ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ (Shu'ayb)

ប្រជាជនមេឌាន (Madyan) គឺជាកុលសម្ព័ន្ធបុរាណដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ពាណិជ្ជកម្មយុទ្ធសាស្ត្រជិតសមុទ្រក្រហម (រវាងស៊កដានី និងអារ៉ាប៊ីសាអូឌីតបច្ចុប្បន្ន)។ ពួកគេត្រូវបានអល់ឡោះប្រទានពរនូវភាពសម្បូរសប្បាយនៃភោគទ្រព្យ ការដាំដុះ និងផ្លូវជំនួញ ប៉ុន្តែពួកគេបានបោះបង់ចោលជំនឿលើព្រះអល់ឡោះមួយអង្គ រួចបែរទៅថ្វាយបង្គំព្រះពហុទេព និងដើមឈើធំមួយហៅថា អាល់-អៃកះ (Al-Aykah)។

ក្រៅពីការថ្វាយបង្គំរូបសំណាក ប្រជាជនមេឌានបានប្រព្រឹត្តអំពើពុករលួយផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ៖ ១. អំពើកេងបន្លំជញ្ជីងថ្លឹងថ្លែង (Tatfif) ៖ នៅពេលទិញទំនិញចូល ពួកគេបង្ខិតជញ្ជីងថ្លឹងយកលើស ប៉ុន្តែនៅពេលលក់ចេញឱ្យអ្នកដទៃ ពួកគេថ្លឹងខ្វះ និងបន្លំទម្ងន់។ ២. ការប្លន់តាមដងផ្លូវ និងកំហែងយកប្រាក់ (Highway Robbery & Extortion) ៖ ពួកគេដាក់ប៉ុស្តិ៍ត្រួតពិនិត្យលើផ្លូវពាណិជ្ជកម្ម ជម្រិតទារប្រាក់ពីក្បួនពាណិជ្ជករឆ្លងកាត់ និងបំភិតបំភ័យបណ្តាអ្នកមានជំនឿ។

ដើម្បីជួយសង្គ្រោះប្រជាជនមេឌានពីការវិនាស ព្រះអល់ឡោះបានចាត់តាំង ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ (Shu’ayb) ដែលជាបុរសដ៏មានសីលធម៌ ខ្ពង់ខ្ពស់ និងស្មោះត្រង់ចេញពីកុលសម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ ត្រូវបានប្រសិទ្ធនាមក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឥស្លាមថា «Khatib al-Anbiya» (អ្នកនិយាយដ៏ស្ទាត់ជំនាញ និងមានប្រជាប្រិយភាពបំផុតនៃបណ្តាព្យាការី) ដោយសារភាសាផ្អែមល្ហែម ហេតុផលច្បាស់លាស់ និងការបញ្ជុះបញ្ចូលប្រកបដោយច្បាប់ចរិយាធម៌។

ស្ហ៊ូអៃ បានចាប់ផ្តើមបេសកកម្មដោយការអំពាវនាវយ៉ាងទន់ភ្លន់ ៖

«ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នកថ្វាយបង្គំតែអល់ឡោះមួយអង្គចុះ គ្មានព្រះឯណាផ្សេងសម្រាប់ពួកអ្នកក្រៅពីទ្រង់ឡើយ! ពិតណាស់ ភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ពីម្ចាស់របស់ពួកអ្នកបានមកដល់ពួកអ្នកហើយ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកបង្គ្រប់ការថ្លឹងថ្លែង និងជញ្ជីងឱ្យត្រឹមត្រូវ ហើយកុំកេងបន្លំទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ប្រជាជនឡើយ! ហើយកុំធ្វើឱ្យមានការបំផ្លាញនៅលើផែនដី បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានកែប្រែឱ្យល្អប្រសើរឡើយ!» (ស៊ូរ៉ោះ អាល់-អារ៉ាហ្វ: ៨៥)

ពួកមេដឹកនាំមានអំនួតនៃមេឌានបានព្យាយាមសើចចំអក និងកាត់បន្ថយតម្លៃនៃការអប់រំរបស់ ស្ហ៊ូអៃ ដោយចោទប្រកាន់ថា សាសនា និងការថ្វាយបង្គំ (Salah) មិនគួរមកពាក់ព័ន្ធនឹងការរកស៊ី ឬសេរីភាពសេដ្ឋកិច្ចឡើយ។ ពួកគេបាននិយាយឌឺដងថា ៖

«ឱ ស្ហ៊ូអៃ! តើសឡាត (ការសូត្របួងសួង) របស់លោក បង្គាប់ឱ្យលោកបោះបង់ចោលអ្វីដែលដូនតារបស់ពួកយើងធ្លាប់ថ្វាយបង្គំ ឬហាមឃាត់ពួកយើងមិនឱ្យធ្វើអ្វីដែលពួកយើងចង់ធ្វើចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកយើងឬ? ពិតណាស់ លោកគឺជាមនុស្សទន់ភ្លន់ និងឈ្លាសវៃណាស់!» (ស៊ូរ៉ោះ ហ៊ូដ: ៨៧)

ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ បានឆ្លើយតបដោយភាពអត់ធ្មត់ និងក្តីមេត្តាថា ៖

«ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើអ្វីដែលផ្ទុយពីអ្វីដែលខ្ញុំបានហាមឃាត់ពួកអ្នកឡើយ! ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានការកែទម្រង់ (Islah) តាមលទ្ធភាពដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានប៉ុណ្ណោះ! ហើយជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ គឺអាស្រ័យលើអល់ឡោះតែមួយអង្គគត់ ដែលលើទ្រង់ខ្ញុំបានប្រគល់ការទុកចិត្ត ហើយទៅកាន់ទ្រង់ ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ» (ស៊ូរ៉ោះ ហ៊ូដ: ៨៨)

នៅពេលដែលទឡ្ហីករណ៍របស់ ស្ហ៊ូអៃ កាន់តែមានប្រៀប ពួកមេដឹកនាំកាហ្វៀរគ្មានហេតុផលតបត ក៏បានងាកមកប្រើអំពើហិង្សា និងការគំរាមកំហែង ៖

«ពួកមេដឹកនាំដែលមានអំនួតក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់គេបាននិយាយថា ៖ ឱ ស្ហ៊ូអៃ! ពួកយើងពិតជានឹងបណ្តេញលោក និងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿជាមួយលោកចេញពីទីក្រុងរបស់ពួកយើងជាមិនខាន លើកលែងតែលោកត្រឡប់មកកាន់សាសនារបស់ពួកយើងវិញ!» (ស៊ូរ៉ោះ អាល់-អារ៉ាហ្វ: ៨៨)

ស្ហ៊ូអៃ បានរំលឹកពួកគេអំពីជោគវាសនារបស់ប្រជាជនមុនៗ ៖

«ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ចូរកុំឱ្យការប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ នាំពួកអ្នកទៅកាន់គ្រោះមហន្តរាយដូចអ្វីដែលបានកើតឡើងលើប្រជាជនរបស់ នួហ (Nuh), ប្រជាជន ហ៊ូដ (Hud), ឬប្រជាជន សឡិហ (Salih) ឱ្យសោះ! ហើយប្រជាជនរបស់ លូត (Lut) ក៏មិនឆ្ងាយពីពួកអ្នកប៉ុន្មានដែរ! ចូរពួកអ្នកស្វែងរកការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់ពួកអ្នក ហើយប្រែចិត្តសារភាពទៅកាន់ទ្រង់ចុះ!» (ស៊ូរ៉ោះ ហ៊ូដ: ៨៩-៩០)

ដោយសារប្រជាជនមេឌាន និង អាល់-អៃកះ បានបន្តបដិសេធ សើចចំអក និងបបួលឱ្យទម្លាក់ទារុណកម្ម ព្រះអល់ឡោះបានបញ្ជូនមហន្តរាយដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ៣ ដំណាក់កាល ៖ ១. ថ្ងៃកើនកម្ដៅយ៉ាងខ្លាំង (Al-Har) ៖ អល់ឡោះបានបិទខ្យល់អាកាស និងបញ្ជូនកម្ដៅយ៉ាងក្តៅគគុកនៅលើផែនដីអស់រយៈពេល ៧ ថ្ងៃ ៧ យប់។ គ្មានទឹក ឬស្រមោលណាអាចធ្វើឱ្យពួកគេត្រជាក់បានឡើយ។ ២. ពពកខ្មៅបាំងកម្ដៅ (Azab al-Zullah / Day of the Shadow) ៖ នៅថ្ងៃទី ៧ ពពកខ្មៅដ៏ធំមួយបានលេចឡើងលើមេឃ។ ពួកកាហ្វៀរបានសប្បាយចិត្ត រត់ទៅប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្រោមពពកនោះដើម្បីជ្រកកម្ដៅ។ ៣. ភ្លៀងភ្លើង សំឡេងផ្ទុះ និងការរញ្ជួយផែនដី (Rajfah & Sayhah) ៖ ភ្លាមៗនោះ ពពកបានទម្លាក់ភ្លៀងភ្លើងយ៉ាងក្តៅ ស្របពេលដែលមានសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងក្លចេញពីលើមេឃ (Sayhah) និងការរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងខ្លាំង (Rajfah) ដែលបានធ្វើឱ្យពួកគេដួលស្លាប់សព្វច្រង៉ាងនៅក្នុងផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកគេក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក!

ព្រះអល់ឡោះបានរំដោះ ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងអស់ឱ្យចាកចេញពីទីក្រុងដោយសុវត្ថិភាព មុនពេលទារុណកម្មមកដល់។

នៅពេលដើរឆ្លងកាត់កាត់កំទេចកំទីនៃទីក្រុងដែលរងការកម្ទេច ព្យាការី ស្ហ៊ូអៃ បានសម្លឹងមើលដោយក្តីសោកសៅ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ៖

«ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ពិតណាស់ ខ្ញុំបាននាំយកសារសាររបស់ម្ចាស់ខ្ញុំមកជូនពួកអ្នក ហើយខ្ញុំបានទូន្មានពួកអ្នកដោយស្មោះត្រង់រួចហើយ! ដូច្នេះ តើឱ្យខ្ញុំសោកសៅចំពោះក្រុមប្រជាជនដែលគ្មានជំនឿ (Kafir) យ៉ាងដូចម្តេចកើត?» (ស៊ូរ៉ោះ អាល់-អារ៉ាហ្វ: ៩៣)