កម្រិត និងឋានានុក្រមនៃការឯកភាពមតិក្នុងឥស្លាម (អ៊ីចម៉ាក)

ការបង្ខិតបង្ខំ

អាល់-វ៉ាឌីអះ (អាល់-Wadi'ah) មានន័យថា ការផ្ញើទុក ឬការដាក់ទុកនូវទ្រព្យសម្បត្តិមួយនៅនឹងអ្នកដទៃ ដើម្បីឱ្យជួយរក្សាទុកឱ្យដោយសុវត្ថិភាព។

ប្រសិនបើវាជាកម្មសិទ្ធិត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកដាក់បញ្ចាំ នោះវាជាការបញ្ចាំដែលត្រឹមត្រូវ និងពេញលេញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកដាក់បញ្ចាំចង់ដកវត្ថុបញ្ចាំចេញពីការបញ្ចាំដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ដោយមិនមានការសងជំនួសវិញ (ក្រៅពីករណីលោះទាសករ) នោះគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ធ្វើបែបនោះឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើវត្ថុបញ្ចាំនោះជាមាស (ឌីណារ) ឬប្រាក់ (ឌីរហាំ) ហើយបានបិទត្រាលើថង់នោះ នោះការបញ្ចាំវត្ថុទាំងនោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ លោក អត្តហាវី បានមានប្រសាសន៍ថា លោក សារីក ប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ ដែលជាចៅក្រម មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការបញ្ចាំឡើយ ទោះបីជាអ្នកទទួលបញ្ចាំបានកាន់កាប់វត្ថុនោះដោយមានការអនុញ្ញាតពីអ្នកដាក់បញ្ចាំ ហើយអ្នកដាក់បញ្ចាំបានទទួលស្គាល់រឿងនេះក៏ដោយ រហូតទាល់តែមានសាក្សីឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវការកាន់កាប់នោះ។ លោក អាប់ប៊ូ ហានីហ្វាហ៍ ក៏បានយល់ស្របតាមនេះដែរ ប៉ុន្តែក្រោយមកលោកបានដកសេចក្តីសម្រេចនេះវិញ។ ការបង្ខិតបង្ខំ (អ៊ិក រ៉ូហ៍) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើទង្វើកុហ្វរ (ការមិនជឿ) ខណៈដែលចិត្តរបស់គាត់នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដោយជំនឿ (អ៊ីម៉ាន់) នោះគាត់មិនមានទោសអ្វីឡើយចំពោះអល់ឡោះ តាអាឡា។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះការអនុវត្តច្បាប់នៃកុហ្វរមកលើរូបគាត់ ប៉ុន្តែពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការភ័យខ្លាចចំពោះការសម្លាប់ គឺជាការបង្ខិតបង្ខំ។ ការផ្ញើទុក (វ៉ាឌីអះ) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកទទួលផ្ញើគ្រប់រូបត្រូវតែរក្សាទុកនូវអ្វីដែលគេបានផ្ញើឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលយកទ្រព្យផ្ញើទៅធ្វើជំនួញ ឬចំណាយវា ឬរំលោភលើវាដោយយកទៅប្រើប្រាស់ផ្ទាល់ខ្លួន (មិនថាក្នុងន័យខ្ចី ឬមិនខ្ចី) នោះគាត់ត្រូវតែទទួលខុសត្រូវសងវិញ រហូតទាល់តែទ្រព្យនោះត្រូវបានយកទៅដាក់នៅកន្លែងដើមវិញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបានប្រគល់ទ្រព្យផ្ញើនោះត្រឡប់ទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិញ នោះគាត់រួចផុតពីការទទួលខុសត្រូវចំពោះទ្រព្យនោះហើយ។ ការតំណាង (វ៉ា កាឡះ) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាលើការអនុញ្ញាតឱ្យមានការតំណាងក្នុងការលក់ ការទិញ ការរក្សាទុកទ្រព្យសម្បត្តិ ការទទួលសិទ្ធិពីទ្រព្យសម្បត្តិ ការចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិ និងការមើលថែទាំទ្រព្យសម្បត្តិ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅពេលដែលតំណាងបានអនុវត្តកិច្ចការណាមួយដែលខ្លួនត្រូវបានគេចាត់តាំងឱ្យធ្វើ ចាប់តាំងពីពេលដែលទទួលបានដំណឹងច្បាស់លាស់ រហូតដល់ពេលដែលអ្នកចាត់តាំងដកតំណែង ឬពេលដែលអ្នកចាត់តាំងស្លាប់ ដោយមិនមានការកេងប្រវ័ញ្ច ឬការរំលោភបំពាន នោះកិច្ចការនោះគឺមានសុពលភាព។

អាល់ហាវ៉ាឡាហ៍ (ការផ្ទេរប្រាក់ ឬការផ្ទេរជំពាក់)

ការធានា (អាល់-កាហ្វាឡាហ៍)

នេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ជូន ទៅជាភាសាខ្មែរ៖ [ការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិ ឬកាតព្វកិច្ច (អាល់-Wakalah)] វាជាការអនុវត្តដែលមានប្រសិទ្ធភាព និងចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដែលប្រគល់សិទ្ធិ និងសម្រាប់អ្នកស្នងមរតករបស់គាត់បន្ទាប់ពីគាត់។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការប្រគល់សិទ្ធិ (តំណាង) ក្នុងកិច្ចការសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ច និងការถือសីល (សោម) គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ [ការផ្ទេរបំណុល (អាល់-Hiwalah)] អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលត្រូវបានផ្ទេរបំណុលឱ្យដោយសិទ្ធិដែលចាំបាច់ត្រូវតែសង គឺអាចលក់សិទ្ធិនោះបានមុនពេលទទួលបានវា ប្រសិនបើផ្ទេរទៅលើបុគ្គលម្នាក់ដែលមានលទ្ធភាពសង មានវត្តមាននៅទីនោះ យល់ព្រមទទួលយកការផ្ទេរបំណុលនោះ ហើយអ្នកដែលត្រូវគេផ្ទេរបំណុលឱ្យក៏យល់ព្រមដែរ។ លើសពីនេះ ពួកគេម្នាក់ៗត្រូវតែដឹងពីចំនួនទឹកប្រាក់នៃសិទ្ធិដែលត្រូវសងនោះ។ ដូច្នេះ វាជាការអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលទទួលបានសិទ្ធិទាមទារបំណុលពីអ្នកដែលត្រូវគេផ្ទេរឱ្យ ហើយវាជាការផ្ទេរបំណុលដ៏ត្រឹមត្រូវ។ [ការធានា (អាល់-Kafalah)] អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការធានាលើអ្វីដែលមិនទាន់កើតឡើង ឬមិនទាន់ជាកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលណាម្នាក់ គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុគ្គលដែលមានសិទ្ធិទាមទារបំណុលពីអ្នកដទៃដែលនៅរស់ ហើយបំណុលនោះបានកើតឡើងពិតប្រាកដ បន្ទាប់មកមានអ្នកធានាម្នាក់មកធានាជំនួសដោយការបញ្ជាពីអ្នកដែលជំពាក់បំណុលនោះ ហើយម្ចាស់បំណុលក៏យល់ព្រមនឹងការធានានោះ ហើយអ្នកធានាមានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ នោះវាជាការអនុញ្ញាត ហើយម្ចាស់បំណុលមានសិទ្ធិទាមទារពីអ្នកធានានូវអ្វីដែលគាត់បានធានា។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការធានាជំនួសអ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយ មិនថាគាត់បានបន្សល់ទុកទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់សងបំណុលឬអត់នោះទេ។ អ្នកខ្លះថាវាអនុញ្ញាត ហើយម្ចាស់បំណុលអាចទាមទារពីអ្នកធានាបាន ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតថាវាមិនអនុញ្ញាតទាល់តែសោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការធានារបស់បុគ្គលម្នាក់ជំនួសឱ្យមនុស្សពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះ លើបំណុលដែលពួកគេជំពាក់ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកផ្ទេរ អ្នកទទួលការផ្ទេរ អ្នកទទួលបានសិទ្ធិ អ្នកធានា និងម្ចាស់បំណុល ប្រសិនបើពួកគេជាមនុស្សមានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ មានសេរីភាព ជាបុរសពេញវ័យ មិនត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ មិនត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងមិនមែនជាអ្នកដែលជំពាក់បំណុលជុំទិស នោះការធានា និងការផ្ទេរបំណុលរបស់ពួកគេគឺត្រឹមត្រូវ ដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ [គម្ពីរអាពាហ៍ពិពាហ៍ (Kitab an-Nikah)] អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់បុរសដែលមានសេរីភាព ពេញវ័យ មានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ មានសីលធម៌ល្អ មានសុខភាពល្អ មិនត្រូវបានហាមឃាត់ និងជាមូស្លីម ជាមួយស្ត្រីមូស្លីមដែលមានសេរីភាពចំនួនបួននាក់ ដែលមិនមែនជាស្រីពេស្យា និងមានសុខភាពល្អ គឺជារឿងហាឡាល (អនុញ្ញាត)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍លើសពីប្រពន្ធបួននាក់ គឺមិនអនុញ្ញាតសម្រាប់នរណាម្នាក់ឡើយ បន្ទាប់ពីសម័យកាលរបស់រ៉សូល (ស.អ.វ)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានសេរីភាព ពេញវ័យ មានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ អាចមានទំនាក់ទំនងជាមួយទាសីមូស្លីមតាមចិត្តចង់ និងអាចរួមរ័កជាមួយពួកគេបាន ដរាបណាពួកគេមិនមែនជាសាច់ញាតិដែលហាមឃាត់ (ដោយសារឈាម ឬការបៅដោះ) ឬជាសាច់ថ្លៃដែលហាមឃាត់ដូចស្ត្រីមានសេរីភាពដទៃទៀត... (លក្ខខណ្ឌផ្សេងៗទៀតនៃទាសី)។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើអាពាហ៍ពិពាហ៍ប្រភេទផ្សេងៗ (ដូចជាអាពាហ៍ពិពាហ៍ស៊ិកហ្គ័រ, មូតអះ, អាពាហ៍ពិពាហ៍សម្ងាត់, និងការប្រើអ្នកដទៃមកធ្វើជាអ្នករៀបការបណ្តោះអាសន្នដើម្បីឱ្យប្រពន្ធចាស់អាចរៀបការជាមួយប្តីដើមវិញ)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយស្ត្រីបួននាក់ ឬតិចជាងនេះ ក្នុងកិច្ចសន្យាតែមួយ ឬកិច្ចសន្យាដាច់ដោយឡែក គឺអនុញ្ញាត ប្រសិនបើបានកំណត់สินមហ័រ (ថ្លៃទឹកដោះ) សម្រាប់ម្នាក់ៗ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ទាសករដែលពេញវ័យ មានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ ប្រសិនបើម្ចាស់របស់គាត់អនុញ្ញាតឱ្យរៀបការ គាត់អាចរៀបការជាមួយស្ត្រីមូស្លីមដែលមានសេរីភាពម្នាក់ ឬពីរនាក់បាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីម្នាក់មិនអាចរៀបការជាមួយបុរសលើសពីម្នាក់ក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលលែងលះប្រពន្ធរបស់គាត់ ហើយពួកគេបានបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) ឬស្លាប់ទៅ គាត់អាចរៀបការថ្មីឱ្យគ្រប់ចំនួនបួននាក់វិញបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះ ហើយបានបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) ឬប្តីស្លាប់ នាងអាចរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលនាងពេញចិត្ត និងជាអ្នកដែលហាឡាលសម្រាប់នាង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយស្ត្រីដែលសមស្របនឹងខ្លួន (កូហ្វអ៊ូ) ទាំងពូជពង្ស និងមុខរបរ គឺអនុញ្ញាត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយស្ត្រីដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងខ្លួន គឺអនុញ្ញាត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ទាសីដែលមានម្ចាស់ពីរនាក់ឡើងទៅ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យម្ចាស់ណាម្នាក់រួមរ័ក ឬមើលកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់នាងបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ម្ចាស់ទាសីមិនអាចបង្ខំទាសីឱ្យរៀបការ ឬបង្ខំឱ្យរួមរ័កជាមួយខ្លួនបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុរសមូស្លីមដែលមានសេរីភាព ឬទាសករមូស្លីម ប្រសិនបើខ្លាចធ្លាក់ក្នុងអំពើខុសឆ្គង ហើយមិនអាចរកស្ត្រីមានសេរីភាពរៀបការបាន អាចរៀបការជាមួយទាសីមូស្លីមបាន ដោយមានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់របស់នាង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការជាមួយភរិយារបស់ព្យាការី (ស.អ.វ) បន្ទាប់ពីគាត់ស្លាប់ គឺហាមឃាត់ដាច់ខាតសម្រាប់មនុស្សលោកទាំងអស់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរក្សាភាពយុត្តិធម៌រវាងប្រពន្ធទាំងឡាយគឺជាកាតព្វកិច្ច។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវតែមានការយល់ព្រមពីអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) និងមានសាក្សីមូស្លីមពីរនាក់ដែលយុត្តិធម៌។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលគ្មានអាណាព្យាបាល នោះអាជ្ញាធរ (ស៊ុលតង់) ដែលត្រូវគោរពតាម គឺជាអាណាព្យាបាលរបស់នាង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់រៀបការជាមួយបុរសពីរនាក់ក្នុងកិច្ចសន្យាពីរផ្សេងគ្នា នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ដំបូងគឺត្រឹមត្រូវ ហើយអាពាហ៍ពិពាហ៍ទីពីរគឺមោឃៈ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលរៀបការត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ គឺហាមឃាត់មិនឱ្យរៀបការជាមួយបុរសផ្សេងទៀត ដរាបណានាងមិនទាន់ត្រូវបានលែងលះ ឬប្តីស្លាប់ ឬមានការកាត់ក្តីឱ្យបែកគ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការជាមួយម្តាយ ជីដូន កូនស្រី ចៅស្រី បងប្អូនស្រី មីង (បងស្រី/ប្អូនស្រីរបស់ឪពុកម្តាយ) គឺហាមឃាត់ជាអចិន្ត្រៃយ៍។

ប្រសិនបើ (สินដក) មានចំនួនចាប់ពីមួយអ៊ូកយ៉ាហ៍ (Awqiyah) ឡើងទៅ ទោះបីជាវាត្រូវបានកំណត់ឱ្យបង់ភ្លាមៗ ឬជាបំណុលដែលត្រូវសងនៅពេលក្រោយក៏ដោយ ក៏វាជាสินដក (មហ៍រ) ដែលត្រឹមត្រូវ។ មានការរាយការណ៍តាមរយៈខ្សែសង្វាក់នៃអ្នករាយការណ៍ (សាន់ណាត) ពីស៊ូអបាហ៍ ពីអាប៊ូ សាលាម៉ាហ៍ ពីអាស-ស៊ាំប៊ី និងតាមរយៈស៊ូអបាហ៍ ពីអាល់-ហាកាម ពីអ៊ីប្រាហ៊ីម ថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវរៀបការដោយកំណត់មហ៍រតិចជាងសែសិបឌីរហាំឡើយ»។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ បុរសណាម្នាក់ដែលលែងលះភរិយា ហើយគេបានកំណត់មហ៍រឱ្យនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៅក្នុងកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ (មិនមែនក្រោយពេលរៀបការរួចទេ) ហើយគេមិនទាន់បានរួមរ័កជាមួយនាង ឬមិនទាន់បានចូលរួមជាមួយនាងឡើយ ទោះបីជាការលែងលះនោះធ្វើឡើងនៅពេលដែលគេមានសុខភាពល្អ និងមានសតិសម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ក៏ដោយ នោះនាងទទួលបានមហ៍រពាក់កណ្តាល។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ប្រសិនបើមានចំណុចណាមួយដែលបានរៀបរាប់ខាងលើខ្វះខាត តើនាងទទួលបានមហ៍រពាក់កណ្តាល ឬទទួលបានទាំងអស់? ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ បុរសម្នាក់ដែលស្លាប់ ឬភរិយាដែលស្លាប់ ហើយគេបានកំណត់មហ៍រឱ្យនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ទោះបីជាគេបានរួមរ័កជាមួយនាង ឬមិនទាន់បានរួមរ័កក៏ដោយ នោះនាងទទួលបានមហ៍រទាំងអស់នោះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះដោយមិនបានកំណត់មហ៍រឱ្យនាង តើនាងទទួលបានតែសំណង (មូតអះ) ប៉ុណ្ណោះ ឬទទួលបានពាក់កណ្តាលនៃមហ៍រដែលស្រដៀងនឹងនាង ឬមិនទទួលបានអ្វីទាំងអស់? ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាលើការបញ្ជូនអាជ្ញាកណ្តាលពីរនាក់ (ហាកាម៉ៃនី) នៅពេលដែលមានជម្លោះកើតឡើងរវាងប្តីប្រពន្ធ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរបៀបដែលអាជ្ញាកណ្តាលទាំងពីរត្រូវសម្រេចក្តី។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ ប្រសិនបើមានលក្ខខណ្ឌកំណត់ថា មិនត្រូវធ្វើបាបនាងទាំងរាងកាយ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាង នោះគឺជាលក្ខខណ្ឌដែលត្រឹមត្រូវ ហើយវាមិនប៉ះពាល់ដល់កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ រាល់លក្ខខណ្ឌដែលដាក់លើស្វាមីក្រោយពេលបញ្ចប់កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ វាមិនប៉ះពាល់ដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ ទោះបីជាលក្ខខណ្ឌនោះមិនត្រឹមត្រូវក៏ដោយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ ការរួមរ័ករបស់បុរសជាមួយស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលកូនក្នុងផ្ទៃមិនមែនជាកូនរបស់គេ គឺជារឿងហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ទោះបីជាគេជាម្ចាស់កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬជាម្ចាស់ទាសីនោះក៏ដោយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ ការរួមរ័ករបស់បុរសជាមួយភរិយា ឬទាសីរបស់គេ ដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះដោយសារគេ តាមរបៀបដែលត្រឹមត្រូវ គឺជារឿងអនុញ្ញាត (ហាឡាល)។ ការស្បថមិនរួមរ័ក (អាល់-អ៊ីឡាអ៍) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ បុរសណាម្នាក់ដែលស្បថក្នុងស្ថានភាពមិនមែនខឹង ដោយប្រើព្រះនាមមួយក្នុងចំណោមព្រះនាមរបស់អល់ឡោះ (ស៊ុបហានាហូ វ៉ាតាអាឡា) ថាគេនឹងមិនរួមរ័កជាមួយភរិយាដែលជាស្ត្រីសេរី គោរពសាសនាឥស្លាម មានសតិសម្បជញ្ញៈ ពេញវ័យ និងមានសុខភាពល្អទាំងរាងកាយ និងសតិសម្បជញ្ញៈ ព្រមទាំងអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រឹមត្រូវ...

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ជូន៖ ការបកប្រែ៖ (ស្ត្រីនោះ) មិនមែនជាអ្នកមានផ្ទៃពោះ និងមិនមែនជាអ្នកកំពុងបំបៅដោះកូន ហើយបុរសនោះបានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងនាមជាមូស្លីម ដែលគ្រប់លក្ខខណ្ឌ (ពេញវ័យ មានសតិបញ្ញា មិនស្រវឹង មិនត្រូវបានបង្ខំ មិនមែនជាបុរសដែលត្រូវបានកាត់ប្រដាប់ភេទ ឬបុរសដែលគ្មានសមត្ថភាពផ្លូវភេទ) ហើយនាងក៏បានបើកឱកាសឱ្យគាត់ និងអាចរួមសង្វាសបាន។ ប្រសិនបើគាត់ស្បថថានឹងមិនរួមសង្វាសជាមួយនាងជារៀងរហូត នោះគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើ «អ៊ីឡាអ៍» (ការស្បថមិនរួមសង្វាស) ប្រសិនបើនាងទាមទារសិទ្ធិពីគាត់។ លោក អាលី ប៊ីន អាប៊ី តាលីប (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការធ្វើអ៊ីឡាអ៍ ក្រៅពីការកែសម្រួល (ការផ្សះផ្សា) នោះទេ។» លោក អតអ៍, អហ្សូហ្រី និងអត្តៅរី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការធ្វើអ៊ីឡាអ៍ លើកលែងតែចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវបានរួមសង្វាសរួចហើយប៉ុណ្ណោះ។» លោក អ៊ីបនុ អាប់បាស បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនអាចហៅថាជាអ្នកធ្វើអ៊ីឡាអ៍បានឡើយ ក្រៅពីអ្នកដែលស្បថថានឹងមិនរួមសង្វាសជាមួយនាងជារៀងរហូត។» ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរួមសង្វាសនៅត្រង់ទ្វារមាស មុនពេលកន្លងផុតរយៈពេលបួនខែ គឺជាការ «ហ្វៃអះ» (ការត្រឡប់មកវិញ) ដ៏ត្រឹមត្រូវ ដែលធ្វើឱ្យការស្បថអ៊ីឡាអ៍នោះត្រូវរលត់ទៅវិញ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើគាត់ត្រូវបង់កាហ្វារ៉ោះ (សំណងលោះបាប) ដោយសារការបំពានពាក្យសច្ចា ប្រសិនបើគាត់រួមសង្វាស ឬមិនចាំបាច់? លោក ហាសាន់ និងអ៊ីប្រាហ៊ីម បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានកាហ្វារ៉ោះលើគាត់ទេ ប្រសិនបើគាត់រួមសង្វាស។» ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរាល់អ្វីដែលយើងបានរៀបរាប់ ដែលមិនអាចរកឃើញចំណុចឯកភាពគ្នា (អ៊ីជម៉ាអ៍) ក្នុងរឿងនេះបានឡើយ។ ការលែងលះ (តាលីក) និងការលែងលះដោយការព្រមព្រៀង (ឃុលអ៍) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលែងលះរបស់មូស្លីមដែលមានសតិបញ្ញា ពេញវ័យ ដែលមិនស្រវឹង មិនត្រូវបានបង្ខំ មិនមែនជាអ្នកខឹងខ្លាំង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់ (ដោយច្បាប់) និងមិនមែនជាអ្នកជំងឺ ទៅលើភរិយារបស់គាត់ដែលបានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ គឺអាចអនុញ្ញាតបាន ប្រសិនបើគាត់បានបញ្ចេញពាក្យលែងលះនោះក្រោយពីការរៀបការដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយបានធ្វើឡើងនៅពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ ដោយប្រើពាក្យសម្តីនៃការលែងលះតាមបែបស៊ូណាន់ន់។ លោក អាំរូ ប៊ីន អ៊ូបៃ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការលែងលះរបស់អ្នកជំងឺ មិនមែនជាការលែងលះឡើយ ហើយនាងនៅតែជាភរិយារបស់គាត់ដដែល។» លោក តហាវី បានលើកឡើងពីចំណុចនេះនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌរបស់លោក។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីមិនទាន់បានរួមសង្វាសជាមួយភរិយាក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះទេ គ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់សុទ្ធតែជាពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះនាងបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលស្វាមីបានរួមសង្វាសក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ ពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះគឺ នៅពេលដែលនាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្អាត (មិនមែនរដូវ) ដែលគាត់មិនទាន់បានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងអំឡុងពេលនោះ ដរាបណាគាត់មិនទាន់បានលែងលះនាងមុនពេលស្អាតនោះ ខណៈដែលនាងកំពុងមានរដូវ។ ហើយប្រសិនបើនាងជាស្ត្រីដែលគ្មានរដូវ ដោយសារក្មេងពេក ឬចាស់ពេក ឬដោយសារធម្មជាតិ ឬអស់រដូវដោយមូលហេតុច្បាស់លាស់ នោះប្រសិនបើគាត់លែងលះនាងនៅដើមខែដែលគាត់មិនទាន់បានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងខែមុន នោះគាត់គឺជាអ្នកលែងលះក្នុងពេលវេលាដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការលែងលះដោយភាពល្ងង់ខ្លៅ (មិនដឹងច្បាប់) ដែលលោក ហាសាន់ បានយល់ឃើញថាវាជារឿងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះភរិយារបស់ខ្លួនដែលយើងបានរៀបរាប់ នៅពេលវេលាដែលយើងបានពណ៌នា ចំនួនមួយដងជាការលែងលះបែប «រ៉ូជអី» (អាចត្រឡប់មកវិញបាន) ដោយមិនមានលក្ខខណ្ឌអ្វីមកបង្អាក់ការលែងលះនោះទេ គឺវាមានប្រសិទ្ធភាព។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់បន្ថែមការលែងលះលើកទីពីរ បន្ទាប់ពីលើកទីមួយ មុនពេលកន្លងផុតរយៈពេល «អ៊ីដដះ» (រយៈពេលរង់ចាំ) សម្រាប់ស្ត្រីដែលគាត់បានរួមសង្វាសនោះ គឺវាមានប្រសិទ្ធភាព ហើយគាត់បាត់បង់សិទ្ធិក្នុងការត្រឡប់មកវិញ ហើយការរៀបការជាមួយនាងឡើងវិញគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់) សម្រាប់គាត់ លុះត្រាតែនាងបានរៀបការជាមួយបុរសផ្សេង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់មិនបានបន្ថែមការលែងលះលើកទីពីរលើលើកទីមួយ ឬមិនបានបន្ថែមលើកទីបីលើលើកទីពីរ នោះគាត់មានសិទ្ធិធ្វើបែបនោះ (រក្សាទុក)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើបុរសមូស្លីមម្នាក់ដែលជាអ្នកមានសេរីភាព ពេញវ័យ មានសតិបញ្ញា ដែលមានការចាប់អារម្មណ៍ (ចង់រៀបការ) ហើយមិនមែនមានបំណងធ្វើឱ្យនាងអាចត្រឡប់ទៅរកស្វាមីដើមវិញ (តាហ្ល៊ីល) បានរៀបការជាមួយនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមលក្ខខណ្ឌដែលយើងបានរៀបរាប់ខាងលើ រួចហើយគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយនាង និងបញ្ចេញទឹកកាម ខណៈដែលពួកគេទាំងពីរមិនមែនជាអ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាព «អ៊ីហ្រាំ»ម (ធ្វើហជ្ជ ឬអ៊ុំរ៉ោះ) មិនមែនជាអ្នកកំពុងถือសីលកាតព្វកិច្ច និងនាងមិនមែនកំពុងមានរដូវ ហើយពួកគេទាំងពីរមានសតិបញ្ញា រួចហើយស្វាមីនោះបានស្លាប់ ឬបានលែងលះនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ឬអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះត្រូវបានរំលាយ ហើយនាងបានបំពេញរយៈពេល «អ៊ីដដះ» របស់នាងរួចរាល់ដោយមិនទាន់បានរៀបការជាមួយអ្នកណាផ្សេង នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយស្វាមីដើមគឺហាឡាល (អនុញ្ញាត) សម្រាប់នាងនៅពេលនោះ ហើយវាមានលក្ខណៈបែបនេះជារៀងរហូត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ រួចលែងលះនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហើយនាងបានបំពេញរយៈពេល «អ៊ីដដះ» របស់នាងដោយមិនទាន់រៀបការជាមួយអ្នកណា រួចគាត់បានរៀបការជាមួយនាងជាថ្មីយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ឬនាងមិនទាន់បំពេញ «អ៊ីដដះ» រួចគាត់បានត្រឡប់មកវិញយ៉ាងត្រឹមត្រូវ រួចគាត់លែងលះនាងជាលើកទីពីរយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហើយនាងបានបំពេញ «អ៊ីដដះ» ដោយមិនទាន់រៀបការជាមួយអ្នកណា រួចគាត់បានរៀបការជាមួយនាងជាលើកទីបីយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ឬនាងមិនទាន់បំពេញ «អ៊ីដដះ» រួចគាត់បានត្រឡប់មកវិញយ៉ាងត្រឹមត្រូវ រួចគាត់លែងលះនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ នោះនាងមិនអាចហាឡាលសម្រាប់គាត់បានឡើយ លុះត្រាតែនាងបានរៀបការជាមួយបុរសផ្សេង ដូចដែលយើងបាននិយាយពីមុន។ យើងមិនដឹងថាមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើករណីដែលអ្នកណាដែលលែងលះដោយមិនមានសាក្សីថាការលែងលះនោះមានប្រសិទ្ធភាពនោះទេ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចអះអាងថាវាជាការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជម៉ាអ៍) ទាំងស្រុងនោះទេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលែងលះដែលកំណត់ពេលវេលា ឬមានលក្ខខណ្ឌ គឺមានប្រសិទ្ធភាពប្រសិនបើវាត្រូវនឹងពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើពេលវេលាដែលវាមានប្រសិទ្ធភាព៖ អ្នកខ្លះថាវាមានប្រសិទ្ធភាពភ្លាមៗ ហើយអ្នកខ្លះថាវាមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលកំណត់នោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើពេលវេលាកំណត់នោះស្ថិតក្នុងពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ នោះការលែងលះគឺពិតជាបានកើតឡើង។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការលែងលះដែលធ្វើឡើងក្នុងន័យស្បថថា តើវាមានប្រសិទ្ធភាពឬអត់? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ពាក្យសម្តីនៃការលែងលះ គឺជាការលែងលះ រួមទាំងពាក្យដែលបំបែកចេញពីអក្ខរាវិរុទ្ធរបស់វាដែលគេយល់ន័យបាន ដូចជាពាក្យ «បាអ៊ីន» (ដាច់ស្រឡះ), «បិតតះ» (ដាច់ខាត), «ខូលីយ៉ះ» (ទំនេរ), «បារីយ៉ះ» (រួចខ្លួន)។ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាប្រើពាក្យទាំងនេះដើម្បីលែងលះមួយដងតាមបែបស៊ូណាន់ន់ នោះវាមានប្រសិទ្ធភាពដូចដែលយើងបានរៀបរាប់ពីមុន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់ប្រើពាក្យទាំងនេះ ឬខ្លះៗដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដូចដែលយើងបាននិយាយ ទៅលើភរិយារបស់គាត់ មិនមែនទៅលើខ្លួនឯងទេ នោះវាមានប្រសិទ្ធភាពតាមលក្ខខណ្ឌដែលយើងបានរៀបរាប់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកមានសេរីភាពម្នាក់ ប្រសិនបើគាត់លែងលះភរិយាដែលជាទាសី ដែលគាត់បានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយសារគាត់ជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីដោយមានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់របស់នាង ចំនួនមួយដង ដូចដែលយើងបាននិយាយ នោះគាត់មានសិទ្ធិត្រឡប់មកវិញដោយមិនចាំបាច់មានការយល់ព្រមពីនាង ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលការលែងលះបានកើតឡើង ដរាបណានាងនៅស្ថិតក្នុងរយៈពេល «អ៊ីដដះ» ហើយគាត់នៅតែជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីមូស្លីមបាន។ បន្ទាប់មកពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាបន្ទាប់ពីការលែងលះលើកទីពីរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ទាសីម្នាក់ ប្រសិនបើគាត់លែងលះភរិយាដែលជាស្ត្រីមានសេរីភាពដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយម្ចាស់របស់គាត់ក៏បានលែងលះនាងជំនួសគាត់ដោយស្ម័គ្រចិត្ត ចំនួនមួយដង ដូចដែលយើងបាននិយាយ ហើយគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយនាង ឬមិនទាន់រួមសង្វាស នោះគាត់មានសិទ្ធិត្រឡប់មកវិញដោយមានការយល់ព្រមពីនាង ការយល់ព្រមពីគាត់ និងការយល់ព្រមពីម្ចាស់របស់គាត់ ទាំងអស់នេះរួមគ្នា។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាបន្ទាប់ពីនោះក្នុងការលែងលះលើកទីពីរ នៅពេលដែលមិនមានលក្ខខណ្ឌណាមួយដែលយើងបានរៀបរាប់។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះភរិយាដែលជាទាសី ដោយបន្ថែមការយល់ព្រមពីម្ចាស់របស់នាង និងលក្ខខណ្ឌដែលគាត់ជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលសង្ស័យថាខ្លួនបានលែងលះភរិយាមួយដង ឬពីរដង ឬបីដងដាច់ដោយឡែកពីគ្នា នោះការលែងលះមួយដងគឺមានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់គាត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីធ្វើបាបភរិយារបស់ខ្លួនដោយអយុត្តិធម៌ នោះគាត់មិនអាចយកអ្វីពីនាងបានឡើយ ដើម្បីជាការបែកគ្នា ឬការលែងលះ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា ប្រសិនបើវាបានកើតឡើង តើការលែងលះនោះមានប្រសិទ្ធភាពដែរឬទេ? ហើយតើត្រូវសងអ្វីដែលបានយកពីនាងវិញដែរឬទេ? ឬការលែងលះមានប្រសិទ្ធភាព ហើយគាត់អាចយកអ្វីដែលគាត់បានយកពីនាងបាន? រឿងនេះត្រូវបានរាយការណ៍ពីលោក អាប់ប៊ូ ហានីហ្វះ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការលែងលះបែប «ឃុលអ៍» (ការលែងលះដោយការព្រមព្រៀង) ដែលមិនអាចរកឃើញចំណុចឯកភាពគ្នាបានឡើយ ព្រោះក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញមានអ្នកដែលនិយាយថា ការលែងលះបែបឃុលអ៍មិនអនុញ្ញាតទាល់តែសោះ ហើយខម្ពីរគម្ពីរដែលនិយាយអំពីរឿងនេះត្រូវបានលុបចោល (ម៉ាន់ស៊ូខ៍) ដោយព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះថា៖ «ហើយប្រសិនបើអ្នកចង់ផ្លាស់ប្តូរភរិយាម្នាក់ជំនួសភរិយាម្នាក់ទៀត ហើយអ្នកបានផ្តល់ឱ្យម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនូវទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ នោះកុំយកអ្វីពីវាវិញឡើយ។» អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា ការលែងលះបែបឃុលអ៍ គឺអនុញ្ញាតដោយការព្រមព្រៀងគ្នា ទោះបីជានាងមិនស្អប់គាត់ ឬគាត់មិនស្អប់នាងក៏ដោយ។

ការវិលត្រឡប់ (អារ៉ូចអះ)

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ឱ្យ៖ ទាក់ទងនឹងការខូឡអ (Khul’ - ការលែងលះតាមសំណើភរិយា) អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានមានប្រសាសន៍ថា ការខូឡអមិនអាចប្រព្រឹត្តទៅបានឡើយ លើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីអាជ្ញាធរ (ស៊ុលតង់)។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ លុះត្រាតែប្តីឃើញប្រពន្ធរបស់ខ្លួនមានទំនាក់ទំនងជាមួយបុរសដទៃ។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ លុះត្រាតែប្តីបានណែនាំប្រពន្ធ វាយដំ (ក្នុងន័យអប់រំ) និងបំបែកកន្លែងដេកជាមួយនាងសិន។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ លុះត្រាតែប្រពន្ធមិនព្រមងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការរួមភេទ (ចានាប៉ាស់) ជូនប្តី។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ លុះត្រាតែប្រពន្ធនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការរួមភេទជូនអ្នកឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនស្តាប់បង្គាប់អ្នកដែរ»។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើទៅបានឡើយ លុះត្រាតែប្រពន្ធស្អប់ប្តី ហើយប្តីមិនបានធ្វើបាបនាង ឬប្តីខ្លាចថាខ្លួននឹងមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះនាង ខណៈដែលបច្ចុប្បន្នប្តីនៅតែយកចិត្តទុកដាក់នៅឡើយ។ អ្នកខ្លះទៀតយល់ថា វាគឺជាការលែងលះ (តាលាក់) ហើយអ្នកខ្លះទៀតយល់ថា វាមិនមែនជាការលែងលះនោះទេ។ ក្រៅពីនេះ នៅមានការខ្វែងគំនិតគ្នាជាច្រើនទៀតលើបញ្ហានេះ។ ការត្រឡប់មកវិញ (រ៉ូជអា - Ruj’ah) អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដែលបានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយការលែងលះតាមបែបស៊ូណាន់ន់ ហើយនាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបំពេញរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់) នោះ បើប្តីលែងនាងម្តង ឬពីរដង គឺប្តីមានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញបាន ទោះជានាងព្រមឬមិនព្រម ដោយមិនចាំបាច់មានអ្នកអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ឬថ្លៃបណ្ណាការថ្មីឡើយ ដរាបណានាងនៅស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់) ហើយពួកគេនៅតែមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីគ្នាទៅវិញទៅមក ដរាបណារយៈពេលរង់ចាំនោះមិនទាន់ផុតកំណត់។ ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើការស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡាអ៍) និងការចោទប្រកាន់ថាប្រពន្ធដូចខ្នងម្តាយ (ហ្ស៊ីហារ) អាចអនុវត្តចំពោះនាងបានដែរឬទេ? ហើយតើប្តីអាចធ្វើពិធីលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសា) បានដែរឬទេ ប្រសិនបើប្តីចោទប្រកាន់នាងពីបទក្បត់ជាតិ? ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នា ប្រសិនបើប្រពន្ធជាទាសី ហើយម្ចាស់របស់នាងនិយាយថា «រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតកំណត់ហើយ» ប៉ុន្តែនាងនិយាយថា «វាមិនទាន់ផុតកំណត់ទេ»។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើផុតរយៈពេលរង់ចាំមុនពេលប្តីយកនាងត្រឡប់មកវិញ នោះប្តីគ្មានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញឡើយ លើកលែងតែមានការយល់ព្រមពីនាង ប្រសិនបើនាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានសិទ្ធិសម្រេចចិត្តដូចការរៀបការដំបូង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលមិនមានរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់) គឺប្តីគ្មានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញឡើយ លើកលែងតែតាមរយៈការរៀបការថ្មី។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលធ្វើជាសាក្សីចំនួនពីរនាក់ដែលមានគុណធម៌លើលក្ខខណ្ឌដែលយើងបានរៀបរាប់ក្នុងកិតាបសក្ខីកម្ម (ស៊ះហាដាត) នោះការយកត្រឡប់មកវិញរបស់គាត់គឺជាការត្រឡប់មកវិញដ៏ត្រឹមត្រូវ។ រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់ - ‘Iddah) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធដែលខ្លួនបានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហើយបានរួមភេទជាមួយនាងក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះម្តង ឬលើសពីនេះ គឺនាងចាំបាច់ត្រូវបំពេញរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់) មិនថាជាការលែងលះលើកទីមួយ ទីពីរ ឬទីបីឡើយ។ ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការលែងលះក្នុងករណីស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡាអ៍) ថា តើមានរយៈពេលរង់ចាំដែរឬទេ? ហើយតើអ្នកដែលស្បថមិនរួមភេទជាមួយប្រពន្ធរហូតដល់នាងដាច់ទំនាក់ទំនងពីខ្លួន មានសិទ្ធិស្តីដណ្តឹងនាងក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំដែរឬទេ? ឬត្រូវរង់ចាំរហូតដល់ផុតរយៈពេលរង់ចាំ? នេះគឺជាទស្សនៈរបស់អាលី ប៊ីន អាប៊ី តាលីប (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះដោយមិនទាន់បានរួមភេទក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ ហើយមិនមានការស្នាក់នៅជាមួយគ្នាយូរក្រោយការរួមភេទ និងមិនមែនលែងលះក្នុងពេលប្តីឈឺធ្ងន់នោះ គឺនាងមិនមានរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់) អ្វីទាំងអស់។ នាងអាចរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយនាងបាន ប្រសិនបើនាងចង់ ហើយនាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានសិទ្ធិជ្រើសរើស។ នាងមិនអាចត្រឡប់ទៅរកប្តីចាស់បានឡើយ លើកលែងតែក្នុងនាមជាមនុស្សក្រៅ។ អាល់ហាសាន់ អាល់បាសរី, អះម៉ាត់ និងអ៊ីស្ហាក់ បានមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើបុរសឈឺលែងលះប្រពន្ធដែលខ្លួនមិនទាន់បានរួមភេទ នោះនាងត្រូវមានរយៈពេលរង់ចាំ។ ស៊ូហ្វ្យាន អាត់-ថោរី បានមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើបុរសឆ្កួតលែងលះប្រពន្ធក្រោយពីបានរួមភេទ នោះនាងទទួលបានថ្លៃបណ្ណាការពេញលេញ ហើយត្រូវមានរយៈពេលរង់ចាំ ប៉ុន្តែប្តីមិនទទួលខុសត្រូវលើកូនដែលកើតមកនោះទេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំគឺចាំបាច់នៅពេលប្តីដែលសតិអារម្មណ៍ល្អបានស្លាប់ទៅ មិនថាប្តីបានរួមភេទជាមួយនាងឬមិនទាន់បានរួមភេទក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំរបស់ស្ត្រីមូស្លីមសេរីដែលត្រូវបានលែងលះ ដែលមិនមានផ្ទៃពោះ មិនមែនជាអ្នកដែលសង្ស័យពីស្ថានភាពខ្លួន មិនមែនជាអ្នកមានឈាមរដូវមិនទៀងទាត់ មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវធ្វើពិធីលីអាន និងមិនមែនជាអ្នកដែលធ្វើការខូឡអ គឺត្រូវរាប់តាមថ្ងៃមានរដូវ និងថ្ងៃស្អាត (មិនមានរដូវ) ដោយមានចំនួនថ្ងៃរវាងរដូវទាំងពីរមិនដល់មួយខែឡើយ គឺរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងគឺបីដងនៃរដូវ (គូរូអ៍)។ ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាលើករណីស្ត្រីដែលមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចដែលយើងបានរៀបរាប់ ដោយមិនមានមតិឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីណាដែលឆ្លងកាត់រយៈពេលស្អាតបីដង និងមានរដូវបីដង ហើយបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួនក្រោយរដូវទីបីនោះ គឺរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតកំណត់ហើយ។ ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាលើករណីក្រៅពីនេះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំរបស់ស្ត្រីមូស្លីមសេរីដែលត្រូវបានលែងលះ ដែលមិនមានផ្ទៃពោះ និងមិនមែនជាអ្នកដែលសង្ស័យពីស្ថានភាពខ្លួន ហើយនាងមិនទាន់មានរដូវ ឬលែងមានរដូវ (ប៉ុន្តែអាចមានរដូវ) គឺរយៈពេលបីខែពេញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះខណៈពេលមានផ្ទៃពោះ គឺរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងគឺរហូតដល់សម្រាលកូន ទោះបីជាសម្រាលភ្លាមៗក្រោយការលែងលះក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលប្តីស្លាប់ ប្រសិនបើនាងសម្រាលកូនក្រោយរយៈពេលបួនខែដប់ថ្ងៃ ហើយឈាមសម្រាលកូនបានអស់ ឬដាច់ នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតកំណត់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលរង់ចាំតាមរដូវ ឬតាមខែ ឬបួនខែដប់ថ្ងៃ ប្រសិនបើនាងចាប់ផ្តើមរាប់ចាប់ពីពេលដែលការលែងលះរបស់ប្តីមានសុពលភាព ឬចាប់ពីពេលដែលប្តីស្លាប់មានសុពលភាព នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតកំណត់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការសម្រាលកូន ប្រសិនបើលើសពីបួនខែក្រោយប្តីស្លាប់ ឬក្រោយការលែងលះ គឺរយៈពេលរង់ចាំនឹងផុតកំណត់តាមរយៈការសម្រាលនោះ ទោះបីជាដឹងថាប្តីស្លាប់ ឬលែងលះ ឬមិនដឹងក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ទាសីដែលត្រូវបានលែងលះ ឬប្តីស្លាប់ ប្រសិនបើនាងរង់ចាំតាមរយៈពេលដែលយើងបានរៀបរាប់ នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតកំណត់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំដែលចាំបាច់គឺមិនតិចជាងពាក់កណ្តាលនៃរយៈពេលដែលយើងបានរៀបរាប់នោះទេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្ត្រីអះអាងថាបានផុតរយៈពេលរង់ចាំតាមរយៈរដូវក្នុងរយៈពេលបីខែ នោះពាក្យរបស់នាងត្រូវបានទទួលស្គាល់ ប្រសិនបើនាងមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ (ដោយមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើបញ្ហាភស្តុតាង)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះដែលធ្លាប់រួមភេទ ហើយមិនដែលឃើញរដូវសោះ ហើយបានចាប់ផ្តើមរង់ចាំតាមខែ បន្ទាប់មកនាងមានរដូវមុនពេលគ្រប់ខែ នោះនាងមិនត្រូវបន្តរង់ចាំតាមខែទៀតឡើយ។ បន្ទាប់មកពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើនាងត្រូវចាប់ផ្តើមរាប់តាមរដូវថ្មី ឬរាប់ខែដែលកន្លងផុតទៅជំនួសរដូវមួយ ឬពីរ ហើយបំពេញរដូវដែលនៅសល់? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ម្តាយរបស់កូន (អុំមុលវ៉ាឡាត់) នៅពេលម្ចាស់ស្លាប់ ហើយនាងទទួលបានសេរីភាពតាមរយៈការស្លាប់របស់ម្ចាស់ (ដោយមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរបៀបទទួលបានសេរីភាព) ហើយនាងបានរង់ចាំរយៈពេលបួនខែដប់ថ្ងៃ ដែលក្នុងនោះមានរដូវបីដង និងរយៈពេលស្អាតបីដង នោះនាងអាចរៀបការបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់បានដោះលែងនាងក្នុងពេលគាត់មានសុខភាពល្អ ហើយការដោះលែងនោះត្រឹមត្រូវ នោះនាងត្រូវរង់ចាំតាមរដូវបីដង ប្រសិនបើនាងជាអ្នកមានរដូវ ឬបីខែ ប្រសិនបើនាងជាអ្នកមិនមានរដូវ នោះនាងអាចរៀបការបាន។ មិនមានមតិឯកភាពគ្នាលើការកំណត់អ្វីមួយចំពោះនាងឡើយ ព្រោះមានអ្នកខ្លះមិនយល់ថាវាចាំបាច់សម្រាប់នាងនោះទេ។

ក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរនេះ គឺរាប់ចាប់ពីមួយម៉ោង ឬលើសពីនេះទៅ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីគ្រប់រូបដែលស្ថិតក្នុងកាតព្វកិច្ចរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ប្រសិនបើនាងចាប់ផ្តើមរាប់រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាង ចាប់តាំងពីពេលដែលដំណឹងនៃការលែងលះបានទៅដល់នាងដោយត្រឹមត្រូវ ឬចាប់តាំងពីពេលដែលដំណឹងនៃការស្លាប់របស់ស្វាមីបានទៅដល់នាងដោយត្រឹមត្រូវ រហូតដល់គ្រប់កាលកំណត់ដែលយើងបានរៀបរាប់មកនោះ គឺនាងបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរង់ចាំរួចរាល់ហើយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា រាល់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលស្ត្រីម្នាក់បានធ្វើឡើង ខណៈពេលដែលនាងកំពុងស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ដែលជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់នាង ជាមួយបុរសដទៃក្រៅពីស្វាមីដែលលែងលះនាង ហើយរយៈពេលនោះតិចជាងបីដង (នៃការមករដូវ ឬការសម្អាតខ្លួន) នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះត្រូវចាត់ទុកជាមោឃៈជាដរាប។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្វាមីដែលលែងលះនាង មានសិទ្ធិរៀបការជាមួយនាងវិញក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងកំពុងរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ពីគាត់ ដរាបណាការលែងលះនោះមិនទាន់គ្រប់បីដង ហើយដរាបណាគាត់មិនមែនជាអ្នកជំងឺ ឬស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចអ្នកជំងឺ ឬនាងមិនមែនជាអ្នកជំងឺ ឬនាងមិនមែនជាអ្នកមានផ្ទៃពោះចាប់ពីប្រាំមួយខែឡើងទៅ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះ ហើយជាអ្នកដែលមានរដូវ និងមានរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ដោយការរាប់ចំនួនដងនៃការមករដូវនោះ គឺនៅពេលដែលនាងបានបំពេញគ្រប់ចំនួនចាប់តាំងពីពេលដែលកាតព្វកិច្ចរង់ចាំបានធ្លាក់មកលើនាង គឺការសម្អាតខ្លួនចំនួនបីដងពេញលេញ (ក្រៅពីការសម្អាតខ្លួនដែលនាងចាប់ផ្តើមរាប់ក្នុងអំឡុងពេលដែលវាបានកន្លងផុតទៅខ្លះហើយ) និងការមករដូវចំនួនបីដងពេញលេញ បន្ទាប់មកនាងបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការមករដូវក្រោយពីវាបានដាច់ ហើយបានឃើញសញ្ញានៃការសម្អាតខ្លួនពីវា រួចនាងបានលាងសម្អាតខ្លួនដោយទឹកទាំងស្រុង នោះគឺនាងបានបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) របស់នាងហើយ ហើយនាងអាចរៀបការជាមួយបុរសដទៃបាន ប្រសិនបើនាងមិនមែនជាមនុស្សវិកលចរិត ហើយសិទ្ធិត្រឡប់មកវិញរបស់ស្វាមីក៏ត្រូវកាត់ផ្តាច់ ហើយពួកគេទាំងពីរបានក្លាយជាមនុស្សដទៃនឹងគ្នា (មិនមែនជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នាទៀតឡើយ)។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលស្វាមីបានលែងលះនាងដោយការលែងលះបែប «រ៉ូជអី» (អាចត្រឡប់មកវិញបាន) ក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) បន្ទាប់មកគាត់បានត្រឡប់មកវិញក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំនោះ គឺកាតព្វកិច្ចនៃការរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ត្រូវបានលុបចេញពីនាង ដរាបណាគាត់មិនបានលែងលះនាងបន្ទាប់ពីនោះ។ ពួកគេមិនបានឯកភាពគ្នាលើកាតព្វកិច្ចនៃការកាន់ទុក្ខ (អ៊ិហដាដ) លើអ្វីដែលអាចប្រមូលផ្តុំគ្នាបានឡើយ ព្រោះលោក អាល់-ហាសាន់ មិនយល់ឃើញថាមានការកាន់ទុក្ខទាល់តែសោះចំពោះស្ត្រីមូស្លីមដែលស្វាមីស្លាប់ ឬចំពោះស្ត្រីមិនមែនមូស្លីម ឬចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះ។ ចំណែកក្រុមខ្លះទៀតយល់ឃើញថា វាជាកាតព្វកិច្ចចំពោះស្ត្រីគ្រប់រូបដែលស្វាមីស្លាប់ និងស្ត្រីគ្រប់រូបដែលត្រូវបានលែងលះដាច់ស្រឡះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ពីការលែងលះបែប «រ៉ូជអី» គឺមានសិទ្ធិទទួលបានកន្លែងស្នាក់នៅ និងការផ្គត់ផ្គង់ (អាហារ និងការចំណាយ)។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) មិនថារយៈពេលរង់ចាំបែបណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនាងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាងក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំនោះ ហើយនាងមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ឡើយ។ ការពិនិត្យភាពបរិសុទ្ធនៃស្បូន (អ៊ិសតិប-រ៉ូអ៊ូ) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលទិញទាសីស្រីដោយការទិញដ៏ត្រឹមត្រូវ មិនថានាងនៅជាក្រមុំ ឬធ្លាប់មានស្វាមី ហើយនាងបានមករដូវនៅក្បែរខ្លួនគាត់នោះ...

សំណល់នៃចំនួន

ប្រសិនបើជាស្ត្រីដែលមានរដូវ ឬបានគ្រប់បីខែក្នុងកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់នាង ប្រសិនបើនាងជាស្ត្រីដែលគ្មានរដូវ ហើយមិនមានការសង្ស័យថាមានផ្ទៃពោះនោះ គឺម្ចាស់អាចរួមដំណេកជាមួយនាងបានបន្ទាប់ពីនោះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលទទួលបានកម្មសិទ្ធិលើស្ត្រីមានផ្ទៃពោះពីអ្នកដទៃដោយការកាន់កាប់ដ៏ត្រឹមត្រូវ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រួមដំណេកជាមួយនាងឡើយ រហូតទាល់តែនាងសម្រាលកូន។ ហើយពួកគេក៏បានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់ទិញនាងដោយការទិញដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយនាងជាស្ត្រីដែលមានរដូវ ប៉ុន្តែរដូវរបស់នាងបានដាច់ទៅវិញ ប្រសិនបើគាត់បានពិនិត្យរកការមានផ្ទៃពោះ (អ៊ីស្តិប៊រ៉ូ) ដោយគ្មានការសង្ស័យថាមានផ្ទៃពោះនោះ គឺបន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរឆ្នាំ ទើបអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រួមដំណេកជាមួយនាងបាន លើកលែងតែនាងមានរដូវមុនពេលនោះ ឬសម្រាលកូនប្រសិនបើមានផ្ទៃពោះលេចឡើង។ ហើយមិនមានមតិឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះទេ ព្រោះក្នុងចំណោមមនុស្សមួយចំនួន មិនយល់ឃើញថាចាំបាច់ត្រូវពិនិត្យរកការមានផ្ទៃពោះ (អ៊ីស្តិប៊រ៉ូ) ចំពោះទាសីទាល់តែសោះ លើកលែងតែអ្នកដែលខ្លាចមានផ្ទៃពោះ ដោយពិនិត្យក្នុងកម្រិតមួយដែលបំបាត់ការសង្ស័យ ពោលគឺរហូតដល់សម្រាលកូនតែប៉ុណ្ណោះ។ សំណល់នៃរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ឈាមដែលចេញពីស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ មិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាការរាប់រដូវសម្រាប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) របស់នាងឡើយ ហើយចាំបាច់ត្រូវតែរង់ចាំរហូតដល់សម្រាលកូន។ ហើយរយៈពេលបីខែ ឬបួនខែដប់ថ្ងៃ ប្រសិនបើវាផុតកំណត់មុនពេលសម្រាលកូនក្នុងផ្ទៃ នោះអ្វីៗទាំងអស់នោះមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលឡើយ ហើយរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) នឹងមិនបញ្ចប់ឡើយ លុះត្រាតែសម្រាលកូនបន្ទាប់ពីនោះ។ គម្ពីរស្ដីពីការបំបៅដោះកូន ការចំណាយ និងការបីបាច់ថែរក្សា យើងបានរៀបរាប់រួចហើយនូវអ្វីដែលពួកគេមានមតិខុសគ្នាអំពីការបំបៅដោះកូនដែលធ្វើឱ្យហាមឃាត់ (ការរ៉ូដោះ) នៅក្នុងគម្ពីរស្ដីពីអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបានប្រគល់ទាសករប្រុស ឬទាសករស្រីឱ្យទៅស្ត្រីដែលបានបំបៅដោះកូនរបស់ខ្លួន នោះគឺគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចចំពោះនាងហើយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានសេរីភាព ដែលមានលទ្ធភាពខាងទ្រព្យសម្បត្តិ គ្រប់ការ (ពេញវ័យ) មានសតិបញ្ញាពេញលេញ និងមិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិ គឺមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដែលគាត់បានរៀបការដោយត្រឹមត្រូវ នៅពេលដែលគាត់បានរួមដំណេកជាមួយនាង ហើយនាងជាស្ត្រីដែលអាចរួមដំណេកបាន និងមិនមែនជាស្ត្រីដែលបដិសេធកាតព្វកិច្ចស្វាមី (ណាស៊ីហ្ស) មិនថាពេលនោះនាងមានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬមិនមាននោះទេ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ គឺមានកាតព្វកិច្ចទទួលខុសត្រូវលើការបំបៅដោះកូនរបស់ខ្លួន ប្រសិនបើកូននោះគ្មានម្តាយ ឬម្តាយរបស់កូននោះគ្មានទឹកដោះ ហើយកូននោះគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា វាជាកាតព្វកិច្ចលើបុរសដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ ក្នុងការចំណាយលើកូនប្រុស និងកូនស្រីរបស់ខ្លួនដែលមិនទាន់គ្រប់ការ ហើយពួកគេគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ រហូតទាល់តែពួកគេគ្រប់ការ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ មានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន ប្រសិនបើពួកគាត់ទាំងពីរមានភាពក្រីក្រ និងមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ។

ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ចំពោះការចំណាយដែលចាំបាច់សម្រាប់បុរស (ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់) ដែលយើងបានរៀបរាប់មកនោះ គឺត្រូវផ្តល់នូវអាហារដែលដោះស្រាយភាពស្រេកឃ្លានតាមកម្រិតអាហារក្នុងតំបន់ដែលគេរស់នៅ និងសម្លៀកបំពាក់ដែលការពារពីភាពត្រជាក់ និងអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់ធ្វើសឡាតបាន។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា មិនមានកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលណាម្នាក់ក្នុងការចំណាយលើអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ ក្រៅពីភរិយា។ ពួកគាត់មានទស្សនៈខុសគ្នាអំពីជនក្រីក្រដែលជាសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធដែលទទួលបានមរតក និងអ្នកជិតខាងថា តើអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ (ទាំងបុរស និងស្ត្រី) មានកាតព្វកិច្ចត្រូវចំណាយលើសាច់ញាតិដែលទទួលបានមរតក និងអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេដែរឬទេ? ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា បុរសសេរី និងស្ត្រីសេរី មានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើការហូបចុក សម្លៀកបំពាក់ និងកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ទាសករ និងទាសីរបស់ពួកគេ ប្រសិនបើទាសករទាំងនោះគ្មានមុខរបរសម្រាប់រកប្រាក់ចំណូលដោយខ្លួនឯង។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា កាតព្វកិច្ចនេះក៏ធ្លាក់ទៅលើកុមារ និងអ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់លក្ខណៈ (អសមត្ថភាព) តាមរយៈទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើអ្នកដទៃ នោះអ្នកនោះក៏មានកាតព្វកិច្ចផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ និងកន្លែងស្នាក់នៅដល់អ្នកដែលខ្លួនត្រូវផ្គត់ផ្គង់នោះដែរ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ទាសកររបស់ខ្លួនដូចអ្វីដែលខ្លួនស្លៀកពាក់ និងផ្តល់អាហារដូចអ្វីដែលខ្លួនបរិភោគ (មិនថាជាអ្វីក៏ដោយ) ហើយមិនបង្ខំពួកគេលើសពីសមត្ថភាព មិនវាយដំ មិនទះកំផ្លៀង និងមិនជេរប្រមាថដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវ នោះគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនរួចរាល់ហើយ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានសត្វចិញ្ចឹម គឺហាមឃាត់មិនឱ្យធ្វើឱ្យវាឃ្លាន មិនឱ្យបង្ខំវាលើសពីសមត្ថភាព ឬសម្លាប់វាដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់អ្នកដែលខ្លួនត្រូវផ្គត់ផ្គង់ ដូចជាឪពុកម្តាយ ភរិយា កូន ឬអ្នកដទៃទៀត តាមកម្រិតដែលសមស្របនឹងពួកគេ និងសមស្របនឹងខ្លួន ហើយបានចំណាយលើពួកគេតាមរបៀបនេះ នោះគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនរួចរាល់ហើយ។ ពួកគាត់មិនបានឯកភាពគ្នាលើបញ្ហាថា តើនរណាជាអ្នកមានសិទ្ធិអាទិភាពជាងគេក្នុងការមើលថែកូនតូច (ទាំងប្រុសទាំងស្រី) នោះទេ ដោយសារតែមានមតិខុសៗគ្នា។ មានរាយការណ៍ពី ស៊ូរ៉ៃហ៍ (Shuraih) ថា ឪពុកមានសិទ្ធិអាទិភាពជាងម្តាយ។ ហើយក៏មានរាយការណ៍ពី អ៊ូម្មាន ប៊ិន អាល់ខាតតប (អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-Khattab) ថា ពូមានសិទ្ធិអាទិភាពជាងម្តាយ។ អាល់-លីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសា) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីដែលមានសុខភាពល្អ មានកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រឹមត្រូវ ជាមូស្លីម មានសតិបញ្ញាពេញលេញ គ្រប់ការ (ពេញវ័យ) មិនមែនជាអ្នកស្រវឹង មិនមែនជាអ្នកដែលធ្លាប់ត្រូវដាក់ទណ្ឌកម្មពីបទចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយមិនត្រឹមត្រូវ (Qadhf) មិនមែនជាមនុស្សគ និងមិនមែនជាមនុស្សខ្វាក់ បានចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ខ្លួនដែលជាស្ត្រីមានសតិបញ្ញាពេញលេញ គ្រប់ការ ជាមូស្លីម ជាស្ត្រីសេរី ដែលមិនធ្លាប់ត្រូវដាក់ទណ្ឌកម្មពីបទសហាយស្មន់ ឬចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយមិនត្រឹមត្រូវ និងមិនមែនជាមនុស្សគ ថាបានប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់យ៉ាងច្បាស់លាស់ ខណៈពេលដែលនាងនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់គាត់ ដោយគាត់អះអាងថាគាត់បានឃើញនាងប្រព្រឹត្តអំពើនោះដោយចិត្តស្ម័គ្រចិត្ត មិនមែនក្នុងស្ថានភាពស្រវឹង ហើយស្វាមីនោះធ្លាប់បានរួមរ័កជាមួយនាងរួចហើយ ឬមិនទាន់បានរួមរ័ក ប៉ុន្តែមិនបានរួមរ័កជាមួយនាងទៀតឡើយបន្ទាប់ពីគាត់បានដឹងរឿងនោះ។

ចំពោះករណីដែលស្វាមីបានចោទប្រកាន់ភរិយាពីបទហ្ស៊ីណា (ការរួមភេទខុសច្បាប់) ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលគាត់បានដឹង ហើយគាត់មិនទាន់បានលែងលះនាង នាងមិនទាន់ស្លាប់ មិនទាន់សម្រាលកូន ហើយស្ថានភាពអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេនៅមិនទាន់ច្បាស់លាស់នោះ ការធ្វើលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា) រវាងពួកគេទាំងពីរគឺចាំបាច់។ មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងករណីស្វាមីចោទប្រកាន់ភរិយាដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះ ហើយគាត់បានបដិសេធកូនក្នុងផ្ទៃនោះ ដោយមិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះឡើយ។ លោក អាប់ប៊ូ ហានីហ្វាហ៍ បានលើកឡើងថា មិនត្រូវធ្វើលីអានឡើយរហូតដល់នាងសម្រាលកូន។ ចំណែកអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតបានលើកឡើងថា មិនមានការធ្វើលីអានក្រោយពេលសម្រាលកូននោះទេ ហើយត្រូវធ្វើលីអានតែមុនពេលនាងសម្រាលកូនប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីធ្វើការស្បថលីអាននៅថ្ងៃសុក្រ ក្រោយពេលអះស្រ៍ ក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម ដោយមានវត្តមានចៅក្រមដែលការកាត់ក្តីរបស់គាត់មានប្រសិទ្ធភាព ដោយពោលថា៖ «សូមស្បថដោយអល់ឡោះ ដែលគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ ជាអ្នកដឹងនូវអ្វីដែលកំបាំង និងអ្វីដែលបើកចំហ ខ្ញុំពិតជាស្មោះត្រង់ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានចោទប្រកាន់ទៅលើនាង (ដោយចង្អុលទៅភរិយាដែលនៅទីនោះ) ថាបានប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា ហើយកូនក្នុងផ្ទៃនេះមិនមែនជាកូនរបស់ខ្ញុំឡើយ»។ បន្ទាប់មកគាត់និយាយដដែលៗចំនួនបួនដង ហើយលើកទីប្រាំគាត់និយាយថា៖ «សូមឱ្យបណ្តាសារបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នកកុហក»។ នោះគាត់បានធ្វើលីអានរួចរាល់ ហើយទោសពីបទចោទប្រកាន់ (កាត់ហ្វ៍) ត្រូវបានដកចេញពីគាត់។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើភរិយានិយាយបន្ទាប់ពីនោះថា៖ «សូមស្បថដោយអល់ឡោះ ដែលគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ ជាអ្នកដឹងនូវអ្វីដែលកំបាំង និងអ្វីដែលបើកចំហ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំនេះពិតជាអ្នកកុហកចំពោះអ្វីដែលគាត់បានចោទប្រកាន់ខ្ញុំពីបទហ្ស៊ីណា»។ នាងនិយាយដដែលៗចំនួនបួនដង ហើយលើកទីប្រាំនាងនិយាយថា៖ «សូមឱ្យកំហឹងរបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំ ប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកស្មោះត្រង់»។ នោះនាងបានធ្វើលីអានរួចរាល់ ហើយមិនមានទោសអ្វីលើនាងឡើយ ហើយកូននោះត្រូវបានបដិសេធមិនមែនជាកូនរបស់ស្វាមីចាប់ពីពេលនោះមក។ ចំពោះការបែកបាក់គ្នារវាងពួកគេ ប្រសិនបើពួកគេទាំងពីរបានធ្វើលីអាន ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងមិនបានធ្វើលីអាន ឬស្វាមីមិនបានធ្វើ ឬម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមិនបានធ្វើ នោះមិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះឡើយ។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើចៅក្រមបញ្ជាឱ្យអ្នកណាម្នាក់ដាក់ដៃលើមាត់របស់ពួកគេទាំងពីរនៅចន្លោះការស្បថលើកទីបួន និងទីប្រាំ ឬហាមឃាត់ពួកគេកុំឱ្យឈ្លោះប្រកែកគ្នា ហើយរំលឹកពួកគេអំពីអល់ឡោះ (ស៊ុបហានះហ៊ូ វ៉ាតាអាឡា) នោះគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវ។ អហ្ស៊ីហារ (ការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងម្តាយ) អ្នកប្រាជ្ញមិនមានការឯកភាពគ្នាលើរបៀបនៃការធ្វើអហ្ស៊ីហារដែលអាចកំណត់បានច្បាស់លាស់នោះទេ ព្រោះលោក កាតាដាហ៍, អាល់ហាសាន់, អាល់ហ្សូហ៍រី និងអ្នកដទៃទៀតបានលើកឡើងថា មិនមានកាហ្វារ៉ោះ (ការលោះបាប) សម្រាប់អ្នកធ្វើអហ្ស៊ីហារឡើយ រហូតទាល់តែគាត់បានរួមភេទជាមួយភរិយាដែលគាត់បានធ្វើអហ្ស៊ីហារនោះ។ ចំណែកលោក អាប់ប៊ូ យូស៊ូហ្វ បានលើកឡើងថា មិនមានកាហ្វារ៉ោះក្រោយពេលរួមភេទជាមួយនាងឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុរសសេរីដែលមានសមត្ថភាពលោះទាសករមូស្លីមដែលមានសុខភាពល្អ និងពេញវ័យ ដែលមិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវដោះលែង... (អត្ថបទដាច់ត្រឹមនេះ)។

ត្រូវតែជាទាសករដែលគាត់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ ហើយមិនមែនជាទាសករដែលបានធ្វើកិច្ចសន្យាដោះលែង (មូកាតាប) មិនមែនជាទាសករដែលម្ចាស់បានសន្យាថានឹងដោះលែងក្រោយពេលស្លាប់ (មូដាប់បារ) មិនមែនជាទាសករស្រីដែលមានកូនជាមួយម្ចាស់ (អ៊ុំមូ វ៉ាលីដ) ហើយក៏មិនមែនជាទាសករដែលមានម្ចាស់រួមគ្នាដែរ។ ប្រសិនបើមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌនេះទេ ការតមអាហារ (សោម) ឬការផ្តល់អាហារក៏មិនអាចជំនួសបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមិនអាចរកទាសករបាន ទោះជាទាសករប្រភេទណាក៏ដោយ គឺគ្មានអ្វីអាចជំនួសបានក្រៅពីការតមអាហារ (សោម) ឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់បានធ្វើការកែតម្រូវ (កាហ្វារ៉ោះ) ក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់មិនអាចរកទាសករបាន ដោយការតមអាហាររយៈពេលពីរខែពេញ ដោយគិតចាប់ពីដើមខែតាមច័ន្ទគតិរហូតដល់ចុងខែជាប់គ្នា ដោយមិនមានខែរ៉ាម៉ាដន ឬថ្ងៃដែលហាមឃាត់ការតមអាហារ ឬការឈឺ ឬការធ្វើដំណើរដែលធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវផ្អាកការតមអាហារនោះ គឺចាត់ទុកថាគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នា ប្រសិនបើគាត់រកឃើញទាសករមុនពេលចាប់ផ្តើមតមអាហារ ឬមុនពេលតមអាហារបានពេញលេញ ដែលក្នុងករណីនេះមិនមានការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជ់ម៉ា) នោះទេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់មិនអាចរកទាសករបាន ហើយក៏មិនអាចតមអាហារបានដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ នោះគាត់ត្រូវធ្វើការកែតម្រូវ (កាហ្វារ៉ោះ) ក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់មិនអាចធ្វើទាំងពីរយ៉ាងនេះបាន ដោយការផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រចំនួន ៦០ នាក់ ដែលជាមូស្លីម និងជាអ្នកដែលបរិភោគអាហារបាន ដោយម្នាក់ៗទទួលបានអាហារចំនួន ៤ រ៉តល់ (រ៉តល់ជាខ្នាតរង្វាស់) នៃស្រូវសាលី នោះចាត់ទុកថាគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់មិនទាន់បានប៉ះពាល់រាងកាយរបស់នាង (ភរិយា) ឡើយ រហូតដល់គាត់បានធ្វើការកែតម្រូវ (កាហ្វារ៉ោះ) នោះចាត់ទុកថាគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់បានធ្វើការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងម្តាយរបស់គាត់ (ហ្ស៊ីហារ) ឬភរិយាបានធ្វើការប្រៀបធៀបស្វាមីទៅនឹងម្តាយរបស់នាង (ដោយយោងតាមទស្សនៈខុសៗគ្នារបស់ពួកគេអំពីរបៀបនៃការធ្វើហ្ស៊ីហារ) បន្ទាប់មកបានធ្វើការកែតម្រូវ (កាហ្វារ៉ោះ) នោះការរួមភេទជាមួយនាងគឺហាឡាល (អនុញ្ញាត) សម្រាប់គាត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមិនបានធ្វើឱ្យភរិយារបស់ខ្លួនក្លាយជាទីហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ឬមិនបានធ្វើអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះ ដែលជាអ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់មូស្លីម ហើយមិនបានបន្តការស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡា) នោះ គឺមិនចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើហ្ស៊ីហារឡើយ។ ការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងស្វាមីភរិយាលើសម្ភារៈក្នុងផ្ទះ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្វាមីនិងភរិយាដែលនៅមានជីវិត ប្រសិនបើមានការខ្វែងគំនិតគ្នានៅលើសម្ភារៈក្នុងផ្ទះ ហើយទាំងពីរនាក់បានទាមទារយកសម្ភារៈនោះ គឺសម្លៀកបំពាក់ដែលភរិយាកំពុងស្លៀកពាក់លើខ្លួននាងនៅពេលមានជម្លោះ (មិនមែនសំដៅលើសម្លៀកបំពាក់ដែលស្រដៀងគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែគឺសម្លៀកបំពាក់ដែលនៅលើរាងកាយ និងក្បាលរបស់នាង) គឺជារបស់នាង បន្ទាប់ពីនាងបានស្បថ។ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់ស្វាមីដែលគាត់កំពុងស្លៀកពាក់ ក៏ដូចគ្នាដែរ គឺជារបស់គាត់ បន្ទាប់ពីគាត់បានស្បថ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើសម្ភារៈក្រៅពីនេះ ដែលមិនមានការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជ់ម៉ា) លើបញ្ហានេះឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបង្ហាញភស្តុតាងលើសម្ភារៈណាមួយ គឺត្រូវកាត់ក្តីឱ្យអ្នកនោះទទួលបានសម្ភារៈនោះ ប្រសិនបើគាត់បានស្បថរួមជាមួយភស្តុតាងរបស់គាត់ផងដែរ។

គម្ពីរស្ដីពីការទិញលក់ (គីតាបុល ប៊ូយូអ៊ូ) អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់វត្ថុដែលមានវត្តមាននៅចំពោះមុខ ដែលអ្នកលក់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិត្រឹមត្រូវ ឬជាអ្នកតំណាងដែលទទួលបានសិទ្ធិលក់ស្របច្បាប់ ហើយទាំងអ្នកលក់និងអ្នកទិញសុទ្ធតែស្គាល់ពីលក្ខណៈ និងបរិមាណនៃវត្ថុនោះ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ក្នុងនោះ អ្នកទាំងពីរមិនមែនជាមនុស្សខ្វាក់ មិនមែនជាមនុស្សដែលត្រូវបានហាមឃាត់សិទ្ធិ (មហ៍ជូ) មិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ មិនមែនជាអ្នកស្រវឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ មិនមែនជាអ្នកជំងឺ មិនមែនជាកុមារដែលមិនទាន់ដល់វ័យគ្រប់ការ មិនមែនជាទាសករដែលមិនទទួលបានការអនុញ្ញាតឱ្យលក់ដូរ និងមិនមែនជាពេលដែលគេកំពុងអំពាវនាវឱ្យធ្វើសឡាតថ្ងៃសុក្រ (ខណៈពេលកំពុងធ្វើកិច្ចសន្យា) ឬពេលដែលអ៊ីម៉ាំបានផ្តល់សឡាមរួចហើយនោះទេ។ ការទិញលក់នោះត្រូវតែគ្មានការបោកប្រាស់ ការលាក់បាំង ការកំណត់លក្ខខណ្ឌដែលខុសពីគោលការណ៍ (ដូចជាការកំណត់តម្លៃជាប្រភេទរូបិយវត្ថុដែលខុសពីប្រភេទនៃទំនិញ ឬតម្លៃដែលទាបជាង ឬខ្ពស់ជាងតម្លៃទីផ្សារនៅពេលនោះ)។ ទំនិញនោះមិនមែនជាគម្ពីរគម្ពីរគួរអាន មិនមែនជាសៀវភៅហ្វិកហ៍ហ៍ មិនមែនជាសៀវភៅដែលមានខ្លឹមសារហាមឃាត់ មិនមែនជាស្បែកសត្វងាប់ មិនមែនជាអ្វីដែលកាត់ចេញពីសត្វរស់ (លើកលែងតែរោមចៀម រោមសត្វ និងសក់) មិនមែនជាទំនិញដែលទិញហើយតែមិនទាន់បានទទួល (ដោយមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរបៀបនៃការទទួល) មិនមែនជាអាហារដែលមិនទាន់បានបរិភោគ មិនមែនជាទំនិញដែលលក់ដុំដោយមិនបានថ្លឹងឬវាស់វែង មិនមែនជាផ្លែត្មាតដែលមិនទាន់ដល់ពេលប្រមូលផល មិនមែនជាវត្ថុហារ៉ាម (ហាមឃាត់) មិនមែនជាឈើឆ្កាង មិនមែនជារូបសំណាក មិនមែនជាឆ្កែ មិនមែនជាឆ្មា មិនមែនជាសត្វដែលគ្មានប្រយោជន៍ មិនមែនជាដើមត្នោត មិនមែនជាទាសករដែលត្រូវបានដោះលែងដោយមានលក្ខខណ្ឌ (មូដាប់បារ) មិនមែនជាទាសីដែលត្រូវបានដោះលែង មិនមែនជាកូនរបស់ពួកគេ មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានដោះលែងដោយមានកំណត់ពេលវេលា មិនមែនជាអ្នកដែលកំពុងធ្វើកិច្ចសន្យាដោះលែងខ្លួន (មូកាតាប) មិនមែនជាអ្នកជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ មិនមែនជាអ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងពេលវេលាដែលត្រូវធ្វើសឡាតកាតព្វកិច្ចដែលមិនអាចពន្យារពេលបាន មិនមែនជាវត្ថុដែលត្រូវបានស្បថថានឹងដោះលែងប្រសិនបើលក់វា មិនមែនជាវត្ថុដែលមិនបរិសុទ្ធ (ណាចិស) មិនមែនជាទឹកដែលលាយឡំដោយភាពមិនបរិសុទ្ធ មិនមែនជាសៀវភៅចំណេះដឹង មិនមែនជាទឹក មិនមែនជាស្មៅ មិនមែនជាភ្លើង មិនមែនជាដីរ៉ែ មិនមែនជាឧបករណ៍តន្ត្រី មិនមែនជាទាសករដែលត្រូវតែដោះលែង មិនមែនជាឧក្រិដ្ឋជន មិនមែនជាអចលនទ្រព្យដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម ឬដីនៅទីក្រុងម៉ាកកាស់ មិនមែនជាអណ្តូងរ៉ែ មិនមែនជាវត្ថុដែលមិនអាចយកមកបានដោយងាយ មិនមែនជាសត្វសិប្បនិម្មិត មិនមែនជាដង្កូវនាង ឬពងរបស់វា មិនមែនជាសត្វស្លាបដែលមានក្រញ៉ាំជើង មិនមែនជាសត្វសាហាវដែលមានចង្កូម មិនមែនជាសត្វដែលគ្មានប្រយោជន៍ មិនមែនជាសត្វកន្លាត មិនមែនជាសត្វកកេរ មិនមែនជាការជួញដូរដែលអ្នកក្រុងលក់ឱ្យអ្នកស្រុកក្រៅ (សាំសារ៉ា) មិនមែនជាការស្តុកទុកទំនិញ (ហ៊ីកការ៉ា) មិនមែននៅក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម មិនមែនជាអ្វីដែលនៅក្នុងទឹកក្រៅពីត្រី មិនមែនជាកង្កែប មិនមែនជាកូនរបស់ស្ត្រី មិនមែនជាសក់របស់មនុស្ស មិនមែនជាទំនិញដែលគេយកមកលក់បន្តដោយការបោកប្រាស់ មិនមែនជាការទិញលក់ដែលលាយឡំរវាងហាឡាល់និងហារ៉ាម មិនមែនជាកូនដែលកើតពីការខុសច្បាប់ មិនមែនជាផ្លែឈើដែលមិនទាន់ដល់ពេលទុំ និងមិនមែនជាដំណាំដែលមិនទាន់ដុះលូតលាស់ល្អ។ ចំពោះការលក់ដំណាំតាមតម្លៃទីផ្សារគឺអាចធ្វើទៅបាន។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់ដីធ្លីនិងផ្ទះសម្បែងដែលអ្នកលក់និងអ្នកទិញបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនៅពេលធ្វើកិច្ចសន្យា គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើការទិញលក់បានបញ្ចប់ ហើយអ្នកទាំងពីរបានបែកចេញពីកន្លែងធ្វើកិច្ចសន្យាដោយរាងកាយ (បែកគ្នាឆ្ងាយពីគ្នា) ហើយអ្នកលក់បានប្រគល់ទំនិញដែលគ្មានកំហុសដល់អ្នកទិញ ហើយអ្នកទិញបានប្រគល់តម្លៃទំនិញដែលគ្មានកំហុសដល់អ្នកលក់ នោះការទិញលក់នោះគឺបានបញ្ចប់ដោយពេញលេញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់របស់មនុស្សដែលខូចស្មារតីដោយមិនមែនមកពីការស្រវឹង គឺមិនមានសុពលភាព (បាតិល)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់របស់កុមារដែលមិនទាន់គ្រប់ការ ហើយមិនត្រូវបានបញ្ជាឱ្យលក់ និងមិនមែនជាការចាំបាច់ គឺមិនមានសុពលភាព។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់របស់ដែលខ្លួនមិនមែនជាម្ចាស់ ហើយម្ចាស់ពិតប្រាកដមិនបានអនុញ្ញាត គឺមិនមានសុពលភាព។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលមានសេរីភាព មានសតិបញ្ញាពេញលេញ និងគ្រប់ការ គឺមានសិទ្ធិដូចបុរសក្នុងរាល់ចំណុចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់មាសនឹងមាសដោយការជំពាក់ (មិនទូទាត់ភ្លាមៗ) គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់) ហើយការលក់ប្រាក់នឹងប្រាក់ដោយការជំពាក់ក៏ហារ៉ាមដែរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់ស្រូវសាលីនឹងស្រូវសាលីដោយការជំពាក់គឺហារ៉ាម ការលក់ស្រូវបាឡេនឹងស្រូវបាឡេដោយការជំពាក់គឺហារ៉ាម ការលក់អំបិលនឹងអំបិលដោយការជំពាក់គឺហារ៉ាម និងការលក់ផ្លែត្មាតនឹងផ្លែត្មាតដោយការជំពាក់គឺហារ៉ាម។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់ដោយប្រើប្រាស់ឌីណារ ឬឌីរហាំ (រូបិយវត្ថុ) ទាំងការទូទាត់ភ្លាមៗ ឬជំពាក់ដោយមានកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់ (ថ្ងៃ ខែ ឆ្នាំ) គឺអាចធ្វើទៅបាន ដរាបណាពេលវេលាមិនយូរពេក និងមិនមែនជាទំនិញដែលត្រូវបរិភោគឬផឹក។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើទិញលក់ទំនិញប្រភេទដូចគ្នា (មាសនឹងមាស ឬប្រាក់នឹងប្រាក់) ត្រូវតែមានទម្ងន់ស្មើគ្នា និងទូទាត់ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលទិញទំនិញដោយត្រឹមត្រូវដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌជ្រើសរើស (ឃីយ៉ារ) ហើយបានទទួលទំនិញនោះដោយការអនុញ្ញាតពីអ្នកលក់ បន្ទាប់មកមានគ្រោះថ្នាក់កើតឡើងចំពោះទំនិញនោះ នោះគឺជាការទទួលខុសត្រូវរបស់អ្នកទិញ (លើកលែងតែសត្វ ឬដំណាំមួយចំនួន)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់ដោយមានលក្ខខណ្ឌជ្រើសរើសរយៈពេលបីថ្ងៃបីយប់គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់ផ្លែឈើដែលទុំល្អហើយគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់គ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលបានបំបែកចេញពីកួរ និងសម្អាតពីចំបើងរួចហើយ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់វត្ថុដែលមានសំបកតែមួយដែលនឹងខូចប្រសិនបើបកសំបកចេញ (ដូចជាពង) គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់ទាសករដែលជាមនុស្សមានសេរីភាព (ក្នុងករណីមិនមែនក្ស័យធន) គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកលក់លក់ដោយទូទាត់ភ្លាមៗ ឬមានសាក្សីត្រឹមត្រូវ ឬលក់ដោយជំពាក់ហើយមានសាក្សី និងមានឯកសារកិច្ចសន្យា នោះគឺមានសុពលភាព។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើការទិញលក់ ឬការខ្ចីបុលដោយជំពាក់ ឬទូទាត់ភ្លាមៗ ដោយមិនមានសាក្សី និងមិនមានឯកសារ កិច្ចសន្យានោះនៅតែមានសុពលភាពដដែល។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់ដោយប្រើប្រាស់ឌីណារ ឌីរហាំ ឬទំនិញដែលមានវត្តមាននៅនឹងកន្លែង ដោយការទូទាត់ភ្លាមៗ គឺអាចធ្វើទៅបាន។

ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការបែកបាក់គ្នារវាងសាច់ញាតិដែលស្ថិតក្នុងលំដាប់ហារ៉ាម (មិនអាចរៀបការនឹងគ្នាបាន) គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន ប្រសិនបើពួកគេទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សពេញវ័យ មានសតិសម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ មានសុខភាពល្អ និងមិនមែនជាអ្នកពិការ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្វីដែលពួកហាប៊ីយីន (អ្នកចម្បាំងដែលមិនមែនជាមូស្លីម) បានធ្វើការជិះជាន់គ្នាទៅវិញទៅមក គឺការទិញរបស់ទាំងនោះពីពួកគេគឺជាការហាឡាល (អនុញ្ញាត) ហើយការទទួលយកអ្វីដែលពួកគេបានស្លាប់ (សត្វដែលងាប់ដោយមិនបានកាត់ក) ក៏ដូចគ្នាដែរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មរបស់ពួកអហ្លុលហ្ស៊ីមម៉ះ (អ្នកដែលស្ថិតក្រោមការការពាររបស់រដ្ឋឥស្លាម) ទាំងរវាងពួកគេគ្នាឯង ឬរវាងពួកគេជាមួយយើង គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន ដរាបណាវាមិនមែនជាទាសកររបស់ពួកគេ ឬអចលនទ្រព្យរបស់ពួកគេ ឬអ្វីដែលធ្លាក់ទៅក្នុងចំណែកនៃចំណែករបស់មូស្លីមពីការចាប់បានជាឈ្លើយសឹក ប្រសិនបើវាស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់នៃអ្វីដែលហាឡាល និងហារ៉ាមនៅក្នុងសាសនាឥស្លាមសម្រាប់យើង។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ប្រសិនបើវាផ្ទុយពីនោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់អចលនទ្រព្យរបស់បុគ្គលម្នាក់ រួមមានផ្ទះសម្បែង សួនច្បារ និងហាងលក់ដូរ គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន ដរាបណាអចលនទ្រព្យនោះមិនស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកកាស់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់អចលនទ្រព្យរបស់ខ្លួនដែលជាដីកសិកម្ម និងសួនច្បារដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរួម (មិនមែនជាដីរួម) គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន ដរាបណាវាមិនមែនជាដីដែលបានមកពីការដណ្តើមយកដោយកម្លាំងទ័ព (អាន់វ៉ះ) ដែលមិនទាន់ត្រូវបានបែងចែក។ ស៊ូហ្វអះ (សិទ្ធិអាទិភាពក្នុងការទិញ) មិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះទេ ពីព្រោះមានក្រុមមួយចំនួនមិនយល់ស្របនឹងការលក់ចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួមនៅក្នុងផ្ទះសម្បែង ឬដីធ្លី ឬអចលនទ្រព្យទាំងអស់នោះឡើយ។ ក្រុមខ្លះយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមាននៅក្នុងអ្វីដែលត្រូវបានបែងចែករួចរាល់ពីអ្វីៗទាំងអស់នោះ សម្រាប់ប្រជាជនក្រុងម៉ាឌីណាហ៍ទាំងអស់ និងអ្នកដែលនៅក្រោមពួកគេ រហូតដល់អ្នកជិតខាងដែលនៅជាប់គ្នា។ ក្រុមខ្លះយល់ថា ការលក់ចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួមគឺអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ស្របនឹងសិទ្ធិស៊ូហ្វអះនៅក្នុងអ្វីដែលត្រូវបានបែងចែករួចរាល់នោះឡើយ។ ក្រុមខ្លះយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមាននៅក្នុងអ្វីដែលត្រូវបានលក់ចេញជាចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួម ក្នុងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម មិនថាជាទាសករ សម្លៀកបំពាក់ ដីធ្លី ឬអ្វីផ្សេងពីនេះឡើយ។ ក្រុមខ្លះមិនយល់ស្របនឹងរឿងនេះនៅក្នុងចំណុចខ្លះ ប៉ុន្តែយល់ស្របនៅក្នុងចំណុចខ្លះទៀត។ ក្រុមខ្លះយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមានតែនៅលើដីជាក់លាក់មួយប៉ុណ្ណោះ រួមជាមួយនឹងអ្វីដែលមាននៅលើដីនោះដូចជាសំណង់ ឬដើមឈើ នៅពេលដែលវាត្រូវបានលក់រួមគ្នា។

ភាពជាដៃគូ (អាល់-ស៊ីរិកា)

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានស្នើសុំ៖ ការចូលហ៊ុន (អា-ស៊ីរិកកះ) អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើដៃគូពីរនាក់ ឬច្រើននាក់ បានយកប្រាក់ដែលមានគុណភាព និងទម្ងន់ស្មើគ្នា មកលាយបញ្ចូលគ្នាដោយមិនអាចបែងចែកបានថាជារបស់អ្នកណាខ្លះនោះ ការចូលហ៊ុននេះគឺត្រឹមត្រូវ (សហ៊ីហ៍) ហើយទ្រព្យសម្បត្តិដែលលាយបញ្ចូលគ្នានោះ គឺជារបស់ពួកគេស្មើៗគ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ពួកគេមានសិទ្ធិធ្វើពាណិជ្ជកម្មដោយប្រើប្រាស់ដើមទុននោះ ហើយប្រាក់ចំណេញក៏ដូចជាការខាតបង់ គឺត្រូវបែងចែកស្មើៗគ្នារវាងពួកគេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការចូលហ៊ុនតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ដោយមិនកំណត់ពេលវេលា គឺអាចធ្វើទៅបាន (ចាអ៊ីហ្ស)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ដែលចង់ដកខ្លួនចេញបន្ទាប់ពីបានលក់ទំនិញ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូលរួចរាល់ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ បានលក់ ឬទិញទំនិញក្នុងតម្លៃដែលមនុស្សទូទៅទទួលយកបាន (មិនមែនជាការកេងប្រវ័ញ្ច) ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាពេញចិត្តនឹងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនោះ នោះវាជាការអនុញ្ញាត និងមានកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការចូលហ៊ុនតាមលក្ខខណ្ឌខាងលើ គឺនៅតែបន្តមានប្រសិទ្ធភាពលើពួកគេទាំងអស់គ្នា ដរាបណាមិនទាន់មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបែងចែកវា ឬដរាបណាមិនទាន់មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេស្លាប់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរួមភេទជាមួយទាសីដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ឬទាំងអស់គ្នានោះឡើយ ហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការសប្បាយ ឬមើលឃើញផ្នែកឯកជន (អូរ៉ាត់) របស់នាងឡើយ។ ការវិនិយោគ (អាល់-កូរ៉ដ) អាប៊ូ មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អាលី ប៊ីន អាហ្មាត់ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ រាល់ជំពូកនៃហ្វិកហ៍ហ៍ សុទ្ធតែមានមូលដ្ឋាននៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន និងស៊ូណាន់ន់ លើកលែងតែជំពូក "អាល់-កូរ៉ដ" (ការវិនិយោគ) ដែលយើងមិនបានរកឃើញមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់នៅក្នុងប្រភពទាំងពីរនោះទេ។ ប៉ុន្តែវាគឺជាការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជ្មា) ដ៏ត្រឹមត្រូវ។ អ្វីដែលយើងជឿជាក់នោះគឺថា វាមានតាំងពីសម័យព្យាការី ﷺ ហើយលោកបានដឹង និងយល់ព្រមលើវា។ ប្រសិនបើមិនមែនដូច្នោះទេ វានឹងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការវិនិយោគដោយប្រើប្រាស់ប្រាក់ឌីណារ ឬឌីរហាំ (មាស និងប្រាក់) ដែលកំពុងចរាចរក្នុងប្រទេសនោះ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការកំណត់ចំណែកប្រាក់ចំណេញឱ្យអ្នកធ្វើការ (អ្នកគ្រប់គ្រងដើមទុន) ជាភាគរយដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា ដូចជាមួយភាគដប់ ឬពាក់កណ្តាល ឬបីភាគបួន ឬមួយភាគក្នុងមួយពាន់ ឬតិចជាង ឬច្រើនជាងនេះ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅក្នុងការវិនិយោគ (អាល់-កូរ៉ដ) នៅពេលដែលការលក់បានបញ្ចប់ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូលពេញលេញ ភាគីណាមួយមានសិទ្ធិបញ្ឈប់ការវិនិយោគនោះ ទោះបីជាភាគីម្ខាងទៀតមិនយល់ព្រមក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការនៅតែបន្តមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងការវិនិយោគ ដរាបណាគាត់មិនទាន់ស្លាប់ ឬម្ចាស់ដើមទុនមិនទាន់ស្លាប់ ឬគាត់មិនទាន់ឈប់ធ្វើការ ឬម្ចាស់ដើមទុនមិនទាន់សម្រេចចិត្តបញ្ឈប់ការវិនិយោគនោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើនៅក្នុងការវិនិយោគ ពួកគេមិនបានកំណត់លក្ខខណ្ឌឱ្យនរណាម្នាក់យកប្រាក់សម្រាប់ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃ មិនបានកំណត់ថ្លៃចំណាយសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃ មិនបានកំណត់ប្រាក់ចំណេញជាចំនួនទឹកប្រាក់ជាក់លាក់សម្រាប់ភាគីណាមួយ ហើយមិនបានកំណត់ចំណែកប្រាក់ចំណេញឱ្យអ្នកដទៃឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេបានព្រមព្រៀងគ្នាលើការវិនិយោគនោះ នោះវាគឺជាការវិនិយោគដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ទោះជាយ៉ាងណា យើងបានទទួលដំណឹងពី រ៉ាប៊ីអះ ថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការមិនកំណត់លក្ខខណ្ឌយកថ្លៃចំណាយ និងសម្លៀកបំពាក់ទេ នោះការវិនិយោគមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ចំណែកអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀត រួមទាំង អ៊ីម៉ាម ស៊ីហ្វៃ និងក្រុមអ្នកប្រាជ្ញហ្សាហ៊ីរី បានចាត់ទុកលក្ខខណ្ឌនេះថាជាមោឃៈ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការវិនិយោគតាមលក្ខខណ្ឌខាងលើ ក្នុងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មទូទៅ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាលើការអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើពាណិជ្ជកម្មនៅក្នុងទីក្រុង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនបញ្ជាអ្នកធ្វើការមិនឱ្យធ្វើដំណើរទៅក្រៅជាមួយដើមទុននោះ គឺវាជាការអនុញ្ញាត និងជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកធ្វើការ ហើយប្រសិនបើគាត់ល្មើស គាត់គឺជាអ្នកខុស។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនបញ្ជាឱ្យធ្វើពាណិជ្ជកម្មលើទំនិញជាក់លាក់ណាមួយ នោះវាជាការអនុញ្ញាត និងជាកាតព្វកិច្ច ដរាបណាម្ចាស់ដើមទុនមិនបានហាមឃាត់គាត់ពីការធ្វើពាណិជ្ជកម្មលើទំនិញផ្សេងទៀត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការល្មើសនឹងការបញ្ជានេះ ឬធ្វើដំណើរដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់ដើមទុន នោះគាត់គឺជាអ្នកខុស។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ធ្វើដំណើរជាមួយដើមទុននោះ នោះគាត់អាចធ្វើបាន ហើយគាត់មិនមែនជាអ្នកខុសឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការមានសិទ្ធិលក់ និងទិញដោយមិនចាំបាច់ពិភាក្សាជាមួយម្ចាស់ដើមទុន ហើយមានសិទ្ធិប្តូរទំនិញវិញប្រសិនបើមានការខូចខាត។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើអ្នកតំណាង (វ៉ាគីល) មានសិទ្ធិប្តូរទំនិញវិញដោយសារការខូចខាតដែរឬទេ? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅពេលដែលដើមទុនទទួលបានមកវិញជាសាច់ប្រាក់ទាំងស្រុង ដូចទៅនឹងចំនួនដែលម្ចាស់ដើមទុនបានប្រគល់ឱ្យអ្នកធ្វើការនៅពេលដំបូង ហើយមានប្រាក់ចំណេញ នោះប្រាក់ចំណេញត្រូវបែងចែករវាងពួកគេទាំងពីរតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានព្រមព្រៀង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការមានសិទ្ធិប្រើប្រាស់ប្រាក់ពីដើមទុនដើម្បីចំណាយលើការថែរក្សាទំនិញដែលចាំបាច់ និងចំណាយលើខ្លួនឯងក្នុងពេលធ្វើដំណើរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការទទួលបានដើមទុនវិនិយោគពីមនុស្សពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះ គាត់អាចធ្វើការដោយបំបែកដើមទុននីមួយៗដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ហើយវាជាការអនុញ្ញាត។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើគាត់អាចលាយដើមទុនទាំងនោះចូលគ្នាបានដែរឬទេ? ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើអ្នកធ្វើការទទួលបានប្រាក់ចំណេញមុនពេលទទួលបានដើមទុនដើមមកវិញដែរឬទេ? ដោយសារពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរឿងនេះ ដូច្នេះពាក្យសម្តីរបស់អ្នកដែលអះអាងថាមានការឯកភាពគ្នាថា ការខាតបង់ត្រូវទូទាត់ដោយប្រាក់ចំណេញ (ប្រសិនបើមាន) គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើអ្នកធ្វើការត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការខាតបង់នៃការវិនិយោគដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់មិនបានធ្វើអ្វីខុស? ស៊ូរ៉ៃ បានលើកឡើងថា គាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវ។