អាថ៌កំបាំងដែលបានលាក់ទុកក្នុងចំណេះដឹងឥស្លាម

ហាក់បីដូចជាលោកបាននិពន្ធសៀវភៅ «អައް-ស៊ិររុល ម៉ាក់តូម» (អាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំង) មុនពេលឆ្លើយតបនឹងសំណួរនេះ ហើយព្រះមហាក្សត្រ អាល់-អាស្រាហ្វ បានទតឃើញសៀវភៅនោះ រួចក៏ស្នើសុំឱ្យលោកសង្ខេបវា។ ដូច្នេះ លោកអាស-សាខាវី ក៏បានធ្វើការសង្ខេបនៅក្នុងចម្លើយនេះ។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំយល់ឃើញ ហើយអល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលដឹងច្បាស់បំផុតអំពីសេចក្តីពិត។ * ច្បាប់ចម្លងមួយទៀតនៃចម្លើយនេះ៖ បន្ទាប់ពីការស្រាវជ្រាវយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខ្ញុំបានរកឃើញនៅក្នុង «សន្ទានុក្រមសង្ខេបនៃសាត្រាស្លឹករឹតរបស់មូលនិធិ អល់ឡាល់ អាល់-ហ្វាស៊ី» (ភាគ ២ ទំព័រ ១២៤-១២៥ លេខ ៩៣២) នូវច្បាប់ចម្លងមួយនៅក្នុងមូលនិធិដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ក្រោមលេខរៀង (៤១៧២) ដែលមានចំនួន (២៦) ទំព័រ! ស្ថិតនៅក្នុងបណ្តុំឯកសារ (ទំព័រ ១១-៣៧) ដោយប្រើអក្សរម៉ារ៉ុក។ អ្នករៀបចំសន្ទានុក្រមបានដាក់ឈ្មោះវាថា៖ «ចម្លើយចំពោះសំណួរអំពីហាឌីស៖ "ឱអល់ឡោះ! អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំ សូមទ្រង់ប្រទានឱ្យគាត់នូវជីវភាពដ៏សមរម្យ"»។ ខ្ញុំមិនប្រាកដថា តើវាជាច្បាប់ចម្លងមួយទៀតនៃសៀវភៅ «អައް-ស៊ិររុល ម៉ាក់តូម» (១) ឬជាច្បាប់ចម្លងមួយទៀតនៃចម្លើយនេះ ឬក៏ជាចម្លើយមួយផ្សេងទៀតរបស់លោកអាស-សាខាវី ក្នុងប្រធានបទដដែលនោះទេ ព្រោះប្រធានបទនេះបានធ្វើឱ្យលោកអាស-សាខាវី យកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយលោកក៏មានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើនលើរឿងនេះ។ * ការងាររបស់ខ្ញុំក្នុងការផ្ទៀងផ្ទាត់៖ ការងាររបស់ខ្ញុំនៅក្នុងចម្លើយនេះ គឺសង្ខេបទៅលើការកែសម្រួលអត្ថបទឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងការផ្ទៀងផ្ទាត់យ៉ាងល្អិតល្អន់ទៅនឹងអត្ថបទដើមដែលសរសេរដោយដៃរបស់លោកអាស-សាខាវីផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានយោងទៅលើការដកស្រង់ហាឌីស និងអត្ថបទបុរាណនានា ព្រមទាំងការបញ្ជាក់ប្រភពនៃអត្ថបទ ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលខ្ញុំបានពន្យល់នៅក្នុងសៀវភៅ «អައް-ស៊ិររុល ម៉ាក់តូម»។ ខ្ញុំបានលះបង់កម្លាំងកាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរឿងនេះ - សូមសរសើរដល់អល់ឡោះ និងព្រះគុណរបស់ទ្រង់ - ដែលខ្ញុំសង្ឃឹមថាអល់ឡោះនឹងធ្វើឱ្យវាមានភាពលេចធ្លោ ហើយសូមឱ្យទ្រង់ដាក់វានៅក្នុងជញ្ជីងនៃអំពើល្អរបស់ខ្ញុំ។ សូមឱ្យទ្រង់ប្រទានឱ្យខ្ញុំនូវភាពស្មោះត្រង់ក្នុងពាក្យសម្តី និងការងារ ការធ្វើល្អក្នុងការសិក្សា ការរៀនសូត្រ និងការស្រាវជ្រាវ ហើយសូមឱ្យទ្រង់ជៀសវាងខ្ញុំពីកំហុស និងការភ្លាំងភ្លាត់។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរដល់ព្យាការីរបស់យើង គឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោកទាំងអស់។ សរសេរដោយ៖ អាប៊ូ អ៊ូបានីដា បន្ទាប់ពីការអធិស្ឋានពេលយប់ (អ៊ីសាក) ថ្ងៃសៅរ៍ ទី ១២ ខែជូម៉ាដាល់ អាឃីរ៉ូ ឆ្នាំ ១៤២៤ ហ.ស. _________ (១) ដោយសារចំនួនទំព័ររបស់វាអាចសន្មតបានថាជាសៀវភៅនោះ។

សូមសរសើរដល់អល់ឡោះ ហើយសូមឱ្យសេចក្តីសុខសាន្តកើតមានដល់បណ្តាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស។ សញ្ញាណមួយត្រូវបានលើកឡើងតាមរយៈកាយវិការ និងពាក្យសម្តីដ៏ច្បាស់លាស់ ដោយអ្នកប្រាជ្ញដ៏ឆ្នើមម្នាក់ ដែលជាអ្នកយល់ដឹងយ៉ាងស៊ីជម្រៅ និងមានការពិនិត្យពិច័យយ៉ាងល្អិតល្អន់។ លោកបានសិក្សាវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើន ហើយបានប្រើប្រាស់គំនិតដ៏បរិសុទ្ធរបស់លោកក្នុងការប្រកួតប្រជែងលើវិស័យចំណេះដឹងទាំងផ្នែកអត្ថន័យផ្ទាល់ និងអត្ថន័យបង្កប់។ ភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់លោកត្រូវបានលេចត្រដែត ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោកក៏បានផ្សព្វផ្សាយទូលំទូលាយ។ ព្រះមហាក្សត្រទាំងឡាយមានសេចក្តីរីករាយនឹងភាពរុងរឿងរបស់លោក ហើយទាំងអ្នកមានទាំងអ្នកក្រសុទ្ធតែបានពឹងផ្អែកលើចំណេះដឹងរបស់លោក—សូមអល់ឡោះតអាឡា ប្រទាននូវសេចក្តីសប្បុរសរបស់ទ្រង់បន្ថែមទៀតដល់លោក សូមឱ្យលោកនៅបន្តផ្សព្វផ្សាយចំណេះដឹង និងលើកតម្កើងអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ សូមឱ្យជីវិតរបស់លោកបញ្ចប់ទៅដោយភាពល្អប្រសើរ និងសូមឱ្យទ្រង់លើកតម្កើងលោកទៅកាន់ឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត—។ បញ្ហានេះទាក់ទងនឹងការចោទសួរអំពីភាពផ្ទុយគ្នារវាងការដែលព្យាការី ﷺ បានដួអា (បួងសួង) ឱ្យអ្នកបម្រើរបស់លោក គឺលោកអានាស ប៊ីន ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ឱ្យមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅច្រើន ដែលជាការឯកភាពគ្នារវាងអ្នកប្រាជ្ញទាំងពីរ (អាល់ប៊ូខូរី និងមូស្លីម) ជាមួយនឹងការដែលលោកបានដួអាបែបនេះទៅលើអ្នកដែលមិនជឿ និងមិនទទួលស្គាល់លោក (ដែលជាការរាយការណ៍ដែលមានកម្រិតគុណភាពដល់កម្រិតហាសាន់)។ អ្នកដែលសួរបានស្នើសុំចម្លើយពីខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បានសរសេរចម្លើយនេះដោយសង្ខេប ព្រោះខ្ញុំយល់ថាគោលបំណងរបស់អ្នកសួរ គឺគ្រាន់តែចង់ដឹងពីឋានៈនៃហាឌីសទីពីរ និងអ្នកដែលបានកត់ត្រាវាប៉ុណ្ណោះ រហូតទាល់តែលោកយល់ច្បាស់ពីគោលបំណងពិតប្រាកដ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមឆ្លើយតបដោយសង្ខេបទៅលើចំណុចដែលបានលើកឡើង ដោយមិនមានបំណងពន្យារពេលឱ្យវែងឆ្ងាយ ហើយក៏មិនបានលើកឡើងពីអ្វីដែលខ្ញុំបានសរសេរពីមុនមកទាក់ទងនឹងប្រភពនៃហាឌីសនោះទេ។ ចម្លើយដូចដែលខ្ញុំបានយល់ឃើញគឺ៖ ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងពីរករណីនេះមិនមែនមានន័យដូចគ្នានោះទេ។ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលព្យាការី ﷺ បានដួអាឱ្យអ្នកបម្រើរបស់លោកឱ្យមានច្រើននោះ គឺដូចទៅនឹងអ្វីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានសេចក្តីល្អចំពោះអ្នកដែលមិនស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិ ដើម្បីយកវាទៅជួយសាច់ញាតិ បំពេញកាតព្វកិច្ចដែលខ្លួនបានសន្យា និងដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងមិនចាំបាច់ពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃ»។ អត្ថន័យនៃរឿងនេះ ដូចដែលលោក អាល់អាស្ការី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ គ្មានសេចក្តីល្អចំពោះអ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិក្រៅពីគោលបំណងទាំងនេះឡើយ។ អ្នកជំនឿ (ដែលពេញលេញ) ស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិគឺដើម្បីគោលបំណងទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ លោក សាអ៊ីដ ប៊ីន អាល់មូសៃយីប (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានសេចក្តីល្អចំពោះអ្នកដែលមិនប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ដើម្បីសងបំណុលរបស់ខ្លួន»។

ហាឌីសស្តីពីការសរសើរទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ល្អសម្រាប់បុគ្គលដ៏ល្អ។

ហើយគាត់រក្សាទំនាក់ទំនងសាច់ញាតិ ហើយគាត់ការពារកិត្តិយសរបស់គាត់ដោយសារទ្រព្យសម្បត្តិនោះ។ ដោយហេតុនេះហើយ ទើបមានការរាយការណ៍ដូចដែល អះម៉ាត់ និង អ៊ីបនូ មូនីអ៍ បានកត់ត្រានៅក្នុង «មូសណាត» របស់ពួកគេ ពីហាឌីសរបស់ អាំរូ ប៊ីន អាល់អាស រ៉ឌីយល់ឡោះហ៊ូ អាន់ហ៊ូ ដែលបាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ សល្លល់ឡោះហ៊ូ អាលៃហិ វ៉ាសល្លាំ បានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ឱ អាំរូ អើយ! ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ល្អ គឺពិតជាស័ក្តិសមសម្រាប់មនុស្សដ៏ល្អ»។ ហើយនៅក្នុងពាក្យមួយទៀតថា៖ «ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ល្អ គឺពិតជាស័ក្តិសមសម្រាប់បុរសដ៏ល្អ»។ ហើយអាល់ដៃឡាមី បានកត់ត្រាពី ចាប៊ីរ រ៉ឌីយល់ឡោះហ៊ូ អាន់ហ៊ូ ពីព្យាការី សល្លល់ឡោះហ៊ូ អាលៃហិ វ៉ាសល្លាំ ថា៖ «ទ្រព្យសម្បត្តិគឺជាជំនួយដ៏ល្អបំផុត ដើម្បីឈានទៅរកការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ»។ ហើយនៅឯ អតត្បារ៉ូនី ក្នុងសៀវភៅ «អាល់អូសាត» ពី អ៊ីបនូ អាប់បាស រ៉ឌីយល់ឡោះហ៊ូ អាន់ហ៊ូម៉ា បាននិយាយថា៖ «មានគេសួរថា៖ ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើនរណាជាអ្នកដឹកនាំ (សៃយីដ)? លោកបានឆ្លើយថា៖ គឺ យូស៊ូហ្វ ប៊ីន យ៉ាកូប ប៊ីន អ៊ីស្ហាក ប៊ីន អ៊ីប្រូហ៊ីម អាលៃហិសសឡាម។ ពួកគេបានសួរទៀតថា៖ ចុះតើនរណាជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងប្រជាជាតិរបស់លោក? លោកបានឆ្លើយថា៖ មាន! គឺបុរសម្នាក់ដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនូវទ្រព្យសម្បត្តិហាឡាល (ស្របច្បាប់) ហើយត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនូវចិត្តសប្បុរស គាត់ជួយឧបត្ថម្ភដល់អ្នកក្រីក្រ ហើយគាត់កម្រនឹងត្អូញត្អែរអំពីអ្នកដទៃ»។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិលោកិយនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ ហើយគាត់បានបំពេញសិទ្ធិ (កាតព្វកិច្ច) ចេញពីទ្រព្យនោះ ហើយគាត់បានធ្វើអំពើល្អស្ម័គ្រចិត្តដោយប្រើប្រាស់វា ហើយទ្រព្យនោះមិនមែនជាឧបសគ្គរារាំងគាត់ពីការឈានទៅរកអល់ឡោះ តាអាឡាឡើយ ហើយវាក៏មិនមានតម្លៃពិសេសអ្វីនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ដែរ ហើយគាត់មិនអួតអាងដោយសារវា ជាពិសេសទៅលើអ្នកដែលទាបជាងគាត់នោះទេ នោះទ្រព្យសម្បត្តិនឹងក្លាយជាការបន្ថែមនូវអំពើល្អសម្រាប់គាត់។ តើមានអ្នកមានប៉ុន្មាននាក់ដែលប្រកបដោយលក្ខណៈបែបនេះ និងលើសពីនេះទៅទៀត? ដូចជា ស៊ូឡៃម៉ាន អាលៃហិសសឡាម, អូស្មាន ប៊ីន អ័ហ្វ្វាន, អាប់ឌុលរ៉ះម៉ាន ប៊ីន អៅហ្វ និង តលហះ អាល់ហ្វាយយ៉ាដ ដែលជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងដប់ដែលត្រូវបានដំណឹងល្អ (ពីឋានសួគ៌) រ៉ឌីយល់ឡោះហ៊ូ អាន់ហ៊ូម។ ផ្ទុយទៅវិញ ឃ្លាំងទ្រព្យសម្បត្តិនៅលើផែនដីត្រូវបានគេនាំមកជូន រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ សល្លល់ឡោះហ៊ូ អាលៃហិ វ៉ាសល្លាំ និងជូនមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធទាំងពីររបស់លោក គឺ អាប់ប៊ូ បាករ និង អ៊ូម៉ារ រ៉ឌីយល់ឡោះហ៊ូ អាន់ហ៊ូម៉ា។ ពួកគេបានទទួលយកវា ហើយដាក់វាទៅក្នុងកន្លែងដែលត្រូវនឹងគោលដៅរបស់វា។ ពួកគេមិនបានរត់គេចពីវាឡើយ ព្រោះថាសម្រាប់ពួកគេ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងទឹក គឺមានតម្លៃស្មើគ្នា ហើយមាស និងថ្ម ក៏មានតម្លៃស្មើគ្នាដែរ ដូចដែលត្រូវបានគេដឹងតាមរយៈជីវប្រវត្តិ និងស្ថានភាពរបស់ពួកគេ។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ព្យាការី ﷺ មិនបានត្រឹមតែបួងសួងឱ្យលោក អានាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលោកថែមទាំងបានបួងសួងសុំឱ្យមានភាពចម្រុងចម្រើន (បារ៉ាកាត់) នៅក្នុងទ្រព្យនោះទៀតផង។ ការបួងសួងដែលចេញពីមាត់របស់ព្យាការី ﷺ គឺរាប់បញ្ចូលទាំងការការពារមិនឱ្យលង់លក់ទៅនឹងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងនោះ ដើម្បីកុំឱ្យវាបង្កជាគ្រោះថ្នាក់ដល់ម្ចាស់ ព្រោះថាពិភពលោកនេះគឺជាការសាកល្បង និងជាភាពវឹកវរ។ នៅក្នុងហាឌីសគូដូស៊ី អល់ឡោះ (មហាអស្ចារ្យ និងមហាកិត្តិយស) បានមានបន្ទូលថា៖ «ឱកូនចៅរបស់អាដាំអើយ! យើងមិនបានបង្កើតពិភពលោកនេះមក ដើម្បីអ្វីក្រៅពីការសាកល្បងនោះឡើយ»។ ហេតុនេះហើយបានជាព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានតែងតាំងអ្នកឱ្យជាអ្នកស្នងមរតកនៅលើផែនដីនេះ ដើម្បីមើលថា តើអ្នកនឹងប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូចម្តេច»។ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ មាស និងប្រាក់ទាំងនេះ បានបំផ្លាញមនុស្សជំនាន់មុនអ្នក ហើយវាក៏នឹងបំផ្លាញអ្នកដែរ ដូច្នេះចូរពិចារណាថា តើអ្នកនឹងប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូចម្តេច»។ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «ប្រជាជាតិនិមួយៗសុទ្ធតែមានការសាកល្បងរៀងៗខ្លួន ហើយការសាកល្បងសម្រាប់ប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំ គឺទ្រព្យសម្បត្តិ»។ ម្យ៉ាងទៀត ការបួងសួងសុំភាពចម្រុងចម្រើន (បារ៉ាកាត់) ក៏រាប់បញ្ចូលទាំងការមិនឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិនោះអស់រលីងពីដៃ និងមិនឱ្យម្ចាស់ទ្រព្យត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងភាពខ្វះខាត រហូតដល់ត្រូវទៅពឹងពាក់ពួកមនុស្សអាក្រក់ដែលតែងតែអួតអាង និងមើលងាយអ្នកដទៃដោយសារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោក ចារីរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា៖ «ឱ ចារីរអើយ! ខ្ញុំសូមព្រមានអ្នកអំពីពិភពលោកនេះ អំពីភាពផ្អែមល្ហែមនៃការចាប់ផ្តើមរបស់វា និងភាពល្វីងជូរចត់នៃការដាច់ដាច់ពីវា»។ គ្មានការសង្ស័យឡើយថា អ្នកណាដែលទទួលបានភាពចម្រុងចម្រើន (បារ៉ាកាត់) នៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន គឺគេជាមនុស្សដែលគួរឱ្យច្រណែន (ក្នុងន័យប្រាថ្នាចង់បានដូច) នូវអ្វីដែលគេទទួលបាន។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការច្រណែន (ក្នុងន័យប្រាថ្នាចង់បានដូច) ក្រៅពីករណីពីរយ៉ាងនេះទេ៖ បុរសម្នាក់ដែលអល់ឡោះបានប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិដល់គាត់ ហើយគាត់បានចំណាយទ្រព្យនោះទៅក្នុងផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវ...»។

ចំណែកឯទ្រព្យសម្បត្តិដែលព្យាការី ﷺ បានសូមឱ្យមានច្រើនលើអ្នកដែលមិនមានជំនឿលើទ្រង់នោះ ក៏ដូចជាទ្រព្យដែលលោកបានសូមឱ្យមានតិចតួចសម្រាប់អ្នកដែលស្រឡាញ់លោកវិញ វាគឺជាទ្រព្យដែលខុសប្លែកពីទ្រព្យដែលបានរៀបរាប់ខាងលើទាំងស្រុង ទាំងក្នុងទិដ្ឋភាពនៃសិទ្ធិដែលត្រូវបំពេញ (ហាក់) និងសិទ្ធិដែលគួរធ្វើ (មូស្តាហាប់)។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាទ្រព្យដែលសំដៅទៅលើប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា៖ «មានមនុស្សជាច្រើនដែលស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់ដោយមិនត្រឹមត្រូវ ពួកគេនឹងទទួលបាននរកនៅថ្ងៃបរលោក»។ ប្រសិនបើមានករណីដែលអ្នកមិនមែនជាមូស្លីម (កាហ្វិរ) ទទួលបានការឧបត្ថម្ភ ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះពីទ្រព្យនោះ នោះចំណែកដែលគេទទួលបានពីវា គឺគ្រាន់តែជាសុខភាព ទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗដែលស្រដៀងគ្នានេះប៉ុណ្ណោះ។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើលោកិយនេះមានតម្លៃស្មើនឹងស្លាបមូសនៅចំពោះអល់ឡោះ នោះទ្រង់នឹងមិនឱ្យអ្នកមិនមែនជាមូស្លីមម្នាក់បានផឹកទឹកពីវានោះឡើយ»។ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «នឹងមានសម័យកាលមួយមកដល់លើមនុស្សជាតិ ដែលមនុស្សម្នាក់មិនខ្វល់ថាគេរកទ្រព្យសម្បត្តិបានមកពីណា តើមកពីផ្លូវហាឡាល (ត្រឹមត្រូវ) ឬមកពីផ្លូវហារ៉ាម (ហាមឃាត់)»។ ចំពោះចម្លើយដែលជិតស្និទ្ធនឹងចំណុចនេះ លោកគ្រូរបស់យើង (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានចង្អុលបង្ហាញនៅក្នុងសៀវភៅ «ហ្វាត់ហ៊ុលបារី» ថា៖ «ប្រសិនបើមានគេសួរថា តើហេតុអ្វីបានជាលោកសូមឱ្យអានាស (ដែលជាអ្នកបម្រើរបស់លោក) ទទួលបានទ្រព្យច្រើន ខណៈដែលលោកមិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃទទួលបានវា? នោះអាចឆ្លើយបានថា ការដែលលោកសូមឱ្យអានាសទទួលបានទ្រព្យច្រើននោះ គឺលោកបានភ្ជាប់មកជាមួយនូវការសូមឱ្យគេរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ដែលកើតចេញពីទ្រព្យនោះដែរ។ ព្រោះថាអត្ថន័យនៃការមិនចង់ឱ្យមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅច្រើន គឺដោយសារតែការភ័យខ្លាចចំពោះហ្វីត្នះ (ការល្បួង) ដែលកើតចេញពីរបស់ទាំងពីរនេះ ហើយហ្វីត្នះគឺជាអ្វីដែលមិនអាចធានាបានថានឹងមិននាំទៅរកភាពវិនាសឡើយ»។ បញ្ចប់សម្តីរបស់លោកគ្រូយើង។ រឿងនេះត្រូវបានគាំទ្រដោយសម្តីរបស់អានាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) ដែលថា៖ «គ្មានភាពល្អទាំងក្នុងលោកិយ និងបរលោកណាមួយឡើយ លើកលែងតែព្យាការី ﷺ បានសូមឱ្យខ្ញុំទទួលបានវាទាំងអស់»។ ហើយចំពោះភាពខុសគ្នារវាងទ្រព្យទាំងពីរប្រភេទនេះ ដែលប្រភេទមួយជាទុក្ខទោស និងប្រភេទមួយទៀតជាពរជ័យនោះ ព្យាការី ﷺ ក៏បានចង្អុលបង្ហាញផងដែរ។

ដោយយោងតាមប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ៖ «ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន គឺជាអ្នកដែលនឹងមានតិចតួចបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក»។ ក្នុងមួយខ្សែទៀតបញ្ជាក់ថា៖ «ពួកគេគឺជាអ្នកដែលខាតបង់បំផុត»។ ហើយក្នុងន័យមួយទៀត៖ «អ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើននឹងត្រូវវិនាស លើកលែងតែអ្នកដែលចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនបែបនេះ និងបែបនេះ -ដោយលោកបានកើបទ្រព្យសម្បត្តិទៅមុខ ទៅខាងស្តាំ និងទៅខាងឆ្វេង- ហើយអ្នកដែលធ្វើបែបនេះមានចំនួនតិចតួចណាស់»។ ម្យ៉ាងវិញទៀត មនុស្សម្នាក់ៗមានលក្ខណៈខុសៗគ្នា។ មានមនុស្សខ្លះដែលលោកិយនេះជួយឱ្យពួកគេក្លាយជាមនុស្សល្អ ហើយពួកគេក៏រស់នៅដោយសុខដុមជាមួយវា ដោយមិនបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកគេក្រៅពីសេចក្តីល្អ និងភាពរាបសារនោះឡើយ ដូចដែលយើងបានឃើញជាក់ស្តែងចំពោះបុគ្គលមួយចំនួន។ កាលពីអតីតកាល លោក កៃស៍ ប៊ីន សាអ៊័ដ អាល់អាន់សារី (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) តែងតែអង្វរករថា៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់ប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅដល់ខ្ញុំផង ព្រោះថាទ្រព្យសម្បត្តិមិនអាចល្អប្រសើរបានឡើយ បើគ្មានកូនចៅ (ឬសកម្មភាពល្អ) ហើយកូនចៅក៏មិនអាចល្អប្រសើរបានដែរ បើគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ។ ឱអល់ឡោះ! ទ្រព្យតិចតួចមិនអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំល្អប្រសើរបានឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចរស់នៅដោយសុខស្រួលជាមួយវាបានដែរ»។ នេះគឺជាបុគ្គលដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍អំពីគាត់ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ សេចក្តីសប្បុរស គឺជាចរិតលក្ខណៈរបស់គ្រួសារនោះ»។ មានការរៀបរាប់ពីលោក ហាសាន់ និង ហូសៃន ថា អ្នកទាំងពីរបាននិយាយទៅកាន់លោក អាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន ហ្សាហ្វារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា៖ «អ្នកបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិហួសប្រមាណហើយ»។ លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «សូមឱ្យឪពុកម្តាយខ្ញុំលះបង់ដើម្បីអ្នកទាំងពីរចុះ! ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំស៊ាំនឹងការទទួលបានសេចក្តីសប្បុរសពីទ្រង់ ហើយខ្ញុំក៏បានធ្វើឱ្យទ្រង់ស៊ាំនឹងការដែលខ្ញុំចែករំលែកសេចក្តីសប្បុរសនោះដល់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់ដែរ ដូច្នេះខ្ញុំខ្លាចថាប្រសិនបើខ្ញុំកាត់ផ្តាច់ទម្លាប់នេះ ទ្រង់នឹងកាត់ផ្តាច់សេចក្តីសប្បុរសពីខ្ញុំដែរ»។ លោក អាល់ម៉ាមូន បាននិយាយទៅកាន់លោក មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន អ៊ីបាដ អាល់មូហាល់ឡាប៊ី ថា៖ «អ្នកជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយទ្រព្យសម្បត្តិ»។ លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «ការមិនធ្វើសេចក្តីសប្បុរស គឺជាការគិតអាក្រក់ចំពោះម្ចាស់នៃសេចក្តីសប្បុរស (អល់ឡោះ)»។ លោក អាក់សាំ ប៊ីន សៃហ្វី ដែលជាអ្នកប្រាជ្ញរបស់ជនជាតិអារ៉ាប់បាននិយាយថា៖ «ចូរធ្វើឱ្យចរិតលក្ខណៈរបស់ខ្លួនឯងមានភាពទន់ភ្លន់ចំពោះតម្រូវការនានា ចូរដឹកនាំវាទៅរកកិច្ចការដ៏ធំធេង ចូរអប់រំវាឱ្យមានគុណធម៌ខ្ពង់ខ្ពស់ កុំប្រកាន់ខ្ជាប់នូវចរិតលក្ខណៈដែលអ្នកស្អប់ខ្ពើមនៅពេលឃើញអ្នកដទៃធ្វើ ចូរភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដែលចង់រាប់អានអ្នក ចូរតុបតែងខ្លួនដោយសេចក្តីសប្បុរស នោះវានឹងធ្វើឱ្យអ្នកទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយកុំជឿជាក់លើភាពកំណាញ់ឱ្យសោះ ព្រោះវានឹងធ្វើឱ្យអ្នកជួបប្រទះភាពក្រីក្រយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ ចំណែកមនុស្សខ្លះទៀតមានដើមកំណើតទាបថោក មានចរិតលក្ខណៈមិនល្អ និងមានភាពជឿជាក់ហួសហេតុលើអ្វីដែលមានក្នុងដៃ ដូច្នេះទ្រព្យសម្បត្តិមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សប្រភេទនេះល្អប្រសើរបានឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនអាចរស់នៅដោយសុខស្រួលជាមួយវាបានដែរ។ ដូចដែលមានរៀបរាប់ពីលោក អាន៉ាស់ និង អ៊ូម៉ារ និងសហការីដទៃទៀត (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងអស់គ្នា) ថា ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា អល់ឡោះ (ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់) បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ក្នុងចំណោមបាវបម្រើរបស់ខ្ញុំ មានអ្នកដែលជំនឿរបស់គេមិនអាចល្អប្រសើរបានឡើយ លើកលែងតែមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើឱ្យគេក្រីក្រ នោះវានឹងធ្វើឱ្យគេខូចខាត។ ហើយក្នុងចំណោមបាវបម្រើរបស់ខ្ញុំ ក៏មានអ្នកដែលជំនឿរបស់គេមិនអាចល្អប្រសើរបានឡើយ លើកលែងតែមានភាពក្រីក្រ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើឱ្យគេមានទ្រព្យសម្បត្តិ នោះវានឹងធ្វើឱ្យគេខូចខាត»។ ម្យ៉ាងទៀត យើងអាចបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងពីរប្រភេទនេះបានថា៖ ការមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនដែលព្យាការី ﷺ បានអង្វរឱ្យលោក អាន៉ាស់ មិនមែនមានន័យថាត្រូវតែមានទ្រព្យសម្បត្តិដែលទុកដាក់សន្សំទុកនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលកើតមានឡើងជាបន្តបន្ទាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចជាប្រាក់ចំណេញជាដើម ដែលលោកតែងតែចំណាយវាអស់ភ្លាមៗ។ នេះផ្ទុយពីការអង្វរសម្រាប់អ្នកដទៃ ដែលមានការកំណត់ច្បាស់លាស់។ ឬមួយក៏ទ្រព្យសម្បត្តិដែលលោកអង្វរឱ្យលោក អាន៉ាស់ នោះ គឺជាការមានសត្វពាហនៈច្រើន ឬដំណាំ និងដើមឈើហូបផ្លែច្រើន ដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍អំពីវា -ដូចដែលមានក្នុងសៀវភៅ «សហ៊ីហ៍ មូស្លីម» និងកន្លែងផ្សេងទៀត- តាមរយៈហាឌីសរបស់លោក ហ្សាប៊ីរ និងអ្នកដទៃទៀតថា៖ «គ្មានមូស្លីមណាម្នាក់ដែលដាំដើមឈើ ឬដាំដំណាំ ហើយមានមនុស្ស សត្វ ឬអ្វីមួយ -ក្នុងមួយខ្សែទៀតថា៖ "ឬបក្សី"- ស៊ីវា លើកលែងតែវាជាទាន (សដាកាត់) សម្រាប់គាត់»។ ហើយនោះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិភាគច្រើនរបស់ជនជាតិ អាន់សារ ដែលលោក (អាន៉ាស់) បាននិយាយថា៖ «វាគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើនបំផុតរបស់ពួកគេ»។ ហើយរឿងនេះត្រូវបានគាំទ្រដោយអ្វីដែលមានរៀបរាប់ថា លោកមានចម្ការមួយដែលផ្តល់ផលផ្លែផ្កាពីរដងក្នុងមួយឆ្នាំ ហើយនៅក្នុងនោះមានរុក្ខជាតិដែលមានក្លិនក្រអូបដូចជាក្លិនទឹកអប់មូស (Musk)។

អ្នកមើលថែដីរបស់លោកបានមកជួបលោក (អប៊ូ ហាំហ្សះ) ហើយនិយាយថា៖ «ឱ អប៊ូ ហាំហ្សះ អើយ! ដីរបស់លោកកំពុងតែខ្វះទឹក»។ លោកក៏បានយកស្បៃមកគ្របលើខ្លួន រួចចេញទៅកាន់វាលរហោស្ថាន បន្ទាប់មកលោកបានធ្វើសឡាតតាមដែលអល់ឡោះបានកំណត់ឱ្យលោក រួចលោកក៏បានអង្វរករ (ដូអា)។ ភ្លាមនោះ ក៏មានពពកមួយកើតឡើង ហើយបានមកគ្របដណ្តប់លើដីរបស់លោក រួចក៏មានភ្លៀងធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងខ្លាំងរហូតពេញអាងស្តុកទឹករបស់លោក។ ហេតុការណ៍នេះកើតឡើងនៅរដូវក្តៅ លោកក៏បានចាត់ឱ្យអ្នកផ្ទះរបស់លោកទៅមើល ហើយនិយាយថា៖ «ចូរទៅមើលថា តើភ្លៀងធ្លាក់ដល់កម្រិតណា?» ស្រាប់តែឃើញថា ភ្លៀងនោះមិនបានធ្លាក់ហួសពីព្រំប្រទល់ដីរបស់លោកឡើយ។ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិមួយប្រភេទទៀត គឺប្រាក់កាសដែលបានសន្សំទុក និងទ្រព្យផ្សេងៗទៀត។ អ្នកដែលស្អប់ខ្ពើមទ្រព្យសម្បត្តិ គឺពួកគេស្អប់ដោយសារតែការត្រូវសួរដេញដោលអំពីវា ហើយដោយសារតែអ្នកក្រនឹងបានចូលឋានសួគ៌មុនអ្នកមានរយៈពេលកន្លះថ្ងៃ ដែលស្មើនឹងប្រាំរយឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ ស៊ូហ្វៀន អល់-សៅរី (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) ធ្លាប់និយាយថា៖ «ការដែលខ្ញុំទុកប្រាក់ដប់ពាន់ឌៀម (Dirham) ឱ្យអល់ឡោះសួរដេញដោលខ្ញុំអំពីវា គឺខ្ញុំពេញចិត្តជាងការដែលខ្ញុំត្រូវទៅពឹងពាក់អ្នកដទៃ»។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ គឺជាពាក្យសម្តីរបស់រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ដែលថា៖ «ការដែលអ្នកទុកឱ្យអ្នកស្នងមរតករបស់អ្នកមានទ្រព្យធន គឺប្រសើរជាងការដែលអ្នកទុកឱ្យពួកគេក្រីក្រ រហូតត្រូវទៅសុំគេ»។ មានពេលមួយ ស៊ូហ្វៀន អល់-សៅរី បាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលស្តីបន្ទោសលោកជុំវិញការកាន់កាប់ប្រាក់កាសថា៖ «ចូរទុកឱ្យយើងនៅស្ងៀមចុះ ព្រោះថាបើគ្មានទ្រព្យទាំងនេះទេ មនុស្សលោកប្រាកដជាជាន់ឈ្លីយើងដូចជាគេជូតសម្អាតដោយកន្សែងមិនខាន»។ ថែមទាំងមានសម្តីរបស់លោកដែលថា៖ «ទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងសម័យកាលនេះ គឺជាអាវុធរបស់អ្នកជំនឿ»។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ គឺជាសម្តីរបស់ អ៊ីបនុ អ៊ុយៃនះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក)៖ «អ្នកណាដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ ចូរថែរក្សាវាឱ្យល្អចុះ ព្រោះថាពួកអ្នកកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យកាលមួយដែលថា បើអ្នកណាម្នាក់ត្រូវពឹងពាក់អ្នកដទៃ នោះអ្វីដែលគេត្រូវបោះបង់ចោលមុនគេគឺសាសនារបស់គេ»។ ហាក់ដូចជាអ្នកប្រាជ្ញទាំងពីររូបដែលមាននាមថា ស៊ូហ្វៀន (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោកទាំងពីរ) បានចង្អុលបង្ហាញទៅលើអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពី រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ថា៖ «នៅពេលដល់ចុងក្រោយនៃសម័យកាល មនុស្សលោកពិតជាត្រូវការប្រាក់ឌៀម និងឌីណារ ដើម្បីរក្សាសាសនា និងជីវិតលោកិយរបស់ពួកគេ»។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ៖ «នឹងមានសម័យកាលមួយមកដល់សម្រាប់មនុស្សលោក ដែលអ្នកណាមិនមានមាស ឬប្រាក់ គេនឹងមិនអាចរស់នៅដោយមានសេចក្តីសុខឡើយ»។ «ឌីណារ និងឌៀម គឺជាត្រារបស់អល់ឡោះនៅលើផែនដី អ្នកណាដែលនាំវាទៅ គេនឹងសម្រេចបំណងប្រាថ្នា ហើយអ្នកណាដែលមិនមានវា គេនឹងមិនសម្រេចបំណងឡើយ»។ និងពាក្យសម្តីផ្សេងៗទៀតដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ។ ថែមទាំងមានរាយការណ៍ពី រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ថា៖ «អ្នកជំនឿគ្រាន់តែខ្លាចភាពក្រីក្រ ព្រោះតែខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់សាសនារបស់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ»។ សៃអីដ បិន អាល់-មូសៃយីប (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) ធ្លាប់និយាយថា៖ «ឱអល់ឡោះ! ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ថា ខ្ញុំមិនបានប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិទេ ក្រៅពីដើម្បីការពារកិត្តិយស និងសាសនារបស់ខ្ញុំ»។ ហើយមានគេសួរ អ៊ីបនុ អប៊ី អល់-ហ្ស៊ីណាត ថា៖ «តើលោកស្រឡាញ់ប្រាក់កាសទាំងដែលវាទាញលោកឱ្យចូលជិតលោកិយឬ?» លោកឆ្លើយថា៖ «ទោះបីជាវាទាញខ្ញុំឱ្យចូលជិតលោកិយមែន ប៉ុន្តែវាក៏បានការពារខ្ញុំពីការត្រូវពឹងពាក់លោកិយនោះដែរ»។ អ៊ីមាំរបស់យើងគឺ អ៊ីមាំ អស្សាហ្វិអី (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានផ្អៀងទៅរកការផ្តល់អាទិភាពដល់អ្នកមានដែលដឹងគុណ លើសពីអ្នកក្រដែលអត់ធ្មត់។ នេះគឺជាអ្វីដែលអល់ឡោះបានបើកផ្លូវឱ្យយល់ក្នុងការផ្សារភ្ជាប់រវាងហាឌីសទាំងពីរនេះ។ ដាវូឌី អាល់-ម៉ាលីគី (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានយល់ស្របនឹងរឿងនេះ ដោយលោកបាននិយាយអំពីហាឌីសនៃការអង្វរករ (ដូអា) ថាជាការផ្តល់កិត្តិយសដល់ អាន់ស៍ ក្នុងការសុំភ្លៀង។

ទាក់ទងនឹងអានាស៖ វាបង្ហាញពីភាពមិនត្រឹមត្រូវនៃហាឌីសមួយទៀត ដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើវាអាចត្រឹមត្រូវយ៉ាងដូចម្តេចទៅ ខណៈដែលព្យាការី ﷺ តែងតែជំរុញឱ្យមានការរៀបការ និងការស្វែងរកកូនចៅនោះ?!»។ ដោយហេតុនេះហើយ ទើបគ្រូរបស់យើង (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់អ្នកទាំងពីរ) បានជំទាស់នឹងលោក ដាវូឌី ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាមិនមានភាពផ្ទុយគ្នារវាងរឿងទាំងពីរនេះទេ ពោលគឺរវាងការជំរុញឱ្យរៀបការ និងស្វែងរកកូនចៅ ជាមួយនឹងការបួងសួងកុំឱ្យទទួលបានកូនចៅ និងទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះវាអាចទៅរួចដែលថា ការបួងសួងនោះគឺសំដៅទៅលើការទទួលបានរឿងទាំងពីរនោះក្នុងពេលតែមួយ»។ លោកបានបន្តថា៖ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យរឿងនេះមានភាពស្មុគស្មាញ គឺការដែលព្យាការី ﷺ មិនពេញចិត្តនឹងការបួងសួងដែលទ្រង់បានបួងសួងឱ្យអានាស សម្រាប់អ្នកដទៃក្រៅពីអានាស។ បន្ទាប់មក លោកបានឆ្លើយតបនឹងបញ្ហានេះដោយអ្វីដែលខ្ញុំបានលើកឡើងពីមុនមក។ ប្រសិនបើមានការងឿងឆ្ងល់ចំពោះការបួងសួងរបស់ព្យាការី ﷺ ទៅលើអ្នកដែលមិនជឿលើទ្រង់ ដោយឱ្យមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅច្រើន ខណៈដែលយើងឃើញថាមានពួកកាហ្វិរខ្លះមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅតិចតួច ហើយការបួងសួងរបស់ព្យាការី ﷺ គឺជាការបួងសួងដែលត្រូវបានឆ្លើយតបនោះ យើងអាចឆ្លើយតបបានថា៖ ប្រហែលជាព្យាការី ﷺ មិនបានមានបំណងបួងសួងឱ្យពួកគេតាមន័យត្រង់នោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់មានបំណងចង់ឱ្យអ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅទាំងពីរនេះ ឃ្លាតឆ្ងាយពីការស្រឡាញ់ក្នុងផ្លូវដែលមិនត្រឹមត្រូវ ដូចដែលបានរៀបរាប់ពីមុនមក។ ដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះការបួងសួងរបស់ព្យាការី ﷺ ទៅលើពួកកាហ្វិរភាគច្រើន ដែលការបួងសួងនោះមិនបានកើតឡើងចំពោះពួកគេ គឺដោយសារតែទ្រង់មិនមានបំណងចង់ឱ្យពួកគេវិនាសឡើយ ប៉ុន្តែទ្រង់មានបំណងចង់ព្រមានពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេត្រឡប់មកកាន់ផ្លូវត្រូវវិញ។ មានការលើកឡើងអំពីពាក្យថា (អាក់រ៉ា) និង (ហាលកា) ថា ទោះបីជាទម្រង់ខាងក្រៅជាការបួងសួង (ដាក់បណ្តាសា) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាគោលបំណងពិតប្រាកដនោះទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ ត្រូវបានគេលើកឡើងចំពោះពាក្យថា (វៃលុ អ៊ុំមិហ៊ី) (សូមឱ្យមាតារបស់គេវិនាស), (ឡា អាបាលាហូ) (គ្មានឪពុកសម្រាប់គេ), (តារិបាត យ៉ាដាហូ) (សូមឱ្យដៃរបស់គេប្រឡាក់ដោយដី), (កាតាឡាហុលឡោះ) (សូមឱ្យអល់ឡោះប្រហារគេ) និងពាក្យស្រដៀងគ្នានេះ។ វាអាចទៅរួចដែលថា ទ្រង់មានបំណងចង់សំដៅទៅលើក្រុមមនុស្សជាក់លាក់ណាមួយក្នុងសម័យកាលរបស់ទ្រង់ ﷺ ឬអាចនិយាយបានថា មានភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលត្រូវបានគេបួងសួងឱ្យដោយការចង្អុលបង្ហាញឈ្មោះជាក់លាក់ និងអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងការបួងសួងជាទូទៅ ជាពិសេសបន្ទាប់ពីការចុះមកនៃបន្ទូលរបស់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ﴿អ្នកមិនមានសិទ្ធិសម្រេចអ្វីឡើយ (ទាក់ទងនឹងពួកគេ) ក្រៅពីអល់ឡោះនឹងប្រោសប្រទានការប្រែចិត្តដល់ពួកគេ ឬដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ ព្រោះពួកគេជាអ្នកបំពាន﴾ (ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ិមរ៉ន៖ ១២៨)។ វាត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថា នៅពេលដែលព្យាការី ﷺ ចង់បួងសួងឱ្យនរណាម្នាក់ ឬបួងសួងប្រឆាំងនឹងនរណាម្នាក់ ទ្រង់តែងតែធ្វើកូនូត (Qunut) បន្ទាប់ពីការរូកូអ៊៍។ ពេលខ្លះនៅពេលទ្រង់ថ្លែងថា «សាមីអល់ឡោះហ៊ុលីមែនហាមីដាហ៍» ទ្រង់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអល់ឡោះ សូមជួយសង្គ្រោះ អាល់វ៉ាលីដ ប៊ីន អាល់វ៉ាលីដ, សាឡាម៉ា ប៊ីន ហ៊ីស្ហាម, អាយ៉ាស់ ប៊ីន រ៉ាប៊ីអះ និងអ្នកដែលទន់ខ្សោយក្នុងចំណោមអ្នកជំនឿ។ ឱអល់ឡោះ សូមដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរទៅលើកុលសម្ព័ន្ធមុដរ ហើយសូមឱ្យពួកគេជួបគ្រោះរាំងស្ងួតដូចសម័យកាលរបស់យូស៊ូហ្វ» ដោយទ្រង់ថ្លែងវាដោយសំឡេងឮៗ។ ហើយទ្រង់តែងតែមានប្រសាសន៍នៅក្នុងការសឡាតខ្លះរបស់ទ្រង់ គឺក្នុងការសឡាតហ្វាចរថា៖ «ឱអល់ឡោះ សូមដាក់បណ្តាសាដល់បុគ្គលនេះ និងបុគ្គលនោះ» សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធខ្លះនៃជនជាតិអារ៉ាប់ រហូតដល់អល់ឡោះបានបញ្ចុះបន្ទូលថា៖ ﴿អ្នកមិនមានសិទ្ធិសម្រេចអ្វីឡើយ﴾។ រឿងនេះត្រូវបានគាំទ្រដោយប្រសាសន៍របស់គ្រូរបស់យើង (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) ទាក់ទងនឹងហាឌីសដែលថា៖ «អ្នកជំនឿណាក៏ដោយដែលខ្ញុំបានជេរប្រមាថ ឬវាយដំ សូមឱ្យរឿងនោះក្លាយជាការលាងជម្រះបាបសម្រាប់គេនៅថ្ងៃបរលោក»៖ «ខ្ញុំមិនគិតថាវាគ្របដណ្តប់ទៅលើអ្វីដែលបានកើតឡើងដោយការបួងសួងជាទូទៅចំពោះអ្នកដែលមិនមែនជាបុគ្គលជាក់លាក់នោះទេ រហូតដល់វាទៅដល់អ្នកដែលមិនបានរស់នៅក្នុងសម័យកាលរបស់ព្យាការី ﷺ»។ ចប់។ លើសពីនេះ នៅក្នុងសៀវភៅ «សហីហ៍ មូស្លីម» បានកត់ត្រាពីហាឌីសរបស់ សាអ៊័ដ ប៊ីន អាប៊ី វ៉ាក់កូស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា៖ ថ្ងៃមួយព្យាការី ﷺ បានត្រឡប់មកពីតំបន់អាលីយ៉ា រហូតដល់ពេលទ្រង់ឆ្លងកាត់វិហារអ៊ីស្លាម បានី មូអាវីយ៉ា ទ្រង់បានចូលទៅធ្វើសឡាតពីររ៉ាកាត ហើយពួកយើងបានធ្វើសឡាតជាមួយទ្រង់។ ទ្រង់បានបួងសួងដល់ម្ចាស់របស់ទ្រង់យ៉ាងយូរ បន្ទាប់មកទ្រង់បានងាកមកកាន់ពួកយើង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានសុំម្ចាស់របស់ខ្ញុំបីប្រការ ទ្រង់បានប្រទានឱ្យខ្ញុំពីរប្រការ និងរារាំងខ្ញុំមួយប្រការ។ ខ្ញុំបានសុំម្ចាស់របស់ខ្ញុំកុំឱ្យបំផ្លាញប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំដោយគ្រោះរាំងស្ងួត ទ្រង់ក៏បានប្រទានឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសុំម្ចាស់របស់ខ្ញុំកុំឱ្យបំផ្លាញប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំដោយការលង់ទឹក ទ្រង់ក៏បានប្រទានឱ្យខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំបានសុំទ្រង់កុំឱ្យមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងចំណោមពួកគេ ប៉ុន្តែទ្រង់បានរារាំងខ្ញុំ»។

នៅក្នុងជំពូកនេះ ក៏មានយោងទៅលើហាឌីសដែលរាយការណ៍ដោយ អានាស (១), ថៅបាន (២), ខាប់បាប ប៊ិន អាល់អារ៉ាត់ (៣), អ៊ីបនូ អាប់បាស (៤), មូអាហ្ស ប៊ិន ជ៉ាបាល (៥) និង អាប់ប៊ូ ប៉ូស្រោះ អាល់ហ្គីហ្វារី (៦) សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ដោយផ្អែកលើចំណុចនេះ លោកគ្រូរបស់យើង (៧) សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក បានជំទាស់ទៅនឹងការលើកឡើងរបស់អ្នកពន្យល់គម្ពីរ «អាល់មូស្ប៊ីហ៍» មួយចំនួន ដែលថា៖ «រាល់ការអង្វរករ (ដូអា) របស់ព្យាការីទាំងអស់ សូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យ និងសន្តិភាពដល់ពួកគេ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានឆ្លើយតប»។ លោកគ្រូបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការលើកឡើងរបស់ពួកគេ គឺជាការធ្វេសប្រហែសចំពោះហាឌីសដ៏ត្រឹមត្រូវ (សហ៊ីហ៍) ដែលមានន័យថា៖ «ខ្ញុំបានសុំអល់ឡោះបីប្រការ...» (៨)» រួចលោកក៏បានលើកឡើងពីហាឌីសនោះ។ អ្វីដែលជួយគាំទ្រដល់មតិរបស់លោកគ្រូយើង គឺចម្លើយរបស់អ្នកដែលបានដោះស្រាយបញ្ហាដែលហាក់ដូចជាផ្ទុយគ្នានៅក្នុងពាក្យសម្តីរបស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា៖ «ព្យាការីម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានការអង្វរករមួយដែលត្រូវបានឆ្លើយតប» (៩) ជាមួយនឹងអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះព្យាការីជាច្រើន ដែលការអង្វរកររបស់ពួកគេត្រូវបានឆ្លើយតប ជាពិសេសគឺព្យាការីរបស់យើង ﷺ។ ចម្លើយនោះគឺថា៖ អត្ថន័យនៃការឆ្លើយតបនៅក្នុងការអង្វរករដែលបានលើកឡើងនោះ គឺសំដៅទៅលើការធានាថានឹងទទួលបានការឆ្លើយតបយ៉ាងពិតប្រាកដ ចំណែកឯការអង្វរករដទៃទៀតរបស់ពួកគេ គឺស្ថិតនៅក្នុងការរំពឹងថានឹងត្រូវបានឆ្លើយតប។ ដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះអ្នកដែលបាននិយាយថា អត្ថន័យគឺព្យាការីម្នាក់ៗមានការអង្វរករជាទូទៅមួយដែលត្រូវបានឆ្លើយតបសម្រាប់ប្រជាជាតិរបស់ពួកគេ មិនថាជាការបំផ្លាញពួកគេ ឬការជួយសង្គ្រោះពួកគេនោះទេ។ ចំណែកឯការអង្វរករជាក់លាក់ផ្សេងទៀត គឺមានខ្លះត្រូវបានឆ្លើយតប និងខ្លះទៀតមិនត្រូវបានឆ្លើយតប។ សរុបមក ស្ថានភាពនេះគឺមានភាពរសើប ហើយអ្វីដែលខ្ញុំបានលើកឡើងនៅពេលដំបូងអំពីលទ្ធភាពផ្សេងៗ គឺសមស្របជាង ហើយចំណុចចុងក្រោយគឺល្អបំផុត។ អ្នកដែលត្រូវបានសួរ មិនមែនដឹងច្បាស់ជាងអ្នកសួរនោះទេ។ អល់ឡោះគឺជាអ្នកផ្តល់ជោគជ័យ។ នេះគឺជាអ្វីដែលលោក មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អាល់សាខាវី អាល់ស្ហាហ្វីអ៊ី បាននិយាយ និងសរសេរឡើង សូមអល់ឡោះលើកលែងទោសចំពោះអំពើបាប និងបិទបាំងនូវកំហុសឆ្គងរបស់លោក។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យ និងសន្តិភាពដល់ព្យាការី មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ដល់ក្រុមគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោកជាច្រើនអនេក។ អាមីន។