត្តតរូបនៃភាពស្មោះត្ររង់ ក្នុងទំនាក់ទំនង និងប្ររតិិ បត្តិិការនានា របស់ លោក។

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក

មានភាពទៀងត្ររង់ ភាពទៀងត្ររង់ និងភាពច្បាស់លាស់ជា លក្ខខណៈពិិសេសនិងសំខាន់បំផុតដែល ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់ចំពោះវា។ អ្នកនាំសារលោកបានមានប្ររសាសន៍ ចំពោះអ្នកលក់និងអ្នកទិិញថា៖ "ប្រសិន នបើ 2 គេទាំងពីរមានភាពទៀងត្ររង់និងច្បាស់លាស់ នោះគេនឹងផ្តតល់ភាពចម្រុ ងចម្រើនដល់ គេទាំងពីរក្នុងការលក់ទិិញរបស់ គេទាំងពីរនោះ។ តែប្រសិន នបើគេទាំងពីរលាក់លៀម និងកុហកនោះ គេនឹងបំបាត់ភាពចំរុងចម្រើននៃការលក់ទិិញរបស់ គេទាំងពីរនោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ១៩៧៣ មូស្លីមៈ១៥៣២) អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកប្ររ កាន់នូវភាពទៀងត្ររង់។ ពិតណាស់ ភាពទៀងត្ររង់ នាំទៅរកទង្វើកុសល

ហើយទង្វើ កុសល នាំទៅរក ឋានសួគ៌។ បុគ្គគលខ្លះនៅតែនិិយា យទៀងត្ររង់ រហូដែល់ត្រូវបានគេកត់ត្រានៅនឹង អល់ឡោះថា ជាមនុស្សទៀងត្ររង់បំផុត"។ (មូស្លីមៈ២៦០៧)

ឥស្លាមចាត់ទុកអ្នកដែលស បថកុហកដើម្បីលើកស រសើរដល់របស់ ដែលខ្លួន លក់ថា ពិតណាស់ រូបគេបានប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាបយ៉ាងធំធេង។ អ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "មនុស្សបីក្រុមដែលអល់ឡោះមិនមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេ ទេនៅថ្ងៃបរលោក មិនមើលទៅកាន់ពួកគេ និងមិនសម្អាតពួកគេឡើយ ហើយ សម្រាប់ពួកគេ គឺទណ ឌកម្មមដ៏ឈឺផ្សាបំផុត" ក្នុងនោះគឺ "អ្នកស បថភូតកុហក ដើម្បីលក់ទំនិិញរបស់ ខ្លួន"។ (មូស្លីម ១០៦)

មានជំនាញ

ចាំបាច់លើជនមូស្លីមមិនថាជា អ្នកគ្រប់គ្ររង ឬជាបុគ្គគលិិ កគេនោះទេ គឺត្រូវ មានជំនាញច្បាស់លាស់ និងបំពេញការងា រ ឱ្យមានប្រសិន ទ្ធធភាពទៅតាមគោលការណ៍

ប្ររតិិបត្តិិិការហិិរញ្ញញវត្ថុរបស់អ្នក ក៏ដូចជាឯកសិិ ទ្ធិិិរបស់ ខ្លួនដែលមិនមានការធ្លាក់ចុះនៃគុគុណភាពវាឡើយ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដោយភាពហ្មមត់ចត់និងមានជំនាញ ហើយឱ្យពួកគេសង្កេតមើលរាល់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិត សូម្បីតែជាអ្វីដែលមើលទៅ ហាក់មិនសូវសំខាន់ក៏ដោយ ដូចជាការប្ររមាញ់ និងការសំទេះសត្វវជាដើម។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតណាស់អល់ឡោះបានដាក់បទបញ្ជាឱ្យធ្វើល្អ អ ចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ ។ ហេតុនេះនៅពេលពួកអ្នកសម្លាប់សត្វវ(ដែលបង្កកគ្រោះថ្នាក់) ចូរពួកអ្នកសម្លាប់ដោយល្អប្ររសើរ។ ហើយនៅពេលពួកអ្នកសំទេះសត្វវ ចូរពួក អ្នកសំទេះក្នុងលក្ខខណៈល្អប្ររសើរ។ ចូរឱ្យពួកអ្នកសំលៀងកាំបិិតឱ្យមុត ហើយធ្វើយ៉ាងណាឱ្យសត្វវនោះស្លាប់ដោយស្រួលបំ ផុត"។ (មូស្លីមៈ១៩៥៥) អ្នកនាំសារបានចូលរួមមរណទុក្ខខរបស់ មនុស្សម នាក់ លោកបានណែនាំសហ ការីរបស់ លោកអំពីការជីកផ្នូរ និងការបញ្ចុះសពឱ្យបានល្អប្ររសើរ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ក្ររទេក ទៅមើលពួកគេ ហើយបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ទាំងនេះវាមិនបានផ្តតលផលប្ររ យោជន៍ ឬបង្កកគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់សពឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែអល់ឡោះទ្ររង់ស្ររលាញ់បុគ្គគល ណា ហើយដែលធ្វើកិិច្ចចការអ្វីមួយនោះ គឺគេធ្វើបានយ៉ាងល្អប្ររសើរ"។(អាល់ពៃហាគី ក្នុងស៊ូអាពូលអុីម៉ានៈ៥៣១៥)។ នៅក្នុងពាក្យសម្តីមួយផ្សេងទៀត៖ "ពិតណាស់ អល់ឡោះស្ររលាញ់ចំពោះអ្នកណាដែលនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលគេធ្វើកិិច្ចចការ អ្វីមួយបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ"។ (អាពូយ៉ាក់ឡើៈៈ៤៣៨៦ ស៊ូអាពូលអុីម៉ានៈ៥៣១២)។ (សូមមេីលទំព័រ ៣០៤ )

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈj របស់អ្នក

មាតិិកា ចំណីអាហា រ និងភេសជ្ជៈរបស់ អ្នក ដំណាំ និងផលានុផល សុរា និងជាតិិអាល់កុល គ្រឿងញៀន អាហា រសមុទ្ររ សត្វវរស់នៅលើដី ចំពោះចំណីអាហា រហា ឡាល់(ចំណីអាហា រដែលច្បាប់ឥស្លាមបាន អនុញ្ញាត) គឺមានតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ហើយ វា ជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យគេទទទួលយកការបួងសួង និងផ្តតល់ភាព ចម្រុ ងចម្រើននៅក្នុងទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងក្រុមគ្រួសារ។ ហើយអត្ថថន័យ នៃអាហា រដែលហា ឡាល់ គឺរាល់អាហា រ ដែលគេអនុ ញ្ញាត និងទទទួល បានតាមមធ្យោបាយត្រឹ[មត្រូវ ដោយគ មានការកេងប្ររវ័ញ្ញញ និងរំលោភ បំពានលើសិិទ្ធិិិអ្នកដទៃឡើយ។ ការសំទេះតាមច្បាប់ឥស្លាម ក្បួនច្បាប់ដែលទាក់ទងនឹងសាច់ក្នុងភោជនីយដ្ឋាន និងកន្លែ ងលក់ដូររបស់ អ្នកមិនមែនមូស្លីម ការប្ររមាញ់ សត្វវតាមច្បាប់ឥស្លាម សុជីវធម៌នៃការទទទួលទានអាហា រ និងភេសជ្ជៈ

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក ចំណីអាហា និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក ដំណាំ និងផលានុផល

ច្បាប់ទូទៅទាក់ទងនឹងអាហា រ និងភេសជ្ជៈ

ច្បាប់ទូទៅទាក់ទងនឹងចំណីអាហា រ និងភេសជ្ជៈទាំងអស់ គឺត្រូវបានគេអនុញ្ញាត និងហា ឡាល់(អាចទទទួលទានបាន) លើកលែងតែអាហា រមួយចំនួនដែលត្រូវបាន ហា មឃាត់(ហារ៉ាំ) ដោយសារតែវាបង្កកឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ដល់មនុស្សចំពោះសុខភាព សីលធម៌ និងសាសនា របស់ គេ។ ហើយជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យមនុស្ស ដោយបង្កើ តសម្រាប់ពួកគេនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលមាននៅលើភពផែនដីនេះ ដើម្បីឱ្យ ពួកគេទាញយកផលប្ររ យោជន៍អំពីវា លើកលែងតែរបស់ បន្តិិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះណោះដែល អល់ឡោះបានហា មឃាត់លើពួកគេ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ទ្ររង់គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើ តអ្វីៗទាំងអស់ នៅលើផែនដីនេះសម្រាប់ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៩)

គ្រប់រុក្ខខជាតិិដែលមនុស្សដាំដុះ ឬបានវាពីក្នុងព្រៃ ឬវាលស្មៅ និងឱសថ ឬ ផ្សិិតគ្រប់ប្ររភេទទាំងអស់ គឺត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ លើកលែងតែអ្វីដែល នាំឱ្យគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនប្រាណ និងសុខភាព ឬធ្វើឱ្យបាត់បង់សតិិសម្បជញ្ញៈៈ ដូចជាសុរា ឬគ្រឿងញៀនប៉ុណ្ណោះណោះ។ ពិតណាស់ វាត្រូវបានគេហា មឃាត់ដោយសារ វាមានគ្រោះថ្នាក់ និងធ្វើឲ្យបាត់បង់សតិិសម្បជញ្ញៈៈ។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក

គឺរាល់ៗអ្វីដែលធ្វើឱ្យវង្វេ ងវង្វាន់សតិិ មានន័យថាធ្វើឱ្យវាច្ររបូកច្ររបល់ ឬគ្រប់ ដណ្ត តប់ បិិទបាំង និងប៉ះពាល់ដល់វា។ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"រាល់អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្ររវឹងវង្វេ ងវង្វាន់គឺជាសុរា ហើយរាល់សុរាទាំងអស់ គឺត្រូវបាន ហា មឃាត់"។ (មូស្លីមៈ២០០៣)។ ទោះបីជាវាត្រូវបានគេផលិិ តពីផ្លែឈើក៏ដោយ ដូចជា ទំពាំងបាយជូ ល្មើស្រ រកៀល ផ្លែទីន និងទំពាំងបាយជូក្រៀមជាដើម ឬធ្វើអំពី គ្រាប់ធញ្ញញជាតិិ ដូចជា ស្រូវសាលី ស្រូវ ពោត និងអង្កករជាដើម ឬធ្វើអំពីសារធាតុផ្អែម ដូចជា ទឹកឃ្មុំ ជាដើម។ ដូចនេះ រាល់អ្វីៗ ដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់សតិិ វាគឺជាស្រាដែលត្រូវ បានគេហា មឃាត់ ទោះបីជាមានឈ្មោះជាអ្វី ឬមានលក្ខខណៈៈ បែបណាក៏ដោយ រហូត សូម្បីតែគេយកវាទៅលាយជាមួយទឹកផ្លែ ឈើធម្មមជាតិិ ឬបង្អែ ម ឬសូកូឡាក៏ដោយ។

ការថែរក្សាសតិិស្មារតី

ពិតប្រាកដណាស់ សាសនាដ៏ឧត្តុងឧត្តតមមួយនេះបាននាំមកដើម្បីបញ្ជាក់យ៉ាង ច្បាស់ពីអ្វីដែលផ្តតល់ផលប្ររ យោជន៍ដល់មនុស្ស នៅក្នុងជីវិតលោកិិយ និងបរលោក របស់ ពួកគេ។ ហើយពិិសេសជាងនេះទៅទៀត គឺការថែរក្សាប្ររក្សារចាំបាច់ទាំងប្រាំគឺ សាសនា ខ្លួនប្រាណ សតិិបញ្ញា ទ្ររព្យសម្បត្តិិ និងពូជអម្បូរ។

សតិិបញ្ញា គឺជាមូលដ្ឋាននៃការទទទួលខុសត្រូវផ្នែកច្បាប់ ហើយជាមូលហេតុ ចម្បងក្នុងការផ្តតល់កិិត្តិិយស និងជាការជ្រើសរើស របស់ ម្ចាស់ចំពោះមនុស្ស។ ហើយ ច្បាប់ឥស្លាមបានថែរក្សា និងការពារវាអំពីរាល់ប្ររក្សារទាំងអស់ ដែលធ្វើឱ្យសតិិបញ្ញា បាត់បង់ ឬចុះខ្សោយ។

ច្បាប់ឥស្លាមទាក់ទងនឹងសុរា សុរា គឺស្ថិិតក្នុងចំណោមអំពើបាបដ៏ធំ និងខ្លាំងក្លាបំផុត ហើយការហា មឃាត់អំពីសុ រា និងការផ្តោោតសំខាន់នៅក្នុងកិិច្ចចការរបស់ វានោះ ត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយគម្ពីរគួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការី ដែលក្នុងនោះរួមមានដូចជា៖

ធសុរា និងជាតិិអាល់កុល អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ! ពិតប្រាកដណាស់ សុរា ល្បែងស៊ីសង ការគោរពបូជារូបបដិិមានិងជឿព្រួញទស សន៍ទាយវាសនា គឺជាអំពើ

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក ដ៏កខ្វក់នៃទង្វើ របស់ ស្ហៃតន។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកជៀសវាងឱ្យឆផងាយពីវា ដើម្បីឱ្យពួក អ្នកទទទួលបាន ជោគជ័យ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៩០)។ អល់ឡោះបានឱ្យលក្ខខណៈ របស់ វាថា ជាអំពើដ៏កខ្វវក់ ហើយពិតណាស់ វាជាទង្វើ របស់ ស្ហៃតន។ ហើយទ្ររង់ ក៏បានប្រើឱ្យពួកយើងចៀសវាងឱ្យឆផងាយអំពីវា ប្រសិន នបើយើងចង់ទទទួលបាន ជ័យជម្នះ និងជោគជ័យ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "រាល់អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្ររវឹងគឺជាសុរា ហើយរាល់ អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្ររវឹ ងគឺត្រូវបានហា មឃាត់(ហារ៉ាំ)។ ជនណាហើយដែលទទទួលទាន សុរានៅក្នុងលោកិិយនេះ ហើយ គេបានស្លាប់ក្នុងសភាពជាអ្នកញៀនសុរា នោះគេ នឹងមិនបានទទទួលទានសុរាឡើយនៅថ្ងៃបរលោក"។ (មូស្លីមៈ២០០៣) អ្នកនាំសារលោកបានលើកឡើងពីភាពប្ររឆាំ ងគ នានៃការទទទួលទានសុរានិងជំនឿ ក៏ដូចជាការថយចុះ របស់ ជំនឿថា៖ "គ មានបុគ្គគល ណាម នាក់ទទទួលទានសុរាក្នុងខណៈ ពេលដែលរូបគេជាអ្នកមានជំនឿនោះឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ៥២៥៦ មូស្លីមៈ៥៧) សាសនា ឥស្លាមបានបង្គាប់ឱ្យដាក់ទណ ឌកម្មមទៅលើអ្នកដែលទទទួលទានសុរា។ ដូចនេះ វាធ្វើឲ្យ បាត់បង់សេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ ពួកគេ និងការធ្លាក់ចុះនៃភាពជឿជាក់ របស់ ពួកគេនៅក្នុងសង្គគម។ គេបានរៀបចំនូវទណ្ឌឌកម្មមយ៉ាងធផងន់ធផងងរបំផុតសម្រាប់អ្នកដែលនៅតែបន្តក្នុងការ សេពសុរា និងអ្វី ដែលស្ររដៀងនឹងវា រហូដែល់ស្លាប់ ដោយគេមិនបានសារភាព កំហុសនិងកែខ្លួន(មុនពេលស្លាប់)។ អ្នកនាំសារលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ពិតណាស់ចំពោះអល់ឡោះ គឺមានការព្ររមានមួយសម្រាប់អ្នកដែលទទទួលទាន សុរា គឺនឹងឱ្យពួកគេផឹកទីណាតុលខ៏ហ ពាល"។ (មូស្លីមៈ២០០២)។ "ទីណាតុល- ខ៏ហ ពាល" គឺជាសារធាតុរាវរបស់ អ្នកនៅឋាននរក សំដៅលើសារធាតុរាវដែលអាក្ររក់ និងខ្ទុះដែលចេញពីរាងកាយអ្នកដែលបានវិិនាស ដោយភ្លើងនរក។ ហើយគ្រប់បុគ្គគល ដែលចូលរួម ឬជ្រោោមជ្រែងទៅលើការសេពសុរា គឺចូលនៅក្នុង ការព្ររមាននេះទាំងអស់ ។ "ពិតណាស់ អ្នកនាំសារបានដាក់បណ្តាសាចំពោះបញ្ហា ពាក់ព័ន្ធនឹងសុរាគឺមាន១០ គឺអ្នកដែលផលិិ តសុរា អ្នកដែលឱ្យគេផលិិ តឱ្យគាត់ អ្នក ដែលផឹក វា អ្នកដែលដឹកជញ្ជូ នវា អ្នកដែលគេជញ្ជូ នឱ្យ អ្នកដែលចាក់ស្រាឲ្យគេផឹក

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក អ្នកដែលលក់ស្រា អ្នកដែលទទួ លប្ររយោជន៍ពីតម្លៃស្រា អ្នកដែលទិិញវា និងអ្នក ដែលឲ្យគេទិិញឲ្យ"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ១២៩៥) គ្រឿងញៀន អាហារសមុទ្ររ

ការប្រើប្រាស់គ្រឿងញៀនសូម្បីតែប្ររភពដើមរបស់ វាជារុក្ខខជាតិិ ឬជាផលិិ តផល

ហើយសូម្បីតែការប្រើប្រាស់វាដោយការស្រូបហើយបញ្ចេញមកវិិញ ឬការលេប ឬការ ចាក់ក៏ដោយ វាគឺជាអំពើបាប និង ជាអំពើដ៏ អាក្ររក់បំផុត។ ជាមួយគ នាផងដែរ វាធ្វើឱ្យ បាត់បង់សតិិ ហើយវាបានបំផ្លាញប្ររព័ន្ធធសរសៃប្ររសាទរបស់ មនុស្ស ហើយធ្វើឱ្យអ្នក ដែលប្រើ ប្រាស់វាមានជំងឺសរសៃប្ររសាទ និងវិិកលចរិិ តនានា ហើយប្ររហែលជាអាច នាំឱ្យរូបគេស្លាប់ផងដែរ។ អល់ឡោះដែលជាម្ចាស់ដ៏មហា អាណិិតស្ររលាញ់បំផុតទៅ ចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់បានមានបន្ទូថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់ខ្លួនឯង(ឬសម្លាប់ អ្នកដទៃ)ឱ្យសោះ។ ពិត ណាស់ អល់ឡោះអាណិិតស្ររលាញ់បំផុតចំពោះពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ២៩) អាហា រសមុទ្ររគឺសំដៅលើអ្វីដែលមិនអាចរស់នៅបានឡើយលើកលែង តែនៅក្នុងទឹក ដោយវាមិនអាចរស់នៅលើគោកបាន ឡើយ។ ហើយពាក្យថា សមុទ្ររនៅត្ររង់នេះ គឺមានន័យថា កន្លែ ង ដែលមានទឹកច្រើន ដែលរាប់បញ្ចូ ល ទន្លេ បឹង និងអ្វីដែលផ្សេងពីវាដែលមានទឹកច្រើន។ ហើយអាហា រសមុទ្ររទាំងអស់ នោះ មិនថាវាជាសត្វវ ឬជារុក្ខខជាតិិដែលបាន ប្ររមាញ់ វា ឬប្ររទះ ឃើញវាស្លាប់ក៏ដោយ ពិតណាស់ ការបរិិភោគវាគឺត្រូវបាន គេអនុញ្ញាត បើសិិនជាវាមិនផ្តតល់គ្រោះថ្នាក់។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"គេ(អល់ឡោះ)បានអនុញ្ញាត ឱ្យពួកអ្នកនេសាទសត្វវសមុទ្របស់ និងយកសត្វវ សមុទ្ររស្លាប់ មកធ្វើជាអាហា រ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៩៦)។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក សត្វវនៅលើគោក ការបរិិភោគសត្វវនៅលើគោកត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងលក្ខខខណ្ឌឌចំនួនពីរ៖

2 1 ជាប្ររភេទសត្វវដែលគេ អនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ ត្រូវបានប្ររមាញ់ ឬសំទេះ ទៅ តាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាម

តើសត្វអ្វីខ្លះដែលគេអនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ?

ធាតុដើម សត្វទាំងអស់ គឺហា ឡាល់(អនុញ្ញាតឲ្យបរិិភោគ) លើកលែងតែ អ្វីដែលមានភស្តុ តាងចង្អុលបង្ហាញអំពីគួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការីលើការ ហា មឃាត់ចំពោះវា។

សត្វវដែលគេហា មឃាត់មានដូចខាងក្រោោម៖

សត្វជ្រូ ក៖ វាជាសត្វវដែលគេហា មឃាត់ និងចាត់ទុកថាកខ្វក់នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម។ គ្រប់ផ្នែកទំាងអស់ របស់ វា និងអវយវៈរបស់ វា និងអ្វីដែលចេញពីវា ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "គេ(អល់ឡោះ)បានហា មឃាត់ ចំពោះពួកអ្នក(បរិិភោគ)សត្វស្លាប់ ឈា ម សាច់ជ្រូក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៣) ហើយអល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៀតថា៖ "ឬសាច់ជ្រូក ព្រោះវា ជា របស់ ដែល កខ្វក់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦ៈៈ១៤៥) រាល់សត្វវសាហាវដែលមានចង្កូម៖ មានន័យថា រាល់សត្វទាំងអស់ ដែលស៊ី សាច់ ជាអាហា រ ទោះបីពួកវាមានទំហំធំដូចជាសត្វវតោ និងសត្វខ្លា ឬតូចដូចជាសត្វវ ឆ្មានិងអ្វីដែលផ្សេងពីវាក៏ ដោយ។ ហើយក៏ដូចនោះដែរ ចំពោះសត្វវឆ្កែ។ រាល់សត្វបក្សីដែលមានក្ររញាំាំ ៖ វាគឺរាល់បក្សីទាំងអស់ ដែលស៊ី សាច់ជាអាហា រ ដូចជាសត្វស ទាំង សត្វវឥន្ទ្រី សត្វទីទុ យ និងអ្វីផ្សេងពីនេះទៀត។ សត្វល អិិត៖ រាល់សត្វល អិិតទាំងអស់ នៅលើគោក គឺគេមិនអនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ វាឡើយ ពីព្រោះ គេមិន អាចសំទេះវាបានឡើយ លើកលែងតែកណ តូប គឺគេ

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក អនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ ដូចអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គេបានអនុញ្ញាតឲ្យ ពួកយើង(អាចទទទួលទាន)នូវសត្វវស្លាប់ពីរប្ររភេទ(ដោយមិនចាំបាច់សំទេះ) នោះគឺ ត្រី និងកណ តូប"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ ៣២១៨) សត្វវពស់ និងសត្វកណ្តុរ៖ គេហា មឃាត់មិនឱ្យបរិិភោគវាឡើយ និងបានប្រើយើងឱ្យសម្លាប់ វា។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្រាំប្ររ ភេទនៃសត្វវ អាក្ររក់ដែលគេអាចសម្លាប់ពួកវាបានទាំងនៅក្នុងពេលដែលគេអនុញ្ញាត ឬពេលគេមិនអនុញ្ញាត(ពេលកាន់តំណមអៀហរ៉៉ម) គឺពស់ ក្អែក កណ តុរ ឆ្កែឆ្កួត និងសត្វខ លែងខ្មៅៅ"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ១៣៦ មូស្លីមៈ១១៩៨) សត្វវលាស្រុក៖ វាគឺសត្វវលាដែលគេប្រើប្រាស់វានៅក្នុងភូមិិសម្រាប់ជាជំនិះ និងដឹកជញ្ជូ ន ឥវ៉ាន់។ 5 6

ប្ររភេទសត្វវដែលគេអនុញ្ញាតឲ្យទទទួលទាន

អ្វីដែលអល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឲ្យទទទួលទាននៃសត្វទាំងនេះ ត្រូវបានបែងចែក ជាពីរ៖

ប្ររភេទសត្វវដែលរស់នៅក្នុងព្រៃ ហើយរត់គេច ពីមនុស្សដោយមិនអាចចាប់វាយកមកសំទេះ បានទេ៖ គេអនុញ្ញាតឱ្យយើងប្ររមាញ់ វាទៅ តាមក្បូនច្បាប់នៃការប្ររមាញ់ របស់ ឥស្លាម។ ប្ររភេទមួយទៀត គឺសត្វចិិញ្ចឹ[មដែលគេអាចចាប់ វា បាន៖ គេមិនអនុញ្ញាតឡើយ លើកលែងតែ សំទេះ វា ទៅ តាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាមជាមុនសិិន។

អល់ឡោះបានអនុញ្ញាត ឲ្យយើងអាចទទួ លទាននូវ ចំណីអាហា ររបស់ ពួកអះលី

គីតាប(ពួកជ្វីហ្វវនិងគ្រឹ[ស្ទាន) កាលណាពួកគេបានសំទេះ វាតាមរបៀបឥស្លាម។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក

ការសំទេះសត្វវតាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាម

វាជាការសំទេះសត្វវដែលគ្រប់លក្ខខខណ្ឌឌនៃច្បាប់ឥស្លាម។

លក្ខខណ្ឌឌនៃការសំទេះសត្វវតាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាមមាន៖

អ្នកសំទេះ គឺជាអ្នកដែលគេអនុញ្ញាតឱ្យសំទេះសត្វវបាន ពោលគឺ ត្រូវតែជា ជនមូស្លីម ឬអះលី គីតាប(ពួកជ្វីហ្វវនិងពួកគ្រឹ [ស្ទាន) ដែលដឹងខុសត្រូវ និងមាន គោលបំណងនៅក្នុងការសំទេះ។ ឧបករណ៍ដែលប្រើ ដើម្បីសំទេះសត្វវ ត្រូវតែជារបស់ ត្រឹ[មត្រូវដែលអាចធ្វើឱ្យ ហូរឈា ម និងមុត ដូចជាកាំបិិតជាដើម។ ហើយគេហា មឃាត់មិនឱ្យប្រើអ្វីដែល សម្លាប់សត្វវដោយដាក់សង្កត់ធផងន់ពីលើ និងវាយកបាលរបស់ វា ឬដោយការដុតវា និងការឆក់ដោយអគ្គិិសនី ជាដើម។ រំលឹកនា មអល់ឡោះដោយសូត្ររថា៖ بسم هللا (ពីស មិិលឡះ) នៅពេលចាប់ផ្តើម សំទេះ។ កាត់ផ តាច់អ្វីដែលចាំបាច់ក្នុងការសំទេះ គឺបំពង់អាហា រ បំពង់ក និងសរសៃឈា ម ពីរដែលនៅអមបំពង់កដែលជាសរសៃសំខាន់នៃបំពង់ក ឬកាត់បីនៅក្នុងចំណោម បួននេះ។

ប្រសិន នបើលក្ខខខណ្ឌឌទាំងនេះត្រូវបានបំពេញ សាច់សត្វវដែលបានសំទេះ គឺត្រូវ បានគេអនុញ្ញាត ឲ្យបរិិភោគបាន។ តែប្រសិន នបើខ្វះលក្ខខខណ្ឌឌណាមួយកនុងចំណោម លក្ខខខណ្ឌឌទាំងនេះ ពិតណាស់ សាច់សត្វវដែលបាន សំទេះ នោះ គឺមិនត្រូវបានគេ អនុញ្ញាតឲ្យបរិិភោគនោះឡើយ។

ប្ររភេទសាច់ដែលបម្រើនៅតាមភោជនីយដ្ឋាន និងហា ង សត្វវដែលបានសំទេះដោយអ្នកមិនមែនមូស្លីម ឬអះលី គីតាប៖ ដូចជាអ្នកកាន់ ពុទ្ធធសាសនា ហិិណ្ឌូសាសនា និងអ្នកគ្មានសាសនា គឺត្រូវបានគេហា មឃាត់។ ហើយក៏ចូលក្នុងចំណុចនេះផងដែរ អ្វីដែលមាននៅក្នុងភោជនីយដ្ឋាន ឬហា ងនៅក្នុងប្ររទេស ដែលភាគច្រើននៃប្ររជាជនរបស់ គេមិនមែនជាសាសនិក

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក 2 3 4 ឥស្លាម និងអះលី គីតាប។ ដូចនេះ ច្បាប់ឥស្លាមមិនអនុញ្ញាតឲ្យទទទួលទាន នោះឡើយ លើកលែងតែមានការបញ្ជាក់ថា សាច់នោះគឺហា ឡាល់ (ដែលអាច បរិិភោគបាន)។ សត្វវដែលបានសំទេះដោយជនមូស្លីម ឬអះលី គីតាបដែលស្ររប ទៅតាម ក្បួនច្បាប់ឥស្លាម៖ គឺត្រូវបានអនុញ្ញាត។ សត្វវដែលបានសំទេះដោយជនមូស្លីម ឬអះលី គីតាប តែមិនអនុវត្តតទៅតាម ក្បួនច្បាប់ឥស្លាម៖ ដូចជាការឆក់ដោយអគ្គិិសនី និងធ្វើឱ្យលង់ទឹកជាដើម គឺត្រូវបានហា មឃាត់ជាដាច់ខាត់។ សត្វវដែលសំទេះដោយអះលី គីតាប ដោយមិនបានដឹងពីស្ថានភាពនៃការ សំទេះរបស់ ពួកគេ ក៏ដូចជាអ្វីដែលមាននៅក្នុងភោជនីយដ្ឋាននិងហា ងរបស់ ពួកគេ៖ ពិតណាស់ ធាតុដើមរបស់ វាគឺ ការសំទេះ របស់ ពួកគេដែលត្រឹ[មត្រូវ នោះ គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគ ជាមួយនឹងការសូត្ររ "ពីស មិិលឡះ" ក្នុង ពេលបរិិភោគ។ តែជាការល្អបំផុតនោះ គឺស្វែងរកសាច់នៅកន្លែ ងដែលហា ឡាល់ ច្បាស់លាស់។ ការប្ររមាញ់តាមក្បួនច បាប់ឥស្លាម

ការប្ររមាញ់ សត្វវ គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតចំពោះសត្វវពាហនៈៈ និងបក្សីដែលគេ អនុញ្ញាតឱ្យបរិិភោគវាបាន តែគេមិនអាចចាប់វាយកមកសំទេះបាន មានដូចជា ប្ររភេទសត្វវស្លាបនៅជនបទ និងទីរហោស្ថានដែលជាប្ររភេទសត្វវមិនស៊ីសាច់ជា អាហា រ ហើយក៏ដូចគ្នាដែរសត្វក្តាន់ និងទន្សាយព្រៃ និងអ្វីផ្សេងទៀត។ លក្ខខខណ្ឌឌក្នុងការបរបាញ់ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតមានដូចខាងក្រោោម៖

អ្នកដែលបរបាញ់នោះ គឺជាអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាស្មារតី មានបំណងក្នុងការ បរបាញ់ ជាជនមូស្លីម ឬអះលី គីតាប ហើយការបរបាញ់មិនអនុញ្ញាតឡើយ ចំពោះអ្នកដែលគោរពបដិិមានិង មនុស្សដែលវិិកលចរិិ ត។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក សត្វវដែលគេគ មានលទ្ធធភាពក្នុងការចាប់ យកមកសំទេះ ដោយសារតែវារត់គេច ចេញឆផងាយពីមនុស្ស។ ប្រសិន នបើគេមាន លទ្ធធភាពក្នុងការចាប់វាវាយកមកសំទេះ ដូចជា មាន់ ពពែ និងគោ ជាដើម នោះគឺ មិនអនុញ្ញាតឱ្យបរបាញ់ឡើយ។ ឧបករណ៍ក្នុងការប្ររមាញ់ ចាំបាច់ត្រូវតែ មុត ដូចជា ព្រួញ និងគ្រាប់កាំភ្លើង ឬអ្វី 2 3 4 5 6 ផ្សេងទៀត។ ចំណែកឯការប្ររមាញ់ ដោយឧបករណ៍ធផងន់ៗ ដូចជា ដំុថ្មម ឬអ្វី ផ្សេងទៀត គឺមិនអនុញ្ញាត ឱ្យបរិិភោគសាច់វាឡើយ លើកលែងតែគេបានទៅ ទាន់សត្វវនោះមុនពេលដែលវាស្លាប់ ហើយគេបាន យកវា មកសម្លេះទាន់។ រំលឹកនា មអល់ ឡោះដោយសូត្ររថា៖ "ពីស មិិលឡះ" មុនពេលដែលបាញ់ ឧបករណ៍ចេញនោះទៅ។ ប្រសិន នជាគេបានទៅទាន់សត្វវ ឬបក្សីក្រោោយពីបរបាញ់វា តែវាមិនទាន់ស្លាប់ទេ នោះ ចាំបាច់លើគេត្រូវតែសម្លេះវា។ ហា មឃាត់មិនឱ្យបរបាញ់សត្វវដោយគ មានគោលបំណងដើម្បីបរិិភោគជាដាច់ ខាត់ ដូចជាអ្នកដែលបរបាញ់សត្វវដើម្បីការកម្សាន្តត និងការសប្បាយ បន្ទាប់មក គេមិនបរិិភោគអ្វីដែលគេបានបរបាញ់នោះទេ។ សុជីវធម៌នៃការទទួ លទាន អាហារ និងភេសជ្ជៈៈj

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្ររង់បានដាក់ច្បាប់ជាច្រើនទាក់ទងនឹងសុជីវធម៌ក្នុង ការទទទួលទានអាហា រនិង ភេសជ្ជៈ ដើម្បីបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីគោលបំណង និង គតិិបណ្ឌិិ តរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ដូចជាការរំលឹកអំពីឧបការគុណដែលអល់ឡោះបាន ប្ររទានឱ្យមនុស្សលោក និង ជា ការក្សារពារអំពីជំងឺផ្សេងៗ ហើយនិងហា មឃាត់ពីការ ខ្ជះខ្ជាយជាដើម។ ក្នុងចំណោមសុជីវធម៌ទាំងនោះមានដូចជា៖

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក ហា មឃាត់មិនឱ្យបរិិភោគអាហា រ និងភេសជ្ជៈនៅក្នុងវត្ថុប្រើប្រាស់ ដែលធ្វើពីមាសនិងប្ប្ប្រាក់ ឬស្រោោប អំពីវាទាំងពីរ ពីព្រោះការធ្វើដូចនេះ គឺជាការខ្ជះខ្ជាយ និងលើសព្រំ ដែន និងជាការបំប្ប្ប្រាក់ទឹកចិិត្តតអ្នកក្រីក្ររ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា ៖

"ចូរពួកអ្នកកុំផឹកទឹក នៅក្នុងឧបករណ៍ធ្វើអំពីមាស និង ប្ប្ប្រាក់ ហើយកុំទទទួលទាន អាហា រនៅក្នុងថាសធ្វើអំពីវាទាំងពីរនេះ។ ពិតណាស់ វាគឺសម្រាប់ពួកគេ(ពួកគ្មាន ជំនឿ)នៅលើលោកិិយ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នក(អ្នកមានជំនឿ)នៅថ្ងៃបរលោក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥១១០ មូស្លីមៈ២០៦៧) លាងសម្អាតដៃទាំងពីរ មុននិងក្រោោយពេលបរិិភោគអាហា រ។ សូត្ររ៖ "ពីស មិិលឡះ" មុន ពេលចាប់ផ្តេីមទទទួលទានអាហា រនិិ ង ភេសជ្ជៈៈ ហេីយ អត្ថថន័យ របស់ វាគឺ ខ្ញុំសុំពរជ័យ និងសុំជំនួយនឹងព្រះនាមរបស់ អល់ ឡោះ។ ប្រសិន នបីគេភ្លេច ហេីយនឹកឃេីញវិិញ ពេលកំពុងទទទួលទាន នោះ ចូរសូត្ររ ថា៖ "ពីស មិិលឡះ ហ្វីអាវវ៉ាលីហ៊ី វ៉ាអាឃីរីហ៊ី" (ខ្ញុំចាប់ផ្តើមនឹងនាមរបស់ អល់ឡោះ និងបញ្ចច ប់នឹងនាមរបស់ ទ្ររង់)។ ពិតណាស់ ព្យាការីលោកបាន ឃេីញក្មេងតូចម្នាក់ ដែលមិនបានយល់ដឹងច្បាស់ពីសុ ជីវធម៌ នៃការទទទួលទាន អាហា រ លោកក៏បានបង្រៀនក្មេង នោះថា៖ "ឱក្មេងប្រុស ! ចូរអ្នកសូ ត្ររ ពីស មិិលឡះ បរិិភោគអាហា រនឹង ដៃស្តាំ និងបរិិភោគអ្វីដែលនៅជិិតអ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥០៦១ មូស្លីមៈ២០២២) បរិិភោគអាហា រ និងផឹកដោយដៃស្តាំ៖ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

(ចូរពួកអ្នកកុំបរិិភោគនឹង ដៃឆ្វេង។ ពិតណាស់ស្ហៃតនវាស៊ីអាហា រនឹងដៃឆ្វេង"។ (មូស្លីមៈ២០១៩) គប្បីលើគេមិនត្រូវផឹកទឹក ឬបរិិភោគអាហា រដោយឈរឡើយ។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក បរិិភោគអាហា រដែលនៅជិិតខ្លួន ហើយមិនត្រូវបរិិភោគអំពីកន្លែងអ្នកដទៃឡើយ ព្រោះការបរិិភោគអំពីកន្លែងអ្នកដទៃ វាគឺជាទង្វើ អសីលធម៌ មួយ។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ទៅកាន់ក្មេងប្រុស នោះថា៖ "ចូរបរិិភោគនូវអ្វីដែល នៅជិិតអ្នក"។ គប្បីរើសចំណែកអាហា រដែលធ្លាក់ ហើយជូតអ្វីដែលប្ររ លាក់ចេញ ហើយបរិិភោគវា នៅពេលណា ដែលយើងអាចយកនូវប្ររ ការមិនល្អចេញបាន។ ការធ្វើដូចនេះ

បញ្ជាក់អំពីការថែរក្សានូវឧបការគុណ របស់ អល់ឡោះ និងអាហា រដែលទ្ររង់បាន ប្ររទានឲ្យ។ ហា មមិនឱ្យបន្តុះបង្អាប់ រិះគន់ ឬមើលងា យអាហា រឡើយ តែគប្បីស រសើរ ឬនៅ សផងៀម។ "ព្យាការីរបស់ ពួកយើងមិនធ្លាប់បន្តុះបង្អាប់ចំណីអាហា រឡើយ។ ប្រសិន នបើ លោកចូលចិិត្តត លោកទទទួលទាន។ តែប្រសិន នបើលោកមិនពេញចិិត្តត លោកក៏ទុក វា"។ (អាល់ពូខរីៈ៥០៩៣ មូស្លីមៈ២០៦៤) ជៀសវាងការបរិិភោគច្រើនហួសហេតុ ព្រោះថាការធ្វើដូចនេះ ជាទូទៅបណ្តាល ឲ្យមានជំងឺ និងខ្ជិិល។ ដែលល្អ អប្ររសើរ គឺគួរបរិិភោគល្មម មៗបានហើយ(មិនឆ្អែត ពេក) ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "កូនចៅអាហ្ទាំមិនបានបំពេញ អ្វីមួយអាក្ររក់ជាងការបំពេញពោះឡើយ។ គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់កូនចៅអាហ្ទាំ នូវអាហា រប៉ុន្មានម៉ាត់ដែលធ្វើឲ្យឆ្អឹ[ងខ្ននងរបស់ គេត្ររង់នោះ។ ហើយប្រសិន នបើ ចាំបាច់ដោយខានមិនបាននោះ គឺ(ត្រូវទទទួលទាន)មួយភាគបី(នៃក្ររពះ)សម្រាប់ អាហា រ មួយភាគបីស ម្រាប់ទឹក និងមួយភាគបីទៀតសម្រាប់ខ្យល់ដកដង្ហើ ម"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ២៣៨០ អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ៣៣

អាល់ហាំទូលិិលឡើ ហ៊ិិល ឡើហ្ស៊ី អាត់អាម៉ានី ហើហ្សើ វារ៉៉ហ្សើក៏នីហ៊ី មិន ហ្គ័យរី ហាវលិិ ន មិននី វ៉ាលើគូវ៉ះ។

ចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈៈjរបស់អ្នក (រាល់ការសរសើទាំងឡាយ គឺសម្រាប់អល់ឡោះដែលបានឱ្យខ្ញុំបានទទទួលទាន អាហា រនេះ និងបានផ្តតល់លាភសក្កាការៈនេះដល់ខ្ញុំ ដោយវាមិនមែនដោយសារក្សារ ខំប្រឹងប្រែង ឬអានុ ភាព របស់ ខ្ញុំឡើយ)។ > អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្រាកដណាស់ អល់ឡោះ ពេញចិិត្តតចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ ទ្ររង់ដែលគេទទទួលទានចំណីអាហា រ ហើយគេបាន ថ្លែងអំណរគុណទៅចំពោះទ្ររង់ ឬទទទួលទានទឹក ហើយរូបគេបានថ្លែងអំណរគុណ ចំពោះទ្ររង់"។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)

សម្លៀកបំ ពាក់របស់អ្នក

សម្លៀកបំពាក់ គឺជាឧបការគុណមួយកនុងចំណោមឧបការគុណ ទាំងឡាយដែលអល់ឡោះបានផ្តតល់មកឱ្យមនុស្ស ដូចដែលទ្ររង់បាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱកូនចៅអាហ្ទាំ! យើងបានបញ្ចុះមកឱ្យពួកអ្នកនូវ សម្លៀកបំពាក់ដែលអាចបិិទបាំងរាងកាយរបស់ ពួកអ្នក និងសម្លៀក បំពាក់សម្រាប់តែងលម្អអខ្លួន។ តែសម្លៀកបំពាក់កោតខ្លាច(ធ្វើអ្វី ដែលអល់ឡោះប្រើ និងជៀសវាងពីអ្វីដែលត្រូវបានហា មឃាត់) នោះវាប្ររសើរជាងអ្វីៗទាំងអស់ ។ ទាំងនោះ គឺស្ថិិតនៅក្នុងចំណោម ភស្តុ តាងរបស់ អល់ឡោះសង្ឃឹមថាពួកគេនឹងចងចាំ"។(គម្ពីរគួរអាន ៧ៈ២៦) មាតិិកា សម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ច្បាប់ទូទៅដែលទាក់ទងនឹងសម្លៀកបំពាក់ សម្លៀកបំពាក់ដែលគេបានហា មឃាត់ សម្លៀកបំពាក់ដែលលេចចេញកេរខ្មាស សម្លៀកបំពាក់ដែលមានភាពស្ររដៀងគ នារវាងប្រុសនិិ ងស្រី សម្លៀកបំពាក់ដែលដូចនឹងសម្លៀកបំពាក់អ្នកគ្មានជំនឿ សម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើឱ្យមានភាពក្អេងក្អាង និងក្ររអឺតក្ររទម សម្លៀកបំពាក់ដែលមានសរសៃសូ ត្ររ ឬមាសស ម្រាប់បុរស សម្លៀកបំពាក់ដែលមានការខ្ជះខ្ជាយ និងហួសកម្រិិត

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក > សម្លៀកបំ ពាក់នៅក្នុងសាសនាឥស្លាម

សម្លៀកបំពាក់របស់ អ្នកមានជំនឿចាំបាច់ត្រូវតែស្របស់ ស្អាត និងមានអនាម័យ ជាពិិសេស ក្នុងពេលទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងមនុស្ស និងក្នុងពេលប្ររតិិ បត្តិិស ឡាត ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱកូនចៅអាហ្ទាំ(មនុស្សលោក)! ចូរពួកអ្នកលម្អអសម្លៀកបំពាក់របស់ ពួកអ្នកនៅរាល់ម៉ាស្ជិិទ(ពេលដែលស ឡាត)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៧ៈ៣១)

ហើយពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រើដល់មនុស្សឱ្យសម្អាត សម្លៀកបំពាក់របស់ ពួកគេ និងរាងកាយរបស់ ពួកគេ ពីព្រោះធ្វើដូចនោះវាជាផ្នែកមួយ នៃការនឹករលឹកដល់ឧបការគុណដែលអល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យ។ អល់ឡោះបានមាន បន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នកពោលថា តើអ្នកណាបានហា មឃាត់ពួកអ្នកនូវសម្លៀកបំពាក់ស្អាត និងលាភសក្កាការៈដែលល្អ អដែលអល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យបណ្តាខ្ញុំរបស់ ទ្ររង់នោះ? ចូរ អ្នកពោលថា៖ វាគឺសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿក្នុងការបស់នៅលើលោកិិយនេះ ជាពិិសស គឺ(សម្រាប់ពួកគេ)នៅថ្ងៃបរលោក។ ដូចនោះដែរ យើងបញ្ជាក់ភស្តុ តាង ជាច្រើន(ច្បាប់ឥស្លាម)យ៉ាងច្បាស់សម្រាប់ក្រុមដែលចេះដឹង)។ (គម្ពីរគួរអាន ៧ៈ៣២) សម្លៀកបំពាក់សម្រេ ចបាននូវអត្ថថ ប្ររយោជន៍ ជាច្រើនដល់មនុស្ស។

សម្លៀកបំពាក់សម្រេ ចបាននូវសេចក្ដី ត្រូវការជាច្រើនដូចជា៖

បិិទបាំង ផ្នែកសំខាន់ៗនៃរាងកាយរបស់ មនុស្សពីការមើលឃើញរបស់ អ្នកដទៃ នៅក្រោោមអារម្មមណ៍សុភាព ស្អាតស្អំទៅ ចំពោះមនុស្ស។ ការពាររាងកាយរបស់ មនុស្សអំពីភាព ក្តៅៅ ត្ររជាក់ និងគ្រោះថ្នាក់។ ក្តៅៅនិងត្ររជាក់ គឺជាការ ផ្លាស់ប្តូរនៃអាកាសធាតុ ហើយ គ្រោះថ្នាក់ គឺជាការបំពានទៅលើរាងកាយ

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក > ច្បាប់ទូទៅដែលទាក់ ទងនឹងសម្លៀកបំ ពាក់ របស់ មនុស្ស។ អល់ឡោះបានមានបន្ទូលអំពីល ក្ខណៈៈរបស់ សម្លៀកបំពាក់ថា៖

"ហើយទ្ររង់បានធ្វើឱ្យមានសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ពួកអ្នកដើម្បីការពារពួកអ្នក ពីកម្ដៅៅ(ឬរងា )និងសម្លៀកបំពាក់ (អាវក្រោះ)ដើម្បីការពារពួកអ្នកក្នុងពេល សង្គ្រាម។ ដូចនោះហើយទ្ររង់បំពេញឧបការគុណរបស់ ទ្ររង់ដល់ពួកអ្នក ដើម្បី ឱ្យពួកអ្នកប្ររគ ល់ខ្លួនទៅចំពោះទ្ររង់"។ ( គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ៨១) >សាសនា ឥស្លាមមិនបានកំណត់ប្ររភេទនៃសម្លៀកបំពាក់ដែលដាច់ដោយឡែក ពីគេឡើយ ហើយជាការល្អប្ររសើរគឺត្រូវស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលស្ររប ទៅតាម សម្លៀកបំពាក់របស់ ប្ររជាជនដែលរស់នៅក្នុងប្ររទេស របស់ ខ្លួន លើកលែងតែអ្វី ដែលជាករណីលើកលែងដែលឥស្លាមបានហា មឃាត់។

ឥស្លាមជាសាសនាស្អាតស្អំ ហើយមិនបានកំណត់ច្បាប់សម្រាប់មនុស្សក្នុង កិិច្ចចការនៃជីវិតរស់នៅរបស់ ពួកគេទេ លើកលែងតែអ្វីដែលស មស្ររបទៅនឹងភាព ស្អាតស្អំ សន្តិិភាព និងចិិត្តតគំនិិតអាចទទទួលយកបាន និងទូទៅសមហេតុសមផល ។

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក

ធាតុដើមនៃសម្លៀកបំពាក់របស់ អ្នកមូស្លីម និងការតុបតែងខ្លួនរបស់ ពួកគេ គឺ ត្រូវបានអនុញ្ញាត៖

សាសនា ឥស្លាមមិនបានកំណត់សម្រាប់មនុស្សនូវប្ររ ភេទនៃសម្លៀកបំពាក់ ដោយឡែកពីគេឡើយ។ ប៉ុន្តែច្បាប់បានទទទួលស្គាល់រាល់សម្លៀកបំពាក់ទាំងអស់ ដរាប ណាវាស្ថិិតនៅក្នុងចំណោមប្ររក្សារដែលគេត្រូវការ ដោយមិនមានការបំពាន និងលើសព្រំ ដែន។

អ្នកនាំសារលោកបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលមាននៅក្នុងសម័យកាលរបស់ លោក ហើយលោកមិនបានប្រើឱ្យស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ជាក់លាក់ណាមួយឡើយ ហើយលោកក៏មិនបានហា មឃាត់ការស្លៀកពាក់ជាក់លាក់ណាមួយដែរ ក៏ប៉ុន្តែលោក បានហា មឃាត់នូវលក្ខខណៈៈជាក់លាក់នៃសម្លៀកបំពាក់មួយចំនួន។ ធាតុដើមនៃការ ទំនាក់ទំនងប្ររចាំ ថ្ងៃដែលមានដូចជា សម្លៀកបំពាក់ ការបរិិភោគ គឺគេអនុញ្ញាតដោយ មិនមាន ការហា មឃាត់ឡើយ លើកលែងតែមានភស្តុ តាងបញ្ជាក់ហា ម។ គោលការណ៍ នេះគឺផ្ទុយអំពីការគោរពសក្កាការៈ ដែលធាតុដើមរបស់ វា គឺមិនត្រូវអនុវត្តតឡើយ ហើយ ច្បាប់ឥស្លាមក៏មិនបង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើវា នោះដែរ លើកលែងតែមានភស្តុ តាងបញ្ជាក់ប្រើ។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកបរិិភោគ ចូពួកអ្នកបរិិច្ចាគ និងចូរពួកអ្នកស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចុះ ដោយមិនត្រូវមានការខ្ជះខ្ជាយ និងកំណាញ់ (ត្បិិតត្បៀត)ឡើយ"។ (អាន់ណាសាអុីៈៈ ២៥៥៩) សម្លៀកបំពាក់ដែលគេបានហា មឃាត់ សម្លៀកបំពាក់ដែលលេចចេញកេរខ្មាស(ផ្នែកនៃរាងកាយដែលចាំបាច់ត្រូវតែ បិិទបាំង)៖ គឺចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវបិិទបាំងកេរខ្មាសរបស់ ខ្លួនដោយ សម្លៀកបំពាក់ ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "យើងបានបញ្ចុះមក ឱ្យពួកអ្នកនូវសម្លៀកបំពាក់ដែលអាចបិិទបាំងរាងកាយរបស់ ពួកអ្នក"។(គម្ពីរ គួរអាន ៧ៈ២៦)

សាសនា ឥស្លាមបានកំណត់ខ្នាតក្នុងការបិិទបាំងកេរខ្មាសស ម្រាប់បុរស និងស្រ្តី។ ចំពោះបុរសគឺ កេរខ្មាសរបស់ ពួកគេ គឺចាប់ពីផ្ចិិតរហូដែល់ជង្គង់របស់

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក គេ។ចំណែកឯកេរខ្មាសរបស់ ស្ត្រីពេលនៅមុខបុរសដែលអាចរៀបការជាមួយ បាន គឺរាងកាយទាំងមូលរបស់ នាង លើកលែងតែមុខនិងបាតដៃទាំងពីរ។

ហើយមិនអនុញ្ញាតចំពោះការបិិទបាំងដោយប្រើសម្លៀកបំពាក់ដែល រឹបចង្អៀតដែលអាចកំណត់(មើលយល់)ផ្នែកៗនៃរាងកាយរបស់ គេនោះទេ ហើយក៏មិនត្រូវស្តើងពេកដែលអាចចេញ(មើលឃើញ)ខ្លួនប្រាណ ខាងក្នុងនោះ ដែរ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះបានព្ររមានដល់អ្នកដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ដែលអាចមើលឃើញកេរខ្មាសរបស់ ខ្លួននោះ ដោយអ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "ពីរក្រុមស្ថិិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលចូលឋាននរក" មួយកនុងចំណោមនោះគឺ៖

"ស្ត្រីដែលស្លៀកពាក់ស្តើងចេញកេរខ្មាស"។ សម្លៀកបំពាក់ដែលប្ររដូចទៅនឹងភេទទាំងពីរ៖ មានន័យថាគឺការប្ររដូចខ្លួន បុរសទៅនឹងស្ត្រីដោយការស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលស ម្រាប់តែស្ត្រីប៉ុណ្ណោះណោះ។ ហើយក៏ដូចគ្នាផងដែរ ការប្ររដូចស្ត្រី ទៅនឹងបុរស។ ទង្វើ បែបនេះគឺគេហា មឃាត់ ហើយវាជាបាបកម្មមួយនៃបាបកម្មមកម្រិិ តធផងន់។ ហើយគេរាប់បញ្ចូ លទៅក្នុងវា នោះដែរ គឺការប្ររដូចរបស់ ពួកគេនៅក្នុងការនិិយា យស្តី ការដើរ និងកាយវិិការ។ "ពិតណាស់ អ្នកនាំសារ បានដាក់បណ្តាសាលើបុរសដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ របស់ ស្ត្រី និងស្ត្រីដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់បុរស"។ (អាពូហ ទាវូទៈ៤០៩៨) ម្យ៉ាងទៀត៖ "អ្នកនាំសារបានដាក់បណ្តាសាលើបុរសដែលប្ររដូចខ្លួនទៅនឹងស្ត្រី និងស្ត្រីដែលប្ររដូចខ្លួនទៅនឹងបុរស"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៥៤៦)។ ដាក់បណ្តាសា មានន័យថា បណ្តេញចេញឲ្យឆផងាយពីការអាណិិតស្ររលាញ់របស់ អល់ឡោះ។ ឥស្លាមចង់ឱ្យទម្លាប់របស់ បុរស និងរូបរាងកាយរបស់ ពួកគេមានភាពខុសប្លែក ពីស្រ តី ហើយសម្រាប់ស្ត្រីក៏ដូចគ្នាដែរ។ នោះហើយជាអ្វីដែលមានពីធម្មមជាតិិនៃ កំណើតដ៏ស្អាតស្អំ និងជាប្ររក្សារត្រឹ[មត្រូវស មហេតុផល ។ សម្លៀកបំពាក់ដែលដូចនឹងអ្នកគ្មានជំនឿ ដោយវាជាសម្លៀកបំពាក់ជាក់លាក់ របស់ ពួកគេ៖ ដូចជាសម្លៀកបំពាក់លោកសង្ឃ និងអាចារ្យ ការពាក់រូបឈើឆ្កាង និងអ្វីដែលជាសញ្ញាជាក់លាក់របស់ សាសនា ណាមួយ។ សម្លៀកបំពាក់ទាំងនោះ ត្រូវបានគេហា មមិនឱ្យពាក់វានោះទេ ដោយអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក "ជនណាហើយដែលប្ររដូចខ្លួនទៅនឹងក្រុមណាមួយ ពិតណាស់ រូបគេស្ថិិត ក្នុងចំណោមក្រុម នោះហើយ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ ៤០៣១)។ រួមបញ្ចូ លទៅក្នុង ការប្ររដូចនោះផងដែរ គឺការស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលមាននិិមិិត្តតសញ្ញាជាក់លាក់ ពីសាសនាដទៃ ឬនិកាយដែលវង្វេង។ ការប្ររដូចនេះ ជាភស្តុ តាងបង្ហាញពីភាព អសីល ធម៌ និងការមិនស្មោះត្ររង់នឹងខ្លួនលើអ្វីដែលជាសិិទ្ធិិិរបស់ មនុស្ស។

មិនមែនជាការប្ររដូចនោះទេ ប្រសិន នបើអ្នកមូស្លីមស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ដែលល បីសុះសាយនៅក្នុងប្ររទេស របស់ ខ្លួន សូម្បីតែភាគច្រើនមនុស្សគ មានជំនឿ ស្លៀកពាក់វាក៏ដោយ។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារ លោកបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ ដូចជាសម្លៀកបំពាក់អ្នកគ្មានជំនឿនៃក្រុមគូរ៉៉ស្ហដែរ លើកលែងតែអ្វីដែលមាន ភស្តុ តាងបញ្ជាក់ពីការហា មឃាត់ចំពោះវា។ សម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើឱ្យមានភាពក្អេងក្អាង និងក្ររអឺតក្ររទម៖ ពិតណាស់ អ្នកនាំសារលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "មិនបានចូលក្នុងឋានសួគ៌ឡើយ ជនណាហើយដែលមានភាពក្ររអឺតក្ររទមនៅក្នុងចិិត្តតរបស់ ខ្លួន សូម្បីតែទមផងន់ ប៉ុនល្អងធូលីក៏ដោយ"។ (មូស្លីមៈ ៩១)

ដូចនេះហើយ ឥស្លាមបានហា មឃាត់អំពីការស្លៀកសារុង(ឬខោ)ហៀរ ផុតភ្នែកគោលស ម្រាប់បុរស ដោយសារក្សារធ្វើដូចនោះជាមូលហេតុនាំឱ្យមានភាព ក្អេងក្អាង និងក្ររអឺតក្ររទម។ អ្នកនាំសារលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណា ស្លៀកសារុង(ឬខោ)ហៀរកែងជើងដោយកររអឺតក្ររទមនោះ អល់ឡោះនឹងមិន មើលទៅកាន់គេឡើយនៅថ្ងៃបរលោក"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ៤៦៥ មូស្លីមៈ២០៨៥)

ហើយឥស្លាមក៏ហា មឃាត់ពីការស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលល បីល្បាញ ពោលគឺសម្លៀកបំពាក់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានការចាប់អារម្មមណ៍ខ្លាំងនៅពេល ដែលបុគ្គគល ណាម នាក់ស្លៀកវា ហើយពួកគេនឹងជជែកគ្នាអំពីវា និងធ្វើឱ្យអ្នក ដែលស្លៀកវាមានភាពល្បីល្បាញ ដោយសារវាចម្លែក ឬមនុស្សស្អប់ខ្ពើមវាដោយ មូលហេតុរូបរាង និង ពណ៌ របស់ វាដែលខុសធម្មមតា ឬធ្វើឱ្យអ្នកដែលស្លៀកវា ក្លាយជាអ្នកមានមោទនភាព និងក្អេងក្អាង។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ជនណាហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលមានភាពល្បីល្បាញនៅក្នុងលោកិិយ

សំលៀកបំពាក់របស់ អ្នក 6 5 នោះអល់ឡោះនឹងឱ្យរូបគេស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើឱ្យគេមានភាពអាម៉ាស់ នៅថ្ងៃបរលោក"។ (អះម៉ាត់ៈៈ៥៦៦៤ អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ ៣៦០៧) សម្លៀកបំពាក់ដែលមានមាស ឬក៏មានសសៃសូ ត្ររធម្មមជាតិិសម្រាប់បុរស៖

ពិតប្រាកដណាស់ សាសនា ឥស្លាមបានហា មឃាត់វាទាំងពីរមកលើបុរស ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍អំពីមាស និងសូត្ររថា៖ "ពិតណាស់ វាទាំងពីរនេះ គឺត្រូវបានហា មឃាត់មកលើបុរសៗនៃប្ររជាជាតិិខ្ញុំ ហើយអនុញ្ញាត សម្រាប់ស្ត្រី"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ៣៥៩៥ អាពូហ ទាវូទៈ៤០៥៧)

សូត្ររដែលគេហា មឃាត់លើបុរសនោះ គឺសំដៅលើសូត្ររធម្មមជាតិិដែលគេ ដកយកវាចេញពីដង កូវនា ង។ សម្លៀកបំពាក់ដែលមានការខ្ជះខ្ជាយ និងហួសកម្រិិត៖ អ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកបរិិភោគ ចូរពួកអ្នកបរិិច្ចាគ និងចូរពួកអ្នកស្លៀក សម្លៀកបំពាក់ចុះ តែមិនត្រូវមានការខ្ជះខ្ជាយ និងកំណាញ់ (ត្បិិតត្បៀត)នោះ ទេ"។ (អាន់ណាសាអុីៈៈ ២៥៥៩)

វាមានភាពខុសគ្នាអាស្រ័យលើ ស្ថានភាពអ្នកដែលស្លៀកពាក់វា។ សម្រាប់ អ្នកមាន គឺគេអាចទិិញសម្លៀកបំពាក់ដែល អ្នកក្ររមិិ នសក្តិិសមនឹងទិិញវា ដោយធៀប ទៅនឹង ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ប្ប្ប្រាក់ចំណូលប្ររចាំ ខែ និងការចំណាយនានា របស់ គេ ព្ររមទាំង តម្រូវការដទៃទៀតដែលស្ថិិ តនៅក្រោោមការ គ្រប់គ្ររងរបស់ គេ។ សម្លៀកបំពាក់មួយ វាអាចជាការខ្ជះខ្ជាយសម្រាប់អ្នកក្ររ តែ វាមិនមែនជាការខ្ជះខ្ជាយឡើយសម្រាប់ អ្នកមាន។ > គេបានហា មឃាត់អំពីការខ្ជះខ្ជាយទៅលើ សម្លៀកបំពាក់ ហើយវាខុសគ្នាទៅតាម ប្ប្ប្រាក់ចំណូល និងតម្រូវការដទៃទៀតដែល នៅស្ថិិតក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ ជននោះ។

គ្រួសាររបស់អ្នក

សាសនា ឥស្លាមបានផ្តតល់សារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះ គ្រួសារ ហើយជំរុញឲ្យមានលំនឹងនៅក្នុងគ្រួសារ និងថែរក្សាគ្រួសារ អំពីប្ររ ការដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ និងបំផ្លាញនូវសុ ភមង្គគលគ្រួសារ ពីព្រោះសុភមង្គគលនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារ នឹងធានាបាននូវសុ ខសន្តិិភាព សម្រាប់បុគ្គគល និងសង្គគមទាំងមូល។ មាតិិកា ឋានៈគ្រួសារនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ឋានៈស្ត្រីនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ស្រ្តីត្រូវបានឥស្លាមយកចិិត្តតទុកដាក់ថែទាំនាង គ មានជម្លោះរវាងភេទទាំងពីរ ប្ររភេទស្រ្តី ចំពោះបុរស គោលការណ៍នៃទំនាក់ទំនងរវាងបុរសនិងស្រ្តីដែលអាច រៀបការជាមួយបាន ព្រំដែននៃហ៊ីហ ជាប អាពាហ៍ពិិពាហ៍ក្នុងសាសនា ឥស្លាម សិិទ្ធិិិនិងកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ ប្តីប្ររពន្ធធនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម ពហុពន្ធធភាព ការលែងលះ សិិទ្ធិិិរបស់ ឪពុកម្តាយ សិិទ្ធិិិរបស់ កូន

គ្រួសាររបស់អ្នក > ឋានៈៈគ្រួសារនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម

សាសនា ឥស្លាមបានបង្ហាញពីការយកចិិត្តតទុកដាក់ចំពោះគ្រួសារ ដូចអ្វីដែល បានបង្ហាញខាងក្រោោមនេះ៖

ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់លើការចាប់ផ្តើមរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ និងការបង្កើ តគ្រួសារ ហើយបានចាត់ទុកវាជាកិិច្ចចការដ៏ឧត្តុងឧត្តតម្ភ និងជាមាន គ៌ារបស់ បណ្តាអ្នកនាំសារ ទាំងឡាយ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ខ្ញុំបួសហើយខ្ញុំស្រាយ ខ្ញុំប្ររតិិបត្តិិស ឡាតហើយខ្ញុំគេង ហើយខ្ញុំរៀបការជាមួយស្ត្រី។ បុគ្គគល ណាមិន ពេញចិិត្តតនឹងមាន គ៌ារបស់ ខ្ញុំ បុគ្គគល នោះមិនស្ថិិតនៅក្នុងក្រុមរបស់ ខ្ញុំឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ៤៧៧៦ មូស្លីមៈ១៤០១) 1 គម្ពីរគួរអានបានចាត់ទុកថា វាជាការប្រោោសប្ររ ទាន និងជាភស្តុ តាងដ៏អស្ចារ្យដែល អល់ឡោះបានបង្កើ តឱ្យមានការរួមរស់ ការស្ររលាញ់គ នា ការអាណិិតអាសូរគ នា និង ការបស់នៅជាមួយគ នារវាងស្វាមីនិងភរិិយា ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ ក្នុងចំណោមភស្តុ តាងរបស់ ទ្ររង់ គឺទ្ររង់បានបង្កើ តឱ្យពួកអ្នកនូវភរិិយាចេញពីខ្លួន ពួកអ្នក ដើម្បីឱ្យពួកអ្នកមានភាពកក់ក្តៅៅជាមួយនាង។ ហើយទ្ររង់បានបង្កើ តឱ្យ មានការស្ររលាញ់ និងការអាណិិតអាសូររវាងពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣០ៈៈ២១) ឥស្លាមបានប្រើឱ្យផ្តតល់ភាពងា យស្រួលក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ និងជួយដល់ អ្នកដែលមានបំណងចង់រៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ដើម្បីទប់ស្កាត់តណ្ហារបស់ ខ្លួន ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បីក្រុមដែលទទទួលបានសិិទ្ធិិិនៃការ ជួយពីអល់ ឡោះដល់ពួកគេ" ហើយកនុងចំណោមនោះគឺ "អ្នករៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ ដែលមានបំណងដើម្បីទប់ស្កាត់តណ្ហារបស់ ខ្លួនកុំឱ្យប្ររព្រឹ [ត្តតប្ររក្សារដែលច្បាប់ហា ម ឃាត់"។ (អាត់តៀរមីហ សី ១៦៥៥) ឥស្លាមបានបង្គាប់ប្រើយុ វជនឱ្យរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍នៅក្នុងពេលដែលពួកគេមាន កំលាំងមាំមួន និងមានសមត្ថថភាព ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យពួកគេទទទួលបានការរួមរស់ និងមានភាពនឹងនរ ហើយក៏ទទទួលបានដំណោះស្រាយស្ររបច្បាប់ ដើម្បីទប់ស្កាត់ តណ្ហា និងចំណងផ្លូវភេដៃ៏ខ្លាំងក្លា។

គ្រួសាររបស់អ្នក 2 3 ឥស្លាមបានផ្តតល់ការគោរពយ៉ាងពេញលេញចំពោះសមាជិិកគ្រប់រូបក្នុងគ្រួសារ ទោះបីជាបុរសឬស្រ្តីក៏ដោយ។ > គម្ពីរគួរអានបានកំណត់ថា ការរួមរស់ ការស្ររ លាញ់ និងការ អាណិិតអាសូររវាងប្តីប្ររពន្ធធនោះ គឺជាឧបការគុណដ៏ធំធេងបំផុត។

ឥស្លាមបានចាត់ទុកឪពុកម្តាយជាអ្នកទទួ ល ខុសត្រូវខ្ពស់ បំផុតក្នុងការអប់រំកូនៗរបស់ ខ្លួន។ អំពី អាប់ទុលឡោះ កូន អ៊ូមើរ គាត់បានឮអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពួកអ្នកទាំងអស់ គឺជាអ្នក មើលការខុសត្រូវ ហើយនឹងត្រូវទទួ លខុសត្រូវលើអ្វី ដែលរូបគេមើលការខុសត្រូវនោះ។ មេដឹកនាំគឺជាអ្នក ដែលមើលការខុសត្រូវ ហើយត្រូវទទទួលខុសត្រូវ ចំពោះអ្នកដែលនៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ ខ្លួន។ បុរសគឺ ជាអ្នកមើលការខុសត្រូវចំ ពោះគ្រួសារ របស់ ខ្លួន ហើយត្រូវទទទួលខុសត្រូវលើអ្នកនៅ ក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ ខ្លួន។ ស្រ្តីគឺជាអ្នកមើល ការខុសត្រូវផ្ទះស្វាមីរបស់ នាង ហើយត្រូវទទទួលខុសត្រូវអ្នកនៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររង របស់ ខ្លួន។ អ្នកបម្រើ គឺជាអ្នកមើលការខុសត្រូវចំពោះទ្ររព្យសម្បត្តិិចៅហ្វាយរបស់ ខ្លួន ហើយត្រូវទទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលខ្លួនមើលការខុសត្រូវនោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ ៨៥៣ មូស្លីមៈ១៨២៩) ឥស្លាមបានជំរុញយ៉ាងខ្លាំងទៅលើកូនចៅឲ្យពួកគេគោរពលើកតម្កើងចំពោះ ឪពុកម្តាយ មើលថែពួកគាត់ និងធ្វើតាមការបង្គាប់ប្រើរបស់ ពួកគាត់រហូដែល់ ពួកគាត់លាចាកលោកនេះទៅ។ ទោះបីជាកូនប្រុស ឬកូនស្រីស្ថិិតក្នុងវ័យណាក៏ដោយ ក៏ចាំបាច់លើពួកគេត្រូវ គោរព និងធ្វើល្អ អទៅចំពោះពួកគាត់ដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានភ្ជាប់ ការធ្វើល្អ អចំពោះគាត់ទាំងពីរជាមួយនឹងការគោរពសក កា ការៈទៅចំពោះទ្ររង់ ហើយបាន ហា មឃាត់មិនឱ្យជ្រុលជ្រួ សពាក្យសំដី ឬកាយវិិការទៅលើគាត់ទាំងពីរឡើយ សូម្បីតែការប្រើប្រាស់ពាក្យសំដី ឬសំទេងដែលបង្ហាញពីភាពធុញទ្រាន់ចំពោះ គាត់ទាំងពីរក៏ដោយ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយម្ចាស់របស់ អ្នក

គ្រួសាររបស់អ្នក បានបញ្ជាថា៖ ពួកអ្នកមិនត្រូវគោរពសក្កាការៈ(ចំពោះអ្វី)ក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ ហើយ ចូរពួកអ្នកធ្វើល្អអទៅចំពោះឪពុកម្តាយ។ ប្រសិន នបើម្នាក់នៃគាត់ទាំងពីរ ឬក៏គាត់ ទាំងពីរមានវ័យចាស់ជរារស់នៅជាមួយអ្នក ចូរអ្នកកុំនិិយា យទៅកាន់គាត់ទាំងពីរ នូវពាក្យសំដីមិនសមរម្យ ឬគំហកដាក់គាត់ទាំងពីរឱ្យសោះ។ តែអ្នកត្រូវនិិយា យ ទៅកាន់គាត់ទាំងពីរនូវពាក្យសំដីណាដែលទន់ភ្លន់បំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៧ៈ២៣) ឥស្លាមបង្គាប់ប្រើឱ្យថែរក្សាសិិទ្ធិិិកូនប្រុសនិិ ងកូនស្រី ហើយចាំបាច់ត្រូវឱ្យមាន ភាពយុត្តិិធម៌រវាងពួកគេក្នុងការផ្គគត់ផ្គគង់ និងកិិច្ចចការផ្នែកខាងក្រៅៅ។ ជនមូស្លីមត្រូវមានកាតព្វវកិិច្ចចនៅក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយសាច់ញាតិិ មានន័យថា ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្ស និងធ្វើល្អ អជាមួយនឹងសាច់ញាតិិ របស់ ខ្លួន ទាំងខាងឪពុក និងខាងម តាយ 4 5 ដែលមានដូចជា បងប្អូនប្រុស និងបងប្អូន ស្រីរបស់ ខ្លួន មាមីងខាងឪពុក និងកូនៗ របស់ ពួកគាត់ មាមីងខាងម តាយ និងកូនៗ របស់ ពួកគាត់ ហើយគេបានចាត់ទុកការ ធ្វើដូចនោះ ជាការបញ្ជិិ តខ្លួននិងជាការគោរព ប្ររណិិ ប័តន៍ដ៏ធំធេងមួយ។ ត្រូវមាន ការប្រុងប្ររយ័ ត្ននចំពោះការផ តាច់ទំនាក់ទំនង ជាមួយញាតិិសណ្តាន ឬធ្វើប ររក្សារអាក្ររក់ ទៅចំពោះពួកគេ ហើយគេចាត់ទុកទង្វើ បែបនោះជាបាបកម្មមធំ។ អ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "មិនចូលឋានសួគ៌ ឡើយ អ្នកដែលកាត់ផ តាច់ចំណង សាច់សាលោហិិតនោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ ៥៦៣ ៨ មូស្លីម ២៥៥៦) ឥស្លាមបានជំរុញយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ កូនចៅឲ្យ គោរព និងលើកតម្កើងចំពោះ ឪពុកម្តាយ។

គ្រួសាររបស់អ្នក > ឋានៈៈស្ត្រីនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម

សាសនា ឥស្លាមបានលើកតម្កើងស្រ្តី និងបានផ្តតល់សិិទ្ធិិិសេរីភាពដល់នាងឲ្យ រួចផុតពីភាពជាខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃរបស់ បុរស។ ម្យ៉ាងទៀត ឥស្លាមក៏បានផ្តតល់សេរីភាព ដល់នាងរួចផុតពីការក្លាយជាទំនិិញដ៏ថោកទាប ដែលគ្មានកិិត្តិិយសស ម្រាប់នាង និង គ មានការគោរព។ ឧទាហរណ៍អំពីការលើកតម្កើងស្ត្រីនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមមានដូចជា៖

សាសនា ឥស្លាមផ្តតល់ឱ្យស្រ្តីនូវចំណែករបស់ នាងនៃកេរមរតកក្នុងការបែងចែក ដ៏យុត្តិិធម៌ ដោយកន្លែ ងខ្លះទទទួលបានស្មើគ្នារវាងបុរសនិងស្ត្រី ហើយកន្លែ ង ខ្លះទៀតក៏មានភាពខុសគ្នា អាស្រ័យ ទៅលើការជាប់សាច់ញាតិិរបស់ នាង (ខ្សែជិិត ឬឆផងាយ) និងការចំណាយចាយដែលជាបន្ទុកលើនាង។ បុរសនិងស្ត្រីមានភាពស្មើគ្នានៅក្នុងកិិច្ចចការជាច្រើនខុសៗគ នា រួមទាំងការ ទំនាក់ទំនងដែលពាក់ព័ន្ធធជាមួយនឹងហិិរញ្ញញវត្ថុទាំងអស់ ផងដែរ រហូដែល់ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ស្រ្តី គឺជាបងប្អូនបង្កើតនឹងបុរស"។ (អាពូហ ទាវូទៈ២៣៦) ផ្តតល់សេរីភាពដល់ស្រ្តីក្នុងការជ្រើសរើស វាមី ហើយដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើនាង មួយផ្នែកធំនៃការទទទួលខុសត្រូវក្នុងការអប់រំកូនៗ។ អ្នកនាំសារបានមាន ប្ររសាសន៍ថា៖ "ស្រ្តីជាអ្នកមើលការខុសត្រូវផ្ទះស្វាមីរបស់ នាង ហើយត្រូវ ទទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្នកដែលនៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ នាង"។ (អាល់ពូខរីៈ ៨៥៣ មូស្លីមៈ១៨២៩) ថែរក្សាឈ្មោះរបស់ នាងឱ្យនៅដូចដើម និងផ្តតល់កិិត្តិិយសឱ្យនាងយកត្ររកូ ល តាមឪពុករបស់ នាង ដោយមិនមានការកែប្រែត្ររកូលរបស់ នាងឡើយបន្ទាប់ពី រៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍រួច។ ផ្ទុយទៅវិិញ គឺបន្សល់ទុកឱ្យនាងនូវត្ររកូ លតាមឪពុក របស់ នាង និងក្រុមគ្រួសាររបស់ នាងដដែល។ គេបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចចទៅលើបុរសត្រូវថែរក្សា និងផ្តតល់ការចំណាយចាយទៅឱ្យ នាងដោយគ មានការនិិយា យរំលើកគុគុណនោះឡើយ ប្រសិន នបើនាងជាអ្នកដែល

គ្រួសាររបស់អ្នក ច្បាប់ឥស្លាមដាក់កាតព្វវកិិច្ចចតម្រូវឱ្យផ្គគត់ផ្គគង់ការចំណាយចាយលើនាង ដូចជា ប្ររពន្ធធ ម តាយ និងកូនស្រី។ គេបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីឧត្តតមភាព និងអត្ថថប្ររយោជន៍នៃការមើលថែស្ត្រី ដែលទន់ខ្សោយដែលគ្មាននរណាម នាក់ ឬសាច់ញាតិិណាម នាក់រស់នៅជាមួយគាត់ ហើយគេបានជំរុញឱ្យខិតខំបម្រើគាត់ និងបានចាត់ទុកទង្វើនោះ ជាកិិច្ចចការដ៏ ប្ររសើរបំផុតចំពោះអល់ឡោះ។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកថែរក្សា ស្ត្រីមេម៉ាយនិងអ្នកក្រី ក្ររ គឺដូចជាអ្នកតស៊ូក្នុងផ្លូវអល់ឡោះ និងដូចជាអ្នកស ឡាត រហូត ឬបួសរហូត"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦៦១ មូស្លីមៈ២៩៨២)

ស្រ្តីត្រូវបានសាសនា ឥស្លាមសង្កត់ធផងន់ចំពោះការយកចិិត្តតទុកដាក់ថែទាំនាង

ម តាយ៖ អំពី អាពូហ៊ូរ៉៉យរ៉ោះ គាត់បាននិិយា យថា៖ មានបុរសម្នាក់បានមកជួប អ្នកនាំសារ ហើយសួរ ថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! តើអ្នកណាដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើល្អអចំពោះគាត់ ជាងគេ"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺម តាយ របស់ អ្នក"។ បុរសនោះបានសួរទៀតថា៖

"បន្ទាប់មក តើអ្នកណា"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺម តាយ របស់ អ្នក"។ បុរសនោះក៏បាន សួរទៀតថា៖ "បន្ទាប់មក តើអ្នកណាទៀត"? លោកបានឆ្លើយថា៖ "គឺម តាយ របស់ អ្នក។ បុរសនោះក៏សួរទៀតថា៖ "បន្ទាប់មក តើអ្នកណាទៀតទៅ"? លោកបានឆ្លើយថា៖

"គឺ ឪពុករបស់ អ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦២៦ មូស្លីមៈ២៥៤៨)

កូនស្រី៖ អំពី អ៊ុកហ្ពះ កូន អាមៀរ បាននិិយា យថា៖ ខ្ញុំបានឮអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាហើយដែលមានកូនស្រីបីនាក់ ហើយគេបាន អត់ធ្មត់ជាមួយពួកនា ង ផ្តតល់ចំណីអាហា រដល់ពួកនា ង ផ្តតល់ទឹកផឹកដ ល់ពួកនា ង ផ្តតល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ពួកនា ង នោះការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ គេនឹងក្លាយជារនាំង ការពារអំពីភ លើងនរកនៅថ្ងៃបរលោក"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ ៣៦៦៩ )

ប្ររពន្ធធ៖ អំពីលោកស្រី អាអុីស្ហះ បាននិិយា យថា៖ អ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖

"អ្នកដែលល្អ អជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺអ្នកដែលធ្វើល្អអចំពោះគ្រួសាររបស់ ខ្លួន ជាងគេ ហើយខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលធ្វើល្អអចំពោះគ្រួសាររបស់ ខ្ញុំជាងគេ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ

៣៨៩៥)

គ្រួសាររបស់អ្នក

គ មានជម្លោះរវាងភេទទាំងពីរ

គំនិិតនៃជម្លោះរវាងបុរសនិងស្ត្រី ដោយការគ្រប់គ្ររងរបស់ បុរសលើស្ត្រី គឺបានបញ្ចច ប់ ដូចជាមាននៅក្នុងសហគ មាន៍ដ៏លផងង់ខ្លៅៅមួយចំនួន ការបះបោររបស់ ស្ត្រី និងការចាកចេញរបស់ នាងពីទេ ពកោសល យ និងលក្ខខណៈធម្មមជាតិិរបស់ ពួកនា ង ដែលគេបានបង្កើ តវាសម្រាប់នាង ក៏ដូចជានៅក្នុងសង្គគមដទៃទៀតដែលចេញឆផងាយ ពីច្បាប់របស់ អល់ឡោះ។

ដូចនេះ បញ្ហាទាំងនោះនឹងមិនអាចកើតឡើងឡើយប្រសិន នបើគេមិនចេញ ឆផងាយពីច្បាប់ របស់ អល់ឡោះដែលប្ររកប ដោយគតិិបណ្ឌិិ តនោះ ដោយអល់ឡោះ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរពួកអ្នកកុំទទូចចង់បានដូចអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្ររទាន ឱ្យ អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកអ្នក។ សម្រាប់បុរសនឹងទួ លផលពីអ វីដែលពួកគេបានសាង ហើយសម្រាប់ស្រ្តីក៏នឹងទទទួលផលពីអ វីដែលពួកនា ងបានសាងដែរ។ ចូរពួកអ្នកសុំ ពី អល់ឡោះនូវការសន្តោោសប្ររណី របស់ ទ្ររង់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៣២)។ ដូចនេះ ទាំង បុរសនិងស្ត្រី គឺមានលក្ខខណៈពិិសេស មានតួនាទី និងការគោរពរៀងៗខ្លួន ហើយ ម នាក់ៗ ត្រូវខិតខំព្យាយា មដើម្បីទទទួលបានការប្រោោសប្ររ ទាន និងការពេញចិិត្តតពី អល់ឡោះជាម្ចាស់។ ជាការពិតណាស់ ច្បាប់ឥស្លាមមិនបាននាំមកនូវការក្សាត់សេចក្តី ឬវិិនិិច្ឆ័យសម្រាប់បុរស ឬសម្រាប់ស្រ្តីនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែគឺបាននាំមកនូវការក្សាត់សេចក្តី ឬវិិនិិច្ឆ័យសម្រាប់មនុស្សជាតិិ និងសង្គគមទាំងមូល។

ដូចនេះ នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺគ មានទេការប្ររឆាំ ង ឬជម្លោះរវាងភេទ ទាំងពីរ ក៏មិនមែនជាការប្ររកួតប្ររជែងគ នាក្នុងកិិច្ចចការលោកិិយ និងមិនមែនជា ការប៉ុនប៉៉ងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ មើលងា យ ឬរិះគន់ដល់នរណាម នាក់ និងស្វែងរកកំហុស ឬចំណុចអ វិិជ្ជមានរបស់ ពួកគេដែរ។

ទំនាក់ទំនងរវាងបុរស និងស្ត្រីក្នុងច្បាប់ឥស្លាម គឺជាទំនាក់ទំនងដ៏ ពេញលេញមួយ ដែលជួយបំពេញកង្វះខាតគ នាទៅវិិញទៅមកក្នុងការកសាង សង្គគមឥស្លាម។

គ្រួសាររបស់អ្នក ទាំងអស់ នោះ គឺជាផ្នែកមួយដែលធ្វើឲ្យមានការភ័ន្តតច្ររឡំនិងយល់ខុសមកលើ សាសនា ឥស្លាម ហើយក៏ជាការយល់ខុសអំពីតួនាទីរបស់ ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ពួកគេ ម នាក់ៗមានចំណែកទៅតាមអ្វីដែលពួកគេបានទទទួលទាំងសម្ភារៈ និងខាងវិិញ្ញាណ។ ជំនួសឱ្យការប្ររឆាំ ងគ នាទៅវិិញទៅមក ពួកគេត្រូវបានទាមទារឲ្យបួងសួងសុំពីអល់ឡោះ ដើម្បីទទទួលបានការប្រោោសប្ររ ទានបន្ថែមពីទ្ររង់។

ប្ររភេទស្រ្តី ចំពោះបុរស

ស្ត្រីចំពោះបុរសត្រូវបានបែងចែកជាច្រើនប្ររភេដៃូចជា៖

បើសិិនស្រ្តីម នាក់នោះគឺជាប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួន 1 2 បុរសនោះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមើល និងទទទួលភាពរីករាយពីប្ររ ពន្ធធរបស់ ខ្លួន ទៅតាមអ្វីដែលគេចង់ ហើយចំពោះស្រ្តីវិិញក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាតជាមួយនឹងប្តីរបស់ នាងដូចគ្នានេះដែរ។ ពិតណាស់អល់ឡោះបានឱ្យឈ្មោះថា ប្តីគឺជាសម្លៀកបំពាក់របស់ ប្ររពន្ធធ ហើយប្ររពន្ធធក៏ជាសម្លៀកបំពាក់របស់ ប្តីដែរ។ វាប្រៀបដូចជារូបភាពដ៏អស្ចារ្យ នៃការផ្សារភ្ជាប់រវាងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិិត្តតពួកគេទាំងពីរ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ពួកនា ង(ប្ររពន្ធធ)គឺជាសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ពួកអ្នក ហើយពួកអ្នក(ប្តី) គឺជាសម្លៀក បំពាក់សម្រាប់ពួកនា ង"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៧)។ (ចូរមើលទំព័រ ២៨៦) បើសិិនស្ត្រីម នាក់នោះគឺជាម៉ះរ៉៉មរបស់ ខ្លួន

ស្ត្រីដែលជាម៉ះរ៉៉មមានអត្ថថន័យថា គឺស្ត្រីទាំងឡាយដែលច្បាប់ឥស្លាមហា មឃាត់ ចំពោះបុរសមិនឱ្យរៀបការជាមួយនាងជារៀងរហូត។ ហើយស្ត្រីដែលជាម៉ះរ៉៉មនោះ មានដូចជា៖

ម តាយបង្កើ ត ឬជីដូនខាងឪពុកនិងខាងម តាយ ដូចជាម តាយរបស់ ម តាយ ឬម តាយ របស់ ឪពុក និងខ្សែទៅលើទៀត។ 1 កូនស្រីបង្កើ ត ឬកូនស្រីរបស់ កូនប្រុស ឬកូនស្រីរបស់ កូនស្រី(ចៅបង្កើ

គ្រួសាររបស់អ្នក បងប្អូនស្រីបង្កើ ត ឬបងប្អូនស្រីរួមឪពុក ឬបងប្អូនស្រីរួមម តាយ 3 មីងខាងឪពុក គឺបងប្អូនស្រីបង្កើ តរបស់ ឪពុក ឬបងប្អូនស្រីរួមម តាយឬរួមឪពុក របស់ ឪពុក។ ហើយរាប់បញ្ចូ លនៅក្នុង នោះដែរ គឺមីងខាងឪពុករបស់ ឪពុក និង មីងខាងឪពុករបស់ ម តាយ។ 4 មីងខាងម តាយ គឺបងប្អូនស្រីបង្កើ តរបស់ ម តាយ ឬបងប្អូនស្រីរួមម តាយឬរួមឪពុក របស់ ម តាយ។ ហើយរាប់បញ្ចូ លនៅក្នុងនោះដែរ មីងខាងម តាយរបស់ ឪពុក និងមីងខាងម តាយរបស់ ម តាយ។ 5 កូនស្រីរបស់ បងប្អូនប្រុសបង្កើត ឬខាងឪពុក ឬខាងម តាយ(ក្មួយបង្កើ

ត)។ 6 កូនស្រីរបស់ បងប្អូនស្រីបង្កើ ត ឬខាងឪពុក ឬខាងម តាយ (ក្មួយបង្កើ

ត)។ 7 ម តាយរបស់ ប្ររពន្ធធ(ម តាយកមេក) ទោះបីជាប្ររពន្ធធនោះនៅជាមួយប្តី ឬលែងលះ គ នាហើយក៏ដោយ។ ម តាយរបស់ នាង គឺជាម៉ះរ៉៉មជារៀងរហូត ហើយក៏ដូចនោះដែរ ជីដូនរបស់ ប្ររពន្ធធ។ 8 កូនស្រីរបស់ ប្ររពន្ធធដែលមិនមែនជាកូនរបស់ ខ្លួន(កូនចុង)។ 9 ប្ររពន្ធធរបស់ កូន(កូនប្ររសារ) និងអ្នកនៅក្រោោមទៀត ដូចជាប្ររពន្ធធរបស់ ចៅ(ចៅប្ររសារ)។ 10 ប្ររពន្ធធរបស់ ឪពុក(ម តាយចុង) និងអ្នកនៅលើទៀត ដូចជាប្ររពន្ធធរបស់ ជីតា។ 11 ម តាយដោយសារក្សារបំបៅ(ម៉ែដោះ)៖គឺជាស្ត្រីដែលបំបៅដោះគេនៅក្នុងពេល ពីរឆ្នាំដំបូងនៃការសម្រាលរបស់ គេដោយបំបៅឆ្អែតប្រាំដង។ ពិតណាស់ ឥស្លាម បានផ្តតល់សិិទ្ធិិិឱ្យស្ត្រីនោះដោយមូលហេតុការបំបៅរបស់ គាត់ចំពោះក្មេងនោះ។

គ្រួសាររបស់អ្នក បងប្អូនស្រីអំពីការបំបៅ(បងប្អូនរួមដោះ)៖ គឺកូនស្រីរបស់ ស្ត្រីដែលបំបៅគាត់ នៅពេលដែលគាត់ នៅក្មេងដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ ដូចនោះដែរ រាល់ សាច់ញាតិិអំពីការបំបៅទាំងអស់ ត្រូវបានគេហា មឃាត់ដូចជាសាច់ញាតិិនៃ ពូជអម្បូរដែរ ដូចជាមីងខាងឪពុក មីងខាងម តាយ កូនស្រីបងប្អូនប្រុស កូនស្រី បងប្អូនស្រី អំពីការបំបៅដោះ។

គ្រួសាររបស់អ្នក មីងខាងឪពុក របស់ ឪពុក មីងខាងឪពុក បងប្អូនស្រី បងប្អូនប្រុស ប្ររពន្ធធ កូនប្រុស កូនស្រី មីងខាងម តាយ ប្ររពន្ធធឪពុក(ម តាយចុង) ឪពុក ម តាយ មីងខាងម តាយ របស់ ឪពុក មីងខាងឪពុក របស់ ម តាយ មីងខាងម តាយ របស់ ម តាយ ម តាយប្ររពន្ធធ (ម តាយកមេក) កូនប្រុស របស់ បងប្អូនស្រី កូនស្រីរបស់ កូនប្រុស របស់ បងប្អូនស្រី កូនស្រីរបស់ កូនប្រុស របស់ បងប្អូនប្រុស ប្ររពន្ធធរបស់ កូនប្រុស (កូនប្ររសារ) កូនស្រីរបស់ បង ប្អូនស្រី(ក្មួយស្រី) កូនស្រីរបស់ បងប្អូនប្រុស (ក្មួយស្រី) កូនប្រុស របស់ បងប្អូនប្រុស កូនស្រីរបស់ ប្ររពន្ធធ (កូនចុង) កូនស្រីរបស់ កូនប្រុស កូនប្រុស របស់ កូនប្រុស ប្ររពន្ធធរបស់ គាត់ កូនស្រីរបស់ កូនស្រី(ចៅស្រី) កូនប្រុស របស់ កូនស្រី(ចៅប្រុស ) កូនស្រីរបស់ កូន ប្រុស របស់ កូនស្រី យា យ (ម តាយរបស់ ឪពុក) យា យ (ម តាយរបស់ ម តាយ) បុរស ខ្សែទៅខាងលើ ខ្សែទៅខាង ក្រោោម អ្នកដែលជាម៉ះរ៉៉មសំរាប់បុរស (មិនអាចរៀបការជាមួយបាន) សញ្ញាសម្គាល់

គ្រួសាររបស់អ្នក អ្នកដែលជាម៉ះរ៉៉មទាំងនេះ ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យដើរចេញក្រៅៅឆ្លលងកាត់ខាងមុខ បុរសនោះដោយអាចបញ្ចេញអាវរ៉ាត់ដែលជាធម្មមតាតែងតែលេចចេញនៅពីមុខ សាច់ញាតិិ ដូចជាការលេចចេញកំភួនដៃ ក និងសក់ ហើយនិងកន្លែ ង ផ្សេងៗទៀត ដែលមានលក្ខខណៈស្ររដៀងគ នាក្នុងកម្រិិ តដែលមិនហួសហេតុ ឬហួសព្រំ ដែន។ បើសិិនស្រ្តីនោះជាស្ត្រីអាច្ចចណាពី យ៉ះ(ស្ត្រីដែលអាចរៀបការជាមួយបាន) 3

ស្ត្រីអាច្ចចណាពី យ៉ះ គឺស្រ្តីទាំងឡាយដែលមិនមែនជាម៉ះរ៉៉មរបស់ បុរស ទោះបីនាងជាសាច់ញាតិិរបស់ គេក៏ដោយ ដូចជា កូនស្រីរបស់ មាមីងខាងឪពុក ឬកូនស្រីរបស់ មាមី ង ខាងម តាយគេ(ជីដូនមួយ) ប្ររពន្ធធរបស់ បងប្អូនប្រុស

(បងប្អូនថ្លៃ) ឬសាច់ញាតិិរបស់ ក្រុមគ្រួសារ របស់ គេ ឬមិនមែនជាសាច់ញាតិិរបស់ គេ និងមិនមានជាប់ទំនាក់ទំនងសាច់ញាតិិជាមួយនាង ឬក្រុមគ្រួសាររបស់ នាងក៏ដោយ។

ពិតណាស់ សាសនា ឥស្លាមបានដាក់នូវគោលការណ៍ និងច្បាប់ដើម្បីវិិនិិច្ឆ័យ លើការទំនាក់ទំនងរវាងជនមូស្លីមនិងស្រ្តីអាច្ចចណាពី យ៉ះ(ស្ត្រីដែលអាចរៀបការ ជាមួយបាន) ក្នុងគោលបំណងការពារកិិត្តិិយសនិងបិិទទ្វាររបស់ ស្ហៃតនទៅចំពោះ មនុស្ស។ ជាការពិត ណាស់ ម្ចាស់ដែលបង្កើតមនុស្ស ទ្ររង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលអអ ប្ររសើរសម្រាប់ពួកគេ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តើម្ចាស់ដែលបានបង្កើត(អ្វី ៗ ទាំងអស់ )មិនបានដឹងទេឬ? ហើយទ្ររង់គឺជាអ្នកដែលទន់ភ្លន់ ដឹងជ្រួតជ្រាបបំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៧ៈៈ១៤)

របាយការណ៍ និងស្ថិិតិិបានបង្ហាញជារៀងរាល់ថ្ងៃអំពីករណីនៃការរំលោភ សេពសន្ថវៈ និងទំនាក់ទំនងប្រុសស្រី ដែលខុសឆ្គគង ដោយវាបានបំផ្លាញក្រុម គ្រួសារនិងសហគ មាន៍ជាច្រើន។ ទាំងនេះគឺដោយសារតែការឃ្លាតឆផងាយពីការ អនុវត្តតា មច្បាប់របស់ អល់ឡោះ។

គ្រួសាររបស់អ្នក > ឥស្លាមបានដាក់នូវក្បួនច្បាប់ដើម្បីកំណត់ទំនាក់ទំនងរវាងបុរសនិងស្ត្រី។

វិិធីសាស្រ្តតក្នុងការទំនាក់ទំនងរវាងបុរសនិងស្ត្រីអាច្ចចណាពី យ៉ះ(ស្ត្រីដែលអាច រៀបការជាមួយបាន) ដាក់ក្ររសែ ភ្នែកចុះ(ពីការសម្លឹ[ងមើល) 1 ចាំបាច់លើជនមូស្លីមមិនត្រូវមើលកេរខ្មាស ហើយមិនត្រូវមើលទៅកាន់អ្វីដែលនាំ ឱ្យមានតណ្ហានៅក្នុងខ្លួន និងមិនត្រូវមើលស្រ្តី ក្នុងរយៈពេលយូ រដោយគ មានការចាំបាច់ ឡើយ។

ពិតណាស់ អល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើឱ្យភេទទាំងពីរ(ទាំងប្រុសទាំងស្រី)ដាក់ ក្ររសែ ភ្នែកចុះពីការសម្លឹ [ងមើល ពីព្រោះវាជាមធ្យោបាយមួយជួយរក្សាភាពបរិិសុទ្ធធ និងការពារកិិត្តិិយស។ ម្យ៉ាងទៀត ជាទូទៅការសម្លឹ[ងមើលដោយគ មានព្រំដែននោះ វាគឺផ្លូវមួយឆ្ពោះទៅកាន់អំពើបាប និងអំពើអាក្ររក់។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់បណ្តាបុរសដែលមានជំនឿឱ្យពួកគេដាក់ ក្ររសែ ភ្នែករបស់ ពួកគេចុះអំពីការសម្លឹ[ងមើល(ស្ត្រីនិងអ្វីដែលច្បាប់ឥស្លាមបាន ហា មឃាត់)ហើយឱ្យពួកគេថែរក្សានូវប្ររ ដាប់ភេទរបស់ ពួកគេ(ពីប្ររ ការហ្ស៊ីណា)។ នោះគឺជាប្ររក្សារស្អាតស្អំបំផុតសម្រាប់ពួកគេ។ ពិតណាស់ អល់ឡោះដឹងជ្រួតជ្រាប

គ្រួសាររបស់អ្នក បំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេប្ររព្រឹ [ត្តត។ ចូរអ្នក(មូហាំម៉ាត់) ពោលទៅកាន់បណ្តាស្រ្តីដែល មានជំនឿឱ្យពួកនា ងដាក់ក្ររសែ ភ្នែកចុះពីការសម្លឹ[ងមើល(បុរសនិងអ្វីដែលច្បាប់ ឥស្លាមហា មឃាត់) ហើយឱ្យពួកនា ងថែរក្សាប្ររដាប់ភេទរបស់ ពួកនា ង(ពីប្ររ ការ ហ្ស៊ីណា)។ (គម្ពីរគួរអាន ២៤ៈ៣០-៣១)

ប្រសិន នជាវាបានកើតឡើងដោយការមើលឃើញដោយ ចៃដន្យ (អចេ តនា) ចាំបាច់លើគេត្រូវតែបង្វែរក្ររសែ ភ្នែកគេចចេញអំពីប្ររ ការដែលគេហា មឃាត់ ហើយ ការដាក់ក្ររសែ ភ្នែកចុះពីការសម្លឹ[ងមើលនោះ រួមបញ្ចូ លទាំងអស់ ទាំងតាមប្ររព័ន្ធធ ផ្សព្វវផ្សាយ និងអុីនធឺណេត។ ហើយការសម្លឹ[ងមើលអ្វីដែលនាំឱ្យកើតមានតណ្ហា និង ជំរុញឱ្យមានភាពត្រេកត្ររ អាលក៏ត្រូវបានហា មឃាត់ដូចគ្នា។ មានសីលធម៌ និងសុជីវធម៌នៅក្នុងការនិិយា យស្តី 2 គឺនៅក្នុងការនិិយា យសន្ទនា ជាមួយស្ត្រីអាច្ចចណាពី យ៉ះ(ស្ត្រីដែលរៀបការជាមួយ បាន) និងការទំនាក់ទំនង រវាងគេទាំងពីរដោយសីលធម៌ និងសុជីវធម៌ ជាមួយនឹងការ ជៀសឆផងាយអំពីអ្វីទាំងអស់ ដែលនាំឱ្យ កើតមាននូវភាពត្រេកត្ររ អាលដោយវិិធីណាមួយ ក៏ដោយ។ អាស្រ័យហេតុនេះហើយទើប៖

អល់ឡោះបានហា មឃាត់ស្ត្រីចំពោះការនិិយា យដោយស្ររទន់ និងម្ញ៉ិិកម្ញ៉៉ក់ជាមួយ បុរសអាច្ចចណាពី(បុរសដែលអាចរៀបការជាមួយបាន) និងដាក់បទបញ្ជាចំពោះ វាផងដែរ។ អល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរពួកនា ងកុំប្រើពាក្យសំដីទន់ភ្លន់ម្ញ៉ិិកម្ញ៉៉ក់ (ជាមួយបុរសដែលមិនមែនជាស្វាមី)ឱ្យសោះ ជាហេតុធ្វើឱ្យបុរសដែលមាន ជំងឺ(ចំណង់តណ្ហា)នៅក្នុងចិិត្តតរបស់ គេមានអារម្មមណ៍(ចំពោះពួកនា

ង)។ តែពួក នាងត្រូវនិិយា យនូវពាក្យសំដីណាដែលល្អ អ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ៣២) ហា មឃាត់អំពីការបញ្ចេញសកម្មមភាពកាច់រាងក្នុងពេលដើរ និងការបង្ហាញនូវការ តុបតែងលម្អអ ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ដូចនោះដែរកុំឱ្យពួកនា ងដើរទន្រ្ទាំ X ជើងបន្លឺសំទេង ដើម្បីឱ្យគេដឹងនូវអ្វីដែលពួកនា ងលាក់បាំងអំពីការតុបតែងរបស់ ពួកនា ងឱ្យសោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៤ៈ៣១)

គ្រួសាររបស់អ្នក 3 4 ហា មឃាត់នៅកន្លែ ងដែលសផងាត់ ការនៅកន្លែ ងសផងាត់ គឺសំដៅលើការនៅកន្លែ ងសផងាត់តែពីរនាក់រវាងបុរសនិង ស្រ្តីអាច្ចចណាពី យ៉ះ នៅកន្លែ ងដែលគ្មាននរណាម នាក់មើលឃើញពួកគេ។ ជាការ ពិតណាស់ សាសនា ឥស្លាមបានហា មឃាត់ ការនៅកន្លែងសផងាត់ តែពីរនាក់ ពីព្រោះវាជា កន្លែ ងដែលស្ហៃតនអាចនឹងជំរុញពួកគេឲ្យប្ររព្រឹ [ត្តតនូវរឿងដែលមិនគួរគប្បី។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ មានបុរសណាម នាក់នៅកន្លែ ងសផងាត់(តែពីរនាក់)ជាមួយនឹង ស្ត្រី នោះឡើយ លើកលែងតែមានស្ហៃតនជាអ្នកទីបីនៃពួកគេទាំងពីរ"។ (អាត់តៀ រមីហ ស៊ីៈ២១៦៥) ហ៊ីហ ជាប(របស់ ដែលច្បាប់បានបង្គាប់ប្រើឲ្យយកមកបិិទបាំងរាងកាយ) អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចហ៊ី ហ ជាបចំពោះស្រ្តី ដោយមិនបានបង្គាប់ប្រើលើ បុរសដោយសារតែស្ត្រីមានការស្តែងចេញនូវសម្របស់ និងកត្តា្តាទាក់ទាញច្រើន ដែល អាចបង្កកឱ្យមានចលាចល ឬភាពវឹកវរ(ហ្វិិតណះ)ដល់បុរស ច្រើនជាងដែលបុរសធ្វើឱ្យ មានចលាចល ឬភាពវឹកវរដល់ស្ត្រី។

ពិតណាស់ អល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើលើស្ត្រីឲ្យ ពាក់ហ៊ីហ ជាប ដោយសារតែ មូលហេតុ ជាច្រើនដូចជា៖

ដើម្បីឲ្យស្ត្រីអាចអនុវត្តកិិច្ចចការរបស់ នាងនៅក្នុងជីវិតរស់នៅ និងសង្គគម នៅក្នុង ការសិិក្សា និងការប្ររកប ការងា រឲ្យមានភាពល្អប្ររសើរ ជាមួយនឹងការថែរក្សានូវ

សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ និងភាពបរិិសុទ្ធធរបស់ នាង។ កាត់បន្ថថយនិងសម្រាលឱកាសនៃការប្ររព្រឹ [ត្តតកំហុស និងការរំលោភបំពាន ដើម្បី ធានាដល់ភាពជ្រះស្អាតនៃសង្គគម និងមួយផ្នែកទៀតគឺដើម្បីថែរក្សាសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ របស់ ស្រ្តី។ ជួយដល់បុរសក្នុងការគ្រប់គ្ររងខ្លួនឯងអំពីការសម្លឹ[ងមើលទៅកាន់ស្រ្តីបានកាន់តែ ច្រើន។ ហើយពួកគេត្រូវប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយនាងប្ររកប ដោយកររមសីលធម៌ និងចំណេះដឹង ពោលគឺនាងមិនមែនជាវត្ថុសម្រាប់បម្រើតណ្ហា និងជាឧបករណ៍ សម្រាប់លេងសើចសប្បាយឡើយ។

គ្រួសាររបស់អ្នក

ព្រំដែននៃហ៊ីហ ជាប

អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើស្រ្តីពេលនៅមុខបុរសអាច្ចចណាពី(បុរសដែល អាចរៀបការជាមួយ បាន) គឺត្រូវបិិទបាំងទាំងអស់ ខ្លួនប្រាណរបស់ នាង លើកលែងតែ មុខនិងប្ររអប់ដៃរបស់ នាងប៉ុណ្ណោះណោះ ដូចអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយកុំឱ្យពួក នាងបង្ហាញសម្របស់ របស់ នាង លើកលែងតែអ្វីដែលស្តែ ងចេញជាធម្មមតា"។ (គម្ពីរគួរ អាន ២៤ៈ៣១)។ អ្វីដែលស្តែ ងចេញជាធម្មមតានោះគឺ មុខ និងប្ររអប់ដៃ លើកលែងតែ នៅពេលណាដែលជួបនឹងភាពវឹកវរដោយសារ តែការបង្ហាញមុខនិងប្ររអប់ដៃ នោះ ចាំបាច់ត្រូវបិិទបាំងវាទាំងពីរនៅខណៈពេលនោះ។

បដៃ្ឋាននៃហ៊ីហ ជាបដែលត្រឹ[មត្រូវ

អនុញ្ញាតចំពោះស្ត្រីអាចពាក់ហ៊ីហ ជាបទៅតាមអ្វីដែលនាងចង់ មិនថាមានរូបរាង និងពណ៌អ្វីក៏បាន តែត្រូវស្ររប តាមលក្ខខខណ្ឌដូចខាងក្រោោមនេះ៖

> ហ៊ីហ ជាបការពារកិិត្តិិយសស្រ្តី និងផ្តតល់ ឱកាសឱ្យពួកនា ងបំពេញសកម្មមភាពនៅក្នុង សង្គគមនៅក្នុងរូបភាពសមរម្យបំផុត ដែល មនុស្សជាតិិធ្លាប់បានឃើញ។ ហ៊ីហ ជាបនោះត្រូវគ្ររបដណ្ត តប់ លើកន្លែ ងដែលចាំ បាច់ត្រូវ បិិទបាំង។ ត្រូវមានទំហំធំទូលាយ មិនចង្អៀ តដែលអាចកំណត់

គ្រួសាររបស់អ្នក > អាពាហ៍ពិិពាហ៍នៅក្នុងសាសនាឥស្លាម > ការរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ គឺជាទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំបំផុតមួយដែលសាសនា ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់។

ការរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ គឺជាទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំបំផុតមួយដែលសាសនា ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់ ក៏ដូចជាបានជំរុញជាខ្លាំង និងបានចាត់ទុកវាជាមាន គ៌ារបស់ បណ្តាអ្នកនាំសារ។ (សូមមើលទំព័រ ២៦៨)

សាសនា ឥស្លាមបានយកចិិត្តតទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងច្បាប់អាពាហ៍ពិិពាហ៍ និងសីលធម៌ ព្ររមទាំងសិិទ្ធិិិប្តីប្ររពន្ធធ នៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីរក្សាទំនាក់ទំនងនេះ ឱ្យនៅមានស្ថេរភាព ក៏ដូចជាកសាងគ្រួសារមួយដែលទទទួលបានជោគជ័យ ដែល ជាកន្លែ ងដែលកុមាន ររីកដុះដាល មានស្ថេរភាពផ្លូវចិិត្តត មានសីលធម៌ និងស្ថិិតនៅលើ សាសនា និងឧត្តតមភាពក្នុងផ្នែកទាំងអស់ នៃជីវិត។

ច្បាប់ទាំងនោះមានដូចខាងក្រោោម

ឥស្លាមបានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌចាំបាច់សម្រាប់ប្តីនិងប្ររពន្ធធក្នុងការរៀបអាពាហ៍ ពិិពាហ៍ដើម្បីឲ្យបានត្រឹ[មត្រូវ ដូចខាងក្រោោម៖

គ្រួសាររបស់អ្នក

លក្ខខណ្ឌឌដែលសាសនា ឥស្លាមកំណត់ចំពោះប្ររពន្ធធ ប្ររពន្ធធ គឺជាត្រូវតែជាអ្នកមូស្លីម(កាន់សាសនា ឥស្លាម) ឬជាអះលី គីតាប (អ្នកកាន់ សាសនាយូ ដា ឬសាសនាគ្រឹ[ស្តត)មានជំនឿនឹងសាសនា របស់ នាង។ ក៏ប៉ុន្តែ ឥស្លាមបានជំរុញឲ្យជ្រើសរើស ត្រីមូស្លីមដែលប្ររ កាន់ខ្ជាប់នឹងសាសនា

ពីព្រោះនាងនឹងក្លាយជាម តាយអប់រំកូនៗ របស់ អ្នក ជួយដល់អ្នកលើសេចក្ដីល្អ និងភាពត្រឹ[មត្រូវ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរអ្នកជ្រើស យកស្ត្រី ដែលមានសាសនា នោះអ្នកនឹងមានភាពសុខសាន្តត"។ (អាល់ពូខរីៈ ៤៨០២ មូស្លីមៈ១៤៦៦) ជាស្ត្រីដែលល្អ អបរិិសុទ្ធធ ហើយគេហា មឃាត់មិនឱ្យរៀបការជាមួយនឹងស្ត្រីដែល ប្ររព្រឹ [ត្តអំពើមិនគប្បី និងអំពើហ្ស៊ីណានោះទេ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយ(គេអនុញ្ញាតឱ្យពួកអ្នករៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ផងដែរ) ជាមួយស្ត្រីបរិិសុទ្ធក្នុងចំណោមស្ត្រី ដែលមានជំនឿ និងស្ត្រីបរិិសុទ្ធធនៃពួកដែលគេ ផ្តតល់គម្ពីរឱ្យ(ពួកអះលីគី តាប)មុនពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៥) ស្ត្រីនោះមិនមែនជាម៉ះរ៉៉មរបស់ បុរសនោះឡើយ។ គេបានហា មឃាត់មិនឱ្យ រៀបការជាមួយនឹងពួកនា ង ជាដាច់ខាត ដូចដែលបានបញ្ជាក់ពីមុន។ ហើយក៏ មិនត្រូវរៀបការជាមួយបងប្អូនស្រីបង្កើ តពីរនាក់ ឬរៀបការជាមួយនាងនិងមីង ខាងឪពុកឬមីងខាងម តាយរបស់ នាងក្នុងពេលតែមួយនោះដែរ។ 1 2 3

លក្ខខណ្ឌឌដែលសាសនា ឥស្លាមកំណត់ចំពោះប្តី

គេបានដាក់កំណត់លក្ខខខណ្ឌឌសម្រាប់ប្តី គឺត្រូវតែជាអ្នកមូស្លីម(កាន់សាសនា ឥស្លាម)។ ហើយនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺបានបានហា មឃាត់មិនឱ្យស្ត្រីមូស្លីម រៀបការជាមួយនឹងបុរសគ្មានជំនឿឡើយ សូម្បីតែបុរសនោះជាអ្នកកាន់សាសនា

អះលី គីតាប ឬមិនមែនក៏ដោយ។ ហើយសាសនា ឥស្លាមបានជំរុញឲ្យស្រ្តីទទទួលយក អាពាហ៍ពិិពាហ៍ ប្រសិន នបើបុរសនោះមានពីរលក្ខខណៈដូចខាងក្រោោមនេះ៖

ជាអ្នកប្ររ កាន់ខ្ជាប់នឹងសាសនា (ឥស្លាម) មានសុជីវធម៌ល្អ

គ្រួសាររបស់អ្នក អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្រសិន នបើមានគេមកស្តី ដណ្តឹ[ង(កូនស្រីពួកអ្នក) ដែលពួកអ្នកពេញចិិត្តតនឹងសាសនា និងសុជីវធម៌ល្អរបស់ គេនោះ ចូរពួកអ្នករៀបការឱ្យ គេចុះ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១០៨៤ អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ១៩៦៧)

គ្រួសាររបស់អ្នក សិិទ្ធិិ និងកាតព្វកិិច្ចចរបស់ប្តីប្ររពន្ធ ធនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម

អល់ឡោះបានកំណត់នូវសិិ ទ្ធិិិជាច្រើនទៅចំពោះប្តីនិងប្ររពន្ធធ និងជំរុញពួកគេឲ្យ ធ្វើនូវរាល់កិិច្ចចការទាំងឡាយណាដែលជួយដល់ការអភិិវឌ្ឍទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ និងរក្សាការពារវាឲ្យមានស្ថេរភាព។ ជាការពិតណាស់ ទំនួលខុសត្រូវ គឺស្ថិិតនៅលើ ភាគីទាំងពីរ(ទាំងប្តី ទាំងប្ររពន្ធធ)។ ចាំបាច់លើប្តីនិងប្ររពន្ធធ គឺមិនត្រូវទាមទារនូវអ្វី ដែលភាគីម្ខាងទៀតគ មានលទ្ធធភាពផ្តតល់ឲ្យនោះឡើយ។ អល់ឡោះបានមានបន្ទូ លថា៖

"ហើយពួកនា ងមានសិិទ្ធិិិទៅលើប្តីដូចសិិ ទ្ធិិិរបស់ ប្តីទៅលើពួកនា ងដោយស្ររបច្បាប់ ដែរ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២២៨)។ ដូចនេះ ចាំបាច់ត្រូវមានការអធ្យាស្រ័យ និងមាន ភាពសប្បុរស ដើម្បីទទទួលបានភាពសុខសាន្តតនៅក្នុងឆាកជីវិត និងកសាងគ្រួសារមួយ ដែលមានសុភមង្គគល។

សិិទ្ធិិិរបស់ ប្ររពន្ធធ ទទទួលបានការផ្គគត់ផ្គគង់ជីវភាព និងទីជម្ររក 1 ចាំបាច់លើប្តី ត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់ទៅលើប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួននូវចំនីអាហា រ ភេសជ្ជៈ សម្លៀក បំពាក់ និងកិិច្ចចការចាំបាច់ទាំងឡាយទៀតរបស់ នាង។ ត្រូវផ្តតល់ឱ្យនាងនូវទីជម្ររក ដែលស មរម្យសម្រាប់នាងអាចស្នាក់នៅបាន សូម្បីតែនាងជាអ្នកមានក៏ដោយ។ បរិិមាន ណនៃការផ្គគត់ផ្គគង់៖ បរិិមាន ណនៃការផ្គគត់ផ្គគង់ត្រូវផ្តតល់ឱ្យសមរម្យទៅតាម ចំណូលរបស់ ប្តី ដោយមិនមាន ការខ្ជះខ្ជាយ និងខ្វះខាត(ត្បិិតត្បៀត) ដូចដែល អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អ្នកដែលមាន ទ្ររព្យសម្បត្តិិច្រើន ចូរឱ្យគេ បរិិច្ចាគឱ្យបានសមរម្យអំពីទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ គេ។ រីឯអ្នកដែលទ្ររព្យសម្បត្តិិ របស់ គេមានកំណត់ ចូរឱ្យគេបរិិច្ចាគទៅតាមអ្វីដែលអល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យគេ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៥ៈៈ៧) ចាំបាច់ក្នុងការផ្គគត់ផ្គគង់នោះ មិនត្រូវមានការរំលើក និងបំប្ប្ប្រាក់មុខឡើយ ផ្ទុយ ទៅ វិិញ ដូចដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាក់ប្រាប់ គឺដោយសមរម្យ មានន័យថាដោយល្អ ប្ររសើរ ហើយ វាមិនមែនដើម្បីយកចិិត្តតប្ររពន្ធធនោះទេ ប៉ុន្តែជាសិិទ្ធិិិរបស់ ប្ររពន្ធធ ទៅលើប្តីរបស់ នាង ដែលត្រូវតែផ្តតល់ឱ្យនាងនូវសិិ ទ្ធិិិរបស់ នាងដោយសម រម្យ។

គ្រួសាររបស់អ្នក > ចាំបាច់លើបុរសត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់ដល់ប្ររពន្ធធ និងកូនៗរបស់ ខ្លួនដោយសមរម្យ។ ការផ្គគត់ផ្គគង់ទៅលើប្ររពន្ធធនិងគ្រួសារក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺទទទួលបាននូវផលបុ ណ្យ ដ៏ធំធេង។ អ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "នៅពេលដែលអ្នកមូស្លីមម នាក់ ផ្គគត់ផ្គគង់ទ្ររព្យសម្បត្តិិទៅឱ្យគ្រួសាររបស់ ខ្លួនដោយរំពឹងចង់បានផលបុ ណ្យនោះ ទ្ររព្យនោះគឺប្រៀបដូចជាទ្ររព្យបរិិច្ចាគទានសម្រាប់រូបគេ"។ (ពូខរីៈ៥០៣៦ មូស្លីមៈ

១០០២)។ ហើយអ្នកនាំសារក៏បានមានប្ររសាសន៍ទៀតថា៖ "ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ណាមួយដែលអ្នកបានបរិិច្ចាគដើម្បីអល់ឡោះ អ្នកនឹងត្រូវគេផ្តតល់ផលបុ ណ្យ ឱ្យសូម្បីតែចំណីអាហា រដែលអ្នកបញ្ចូលក្នុងមាត់ប្ររពន្ធធរបស់ អ្នកក៏ដោយ"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦ មូស្លីមៈ១៦២៨)។ ជនណាហើយដែលគេមិនផ្គគត់ផ្គគង់ ទ្ររព្យសម្បត្តិិ ឬផ្តតល់បន្តិិចបន្តួចអំពីវា ខណៈដែលគេមានលទ្ធធភាពក្នុងការផ្តតល់ ឲ្យលើសពីនោះ ពិតណាស់ គេកំពុងតែប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាបកម្មមដ៏ធំមួយ ដូចដែល អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាដែលបោះបង់ចោលការផ្គគត់ផ្គគង់ អាហា រដល់អ្នកដែលគេមានកាតព្វវកិិច្ចត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់នោះ គឺគេនឹងទទទួលបាបកម្មម។ (អាពូហ ទាវូទៈ១៦៩២)

គ្រួសាររបស់អ្នក រួមរស់ជាមួយនាងដោយល្អប្ររសើរ 2 3

ការបស់នៅប្ររកប ដោយភាពល្អប្ររសើរ គឺសំដៅលើការមានសុជីវធម៌ល្អ សុភាព រាបសា សំដីទន់ភ្លន់ និងមានការទទទួលខុសត្រូវរាល់កំហុសឆ្គគង និងការធ្វេ សប្ររហែស ទាំងឡាយ។ ពិតណាស់ គ មាននរណាម នាក់អាចគេចផុតពីវាបាននោះ។ អល់ឡោះបាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរពួកអ្នករួមរស់ជាមួយពួកនា ងដោយគុណធម៌។ ប្រសិន នបើពួកអ្នក មិនពេញចិិត្តតពួកនា ង(ចូរអត់ធ្មត់) ជួនកាលការមិនពេញចិិត្តតរបស់ ពួកអ្នកលើអ្វីមួយ នោះ អល់ឡោះអាចនឹងធ្វើឱ្យវាល្អប្ររសើរលើសល ប់វិិញ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១៩)

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកដែលមានជំនឿពេញលេញជាងគេ គឺ អ្នកដែលមានសីលធម៌ ល្អអជាងគេ ហើយអ្នកដែលល្អ អជាងគេនៃពួកអ្នក គឺអ្នកដែលធ្វើល្អអ ជាងគេចំពោះភរិិយា របស់ ខ្លួនដោយសីលធម៌ល្អ"។ (អាត់តៀរមីហ សីៈ១១៦២)

អ្នកនាំសារក៏បានមានប្ររសាសន៍ទៀតថា៖ "អ្នកដែលមានជំនឿពេញលេញ ជាងគេ គឺអ្នកដែលមានសីលធម៌ ល្អអជាងគេ និងមានភាពទន់ភ្លន់ជាងគេជាមួយនឹង ភរិិយា របស់ ខ្លួន"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២៦១២ អះម៉ាត់ៈៈ២៤៦៧៧)

ហើយអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ទៀតថា៖ "អ្នកដែលល្អ អជាងគេនៃពួកអ្នក គឺអ្នកដែលធ្វើល្អអជាងគេចំពោះភរិិយា របស់ ខ្លួន ហើយខ្ញុំជាអ្នកដែលធ្វើល្អអជាងគេចំពោះ ភរិិយា របស់ ខ្ញុំ"។(អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ៣៨៩៥)

មានមិិត្តតភក្តិិម្នាក់របស់ ព្យាការីបានសួរលោកថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! តើសិិទ្ធិិិ របស់ ប្ររពន្ធធមកលើពួកយើង(ជាប្តី)មានអ្វីខ្លះ? លោកតបថា៖ "អ្នកត្រូវផ្តតល់ ចំណីអាហា រដល់នាងពេលអ្នកទទទួលទាន ត្រូវផ្តតល់សម្លៀកបំពាក់ដល់នាងនៅពេល អ្នកស្លៀកពាក់ មិនត្រូវវាយមុខ មិនត្រូវជេរប្ររមាថ និងមិនត្រូវបំបែកនាងពីទីដំ ណេក ឡើយ លើកលែងតែនៅក្នុងផ្ទះ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ២១៤២) អត់ឱន និងអត់ធ្មត់

ចាំបាច់ត្រូវយល់ដឹងអំពីធម្មមជាតិិរបស់ ស្ត្រីដែលមានភាពខុសគ្នាពីធម្មមជាតិិរបស់ បុរស និងព្យាយា មពិនិត្យមើលពីជីវិតរស់នៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ របស់ នាង។ ជាការពិត ណាស់ គ មាននរណាម នាក់គេចផុតពីកំហុសឆ្គគង នោះទេ។ ដូចនេះ ចាំបាច់លើយើងត្រូវ

គ្រួសាររបស់អ្នក 4 5 មានការអត់ធ្មត់ និងពិិចារណានៅក្នុងផ្លូវវិិជ្ជមាន។ អល់ឡោះបានរំលឹកដល់ប្តីប្ររពន្ធធ ឲ្យពិិចារណានៅក្នុងផ្លូវវិិជ្ជមាន ដោយទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកកុំ ភ្លេចនូវអំពើសប្បុរសរវាងពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២៣៧)។ ហើយអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកមានជំនឿមិនត្រូវស្អ អប់ភរិិយា របស់ ខ្លួនដែលជាអ្នកមាន ជំនឿឡើយ។ ប្រសិន នជាគេមិនពេញចិិត្តតនូវចរិិតលក្ខខណៈណាមួយរបស់ នាង គេនឹង ពេញចិិត្តតនូវចរិិតលក្ខខណៈផ្សេងៗទៀតរបស់ នាង"។ (មូស្លីមៈ១៤៦៩)) អ្នកនាំសារបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លើការយកចិិត្តតទុកដាក់ចំពោះស្រ្តី និងការរួមរស់ ជាមួយនាង ដោយល្អអនិងសមរម្យ ជាមួយនឹងការកត់សំគា ល់ទៅលើធម្មមជាតិិរបស់ ស្រ្តី ទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិិត្តតដែលមានភាពខុសគ្នាអំពីបុរស ហើយភាពខុសគ្នានេះនឹង បំពេញបន្ថែមឲ្យគ នា។ មិនត្រូវឱ្យភាពខុសគ្នានោះជាមូលហេតុនាំឱ្យមានការបែកប្ប្ប្រាក់ និងលែងលះគ នាឡើយ ដូចអ្នកនាំសារ បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកធ្វើល្អអចំពោះ ស្ត្រី។ ការពិត ស្ត្រីត្រូវបានគេបង្កើ តពីឆ្អឹ[ងជំនី។ នាងមិនអាចតម្ររង់តាមផ្លូវរបស់ អ្នក ឡើយ។ ប្រសិន នបើអ្នកចង់រីករាយជាមួយនាង អ្នកអាចរីករាយជាមួ យនាង ជាមួយនឹង ភាពវៀចវេររបស់ នាង។ ប្រសិន នបើអ្នកព្យាយា មពត់នាង អ្នកនឹងធ្វើឱ្យនាងប្ប្ប្រាក់ ហើយការប្ប្ប្រាក់នោះ គឺ ការលែងលះ"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ១៥៣ មូស្លីមៈ១៤៦៨) គេងនៅជាមួយនាង

គប្បីលើបុរសត្រូវគេងជាមួយភរិិយា របស់ ខ្លួន ហើយមិនត្រូវគេងនៅជាមួយនាង តិិចជាងមួយថ្ងៃក្នុងចំណោមបួនថ្ងៃឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ចាំបាច់លើបុរសជាស្វាមីផង ដែរត្រូវបែងចែកវេនគ នារវាងប្ររពន្ធធទាំងឡាយរបស់ ខ្លួនដោយយុត្តិិធម៌ ប្រសិន នបើគេមាន ប្ររពន្ធធលើសពីមួយនាក់។ ការពារនាង ពីព្រោះនាងជាកិិត្តិិយស និងជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ គេ

នៅពេលដែលបុរសម្នាក់រៀបការជាមួយស្ត្រីម នាក់ នាងបានក្លាយជា "ទំនួល ខុសត្រូវ"របស់ គេ ដែលចាំបាច់លើគេត្រូវតែការពារកិិត្តិិយសនេះ ទោះបីជាឈា ន ដល់ស្លាប់ក៏ដោយ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកដែលត្រូវ គេសម្លាប់ដោយសារតែការពារគ្រួសាររបស់ ខ្លួន គឺជាអ្នកពលី(ស្ហាហ៊ីទ)"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៤២១ អាពូហ ទាវូទៈ៤៧៧២)

គ្រួសាររបស់អ្នក មិនត្រូវបញ្ចេញរឿងសមផងាត់រវាងប្តីប្ររពន្ធធឡើយ 6 7 8

ពិតណាស់ គេមិនអនុញ្ញាតឱ្យបុរសនិិយា យអំពីរឿងសមផងាត់ប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួន និងអ្វីដែលកើតឡើងរវាងប្ដីប្ររពន្ធធ ហើយផ្សព្វវផ្សាយនៅក្នុងចំណោមមនុស្សឡើយ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតណាស់ នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស ដែលស្ថិិ តនៅក្នុងលំដាប់ដែលអាក្ររក់បំផុតចំពោះអល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺ បុរសដែលរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីជាភរិិយា របស់ ខ្លួន ហើយនាងក៏បានរួមដំណេក ជាមួយ គេវិិញដែរ បន្ទាប់មក គេផ្សព្វវផ្សាយនូវប្ររ ការអាថ៌កំបាំងរបស់ នាង"។ (មូស្លីមៈ

គប្បីដោះស្រាយដោយការសន្ទនា គ នា ក៏ដូចជាផ្តតល់ដំបូន្មាន និងការប្រៀនប្ររដៅ ដើម្បីកែនូវកំហុស។ ប្តីអាចឈប់និិយា យរកប្ររ ពន្ធធ ប៉ុន្តែមិនត្រូវលើសពីបីថ្ងៃឡើយ។ បន្ទាប់មក គេអាច បោះបង់ ការរួមដំណេកជាមួយនាង ប៉ុន្តែមិនត្រូវចាកចេញពីផ្ទះឡើយ។ អ្នកស្រី អាអុីស្ហះ បាននិិយា យថា៖ "អ្នកនាំសារមិនដែលវាយអ្នកណាម នាក់នឹងដៃ របស់ លោកឡើយ លើកលែងតែក្នុងការប្ររយុ ទ្ធក្នុងផ្លូវអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះណោះ ហើយ លោកក៏មិនដែលវាយស្ត្រី ឬខ្ញុំបម្រើណាម នាក់ដែរ"។ (មូស្លីមៈ២៣២៧៨) បង្រៀន និងផ្តតល់ដំបូន្មានដល់នាង

ចាំបាច់លើបុរសជាស្វាមីត្រូវបង្គាប់ប្រើ និងហា មឃាត់ភរិិយា របស់ ខ្លួន និង ត្រូវយកចិិត្តតទុកដាក់លើប្ររក្សារទាំងឡាយដែលនាំពួកគេទៅកាន់ឋានសួគ៌ និង ការពារពួកគេពីភ លើងឋាននរក តាមរយៈការជួយសម្រួ លក្នុងការអនុវត្តនូវបទបញ្ជា ទាំងឡាយរបស់ អល់ឡោះ និងជំរុញនាងទៅលើវា ហើយត្រូវរារាំងមិនឱ្យប្ររព្រឹ [ត្តត នូវទង្វើទាំងឡាយដែលទ្ររង់បានហា មឃាត់ និងគេចចេញឱ្យឆផងាយអំពីវា។ ហើយ ចំពោះស្ត្រីវិិញក៏ដូចគ្នាដែរ គឺត្រូវយកចិិត្តតទុកដាក់លើការផ្តតល់ដំបូន្មានដល់ប្តីរបស់ ខ្លួន

គ្រួសាររបស់អ្នក 9 និងចង្អុលបង្ហាញស្វាមីទៅរកផ្លូវដែលល្អ អ និងអប់រំកូនៗឲ្យបានល្អត្រឹ[មត្រូវ។ អល់ឡោះ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ! ចូរពួកអ្នកការពារខ្លួនប្រាណរបស់ ពួកអ្នកនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ ពួកអ្នកឱ្យផុតពីភ លើងនរក ដែលវត្តុសម្រាប់ដុតវានោះ គឺមនុស្សនិងដុំថ្មម"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៦ៈៈ៦)។ ហើយអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "ហើយបុរស គឺជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើក្រុមគ្រួសាររបស់ ខ្លួន ហើយត្រូវទទទួលខុសត្រូវ ចំពោះអ្វីដែលគេគ្រប់គ្ររង នោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ២៤១៦ មូស្លីមៈ១៨២៩) គោរពលក្ខខខណ្ឌឌដែលកំណត់ដោយប្ររពន្ធធ

ប្រសិន នបើប្ររពន្ធធបានដាក់លក្ខខខណ្ឌឌសម្រាប់ខ្លួនរបស់ នាងលើកិិច្ចចការដែល គេអនុញ្ញាតនៅក្នុងពេលរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ ដូចជា ត្រូវតែមានលំនៅឋាន ត្រូវ ផ្គគត់ផ្គគង់ការចំណាយ ហើយប្តីយល់ព្ររមតាមលក្ខខខណ្ឌឌបែបនេះ គឺចាំបាច់លើបុរស ជាប្តីត្រូវតែបំពេញតាមលក្ខខខណ្ឌឌរបស់ ប្ររពន្ធធជាដាច់ខាត ពីព្រោះថាការរៀបអាពាហ៍ ពិិពាហ៍រវាងប្តីប្ររពន្ធធ ស្ថិិតក្នុងចំណោមកិិច្ចសន យាដ៏ធំធេងមួយដែលគេចាំបាច់ ត្រូវតែបំពេញវាជាដាច់ខាត។ ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"អ្វីដែលពួកអ្នកសក្តិិស មបំពេញវាបំផុតអំពីល ក្ខខណ្ឌឌនោះ គឺអ្វីដែលគេអនុញ្ញាត វាឱ្យពួកអ្នកក្នុងការទំនាក់ទំនងជាមួយការរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍"។ (អាល់ពូខរីៈ៤៨៥៦ មូស្លីមៈ១៤១៨) > ចាំបាច់លើស្វាមី ត្រូវគោរពលក្ខខខណ្ឌឌដែលលកំណត់ដោយប្ររពន្ធធដែលបាន រៀបរាប់នៅក្នុងកិិច្ចសន យាអាពាហ៍ពិិពាហ៍។

គ្រួសាររបស់អ្នក សិិទ្ធិិិរបស់ ប្តី ចាំបាច់ត្រូវគោរពប្តីដោយល្អប្ររសើរ អល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យបុរសនូវភាពជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើស្ត្រី មានន័យថា ទទទួលខុសត្រូវលើកិិច្ចចការ របស់ នាង ចង្អុលបង្ហាញនាង និងការថែរក្សានាង ដូចជាអ្នកគ្រប់គ្ររងត្រូវទទទួលខុសត្រូវលើអ្នកនៅក្នុងបន្ទុករបស់ គេដែរ។ អល់ឡោះបានផ្តតល់នូវលក្ខខណៈៈពិិសេស និងឋានៈមួយចំនួនដល់បុរសគឺ ដោយសារតែគេបានដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើបុរសនូវកាតព្វវកិិច្ចចផ្នែកហិិ រញ្ញញវត្ថុ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "បុរសទាំងឡាយជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើស្ត្រី ដោយសារអល់ឡោះបានលើកតម្កើងពួកគេឱ្យមានលក្ខខណៈពិិសេសជាងគ នា និងដោយសារតែបុរសមានភារកិិច្ចផ្គត់ផ្គគង់ទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេ(ដល់ ប្ររពន្ធធ)"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៣៤) ផ្តតល់តម្រូវការជូនប្តីដើម្បីទទទួលបានភាពរីករាយជាមួយខ្លួន ក្នុងចំណោមសិិទ្ធិិិរបស់ ប្តីទៅលើប្ររពន្ធធ គឺការផ្តតល់តម្រូវការជូនប្តីដើម្បី អាចទទទួលបានភាពរីករាយ និងការរួមដំណេកជាមួយខ្លួន ហើយគប្បីលើ ភរិិយាត្រូវតុបតែងខ្លួន និងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ប្តី។ ប្រសិន នបើប្ររពន្ធធបាន បដិិសេធមិនរួមដំណេកជាមួយស្វាមី(ដោយគ មានមូលហេតុសមរម្យ)ទេនោះ នាងនឹងធ្លាក់ក្នុងប្ររក្សារដែលគេហា មឃាត់ និងបានប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាបកម្មមដ៏ធំ លើកលែង តែមានមូលហេតុស្ររបច្បាប់(ដែលអាចបដិិសេធបាន) ដូចជា៖

មករដូវ បួស(កាតព្វវកិិច្ចច) មានជំងឺ និងអ្វីដែលស្ររដៀងនេះជាដើម។

អ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖ "នៅពេលដែលបុរសបានហៅប្ររពន្ធធ របស់ ខ្លួនមករួមដំណេកជាមួយ តែនាងបានបដិិសេធ ហើយគេក៏គេងទាំងខឹង ចំពោះនាងនោះ ម៉ាឡាអុីកាត់នឹង ដាក់បណ្តាសាចំពោះនាងរហូដែល់ភ្លឺ"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ០៦៥ មូស្លីមៈ១៤៣៦)

គ្រួសាររបស់អ្នក 3 4 5 ស្ត្រីមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលប្តីមិនចូលចិិត្តតចូលក្នុងផ្ទះឡើយ ក្នុងចំណោមសិិទ្ធិិិរបស់ ប្តីលើប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួនដែរនោះ គឺមិនត្រូវឱ្យអ្នក ដែលប្តីមិនពេញចិិត្តតចូលផ្ទះខ្លួនឡើយ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ស្ត្រីមិនអាចបួសស៊ូ ណិិត (បួសស្ម័គ្ររចិិត្តត)បានឡើយ ខណៈពេលដែលប្តីរបស់ នាងនៅមានវត្តមានជាមួយនាង ហើយនាងក៏មិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកណាម នាក់ ចូលផ្ទះប្តីរបស់ នាងឡើយ លើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតអំពីប្តីរបស់ នាង"។ (អាល់ពូខរីៈ៤៨៩៩) មិនត្រូវចេញពីផ្ទះឡើយ លើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីប្តីរបស់ នាង ក្នុងចំណោមសិិទ្ធិិិរបស់ ប្តីលើប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួនផងដែរនោះ គឺប្ររពន្ធធមិនអាច ចេញពីផ្ទះឡើយ លើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីប្តីរបស់ នាង ទោះបីជា ការអនុញ្ញាតដោយឡែកក្នុងការចេញទៅកន្លែងណាមួយច្បាស់លាស់ ឬការ អនុញ្ញាតទូទៅក្នុងការចេញពីផ្ទះទៅកន្លែ ងធ្វើការរបស់ នាង ឬទៅបំពេញ កិិច្ចចការរបស់ នាងក៏ដោយ។ បម្រើប្តី

គប បីលើប្ររពន្ធធត្រូវប ម្រើប្តីឲ្យបានសមរម្យកនុងការរៀបចំ ម្ហូបអាហា រ និងកិិច្ចចការផ្ទះទាំងឡាយ។

គ្រួសាររបស់អ្នក ពហុ ពន្ធ ធភាព

ជាគោលការណ៍រួមនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺបុរសត្រូវរៀបការនឹងស្ត្រីម នាក់(ឯក ពន្ធធភាព)ប៉ុណ្ណោះណោះដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងពីរក្លាយជាគ្រួសារមួយដែលមានក្តីស្ររឡាញ់ចំពោះ គ នា និងសុខសន្តិិភាពជាមួយគ នា។ ក៏ប៉ុន្តែ សាសនា ឥស្លាមក៏អនុញ្ញាតឲ្យបុរសរៀបការ នឹងស្ត្រីច្រើន(ពហុពន្ធធភាព)ផងដែរ(ដូចដែលមាននៅក្នុងច្បាប់បញ្ញញត្តិិដែលបញ្ចុះ ពីលើមេឃកាលពីមុនផងដែរ) ព្រោះវាមានហេតុផល និងផលប្ររ យោជន៍ជាច្រើន ចំពោះបុគ្គគលនិិ ងសង្គគម។ តែទោះជាបែបនេះក្តី ក៏សាសនា ឥស្លាមមិនបានទុកចោល កិិច្ចចការនេះដោយមិនមានគោលការណ៍ និងព្រំដែនកំណត់នោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិិញ សាសនានេះបានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍ និងលក្ខខខណ្ឌឌជាច្រើនដែលរារាំងមិនឲ្យ មានការបំពាន និងអំពើអយុ ត្តិិធម៌ទៅលើស្រ្តី ព្ររមទាំងថែរក្សានូវសិិ ទ្ធិិិនានារបស់ ស្ត្រី ផងដែរ ក្នុងចំណោមនោះគឺ៖

ភាពយុត្តិិធម៌ ចាំបាច់ត្រូវមានភាពយុត្តិិធម៌រវាងភរិិយាទាំងឡាយចំពោះបញ្ហាដែលទាក់ទង នឹងសម្ភារៈខាងក្រៅៅ ដូចជាការផ្គគត់ផ្គគង់ជីវភាព និងផ្ទះសម បែងជាដើម។ ជន ណាដែលគ្មានសមត្ថថភាពក្នុងការផ្តតល់ភាពយុត្តិិធម៌រវាងភរិិយាទាំងឡាយរបស់ ខ្លួនទេនោះ គឺគេមិនអនុញ្ញាតឲ្យយកប្ររ ពន្ធធច្រើនឡើយ ដោយយោងតាម បន្ទូលរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តែប្រសិន នបើពួក អ្នកមិនអាចផ្ដែល់ភាពយុត្ដិិធម៌(រវាងពួកនា

ង)បានទេនោះ ចូរពួកអ្នករៀបការ តែម នាក់បានហើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ៣)។ ការគ មានភាពយុត្តិិធម៌រវាងភរិិយា ទាំងឡាយ គឺជាបាបកម្មមដ៏អាក្ររក់បំផុតមួយផងដែរ ដូចដែលព្យាការីលោក បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាដែលមានភរិិយាពីរនាក់ ហើយលម្អៀងទៅ រកនរណាម នាក់ក្នុងចំណោមគេទាំងពីរ នៅថ្ងៃបរលោក រូបគេនឹងមកដល់ដោយ ចំហៀងខ្លួនម ខាងរបស់ គេផ្អៀង"។ (អាពូទើវូទៈ២១៣៣ ) ចំណែកឯភាពយុត្តិិធម៌ចំពោះក្តីស្ររឡាញ់ផ្នែកខាងក្នុង គឺពុំមែនជាកាតព្វវកិិច្ចច ចាំបាច់នោះឡើយ ព្រោះគេគ មានសមត្ថថភាពគ្រប់គ្ររងវាឡើយ។ នេះហើយជា អត្ថថន័យនៃបន្ទូលរបស់ អល់ឡោះ៖ "ហើយពួកអ្នក(ស្វាមី)នឹងមិនអាចផ្ដែល់

គ្រួសាររបស់អ្នក 2 4 3 ភាពយុតិ្ដដធម៌រវាងបណ្ដាស្រី្ដដ(ជាភរិិយា )ទាំងនោះឡើយ បើទោះជាពួកអ្នក ព្យាយា មយ៉ាងណាក៏ដោយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១២៩)។ លទ្ធធភាពក្នុងការចំណាយទៅលើភរិិយាទាំងឡាយ ចាំបាច់លើបុរសជាស្វាមីត្រូវតែជាអ្នកដែលមានលទ្ធធភាពក្នុងការចំណាយទៅលើ ភរិិយាទាំងអស់ របស់ ខ្លួន ពីព្រោះនេះគឺជាលក្ខខខណ្ឌឌមួយនៅក្នុងការរៀបការ លើកទីមួយ។ ដូចនេះ ចំពោះការរៀបការលើកទីពីរ គឺរឹតតែចាំបាច់ថែមទៀត។ មិនត្រូវរៀបការលើសពីបួននាក់នោះឡើយ នេះជាចំនួនច្រើនបំផុតដែលច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យរៀបការ ដូចដែលអល់ឡោះ ជាម្ចាស់ទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយប្រសិន នបើពួកអ្នកខ្លាចក្រែងមិនអាច ផ្ដែល់ភាពយុត្ដិិធម៌ចំពោះកេ្មមងកំព្រាបាននោះ ចូរពួកអ្នករៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ ជាមួយនារីណាដែលជាទីពេញចិិត្ដដសម្រាប់ពួកអ្នកចំនួនពីរ ឬបី ឬបួននាក់។ តែប្រសិន នបើពួកអ្នកមិនអាចផ្ដែល់ភាពយុត្ដិិធម៌(ដល់ពួកនា

ង)បាននោះ ចូរពួក អ្នករៀបការតែម នាក់ ឬ(រួមរស់ជាមួយ)ស្ដ្រីបម្រើដាច់ថ្លៃរបស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៤ៈ៣)។ ជនណាដែលបានចូលឥស្លាម ហើយគេមានភរិិយា ច្រើនលើស ពីបួននាក់ ចាំបាច់លើគេត្រូវជ្រើសរើសភរិិ យាបួននាក់ ហើយលែងលះអ្នកដែល នៅសល់។ មិនត្រូវរៀបការក្នុងពេលតែមួយជាមួយស្ត្រីមួយចំនួនដើម្បីការពារកុំឲ្យ ទំនាក់ទំនងរវាងសាច់ញាតិិត្រូវបានបំផ្លាញ ដែលមានដូចជា៖

ហា មឃាត់មិនឲ្យរៀបការជាមួយបងផង ជាមួយប្អូនផងក្នុងពេលតែមួយ ហា មឃាត់មិនឲ្យរៀបការជាមួយកមួយផង ជាមួយមីងបង្កើ តខាងម តាយរបស់ នាងផងក្នុងពេលតែមួយ។ ហា មឃាត់មិនឲ្យរៀបការជាមួយកមួយផង ជាមួយមីងបង្កើ តខាងឪពុករបស់ នាងផងក្នុងពេលតែមួយ។

គ្រួសាររបស់អ្នក > ការលែងលះ >សាសនា ឥស្លាមបានជំរុញឲ្យរក្សា ទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ ហើយឲ្យ ពួកគេព្យាយា មឲ្យអស់ ពីស មត្ថថភាព ដើម្បីរក្សាវាឲ្យនៅគង់វង្ស។ តែប្រសិន ន បើមានតម្រូវការលែងលះ នោះសាសនា ឥស្លាមតម្រូវឲ្យពួកគេអនុវត្តតា មច្បាប់ មួយចំនួនអំពីរឿងនេះផងដែរ។

សាសនា ឥស្លាមបានជំរុញឱ្យរក្សានូវកិិច្ចសន យាអាពាហ៍ពិិពាហ៍ជានិិច្ចច ហើយ ត្រូវបន្តតទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ឲ្យគង់វង្សរវាងប្តីប្ររពន្ធធទាំងពីរ រហូដែល់ស្លាប់។ ហើយអល់ឡោះបានឱ្យឈ្មោះអាពាហ៍ពិិពាហ៍ថា ជាកិិច្ចសន យាដ៏ថ្លៃថ្លា ហើយមិន អនុញ្ញាតឱ្យកំណត់ពេលវេលាបញ្ចច ប់អាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះឡើយ។ សាសនា ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់លើរឿងទាំងអស់ នេះ។ ពិតណាស់ ការដាក់ នូវច្បាប់ទាំងឡាយគឺសម្រាប់មនុស្ស ដើម្បីរស់នៅលើផែនដីនេះ។ ពួកគេមានចំណុច ទន់ខ្សោយជាលក្ខខណៈធម្មមជាតិិរបស់ ពួកគេ។ ដូចនេះហើយបានជាគេដាក់ច្បាប់លើ ពួកគេនូវរបៀបជម្រះអំពីកិិច្ចសន យានេះ ប្រសិន នបើមានការពិិបាកក្នុងការបស់នៅ ជាមួយគ នា បន្ទាប់ពីបានព្យាយា មផ្សះផ្សាអស់ ហើយ និងគ មានជម្រើសផ្សេងទៀត គឺគេត្រូវតែអនុវត្តតទៅតាមវិិធីជាក់ស្តែង និងយុត្តិិធម៌រវាងពួកគេទាំងពីរ។ នៅពេលដែលការមិនពេញចិិត្តត និងជម្លោះរវាងប្តីប្ររពន្ធធជាប់រហូតក្លាយជា បញ្ហាដែលមិនអាចផ្សះផ្សាទៀតបាន ការលែងលះក្លាយជាកត្តា្តាចាំបាច់សម្រាប់ ភាពរុងរឿង និងស្ថិិរភាពគ្រួសារ និងសង្គគមសម្រាប់ពួកគេទាំងពីរ។ ពីព្រោះ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របៀបនេះ វាមិនបានផ្តតល់នូវអត្ថថន័យពិតប្រាកដរបស់ វា នោះទេ ហើយការរំលាយអាពាហ៍ពិិពាហ៍(ដែលមានសភាពបែបនេះ) ជាប្ររក្សារ ដែលល្អ អដែលនាំឱ្យមានការខូចខាតតិិចជាងការបស់នៅជាមួយគ នា។

គ្រួសាររបស់អ្នក

ហេតុនេះហើយបានជាគេអនុញ្ញាតឱ្យមានការលែងលះដែលជាវិិធីសាស្ត្ររ ដើម្បីចាកចេញពីស្ថានភាពនេះ ហើយក៏ផ្តតល់សេរីភាពឲ្យពួកគេទាំងពីរអាចរៀបការ ផ្សេងទៀត ដែលសង្ឃឹមថានឹងទទទួលបានជាមួយនឹងអ្នកថ្មីនូវអ្វីដែលអ្នកមុនមិនមាន ហើយបានបញ្ជាក់ដូចនេះដោយបន្ទូលអល់ឡោះថា៖ "ប៉ុន្តែប្រសិន នបើគេទាំងពីរ បែកប្ប្ប្រាក់គ នា(លែងលះគ នា)នោះ អល់ឡោះនឹងផ្គគត់ផ្គគង់ដល់គេម នាក់ៗនូវលាភសក្កាការៈ ដ៏ទូលំទូលាយរបស់ ទ្ររង់។ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាទូលំទូលាយ មហាគតិិ បណ្ឌិិ ត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១៣០) ក៏ប៉ុន្តែឥស្លាមបានដាក់ច្បាប់ និងវិិន័យជាច្រើនដើម្បីគ្រប់គ្ររងលើបញ្ហានេះ ដែលក្នុង នោះមានដូចជា៖

ធាតុដើមរបស់ វា ការលែងលះគឺនៅក្នុងដៃរបស់ បុរស មិនមែននៅក្នុងដៃស្ត្រីទេ។ ចំពោះស្ត្រី នៅពេលដែលនាងមិនអាចបន្តតរួមរស់ជាមួយនឹងប្តីរបស់ ខ្លួនបាន ហើយ ប្តីក៏មិនព្ររមលែងលះនាងទៀត នោះ នាងអាចស្នើសុំ លែងលះពីចៅក្ររម ហើយ ចៅក្ររមអាចលែងលះឱ្យនាងបាន ប្រសិន នបើមានហេតុផលស មរម្យ។ គេអនុញ្ញាតឱ្យប្តីអាចត្ររឡ ប់ទៅរកប្ររ ពន្ធធរបស់ ខ្លួនវិិញបានបន្ទាប់ពីការលែងលះពីរ ដងរួច តែប្រសិន នបើ គេលែងលះនាងជាលើកទីបីហើយនោះ គឺប្តីមិនអាចត្ររឡ ប់ទៅ រស់នៅជាមួយនាងបានទេ រហូតទាល់តែនាងបានរៀបការជាមួយបុរសដទៃទៀត ដោយការរៀបការដែលត្រឹ[មត្រូវ។ ហើយការលែងលះតាមច្បាប់ឥស្លាមនោះ គឺ បុរសត្រូវលែងលះប្ររពន្ធធរបស់ ខ្លួននៅក្នុងពេលនាងជ្រះស្អាត ដោយមិនទាន់បាន រួមដំណេកជាមួយនាង។

គ្រួសាររបស់អ្នក > សិិទ្ធិិរបស់ឪពុកម្តាយ

គេចាត់ទុកភាពកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ និងការធ្វើល្អ អទៅចំពោះគាត់ទាំងពីរ ជាកិិច្ចចការដែលល្អ អប្ររសើរបំផុត ហើយទទទួលបានផលបុ ណ្យច្រើនអំពីអល់ឡោះ។ ពិតណាស់ អល់ឡោះបានភ្ជាប់ការធ្វើល្អ អចំពោះឪពុកម្តាយជាមួយនឹងការគោរពសក្កាការៈ ទៅចំពោះទ្ររង់ និងជំនឿទៅចំពោះទ្ររង់។

ហើយបានចាត់ទុកភាពកតញ្ញូ និងការធ្វើល្អ អទៅចំពោះគាត់ទាំងពីរ ជាមូលហេតុ ដ៏ចម្បងមួយ ដែលនាំឲ្យចូលឋានសួគ៌។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ឪពុក ម តាយ គឺជាទ្វារឋានសួគ៌ដែលល្អ អជាងគេ។ ហេតុនេះ ប្រសិន នបើអ្នកចង់បោះបង់ទ្វារនោះ ឬក៏ចង់ថែរក្សាវា គឺអាស្រ័យលើអ្នក"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៩០០)

គ្រោះថ្នាក់នៃទង្វើ អកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ

ការអកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ គឺស្ថិិតក្នុងចំណោមអំពើបាបដ៏ធំបំផុតដែល ច្បាប់ឥស្លាមបានឯកភាពថា ត្រូវបានហា មឃាត់និងឱ្យប្រុងប្ររយ័ ត្ននអំពីវា ដូចដែល

គ្រួសាររបស់អ្នក អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ទៅកាន់មិិត្តតភក្តិិរបស់ លោកថា៖ "តើពួកអ្នកចង់ឱ្យខ្ញុំ ប្រាប់ពីបាបកម្មមដ៏ធំបំផុតឬទេ"? ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! ពួកយើងចង់"។ លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គឺការធ្វើ ស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម)ចំពោះអល់ឡោះ និងអកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ"។ (អាល់ពូខរីៈ ៥៩១៨)

ប្ររតិិបត្តិិតាមគាត់ទាំងពីរ លើកលែងតែប្ររក្សារដែលប្ររឆាំ ងនឹងអល់ឡោះ ចាំបាច់ត្រូវគោរពប្ររតិិបត្តិិតាមគាត់ទាំងពីរចំពោះប្ររក្សារទាំងឡាយណាដែល គាត់ទាំងពីរបានបញ្ជាប្រើ លើកលែងតែវាជាប្ររក្សារដែលប្ររឆាំ ងនឹងអល់ឡោះ មិនត្រូវគោរពតាមគាត់ទាំងពីរឡើយ ពីព្រោះគ្មានទេការ គោរពធ្វើតាមមនុស្ស លោកដែលត្រូវបានគេបង្កើ តក្នុងប្ររក្សារដែលប្ររឆាំ ងនឹងអល់ឡោះដែលជា អ្នកបង្កើតនោះ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងបានបង្គាប់ប្រើ មនុស្សលោកឱ្យធ្វើល្អ អចំពោះឪពុកម្តាយរបស់ ខ្លួន។ តែប្រសិន នបើគាត់ទាំងពីរបង្ខំអ្នក ឱ្យធ្វើ ស្ហុីរិិកចំពោះយើងនូវអ្វីដែលអ្នកគ្មានចំណះដឹងនឹងវាទេនោះ ចូរអ្នកកុំប្ររតិិបត្តិិ តាមពួកគាត់ទាំងពីរឱ្យសោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៩ៈៈ៨)

ធ្វើល្អ អជាមួយគាត់ទាំងពីរ ជាពិិសេសក្នុងពេលគាត់ទាំងពីរចាស់ជរា

អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយម្ចាស់របស់ អ្នកបានបញ្ជាថា ពួកអ្នក មិនត្រូវគោរពសក្កាការៈក្រៅៅពីទ្ររង់ឡើយ ហើយត្រូវតែធ្វើល្អ អទៅចំពោះឪពុកម្តាយ។ ប្រសិន នបើម នាក់នៃគាត់ទាំងពីរ ឬគាត់ទាំងពីរមានវ័យចាស់ជរានៅជាមួយអ្នក ចូរអ្នក កុំនិិយា យទៅកាន់គាត់ទាំងពីរនូវពាក្យសំដីមិនសមរម្យ ឬគំហកដាក់គាត់ទាំងពីរ ឱ្យសោះ។ តែអ្នកត្រូវនិិយា យទៅកាន់គាត់ទាំងពីរនូវពាក្យសម្ដីណាដែលទន់ភ្លន់ បំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៧ៈ២៣)

ក្នុងវាក្យខណ្ឌឌនេះបានបញ្ជាក់ថា ទ្ររង់បានដាក់កាតព្វវកិិច្ចលើមនុស្សលោក ឱ្យ គោរពប្ររតិិបត្តិិតាម ឪពុកម្តាយរបស់ ខ្លួន ហើយមិនត្រូវប្រើ ពាក្យសំដីមិនសមរម្យ ឬគំហកដាក់គាត់ទាំងពីរឡើយ ជាពិិសេស ក្រោោយពេលគាត់ទាំងពីរចាស់ជរា និង ទន់ខ្សោយ សូម្បីវាគ្រាន់តែជាកាយវិិការមិនសមរម្យ ដោយមិនបានប្រើពាក្យសម្តី ក៏ដោយ។

គ្រួសាររបស់អ្នក

ឪពុកម្តាយជាអ្នកគ្មានជំនឿ

ចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ គោរពតាមពួកគាត់ និងធ្វើ ល្អចំពោះគាត់ សូម្បីតែគាត់ជាអ្នកគ្មានជំនឿក៏ដោយ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយប្រសិន នបើគាត់ទាំងពីរ(ឪពុកម្តាយ)ព្យាយា មជំរុញឱ្យអ្នកធ្វើស្ហុីរិិកជាមួយ យើង(អល់ឡោះ)នូវអ្វី ដែលអ្នកមិនបានដឹងអំពីវាទេនោះ ចូរអ្នកកុំស្តាប់បង្គាប់គាត់ ទាំងពីរឱ្យសោះ។ តែអ្នកត្រូវកតញ្ញូចំពោះគាត់ទាំងពីរនៅក្នុងលោកិិយនេះដោយ អំពើល្អ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣១ៈៈ១៥) > សិិទ្ធិិរបស់កូន ជ្រើសរើសភរិិ យាដ៏ល្អម នាក់ដើម្បីក្លាយជាម តាយសម្រាប់កូនៗ ព្រោះវាជាអំណោយដ៏ ធំធេងបំផុតដែលឪពុកផ្តតល់ជូនឱ្យកូនៗរបស់ ខ្លួន។ ដាក់ឈ្មោះដែលពិិរោះ និងល្អឲ្យពួកគេ ពីព្រោះវានឹងក្លាយជាសញ្ញាយ៉ាងជាក់លាក់ សម្រាប់កូន។

គ្រួសាររបស់អ្នក ត្រូវអប់រំពួកគេឱ្យបានល្អ និងបង្រៀនពួកគេអំពីគោលគ្រឹះ[នៃសាសនា និងធ្វើឱ្យ ពួកគេស្ររលាញ់ ទៅចំពោះវា។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពួកអ្នកគ្រប់គ នា សុទ្ធធតែជាអ្នកគ្រប់គ្ររង ហើយពួកអ្នកនឹងត្រូវទទទួលខុសត្រូវនូវអ្វីដែលអ្នកគ្រប់គ្ររង នោះ។ មេដឹកនាំគឺជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើប្ររជាជន ហើយ គេត្រូវទទទួលខុសត្រូវចំពោះ ពួកគេ។ បុរសគឺជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើក្រុមគ្រួសាររបស់ ខ្លួន ហើយគេជាអ្នកទទទួល ខុសត្រូវចំពោះពួកគេ។ ស្ត្រីគឺជាអ្នកគ្រប់គ្ររងលើផ្ទះប្តីរបស់ នាង និងកូនៗរបស់ គេ ហើយនាងជាអ្នកទទទួលខុសត្រូវចំពោះពួកគេ។ ហេតុនេះ ពួកអ្នកទាំងអស់ គ នា ជាអ្នកគ្រប់គ្ររង ហើយពួកអ្នកទាំងអស់ គ នា នឹងត្រូវទទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្នកដែល នៅក្រោោមការគ្រប់គ្ររងរបស់ ខ្លួន"។ (អាល់ពូខរីៈ២៤១៦ មូស្លីមៈ១៨២៩)។ ឪពុកម្តាយត្រូវចាប់ផ្តើមបង្រៀនកូនៗរបស់ ខ្លួនពីប្ររ ការណាដែលសំខាន់ជាងគេ បំផុតនោះ ហើយប្ររក្សារសំខាន់បំផុតដែលត្រូវចាប់ផ្តើមអប់រំពួកគេមុនគេនោះ គឺអំពីគោលជំនឿដ៏ត្រឹ[មត្រូវជ្រះស្អាតអំពីស្ហុី រិិក(ពហុទេពនិិយម) និងប្ររក្សារ បង្កើ តថ្មីក្នុងសាសនា (ពិិទអះ)។ បន្ទាប់មក បង្រៀនអំពីការគោរពសក្កាការៈ ជាពិិសេសការប្ររតិិបត្តិិស ឡាត។ បន្ទាប់មកទៀត បង្រៀនពួកគេអំពីសុ ជីវធម៌ និងសីលធម៌ដែលគេកោតសសើរ និងរាល់អ្វី ដែលមានតម្លៃ និងល្អប្ររសើរ សម្រាប់ជីវិតរស់នៅ។ ទាំងនេះគឺក្នុងគោលបំណងបម្រើឲ្យការគោរពប្ររតិិបត្តិិទៅ ចំពោះអល់ឡោះ។ ផ្គគត់ផ្គគង់ជីវភាព៖ ចាំបាច់លើឪពុកត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់ប្ប្ប្រាក់ដល់កូនៗទាំងប្រុសទាំងស្រី ហើយមិនអនុញ្ញាត ឱ្យគេកាត់បន្ថថយ ឬបោះបង់ចោលឡើយ។ ប៉ុន្តែចាំបាច់លើ ឪពុកត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់ដល់កូនៗឲ្យ បានល្អអត្រឹ[មត្រូវ ទៅតាមសមត្ថថភាព និងលទ្ធធភាព របស់ ខ្លួន។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាដែលបោះបង់ ចោលការផ្គគត់ផ្គគង់អាហា រដល់អ្នកដែលគេមានកាតព្វវកិិច្ចត្រូវផ្គគត់ផ្គគង់នោះគឺគេ នឹងទទទួលបាបកម្មម"។ (អាពូហ ទាវូទៈ១៦៩២)។ ហើយអ្នកនាំសារលោកបាន មានប្ររសាសន៍ចំពោះការគ្រប់គ្ររង និងការផ្គគត់ផ្គគង់លើកូនស្រីដោយឡែកថា៖

"បុគ្គគល ណាហើយដែលមានកូនស្រីច្រើននៅក្រោោម ការគ្រប់គ្ររងរបស់ ខ្លួន ហើយ គេអប់រំពួកនា ងបានល្អនោះ ពួកនា ងនឹងក្លាយជារបាំងការពារគេពីភ លើងនរក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦៤៩ មូស្លីមៈ២៦២៩)

គ្រួសាររបស់អ្នក មានភាពយុត្តិិធម៌រវាងកូនៗ ទាំងប្រុសទាំងស្រី ដូចដែលអ្នកនាំសារបានមាន ប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចទៅចំពោះអល់ឡោះ ហើយចូរពួកអ្នក ផ្តតល់ភាពយុត្តិិធម៌រវាងកូនៗរបស់ ពួកអ្នក"។ (អាល់ពូខរីៈ២៤៤៧ មូស្លីមៈ

១៦២៣)។ ដូចនេះ គេមិនអនុញ្ញាតឱ្យលើកតម្កើង ឬស្ររឡាញ់កូនស្រីជាង កូនប្រុស នោះទេ ហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យលើកតម្កើង ឬស្ររឡាញ់កូនប្រុស ជាង កូនស្រីនោះដែរ ពីព្រោះធ្វើដូចនោះនឹងនាំឱ្យមានវិិនាសកម្មម ។

គ្រួសាររបស់អ្នក

សីលធម៌របស់អ្នក សីលធម៌ និងសុជីវធម៌ គឺជាផ្នែកមួយនៃសាសនា ឥស្លាម ដែលភ្ជាប់ទៅនឹងទិដ្ឋភាព ទាំងអស់ នៃជីវិតរបស់ គេ។ វាមានតម្លៃឧត្តុងឧត្តតម និងឋានៈខ្ពពស់បំផុត ហើយទាំងអស់ នេះ គឺមាននៅក្នុងបទប ញ្ញញត្តិិ និងច្បាប់នៃសាសនា ឥស្លាម។ ម្យ៉ាងវិិញទៀត ព្យាការី មូហាំម៉ាត់ត្រូវបានតែងតាំងមក គឺដើម្បីបំពេញសីលធម៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះនេះឯង។

មាតិិកា ឋានៈនៃសីលធម៌នៅក្នុងសាសនា ឥស្លាម សីលធម៌ល្អជាគោលបំណងចម្បងនៃការតែងតាំងព្យាការី មូហាំម៉ាត់មកកាន់មនុស្សលោក សីលធម៌ជាផ្នែកមួយនៃជំនឿ និងការជឿជាក់ សីលធម៌មានទំនាក់ទំនងនឹងការគោរពសក្កាការៈគ្រប់ប្ររភេទ គុណសម្បត្តិិដ៏អស្ចារ្យ និងផលបុ ណ្យយ៉ាងធំធេងដែល អល់ឡោះបានត្រៀុមទុកស ម្រាប់អ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អ លក្ខខណៈពិិសេសនៃសីលធម៌ល្អក្នុងសាសនា ឥស្លាម សីលធម៌ល្អ គឺមិនមែនចំពោះតែលើប្ររភេទមនុស្សណាមួយ ជាក់លាក់ឡើយ សីលធម៌ល្អមិនមែនចំពោះតែជាមួយមនុស្សលោកនោះឡើយ សីលធម៌ល្អត្រូវមានគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់ នៃជីវិត សីលធម៌ល្អត្រូវមាននៅគ្រប់កាលៈទេសៈៈទាំងអស់ ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតព្យាការី និងសីលធម៌ដ៏ល្អរបស់ លោក ឱនលំទោន មេត្ដាករុណា យុត្តិិធម៌ សប្បុរស និងចិិត្ដដទូលាយ

សីលធម៌របស់អ្នក ឋានៈៈនៃសីលធម៌ល្អអនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម

សីលធម៌ ល្អជាគោលបំ ណងចម បង

នៃការតែងតាំងព្យាការីមូហាំម៉ាត់មក កាន់មនុស្សលោក អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ទ្ររង់គឺជា អ្នកដែលបានចាត់តាំងអ្នកនាំសារម នាក់អំពី ពួកគេក្នុងចំណោមពួកអវិិជ្ជា ដោយគេសូត្ររ វាក្យខណ្ឌឌទាំងឡាយ របស់ ទ្ររង់ឱ្យពួកគេស្តាប់ និងសម្អាតពួកគេ(ពីប្ររ ការស្ហុីរិិក)"។ (គម្ពីរ គួរអាន ៦២ៈៈ២)។ អល់ឡោះបានផ្តតល់ឱ្យអ្នក ដែលមានជំនឿដោយតែងតាំងអ្នកនាំសារម នាក់

និងការឈ នានីស ហើយនិងជម្រះ សម្អាត ពាក្យសំដី ទង្វើ និងទម្លាប់មិនល្អ។ ព្យាការី បានមានប្ររសាសន៍យ៉ាងច្បាស់ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ គេបាន ចាត់តាំងខ្ញុំមក គឺដើម្បីបំពេញនូវសី លធម៌ ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ"។ (អាល់ពៃហាគីៈៈ២១៣០១)។ ដូចនេះ មួយកនុងចំណោមហេតុផលចម បងនៃការតែងតាំងនេះ គឺជាការលើកតម្កើង និង ភាព ខ្ពពង់ខ្ពពស់ នៃសីលធម៌បុគ្គគល និងសង្គគម។

សីលធម៌ជាផ្នែកមួយនៃជំនឿ និងការជឿជាក់ នៅពេលដែលគេសួរអ្នកនាំសារថា៖ "តើអ្នកដែលមានជំនឿបែបណាដែលល្អ អ ជាងគេនោះ"? លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គឺអ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អជាងគេ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១១៦២ អាពូហ ទាវូទៈ៤៦៨២)។ អល់ឡោះបានឲ្យឈ្មោះជំនឿថា ជាអំពើល្អ ដោយអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ការតម្ររង់មុខរបស់ ពួកអ្នកឆ្ពោះទៅ ទិិសខាងលិិចនោះមិនចាត់ទុកជាអំពើល្អឡើយ។ ប៉ុន្តែអំពើល្អនោះគឺអ្នកណា ដែលមាន ជំនឿលើអល់ឡោះ និងថ្ងៃបរលោក បណ្តាម៉ាឡាអុីកាត់របស់ ទ្ររង់ ព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ និងបណ្តាព្យាការី"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៧៧)។ អំពើល្អគឺជាពាក្យដ៏ទូលំទូលាយដែល

២.

សីលធម៌របស់អ្នក ក្តោបលើប្ររក្សារល្អអគ្រប់ប្ររភេទអំពីសីល ធម៌ ពាក្យសំដី និងកាយវិិការ។ ដូចនេះហើយ បានជាអ្នកនាំសារមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អំពើល្អ គឺសីលធម៌ល្អ"។ (មូស្លីមៈ២៥៥៣)

វាបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ នៅក្នុងប្ររសាសន៍របស់ អ្នកនាំសារថា៖ "ជំនឿមាន ច្រេីនជាង៦០ផ្នែក។ លំដាប់ខ្ពពស់បំផុត នោះ គឺការ ពោលពាក្យ "ឡើអុីឡើហា អុិិលល ល់ ឡោះ" (គ មានទេម្ចាស់ ដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ ត្រឹ[មត្រូវ គឺមានតែអល់ឡោះ) ហើយ លំដាប់ក្រោោមបំផុត គឺការយកអ្វីដែលបង្កករបញ្ហាដល់អ្នកធ្វើដំណើរចេញពីផ្លូវ ហើយការ ខ្មាសអៀន ក៏ជាផ្នែកមួយនៃជំនឿដែរ"។ (មូស្លីមៈ លេខ៣៥) សីលធម៌មានទំនាទំនងនឹងការគោរពសក្កាការៈគ្រប់ប្ររភេទ អល់ឡោះមិនបានបញ្ជាប្រើឱ្យធ្វើការគោរពសក្កាការៈអ្វីមួយឡើយ លើកលែងតែទ្ររង់ បានណែនាំអំពីគោលដៅរបស់ វា គឺសីលធម៌ល្អ ឬផលបុ ណ្យរបស់ វាមកលើខ្លួនឯង ផ ទាល់ ឬសង្គគម។ ឧទាហរណ៍ដែលបញ្ជាក់ដូចនេះ គឺមាន ច្រើន ក្នុងនោះមានដូចជា៖

ការសឡាត៖ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នកប្ររតិិ បត្តិិស ឡាត។ ពិតប្រាកដណាស់ សឡាតអាចហា មឃាត់អំពីការប្ររព្រឹ [ត្តតអសីលធម៌ និងអំពើទុច្ចរិិត"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៩ៈៈ៤៥) ការបរិិច្ចាគទាន៖ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) យកការបរិិច្ចាគពីទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ ពួកគេមួយចំនួនដើម្បីជម្រះ និងសំអាត(បាបកម្មម) ពួកគេដោយការបរិិច្ចាគនេះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៩ៈៈ១០៣)។ ការបរិិច្ចាគទានពិតប្រាកដ នោះ គឺការធ្វើអំពើល្អចំពោះមនុស្ស និងចូលរួមរំលែកទុក្ខពួកគេ ហើយវាក៏ជាការអប់រំ ខ្លួន និងជម្រះ សម្អាតអំពីសីល ធម៌អាក្ររក់ផងដែរ។

ការបួស៖ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះបានដាក់ កាតព្វវកិិច្ចបួសមកលើពួកអ្នក ដូចដែលទ្ររង់ បាន ដាក់កាតព្វវកិិច្ចបួសនេះទៅលើ ពួកអ្នកជំនាន់មុនៗដែរ ដើម្បីឱ្យពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះ"។(គម្ពីរគួរអាន ២ៈ១៨៣)។ មានអត្ថថន័យថា៖ ការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះដោយធ្វើតាមអ្វី ដែលទ្ររង់ បានបង្គាប់បញ្ជាប្រើ និងជៀសឆផងាយពីអ្វីដែលទ្ររង់បានហា មឃាត់។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"នរណាហើយដែលមិនបោះបង់ចោលនូវ

3.

សីលធម៌របស់អ្នក ពាក្យសំដីអាក្ររក់ហើយនៅតែធ្វើវានោះ សម្រាប់អល់ឡោះគឺរូបគេគ មានបានផល ប្ររយោជន៍អ្វីអំពីការបោះបង់អាហា រ និងភេសជ្ជៈរបស់ គេនោះឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ

១៨០៤)។ នរណាហើយដែលការបួសរបស់ គេមិនបានជះឥទ្ធិិិពលអ្វីដល់ខ្លួនរបស់ គេ និងសីលធម៌ របស់ គេជាមួយមនុស្សទេនោះ ពិតណាស់ រូបគេមិនបានទៅដល់ គោលដៅពិតប្រាកដនៃការបួសតមឡើយ។ គុណសម្បត្តិិដ៏អស្ចារ្យនិងផលបុ ណ្យយ៉ាងធំធេងដែលអល់ឡោះបានរៀបចំ សម្រាប់អ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អ មានភស្តុ តាងជាច្រើនអំពីគម្ពីរគួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការីដែលទាក់ទង នឹងវាដូចជា៖

វាគឺជាទង្វើ កុសល ដែលធផងងន់ជាងគេនៅលើជញ្ជី ងនៅថ្ងៃបរលោក៖

ព្យាការីលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ មានអ្វីមួយដែលមានទមផងន់លើជញ្ជី ង(នៅ ថ្ងៃបរលោក)ធផងន់ជាងសីលធម៌ល្អនោះឡើយ។ សម្រាប់ អ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អា ច នឹងឈា នទៅដល់ឋានៈរបស់ អ្នកបួស និងអ្នកស ឡាត"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២០០៣) វាជាមូលហេតុដ៏ចម្បងមួយ ដែលនាំឱ្យបានចូលឋានសួគ៌៖

ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្ររក្សារដែលធ្វើឱ្យមនុស្សចូលឋានសួគ៌ច្រើន ជាងគេ គឺការកោតខ្លាចអល់ឡោះ និងសីលធម៌ល្អ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២០០៤ អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ៤២៤៦) អ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អ ជាមនុស្សដែលមានឋានៈជិិតទៅចំពោះអ្នកនាំសារបំផុត នៅថ្ងៃបរលោក៖

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលខ្ញុំស្ររលាញ់ ជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នក និងនៅជិិតខ្ញុំជាងគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺអ្នក ដែលមានសីលធម៌ល្អជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២០១៨) រូបគេនឹងបានចូលនៅក្នុងឋានសួគ៌លំដាប់ខ្ពពស់ជាងគេដោយមានការធានា និងការ

ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ខ្ញុំជាអ្នកធានានូវផ្ទះមួយនៅក្នុងឋានសួគ៌

4.

សីលធម៌របស់អ្នក លំដាប់ទាបជាងគេសម្រាប់ជនណាហើយដែលបោះបង់ចោលការឈ្លោះប្ររកែកគ្នា សូម្បីតែខ្លួនត្រូវក៏ដោយ។ ខ្ញុំក៏ធានានូវផ្ទះមួយ នៅចំកណ្តាលនៃឋានសួគ៌សម្រាប់ អ្នកដែលបោះបង់ការភូតកុហក សូម្បីតែនៅក្នុងការ លេងសើចក៏ដោយ។ ហើយខ្ញុំ ក៏ធានានូវផ្ទះមួយទៀតនៅក្នុងឋានសួគ៌លំដាប់ខ្ពពស់ជាងគេ សម្រាប់អ្នកដែលមាន សីលធម៌ល្អ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ៤៨០០) លក្ខណៈៈពិិសេសនៃសីលធម៌ល្អអក្នុងសាសនាឥស្លាម

សីលធម៌ល្អនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមមានលក្ខខណៈពិិសេស និងចំណុចសំខាន់ មួយចំនួនដែលមានតែនៅក្នុងសាសនាដ៏ឧត្តុងឧត្តតមនេះមួយគត់ ដូចជា៖

អល់ឡោះបានបង្កើ តមនុស្សឲ្យមានមុខមាត់ ពណ៌សម្បុរ និងភាសាខុសៗ គ នា។ តែពួកគេនៅលើជញ្ជី ងរបស់ អល់ឡោះ គឺមានលក្ខខណៈស្មើភាពគ នាដោយមិន មាននរណាម នាក់អំពីពួកគេល្អជាងនរណាម នាក់ឡើយ លើកលែងតែសេចក្តីជំនឿ ការ កោតខ្លាច និងអំពើល្អរបស់ ពួកគេប៉ុណ្ណោះណោះ ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"មនុស្សលោកទាំងឡាយ! ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើ តពួកអ្នកពីបុរសនិង ស្ត្រី ហើយយើងធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានជនជាតិិនិងកុលសម្ព័ន្ធធជាច្រើនដើម្បីឱ្យពួកអ្នក ស្គាល់គ នាទៅវិិញទៅមក។ ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលថ្កុំថ្កើងជាងគេចំពោះអល់ឡោះ ក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៩ៈៈ១៣)

សីលធម៌ល្អ បញ្ជាក់ពីទំនាក់ទំនងល្អរវាងអ្នកមូស្លីមនិងមនុស្សដទៃទៀតដោយ មិនមានភាពខុសគ្នាឡើយរវាងអ្នកមាននិងអ្នកក្ររ អ្នកឋានៈខ្ពពង់ខ្ពពស់និងអ្នកមានឋានៈ តូចទាប អ្នកស បែកខ្មៅៅនិងអ្នកស បែកស ឬជនជាតិិអារ៉ាប់និងជនជាតិិដទៃទៀតនោះ ឡើយ។

សីលធម៌ជាមួយនឹងអ្នកមិនមែនមូស្លីម

អល់ឡោះបានប្រើឱ្យធ្វើអំពើល្អទៅចំពោះអ្វីគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ ។ ភាពយុត្តិិធម៌ សប្បុរសធម៌ និងក្តីមេ្តាករុណា គឺជាសីលធម៌របស់ អ្នកមូស្លីម ដែលគេត្រូវយកចិិត្តត

សីលធម៌របស់អ្នក ទុកដាក់ទាំងឥរិិយាបទ និងពាក្យសំដីរបស់ គេជាមួយនឹងអ្នកមូស្លីម និងអ្នកមិនមែន មូស្លីម ហើយចាំបាច់ត្រូវតែថែរក្សាសីលធម៌ល្អនោះ ដោយសារវាជាមាន គ៌ាសម្រាប់ អំពាវនាវអ្នកមិនមែនមូស្លីមឱ្យចូលក្នុងសាសនាដ៏ថ្កុំថ្កើងនេះ។ អល់ឡោះបានមាន បន្ទូលថា៖ "អល់ឡោះមិនហា មឃាត់ពួកអ្នកក្នុងការធ្វើល្អ អ និងផ្តតល់ភាពយុត្តិិធម៌ចំពោះ ពួកដែលមិនបានធ្វើ សង្រ្គាXមប្ររឆាំ ងនឹងពួកអ្នកនៅក្នុងសាសនា និងមិនបានបណ្តេញ ពួកអ្នកចេញពីលំ នៅឋានរបស់ ពួកអ្នកឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះស្ររលាញ់ បណ្តាអ្នកដែលប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវភាពយុត្តិិធម៌"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦០ៈៈ៨)

ប៉ុន្តែអល់ឡោះបានហា មឃាត់ពួកយើងមិនឱ្យគាំទ្ររអ្នកដែលមិនមែនមូស្លីម និងស្ររលាញ់អ្វីដែលពួកគេកំពុងប្ររព្រឹ [ត្តតប្រឆាំ ងនឹងសាសនា របស់ យើងឡើយ ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានហា មឃាត់ ពួកអ្នកមិនឱ្យបង្កើ តមិិត្តតភាពជាមួយពួកដែលបានធ្វើ សង្រ្គាXមប្ររឆាំ ងនឹងពួកអ្នកនៅ ក្នុងសាសនា និងបានបណ្តេញពួកអ្នកចេញពីលំ នៅឋានរបស់ ពួកអ្នក ហើយពួកគេ ជួយអ្នកដទៃបណ្តេញពួកអ្នកទៀតនោះឡើយ។ អ្នកណាហើយដែលយកពួកគេធ្វើ ជាមិិត្តត អ្នកទាំងនោះគឺជាអ្នកដែលបំពាន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦០ៈៈ៩) អ្នកមូស្លីមមានទំនាក់ទំនងប្ររកប ដោយសីលធម៌ល្អជាមួយមនុស្សគ្រប់រូប បើ ទោះបីជាជាតិិសាសន៍ ឬសាសនាខុសគ្នាក៏ដោយ។

សីលធម៌របស់អ្នក

អ្នកនាំសារបានប្រាប់យើងអំពីស្ត្រី ម នាក់ដែលចូលឋាននរកដោយសារតែនាង បានឃុំឃាំងឆ្មាមួយកបាលរហូតទាល់តែស្លាប់ដោយសារក្សារស្រេកឃ្លាន។ ហើយ លោកបានប្រាប់យើងអំពីបុរសម្នាក់ ដែលអល់ឡោះបានជម្រុះចោលនូវបាបកម្មមរបស់ គេដោយសារគេបានផ្តតល់ទឹកដល់សត្វវឆ្កែនៅពេលដែលវាស្រេកទឹកខ្លាំង។ ព្យាការីបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ស្រ្តីម នាក់បានចូលឋាននរកដោយសារឆ្មាមួយកបាលព្រោះតែ នាងបានឃុំឃាំងវាទុកដោយមិនឱ្យចំណីវាស៊ី ហើយក៏មិនដោះលែងវាឱ្យដើររក ចំណីនៅលើផែនដីដោយខ្លួនឯងដែរ"។ (អាល់ពូខរីៈ៣ ១៤០ មូស្លីមៈ២៦១៩)

ហើយព្យាការីក៏មានប្ររសាសន៍ផងដែរថា៖ "នៅពេលដែលបុរសម្នាក់កំពុង ដើរតាមផ្លូវមួយ ស្រាប់តែគេស្រេកទឹកយ៉ាងខ្លាំង។ ពេលនោះ គេក៏បានឃើញអណ្តូង មួយ ហើយក៏បានចុះទៅផឹកទឹកអណ្តូ ងនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានចេញមកវិិញ។ ខណៈពេលនោះ គេបានឃើញសត្វវឆ្កែមួយកបាលកំពុងតែយកអណ្តាតរបស់ វាលិិទ្ធធ ដីភក់ដោយការស្រេកទឹកខ្លាំង។ បុរសនោះក៏គិិតថា ឆ្កែនេះកំពុងតែស្រេកទឹក ខ្លាំងដូចខ្ញុំមុននេះអញ្ចឹ[ង រួចបុរសនោះក៏បានចុះទៅក្នុងអណ្តូងម្តតងទៀត និងបាន ដួសទឹក ដាក់ពេញស្បែកជើង បន្ទាប់មក ខាំវានឹងមាត់របស់ គេ រហូតឡើងផុតពី អណ្តូង ហើយក៏ យកវាឱ្យឆ្កែនោះផឹក។ អល់ឡោះបានថ្លែងអំណរគុណទៅចំពោះ បុរសនោះ និងបានអភ័យទោស ឱ្យរូបគេ។ ពួកគេបានសួរថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! តើពួកយើងធ្វើល្អ អចំពោះសត្វវធាតុបានទទទួលផលបុ ណ្យដែរឬ"? លោកបាន ឆ្លើយថា៖ "រាល់ការជួយសត្វទាំងអស់ ដែលមានជីវិត គឺទទទួលបានផលបុ ណ្យ"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦៦៣ មូស្លីមៈ២២៤៤)

ថែរក្សានិងការពារបរិិស្ថាន

សាសនា ឥស្លាមបានបង្គាប់ប្រើឱ្យយើងខិតខំថែរក្សាផែនដីនេះឱ្យប្រសើរជាង មុនដោយប្រើប្រាស់ធនធានធម្មមជាតិិរបស់ ផែនដី ដើម្បីកសាងអារ្យធម៌ និងចូលរួម ការអភិិវឌ្ឍន៍ បង្កើ នផលិិ តផលស ម្រាប់សុខុមាល ភាពទូទៅរបស់ មនុស្ស។ ទន្ទឹ[ម នឹងនោះ ក៏ព្យាយា មរក្សាធនធានទាំងនោះ និងការពារពីការបំពាន ឬខ្ជះខ្ជាយកនុងការ

សីលធម៌របស់អ្នក ធ្វើអាជីវកម្មមលើធនធានទាំងនោះ សូម្បីតែការបំផ្លាញនោះគឺដោយសារតែមនុស្ស សត្វវ ឬរុក្ខខជាតិិក៏ដោយ។ ពិតប្រាកដណាស់ វាជាការងា រដែលសាសនា ឥស្លាមច្រានចោល និងស្អប់ខ្ពើមជាទីបំផុត ហើយអល់ឡោះមិនស្ររឡាញ់ការបំផ្លាញនៅគ្រប់ទិដ្ឋភាព ទាំងអស់ នៃជីវិត ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយអល់ឡោះមិន ស្ររលាញ់អំពើវិិនាសកម្មម ឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២០៥) ជាការពិតណាស់ សាសនា ឥស្លាមបានខ្វវល់ខ្វាយអំពីបញ ហានេះជាខ្លាំងរហូត ដល់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់លោកបានផ្តែផ្តាំមកលើអ្នកមូស្លីមទាំងអស់ ឱ្យប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើល្អ និងចូលរួមក្នុងការដាំដុះលើផែនដី សូម្បីតែនៅក្នុងក្នុងគ្រាដែលមានចលាចល យ៉ាង ខ្លាំង ឬក្នុងកាលៈទេសៈៈដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាចយ៉ាងណាក៏ដោយ ដូចជាកើតមាន ថ្ងៃបរលោកជាដើម។ លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ប្រសិន នបើថ្ងៃបរលោកបាន មកដល់ហើយនៅក្នុងដៃរបស់ ពួកអ្នកមានកូនរុក្ខខជាតិិ ប្រសិន នបើអ្នកអាចដាំវាមុន ថ្ងៃបរលោកកើតឡើងនោះ ចូរអ្នកដាំវាចុះ"។ (អះម៉ាត់ៈៈ១២៩៨១)

សាសនា ឥស្លាមបានបញ្ជាក់ពីសារៈសំខាន់នៃសីលធម៌ចំពោះសមាជិិកគ្រួ សារ ទាំងអស់ ។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកដែលល្អ អជាងគេក្នុងចំណោមពួក អ្នកគឺអ្នកដែលបានធ្វើល្អ អជាងគេចំពោះភរិិយា របស់ ខ្លួន ហើយខ្ញុំជាអ្នកធ្វើល្អអជាងគេ ចំពោះភរិិយា របស់ ខ្ញុំ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ ៣៨៩៥) ពិតណាស់ អ្នកនាំសារគឺជាមនុស្សដែលល្អ អជាងគេបំផុត។ លោកបានជួយធ្វើកិិច្ចចការ ផ្ទះ និងជួយសម្រួ លការងា រដល់គ្រួសាររបស់ លោកមិនថាក្មេងឬចាស់ ដូចដែលភរិិយា របស់ លោក គឺលោកស្រី អាអុីស្ហះ បានរាយការណ៍មកថា៖ "លោកតែងជួយកិិច្ចចការ គ្រួសាររបស់ លោក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥០៤៨)។ មានន័យថា លោកបានជួយពួកគេ និងធ្វើរាល់កិិច្ចចការផ្ទះដែលគ្រួ សារលោកបានធ្វើ។ ហើយពេលខ្លះ លោកក៏លេងសើចជាមួយករុមគ្រួសាររបស់ លោកផងដែរ ដូចដែល ភរិិយា របស់ លោក អ្នកស្រី អាអុីស្ហះ បានរាយការណ៍មកថា៖ "ខ្ញុំបានរួមដំណើរជាមួយ

សីលធម៌របស់អ្នក នឹងអ្នកនាំសារក្នុងការធ្វើដំណើរមួយ របស់ លោកនៅពេលដែលខ្ញុំនៅក្មេងនិងស្គគម។ លោកបានសុំឱ្យមនុស្សធ្វើដំណើរទៅមុន ពួកគេក៏បានធ្វើដំណើរទៅមុន។ បន្ទាប់មក លោកក៏បាននិិយា យមកកាន់ខ្ញុំថា៖ "សូមអញ្ជើញមកនេះ ខ្ញុំនឹងទៅឱ្យដល់មុន អ្នក"។ ខ្ញុំបានចេញដំណើរយ៉ាងលឿនហើយខ្ញុំបានទៅដល់មុនលោក។ ហើយលោកមិនបាន និិយា យពីហេតុការណ៍នេះទៀតទេ។ ក្រោោយពេលដែលខ្ញុំបានឡើងទមផងន់ ហើយខ្ញុំ បានភ្លេចអំពីហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំបានអមដំណើរជាមួយលោកម្តតងទៀត នៅក្នុងការ ធ្វើដំណើរមួយរបស់ លោក។ លោកបានសុំឱ្យមនុស្សធ្វើដំណើរទៅមុន។ ពួកគេក៏បាន ធ្វើដំណើរទៅមុន។ បន្ទាប់មក លោកក៏បាននិិយា យមកកាន់ខ្ញុំថា៖ "សូមអញ្ជើញ មកនេះ ខ្ញុំនឹងទៅឱ្យដល់មុនអ្នក"។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនមុនលោក ប៉ុន្តែ លោកបានទៅដល់មុនខ្ញុំ។ ពេលនោះ លោកក៏បានសើចហើយនិិយា យថា៖ "នេះគឺ ដើម្បីស ងវិិញចំពោះការបរាជ័យពីមុនរបស់ ខ្ញុំ"។

ក្នុងពាណិិជ្ជកម្មម

ដោយសារក្សារស្ររឡាញ់របស់ មនុស្សចំពោះទ្ររព្យសម្បត្តិិ ទើបធ្វើឱ្យមនុស្ស ចង់បានហួសហេតុ និងធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ចូលទៅក្នុងប្ររក្សារហា មឃាត់។ សាសនា ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងងន់ពីសារៈសំខាន់នៃការគ្រប់គ្ររងវាប្ររកប ដោយសីលធម៌ល្អ ដើម្បី កុំឱ្យពួកគេធ្លាក់ចូលទៅប្ររក្សារទាំងនោះ។ ខាង ក្រោោមនេះ ជា ឧទាហរណ៍មួយចំនួន នៃ ចំណុចដែលឥស្លាម បានសង្កត់ធផងងន់លើ វា៖

ឥស្លាមបានហា មឃាត់មិនឱ្យមានការគេងបន្លំ ឬរំលោភបំពានលើភ្នែកជញ្ជីង ឡើយ ហើយបានព្ររមានដល់អ្នកដែលបានធ្វើទង្វើនេះនូវទណ្ឌឌកម្មមយ៉ាងធផងន់ធផងងរ បំផុត ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ភាពវិិនាសអន្ត តរាយគឺសម្រាប់ពួក អ្នកដែលគេងបន្លំ។ ជាពួកដែលទាមទារចង់បានគ្រប់ចំនួននៅពេលដែលពួកគេថ្លឹ[ង ឬវាល់ពីអ្នកដទៃ តែនៅពេលដែលពួកគេវាស់ឬវាល់ឬថ្លឹ[ងឱ្យអ្នកដទៃវិិញ គឺពួកគេធ្វើ ឱ្យខ្វះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៨៣ៈៈ១-៣) ជំរុញឲ្យមានការអធ្យាស្រ័យ និងភាពទន់ភ្លន់ក្នុងការលក់និងទិិញ៖ ព្យាការីបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "អល់ឡោះអាណិិតស្ររលាញ់បុរសម្នាក់ដែលអធ្យាស្រ័យកនុង ពេលលក់ ពេលទិិញ និងពេលទារបំណុល "។ (អាល់ពូខរីៈ១៩៧០)

សីលធម៌របស់អ្នក

ក្នុងឧស្សាហកម្មម

សាសនា ឥស្លាមបានសង្កត់ធផងន់ចំពោះឧស្សាហករនូវគោលការណ៍និងសីលធម៌ ជាច្រើនរួមមានដូចជា៖

ត្រូវធ្វើកិិច្ចចការឱ្យល្អឥតខ្ចោះ និងបង្កើ តផលិិ តផល ឲ្យបានល្អប្ររណិិ ត ដូចដែល ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះស្ររលាញ់ទៅចំពោះ អ្នកណាដែលធ្វើកិិច្ចចការបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ក្នុងចំណោមពួកអ្នក"។ (អាពូយ៉ាក់ឡាៈ ៤៣៨៦ អាល់ពៃហាគី នៅក្នុងហ្សុកអាពូល អុីម៉ានៈ៥៣១៣) គោរពពេលវេលា និងកិិច្ចសន យាដែលបានកំណត់។ ព្យាការីមានប្ររសាសន៍ថា៖

"សញ្ញាសម្គាល់ពួកពុតត្បុត(មូណាហ្វិិក)មានបី៖

មួយកនុងចំណោមនោះគឺ៖

"នៅពេលសន្យា គឺគេមិនបំពេញតាមសន្យា"។ (អាល់ពូខរីៈ៣៣ )

គ មានករណីលើកលែងឡើយនៅក្នុងសាសនា ឥស្លាមចំពោះការប្ររក្សាន់ខ្ជាប់ នូវសី លធម៌ ល្អ។ ជនមូស្លីមត្រូវអនុវត្តតា មក្បួនច្បាប់របស់ អល់ឡោះ និងប្ររក្សាន់នូវ សីលធម៌ល្អ ទោះបីជានៅក្នុងពេលធ្វើសង្គ្រាម ឬក្នុងកាលៈទេសៈៈលំបាកយ៉ាងណា ក៏ដោយ។ ហើយទោះមានគោលបំណងល្អត្រឹ[មត្រូវ តែមធ្យោបាយអាក្ររក់ឬអយុ ត្តិិធម៌ ក្នុងការធ្វើអ្វីមួយ គឺមិនអាចទទទួលយកបានឡើយ ទោះបីជាលទ្ធធផល នៃសកម្មមភាព នោះល្អ ឬវិិជ្ជមានក៏ដោយ។ ដោយសារបែបនេះហើយទើបសាសនា ឥស្លាមបាន ដាក់ចេញនូវច្បាប់ និងលក្ខខណៈវិិនិិច្ឆ័យដែលគ្រប់គ្ររងអាកប្បកិិរិិយា របស់ អ្នកមូស្លីម សូម្បីតែក្នុងគ្រាមានសង្រ្គាXមក៏ដោយ ដើម្បីកុំឱ្យឈា នទៅរកកំហឹង គ មានការអត់ឱន ស្អប់ខ្ពើម មានទំនោរព្យាបាទ និងអាត្មានិិយម។ សីលធម៌ឥស្លាមក្នុងពេលធ្វើសង្គ្រាម

សីលធម៌របស់អ្នក ភាពយុត្តិិធម៌ ព្រោះវាជិិតបំផុតក្នុងការកោតខ្លាចអល់ឡោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៥ៈ៨)។ មានន័យថា ចូរពួកអ្នកកុំធ្វើឱ្យការស្អប់ខ្ពើមរបស់ ពួកអ្នកទៅលើសត្រូវរបស់ ពួកអ្នក បញ្ជាឱ្យអ្នករំលោភបំពាន និងប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើអយុ ត្តិិធម៌ទៅលើសត្រូវរបស់ ពួកអ្នកឲ្យ សោះ។ ប៉ុន្តែចាំបាច់ពួកអ្នកត្រូវតែប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងភាពយុត្តិិធម៌នៅក្នុងពាក្យសំដី និង ទង្វើ របស់ ពួកអ្នក។

ការក្បត់សន្យានិងការបោកប្រាស់ ជាប្ររក្សារដែលត្រូវបានគេហា មឃាត់ សូម្បីតែ ជាមួយសត្រូវក៏ដោយ ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់ អល់ ឡោះមិនចូលចិិត្តតពួកដែលក្បត់កិិច្ចសន យាឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៨ៈ៥៨)

គេបានហា មឃាត់មិនឱ្យកម្ទេចសាកស ពឡើយ ដូចដែលអ្នកនាំសារបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកកុំកម្ទេចមនុស្ស"។ (មូស្លីមៈ១៧៣១)

អាពូហ ពាកើរ អាស្ស៊ីទ្ទីក ដែលជាមេដឹកនាំឥស្លាម ហើយជាមនុស្សដែលល្អ អ បំផុតក្នុងចំណោមមិិត្តតភក្តិិរបស់ ព្យាការីបានផ្តែផ្តាំទៅចំពោះលោក អូសាម៉ះ កូន ហ្ស៊េទ ខណៈពេលដែលគាត់ត្រូវបានគេតែងតាំងធ្វើជាមេទ័ពទៅឯប្ររទេស ស្ហាមថា៖

"ចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់កូនក្មេង មនុស្សចាស់ និងស្រ្តី ហើយមិនត្រូវដក ដើមល្មើ និងដុត បំផ្លាញវាចោលឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវកាប់ដើមឈើណាដែលផ្តតល់ផ្លែផ្កានោះដែរ។ មិនត្រូវសម្លាប់សត្វវពពែ សត្វវគោ ឬសត្វអូដ្ឋឋឡើយ លើកលែងតែសម្រាប់បរិិភោគ។ ហើយអ្នកនឹងឆ្លលង កាត់ ក្រុមដែលគោរពសក្កាការៈនៅក្នុងទីសក្កាការៈរបស់ ពួកគេ។ ដូចនេះ ចូរទុកឲ្យពួកគេគោរពសក្កាការៈតាមជំនឿរបស់ គេទៅចុះ"។ (អុិិពនូអាសាកៀរៈ២/៥០)

សីលធម៌របស់អ្នក ទិិដ្ឋភាពនៃជីវិតព្យាការី និងសីលធម៌ដ៏ល្អអរបស់លោក

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ លោកគឺជាគំរូនៃ សីលធម៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ មនុស្ស ជាតិិ។ ដូចនេះហើយទើបគម្ពីរគួរអានរៀបរាប់ អំពីសីល ធម៌ដ៏អស្ចារ្យរបស់ លោក ហើយ ភរិិយា របស់ លោកអ្នកស្រី អាអុីស្ហះ ក៏បាន រៀបរាប់ពីសីល ធម៌របស់ លោកដូចគ្នាដែរ ដោយបាននិិយា យ ថា៖ "សីលធម៌របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាមនុស្សដែលមាន សីលធម៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ លោក គឺគម្ពីរគួរអាន" មានន័យ ថា សីលធម៌និងការអនុវត្តតជាក់ស្តែងរបស់ លោក គឺយកគំរូតាមអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន។ ឱនលំទោន អ្នកនាំសារមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម នាក់ក្រោោកឈរឡើងក្នុងន័យលើកតម្កើង លោកនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិិញ លោកបានហា មឃាត់មិិត្តតភក្តិិរបស់ លោកមិន ឱ្យធ្វើដូចនោះទេ។ ទោះបីជាពួកគេស្ររលាញ់ព្យាការីខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ ពួកគេមិននាំគ នាក្រោោកឈរឡើងនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញព្យាការីមកដល់ នោះដែរ ដោយពួកគេបានដឹង ថា ព្យាការីមិនចូលចិិត្តតបែបនេះនោះទេ។ (អះម៉ាត់ៈៈ ១២៣៤៥ អាល់ពើសហ សើរៈ៦៦៣

៨១)។ ការឱនលំទោន ជាសីលធម៌ របស់ បណ្តាព្យាការីទាំងអស់ ។

សីលធម៌របស់អ្នក លោកអង្គុយជាមួយមិិត្តតភក្តិិរបស់ លោកដូចជាពួកគេដែរ ដោយលោកមិនបាន អង្គុយកន្លែ ងពិិសេសណាដើម្បីឱ្យខុសប្លែកពីអ្នកដទៃដែលនៅជុំវិិញលោកឡើយ រហូដែល់មានមនុស្សប្លែកដែលមិនដែលស្គាល់លោកសោះ នៅពេលដែលមក ចូលរួមជាមួយលោក គឺគេមិនអាចកំណត់បានថា ម នាក់ណា ជាព្យាការី ម នាក់ណា ជាមិិត្តតភក្តិិលោកឡើយ ហើយគេក៏បានសួរថា៖ តើម នាក់ណាជាមូហាំម៉ាត់ទៅ? (អាល់ពូខរីៈ៦៣ ) លោក អាណាស កូន ម៉ាលិិក បាននិិយា យថា៖ "ទាសករគ្រប់គ នាដែលរស់នៅ ក្នុងទឹកដីម៉ាទីណះអាចកាន់ដៃរបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ហើយនាំលោកទៅគ្រប់ ទីកន្លែ ង ដែលគេប្រាថ្នា"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៧២៤)។ អត្ថថន័យរបស់ "អាចកាន់ដៃ របស់ ព្យាការី" គឺជាការបង្ហាញពីភាពសប្បុរស និងការឆ្លើយតបភ្លាមៗរបស់ លោក ចំពោះកូនក្មេងនិងមនុស្សទន់ខ្សោយ។ វាបានបង្ហាញឲ្យឃើញពីភាពឱនលំទោន ទាំងស្រុងរបស់ លោក ដោយបានរៀបរាប់អំពីការបំពេញតម្រូវការ និងការចូលរួម ដោះស្រាយរាល់បញ្ហានៃអ្នកដែលងា យរងគ្រោះបំផុត ជាពិិសេសស្រ្តី និងទាសករ។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "មិនបានចូលឋានសួគ៌ឡើយ ជនណាហើយ ដែលមានក្នុងចិិត្តតរបស់ គេនោះនូវភាពក្ររអឺតក្ររទម សូម្បីតែប៉ុនល្អងធូលី ក៏ដោយ"។ (មូស្លីមៈ ៩១) មេត្ដាករុណា ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អ្នកដែលមានក្តីមេត្ដាករុណាចំពោះអ្នកដទៃ គឺ អល់ឡោះនឹងអាណិិតស្ររលាញ់ចំពោះពួកគេវិិញ។ ចូរពួកអ្នកមានក្តីមេត្ដាករុណា ចំពោះអ្នកដែលនៅលើផែនដី នោះអ្នកដែលនៅលើមេឃនឹងមានក្តីមេត្ដាករុណា ចំពោះពួកអ្នកវិិញ"។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ១៩២៤ អាពូហ ទាវូទៈ៤៩៤១)

ក្តីមេត្ដាករុណារបស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មានច្រើនរាប់មិនអស់ ដែលមានដូចជា៖

ការមេ្តាករុណារបស់ លោកទៅចំពោះកុមាន រ មានបុរសជនបទម្នាក់បានមកជួបព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ហើយបាននិិយា យទៅកាន់ លោកថា៖ "តើពួកអ្នកថើបកូនៗរបស់ ពួកអ្នកឬ? ពួកយើងមិនដែលបានថើប ពួកគេសោះឡើយ"។ ព្យាការីក៏បានតបទៅ វិិញថា៖ "ខ្ញុំមិនអាចដាក់ក្តីមេ្តាករុណា

សីលធម៌របស់អ្នក នៅក្នុងចិិត្តតរបស់ អ្នកបានឡើយ ប្រសិន នបើអល់ឡោះបានដកវាចេញពីចិិត្តតរបស់ ពួកអ្នកនោះ"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦៥២ មូស្លីមៈ២៣១៧)។ មានពេលមួយនោះ បុរសម្នាក់ទៀត បានឃើញព្យាការីថើប ហូសេន កូន អាលី ហើយក៏បាននិិយា យ ថា៖ "ខ្ញុំមានកូនដល់ទៅ១០នាក់ តែខ្ញុំមិនដែលបានថើបពួកគេម នាក់ណាឡើយ"។ ព្យាការីក៏បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជនណាដែលគ្មានក្តីមេ្តាករុណាលើអ្នកដទេ

នោះគេក៏គ មានក្តីមេ្តាករុណាលើជននោះវិិញដូចគ្នា"។ (មូស្លីមៈ២៣១៨) មានពេលមួយ ព្យាការីបានពរចៅស្រីរបស់ លោក អ៊ូម៉ាម៉ះ កូន ហ្សៃណាប់ ខណៈ ពេលដែលលោកកំពុងសឡាត។ នៅពេលដែលលោកស៊ូ ជោទ លោកបានដាក់ នាងចុះ។ ហើយនៅពេលដែលលោកក្រោោកឈរវិិញ លោកក៏ពរនាងឡើង។ (អាល់ពូខរីៈ៤៩៤ មូស្លីមៈ៥៤៣) នៅពេលលោកស ឡាត ហើយបានឮសំទេងក្មេងយំ គឺលោកប្ររញា ប់ប្ររញា ល់ និងសូត្ររខ្លីៗនៅក្នុងសឡាតនោះ។ អំពី អាពូក៏តាហ្ទះ ពិតណាស់ ព្យាការីបាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិតណាស់ ពេលខ្លះខ្ញុំសឡាត ហើយខ្ញុំចង់សឡាត ឱ្យបានយូរ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឮសំទេងក្មេងយំ ខ្ញុំក៏សឡាតខ្លីវិិញ ដោយខ្ញុំមិនចង់បង្កការ លំបាកដល់ម តាយរបស់ ក្មេងនោះឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ៦៧៥ មូស្លីមៈ៤៧០) ក្តីមេ្តាករុណារបស់ លោកចំពោះស្ត្រី

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានជំរុញឱ្យថែរក្សាក្មេងស្រីនិងមានចិិត្តតសប្បុរសទៅ ចំពោះពួកនា ង ហើយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណាដែលត្រូវបាន គេសាកល បងដោយឱ្យរូបគេមានកូនស្រីច្រើន ហើយរូបគេបានធ្វើល្អ អចំពោះ កូនៗទាំងនោះ ពួកនា ងគឺជារនាំងការពាររូបគេពីភ លើងឋាននរក។ (អាល់ពូខរីៈ ៥៦៤៩ មូស្លីមៈ២៦២៩)

ហើយលោកបានសង្កត់ធផងន់ក្នុងការផ្តែផ្តាំឱ្យធ្វើល្អ អជាមួយប្ររពន្ធធនិងមាន ការចាប់អារម្មមណ៍ក្នុងកិិច្ចចការ របស់ ពួកនា ង ហើយយកចិិត្តតទុកដាក់លើបញ្ហារបស់ ពួកនា ង ហើយលោកក៏បានប្រើឱ្យអ្នកមូស្លីមផ្តែផ្តាំគ្នាទៅវិិញទៅមកអំពីបញ ហានេះ ផងដែរ ដោយលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកធ្វើល្អអទៅចំពោះស្រ្តី"។ (អាល់ពូខរីៈ៤៨៩០)

សីលធម៌របស់អ្នក

ហើយព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានបង្ហាញនូវគំរូដ៏អស្ចារ្យនៃភាពទន់ភ្លន់ជាមួយនឹង សមាជិិកគ្រួ សាររបស់ លោក។ នៅពេលលោកអង្គុយនៅក្បែរសត្វអូដ្ឋឋរបស់ លោក លោកបាន ដាក់ជង្គង់ របស់ លោកស ម្រាប់ ឱ្យសហ្វី យ៉ះដាក់ជើងរបស់ នាងនៅលើជង្គង់ របស់ លោក ដើម្បីឡើងទៅលើសត្វអូដ្ឋឋ។ (អាល់ពូខរីៈ២១២០)

នៅពេលណាដែលកូនស្រីរបស់ លោក គឺហ្វាទីម៉ះ បានចូលមកលេងលោកនោះ លោកបានទទទួលស្វាគមន៍នាងដោយចាប់ដៃរបស់ នាង ហើយថើបនា ង និងផ្តតល់ឱ្យ នាងអង្គុយកន្លែ ងដែលលោកបានអង្គុយ។ (អាពូហ ទាវូទៈ៥២១៧) ក្តីមេ្តាករុណារបស់ លោកចំពោះអ្នកទន់ខ្សោយ ព្យាការីបានជំរុញឲ្យមើលថែរក្សាក្មេងកំព្រា ដោយលោកមានប្ររសាសន៍ ថា ៖

"ខ្ញុំនិងអ្នកថែរក្សាក្មេងកំព្រា នឹងស្ថិិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ក្បែរគ នាដូចនេះ"។ លោកបាន បង្ហាញម្រាមដៃចង្អុលនឹងម្រាមដៃកណ្តាល ហើយញែកវាចេញពីគ្នាបន្តិិច។ (អាល់ ពូខរីៈ៤៩៩៨) លោកចាត់ទុកអ្នកដែលជួយដល់ស្រ្តីមេម៉ាយនិងជនក្រីក្ររ ប្រៀបដូចជាអ្នក ដែលច្បាំងក្នុងផ្លូវអល់ឡោះ ឬក៏ដូចជាអ្នកដែលបួសនៅពេលថ្ងៃ និងសឡាតនៅ ពេលយប់។ (អាល់ពូខរីៈ៥៦៦១ មូស្លីមៈ២៩៨២) លោកបានចាត់ទុកការផ្តតល់ក្ដីមេ្តាករុណាចំពោះអ្នកដែលទន់ខ្សោយនៅក្នុង សង្គគម និងការផ្តតល់ជូនពួកគេនូវសិិ ទ្ធិិិរបស់ ពួកគេ គឺជាមូលហេតុក្នុងការទទទួលបាន នូវលាភសក្កាការៈ និងជ័យជម្នះលើខ្មាំងសត្រូវ។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ចូរពួកអ្នកស្វែងរកជំនួយតាមរយៈអ្នកទន់ខ្សោយកនុងចំណោមពួកអ្នក។ ការពិត ពួកអ្នកត្រូវបានគេជួយ និងត្រូវបាន គេផ្តតល់លាភសក្កាការៈដោយសារអ្នកទន់ខ្សោយ ក្នុងចំណោមពួកអ្នក"។ (អាពូហ ទាវូទៈ២៥៩៤)

សីលធម៌របស់អ្នក ក្តីមេ្តាករុណារបស់ លោកចំពោះសត្វវធាតុ ព្យាការីបានជំរុញឱ្យមានក្ដីសប្បុរសចំពោះសត្វវធាតុទាំងឡាយ ហើយមិនត្រូវ ប្រើប្រាស់ពួកវាលើសពីស មត្ថថភាពរបស់ ពួកវា និងមិនត្រូវធ្វើបាបពួកវានោះ ឡើយ។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ពិតណាស់ អល់ឡោះបានដាក់ បទបញ្ជាឱ្យធ្វើល្អ អចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ ។ ហេតុនេះ នៅពេលដែលពួកអ្នកសម្លាប់ សត្វវ(ដែលបង្កកគ្រោះថ្នាក់) ចូរពួកអ្នកសម្លាប់ដោយវិិធីសាស្ត្ររដ៏ល្អ ហើយនៅពេល ណាពួកអ្នកសំទេះសត្វវ(ដើម្បីទទទួលទាន) ចូរពួកអ្នកសំទេះដោយវិិធីសាស្ត្ររដ៏ ល្អ។ ចូរសំលៀងកាំបិិតរបស់ ពួកអ្នកឱ្យមុត ហើយធ្វើយ៉ាងណាឱ្យសត្វវនោះស្លាប់ ដោយងា យស្រួលបំ ផុត"។ (មូស្លីមៈ១៩៥៥) មិិត្តតភក្តិិរបស់ ព្យាការីម នាក់បាននិិយា យថា៖ ព្យាការីបានឃើញសំបុកស្ររមោ ចមួ យ កន្លែ ងត្រូវបានពួកយើងដុត។ ពេលនោះ លោកក៏បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "តើ អ្នកណាជាអ្នកដុត"? ពួកយើងបានឆ្លើយថា៖ "គឺពួកយើងជាអ្នកដុត"។ លោកក៏ មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ជាការពិតណាស់ គ មាននរណាម នាក់មានសិិទ្ធិិិប្រើភ្លើងសម្រាប់ ដាក់ទណ ឌកម្មមឡើយ លើកលែងតែព្រះជាម្ចាស់របស់ ភ្លើង(អល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះណោះ"។ (អាពូហ ទាវូទៈ២៦៧៥) > ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានចាត់ទុកអ្នកដែលធ្វើល្អអចំពោះស្ត្រីមេម៉ាយនិងអ្នកក្រី ក្ររ ដូចជាអ្នកដែលទៅធ្វើស ង្គ្រាមក្នុងផ្លូវអល់ឡោះ។

សីលធម៌របស់អ្នក នៅពេលដែលព្យាការីបានឃើញបក្សីខ្នះខ្នែង និងជ្រួលច្រាល់ក្នុងការស្វែងរក កូនៗរបស់ វាដែលមិិត្តតភក្តិិមួយចំនួនរបស់ លោកចាប់យកវាទៅ លោកក៏បាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "តើនណារធ្វើឱ្យមានការភ័យរន្ធធត់នេះដល់ម តាយរបស់ វា? ចូរ ត្ររឡ ប់ពួកគេទៅឱ្យម តាយរបស់ ពួកគេវិិញ"។ យុត្តិិធម៌ ពិតណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាមនុស្សដែលមានភាពយុត្តិិធម៌បំផុត ដោយ លោកអនុ វត្តតច្បាប់ របស់ អល់ឡោះ សូម្បីតែត្រូវប្ររឆាំ ងនឹងសាច់ញាតិិ ជិិតស្និិទ្ធធបំផុតរបស់ លោកក៏ដោយ ដោយគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ អល់ឡោះថា៖

"ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកប្ររ កាន់ឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួន នូវភាពយុត្តិិធម៌ ដូចជាការធ្វើសាក្សីចំពោះអល់ឡោះ សូម្បីតែ(ធ្វើសាក្សី)លើ ខ្លួនឯង ឬឪពុកម្តាយ និងញាតិិសន្តានក៏ដោយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤ៈ១៣៥) នៅពេលដែលមិិត្តតភក្តិិរបស់ ព្យាការីមួយចំនួនមកសុំ ឱ្យលោកជួយធ្វើអន្តតរាគម៍ ដោយមិនឱ្យដាក់ទោស ទៅលើស្ត្រីម នាក់ដែលមានឋានៈខ្ពពស់នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធធ ដោយនាងបានលួចគេ ព្យាការីលោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ខ្ញុំសូមស្បថនឹងអ្នក ដែលជីវិតរបស់ ខ្ញុំស្ថិិតនៅលើដៃរបស់ ទ្ររង់ថា៖ ប្រសិន នបើ ហ្វាទីម៉ះ កូនស្រីរបស់

មូហាំម៉ាត់(កូនស្រីខ្ញុំ) លួចគេ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងកាត់ដៃរបស់ នាងជាមិនខាន"។ (អាល់ពូខរីៈ៤០៥៣ មូស្លីមៈ១៦៨៨)

សីលធម៌របស់អ្នក នៅពេលដែលគេហា មឃាត់មនុស្សមិន ឲ្យយកការប្ប្ប្រាក់ អ្នកដែលលោកចាប់ផ្តើម ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ជាមនុស្សដែលមាន ភាពយុត្តិិធម៌បំផុតមិនថាជាមួយនឹង សាច់ញាតិិ ឬក៏សត្រូវឡើយ។ ដំបូងគេ គឺជាអ្នកដែលនៅជិិតនឹងលោក បំផុត។ ដូចនេះ លោកបានរំលាយចោលមុន គេ គឺឪពុកមាន របស់ លោក អាល់អាប់ហ ពាស ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការប្ប្ប្រាក់ ដែលខ្ញុំបានរំលាយចោលមុនគេបង្អអស់នៅ ក្នុងចំណោមពួកយើងនោះ គឺការប្ប្ប្រាក់របស់

អាល់អាប់ហ ពាស កូន អាប់ទុលមូតល់ឡឹប។ ពិតប្រាកដណាស់ វាត្រូវបានគេរំលាយ ចោលទាំងអស់ "។ (មូស្លីមៈ១២១៨) ផ្តតល់ភាពស្មើគ្នានៅក្នុងសង្គគម ដោយអ្នកទន់ខ្សោយអាចទាមទារកម្មសិិ ទ្ធិិិរបស់ ខ្លួនពីអ្នកដែលមានអំណាចដោយគ មានការភ័យខ្លាច ឬស្ទាក់ស្ទើរ។ ព្យាការី បានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "គ មានការជ្រះស្អាតឡើយចំពោះក្រុមណាហើយដែល មិនបានផ្តតល់ឱ្យអ្នកទន់ខ្សោយនូវកម្មមសិិទ្ធិិិរបស់ គេឲ្យបានពេញលេញនោះ"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ២៤២៦) សប្បុរស និងចិិត្ដដទូលាយ ជាការពិតណាស់ ព្យាការីជាមនុស្សដែលមានចិិត្តតសប្បុរសបំផុត ហើយពេលដែល លោកមានចិិត្តតសប្បុរសបំផុតនោះ គឺនៅក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន នៅពេលដែល ម៉ាឡាអុីកាត់ ជីព្រីល មកជួបលោក។ ម៉ាឡាអុីកាត់ជីព្រីល បានមកជួបលោកជារៀងរាល់យប់ ក្នុងខែរ៉៉ម៉ាហ្ទទន រហូដែល់ចប់ ហើយបង្រៀនលោកនូវគម្ពីរគួរអាន។ ពេលដែល លោកបានជួបគាត់ លោករួសរាន់បំផុតចំពោះភាពសប្បុរសជាងខ្យល់ដែលបក់នាំ អ្វីៗទៅទៀត។ (អាល់ពូខរីៈ១៨០៣ មូស្លីមៈ២៣០៨) លោកមិនដែលបដិិសេធសំណើរបស់ អ្នកណាម នាក់ឡើយ។ មានពេលមួយ បុរស ម នាក់បានមកជួបលោកដើម្បីសុំពីលោក ហើយលោកក៏បានផ្តតល់ឱ្យបុរសនោះនូវ សត្វវពពែពេញចន្លោះភ្នំទាំងពីរ។ ពេលបុរសនោះត្ររឡ ប់ទៅជួបក្រុមរបស់ ខ្លួនវិិញ

សីលធម៌របស់អ្នក បុរសនោះក៏បាននិិយា យថា៖ "ឱក្រុមរបស់ យើង! ចូរពួកអ្នកចូលឥស្លាមចុះ! ពិត ណាស់ មូហាំម៉ាត់ធ្វើការបរិិច្ចាគដោយមិនខ្លាចក្ររ ឡើយ"។ (មូស្លីមៈ២៣១២) មានគេយកប្ប្ប្រាក់ ៨០ពាន់ទៀរហាំ(លុយអារ៉ាប់សម័យដើម)មកឱ្យលោក ហើយ លោកក៏បានដាក់ចំនួនទឹកប្ប្ប្រាក់នោះនៅលើគ្រែ។ បន្ទាប់មក លោកក៏បានបែងចែក ប្ប្ប្រាក់ទាំងនោះ ហើយគ មានអ្នកសុំ ណាម នាក់ចាកចេញឡើយ លើកលែងតែប្ប្ប្រាក់នោះ បានចែកអស់ (ទទទួលបានគ្រប់គ នា)។ (អាល់ហាគីមៈៈ៥៤២៣) មានបុរសម្នាក់មកជួបលោកហើយបានសុំលោក លោកក៏បានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"ពេលនេះ ខ្ញុំគ មានអ្វីនោះទេ។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកអាចទិិញអ្វីដែលអ្នកត្រូវការដោយដាក់ឈ្មោះ របស់ ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងទូទាត់សងគេនៅពេលដែលខ្ញុំមានប្ប្ប្រាក់"។ ពេលនោះ អ៊ូមើរ បាននិិយា យថា៖ "ឱអ្នកនាំសារ! អល់ឡោះមិនបានបង្ខំលោកដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ ដែលហួ សពីស មត្ថថភាពរបស់ លោកឡើយ"។ ពេលនោះ ព្យាការីក៏មានការអន់ចិិត្តត នឹងសំដីនេះ ហើយបុរសនោះក៏បាននិិយា យថា៖ "ចូរអ្នកបរិិច្ចាគទានចុះ ហើយ អ្នកកុំខ្លាចភាពក្រីក្ររ។ អល់ឡោះមិនធ្វើឱ្យទ្ររព្យសម្បត្តិិរបស់ អ្នកថយចុះឡើយ" ពេលនោះ ព្យាការីលោកញញឹម ហើយទឹកមុខរបស់ លោកពោរពេញដោយកតី សប្បាយរីករាយ។ (អាល់អាហាទីស អាល់មូខតើរ៉ោះៈៈ៨៨) ពេលដែលព្យាការីត្ររឡ ប់មកពីស មរភូមិិ ហ៊ូណែន ពួកកុលសម្ព័ន្ធធ ហ ពាវ៉ាទី ដែល ទើបចូលឥស្លាមថ្មី បានមកទាមទារពីព្យាការីនូវចំណែករបស់ ពួកគេអំពីជ័យភណ ឌឌ សង្គ្រាម។ ពួកគេបានរុំព័ទ្ធជុំវិិញលោក ហើយនាំលោកទៅកន្លែ ងដើមឈើ និងបាន ចាប់កន្ត្ប្ប្រាក់យកអាវធំរបស់ លោក។ ព្យាការីបានក្រោោកឈរ ហើយមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "សូមឱ្យអាវធំរបស់ ខ្ញុំត្ររឡ ប់មកវិិញមក។ ប្រសិន នបើខ្ញុំមានសត្វអូដ្ឋឋច្រើនដូចជា ដើមឈើ(នៅជុំវិិញនេះ) ខ្ញុំនឹងចែកឱ្យពួកអ្នកទាំងអស់ គ នា ដើម្បីឱ្យអ្នកដឹងថា ខ្ញុំ មិនមែនជាមនុស្សកំណាញ់ ឬភូតកុហក ឬកំសាកឡើយ"។ (អាល់ពូខរីៈ២៩៧៩)

ពិតណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានធ្វើជាគំរូដ៏អស្ចារ្យនៃសីលធម៌ល្អលើគ្រប់

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

មាតិិការបៀបចូលសាសនា ឥស្លាម ការសារភាពកំហុសដោយស្មោះ(តាវហ្ពាត់) ការបង្ហាញនូវការដឹងគុណទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់ចំពោះ ការចង្អុលបង្ហាញរបស់ ទ្ររង់ ការអំពាវនាវទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម ឧត្តតមភាពនៃការអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ របៀបនៃអំពាវនាវដែលត្រឹ[មត្រូវ ការអំពាវនាវក្រុមគ្រួសារ និងសាច់ញាតិិ

បរិិស្ថានរបស់ អ្នក និងគ្រួសាររបស់ អ្នក ជីវិតគ្រួសារបន្ទាប់ពីចូលឥស្លាម តើគប្បីផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះដែរឬទេ បន្ទាប់ពីចូលសាសនា ឥស្លាម? ការអនុវត្តនូវអនាម័ យពីធម្មមជាតិិ (ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះ) ពិតណាស់ ពេលដែលមនុស្សម នាក់បានចូលសាសនា ឥស្លាម វាជាពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់ គេ ព្រោះវាបង្ហាញពី កំណើតពិតរបស់ គេ តាមរយៈការយល់ដឹងអំពីមូលហេតុពិតប្រាកដ នៃការមានវត្តមានរបស់ គេនៅក្នុងជីវិតនេះ និងរបៀបនៃការដឹកនាំ ជីវិត និងការបស់នៅឲ្យបានស្ររបទៅនឹងច្បាប់សាសនា ឥស្លាមដ៏ អស្ចារ្យនេះ។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក > របៀបចូលសាសនាឥស្លាម

ដើម្បីចូលសាសនា ឥស្លាម ចាំបាច់ត្រូវពោលពាក្យសច្ចាចា ជាមួយនឹងការយល់ពី អត្ថថន័យ និងមានការជឿជាក់ទៅលើពាក្យនេះ ព្ររមទាំងអនុវត្តតទៅតាមក្បួនច្បាប់របស់ វា។ ហើយពាក្យសច្ចាចានេះមានចំនួនពីរឃ្លានោះគឺ៖

أشهد أن ال إله إال هللا (អាស្ហាទូ អាល់ទេី អុីទេីហ៊ើ អុិិលល ល់ឡោះ) មានន័យថា៖ ខ្ញុំ សូមសច្ចាចា និងជឿជាក់ថា គ មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្កាការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែអល់ឡោះតែមួយគត់។ហើយខ្ញុំគោរពសក្កាការៈចំពោះទ្ររង់តែមួយគត់ ដោយមិនធ្វើ ស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម)ជាមួយនឹងទ្ររង់ឡើយ។ وأشهد أن حممدًاً رسول هللا (វ៉ាអាស្ហាទូ អាន់ណា មូហាំម៉ាតាន់ រ៉៉ស៊ូលុលឡោះ) មានន័យថា៖ ខ្ញុំធ្វើសច្ចា ចាថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ អល់ឡោះ មកកាន់មនុស្សទាំងអស់ ដោយគោរពប្ររតិិបត្តិិតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ លោក ក៏ដូចជាជៀសវាងអំពីប្ររ ការទាំងឡាយដែលលោកហា មឃាត់ ហើយខ្ញុំ គោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ ដោយអនុវត្តតា មច្បាប់ដែលលោកបានបង្គាប់ ប្រើ និងបាននាំមក។ (សូមមើលក្នុងទំព័រ ២៧-៥១) ការងូតទឹកស ម្រាប់អ្នកចូលឥស្លាមថ្មី

ពិតណាស់ ពេលដែលមនុស្សម នាក់ បានចូលសាសនា ឥស្លាមវាជាពេលវេលាដ៏ អស្ចារ្យបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់ គេ ព្រោះវា បង្ហាញពីកំណើតពិតរបស់ គេ តាមរយៈការ យល់ដឹងអំពីមូលហេតុពិតប្រាកដនៃការមាន វត្តមានរបស់ គេនៅក្នុងជីវិតនេះ។ ហើយ នៅពេលដែលចូលសាសនា ឥស្លាមនេះផងដែរ គឺតម្រូវឲ្យគេងូតទឹកដោយស្រោោចឱ្យសព្វវពេញ ខ្លួនប្រាណ។ ដូចដែលគេបានសម្អាតចិិត្តតរបស់ គេអំពីប្ររ ការពហុទេពនិិយម និងប្ររក្សារអាក្ររក់

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក > ការសារភាពកំ ហុសដោយស្មោះ(តាវហ្ពាត់) ទាំងឡាយ នោះគេគប្បីត្រូវសំអាតខ្លួនប្រាណរបស់ គេដោយការងូតទឹកផងដែរ ហើយព្យាការី នៅពេលដែលនរណាម នាក់ចង់ចូលសាសនា ឥស្លាម លោកបានប្រើឱ្យគេ ទៅងូតទឹក។ (អាល់ពៃហើគីៈៈ៨៣៧)

ការសារភាពកំហុស គឺជាការត្ររឡ ប់ទៅរកអល់ឡោះជាម្ចាស់។ រាល់បុគ្គគល ទាំងឡាយណាដែលបានប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើ អាក្ររក់ ឬប្ររឆាំ ងនឹងទ្ររង់ ហើយវិិលត្ររឡ ប់ទៅ រកអល់ឡោះវិិញដោយស្មោះចេញពីចិិត្តតរបស់ គេ នោះហើយជាការសារភាពកំហុសទៅ ចំពោះអល់ឡោះ។

ជនមូស្លីមគ្រប់រូបចាំបាច់ត្រូវសារភាពកំហុស និងសុំការអភ័យទោស នៅគ្រប់ ដំណាក់កាលនៃជីវិតរបស់ គេ ដោយសារតែធម្មមតារបស់ មនុស្សតែងតែធ្វើខុស ហើយ រាល់ពេលដែលគេប្ររព្រឹ [ត្តតខុស ច្បាប់បានបង្គាប់ឱ្យរូបគេសុំការអភ័យទោសពីអ ល់ឡោះ និងសារភាពកំហុសទៅចំពោះទ្ររង់។

តើមានលក្ខខខណ្ឌឌអ្វីខ្លះដើម្បីឱ្យការទទទួលសារភាពកំហុសបានត្រឹ[មត្រូវ?

ដើម្បីឱ្យការសារភាពកំហុសអំពីបាបកម្មមទាំងអស់ ដូចជា ការប្ររឆាំ ងទៅនឹង អល់ឡោះ និងអំពើពហុទេពនិិយមជាដើមនោះបានត្រឹ[មត្រូវ និងត្រូវបានអល់ឡោះ ទទទួលយក គឺចាំបាច់ត្រូវបង្គ្ររប់រាល់លក្ខខខណ្ឌឌខាងក្រោោមដែលមានដូចជា៖

ត្រូវបញ ឈប់ការប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាប

ការសារភាពកំហុស គឺមិនត្រឹ[មត្រូវទេបើការប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាបកម្មមនៅតែបន្តក្នុង ពេលដែលគេសារភាពកំហុសនោះ។ រីឯការត្ររឡ ប់ទៅប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាបកម្មមបន្ទាប់ពីការ កំហុសបានត្រឹ[មត្រូវហើយនោះ ការសារភាពកំហុសពីមុននោះមិនត្រូវបានខូចខាតនោះ ទេ។ ក៏ប៉ុន្តែចាំបាច់លើ គេ ត្រូវធ្វើការសារភាពកំហុសសាជាថ្មី។ 1 សោកស្តាយចំពោះអំពើបាបដែលបានប្ររព្រឹ [ត្តតកន្លលងមក 2

មិនទាន់ចាត់ទុកថាជាការសារភាពកំហុសដ៏ត្រឹ[មត្រូវនោះទេ លើកលែងតែ មានអារម្មមណ៍សោកស្ដាយ ទុក្ខព្រួ យ និងសុំអភ័យទោសពីអ ល់ឡោះចំពោះអំពើបាប

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក 3 ប្តេជ្ញាចិិត្តតមិនវិិលត្ររឡ ប់ទៅប្ររព្រឹ [ត្តតវាម្តតងទៀត

ការសារភាពកំហុសមិនទាន់ត្រឹ[មត្រូវនោះទេ ដរាប ណាបុគ្គគល នោះនៅតែ មានបំណងត្ររឡ ប់ទៅប្ររព្រឹ[ត្តតអំពើបាបសាជាថ្មីក្រោោយពីរូបគេបានសារភាពកំហុស ហើយនោះ។ ជំហា នដើម្បីសម្រេ ចបាននូវការប្តេជ្ញាចិិត្តត សន្យាជាមួយនឹងខ្លួនឯងថា នឹងមិនវិិលត្ររឡ ប់ទៅប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើដែលបានធ្វើ កន្លលងមក ទោះបីនៅក្នុងកាលៈទេសៈៈ និងឧបសគ្គគបែបណាក៏ដោយ។ ពិតប្រាកដ ណាស់ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បីប្ររក្សារ ជនណាហើយមានបីប្ររក្សារនេះ នឹងទទទួលបាននូវរសជាតិិ នៃជំនឿ (ដោយលោកបានលើកឡើងនៅក្នុងនោះគឺ) ការស្អប់ខ្ពើមមិនចង់វិិលត្ររឡ ប់ ទៅរកភាពគ្មានជំនឿ វិិញបន្ទាប់ពីអល់ឡោះបាន រំដោះគេពីវាហើយ បីដូចជាគេស្អប់ខ្ពើមមិនចង់ឱ្យគេបោះបញ្ចូ លទៅក្នុងភ្លើងនរក ដូចនោះដែរ"។ (អាល់ពូខរីៈ២១ មូស្លីមៈ៤៣) ចេញឱ្យឆផងាយពីមនុស្ស ឬទីកន្លែ ងដែលធ្វើឱ្យជំនឿរបស់ គេចុះខ្សោយ និងល្បួង រូបគេឱ្យប្ររព្រឹ [ត្តតអំពើបាប។ បង្កើ ននូវការបួងសួងទៅចំពោះអល់ឡោះឱ្យរូបគេមានភាពនឹងនរក្នុងសាសនា របស់ ខ្លួន(សាសនា ឥស្លាម) រហូដែល់ស្លាប់ ទោះបីជានៅក្នុងទម្ររង់ ណា និង ភាសាណាមួយក៏ដោយ។ ឧទាហរណ៍អំពីការបួងសួងដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរ គួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការីដូចជា៖

ឱព្រះជាម្ចាស់របស់ ពួកយើង! សូមទ្ររង់មេ្តាកុំបង្វែរចិិត្តតរបស់ ពួកយើង ក្រោោយពេលដែលទ្ររង់បានចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកយើងហើយនោះឲ្យសោះ។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ៨) ដែលបានប្ររព្រឹ [ត្តតកន្លលងមក។ គេមិនរាប់ថាជាការសុំអភ័យទោស ឡើយ បើគ្រាន់តែ គេបាននិិយា យពីអំពើបាបពីអតីតកាលរបស់ ខ្លួនដោយគ្មានអារម្មមណ៍សោកស្តាយ នោះ។ ដូចនេះហើយបានជាអ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ការសោកស្តាយ គឺជាការសារភាពកំហុស"។ (អុិិពនូម៉ាហ្ជះៈៈ៤២៥២)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

តើមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ពីការសារភាពកំហុស(តាវហ្ពាត់)?

នៅពេលដែលមនុស្សម នាក់បានសារភាពកំហុសនិងផ្លាស់ប្ដូរចិិត្តត ពិតប្រាកដ ណាស់ អល់ឡោះនឹងអភ័យទោសនូ វបាបកម្មមរបស់ គេទាំងអស់ ទោះបីជាបាបកម្មមនោះ ធំយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ក្តីមេ្តាករុណារបស់ អល់ឡោះទូលំទូលាយលើអ្វីៗទាំងអស់

ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖

ឱខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ យើងដែលបានបំពានលើខ្លួនឯង! ចូរពួកអ្នកកុំអស់ សង្ឃឹម ចំពោះក្តីមេ្តាករុណារបស់ អល់ឡោះឱ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះនឹង អភ័យទោសនូ វរាល់ទោសកំ ហុសទាំងអស់ ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ មហាអភ័ យទោស មហាអាណិិតស្ររ ឡាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៩ៈៈ៥៣)

ជនមូស្លីមបន្ទាប់ពីបានសារភាពកំហុសដោយស្មោះនិងត្រឹ[មត្រូវរួចមក គឺ រូបគេគ មានបាបកម្មមអ្វី នៅ ជាប់នឹងខ្លួនទៀតនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះ បានប្ររទានរង វាន់ដល់បណ្តាអ្នកដែលសច្ចៈៈ ក៏ដូចជាបណ្តាអ្នកដែលគោរពប្ររតិិបត្តិិ និងបណ្តាអ្នកដែលសោកស្តាយយ៉ាងពិតប្រាកដ(ចំពោះបាបកម្មមរបស់ ខ្លួន)នូវរង វាន់ ដ៏អស្ចារ្យ ដោយផ្លាស់ប្តូរអំពើអាក្ររក់របស់ ពួកគេទៅជាអំពើល្អអវិិញ។ អល់ឡោះបាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "លើកលែងតែអ្នកណាដែលបានសារភាពកំហុស និងមានជំនឿ ព្ររមទាំងបានសាងនូវអំពើល្អត្រឹ[មត្រូវ គឺអ្នកទាំងនោះហើយដែលអល់ឡោះនឹង ប្តូរអំពើអាក្ររក់របស់ ពួកគេទៅជាអំពើល្អវិិញ។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័ យទោស

មហា អាណិិតស្ររលាញ់"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៥ៈ៧០)

ជនណាហើយដែលស្ថិិ តនៅក្នុងស្ថានភាពនេះ ចូរខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការថែទាំ ការសារភាពកំហុសនោះ និងខិតខំព្យាយា មឱ្យកាន់តែខ្លាំងក្លាដើម្បីជៀសវាងពីការធ្លាក់ ចូលក្នុងអន្ទាក់របស់ ស្ហៃតនដែលនាំឱ្យបរាជ័យ។

ភាពផ្អែមល្ហែមនៃជំនឿ

ជនណាហើយដែលក្តីស្ររលាញ់របស់ គេចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ ធំធេងជាងក្តីស្ររឡាញ់របស់ គេចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ នោះ គឺរូបគេនឹងភាពផ្អែមល្ហែម ឱអ្នកដែលបង្វែរដួងចិិត្តត ! សូមទ្ររង់ធ្វើឲ្យចិិត្តតរបស់ ខ្ញុំនៅនឹងនរក្នុងសាសនា របស់ ទ្ររង់ផងចុះ។ (អាត់តៀរមីហ ស៊ីៈ២១៤០)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក នៃជំនឿ និងភាពនឹងនរក្នុងការគោរពតាមច្បាប់របស់ ទ្ររង់។ គេនឹងស្ររលាញ់អ្នកដទៃ ទៅតាមកម្រិិ តដែលបុគ្គគល នោះបញ្ជិិ តខ្លួនពួកគេទៅចំពោះអល់ឡោះ និងភាពត្រឹ[មត្រូវ នៃសាសនា របស់ ពួកគេ។ ហើយស្អប់ខ្ពើមការត្ររឡ ប់ទៅរកអ្វីដែលគេបានធ្វើកាលពីមុន នៃភាពគ មានជំនឿ ការធ្វើ ស្ហុីរិិក(ពហុទេពនិិយម) និងការវង្វេ ង(ចេញពីផ្លូវពិត) ដូចដែល រូបគេមិនពេញចិិត្តតឲ្យគេដុតក្នុងភ្លើងនរកដូចនោះដែរ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ ថា៖ "បីប្ររក្សារ ជនណាមានបីប្ររក្សារនេះ គេនឹងទទទួលបានរសជាតិិនៃជំនឿ គឺការ ស្ររលាញ់អល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារ របស់ ទ្ររង់ជាងអ្នកដទៃ ស្ររលាញ់រាប់អានបុគ្គគល ណាម នាក់គឺគ មានដើម្បីអ្វីក្រៅៅពីអល់ឡោះ និងការស្អប់ខ្ពើមមិនចង់វិិលត្ររឡ ប់ទៅជាអ្នក គ មានជំនឿវិិញបន្ទាប់ពីអល់ឡោះបានរំដោះគេ(ពីភាពគ មានជំនឿ) ដូចជាគេស្អប់ខ្ពើមមិន ចង់អោយគេបោះបញ្ចូ លក្នុងឋាននរក"។ (អាល់ពូខរីៈ២១ មូស្លីមៈ៤៣) បង្ហា ញនូវការដឹងគុណទៅកាន់អល់ ឡោះចំពោះ ការចង្អុលបង្ហាញ របស់ទ្ររង់

ក្នុងចំណោមសកម្មមភាពដ៏ធំធេងដែលជនមូស្លីមត្រូវធ្វើដើម្បីបង្ហាញនូវការ ដឹងគុណចំពោះអល់ឡោះដែលជួយឱ្យរូបគេបានសារភាពកំហុស និងទទទួលបានការ ចង្អុលបង្ហាញនោះគឺ៖

ជនណាដែលមានទ្ររព្យសម្បត្ដិិដែលមានតម្លៃ គឺគេនឹង ប្រុងប្ររយ័ ត្ននក្នុងការថែរក្សាវាមិនឱ្យវាធ្លាក់ទៅក្នុងដៃពួកដែល រំលោភបំពាន ឬពពួកចោរនោះឡើយ។ គេនឹងការពារវាពីអ្វី គ្រប់យ៉ាងដែលបង្កការប៉ះពាល់។ សាសនា ឥស្លាម ជាអំណោយ ដ៏ធំធេងបំផុតសម្រាប់មនុស្សលោកទាំងអស់ ហើយវាមិនមែន គ្រាន់តែជាការផ្តតល់នូវផ្ននត់គំនិិតមួយ ឬចំណង់ចំណូលចិិត្តត ដែលមនុស្សចង់អនុវត្តតនៅពេលណាក៏បាននោះទេ ប៉ុន្តែវា ជាសាសនា និងជារបៀបរស់នៅដែលគ្រប់គ្ររងជីវិតរបស់ ជនមូស្លីមគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់ ។ 1 ប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នឹងសាសនា ហើយអត់ធ្មត់ចំពោះប្ររក្សារលំបាកផ្សេងៗ

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

ដូចនេះ អល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់ដោយប្រើឱ្យ គាត់ប្ររក្សាន់ឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននឹងសាសនា ឥស្លាម ក៏ដូចជាការបង្រៀននៃគម្ពីរគួរអាន និងត្រូវស្ថិិ តនៅលើមាន គ៌ាដ៏ត្រឹ[មត្រូវ៖ "ចូរអ្នកកាន់ឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននូវអ្វី (គម្ពីរគួរអាន) ដែលគេបានបញ្ចុះឱ្យអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកកំពុងស្ថិិតនៅលើផ្លូវដ៏ត្រឹ[មត្រូវ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៣ៈៈ៤៣) ជនមូស្លីមមិនគួរមានការព្រួយបារម្ភភពេកនោះឡើយ ប្រសិន នបើរូបគេបានជួប ប្ររទះ ការសាកល បងណាមួយបន្ទាប់ពីខ្លួនបានចូលឥស្លាម ព្រោះនេះគឺជាផែនការ របស់ អល់ឡោះដើម្បីសាកល បងចំពោះរូបគេ។ មានអ្នកដែលល្អ អប្ររសើជាងពួក យើងជាច្រើនដែលត្រូវបានអល់ឡោះជាម្ចាស់សាកល បងនូវការលំបាកយ៉ាងធផងន់ធផងងរ តែពួកគេបានអត់ធ្មត់ និងពុះពាររាល់ឧបសគ្គគទាំងនោះ។ ពួកគេនោះគឺជាបណ្តា ព្យាការី(អ្នកនាំសារ)ទាំងឡាយរបស់ អល់ឡោះ ដែលអល់ឡោះបានប្រាប់យើងអំពី រឿងរ៉ាវរបស់ ពួកគាត់។ ហេតុអ្វីបានជាពួកគាត់ជួបប្ររទះទុ ក្ខលំ បាកច្រើនលើសល ប់ ពីសំណាក់សាច់ញាតិិខ្លួនឯង មុននឹងអ្នកដែលមិនមែនជាសាច់ញាតិិ ប៉ុន្តែពួកគាត់ មិនបានប្ប្ប្រាក់ទឹកចិិត្តតនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះខ្លួនក្នុងមាន គ៌ារបស់ អល់ឡោះ ឡើយ ហើយពួកគាត់មិនមានការ ផ្លាស់ប្តូរ និងប្រែប្រួលឡើយ។ វាគឺជាការសាកល បង អំពីអល់ឡោះដើម្បីពិិសោធន៍ អំពីសេចក្តីជំនឿដ៏ស្មោះសរ និងការជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំ របស់ អ្នក។ ចូរអត់អ្មមត់ទៅលើការសាកល បង ហេីយប្ររក្សាន់ឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននឹងសាសនា នេះ។ ចូរបួងសួង ទៅចំពោះអល់ឡោះ ដូចដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានបួងសួងថា៖

«اي مقلب القلوب ثبت قليب على دينك» (យ៉ាមូកល់ លីហ ពាល់ គូលូប សាប់ពីត គល់ពី អា ឡើ ទីនីក) មានន័យថា៖ "ឱអ្នកដែលបង្វែរដួងចិិត្តត ! សូមទ្ររង់ធ្វើឲ្យចិិត្តតរបស់ ខ្ញុំនៅនឹង នរកក្នុងសាសនា របស់ ទ្ររង់ផងចុះ"។ (អាត់តៀតរមីហ ស៊ីៈ២១៤០)។ នៅក្នុងន័យនេះ ដែរ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "តើមនុស្សលោកគិិតថា ពួកគេត្រូវគេបណ្តោោយ ឱ្យនិិយា យថា៖ ពួកយើងបានជឿហើយ ដោយពួកគេមិនត្រូវបានគេសាកល បងឬ? ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានសាកល បងអ្នកជំនាន់មុនពួកគេរួចមកហើយ។ ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុតបណ្តាអ្នកដែលទៀងត្ររង់ និងដឹងបំផុតចំពោះពួកដែល ភូតកុហក"។ (គម្ពីរគួរអាន ២៩ៈៈ២-៣)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ការចូលរួមក្នុងកិិច្ចចការអំពាវនាវមនុស្សទៅរកឥស្លាម គឺជាមាន គ៌ាដ៏ប្ររសើេរបំផុត មួយនៅក្នុងការបង្ហាញនូវការដឹងគុណទៅចំពោះអល់ឡោះ និងជាមធ្យោបាយដ៏ ប្ររសើរបំផុតដែលធ្វើឱ្យគេមានភាពនឹងនរនៅក្នុងសាសនា របស់ ទ្ររង់។ ប្រសិន នបើ មនុស្សម នាក់មានជំងឺដែលគំរាមកំហែងដល់អាយុជីវិតដែលធ្វើឱ្យគេមានទុក្ខខវេទនា ជាខ្លាំង បន្ទាប់មក គេបានរកឃើញវិិធីព្យាបាលត្រឹ[មត្រូវស ម្រាប់ជំងឺរបស់ គេឲ្យបាន ធូរស្បើយយ៉ាងពិតប្រាកដនោះ គេនឹងផ្សព្វវផ្សាយនូវវិិធីព្យាបាលនេះទៅកាន់មនុស្ស ដទៃទៀត ជាពិិសេសគ្រួ សារ សាច់ញាតិិ និងមិិត្តតភក្តិិជិិតស្និិទ្ធធបំផុតរបស់ គេ។ ហើយ ចំណុចនេះត្រូវបានបកស្រាយដូចតទៅ៖

2 ព្យាយា មក្នុងការអំពាវនាវមនុស្សទៅរកឥស្លាមដោយប្រាជ្ញា និងប្រៀនប្ររដៅ តាមវិិធីសាស្ត្ររដ៏ល្អ 1 2 > ការអំពាវនាវអ្នកផ្សេ ងទៀតទៅកាន់សាសនាឥស្លាម

គុគុណតម្លៃនៃការអំពាវនាវអ្នកផ្សេងទៀតទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម

ការអំពាវនាវទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម គឺជាកិិច្ចចការដ៏ល្អប្ររសើរមួយ ហើយក៏ ត្រូវបានជំរុញជាខ្លាំងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន និងប្ររសាសន៍របស់ ព្យាការីដូចតទៅនេះ៖

ការអំពាវនាវទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម គឺជាមាន គ៌ាដែលនាំទៅរកភាពជោគជ័យ ទាំងនៅលើលោកិិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយចូរឱ្យមានក្រុមមួយកនុងចំណោមពួកអ្នក អំពាវនាវទៅរកផ្លូវល្អ អ និងប្រើគ្នា ឱ្យធ្វើប ររក្សារដែលត្រឹ[មត្រូវ(តាមច្បាប់ឥស្លាម)និងហា មឃាត់គ នាពីប្រ រក្សារ អាក្ររក់។ អ្នកទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលទទទួលជោគជ័យ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣:១០៤) ពាក្យសំដីរបស់ អ្នកអំពាវនាវ គឺជាពាក្យសំដីដែលល្អ អប្ររសើរបំផុត និងជាពាក្យ សំដីដែលអល់ឡោះស្ររលាញ់ជាងគេ ដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូល សរសើរទៅចំពោះពាក្យសំដីរបស់ អ្នកអំពាវនាវថា៖ "ហើយគ មានអ្នកណាម នាក់ ដែលមានពាក្យសំដីល្អ អប្ររសើរជាងអ្នកដែលបានអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ និងបានសាងអំពើល្អត្រឹ[មត្រូវ ព្ររមទាំងនិិយា យថា៖ ពិតណាស់ ខ្ញុំជាមនុស្សម នាក់

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក 3 ក្នុងចំណោមអ្នកមូស្លីមទាំងឡាយនោះឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤១ៈ៣៣ ) នេះបញ្ជាក់ថា គ មានពាក្យសំដីណាដែលល្អ អប្ររសើរជាងពាក្យសំដីរបស់ អ្នក ដែលអំពាវនាវទៅ រកសាសនា ឥស្លាមនោះឡើយ ព្រោះវាជាគឺការណែនាំ មនុស្ស និងការនាំផ្លូវពួកគេទៅរកការគោរពសក្កាការៈចំពោះម្ចាស់របស់ ពួកគេ អ្នកបង្កើតពួកគេ អ្នកគ្រប់គ្ររងពួកគេ អ្នកបញ្ចេញពួកគេពីភាពងងឹតនៃប្ររក្សារ ស្ហុីរិិក ទៅរកភាពមានពន្លឺនៃសេចក្តីជំនឿ។ ការអំពាវនាវ គឺជាការអនុវត្តតទៅតាមបទបញ្ជារបស់ អល់ឡោះ ដូចដែល អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(មូហាំម៉ាត់)អំពាវនាវ(មនុស្សលោក) ទៅកាន់មាន គ៌ានៃម្ចាស់របស់ អ្នកដោយប្រាជ្ញានិងប្រៀនប្ររដៅតាមវិិធីសាស្រ្តតដ៏ ល្អចុះ ហើយចូរអ្នកជជែកជាមួយពួកគេតាមមធ្យោបាយណាដែលល្អ អបំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦ៈៈ១២៥)។ ដូចនេះ ចាំបាច់លើអ្នកដែលអំពាវនាវទៅរក សាសនា ឥស្លាម ត្រូវអំពាវនាវដោយប្រាជ្ញា ហើយនិងចាត់ចែងកិិច្ចចការឱ្យចំ កន្លែ ងរបស់ វា និងដឹងអំពីស្ថានភាពអ្នកដែលត្រូវអំពាវនាវ អ្វីដែលសក្តិិសម សម្រាប់ពួកគេ និងអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ ដោយការប្រៀនប្ររដៅតាមវិិធីសាស្រ្តត ដ៏ល្អ ហើយនិងសន្ទនា ជាមួយពួកគេតាមមាន គ៌ាដែលល្អ អបំផុត និងប្ររណី សន្តោោស

ដើម្បីចង្អុលបង្ហាញភាពត្រឹ[មត្រូវដល់ពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការអំពាវនាវគឺ ជាកាតព្វវកិិច្ចចរបស់ បណ្តាអ្នកនាំសារគ្រប់រូប ហើយអ្នកដែលសំខាន់ ជាងគេនោះ គឺអ្នកនាំសាររបស់ យើង ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដែលអល់ឡោះបានបញ្ជូ នគាត់ មកដើម្បីធ្វើជាសាក្សីទៅលើមនុស្សលោក និងជាអ្នកផ្តតល់ដំណឹងរីករាយសម្រាប់អ្នកដែលមានជំនឿអំពីឋានសួគ៌ និងផលបុ ណ្យ ហើយក៏ជាអ្នកដាស់តឿនព្ររមានសម្រាប់ពួកដែលគ្មានជំនឿ និងអ្នកដែលប្ររឆាំ ងអំពីឋាននរកនិងទណ ឌកម្មម។ ហើយលោកគឺជាអ្នកអំពាវនាវ ទៅកាន់អល់ឡោះ និងផ្សព្វវផ្សាយពន្លឺទៅដល់មនុស្សជាតិិទាំងអស់ ។ អល់ឡោះ បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱព្យាការី(មូហាំម៉ាត់)! ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបញ្ជូន អ្នកធ្វើជា សាក្សី និងជាអ្នកផ្តតល់ដំណឹងរីករាយ ហើយនិងជាអ្នកដាស់តឿនព្ររមាន ហើយក៏ជាអ្នកអំពាវនាវ(មនុស្សលោក)ទៅកាន់អល់ឡោះដោយការអនុញ្ញាត

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក 5 6 របស់ ទ្ររង់ និងជាពន្លឺដើម្បីបំភ្លឺ។ ហើយចូរអ្នកផ្តតល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តា អ្នកមានជំនឿថា ពិតណាស់ សម្រាប់ពួកគេ គឺទទទួលបានការប្រោោសប្ររ ទានដ៏ ធំធេងពីអល់ឡោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣៣ៈៈ៤៥-៤៧) ការអំពាវនាវ គឺជាប្ររភពនៃអំពើល្អដែលគ្មានដែនកំណត់។ ចំពោះបុគ្គគល ណា ម នាក់ដែលទទួ លយកការអំពាវនាវរបស់ អ្នក ហើយទទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ ដោយដៃរបស់ អ្នកនោះ សម្រាប់អ្នកនឹងទទទួលបានផលបុ ណ្យដូចជារូបគេដែរ។ មិនថាជាការសឡាតរបស់ គេ ការគោរពសក កា ការៈរបស់ គេ ឬការបង្រៀនរបស់ គេ ទៅចំពោះអ្នកដទៃនោះឡើយ។ នេះជាផលបុ ណ្យដ៏អស្ចារ្យ ដែលអល់ឡោះ បានផ្តតល់ដល់អ្នកអំពាវនាវ។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "បុគ្គគល ណា ចង្អុលបង្ហាញផ្លូវល្អ អដល់គេ នោះរូបគេនឹងទទទួលផលបុ ណ្យដូចជាផលបុ ណ្យនៃ អ្នកដែលអនុវត្តតា មគេដែរ ដោយគេមិនកាត់បន្ថថយផលបុ ណ្យរបស់ អ្នកដែល អនុវត្តតា មគេបន្តិិចណាឡើយ"។ (មូស្លីមៈ ២៦៧៤) ផលបុ ណ្យនៃអ្នកដែលអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ ល្អប្ររសើរជាងទ្ររព្យសម្បត្តិិ ទាំងអស់ ដែលមានលើលោកិិយនេះទៅទៀត ហើយផលបុ ណ្យអ្នកអំពាវនាវ គឺ នៅលើអល់ឡោះ ដោយគេមិនយកពីនរណាម្នាក់ឡើយ។ ដូចនេះហើយ ទើប ផលបុ ណ្យរបស់ វា គឺធំធេង។ ពិតណាស់ ម្ចាស់ដ៏ មហាសប បុរស ទ្ររង់មិនផ្តតល់ឱ្យ អ្នកណាដែលទ្ររង់ស្ររលាញ់នោះទេ លើកលែងតែជារបស់ ដែលអស្ចារ្យ ដូចអល់ ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ប៉ុន្តែ ប្រសិន នបើពួកអ្នកបានបែរចេញ(ពីការអំពាវនាវ របស់ ខ្ញុំ) ខ្ញុំពិតជាមិនស្នើ សុំកម្រៃពីពួកអ្នកឡើយ។ កម្រៃរបស់ ខ្ញុំ គឺកម្រៃពីអល់ ឡោះតែមួយគត់ ហើយខ្ញុំត្រូវបានគេបង្គាប់ឱ្យកលាយជាអ្នកដែលស្ថិិ តក្នុងចំណោម អ្នកមូស្លីម"។ (គម្ពីរគួរអាន ១០ៈ៧២)។ ហើយព្យាការីក៏បានមានប្ររសាសន៍ ដែរថា៖ "ប្រសិន នបើអល់ឡោះចង្អុលបង្ហាញនរណាម នាក់(ឱ្យចូលឥស្លាម) តាមរយៈអ្នក គឺល្អប្ររសើរសម្រាប់ អ្នកជាងសត្វអូដ្ឋឋពណ៌ក្ររហ មទៅទៀត"។ (អាល់ពូខរីៈ២៨៤៧ មូស្លីមៈ២៤០៦)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

របៀបអំពាវនាវដែលត្រឹ[មត្រូវ

អល់ឡោះបានរៀបរាប់ពីរបៀបនៃការអំពាវនាវដែលត្រឹ[មត្រូវ និងលក្ខខណៈ សម្បត្ដិិមួយចំនួនដែលមានភាពខុសប្លែកពីគេ ដោយមានដូចខាងក្រោោម៖

មានការយល់ដឹង និងចំណេះដឹងច្បាស់លាស់ 1

ចាំបាច់ទៅលើអ្នកអំពាវនាវ គឺត្រូវតែជាអ្នកមានចំណេះដឹងចំពោះអ្វីដែលខ្លួន អំពាវនាវទៅរកនោះ ត្រូវមានភស្តុ តាងច្បាស់លាស់ និងដឹងច្បាស់នូវអ្វីដែលខ្លួនកំពុង និិយា យ ដូចអល់ឡោះមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(មូហាំម៉ាត់)ពោលថា៖ នេះគឺជាមាន គ៌ា របស់ ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ ដោយចំនេះដឹងច្បាស់លាស់ ខ្ញុំនិងអ្នក ដែលបានដើរតាមខ្ញុំ(ត្រូវអំពាវនាវអ្នកផ្សេងទៀតទៅកាន់អល់ឡោះ)"។ (គម្ពីរគួរ អាន ១២ៈ១០៨) ហើយការអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ មិនចាំបាច់សម្រាប់តែអ្នកមូស្លីម ដែលមានចំណេះដឹងច្រើននោះទេ។ នៅពេលដែលគេដឹងអ្វីមួយថ្មី គឺគេចាំបាច់ ត្រូវតែបង្រៀនវាទៅកាន់អ្នកដទៃ។ ប្រសិន នបើគេបានរៀនដឹងអំពីការដែលមិនអាចធ្វើ ស្ហុីរិិកនៅក្នុងការគោរពសក្កាការៈទៅចំពោះអល់ឡោះ នោះគេត្រូវប្រាប់ដំណឹងនេះ ទៅកាន់អ្នកដទៃផងដែរ។ ប្រសិន នបើគេបានសិិក្សាអំពីទិដ្ឋភាពនៃភាពស្របស់ ស្អាត នៃសាសនា ឥស្លាម គឺគេត្រូវតែបង្ហាញរឿងនេះដល់អ្នកដទៃ។ និិយា យដោយសង្ខេ ប នៅពេលដែលអ្នកដឹងអំពីប្ររ ការល្អរបស់ សាសនា ឥស្លាម ចាំបាច់ អ្នកត្រូវតែផ្សព្វវផ្សាយ វាទៅកាន់មនុស្ស សូម្បីតែវានោះមួយឃ្លាអំពីគម្ពីរគួរអានក៏ដោយ ដូចព្យាការី បាន មានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកផ្សព្វវផ្សាយអំពីខ្ញុំ ទោះបីជាមួយប្ររយោគក៏ដោយ"។ (អាល់ពូខរីៈ៣

២៧៤)

ពិតណាស់ បណ្តាមិិត្តតភក្តិិព្យាការី ដែលបានចូលឥស្លាមដោយដៃរបស់ ព្យាការី ផ ទាល់ ពួកគេបានរៀនពីគោលការណ៍នៃសាសនា ឥស្លាមនិងគោលគ្រឹះ[របស់ វានៅក្នុង ពេលប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះណោះ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ត្ររឡ ប់ទៅរកក្រុមរបស់ ពួកគេ ហើយក៏ អំពាវនាវពួកគេឱ្យចូលឥស្លាម ជាពិិសេសសី លធម៌ ដ៏ល្អខ្ពពង់ខ្ពពស់របស់ ពួកគេ ធ្វើឱ្យ មនុស្សមានចំណាប់អារម្មមណ៍ក្នុងការចូលសាសនា ឥស្លាម។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក អំពាវនាវដោយប្រាជ្ញា

អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នក(មូហាំម៉ាត់)អំពាវនាវ(មនុស្ស លោក) ទៅកាន់មាន គ៌ានៃម្ចាស់របស់ អ្នកដោយប្រាជ្ញា និងប្រៀនប្ររដៅតាមវិិធីសាស្ត្ររដ៏ល្អចុះ ហើយចូរអ្នកជជែកជាមួយពួកគេតាមមធ្យោបាយណាដែលល្អ អបំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ១៦:១២៥)។ គតិិបណ្ឌិិ ត គឺជាសមត្ថថភាពក្នុងការសម្រេ ចិិ ត្តតដែលស មហេតុផល

និងការផ្តតល់ដំបូន្មានដែលល្អ អ ជាមួយនឹងការជ្រើសរើស ពេលវេលា និងទីកន្លែ ងសមរម្យ ដោយយោងទៅតាមបទពិិសោធន៍ និងចំណេះដឹងដែលខ្លួនមាន។ ដោយសារភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សទាក់ទងនឹងចរិិតលក្ខខណៈ និងកម្រិិ តនៃ ការយល់ដឹងរបស់ ពួកគេ អ្នកអំពាវនាវត្រូវតែជ្រើសរើស វិិធីសាស្ត្ររដែលស មស្ររប ដើម្បីចូលរួមក្នុងការងា រនេះ ហើយរង់ចាំឱកាសស មស្ររបដើម្បីយកឈ នះចិិត្តតរបស់ ពួកគេ។ ត្រូវចូលទៅជិិតពួកគេដោយភាពស្លូតបូត និងក្តីសន្តោោស ហើយចូលរួមក្នុង ការសន្ទនា ដ៏សផងងប់សផងាត់ និងមានតុល្យភាព ដែលមិនបង្កកឱ្យមានអារម្មមណ៍មិនល្អ និងការ ស្អប់ខ្ពើម។ ដោយសារហេតុផលនេះ ហើយ ទើបអល់ឡោះបានរំលឹកអ្នកនាំសាររបស់ ទ្ររង់អំពីឧបការគុណដែលទ្ររង់បានប្ររទានដល់លោក ដោយធ្វើឱ្យលោកមានភាពស្លូត បូត ភាពទន់ភ្លន់ និងការអធ្យាស្រ័យជាមួយមនុស្ស ដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូល ថា៖ "ដោយសារមានក្តីអាណិិតស្ររលាញ់ពីអល់ឡោះ អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) បានធ្វើ ទន់ភ្លន់ចំពោះមនុស្ស។ តែបើអ្នកមានអាកប្បកិិរិិយា កោងកាចនិងរឹងរូសវិិញនោះ គឺ ពួកគេនឹងចាកចេញពីអ្នកជាមិនខាន"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣ៈៈ១៥៩) 2

អំពាវនាវក្រុមគ្រួសារ និងសាច់ញាតិិ

ចាំបាច់លើអ្នកដែលអល់ឡោះបានប្ររទានការចង្អុលបង្ហាញដល់គេឱ្យបាន ចូលក្នុងសាសនា ឥស្លាម គឺត្រូវមានការព្យាយា មឲ្យអស់ ពីល ទ្ធធភាពក្នុងការអំពាវនាវ ក្រុមគ្រួសារ និងសាច់ញាតិិរបស់ ខ្លួន ព្រោះពួកគេ គឺជាមនុស្សដែលនៅជិិតស្និិទ្ធធ និង ជាអ្នកដែលគេស្ររឡាញ់បំផុត។ គេត្រូវមានការអត់ធ្មត់នឹងឧបសគ្គគដែលខ្លួនជួបប្ររទះ

និងស្វែងរកគ្រប់វិិធីសាស្រ្តតដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីបង្ហាញការពិដែល់ពួកគេ ដូច អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បង្គាប់ឱ្យករុមគ្រួសារ របស់ អ្នកប្ររតិិ បត្តិិស ឡាត និងអត់ធ្មត់ចំពោះវា "។ (គម្ពីរគួរអាន ២០ៈ១៣២)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

ពិតណាស់ មានអ្នកអំពាវនាវមួ យចំនួន អ្នកដែលទទទួលយកការអំពាវនាវរបស់ គេ គឺជាអ្នកដែលមិនមែនជាសាច់ញាតិិរបស់ ខ្លួន ខណៈដែលអ្នកជិិតខ្លួនគេបំផុតនោះ បែរជាបដិិសេធទៅវិិញ។ នេះគឺជារឿងដ៏ឈឺចាប់ និងជា រឿងដ៏សោកសង្វេកមួ យ។ ប៉ុន្តែត្រូវដឹងថា អ្នកអំពាវនាវដែលទទទួលបានជោគជ័យ គឺជាអ្នកដែលខិតខំព្យាយា ម ស្វែងរកមូលហេតុ ប្រើវិិធីសាស្រ្តតនិងបច្ចេកទេសនានា និងបួងសួងដល់អល់ឡោះផ្តតល់ នូវការចង្អុលបង្ហាញភាពត្រឹ[មត្រូវដល់ពួកគេ ហើយគេមិនត្រូវអស់ សង្ឃឹម សូម្បីស្ថិិតនៅ ក្នុងកាលៈទេសៈៈដ៏អាក្ររក់បំផុតក៏ដោយ។

ដូចដែលអ្នកនាំសារបានធ្វើជាមួយនឹងឪពុកមាន ររបស់ លោក អាពូត៏ឡឹប ដែលជាអ្នកដែលតែងតែជួយនិងការពារលោកប្ររ ឈមមុខជាមួយនឹងកុលសម្ព័ន្ធធ គូរ៉័ស្ហ ហ ក៏ប៉ុន្តែគាត់មិនបានចូលឥស្លាមឡើយ។ ហើយអ្នកនាំសារនៅតែបន្តកិិច្ចខិតខំ ប្រឹងប្រែងក្នុងការអំពាវនាវទៅចំពោះគាត់ រហូដែល់ពេលចុងក្រោោយនៃជីវិត របស់ គាត់។ ព្យាការីបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ឱ!ឪពុកមាន របស់ ខ្ញុំ! សូមមាន ពោលថា៖ ឡើ អុីឡើហា អុិិលល ល់ឡោះ (គ មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសក្កាការៈដ៏ត្រឹ[មត្រូវ មានតែ អល់ឡោះមួយគត់)។ តាមរយៈ ពាក្យនេះ ខ្ញុំប្ររហែលជាអាចជួយអន្តតរាគមន៍ដល់ មានៅពេលជួបអល់ឡោះបាន"។ (អាល់ពូខរីៈ៣៦៧១ មូស្លីមៈ២៤)។ ក៏ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានទទទួលយកការអំពាវនាវរបស់ ព្យាការីនោះឡើយ ហើយក៏ បានស្លាប់ នៅលើភាពគ មានជំនឿ។ ពេលនោះអល់ឡោះបានបញ្ចុះនូវបន្ទូលរបស់ ទ្ររង់ថា៖

"ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកមិនអាចចង្អុលបង្ហាញចំពោះអ្នកណាដែលអ្នកស្ររ លាញ់បានឡើយ ក៏ប៉ុន្តែអល់ឡោះអាចចង្អុលបង្ហាញចំពោះអ្នកណាដែលទ្ររង់មានចេតនា។ ហើយទ្ររង់ដឹង បំផុតចំពោះបណ្តាអ្នកដែលបានទទទួលការចង្អុលបង្ហាញ"។ (គម្ពីរ គួរអាន ២៨ៈ៥៦)។ នៅពេលដែលអ្នកមូស្លីមថ្មីចូលកាន់សាសនា ឥស្លាម គេត្រូវកសាងទំនាក់ទំនង ឲ្យបានល្អ និងរឹងមាំជាមួយសាច់ញាតិិ និងអ្នកស្គាល់គ នា។ មូស្លីម និងមិនមែនមូស្លីម គឺដូចគ្នា គឺគេត្រូវតែគោរព និងប្ររក្សាន់សីលធម៌ឲ្យបានខ្ពពស់នៅពេលទាក់ទងជាមួយ ពួកគេ ត្បិិតឥស្លាមមិនមែនជាការអំពាវនាវឱ្យនៅតែឯកឯង និងដកខ្លួនចេញពីជីវិត សង្គគមនោះទេ។ > បរិិស្ថានរបស់អ្នក និងគ្រួសាររបស់អ្នក

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក > ជីវិតគ្រួសារបន្ទាប់ពីចូលឥស្លាម

ប្រសិន នបើស្វាមីភរិិយាចូលឥស្លាមទាំងពីរនាក់

ប្រសិន នបើស្វាមីភរិិយាចូលឥស្លាមទាំងពីរនាក់ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ ពួកគេទាំងពីរក្សាលពីមុនត្រូវបានចាត់ទុកថាត្រឹ[មត្រូវដោយមិនចាំបាច់រៀបចំអាពាហ៍ ពិិពាហ៍សាជាថ្មីឡើយ។

ក៏ប៉ុន្តែត្រូវបានលើកលែងក្នុងករណីដូចខាងក្រោោម៖

1 ប្រសិន នបើគេទាំងពីររៀបការជាមួយនឹងអ្នកដែលជាម៉ះរ៉៉មរបស់ ខ្លួន៖ ដូចជា រៀបការជាមួយម តាយខ្លួនឯង ឬបងស្រីបង្កើ តខ្លួនឯង ឬមីងបង្កើ តខ្លួនឯង។ ក្នុងករណីនេះ ចាំបាច់ត្រូវផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍តាំងពីពេលដែលអ្នក ទាំងពីរចូលឥស្លាម។ ប្រសិន នបើគេរៀបការនឹងបងប្អូនស្រីពីរនាក់ក្នុងពេលតែមួយ ឬរវាងបងប្អូនស្រី

តទៅនេះ គឺជាក្បួនច្បាប់ឥស្លាមមួយចំនួនដែលអ្នកមូស្លីមថ្មីត្រូវការនៅក្នុង គ្រួសាររបស់ ខ្លួន។

ពិតប្រាកដណាស់ ការបង្ហាញក្តីសប្បុរសចំពោះមនុស្ស និងការប្ររក្សាន់ នូវសី លធម៌ ល្អនៅពេលទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេ គឺជាវិិធីដ៏ល្អបំផុតដើម្បីណែនាំ ពួកគេទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម ដោយព្យាការីមូហាំម៉ាត់ត្រូវបានបញ្ជូ នមក គឺដើម្បី បំពេញនូវចរិិតដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងល្អឥតខ្ចោះនេះឯង។

ការប្ររក្សាន់ខ្ជាប់នូវសី លធម៌ ថ្លៃថ្នូរ និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងល្អត្រូវតែចាប់ផ្តើម នៅក្នុងផ្ទះជាមួយសមាជិិកគ្រួ សារជាពិិសេស។ (សូមមើលទំព័រ ២៧៧)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក 3 ជាមួយនឹងម តាយមីងរបស់ នាងក្នុងពេលតែមួយ៖ ក្នុងករណីនេះ ចាំបាច់ត្រូវ លែងលះម នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ។ ប្រសិន នបើស្វាមី និងភរិិយាទាំងឡាយរបស់ គេចូលឥស្លាមទាំងអស់ គ នា ហើយ បុរសនោះមានភរិិយាលើសពីបួននាក់៖ ក្នុងករណីនេះ គេមិនអនុញ្ញាតឲ្យបន្តត ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ទាំងអស់ គ នាដូចនេះបានទេ។ ដូចនេះ ចាំបាច់លើបុរស នោះត្រូវជ្រើសរើសភរិិ យា ត្រឹ[មតែបួននាក់ប៉ុណ្ណោះណោះក្នុងចំណោមពួកនា ង។ ក្រៅៅពី នេះ គឺត្រូវលែងលះ។ តើច្បាប់ចែងយ៉ាងដូចម្តេចប្រសិន នបើស្វាមីចូលឥស្លាម តែភរិិយាមិនចូលឥស្លាម?

ក្នុងករណីនេះ យើងត្រូវពិនិត្យមើលលើសាសនា របស់ ភរិិយា ។ ភរិិយា នោះអាច ជាពួកអះលីគី តាប ពោលគឺកាន់សាសនាយូ ដា ឬសាសនាគ្រឹ[ស្តត ឬក៏មិនមែនជាអះលី គីតាប ដូចជាកាន់សាសនា ព្រះពុទ្ធធ ហិិណ្ឌូ ឬអ្នកគ្មានសាសនា ជាដើម។ ភរិិយា ជាអះលី គីតាប ប្រសិន នបើស្វាមីចូលឥស្លាម តែភរិិយាមិនចូលឥស្លាម ហើយនាងជាពួកអះលី

គីតាប(កាន់សាសនាយូ ដា ឬសាសនាគ្រឹ[ស្តត ទោះជានិកាយអ្វីក៏ដោយ) ចំណង អាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះនៅរក្សាដដែល ព្រោះគេអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកឥស្លាមអាចរៀបការ នឹងពួកអះលីគី តាបបាន។ ដូចនេះ ការបន្តតរក្សាចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ដែល មានស្រាប់ គឺកាន់តែគ មានបញ្ហា។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ថ្ងៃនេះ គេបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកអ្នកនូវអ្វី ដែលល្អ អ(ហា ឡាល់)។ ចំណីអាហា ររបស់ ពួកដែលគេផ្ដែល់គម្ពីរឱ្យ(អះលី គីតាប) ពួកអ្នកអាចបរិិភោគបាន ហើយចំណីអាហា ររបស់ ពួកអ្នក ក៏ពួកគេអាចបរិិភោគ បានដែរ។ ហើយ(គេអនុញ្ញាតឱ្យពួកអ្នករៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍ផងដែរ)ជាមួយស្ដ្រី បរិិសុទ្ធក្នុងចំណោមស្ដ្រីដែលមានជំនឿ និងស្ដ្រីបរិិសុទ្ធធនៃពួកដែលគេផ្ដែល់គម្ពីរឱ្យ មុនពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៖៥) ក៏ប៉ុន្តែ ចាំបាច់លើបុរសជាស្វាមីត្រូវព្យាយា មអូសទាញ អំពាវនាវភរិិ យា របស់ ខ្លួន តាមគ្រប់មធ្យោបាយ។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ភរិិយាមិនមែនជាពួកអះលីគី តាប ប្រសិន នបើស្វាមីចូលឥស្លាម តែភរិិយា របស់ ខ្លួនបដិិសេធមិនព្ររមចូលឥស្លាម ហើយ នាងក៏មិនមែនជាពួកអះលីគី តាប(កាន់សាសនាយូ ដា ឬសាសនាគ្រឹ[ស្តត ) ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិិញ នាងកាន់សាសនា ព្រះពុទ្ធធ ហិិណ្ឌូ ឬសាសនាដទៃទៀត៖ ករណីនេះ គឺគេត្រូវទុកពេលឲ្យនាងដូចរយៈពេលរង់ចាំអុិិតហ្ទះរបស់ ស្ត្រីដែលត្រូវប្តីលែងលះ ដូចដែលមានលម្អិិតក្នុងតារាងខាងក្រោោមនេះ។ ប្រសិន នបើភរិិយា នោះចូលឥស្លាមក្នុងអំឡុងពេលនេះ នាងនៅតែជាភរិិយា របស់ បុរសនោះដដែលដោយមិនត្រូវការរៀបការសាថ្មីឡើយ។ តែប្រសិន នបើភរិិយា នោះបដិិសេធមិនព្ររមចូលឥស្លាម រហូដែល់ផុតរយៈពេលនេះ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះត្រូវដាច់។ ហើយពេលណាដែលស្រ្តី នោះចូលឥស្លាម គឺស្វាមីនា ងអាចសុំ នាងរៀបការម្តតងទៀតបាន ប្រសិន នបើគេចង់ ដោយយោងតាម បន្ទូលរបស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ហើយចូរពួកអ្នកកុំ រក្សាទុកស្ដ្រី ដែលគ្មានជំនឿធ្វើជាភរិិយា របស់ ពួកអ្នកទៀតឱ្យសោះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦០ៈៈ១០)។ ពោលគឺ ចូរពួកអ្នកកុំរក្សាទុកស្ដ្រី ដែលគ្មានជំនឿក្រៅៅពីស្រ តីដែលជាអះ លីគីតាបធ្វើជាភរិិយា របស់ ពួកអ្នកទៀតឱ្យសោះបន្ទាប់ពីពួកអ្នកបានចូលឥស្លាម។ 2 ស្ត្រីដែលបានរៀបការដោយការចុះកិិច្ចសន យាអាពាហ៍ពិិពាហ៍រួច តែមិនទាន់ បានរួមដំណេក(ពោលគឺមិនទាន់បានផ្សំដំណេកជាមួយនាង ឬនៅសផងាត់តែ ពីរនាក់នាងនោះឡើយ បានត្រឹ[មតែចុះកិិច្ចសន យាអាពាហ៍ពិិពាហ៍ប៉ុណ្ណោះណោះ)៖

ក្នុងករណីនេះ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ គេទាំងពីរត្រូវដាច់តាមរយៈ ការលែងលះគ នានេះ។ ចំណែកករណីរបស់ យើងវិិញ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ របស់ គេទាំងពីរត្រូវដាច់តាមរយៈការចូលឥស្លាម។ អល់ឡោះជាម្ចាស់បាន មាន មានបន្ទូលថា៖ "ឱបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ! នៅពេលដែលពួកអ្នកបានរៀប អាពាហ៍ពិិពាហ៍ជាមួយបណ្ដាស្ដ្រីដែលមានជំនឿ ក្រោោយមក ពួកអ្នកបាន 1 អុិិតហ្ទះស្ត្រីដែលត្រូវប្តីលែងលះ

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក លែងលះពួកនា ងមុនពេលរួមដំណេកជាមួយពួកនា ង នោះពួកអ្នកមិនចាំបាច់ រាប់អុិិតហ្ទះរបស់ ពួកនា ងឡើយ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៣០ៈៈ៤៩) អុិិតហ្ទះស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ៖ ត្រូវបញ្ចចប់នៅពេលឆ្លលងទន្លេ ទោះរយៈពេលរបស់ វា វែងឬខ្លីក៏ដោយ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ចំណែកឯស្ដ្រី ដែលមានគភ៌វិិញ ពេលកំណត់របស់ ពួកនា ង គឺរហូដែល់ពួកនា ងសម្រាលកូន រួច"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៥ៈៈ៤) 2 ស្ត្រីដែលគ្មានផ្ទៃពោះ តែនាងមករដូវ៖ អុិិតហ្ទះរបស់ នាង គឺរយៈពេលជ្រះ ស្អាតពីរដូវចំនួនបីដងពេញបន្ទាប់ពីលែងលះ ឬបន្ទាប់ពីស្វាមីចូលឥស្លាម។ មានន័យថា ស្ត្រីនោះមានរដូវ រួចជ្រះស្អាតពីរដូវ។ បន្ទាប់មក នាងមករដូវ ហើយ ជ្រះស្អាតពីរដូវនោះ។ ក្រោោយមក នាងមករដូវជាលើកទីបី ហើយជ្រះស្អាតពី រដូវនោះទៀត។ នេះចាត់ទុកថា នាងជ្រះស្អាតពីរដូវបីដ ងពេញ ទោះបីជាគម្លាត ពេលពីរដូវមួយទៅរដូវមួយទៀត យូរឬឆាប់ក៏ដោយ។ ដូចនេះ ប្រសិន នបើស្ត្រី បានងូតទឹកសម្អាតកាយករោោយពេលជ្រះស្អាតពីរដូវជាលើកទីបីហើយនោះ អុិិតហ្ទះរបស់ នាងត្រូវបញ្ចចប់ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន មានបន្ទូលថា៖

"ហើយស្ដ្រីដែលត្រូវបានប្ដីលែងលះ ពួកនា ងត្រូវរង់ចាំរហូដែល់ជ្រះស្អាតពី ឈា មរដូវ ឬមានឈា មរដូវចំនួនបីដងសិិន"។ (គម្ពីរគួរអាន ២ៈ២២៨) 3 ស្ត្រីដែលមិនមករដូវ៖ ទោះជាដោយសារតែនៅក្មេងពេក(មិនទាន់មករដូវ) ឬ ចាស់ពេក(អស់ រដូវ) ឬដោយសារតែជំងឺប្ររចាំ កាយរ៉ាំរ៉ៃក៏ដោយ។ ក្នុងករណី នេះ អុិិតហ្ទះរបស់ នាង គឺមានរយៈពេលបីខែរាប់ចាប់ពីពេលប្តីលែង ឬចាប់ ពីពេលដែលប្តីរបស់ នាងចូលឥស្លាម ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានមាន បន្ទូលថា៖ "ហើយបណ្ដាស្ដ្រីដែលអស់ ឈា មរដូវ(ដោយសារវ័យចំណាស់) ក្នុងចំណោមភរិិយា របស់ ពួកអ្នក(ដែលបានលែងលះ) ប្រសិន នបើពួកអ្នក សង្ស័យ(អំពីពេលកំណត់នៃការលែងលះដាច់ស្ររឡះ )នោះ គឺពេលកំណត់ របស់ ពួកនា ងចំនួនបីខែ។ ហើយចំពោះស្ដ្រីដែលមិនទាន់មានឈា មរដូវក៏ ដូចនោះដែរ"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៥ៈៈ៤)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក តើនាងជាអះលី គីតាប(យូដា ឬគ្រឹ[ស្ទាន)? ប្រសិន នបើនាងមិនមែនជាអះលី គីតាប គឺត្រូវអំពាវនាវនា ងទៅកាន់សាសនា ឥស្លាម។ បន្ទាប់មក ត្រូវពិនិត្យមើលថា តើនាងបានចូលឥស្លាមក្នុងអំឡុងពេល អុិិតហ្ទះដែរឬទេ(សូមមើលតារាងខាងលើ)។ ទេ ទេ បាទ បាទ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះនៅរក្សាដដែល ដោយមិនត្រូវការរៀបអាពាហ៍ ពិិពាហ៍សាថ្មីនោះឡើយ ហើយចាំបាច់លើស្វាមីត្រូវអំពាវនាវភរិិ យា របស់ ខ្លួន តាមគ្រប់មធ្យោបាយសមស្រប។ នាងជាភរិិយាស្ររប ច្បាប់របស់ គេក្នុងឥស្លាម ហើយមិនត្រូវការរៀបអាពាហ៍ ពិិពាហ៍សាថ្មីនោះឡើយ។ ប្រសិន នបើនាងបដិិសេធមិនចូលឥស្លាម រហូដែល់ផុតអុិិតហ្ទះ ត្រូវផ្តាច់ចំណង អាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះ ហើយនៅពេលណាដែលនាងចូលឥស្លាម ច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យ គេទាំងពីរត្ររឡ ប់មករួមរស់ជាមួយគ នាវិិញដោយត្រូវរៀបអាពាហ៍ពិិពាហ៍សាថ្មី។ ប្រសិន នបើភរិិយាមិនចូលឥស្លាម៖

តើច្បាប់ចែងយ៉ាងដូចម្តេចប្រសិន នបើភរិិយាចូលឥស្លាម តែស្វាមីមិនចូលឥស្លាម? ប្រសិន នបើស្វាមីភរិិយា ដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿ(កាហ្វៀរ)ចូលឥស្លាមទាំងពីរនាក់ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ ពួកគេទាំងពីរក្សាលពីមុនត្រូវបានចាត់ទុកថាត្រឹ[មត្រូវ ដរាប ណាគេទាំងពីរមិនមែនជាអ្នកដែលច្បាប់ឥស្លាមហា មមិនឲ្យរៀបការជាមួយគ នា ដោយសារតែគេទាំងពីរជាម៉ះរ៉៉មនឹងគ នា ដូចជា បងប្អូនបង្កើ ត ឪពុកមាបង្កើត ជាដើម(សូមមើលទំព័រ២៧៤)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ក៏ប៉ុន្តែប្រសិន នបើភរិិយាចូលឥស្លាម តែស្វាមីបដិិសេធមិនចូលឥស្លាមវិិញ៖

ក្នុងករណីនេះ ភរិិយាមានជម្រើស៖

ត្រូវរង់ចាំស្វាមីចូលឥស្លាម ហើយត្រូវព្យាយា មតាមគ្រប់មធ្យោបាយ និង វិិធីសាស្ត្ររពន្យល់ពីសាសនា ឥស្លាម និងធាតុពិតនៃសាសនានេះដល់ស្វាមី របស់ ខ្លួន ហើយនិងបួងសួងពីអល់ឡោះឲ្យផ្តតល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ស្វាមី។ ប្រសិន នបើស្វាមីចូលឥស្លាម ទោះជាក្រោោយពីមួយរយៈពេលយូ រក៏ដោយ គឺ នាងត្រូវវិិលទៅរួមរស់ជាមួយស្វាមីវិិញដោយរក្សាចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ ពួកគេនៅដដែល ដរាប ណានាងនៅតែរង់ចាំស្វាមី ហើយគេមិនអនុញ្ញាតឲ្យ នាងប្ររគល់ខ្លួនឲ្យស្វាមីរួមមេត្រីជាមួយខ្លួនឡើយ ដរាប ណាស្វាមីមិនទាន់ចូល ឥស្លាម។ ប្រសិន នបើនាងចង់ គឺនាងមានសិិទ្ធិិិសុំលែងលះ និងផ តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍ បាននៅពេលណាដែលនាងចង់ ប្រសិន នបើនាងយល់ថា គ មានសង្ឃឹមនឹងរង់ចាំ ស្វាមីរបស់ ខ្លួនចូលឥស្លាម។

នៅក្នុងករណីទាំងពីរនេះ គេហា មឃាត់ភរិិយាមិនឲ្យប្ររគល់ខ្លួនឲ្យស្វាមីរបស់ ខ្លួនដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿនោះរួមមេត្រីជាមួយខ្លួនឡើយតាំងពីពេលដែលនាងចូល ឥស្លាម ដូចដែលអល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ប្រសិន នបើពួកអ្នកបានដឹងថា ពួកនា ង ជាអ្នកមានជំនឿ ចូរពួកអ្នកកុំឱ្យពួកនា ងវិិលទៅរកពួកគ្មានជំនឿ(ស្វាមីរបស់ ពួកនា

ក្នុងករណីនេះ ចាំបាច់លើស្ត្រីជាភរិិយា ចាប់តាំងពីពេលដែលនាងចូលឥស្លាមត្រូវ ធ្វើដូចខាងក្រោោម៖

ចាប់តាំងពីពេលដែលនាងចូលឥស្លាមភ្លាម ចាំបាច់លើស្ត្រីជាភរិិយាត្រូវអំពាវនាវ ស្វាមីរបស់ ខ្លួនទៅកាន់ឥស្លាមតាមគ្រប់មធ្យោបាយប្ររកប ដោយគតិិបណ្ឌិិ ត និង ការទូន្មានដ៏ល្អ។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក 2 3 4

ឥស្លាមរបស់ កុមាន រ

យោងទៅតាមការបង្រៀនរបស់ ឥស្លាម មនុស្សទាំងអស់ គឺកើតមកជាមូស្លីម ដោយមានទំនោរពីកំណើត(ហ្វីត្រោះ)នៅក្នុងការជឿលើអល់ឡោះ។ ហើយពួកគេ ក៏បានធ្វើតាមសាសនា ផ្សេងទៀតក៏ព្រោះតែឪពុកម្តាយរបស់ ពួកគេបង្រៀន និងចិិញ្ចឹ[ម ពួកគេ។ អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "រាល់ទារកដែលបានកើតមក គឺកើតនៅ លើភាពស្អាតស្អំ (ស្ថិិតនៅលើសាសនា ឥស្លាម)។ ប៉ុន្តែឪពុកម្តាយរបស់ គេទេដែលធ្វើឱ្យ រូបគេក្លាយជាអ្នកកាន់សាសនាយូ ដា ឬកាន់សាសនាគ្រឹ[ស្តត ឬកាន់សាសនា គោរពអគ្គី"។ (អាល់ពូខរីៈ១២៩២ មូស្លីមៈ ២៦៥៨)

ក៏ប៉ុន្តែ ចំពោះកុមាន រដែលបានស្លាប់ក្នុងគ្រួសារ ឬឪពុកម្តាយដែលជាអ្នកគ្មាន ជំនឿ គឺយើងចាត់ទុកថាពួកគេស្លាប់ក្នុងនាមជាអ្នកគ្មានជំនឿនៅក្នុងលោកិិយនេះ ប្រសិន នបើស្វាមីបដិិសេធមិនព្ររមចូលឥស្លាម ហើយនាងក៏មិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូ ល អូសទាញស្វាមីខ្លួនឲ្យចូលឥស្លាមដែរក្រោោយពីបានព្យាយា មអស់ ពីល ទ្ធធភាព ព្ររមទាំងមិនសង្ឃឹមថា ស្វាមីរបស់ ខ្លួននឹងចូលឥស្លាមដែរនោះ គឺនាងអាចរៀបចំ បែបបទផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះ និងស្នើ សុំ លែងលះគ នាបាន។ ក្នុងអំឡុងពេលបំពេញបែបបទលែ ងលះនេះ បើទោះជាត្រូវចំណាយពេលយូ រ ក៏ដោយ ដរាប ណាស្វាមីចូលឥស្លាមក្នុងអំឡុងពេលនេះ ទោះបីជាក្រោោយពេល ផុតអុិិតហ្ទះក៏ដោយ គឺស្វាមីអាចត្ររឡ ប់ទៅរួមរស់ជាមួយភរិិយាខ្លួនវិិញដោយ រក្សាចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍របស់ ពួកគេនៅដដែល ។ តែប្រសិន នបើផុតរយៈពេល បំពេញបែបបទលែ ងលះហើយនោះ ចំណងអាពាហ៍ពិិពាហ៍នោះនឹងត្រូវដាច់។ គេអនុញ្ញាតឲ្យភរិិយាបន្តតស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយស្វាមីក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំ បំពេញបែបបទលែ ងលះនេះ តែគេហា មឃាត់ភរិិយាមិនឲ្យប្ររគល់ខ្លួនឲ្យស្វាមី របស់ ខ្លួនដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿនោះរួមមេត្រីជាមួយខ្លួនឡើយតាំងពីពេលដែល នាងចូលឥស្លាម។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ហើយអល់ឡោះទ្ររង់ដឹងពីប្ររ ការអាថ៌កំបាំងបំផុត ទ្ររង់មិនបំពានទៅលើជនណា ម នាក់ឡើយ។ គេនឹងសាកល បង(ធ្វើ តេស្តត)ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។ ជនណាហើយ ដែលស្តាប់បង្គាប់ នឹងបានចូលឋានសួគ៌ ហើយជនណាហើយដែលប្ររឆាំ ង នឹងបាន ចូលឋាននរក។

នៅពេលដែលមានគេមកសួ រអ្នកនាំសារអំពីកូនៗរបស់ អ្នកដែលគ្មានជំនឿ លោកបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "អល់ឡោះជាម្ចាស់ នៅពេលដែលទ្ររង់បង្កើ តពួកគេ ទ្ររង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេនឹងប្ររព្រឹ [ត្តត"។(អាល់ពូខរីៈ១៣១៧)

ក៏ប៉ុន្តែ តើនៅពេលណាទើបយើងអាចកំណត់ថា កុមាន រដែលគ្មានជំនឿជា អ្នកមានជំនឿវិិញនៅក្នុងលោកិិយនេះ?

ដើម្បីបញ្ជជ ក់អំពីរឿងនេះ គឺមានករណីជាច្រើនខុសៗគ នា រួមមាន៖

ប្រសិន នបើឪពុកម្តាយ ឬម នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទទទួលយកសាសនា ឥស្លាមនោះ កុមាន រដែលកើតមក ពួកគេនឹងត្រូវបានកំណត់ថា ជា អ្នកកាន់ តាម សាសនា របស់ ឪពុកម្តាយដែលមានសាសនាប្ររសើរ ជាង សាសនាដទៃទៀត នោះគឺ ឥស្លាម។ ប្រសិន នបើកុមាន រដែលអាចបែងចែករវាងត្រូវនិងខុស តែគេមិនទាន់ពេញវ័យ (គ្រប់អាយុ)បានចូលឥស្លាម នោះគេត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកឥស្លាម ទោះបី ឪពុកម្តាយរបស់ គេមិនចូលឥស្លាមក៏ដោយ។ ពិតណាស់ មានក្មេងប្រុស យូដាម នាក់ដែលធ្លាប់បម្រើព្យាការី ហើយនៅថ្ងៃមួយគេបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ព្យាការីក៏បានទៅសួរសុខទុក្ខខគេ ហើយបានអង្គុយជិិតក្បាលរបស់ គេ ហើយក៏ មានប្ររសាសន៍ទៅកាន់គេថា៖ "សូមអ្នកចូលឥស្លាម"។ ពេលនោះ ក្មេងនោះ ក៏បានសម្លឹ[ងមើលទៅឪពុករបស់ ខ្លួនដែលនៅជាមួយនោះ។ ពេលនោះ ឪពុក របស់ ក្មេងនោះ ក៏បាននិិយា យទៅកាន់កូនគេថា៖ "ចូរឯងស្តាប់បង្គាប់តាម អាពូអាល់កសឹ ម(ព្យាការី)ចុះ"។ ពេលនោះ ក្មេងនោះក៏បានចូលឥស្លាម។ ព្យាការីក៏បានចាកចេញហើយលោកក៏បានមានប្ររសាសន៍ថា៖

"រាល់ការ សរសើរទាំងឡាយ គឺសម្រាប់អល់ឡោះដែលបានរំដោះរូបគេអំពីឋាននរក"។ (អាល់ពូខរីៈ១២៩០)

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក តើឪពុកម្តាយរបស់ គេ ឬម នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានចូលឥស្លាមឬទេ? ទេ ទេ បាទ បាទ ច្បាប់កំណត់ថាគេជាមូស្លីម ហើយទំនាក់ទំនងជាមួយគេនឹងច្បាប់អ្នកមូស្លីម។ តើគេចូលឥស្លាម ប៉ុន្តែគ្រួសាររបស់ គេមិនចូលទេឬ? ច្បាប់កំណត់ថាគេជាមូស្លីម បើសិិនជាគេចេះបែងចែកខុសត្រូវ និងយល់ នូវអ្វីដែលគេនិិយា យ។ ហើយវានឹងជួយសង្គ្រោះរូបគេនៅថ្ងៃបរលោក។ ចំពោះកុមាន រដែលបានស្លាប់ក្នុងគ្រួសារ ឬឪពុកម្តាយដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿ គឺយើងចាត់ទុកថាពួកគេស្លាប់នៅក្នុងនាមជាអ្នកគ្មានជំនឿនៅក្នុងលោកិិយនេះ ហើយអល់ឡោះទ្ររង់ដឹងពីប្ររ ការអាថ៌កំបាំងបំផុត ទ្ររង់មិនបំពានទៅលើជនណា ម នាក់ឡើយ។ គេនឹងសាកល បង(ធ្វើ តេស្តត)ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។ ជនណាហើយ ដែលស្តាប់បង្គាប់ នឹងបានចូលឋានសួគ៌ ហើយជនណាហើយដែលប្ររឆាំ ង នឹងបាន ចូលឋាននរក។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក > តើគប បីផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះដែរឬទេ បន្ទាប់ពីចូលសាសនាឥស្លាម?

ធាតុដើមរបស់ វា គឺអ្នកមូស្លីមថ្មី អាចរក្សាឈ្មោះដើមរបស់ ខ្លួនក្រោោយពី ចូលឥស្លាមដោយមិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរ ឈ្មោះឡើយ។ ជាក់ស្តែងការផ្លាស់ប្តូរ ឈ្មោះពុំត្រូវបានគេដឹង(អនុ វត្តត)នៅ ក្នុងសម័ យកាលមិិ ត្តតភក្តិិរបស់ ព្យាការី ឡើយ។ ពិតណាស់ មនុស្សជាច្រើន បានចូលសាសនា ឥស្លាម ហើយក៏បាន រក្សាឈ្មោះរបស់ ពួកគេដែលមិនមែនជា ឈ្មោះភាសាអារ៉ាប់ដដែល លើកលែង តែវាមានអត្ថថន័យមិនល្អប៉ុណ្ណោះណោះ។

ហើយចាំបាច់ត្រូវប្តូរឈ្មោះក្នុងករណីដូចខាងក្រោោម៖

ប្រសិន នបើវាបង្ហាញពីភាពជាខ្ញុំបម្រើទៅចំពោះអ្វីផ្សេងអំពីអល់ឡោះ ឬមាន អត្ថថន័យដែលផ្ទុយពីជំនឿរបស់ ឥស្លាម ៖

ដូចជាឈ្មោះថា អាប់ទុលម៉ាសៀហ (ខ្ញុំរបស់ អាល់ម៉ាសៀហ) អាប់ទុនណាពី (ខ្ញុំរបស់ ព្យាការី) ឬឈ្មោះ ដែលចូលក្នុងអត្ថថន័យនេះ ឬឈ្មោះមានអត្ថថន័យផ្ទុយពី ជំនឿដូចជាឈ្មោះ សានូហ្ទះ ដែលមានន័យថា៖ "បុត្ររបស់ អល់ឡោះ" ជាដើម។ អល់ឡោះមហាខ្ពពង់ខ្ពពស់បំផុតលើសអ្វីៗទាំងអស់ ។

ឬក៏ដាក់ឈ្មោះទាំងឡាយណាដែលបង្ហាញពីល ក្ខណៈៈសម បត្តិិរបស់ ទ្ររង់តែម នាក់ គត់ គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។

ដូចជា ការឱ្យលក្ខខណៈអ្វីម្យ៉ាងទៅខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះដែលវាជាលក្ខខណៈ សម្បត្តិិស ម្រាប់តែទ្ររង់ប៉ុណ្ណោះណោះ ដូចជា ដាក់ ឈ្មោះថា៖ ម៉ាលីគុគុលមូលូក (ស្តេចនៃស្តេច ទាំងអស់ )ជាដើម។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ឈ្មោះដែលបង្កកប់នូវន័យអាក្ររក់ ជាការប្ររមាថ ឬមនុស្សជាតិិទូទៅចាត់ទុកថា វាជារឿងអសីល ធម៌

ហើយអល់ឡោះបានដាក់បម្រាមលើយើងនូវអ្វីដែលអាក្ររក់មិនថាចំណីអាហា រ ភេសជ្ជៈ ឬកិិច្ចចការទាំងអស់ នៅក្នុងជីវិតឡើយ។ ដូចនេះ មិនត្រូវដាក់ឈ្មោះដែលមាន អត្ថថន័យអាក្ររក់ ឬបង្ហាញទៅលើអ្វីដែលអាក្ររក់ បន្ទាប់ពីប្តូរមកសាសនា ឥស្លាមហើយ នោះឡើយ។ អល់ឡោះបានមាន មានបន្ទូលថា៖ "ការដាក់ងា រមិនល្អក្រោោយពីមានជំនឿ ហើយនោះ គឺអាក្ររក់បំផុត"។ (គម្ពីរគួរអាន ៤៩ៈៈ១១)

ការលើកទឹកចិិត្តតនៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះ

ប្រសិន នបេី ឈ្មោះថ្មីនោះ គឺជាឈ្មោះដែលអល់ ឡោះស្ររលាញ់ ដូចជាផ្លាស់ប្តូរ ឈ្មោះទៅជា អាប់ទុលឡោះ(ខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះ) និង អាប់ទុលរ៉ោះម៉ាន(ខ្ញុំបម្រើ របស់ ម្ចាស់មហាសប បុរស) និងអ្វីដែលសំដៅលើភាពជាខ្ញុំបម្រើរបស់ អល់ឡោះ គឺ សុទ្ធធតែជាឈ្មោះដែលគេលើកទឹកចិិត្តត ក៏ប៉ុន្តែទាំងអស់ នោះ វាមិនពាក់ព័ន្ធធអ្វីជាមួយនឹង ការចូលសាសនា ឥស្លាមរបស់ គេឡើយ។ 2 អ្នកមូស្លីមថ្មីអាចប្តូរឈ្មោះរបស់ ខ្លួនដោយមិនចាំបាច់ទាល់តែមានហេតុផល នោះ ឡើយ ដូចជា ការប្តូរឈ្មោះរបស់ គេដែលមិនមែនជាភាសាអារ៉ាប់ ឱ្យទៅជាឈ្មោះ ជាភាសាអារ៉ាប់ ។ ក៏ប៉ុន្តែទាំងនេះ វាមិនមែនជាប្ររក្សារដែលគេជំរុញឲ្យធ្វើនោះឡើយ ហើយក៏មិនពាក់ព័ន្ធធអ្វីជាមួយនឹងការចូលសាសនា ឥស្លាមរបស់ គេនោះដែរ។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក តើឈ្មោះនោះមានអត្ថថន័យផ្ទុយពីសាសនា ឬជំនឿដែរឬទេ?

បើសិិនជាមិនមានអត្ថថន័យដូចបានរៀបរាប់ខាងលើទេ គឺមិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរវាឡើយ។ ពិតណាស់ អ្នកមូស្លីមជាច្រើនបានរក្សាឈ្មោះដើមរបស់ ខ្លួនដែលមិនមែនជាភាសាអារ៉ាប់ ដោយមិនបានផ្លាស់ប្តូរឡើយ ក្នុងពេលដំបូងដែលពួកគេបានចូលសាសនា ឥស្លាម។

គេអាចប្តូរឈ្មោះរបស់ ខ្លួនដោយមិនចាំបាច់ត្រូវតែមានហេតុផល នោះឡើយ និងត្រូវបាន លើកទឹកចិិត្តតនៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះប្រសិន នបេី ឈ្មោះនោះ គឺជាឈ្មោះដែលអល់ ឡោះស្ររលាញ់ ដូចជា ផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះទៅជា អាប់ទុលរ៉ោះម៉ាន(ខ្ញុំបម្រើរបស់ ម្ចាស់មហាសប បុរស)ជាដើម។ តើឈ្មោះនោះបង្ហាញពីសាសនា ផ្សេងពីឥស្លាម ឬមានសារៈសំខាន់ខាងសាសនា ក្នុងចំណោមអ្នកកាន់សាសនាដទៃដែរឬទេ? តើវាមានបង្កកប់ន័យអាក្ររក់ ឬមនុស្សចាត់ទុកថាវាជារឿងអសីល ធម៌ ដែរឬទេ? ចាំបាច់ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះដែលមានអត្ថថន័យបែបនេះ។ ចាំបាច់ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរ ដើម្បីបំបាត់ការសង្ស័យ និងជៀសវាងអំពីការប្ររដូចខ្លួនតាមអ្នកមិនមែនឥស្លាម។ គប្បីផ្លាស់ប្តូរវាទៅជាឈ្មោះដែលមានអត្ថថន័យល្អ។ បាទ ទេ បាទ ទេ បាទ ទេ

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក ការអនុ វត្តតនូវអនាម័យពីធម្មមជាតិិ(ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះ)

សាសនា ឥស្លាមបាន លើកទឹកចិិត្តតឱ្យមូស្លីមរក្សា រូបរាងខាងក្រៅៅឱ្យល្អបំផុត។ តើ ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះ មានអត្ថថន័យដូចម្តេច?

ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះ សំដៅលើបណ ដុំនៃការថែរក្សានូវភាពស្អាតស្អំ ឬការអនុវត្តត នូវអនាម័ យដែលត្រូវបានជំរុញដោយសាសនា ឥស្លាមដោយស្ររបតាមធម្មមជាតិិ ដែលអល់ឡោះបានបង្កើ តមនុស្សជាតិិ។ ហើយវាជួយដល់ការលើកកម្ពពស់រូបរាង របស់ ពួកគេឲ្យបានស្របស់ ស្អាត និងពេញលក្ខខណៈៈទាំងខាងក្នុង និងខាងក្រៅៅ។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះមានប្រាំយ៉ាងគឺ កាត់ ស្បែកចុងលិិង្គគ កោររោមប្ររដាប់ភេទ កាត់ពុកមាត់ កាត់ក្ររចក និងការដករោ មក្លៀក"។ (អាល់ពូខរីៈ៥៥៥២ មូស្លីមៈ២៥៧)

កាត់ស្បែកចុ ងលិិង្គគ៖

គឹការយកចេញនៃស្បែក ដែលនៅខាងចុងនៃ លិិង្គគ(ស្បែកដែលគ្ររបក្បាលលិិ ង្គគ) ហើយជាធម្មមតា គេធ្វើវាបន្ទាប់ពីទារកកើតមក បានមួយរយៈពេលខ្លី។

ហើយវាជាប្ររក្សារដែលត្រូវបានណែនាំ និងជាស៊ូណិិតហ្វិិត្រោះសម្រាប់បុរស។ ហើយវាមានអត្ថថប្ររយោជន៍ជាច្រើនសម្រាប់សុខភាព ក៏ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាលក្ខខខណ្ឌឌ ដែលចាំបាច់សម្រាប់ចូលឥស្លាមនោះឡើយ។ សម្រាប់ជនមូស្លីមដែលមិនបានកាត់ ស្បែកចុងលិិង្គគ ដោយសារតែគេមានការភ័យខ្លាច ឬដោយសារហេតុផល ផ្សេងទៀត ក៏មិនទទទួលផល បាបនោះដែរ។

កោររោមប្ររដាប់ភេទ៖ ការយកចេញនៃសក់រដុប(រោម)នៅប្ររដាប់ភេដៃោយ ការកោរ ឬដោយ វិិធីសាស្ត្ររផ្សេងទៀត។

ជីវិតថ្មីរបស់អ្នក

កាត់ពុកមាត់៖ ការរក្សាទុកពុកមាត់ជាប្ររក្សារដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត ក៏ប៉ុន្តែ មិនមែនជាប្ររក្សារលើកទឹកចិិត្តតនោះឡើយ។ តែប្រសិន នបើចង់ទុកវា គឺគេមិនត្រូវទុក វែងពេកឡើយ ហើយត្រូវកាត់ ឬតម្រឹ[មវាឲ្យបានទៀងទាត់។

ថែរក្សាពុកចង្កា៖ សាសនា ឥស្លាមជំរុញឱ្យបុរសថែរក្សាពុកចង្កា។ វាគឺជារោម ដែលដុះនៅលើចង្កានិងថ្ពាល់បុរស។ ការថែរក្សាវា គឺជាការទុកវាដោយមិនកោរវាចោល ដោយអនុវត្តតា មស៊ុណ្ណះ(លំអាន) របស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់។

កាត់ក្ររចក ៖ ចាំបាច់លើអ្នកមូស្លីមត្រូវកាត់ក្ររចក ជាប្ររចាំ ដើម្បីកម្ចាត់មេរោគ ភាពកខ្វក់ និងកម្ទេចកម្ទីដែលជាទូទៅមាននៅក្នុងក្ររចក ។ ដករោ មឃ្លៀក៖ ចាំបាច់លើអ្នកមូស្លីមត្រូវជម្រុះចេញនូវរោ មដែលដុះនៅត្ររង់ ក្លៀក ដោយដកវា ឬ ដោយ វិិធីជម្រុះផ្សេងទៀតដើម្បីការពារមិនឱ្យមានក្លិិនអាក្ររក់ចេញ មកក្រៅៅ។

តើអ្វីជាជំហា នបន្ទាប់របស់ អ្នក?

នៅពេលដែលអ្នកបានបញ្ចច ប់ការអានសៀវភៅនេះ នោះមានន័យថាអ្នកបាន បំពេញនូវជំហា នទី១នៅក្នុងការសិិក្សាអំពីមូលដ្ឋានទាក់ទងនឹងសាសនា របស់ អ្នក ។ ហើយរឿងបន្ទាប់នោះ គឺអ្នកចាំបាច់ត្រូវយកចិិត្តតទុកដាក់អនុវត្តតា មអ្វីដែលអ្នកបាន រៀនសូត្ររមករួច ហើយធ្វើឱ្យវាក្លាយជាការពិតនៅក្នុងជីវិត ត្បិិតចំណេះដឹងដែលគ្មាន ការអនុវត្តនឹងក្លាយជាប្ររភពនៃការសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំងនៅថ្ងៃបរលោក។

ម្យ៉ាងទៀត អ្នកចាំបាច់ត្រូវប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ ពីស មត្ថថភាពដើម្បីបន្តរៀនអំពី រឿងផ្សេងទៀតដែលអ្នកត្រូវការក្នុងជីវិតប្ររចាំ ថ្ងៃរបស់ អ្នកតាមរយៈប្ររភពដែលអាច ជឿជាក់បានដែលមិនបានលើកឡើងនៅក្នុងសៀវភៅនេះ។

ហើយជនមូស្លីម ទោះបីជំនឿរបស់ គេខ្លាំងក្លាដល់កម្រិិ តណាក៏ដោយ ក៏រូបគេ នៅតែត្រូវការ ការចង្អុលបង្ហាញបន្ថែមទៀត ។ ហេតុដូចនេះហើយ ទើបនៅក្នុងជំពូក អាល់ហ្វាទីហះ(ជំពូកទីមួយ នៃគម្ពីរគួរអាន) ដែលជាជំពូកធំធេងជាងគេនៅក្នុងគម្ពីរ ហើយក៏ជាជំពូកដែលអ្នកមូស្លីមសូត្ររវាជាប្ររចាំ ថ្ងៃនៅក្នុងសឡាតរបស់ ខ្លួនជាច្រើន ដងនោះ គឺមានវាក្យខណ្ឌឌមួយថា៖ "សូមទ្ររង់មេ្តាចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកយើងនូវ មាន គ៌ាដែលត្រឹ[មត្រូវផងចុះ"។ (គម្ពីរគួរអាន ១ៈ៥)

ចូរកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះឱ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលអ្នកអាចធ្វើបាន

ទាំងនៅក្នុងសៀវភៅនេះ ឬក៏នៅក្នុងសៀវភៅផ្សេងទៀតនឹងមិនផ្តតល់ឱ្យ អ្នកនូវព័ត៌មានា នលម្អិិតអំពីស្ថានភាព និងហេតុការណ៍ដែលអ្នកអាចជួបប្ររទះ នោះ ឡើយ។ ដូចនេះហើយ បន្ថែមពីលើការសាកសួ រអ្នកចេះដឹង គឺអ្នកត្រូវប្រឹងប្រែងដើម្បី គោរពកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ និងរឮកដល់ទ្ររង់ទៅតាមលទ្ធធភាពរបស់ អ្នកនៅក្នុង រឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ និងទំនាក់ទំនងប្ររចាំ ថ្ងៃដែលអ្នកមិនអាចត្ររល ប់ ទៅរកអ្នកចេះដឹងបាន។ អល់ឡោះដែលទ្ររង់បានមាន មានបន្ទូលថា "ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាច អល់ឡោះតាម ទៅតាមលទ្ធធភាពរបស់ ពួកអ្នក"។ (គម្ពីរគួរអាន ៦៤ៈៈ១៦)

ព្យាយា មានៅជិិត និងប្រាស្រ័យទាក់ទងនឹងសហគ មាន៍មូស្លីម

ព្យាយា មានៅជិិតនិងប្រាស្រ័យទាក់ទងនឹងសហគ មាន៍មូស្លីម និងមជ្ឈមណ្ឌឌល ឥស្លាមឲ្យបានញឹកញាប់ ហើយរួមសុខ រួមទុក្ខខជាមួយពួកគេ។ ទោះបីព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាមនុស្សម នាក់ដែលមានជំនឿរឹងមាំបំផុតក៏ដោយ ក៏អល់ឡោះបង្គាប់ប្រើឲ្យ លោក ស៊ូទ្រាំ និងប្រឹងប្រែងក្នុងការសេពគប់អ្នកសាងអំពើល្អផងដែរ ដូចដែលទ្ររង់បានមាន បន្ទូលថា៖ "ចូរអ្នកខ្លួនឯងអត់ធ្មត់ជាមួយនឹងបណ្តាអ្នកដែលគោរពសក្កាការៈចំពោះម្ចាស់ របស់ ពួកគេទាំងព្រឹ[កទាំងលផងាច ដោយពួកគេចង់បានការពេញចិិត្តតពីទ្ររង់"។ (គម្ពីរ គួរអាន ១៨ៈ២៨ )

ម្យ៉ាងទៀត ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានព្ររមានមិនឲ្យឃ្លាតឆផងាយអំពីក្រុមអ្នកមូស្លីម នោះឡើយ ព្រោះ ថា វាជាមូលហេតុដែលអាចនាំឲ្យវង្វេ ង និងប្រាស់ចាក ប្រៀបបីដូច ជាសត្វវពពែដែលឃ្លាតឆផងាយអំពីហ្វូ ងរបស់ វាដែលអាចទទទួលរងគ្រោះថ្នាក់បំផុត ពីសំណាក់សត្វចចក។

អ្នកនាំសារបានមានប្ររសាសន៍ថា៖ "ចាំបាច់លើពួកអ្នកត្រូវស្ថិិ តនៅជាមួយករុម អ្នកមូស្លីម។ ជាការពិតណាស់ សត្វចចកវាស៊ីសត្វវពពែណាដែលបែកចេញពីហ្វូ ង"។

ដូចនេះ ការបញ្ជិិ តខ្លួននឹងបងប្អូន(រួមជំនឿ)របស់ គេ និងនៅ ជាប់លាប់ ជាមួយ ពួកគេនោះ គឺជាមូលហេតុដ៏ធំធេងដែលនាំមកនូវផលល្អ អ ទទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ និងបន្តតដើរលើផ្លូវដែលត្រឹ[មត្រូវ។

ចុះយ៉ាងណាទៅវិិញ ចំពោះអ្នកមូស្លីមថ្មីដែលទើបចាប់ផ្តើមដំណើររបស់ ខ្លួន គឺច្បាស់ជាត្រូវការជំនួយ និងការយកចិិត្តតទុកដាក់ជាខ្លាំង។

សូមឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់ចង្អុលបង្ហាញដល់អ្នក ហើយរក្សាអ្នកឲ្យនៅ ឋិិតឋេរ នៅលើ សាសនា ឥស្លាម និងប្ររទានពរជ័យដល់អ្នក ទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិិត្តត៕

K.S.A Tel : +966114486000 U.K -Brmngham B11 1AR Tel : +441214399144 www.newmuslmgude.com www.gude-muslm.com nfo@modern-gude.com