សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

សាហ៍ល អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ បានរៀបរាប់ថា៖ ទំនាស់មួយបានកើតឡើងក្នុងចំណោមប្រជាជននៃកុលសម្ព័ន្ធ បានី អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អៅហ្វ។ ព្យាការីបានចេញដំណើរទៅកាន់ពួកគេ រួមជាមួយសហការីមួយចំនួនរបស់លោក ដើម្បីសម្របសម្រួលផ្សះផ្សាទំនាស់រវាងពួកគេ។ ពេលវេលាសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំព្រះបានមកដល់ ប៉ុន្តែព្យាការីមិនទាន់បានត្រឡប់មកវិញឡើយ។ ប៊ីឡាល់ បានបន្លឺសូរសព្ទអំពាវនាវឱ្យថ្វាយបង្គំព្រះ ប៉ុន្តែព្យាការីនៅតែមិនទាន់មកដល់ ដូច្នេះ ប៊ីឡាល់ បានទៅជួប អាប៊ូ បាក្រ ហើយបានជម្រាបថា៖ «ពេលវេលាសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំព្រះបានមកដល់ហើយ ហើយព្យាការីកំពុងជាប់រវល់ តើលោកអាចដឹកនាំមនុស្សទាំងឡាយក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះបានទេ?»។ អាប៊ូ បាក្រ បានឆ្លើយតបថា៖ «បាន ប្រសិនបើលោកចង់ដូច្នេះ»។ ដូច្នេះ ប៊ីឡាល់ បានបន្លឺសូរសព្ទប្រកាសចាប់ផ្តើមការថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយ អាប៊ូ បាក្រ បានឈានទៅខាងមុខ (ដើម្បីដឹកនាំការថ្វាយបង្គំព្រះ) ប៉ុន្តែព្យាការីបានដើរកាត់តាមជួររហូតមកដល់ជួរទីមួយ។ មនុស្សទាំងឡាយបានចាប់ផ្តើមទះដៃ ហើយពួកគេបានទះដៃយ៉ាងខ្លាំង។ អាប៊ូ បាក្រ ជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ងាករេឆ្វេងស្តាំក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះឡើយ ប៉ុន្តែគាត់បានងាកមើល ហើយបានឃើញព្យាការីកំពុងឈរនៅពីក្រោយគាត់។ ព្យាការីបានធ្វើសញ្ញាដៃប្រាប់គាត់ឱ្យបន្តការថ្វាយបង្គំព្រះនៅកន្លែងដែលគាត់កំពុងឈរ។ អាប៊ូ បាក្រ បានលើកដៃទាំងពីរឡើង ហើយបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ រួចបានថយក្រោយរហូតចូលមកដល់ក្នុងជួរទីមួយ ហើយព្យាការីបានឈានទៅខាងមុខ និងបានដឹកនាំមនុស្សទាំងឡាយក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះ។ នៅពេលព្យាការីបានបញ្ចប់ការថ្វាយបង្គំព្រះ លោកបានបែរមករកមនុស្សទាំងឡាយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱមនុស្សទាំងឡាយ! ហេតុអ្វីបានជានៅពេលមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងចំពោះពួកអ្នកក្នុងអំឡុងពេលថ្វាយបង្គំព្រះ ពួកអ្នកចាប់ផ្តើមទះដៃ? ពិតប្រាកដណាស់ ការទះដៃគឺសម្រាប់ស្ត្រីតែប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងចំពោះនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះរបស់គេ គេគួរតែពោលថា៖ “ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាបរិសុទ្ធ” ពីព្រោះបុគ្គលណាដែលឮគេពោលដូច្នេះ នឹងបែរការយកចិត្តទុកដាក់មករកគេ។ ឱ អាប៊ូ បាក្រ! តើអ្វីបានរារាំងលោកមិនឱ្យដឹកនាំមនុស្សទាំងឡាយក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះ នៅពេលខ្ញុំបានធ្វើសញ្ញាប្រាប់លោក (ឱ្យបន្ត)?»។ អាប៊ូ បាក្រ បានឆ្លើយតបថា៖ «វាមិនស័ក្តិសមសម្រាប់កូនប្រុសរបស់ អាប៊ូ កុហ្វាហ្វាស់ ក្នុងការដឹកនាំការថ្វាយបង្គំព្រះនៅចំពោះមុខព្យាការីនោះឡើយ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ មានគេបានជម្រាបសួរទៅកាន់ព្យាការីថា៖ «ប្រសិនបើលោកអញ្ជើញទៅជួប អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃ (ប្រហែលជាការល្អ)»។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានធ្វើដំណើរទៅជួបគាត់ ដោយជិះសត្វលា ហើយពួកមូស្លីមបានធ្វើដំណើរអមដំណើរជាមួយលោក ដោយដើរនៅលើដីប្រៃស្ងួតហួតហែង។ នៅពេលព្យាការីបានទៅដល់ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃ ជននោះបាននិយាយថា៖ «ចូរចេញឱ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ! ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ក្លិនស្អុយនៃសត្វលារបស់លោកបានរំខានខ្ញុំ»។ ពេលនោះ បុរសជនជាតិអាន់សារម្នាក់បាននិយាយ (ទៅកាន់ អាប់ឌុលឡោះ) ថា៖ «ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ក្លិននៃសត្វលារបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺល្អជាងក្លិនរបស់អ្នកទៅទៀត»។ ពេលនោះ បុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធរបស់ អាប់ឌុលឡោះ បានខឹងសម្បារជំនួស អាប់ឌុលឡោះ ហើយបុរសទាំងពីរនាក់បានជេរប្រមាថគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលធ្វើឱ្យមិត្តភក្តិនៃភាគីទាំងសងខាងខឹងសម្បារ ហើយក្រុមទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមវាយតប់គ្នាដោយដំបង ស្បែកជើង និងកណ្តាប់ដៃ។ ពួកយើងត្រូវបានគេប្រាប់ថា វិវរណៈនៃគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋខាងក្រោមនេះត្រូវបានបញ្ចុះមក (ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះ)៖ ‹ហើយប្រសិនបើក្រុមពីរនៃពួកអ្នកមានជំនឿបានប្រយុទ្ធទាស់ទែងគ្នា ចូរពួកអ្នកធ្វើការផ្សះផ្សារវាងពួកគេទាំងពីរចុះ›។

អ៊ុម្មុ គុលស៊ូម ប៊ីនទី អ៊ុកបាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ នាងបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលដែលផ្សះផ្សារវាងមនុស្សទាំងឡាយ ដោយការបង្កើតពាក្យសម្តីល្អៗ ឬការនិយាយនូវអ្វីដែលល្អប្រសើរ មិនមែនជាអ្នកកុហកបោកប្រាស់ឡើយ»។

សាហ៍ល អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ ប្រជាជននៅតំបន់គូបាបានឈ្លោះប្រកែកគ្នា រហូតដល់ពួកគេបានគប់ដុំថ្មដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានគេជម្រាបជូនអំពីរឿងនោះ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពួកយើងទៅកាន់ទីនោះ ដើម្បីធ្វើការផ្សះផ្សារវាងពួកគេ»។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់អំពីបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់៖ ‹ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់ភ័យខ្លាចការព្រងើយកន្តើយ ឬការបោះបង់ចោលពីស្វាមីរបស់នាង› (មានន័យថា ស្វាមីកត់សម្គាល់ឃើញនូវអ្វីដែលមិនគាប់ចិត្តចំពោះភរិយារបស់គាត់ ដូចជាវ័យចំណាស់ ឬរឿងស្រដៀងគ្នានេះ ហើយមានបំណងលែងលះនាង ប៉ុន្តែនាងបានស្នើសុំឱ្យគាត់រក្សានាងទុកជាភរិយា និងផ្គត់ផ្គង់នាងតាមការព្រមព្រៀងគ្នា)។ ‹នោះគ្មានទោសពៃរ៍ចំពោះអ្នកទាំងពីរឡើយ ក្នុងការផ្សះផ្សារវាងពួកគេទាំងពីរលើមូលដ្ឋានបែបនេះ›។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ និង ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ អាល់-ជូហានី បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ម្នាក់បានមកជួប ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ គូទំនាស់របស់គាត់បានក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយថា៖ «គាត់និយាយត្រូវហើយ។ សូមលោកកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់បានរៀបរាប់ថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកម្មករធ្វើការឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ហើយកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់សាហាយស្មន់ជាមួយនឹងភរិយារបស់គាត់។ មនុស្សទាំងឡាយបានប្រាប់ខ្ញុំថាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់។ ដូច្នេះ ដើម្បីជាការលោះទោសកូនប្រុស ខ្ញុំបានបង់ថ្លៃលោះដោយសត្វចៀមចំនួន ១០០ ក្បាល និងទាសីម្នាក់ដើម្បីសង្គ្រោះកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកប្រាជ្ញដែលមានចំណេះដឹង ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ រីឯស្ត្រីជាភរិយារបស់បុរសនេះត្រូវរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំនឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកអ្នកទាំងពីរស្របតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទាសី និងសត្វចៀមត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកវិញ រីឯកូនប្រុសរបស់អ្នកនឹងត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ»។ បន្ទាប់មក លោកបានងាកទៅកាន់បុរសម្នាក់ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ អ៊ូណៃស៍! ចូរអ្នកទៅជួបភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះ ហើយប្រសិនបើនាងសារភាពកំហុស ចូរអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់ចុះ»។ ដូច្នេះ អ៊ូណៃស៍ បានទៅជួបនាង ហើយនាងបានសារភាព ដូច្នេះគាត់ក៏បានអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ និង ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ អាល់-ជូហានី បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ម្នាក់បានមកជួប ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ គូទំនាស់របស់គាត់បានក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយថា៖ «គាត់និយាយត្រូវហើយ។ សូមលោកកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់បានរៀបរាប់ថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកម្មករធ្វើការឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ហើយកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់សាហាយស្មន់ជាមួយនឹងភរិយារបស់គាត់។ មនុស្សទាំងឡាយបានប្រាប់ខ្ញុំថាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់។ ដូច្នេះ ដើម្បីជាការលោះទោសកូនប្រុស ខ្ញុំបានបង់ថ្លៃលោះដោយសត្វចៀមចំនួន ១០០ ក្បាល និងទាសីម្នាក់ដើម្បីសង្គ្រោះកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកប្រាជ្ញដែលមានចំណេះដឹង ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ រីឯស្ត្រីជាភរិយារបស់បុរសនេះត្រូវរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំនឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកអ្នកទាំងពីរស្របតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទាសី និងសត្វចៀមត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកវិញ រីឯកូនប្រុសរបស់អ្នកនឹងត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ»។ បន្ទាប់មក លោកបានងាកទៅកាន់បុរសម្នាក់ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ អ៊ូណៃស៍! ចូរអ្នកទៅជួបភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះ ហើយប្រសិនបើនាងសារភាពកំហុស ចូរអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់ចុះ»។ ដូច្នេះ អ៊ូណៃស៍ បានទៅជួបនាង ហើយនាងបានសារភាព ដូច្នេះគាត់ក៏បានអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលណាដែលបង្កើតឡើងនូវអ្វីដែលថ្មីនៅក្នុងកិច្ចការសាសនារបស់ពួកយើងនេះ ដែលមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃសាសនានោះទេ នោះកិច្ចការនោះត្រូវបានបដិសេធចោល»។

អាល់-បារ៉ា អ៊ីប៊ីន អាហ្ស៊ីប បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយប្រជាជននៅតំបន់ហ៊ូដៃប៊ីយ៉ាស់ អាលី អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ថលិប បានសរសេរលិខិតសន្ធិសញ្ញានោះ ហើយគាត់បានសរសេរនៅក្នុងនោះថា៖ «មូហាំម៉ាត់ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ ពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះបាននិយាយថា៖ «កុំសរសេរថា “មូហាំម៉ាត់ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់” ឱ្យសោះ ពីព្រោះប្រសិនបើពួកយើងជឿថាលោកជាអ្នកនាំសារមែននោះ ពួកយើងនឹងមិនប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងលោកឡើយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រាប់ អាលី ឱ្យលុបពាក្យនោះចេញ ប៉ុន្តែ អាលី បានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនមែនជាអ្នកលុបពាក្យនោះឡើយ»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលុបពាក្យនោះចេញដោយអង្គឯង ហើយបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយពួកគេ ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលថា ព្យាការី និងសហការីរបស់លោកនឹងចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះ ហើយស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេល ៣ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេនឹងចូលទៅដោយអាវុធត្រូវរក្សាទុកក្នុងស្រោម»។

អាល់-បារ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលព្យាការីមានបំណងបំពេញពិធីធម្មយាត្រាខ្នាតតូច (អ៊ុមរ៉ោះ) នៅក្នុងខែ ហ្ស៊ុលកាអ៍ដាស់ ប្រជាជនទីក្រុងម៉ាក្កះមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យលោកចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះឡើយ រហូតទាល់តែលោកបានសម្របសម្រួលជាមួយពួកគេ ដោយសន្យាថានឹងស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេលត្រឹមតែ ៣ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលលិខិតសន្ធិសញ្ញាត្រូវបានសរសេរឡើង ខ្លឹមសារត្រូវបានកត់ត្រាថា៖ «នេះជាលក្ខខណ្ឌដែល មូហាំម៉ាត់ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានយល់ព្រម (ដើម្បីសន្តិភាព)»។ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងមិនយល់ព្រមនឹងចំណុចនេះឡើយ ពីព្រោះប្រសិនបើពួកយើងជឿថាលោកជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពួកយើងនឹងមិនរារាំងលោកឡើយ ប៉ុន្តែលោកគឺជា មូហាំម៉ាត់ កូនប្រុសរបស់ អាប់ឌុលឡោះ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្ញុំក៏ជា មូហាំម៉ាត់ កូនប្រុសរបស់ អាប់ឌុលឡោះ ផងដែរ»។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អាលី ថា៖ «ចូរលុបពាក្យ “អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់” ចេញ» ប៉ុន្តែ អាលី បានជម្រាបថា៖ «ទេ ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងមិនលុបឈ្មោះរបស់លោកជាដាច់ខាត»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានយកលិខិតនោះមក ហើយបានសរសេរថា៖ «នេះជាអ្វីដែល មូហាំម៉ាត់ កូនប្រុសរបស់ អាប់ឌុលឡោះ បានយល់ព្រម៖ គ្មានអាវុធណាមួយត្រូវបាននាំចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះឡើយ លើកលែងតែអាវុធដែលនៅក្នុងស្រោម ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាជនទីក្រុងម៉ាក្កះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចាកចេញទៅជាមួយលោក (ព្យាការី) ឡើយ ទោះបីជាគេមានបំណងដើរតាមលោកក៏ដោយ ហើយលោក (ព្យាការី) នឹងមិនរារាំងសហការីណាម្នាក់របស់លោកក្នុងការស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងម៉ាក្កះឡើយ ប្រសិនបើគេមានបំណងស្នាក់នៅ»។ នៅពេលព្យាការីបានចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះ ហើយពេលវេលាកំណត់បានកន្លងផុតទៅ ប្រជាជនទីក្រុងម៉ាក្កះបានទៅជួប អាលី ហើយនិយាយថា៖ «ចូរប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់អ្នក (ព្យាការី) ឱ្យចាកចេញទៅ ពីព្រោះពេលវេលាកំណត់ (ដែលបានព្រមព្រៀង) បានផុតហើយ»។ ដូច្នេះ ព្យាការីក៏បានចាកចេញពីទីក្រុងម៉ាក្កះ។ កូនស្រីរបស់ ហាំហ្សា បានរត់តាមពីក្រោយពួកគេ (ព្យាការី និងសហការី) ដោយស្រែកហៅថា៖ «ឱលោកពូ! ឱលោកពូ!»។ អាលី បានទទួលនាង ហើយដឹកដៃនាង រួចបាននិយាយទៅកាន់ ហ្វាទីម៉ះ ថា៖ «ចូរទទួលយកកូនស្រីរបស់ពូអ្នក»។ ហ្សៃដ និង ជ៉ាអ៍ហ្វារ បានឈ្លោះប្រកែកគ្នាអំពីសិទ្ធិចិញ្ចឹមបីបាច់នាង។ អាលី បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានសិទ្ធិលើនាងច្រើនជាង ពីព្រោះនាងជាកូនស្រីរបស់ពូខ្ញុំ»។ ជ៉ាអ៍ហ្វារ បាននិយាយថា៖ «នាងជាកូនស្រីរបស់ពូខ្ញុំ ហើយម្តាយមីងខាងម្តាយរបស់នាងគឺជាភរិយារបស់ខ្ញុំ»។ ហ្សៃដ បាននិយាយថា៖ «នាងជាកូនស្រីរបស់បងប្អូនខ្ញុំ»។ ព្យាការីបានកាត់សេចក្តីថានាងគួរតែត្រូវបានប្រគល់ទៅឱ្យម្តាយមីងខាងម្តាយរបស់នាង ហើយបានមានប្រសាសន៍ថាម្តាយមីងខាងម្តាយមានឋានៈប្រៀបដូចជាម្តាយបង្កើត។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អាលី ថា៖ «អ្នកមកពីខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមកពីអ្នក» ហើយបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ ជ៉ាអ៍ហ្វារ ថា៖ «អ្នកមានលក្ខណៈដូចខ្ញុំទាំងចរិតលក្ខណៈនិងរូបរាងកាយ» ហើយបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ ហ្សៃដ ថា៖ «អ្នកគឺជាបងប្អូន (ក្នុងជំនឿ) របស់ពួកយើង និងជាទាសករដែលពួកយើងបានដោះលែង»។

អាល់-បារ៉ា អ៊ីប៊ីន អាហ្ស៊ីប បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃចុះសន្ធិសញ្ញាហូដៃប៊ីយ៉ាស់ ព្យាការីបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះលើលក្ខខណ្ឌចំនួន ៣ យ៉ាង៖ ទី១. ព្យាការីត្រូវប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញនូវបុគ្គលណាដែលមកពីពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះ (ទោះបីជាគេចូលកាន់សាសនាមូស្លីមក៏ដោយ)។ ទី២. ពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះនឹងមិនប្រគល់ត្រឡប់មកវិញនូវមូស្លីមណាដែលរត់ទៅកាន់ពួកគេឡើយ។ និងទី៣. ព្យាការី និងសហការីរបស់លោកនឹងត្រឡប់មកកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះនៅឆ្នាំបន្ទាប់ ហើយនឹងស្នាក់នៅទីនោះរយៈពេល ៣ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ និងត្រូវចូលទៅដោយអាវុធនៅក្នុងស្រោម ដូចជាដាវ ធ្នូ និងព្រួញជាដើម។ ពេលនោះ អាប៊ូ ជាន់ដាល់ បានដើរលោតកំប៉េងកំប៉ោងមក ដោយសារជើងទាំងសងខាងរបស់គាត់ត្រូវជាប់ច្រវាក់ ប៉ុន្តែព្យាការីបានប្រគល់គាត់ត្រឡប់ទៅឱ្យពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះវិញ (ស្របតាមលក្ខខណ្ឌនៃសន្ធិសញ្ញា)។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចេញដំណើរដើម្បីបំពេញពិធីធម្មយាត្រាខ្នាតតូច (អ៊ុមរ៉ោះ) ប៉ុន្តែពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះនៃកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ាយស្ហបានរារាំងលោកមិនឱ្យទៅដល់កាអ៍បាស់។ ដូច្នេះ លោកបានធ្វើពិធីពលីសត្វ និងកោរសក់ក្បាលរបស់លោកនៅតំបន់អាល់-ហ៊ូដៃប៊ីយ៉ាស់ ហើយបានព្រមព្រៀងជាមួយពួកគេថាលោកនឹងមកបំពេញពិធីធម្មយាត្រាខ្នាតតូចនៅឆ្នាំបន្ទាប់ ហើយនឹងមិនកាន់អាវុធឡើយ លើកលែងតែដាវនៅក្នុងស្រោម និងមិនស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងម៉ាក្កះលើសពីកាលកំណត់ដែលពួកគេអនុញ្ញាតឡើយ។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានមកបំពេញពិធីធម្មយាត្រាខ្នាតតូចនៅឆ្នាំបន្ទាប់ ហើយបានចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះស្របតាមសន្ធិសញ្ញា ហើយនៅពេលលោកបានស្នាក់នៅគ្រប់ ៣ ថ្ងៃ ពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះបានបង្គាប់ឱ្យលោកចាកចេញ ហើយលោកក៏បានចាកចេញ។

សាហ៍ល អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាសម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន សាហ៍ល និង មូហៃយីសាស់ អ៊ីប៊ីន ម៉ាស់អ៊ូដ អ៊ីប៊ីន ហ្សៃដ បានធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ខៃបារ ក្នុងអំឡុងពេលដែលតំបន់នោះមានសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាព (ជាមួយពួកមូស្លីម)។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ អារ-រ៉ាប៊ីអ៍ ជាកូនស្រីរបស់ អាន-ណាដ្រ បានធ្វើឱ្យបាក់ធ្មេញក្មេងស្រីម្នាក់ ហើយសាច់ញាតិរបស់ អារ-រ៉ាប៊ីអ៍ បានស្នើសុំឱ្យសាច់ញាតិរបស់ក្មេងស្រីនោះទទួលយកសំណងជំងឺចិត្ត (អៀរស្ហ) និងលើកលែងទោស (ដល់អ្នកប្រព្រឹត្ត) ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធ។ ដូច្នេះ ពួកគេបានទៅជួបព្យាការី ហើយលោកបានបង្គាប់ឱ្យពួកគេអនុវត្តការសងសឹកស្មើភាព (កាត់ទោសបាក់ធ្មេញវិញ)។ អាណាស អ៊ីប៊ីន អាន-ណាដ្រ បានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើធ្មេញរបស់ អារ-រ៉ាប៊ីអ៍ នឹងត្រូវបាក់ឬ? ទេ ស្បថនឹងព្រះអង្គដែលបានបញ្ជូនលោកមកជាមួយសច្ចធម៌ ធ្មេញរបស់នាងនឹងមិនត្រូវបានធ្វើឱ្យបាក់ឡើយ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ អាណាស! ច្បាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ឱ្យមានការសងសឹកស្មើភាព»។ ក្រោយមក សាច់ញាតិនៃក្មេងស្រីរងគ្រោះបានយល់ព្រម និងបានលើកលែងទោសដល់នាង។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានអ្នកដែលប្រសិនបើគេស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងបំពេញតាមពាក្យស្បថរបស់គេជាមិនខាន»។ អាណាស បានបន្ថែមថា៖ «មនុស្សទាំងឡាយបានយល់ព្រម និងទទួលយកប្រាក់សំណងជំងឺចិត្ត»។

អាល់-ហាសាន អាល់-បាសរី បានរៀបរាប់ថា៖ ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ អាល់-ហាសាន អ៊ីប៊ីន អាលី បានដឹកនាំកងពលធំៗប្រៀបដូចជាជួរភ្នំប្រឈមមុខនឹង មូអាវីយ៉ាស់។ អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អាល់-អាស បាននិយាយ (ទៅកាន់ មូអាវីយ៉ាស់) ថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមើលឃើញកងពលទាំងឡាយដែលនឹងមិនដកថយឡើយ មុនពេលសម្លាប់គូប្រជែងរបស់ពួកគេ»។ មូអាវីយ៉ាស់ ដែលជាបុគ្គលដ៏ល្អប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមបុរសទាំងពីរ បាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «ឱ អាមរ៍! ប្រសិនបើកងទ័ពទាំងនេះសម្លាប់កងទ័ពទាំងនោះ ហើយកងទ័ពទាំងនោះសម្លាប់កងទ័ពទាំងនេះ តើនរណានឹងនៅសល់ជាមួយខ្ញុំដើម្បីមើលការខុសត្រូវលើកិច្ចការរបស់ប្រជាជនទូទៅ? តើនរណានឹងនៅសល់ជាមួយខ្ញុំដើម្បីមើលថែស្ត្រីរបស់ពួកគេ? តើនរណានឹងនៅសល់ជាមួយខ្ញុំដើម្បីមើលថែកូនៗរបស់ពួកគេ?»។ បន្ទាប់មក មូអាវីយ៉ាស់ បានបញ្ជូនបុរសកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ាយស្ហពីរនាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ អាប់ដូ សាមស៍ គឺ អាប់ឌុររ៉ោះម៉ាន អ៊ីប៊ីន សាមុរ៉ោះ និង អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមៀរ អ៊ីប៊ីន គូរ៉ៃហ្ស ឱ្យទៅជួប អាល់-ហាសាន ដោយប្រាប់ពួកគេថា៖ «ចូរពួកអ្នកទៅជួบบុរសម្នាក់នេះ (អាល់-ហាសាន) ហើយចរចាសន្តិភាពជាមួយគាត់ ព្រមទាំងនិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់»។ ដូច្នេះ ពួកគេទាំងពីរបានទៅជួប អាល់-ហាសាន ហើយបាននិយាយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់ឱ្យទទួលយកសន្តិភាព។ អាល់-ហាសាន បាននិយាយថា៖ «ពួកយើងដែលជាកូនចៅរបស់ អាប់ឌុល មុតថលិប មានបន្ទុកទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន ហើយមនុស្សទាំងឡាយបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងការកាប់សម្លាប់និងអំពើពុករលួយ (ហើយទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុណ្ណោះដែលអាចសម្រាលពួកគេបាន)»។ ពួកគេទាំងពីរបាននិយាយទៅកាន់ អាល់-ហាសាន ថា៖ «មូអាវីយ៉ាស់ ផ្តល់ជូនលោកនូវការឧបត្ថម្ភយ៉ាងច្រើននេះ និងទទូចអង្វរលោកឱ្យទទួលយកសន្តិភាព»។ អាល់-ហាសាន បានសួរពួកគេថា៖ «ប៉ុន្តែតើនរណានឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបាននិយាយ?»។ ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ «ពួកយើងនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនោះ»។ ដូច្នេះ អ្វីៗដែល អាល់-ហាសាន បានស្នើសុំ ពួកគេតែងតែឆ្លើយថា៖ «ពួកយើងនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនោះជំនួសលោក»។ ដូច្នេះ អាល់-ហាសាន ក៏បានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយ មូអាវីយ៉ាស់។ អាល់-ហាសាន (អាល់-បាសរី) បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮ អាប៊ូ បាក្រាស់ និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅលើវេទិកាទេសនា ដោយមាន អាល់-ហាសាន អ៊ីប៊ីន អាលី នៅក្បែរលោក។ ព្យាការីបានក្រឡេកមើលទៅកាន់មនុស្សទាំងឡាយម្តង និងក្រឡេកមើលទៅកាន់ អាល់-ហាសាន អ៊ីប៊ីន អាលី ម្តង រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ “កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះគឺជាមេដឹកនាំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់ ហើយព្រះជាម្ចាស់អាចនឹងផ្សះផ្សាសន្តិភាពរវាងក្រុមធំៗពីរនៃពួកមូស្លីមតាមរយៈរូបគាត់”»។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឮសំឡេងខ្លាំងៗនៃគូប្រកួតទំនាស់កំពុងឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅមាត់ទ្វារ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេកំពុងទទូចសុំឱ្យម្នាក់ទៀតកាត់បន្ថយបំណុលរបស់ខ្លួន និងសុំឱ្យមានការយោគយល់ ប៉ុន្តែម្នាក់ទៀតបាននិយាយថា៖ «ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើដូច្នេះឡើយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចេញទៅជួបពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើនរណាជាអ្នកដែលបានស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ថាគេនឹងមិនធ្វើអំពើល្អនោះ?»។ បុរសនោះបានជម្រាបថា៖ «គឺខ្ញុំ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំនឹងផ្តល់ឱ្យគូទំនាស់របស់ខ្ញុំនូវអ្វីដែលគាត់មានបំណង»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ពី កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក ថា៖ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាដរ៉ាដ អាល់-អាស្លាមី ជំពាក់ប្រាក់មួយចំនួនចំពោះ កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក។ ថ្ងៃមួយ កាអ៍ប បានជួបគាត់ ហើយបានទាមទារសិទ្ធិរបស់ខ្លួន ហើយសំឡេងរបស់ពួកគេទាំងពីរបានបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ព្យាការីបានដើរកាត់ពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ កាអ៍ប!» ដោយធ្វើសញ្ញាដៃរបស់លោក ហាក់ដូចជាមានបំណងប្រាប់ថា៖ «ចូរកាត់បន្ថយបំណុលពាក់កណ្តាលចុះ»។ ដូច្នេះ កាអ៍ប ក៏បានទទួលយកពាក់កណ្តាលនៃអ្វីដែលបុរសនោះជំពាក់គាត់ ហើយបានលើកលែងពាក់កណ្តាលទៀត។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការផ្តល់ទានត្រូវតែធ្វើឡើងចំពោះគ្រប់សន្លាក់នៃរាងកាយមនុស្ស។ ហើយរាល់ថ្ងៃដែលព្រះអាទិត្យរះឡើង គឺមានរង្វាន់នៃការផ្តល់ទានសម្រាប់បុគ្គលណាដែលបង្កើតយុត្តិធម៌រវាងមនុស្សពីរនាក់»។

អ៊ុវ៉ះ អ៊ីប៊ីន អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានរៀបរាប់ថា៖ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់បានឈ្លោះប្រកែកជាមួយបុរសជនជាតិអាន់សារម្នាក់ដែលធ្លាប់បានចូលរួមក្នុងសមរភូមិបាដ្រ នៅចំពោះមុខអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ អំពីប្រឡាយទឹកហូរដែលពួកគេទាំងពីរប្រើប្រាស់សម្រាប់ស្រោចស្រពដំណាំ។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ ថា៖ «ឱ ហ្ស៊ូប៊ែរ! ចូរស្រោចស្រព (ចម្ការរបស់អ្នក) ជាមុនសិន បន្ទាប់មកចូរបង្ហូរទឹកទៅកាន់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកចុះ»។ បុរសជនជាតិអាន់សារនោះបានខឹងសម្បារ ហើយនិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើមកពីគាត់ជាកូនអ្នកមីងរបស់លោកមែនទេ?»។ ពេលនោះ ទឹកមុខរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រែប្រួល (ដោយសារការខឹងសម្បារ) ហើយលោកមានប្រសាសន៍ (ទៅកាន់ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ) ថា៖ «ចូរស្រោចស្រព (ចម្ការរបស់អ្នក) ហើយបន្ទាប់មកចូរទប់ទឹកទុក រហូតទាល់តែទឹកឡើងដល់គល់រនាំងជញ្ជាំង (នៃដើមល្មើ)»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានផ្តល់សិទ្ធិពេញលេញដល់ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ។ មុនពេលនោះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានផ្តល់សេចក្តីសម្រេចដ៏សប្បុរសដែលមានប្រយោជន៍ដល់ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ និងបុរសជនជាតិអាន់សារនោះ ប៉ុន្តែនៅពេលបុរសជនជាតិអាន់សារនោះបានធ្វើឱ្យអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាស់ព្រះហឫទ័យ លោកបានផ្តល់សិទ្ធិពេញលេញដល់ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ ស្របតាមច្បាប់ជាក់ស្តែង។ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បាននិយាយថា៖ «ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំគិតថា វិវរណៈនៃគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋខាងក្រោមនេះត្រូវបានបញ្ចុះមកទាក់ទងនឹងរឿងនោះ៖ ‹ប៉ុន្តែទេ ស្បថនឹងព្រះអម្ចាស់របស់អ្នក ពួកគេនឹងមិនមានជំនឿពិតប្រាកដឡើយ រហូតទាល់តែពួកគេតែងតាំងអ្នកជាចៅក្រមកាត់សេចក្តីក្នុងរាល់ទំនាស់ដែលកើតឡើងរវាងពួកគេ›»។

ជ៉ាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាពដោយបន្សល់ទុកបំណុលជាច្រើន។ ខ្ញុំបានស្នើសុំឱ្យម្ចាស់បំណុលរបស់គាត់ទទួលយកផលផ្លែឈើ (ផ្លែល្មើ) នៃចម្ការរបស់ខ្ញុំជាថ្នូរនឹងបំណុលរបស់ឪពុកខ្ញុំ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធការផ្តល់ជូននេះ ដោយសារពួកគេគិតថាវានឹងមិនអាចទូទាត់បំណុលទាំងអស់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានទៅជួបព្យាការី ហើយបានជម្រាបលោកអំពីរឿងនោះ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ (មកកាន់ខ្ញុំ) ថា៖ «នៅពេលអ្នកបេះផ្លែល្មើ ហើយប្រមូលផ្តុំវានៅក្នុងទីលានសម្ងួតផ្លែល្មើ ចូរបង្គាប់ឱ្យគេមកហៅខ្ញុំ»។ នៅទីបំផុត លោកបានមកដល់ដោយមាន អាប៊ូ បាក្រ និង អ៊ូម៉ើរ អមដំណើរជាមួយ ហើយលោកបានគង់លើគំនូរផ្លែល្មើ និងបានបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរជ័យដល់ផ្លែល្មើទាំងនោះ។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរហៅម្ចាស់បំណុលរបស់អ្នកមក ហើយសងសិទ្ធិពេញលេញរបស់ពួកគេទៅ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានសងម្ចាស់បំណុលទាំងអស់របស់ឪពុកខ្ញុំយ៉ាងពេញលេញ ហើយនៅសល់ផ្លែល្មើលើសចំនួន ១៣ វ៉ាសាក់ ទៀត ដែល ៧ វ៉ាសាក់ ជាប្រភេទ អាជវ៉ាស់ និង ៦ វ៉ាសាក់ ជាប្រភេទ ឡោន (ឬ ៦ វ៉ាសាក់ ជាប្រភេទ អាជវ៉ាស់ និង ៧ វ៉ាសាក់ ជាប្រភេទ ឡោន)។ ខ្ញុំបានទៅជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅពេលថ្ងៃលិច ហើយបានជម្រាបលោកអំពីរឿងនោះ។ ពេលនោះ លោកបានញញឹម ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទៅជួប អាប៊ូ បាក្រ និង អ៊ូម៉ើរ ហើយប្រាប់ពួកគេអំពីរឿងនេះ»។ ពួកគេទាំងពីរបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងបានដឹងរួចជាស្រេចហើយថារឿងនោះនឹងកើតឡើង ពីព្រោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើនូវអ្វីដែលលោកបានធ្វើ»។