សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តប បានរៀបរាប់នៅលើវេទិកាថា៖ ខ្ញុំបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «តាមពិត តម្លៃនៃទង្វើនីមួយៗ អាស្រ័យលើចេតនា ហើយមនុស្សម្នាក់ៗ នឹងទទួលបានតែអ្វីដែលខ្លួនមានចេតនាប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលភៀសខ្លួនចាកចេញពីស្រុកកំណើត ដើម្បីទ្រព្យសម្បត្តិលោកិយដែលខ្លួនចង់បាន ឬដើម្បីស្ត្រីណាម្នាក់ដែលខ្លួនចង់រៀបការជាមួយ នោះការភៀសខ្លួនរបស់គាត់ គឺសម្រាប់តែអ្វីដែលគាត់បានភៀសខ្លួនទៅរកនោះប៉ុណ្ណោះ»។

លោកស្រី អាយស្ហះ មាតារបស់អ្នកមានជំនឿ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាល់-ហារីស អ៊ីប៊ីន ហ៊ិស្ហាម បានសួរអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើវិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់ មកដល់លោកដោយរបៀបណា?» អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានឆ្លើយថា៖ «ពេលខ្លះ វាមកដល់ខ្ញុំដូចជាសំឡេងកណ្ដឹងរោទ៍ ហើយរបៀបនេះគឺលំបាកបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក វាក៏ចាកចេញពីខ្ញុំ ក្រោយពេលដែលខ្ញុំបានចងចាំយ៉ាងច្បាស់នូវអ្វីដែលទេវតាបាននិយាយ។ ហើយពេលខ្លះទៀត ទេវតាបានបង្ហាញខ្លួនមកខ្ញុំជារូបមនុស្សប្រុសម្នាក់ ហើយនិយាយជាមួយខ្ញុំ រួចខ្ញុំក៏ចងចាំនូវអ្វីដែលគាត់និយាយ»។ លោកស្រី អាយស្ហះ បាននិយាយថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញលោកកំពុងទទួលវិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់ នៅថ្ងៃដែលត្រជាក់ខ្លាំងបំផុត ហើយពេលវិវរណៈនោះចប់ ញើសបានហូរស្រក់ចេញពីថ្ងាសរបស់លោក»។

លោកស្រី អាយស្ហះ មាតារបស់អ្នកមានជំនឿ បានរៀបរាប់ថា៖ វិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានចាប់ផ្ដើមមកដល់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាដំបូងបង្អស់ គឺជាសុបិនល្អៗក្នុងពេលដេក។ រាល់សុបិនដែលលោកបានឃើញ សុទ្ធតែកើតឡើងពិតយ៉ាងច្បាស់ ដូចពន្លឺអរុណរះ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ចូលចិត្តនៅតែម្នាក់ឯងដាច់ពីគេ។ លោកធ្លាប់ទៅនៅតែម្នាក់ឯងក្នុងរូងភ្នំហ៊ីរ៉ក ហើយគោរពថ្វាយបង្គំព្រះនៅទីនោះច្រើនយប់ជាប់ៗគ្នា មុនពេលត្រឡប់ទៅរកក្រុមគ្រួសាររបស់លោកវិញ។ លោកតែងយកស្បៀងអាហារទៅជាមួយសម្រាប់ការស្នាក់នៅនោះ រួចត្រឡប់ទៅរកលោកស្រី ខាឌីជះ (ភរិយារបស់លោក) ដើម្បីយកស្បៀងសម្រាប់ការស្នាក់នៅម្ដងទៀតដូចមុន រហូតដល់សេចក្ដីពិតបានមកដល់លោក ខណៈពេលដែលលោកនៅក្នុងរូងភ្នំហ៊ីរ៉ក។ ទេវតាបានមកជួបលោក ហើយនិយាយថា៖ «ចូរអាន!» លោកឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនចេះអានទេ»។ ព្យាការីបានរៀបរាប់ថា៖ «ទេវតានោះក៏ចាប់ខ្ញុំ ហើយឱបរឹតខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ខ្ញុំទ្រាំលែងបាន។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏លែងខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “ចូរអាន!” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ខ្ញុំមិនចេះអានទេ”។ គាត់ក៏ចាប់ខ្ញុំ ហើយឱបរឹតខ្ញុំជាលើកទីពីរ រហូតដល់ខ្ញុំទ្រាំលែងបាន។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏លែងខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “ចូរអាន!” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ខ្ញុំមិនចេះអានទេ”។ គាត់ក៏ចាប់ខ្ញុំ ហើយឱបរឹតខ្ញុំជាលើកទីបី រួចលែងខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “ចូរអាន ក្នុងនាមម្ចាស់របស់អ្នក ដែលបានបង្កើត។ ទ្រង់បានបង្កើតមនុស្សពីដុំឈាមកក។ ចូរអាន! ហើយម្ចាស់របស់អ្នក គឺសប្បុរសបំផុត”»។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានត្រឡប់មកវិញជាមួយខគម្ពីរទាំងនោះ ទាំងបេះដូងញ័ររន្ធត់។ លោកបានចូលទៅរកលោកស្រី ខាឌីជះ ប៊ិនត៍ ឃូវ៉ាយលិដ ហើយនិយាយថា៖ «សូមយកអ្វីមកដណ្ដប់ខ្ញុំផង! សូមយកអ្វីមកដណ្ដប់ខ្ញុំផង!» ពួកគេក៏ដណ្ដប់លោក រហូតដល់ការភ័យខ្លាចរបស់លោកបានបាត់ទៅវិញ។ បន្ទាប់មក លោកបានប្រាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់ដល់លោកស្រី ខាឌីជះ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាបារម្ភខ្លាចមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្លួនខ្ញុំ»។ លោកស្រី ខាឌីជះ បានតបថា៖ «ទេ មិនដូច្នោះទេ! ខ្ញុំស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនធ្វើឱ្យលោកអាម៉ាស់ឡើយជាដាច់ខាត។ ព្រោះលោកតែងរក្សាចំណងញាតិសន្ដាន លោកជួយទ្រទ្រង់អ្នកដែលខ្សត់ខ្សោយ លោកជួយផ្ដល់ឱ្យអ្នកដែលគ្មានអ្វីសោះ លោកទទួលភ្ញៀវដោយសប្បុរស ហើយលោកជួយអ្នកដែលជួបគ្រោះកាចដោយយុត្តិធម៌»។ បន្ទាប់មក លោកស្រី ខាឌីជះ បាននាំលោកទៅជួបលោក វ៉ារ៉ាក៉ះ អ៊ីប៊ីន ណាវហ្វាល់ អ៊ីប៊ីន អាសាដ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលអ៊ូហ្សា ដែលជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់នាង។ គាត់ជាបុរសម្នាក់ដែលបានចូលកាន់សាសនាគ្រិស្ត ក្នុងសម័យល្ងង់ខ្លៅ (មុនសាសនាអ៊ីស្លាម) ហើយគាត់ចេះសរសេរអក្សរហេប្រឺ។ គាត់បានសរសេរចម្លងពីគម្ពីរដំណឹងល្អជាភាសាហេប្រឺ តាមដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យឱ្យគាត់សរសេរ។ គាត់ជាមនុស្សចាស់ជរា ហើយភ្នែកងងឹតមើលលែងឃើញ។ លោកស្រី ខាឌីជះ បាននិយាយទៅគាត់ថា៖ «បងអើយ! សូមស្ដាប់ក្មួយរបស់បងនិយាយសិន»។ លោក វ៉ារ៉ាក៉ះ បានសួរថា៖ «ក្មួយអើយ! តើក្មួយបានឃើញអ្វី?» អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏បានរៀបរាប់ប្រាប់គាត់នូវអ្វីដែលលោកបានឃើញ។ លោក វ៉ារ៉ាក៉ះ បាននិយាយទៅលោកថា៖ «នេះគឺជាទេវតាអ្នករក្សាអាថ៌កំបាំង (ទេវតា ជីព្រីល) ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានបញ្ជូនមកកាន់ព្យាការី មូសា។ ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់នៅក្មេងខ្លាំងក្លានៅពេលនោះ! ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់នៅរស់ នៅពេលដែលក្រុមជនរបស់ក្មួយបណ្ដេញក្មួយចេញ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានសួរថា៖ «តើពួកគេនឹងបណ្ដេញខ្ញុំចេញមែនឬ?» លោក វ៉ារ៉ាក៉ះ បានឆ្លើយថា៖ «មែនហើយ! គ្មានបុរសណាម្នាក់ធ្លាប់នាំមកនូវអ្វីដូចដែលក្មួយបាននាំមកនេះ ដោយមិនត្រូវគេប្រឆាំងជាសត្រូវនោះឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅរស់ដល់ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំនឹងជួយគាំទ្រក្មួយយ៉ាងពេញទំហឹង»។ ប៉ុន្តែ មិនយូរប៉ុន្មាន លោក វ៉ារ៉ាក៉ះ ក៏បានទទួលមរណភាព ហើយវិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់ក៏បានផ្អាកមួយរយៈ។

លោក ជាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ អាល់-អាន់សារី បានរៀបរាប់ (ពេលកំពុងនិយាយអំពីរយៈពេលដែលវិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់បានផ្អាក) អំពីសម្ដីរបស់ព្យាការីថា៖ «ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងដើរ ស្រាប់តែខ្ញុំឮសំឡេងមួយពីលើមេឃ។ ខ្ញុំក៏ងើបមុខមើល ហើយឃើញទេវតាដដែល ដែលធ្លាប់មកជួបខ្ញុំនៅរូងភ្នំហ៊ីរ៉ក កំពុងអង្គុយលើកៅអីមួយ នៅចន្លោះមេឃ និងផែនដី។ ខ្ញុំភ័យខ្លាចគាត់ណាស់ ហើយក៏ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ រួចនិយាយថា៖ “សូមយកអ្វីមកដណ្ដប់ខ្ញុំផង!” បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានបញ្ចុះខគម្ពីរថា៖ “ឱអ្នកដែលដណ្ដប់ខ្លួនអើយ! ចូរក្រោកឡើង ហើយដាស់តឿនព្រមានមនុស្សលោក…” រហូតដល់ព្រះបន្ទូលដែលថា៖ “ហើយចូរចាកឆ្ងាយពីរូបបដិមា”។ បន្ទាប់ពីនោះមក វិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់បានមកដល់យ៉ាងខ្លាំង និងជាប់ៗគ្នាជាប្រចាំ»។

លោក សាអ៊ីដ អ៊ីប៊ីន ជូបៃរ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានពន្យល់អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលថា៖ «កុំកម្រើកអណ្ដាតរបស់អ្នក (ពេលទទួលគម្ពីរគួរអាន) ដើម្បីប្រញាប់ប្រញាល់នឹងវា» ដោយលោកនិយាយថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្លាប់ទទួលវិវរណៈពីព្រះជាម្ចាស់ដោយការលំបាកខ្លាំង ហើយលោកតែងកម្រើកបបូរមាត់របស់លោក (យ៉ាងលឿន)»។ លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងកម្រើកបបូរមាត់ឱ្យអ្នករាល់គ្នាមើល ដូចដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់កម្រើក»។ លោក សាអ៊ីដ ក៏បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងកម្រើកបបូរមាត់ ដូចដែលខ្ញុំបានឃើញលោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស កម្រើក»។ រួចលោកក៏កម្រើកបបូរមាត់របស់លោក។ លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បាននិយាយបន្តថា៖ «ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានបញ្ចុះខគម្ពីរថា៖ “កុំកម្រើកអណ្ដាតរបស់អ្នក ដើម្បីប្រញាប់ប្រញាល់នឹងវា។ ពិតណាស់ ការប្រមូលវា និងការធ្វើឱ្យអ្នកសូត្រវាបាន គឺជាភារកិច្ចរបស់យើង (ព្រះជាម្ចាស់)” មានន័យថា យើងនឹងប្រមូលវាទុកក្នុងទ្រូង (ក្នុងការចងចាំ) របស់អ្នក ហើយឱ្យអ្នកសូត្រវាបាន។ “ពេលដែលយើងបានសូត្រវាឱ្យអ្នកស្ដាប់ហើយ ចូរអ្នកធ្វើតាមការសូត្រនោះ” មានន័យថា ចូរស្ដាប់វា ហើយនៅស្ងៀម។ “បន្ទាប់មក ការពន្យល់វាឱ្យច្បាស់ គឺជាភារកិច្ចរបស់យើង” មានន័យថា បន្ទាប់មក វាជាភារកិច្ចរបស់យើង ដើម្បីឱ្យអ្នកសូត្រវាបាន»។ ក្រោយពីនោះមក រាល់ពេលដែលទេវតា ជីព្រីល មកជួប អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ តែងស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយនៅពេលទេវតា ជីព្រីល ចាកចេញទៅវិញ ព្យាការីក៏សូត្រវា ដូចដែលទេវតា ជីព្រីល បានសូត្រឱ្យស្ដាប់។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាមនុស្សដែលសប្បុរសបំផុតជាងគេទាំងអស់ ហើយលោកសប្បុរសខ្លាំងជាងគេបំផុតនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន (ខែតមអាហារ) នៅពេលដែលទេវតា ជីព្រីល មកជួបលោក។ ទេវតា ជីព្រីល តែងមកជួបលោករៀងរាល់យប់ក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន ដើម្បីសិក្សាគម្ពីរគួរអានជាមួយលោក។ ពិតណាស់ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ សប្បុរសក្នុងការធ្វើអំពើល្អ លឿនជាងខ្យល់ដែលបក់មកយ៉ាងខ្លាំងទៅទៀត។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន អ៊ីប៊ីន ហារប៍ បានប្រាប់ខ្ញុំថា ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានចាត់គេឱ្យមកហៅគាត់ ខណៈពេលដែលគាត់នៅក្នុងក្រុមដំណើរ (ក្រុមឈ្មួញ) មកពីកុលសម្ព័ន្ធគូរ៉ាយស្ហ។ ពួកគេជាពាណិជ្ជករដែលធ្វើជំនួញនៅស្រុកស្ហាម (តំបន់ស៊ីរី)។ គ្រានោះ ជាពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងបទឈប់បាញ់ជាមួយលោក អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន និងពួកអ្នកគ្មានជំនឿនៃកុលសម្ព័ន្ធគូរ៉ាយស្ហ។ ពួកគេក៏បានទៅជួបស្ដេចនៅក្រុងអ៊ីលីយ៉ា (ក្រុងយេរូសាឡិម)។ ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានហៅពួកគេចូលទៅក្នុងទីប្រជុំរបស់ស្ដេច ដែលមានពួកនាម៉ឺនធំៗរបស់រ៉ូមនៅជុំវិញ។ បន្ទាប់មក ស្ដេចបានហៅពួកគេ ហើយហៅអ្នកបកប្រែរបស់ស្ដេចមក រួចសួរថា៖ «ក្នុងចំណោមពួកអ្នក តើអ្នកណាជាសាច់ញាតិជិតបំផុតនឹងបុរសដែលអះអាងថាខ្លួនជាព្យាការីនោះ?» លោក អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន និយាយថា៖ ខ្ញុំក៏ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំជាសាច់ញាតិជិតបំផុតនឹងគាត់ ក្នុងចំណោមពួកគេ»។ ស្ដេចក៏បញ្ជាថា៖ «ចូរនាំគាត់មកជិតយើង ហើយនាំពួកគ្នារបស់គាត់មកជិតដែរ ហើយឱ្យពួកគេឈរនៅពីក្រោយខ្នងគាត់»។ បន្ទាប់មក ស្ដេចបានប្រាប់អ្នកបកប្រែថា៖ «ចូរប្រាប់ពួកគេថា យើងនឹងសួរបុរសនេះ អំពីបុរសម្នាក់នោះ។ ប្រសិនបើគាត់និយាយកុហកយើង ចូរពួកគេប្រាប់ថាគាត់កុហក»។ លោក អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន និយាយថា៖ «ខ្ញុំស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនខ្មាសខ្លាចពួកគេនិយាយតៗគ្នាថាខ្ញុំកុហកទេ ខ្ញុំប្រាកដជានិយាយកុហកអំពីគាត់ហើយ។ សំណួរដំបូងដែលស្ដេចសួរខ្ញុំអំពីគាត់ គឺ៖ “តើពូជពង្សរបស់គាត់នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “គាត់មកពីពូជពង្សដ៏ថ្លៃថ្នូរក្នុងចំណោមពួកយើង”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើធ្លាប់មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក និយាយពាក្យបែបនេះ (អះអាងថាជាព្យាការី) មុនគាត់ដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ទេ”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើក្នុងចំណោមដូនតារបស់គាត់ ធ្លាប់មាននរណាម្នាក់ជាស្ដេចដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ទេ”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើអ្នកដែលដើរតាមគាត់ ជាពួកអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ឬជាពួកអ្នកទន់ខ្សោយ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “គឺជាពួកអ្នកទន់ខ្សោយ”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើពួកគេកាន់តែកើនឡើង ឬថយចុះ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ពួកគេកាន់តែកើនឡើង”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ បោះបង់សាសនារបស់គាត់ ដោយសារស្អប់ខ្ពើមសាសនានោះ ក្រោយពេលដែលបានចូលកាន់វាហើយដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ទេ”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើពួកអ្នកធ្លាប់ចោទគាត់ថានិយាយកុហក មុនពេលដែលគាត់និយាយនូវអ្វីដែលគាត់បាននិយាយនោះដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ទេ”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើគាត់ធ្លាប់ក្បត់សន្យាដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ទេ។ ឥឡូវនេះ ពួកយើងកំពុងស្ថិតក្នុងរយៈពេលនៃកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយគាត់ ហើយពួកយើងមិនដឹងថាគាត់នឹងធ្វើអ្វីក្នុងរយៈពេលនោះទេ”។ ខ្ញុំរកមិនឃើញឱកាសបញ្ចូលពាក្យអ្វីប្រឆាំងនឹងគាត់បានឡើយ ក្រៅពីពាក្យនេះ។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើពួកអ្នកធ្លាប់ធ្វើសង្គ្រាមជាមួយគាត់ដែរឬទេ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “ធ្លាប់”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើសង្គ្រាមរវាងពួកអ្នក និងគាត់ យ៉ាងដូចម្ដេចដែរ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “សង្គ្រាមរវាងពួកយើង និងគាត់ ឈ្នះចាញ់ឆ្លាស់គ្នា ពេលខ្លះគាត់ឈ្នះពួកយើង ពេលខ្លះពួកយើងឈ្នះគាត់”។ ស្ដេចសួរថា៖ “តើគាត់បង្គាប់ពួកអ្នកឱ្យធ្វើអ្វីខ្លះ?” ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “គាត់និយាយថា៖ ចូរគោរពថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ហើយកុំយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូស្មើនឹងទ្រង់ឡើយ ហើយចូរបោះបង់អ្វីដែលដូនតារបស់ពួកអ្នកធ្លាប់និយាយ។ ហើយគាត់បង្គាប់ពួកយើងឱ្យថ្វាយបង្គំព្រះ និយាយការពិត រក្សាសីលធម៌ និងរក្សាចំណងញាតិសន្ដាន”។ ស្ដេចក៏ប្រាប់អ្នកបកប្រែថា៖ “ចូរប្រាប់គាត់ថា៖ យើងបានសួរអ្នកអំពីពូជពង្សរបស់គាត់ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា គាត់មកពីពូជពង្សដ៏ថ្លៃថ្នូរក្នុងចំណោមពួកអ្នក។ ពិតណាស់ បណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ត្រូវបានបញ្ជូនមកពីពូជពង្សដ៏ថ្លៃថ្នូរក្នុងចំណោមក្រុមជនរបស់ខ្លួនដូច្នោះដែរ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើធ្លាប់មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក និយាយពាក្យបែបនេះដែរឬទេ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ទេ។ យើងគិតថា ប្រសិនបើធ្លាប់មានអ្នកណាម្នាក់និយាយពាក្យបែបនេះមុនគាត់ យើងនឹងនិយាយថា គាត់គ្រាន់តែជាបុរសម្នាក់ដែលធ្វើត្រាប់តាមពាក្យដែលគេធ្លាប់និយាយពីមុនប៉ុណ្ណោះ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើក្នុងចំណោមដូនតារបស់គាត់ ធ្លាប់មានស្ដេចដែរឬទេ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ទេ។ យើងគិតថា ប្រសិនបើក្នុងចំណោមដូនតារបស់គាត់ធ្លាប់មានស្ដេច យើងនឹងនិយាយថា គាត់គ្រាន់តែជាបុរសម្នាក់ដែលចង់ដណ្ដើមយករាជ្យសម្បត្តិរបស់ដូនតាខ្លួនវិញប៉ុណ្ណោះ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើពួកអ្នកធ្លាប់ចោទគាត់ថានិយាយកុហក មុនពេលដែលគាត់និយាយនូវអ្វីដែលគាត់បាននិយាយនោះដែរឬទេ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ទេ។ ដូច្នេះ យើងដឹងច្បាស់ថា មនុស្សដែលមិនដែលនិយាយកុហកដាក់មនុស្សលោក មិនអាចនិយាយកុហកដាក់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើអ្នកដែលដើរតាមគាត់ ជាពួកអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ឬជាពួកអ្នកទន់ខ្សោយ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ពួកអ្នកទន់ខ្សោយជាអ្នកដើរតាមគាត់។ ពិតណាស់ ពួកគេនេះហើយ ជាអ្នកដើរតាមបណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងបានសួរអ្នកថា តើពួកគេកាន់តែកើនឡើង ឬថយចុះ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ពួកគេកាន់តែកើនឡើង។ ពិតណាស់ ជំនឿក៏ដូច្នោះដែរ គឺកើនឡើងរហូតដល់វាពេញលេញ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើមានអ្នកណាម្នាក់បោះបង់សាសនារបស់គាត់ ដោយសារស្អប់ខ្ពើមសាសនានោះ ក្រោយពេលដែលបានចូលកាន់វាហើយដែរឬទេ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ទេ។ ពិតណាស់ ជំនឿក៏ដូច្នោះដែរ នៅពេលដែលភាពរីករាយរបស់វាបានជ្រាបចូលក្នុងដួងចិត្តហើយ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើគាត់ធ្លាប់ក្បត់សន្យាដែរឬទេ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា ទេ។ ពិតណាស់ បណ្ដាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនដែលក្បត់ឡើយ។ យើងបានសួរអ្នកថា តើគាត់បង្គាប់ពួកអ្នកឱ្យធ្វើអ្វីខ្លះ ហើយអ្នកបានប្រាប់ថា គាត់បង្គាប់ពួកអ្នកឱ្យគោរពថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយកុំយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូស្មើនឹងទ្រង់ឡើយ គាត់ហាមពួកអ្នកមិនឱ្យគោរពបូជារូបបដិមា ហើយគាត់បង្គាប់ពួកអ្នកឱ្យថ្វាយបង្គំព្រះ និយាយការពិត និងរក្សាសីលធម៌។ ប្រសិនបើអ្វីដែលអ្នកនិយាយនេះជាការពិតមែន គាត់នឹងគ្រប់គ្រងទឹកដីដែលជើងទាំងពីររបស់យើងកំពុងឈរនេះក្នុងពេលឆាប់ៗ។ យើងធ្លាប់ដឹងរួចហើយថា គាត់នឹងលេចមុខឡើង ប៉ុន្តែយើងមិនបានគិតថា គាត់នឹងមកពីក្នុងចំណោមពួកអ្នកនោះទេ។ ប្រសិនបើយើងដឹងថា យើងអាចទៅដល់គាត់បាន យើងពិតជាព្យាយាមទៅជួបគាត់ ទោះបីជាលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ហើយប្រសិនបើយើងនៅជាមួយគាត់ យើងពិតជានឹងលាងជើងឱ្យគាត់”»។ បន្ទាប់មក ស្ដេចបានឱ្យគេយកលិខិតរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មក ដែលលោកបានផ្ញើតាមលោក ឌីហ្យះ ទៅកាន់អភិបាលក្រុងប៊ូស្រ៉ា ហើយអភិបាលនោះក៏បានបញ្ជូនវាទៅស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស។ ស្ដេចក៏អានលិខិតនោះ ដែលមានខ្លឹមសារថា៖ «ក្នុងនាមព្រះជាម្ចាស់ ដ៏មហាសប្បុរស ដ៏មហាអាណិតស្រឡាញ់។ លិខិតនេះ មកពីមូហាំម៉ាត់ ជាបាវបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ជូនចំពោះហេរ៉ាក្លៀស ជាអ្នកដឹកនាំដ៏ធំរបស់រ៉ូម។ សូមឱ្យសេចក្ដីសុខសាន្តមានដល់អ្នកដែលដើរតាមមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ។ ក្រោយពីនេះ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញលោកឱ្យចូលកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម។ ចូរចូលកាន់សាសនាអ៊ីស្លាមចុះ នោះលោកនឹងមានសុវត្ថិភាព ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានផលបុណ្យដល់លោកពីរដង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើលោកបដិសេធ លោកនឹងទទួលបាបរបស់ពួកកសិករ (ប្រជារាស្ត្ររបស់លោក) ផងដែរ។ ហើយ៖ “ឱពួកអ្នកមានគម្ពីរអើយ! ចូរមកកាន់ពាក្យមួយដែលស្មើគ្នារវាងពួកយើង និងពួកអ្នក គឺថា ពួកយើងមិនគោរពថ្វាយបង្គំអ្វីក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយពួកយើងមិនយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូស្មើនឹងទ្រង់ឡើយ ហើយក្នុងចំណោមពួកយើង មិនត្រូវយកគ្នាឯងធ្វើជាម្ចាស់ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធ ចូរពួកអ្នកនិយាយថា៖ ចូរធ្វើជាសាក្សីថា ពួកយើងជាមូស្លីម (អ្នកប្រគល់ខ្លួនចំពោះព្រះជាម្ចាស់)”»។ លោក អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន បាននិយាយថា៖ «នៅពេលដែលស្ដេចបាននិយាយនូវអ្វីដែលស្ដេចចង់និយាយ ហើយបានអានលិខិតនោះចប់ មានសំឡេងអឺងកងយ៉ាងខ្លាំងនៅជុំវិញស្ដេច សំឡេងមនុស្សកាន់តែលាន់ឮខ្លាំងឡើងៗ ហើយពួកយើងក៏ត្រូវគេនាំចេញទៅក្រៅ។ ពេលពួកយើងត្រូវគេនាំចេញ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ពួកគ្នារបស់ខ្ញុំថា៖ “រឿងរបស់អ៊ីប៊ីន អាប៊ី កាប់ស្ហះ (សំដៅលើព្យាការី មូហាំម៉ាត់) កាន់តែធំឡើងហើយ សូម្បីតែស្ដេចរបស់ពួកបានី អាល់-អាស្វ័រ (ពួករ៉ូម) ក៏ខ្លាចគាត់ដែរ”។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំនៅតែជឿជាក់ថា គាត់នឹងទទួលបានជ័យជម្នះ រហូតដល់ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំចូលកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម»។ លោក អ៊ីប៊ីន អាន់-នាទូរ ដែលជាអភិបាលក្រុងអ៊ីលីយ៉ា និងជាមិត្តរបស់ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស ព្រមទាំងជាប្រធានសង្ឃលើពួកគ្រិស្តសាសនិកនៅស្រុកស្ហាម បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស មកដល់ក្រុងអ៊ីលីយ៉ា នៅព្រឹកមួយ ស្ដេចភ្ញាក់ឡើងដោយអារម្មណ៍មិនល្អ។ មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ខ្លះរបស់ស្ដេចបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងឃើញទឹកមុខរបស់ព្រះករុណាប្លែកពីធម្មតា»។ លោក អ៊ីប៊ីន អាន់-នាទូរ បាននិយាយថា៖ ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស ជាគ្រូទាយដែលមើលផ្កាយ។ ពេលពួកគេសួរស្ដេច ស្ដេចបានប្រាប់ពួកគេថា៖ «យប់មិញ ពេលយើងមើលផ្កាយ យើងឃើញថា ស្ដេចនៃពួកអ្នកដែលកាត់ស្បែក (កាត់ស្បែកចុងលិង្គ) បានលេចមុខឡើងហើយ។ តើក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានានៅសម័យនេះ ពួកណាខ្លះដែលកាត់ស្បែក?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «គ្មាននរណាកាត់ស្បែកទេ ក្រៅពីជនជាតិយូដា។ ដូច្នេះ សូមព្រះករុណាកុំព្រួយបារម្ភពីពួកគេឡើយ។ សូមព្រះករុណាសរសេរលិខិតទៅកាន់ទីក្រុងនានាក្នុងនគររបស់ព្រះករុណា ដើម្បីឱ្យគេសម្លាប់ជនជាតិយូដាទាំងអស់ដែលនៅទីនោះ»។ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងពិភាក្សារឿងនេះ គេបាននាំបុរសម្នាក់ ដែលស្ដេចនៃហ្កាស្សានបានបញ្ជូនមកដើម្បីរាយការណ៍អំពីដំណឹងរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូលមកជួបស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស។ ពេលស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានសួរដំណឹងពីគាត់រួច ស្ដេចបានបញ្ជាថា៖ «ចូរទៅមើលថា តើគាត់កាត់ស្បែកឬទេ»។ ពួកគេក៏ទៅពិនិត្យមើល ហើយប្រាប់ស្ដេចថា គាត់បានកាត់ស្បែក។ ស្ដេចក៏សួរគាត់អំពីជនជាតិអារ៉ាប់ ហើយគាត់ឆ្លើយថា៖ «ពួកគេកាត់ស្បែក»។ ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បាននិយាយថា៖ «នេះហើយគឺជាស្ដេចនៃប្រជាជាតិនេះ ដែលបានលេចមុខឡើង»។ បន្ទាប់មក ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានសរសេរលិខិតទៅមិត្តម្នាក់របស់ស្ដេចនៅក្រុងរ៉ូម ដែលមានចំណេះដឹងស្មើនឹងស្ដេច ហើយស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានធ្វើដំណើរទៅក្រុងហុមស៍។ ស្ដេចមិនទាន់បានចាកចេញពីក្រុងហុមស៍ផង ក៏បានទទួលលិខិតតបពីមិត្តរបស់ស្ដេច ដែលយល់ស្របនឹងគំនិតរបស់ស្ដេចថា ព្យាការីបានលេចមុខឡើងហើយ ហើយថាគាត់ពិតជាព្យាការីមែន។ ដូច្នេះ ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស បានអញ្ជើញពួកនាម៉ឺនធំៗរបស់រ៉ូម ឱ្យចូលមកក្នុងវិមានមួយរបស់ស្ដេចនៅក្រុងហុមស៍ ហើយបញ្ជាឱ្យបិទទ្វារទាំងអស់។ បន្ទាប់មក ស្ដេចបានចេញមកបង្ហាញខ្លួន ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ឱប្រជាជនរ៉ូមអើយ! តើពួកអ្នកចង់បានជោគជ័យ និងការណែនាំដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយចង់ឱ្យនគររបស់ពួកអ្នកនៅគង់វង្សដែរឬទេ? បើដូច្នោះ ចូរពួកអ្នកធ្វើសច្ចាប្រណិធានដើរតាមព្យាការីរូបនេះចុះ»។ ពួកគេក៏រត់សំដៅទៅទ្វារ ដូចជាសត្វលាព្រៃដែលភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែឃើញថាទ្វារទាំងអស់ត្រូវបានបិទជិត។ នៅពេលស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស ឃើញការស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេ ហើយអស់សង្ឃឹមថាពួកគេនឹងមានជំនឿ ស្ដេចក៏បញ្ជាថា៖ «ចូរនាំពួកគេត្រឡប់មករកយើងវិញ»។ ស្ដេចមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងនិយាយពាក្យមុននោះ គ្រាន់តែដើម្បីសាកល្បងមើលថា ពួកអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់សាសនារបស់ពួកអ្នកខ្លាំងប៉ុណ្ណាប៉ុណ្ណោះ ហើយឥឡូវ យើងបានឃើញហើយ»។ ពួកគេក៏ក្រាបគោរពស្ដេច ហើយពេញចិត្តនឹងស្ដេចវិញ។ នេះគឺជាដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃរឿងរ៉ាវរបស់ស្ដេចហេរ៉ាក្លៀស (ទាក់ទងនឹងជំនឿ)។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «សាសនាអ៊ីស្លាមត្រូវបានកសាងឡើងលើគោលការណ៍ប្រាំ៖ ១. ការធ្វើសាក្សីថា គ្មានព្រះណាដែលត្រូវគោរពថ្វាយបង្គំដោយត្រឹមត្រូវ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ២. ការថ្វាយបង្គំព្រះឱ្យបានទៀងទាត់ និងត្រឹមត្រូវ។ ៣. ការបរិច្ចាគជាកាតព្វកិច្ច។ ៤. ធម្មយាត្រាទៅកាន់ម៉ាក្កះ។ ៥. ការតមអាហារក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន (ខែតមអាហារ)»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជំនឿមានហុកសិបជាងផ្នែក ហើយសេចក្ដីខ្មាសអៀន (ដែលរួមមានការគោរពខ្លួនឯង ភាពសុភាពរាបសា និងការខ្មាសមិនហ៊ានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់) គឺជាផ្នែកមួយនៃជំនឿ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មូស្លីមពិតប្រាកដ គឺជាអ្នកដែលមូស្លីមដទៃទៀតមានសុវត្ថិភាពពីអណ្ដាត និងដៃរបស់គាត់ (គាត់មិនធ្វើបាបអ្នកដទៃដោយពាក្យសម្ដី ឬដោយដៃ)។ ហើយអ្នកភៀសខ្លួនដើម្បីសាសនាពិតប្រាកដ គឺជាអ្នកដែលចាកចេញពីអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់»។

លោក អាប៊ូ មូសា បានរៀបរាប់ថា៖ មានមនុស្សមួយចំនួនបានសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើមូស្លីមបែបណាដែលល្អប្រសើរបំផុត?» លោកឆ្លើយថា៖ «គឺអ្នកដែលមូស្លីមដទៃទៀតមានសុវត្ថិភាពពីអណ្ដាត និងដៃរបស់គាត់»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសម្នាក់បានសួរព្យាការីថា៖ «តើការប្រតិបត្តិសាសនាអ៊ីស្លាមបែបណាដែលល្អបំផុត?» លោកឆ្លើយថា៖ «គឺការផ្ដល់អាហារដល់អ្នកដទៃ និងការជម្រាបសួរជូនពរសេចក្ដីសុខដល់អ្នកដែលអ្នកស្គាល់ និងអ្នកដែលអ្នកមិនស្គាល់»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក មានជំនឿពិតប្រាកដឡើយ រហូតដល់គាត់ស្រឡាញ់ចង់ឱ្យបងប្អូនរបស់គាត់ទទួលបាននូវអ្វីដែលគាត់ស្រឡាញ់ចង់បានសម្រាប់ខ្លួនឯង»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ទ្រង់ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក មានជំនឿពិតប្រាកដឡើយ រហូតដល់ខ្ញុំជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ ជាងឪពុក និងកូនៗរបស់គាត់»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក មានជំនឿពិតប្រាកដឡើយ រហូតដល់ខ្ញុំជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ ជាងឪពុក កូនៗ និងមនុស្សទាំងអស់»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មានលក្ខណៈបីយ៉ាង ដែលអ្នកណាមានលក្ខណៈទាំងនោះ គាត់នឹងទទួលបានរសជាតិផ្អែមល្ហែមនៃជំនឿ៖ ១. ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ ជាងអ្វីៗផ្សេងទៀតទាំងអស់។ ២. គាត់ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ ដោយមិនស្រឡាញ់អ្នកនោះដោយសារហេតុផលអ្វី ក្រៅពីដើម្បីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ៣. គាត់ស្អប់ការវិលត្រឡប់ទៅរកភាពគ្មានជំនឿវិញ ដូចដែលគាត់ស្អប់ការត្រូវគេបោះចូលទៅក្នុងភ្លើង»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «សញ្ញានៃជំនឿ គឺការស្រឡាញ់ពួកអាន់សារ (អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ ដែលបានជួយគាំទ្រព្យាការី) ហើយសញ្ញានៃចរិតពុតត្បុត គឺការស្អប់ពួកអាន់សារ»។

លោក អ៊ូបាដះ អ៊ីប៊ីន អាស់-សោមិត ដែលបានចូលរួមក្នុងសមរភូមិបាទ័រ និងជាមេដឹកនាំក្រុមម្នាក់ នៅយប់នៃការធ្វើសច្ចាប្រណិធាននៅអាល់-អាកាបះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលមានមិត្តភក្ដិរបស់លោកមួយក្រុមនៅជុំវិញលោក បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមួយខ្ញុំថា៖ ពួកអ្នកនឹងមិនយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូស្មើនឹងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ មិនលួច មិនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ការរួមភេទខុសច្បាប់) មិនសម្លាប់កូនៗរបស់ខ្លួន មិនចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយពាក្យបង្កាច់បង្ខូចដែលពួកអ្នកប្រឌិតឡើងដោយខ្លួនឯង ហើយមិនប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជាក្នុងអំពើល្អ។ អ្នកណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលបំពេញតាមសច្ចានេះ ផលបុណ្យរបស់គាត់ស្ថិតនៅលើព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកណាដែលបានប្រព្រឹត្តអ្វីមួយក្នុងចំណោមអំពើទាំងនេះ ហើយត្រូវបានដាក់ទោសនៅក្នុងលោកិយ នោះទោសនោះនឹងក្លាយជាការលុបលាងបាបសម្រាប់គាត់។ ហើយអ្នកណាដែលបានប្រព្រឹត្តអ្វីមួយក្នុងចំណោមអំពើទាំងនេះ រួចព្រះជាម្ចាស់បានបិទបាំងគាត់ទុក នោះរឿងរបស់គាត់ស្ថិតនៅក្នុងការសម្រេចរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ ទ្រង់នឹងអភ័យទោសឱ្យគាត់ ហើយប្រសិនបើទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ ទ្រង់នឹងដាក់ទោសគាត់»។ លោក អ៊ូបាដះ បាននិយាយថា៖ «ដូច្នេះ ពួកយើងក៏បានធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមួយលោកលើចំណុចទាំងនេះ»។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «នឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ នូវពេលវេលាមួយ ដែលទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ល្អបំផុតរបស់មូស្លីម គឺហ្វូងចៀម ដែលគាត់នាំវាទៅតាមកំពូលភ្នំ និងកន្លែងដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ ដើម្បីរត់គេចយកសាសនារបស់គាត់ឱ្យរួចពីភាពវឹកវរ និងការល្បួងនានា»។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បង្គាប់មនុស្សឱ្យធ្វើអ្វីមួយ លោកតែងបង្គាប់ពួកគេឱ្យធ្វើតែអំពើណាដែលពួកគេមានលទ្ធភាពធ្វើបាន។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងមិនដូចលោកទេ។ ព្រះជាម្ចាស់បានអភ័យទោសឱ្យលោករួចហើយ នូវបាបទាំងឡាយរបស់លោក ទាំងមុន និងក្រោយ»។ លោកក៏ខឹង រហូតដល់គេមើលឃើញកំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់លោក រួចលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ក្នុងចំណោមពួកអ្នក ខ្ញុំជាអ្នកដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ជាងគេ ហើយស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ច្បាស់ជាងគេ»។