សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក ហ្ស៊ីយ៉ាដ អ៊ីប៊ីន ជុបៃរ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឃើញលោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានដើរកាត់បុរសម្នាក់ដែលបានឲ្យសត្វអូដ្ឋបូជារបស់ខ្លួនលុតជង្គង់ចុះដើម្បីអារកវា។ ពេលនោះលោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកលើកវាឲ្យឈរត្រង់ឡើងវិញ ដោយចងជើងមួយរបស់វាចុះ ព្រោះនោះគឺជាគន្លងមាគ៌ារបស់មូហាំម៉ាត់»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលរសៀល (ហ្សូហរ៍) នៅទីក្រុងម៉ាឌីណះចំនួនបួន (៤) រ៉ាកអាត់ និងបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលថ្ងៃជ្រេ (អាសរ៍) នៅ ហ្ស៊ុល-ហ៊ូឡៃហ្វះ ចំនួនពីរ (២) រ៉ាកអាត់ រួចលោកបានសម្រាកមួយយប់នៅទីនោះ។ លុះដល់ពេលព្រឹកព្រលឹម លោកបានឡើងជិះលើសត្វពាហនៈរបស់លោក ហើយបានចាប់ផ្ដើមពោលពាក្យសរសើរ «គ្មានព្រះជាម្ចាស់ពិតក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ» និងពោលពាក្យសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់។ លុះនៅពេលសត្វពាហនៈរបស់លោកឡើងទៅដល់លើវាលដី អាល់-បៃដា លោកក៏បានពោលពាក្យតាល់ប៊ីយ៉ះសម្រាប់ទាំងពីររួមគ្នា (ហាជ្ជ និងអ៊ូមរ៉ោះ)។ លុះពេលលោកបានចូលទៅដល់ទីក្រុងម៉ាក្កះ លោកក៏បានបង្គាប់ពួកគេ (បណ្ដាសហការីដែលគ្មានសត្វបូជា) ឲ្យរួចផុតពីសភាពតម (អ៊ីហរ៉ម)។ ហើយព្យាការីបានអារកសត្វអូដ្ឋបូជាចំនួនប្រាំពីរ (៧) ក្បាលដោយដៃផ្ទាល់របស់លោក ខណៈដែលសត្វអូដ្ឋទាំងនោះកំពុងឈរត្រង់ ហើយលោកក៏បានធ្វើពិធីបូជាសត្វចៀមឈ្មោលមានស្នែងសម្បុរខ្មៅលាយសចំនួនពីរ (២) ក្បាលនៅឯទីក្រុងម៉ាឌីណះផងដែរ។

លោក អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលីក បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលរសៀល (ហ្សូហរ៍) នៅទីក្រុងម៉ាឌីណះចំនួនបួន (៤) រ៉ាកអាត់ និងបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលថ្ងៃជ្រេ (អាសរ៍) នៅ ហ្ស៊ុល-ហ៊ូឡៃហ្វះ ចំនួនពីរ (២) រ៉ាកអាត់។ ហើយលោក អាណាស បានបន្តទៀតថា៖ បន្ទាប់មកលោកបានសម្រាកមួយយប់នៅទីនោះរហូតដល់ព្រឹកព្រលឹម រួចលោកបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាជើរ) ហើយលោកបានឡើងជិះលើសត្វពាហនៈរបស់លោក លុះដល់ពេលសត្វនោះឈរត្រង់លើវាលដី អាល់-បៃដា លោកក៏បានចូលក្នុងសភាពតមសម្រាប់ទាំងធម្មយាត្រាតូច និងធម្មយាត្រាហាជ្ជរួមគ្នា។

លោក អាលី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅមើលការខុសត្រូវលើសត្វអូដ្ឋបូជារបស់លោក ហើយលោកបានបង្គាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានយកសាច់របស់វាទៅបែងចែកជាទាន បន្ទាប់មកលោកបានបង្គាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បានយកក្រណាត់គ្របខ្នងនិងស្បែករបស់វាទៅបែងចែកជាទានដែរ។ លោក អាលី បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា៖ «ព្យាការីបានបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យមើលការខុសត្រូវលើសត្វអូដ្ឋបូជាទាំងនោះ ហើយមិនឲ្យប្រគល់ផ្នែកណាមួយនៃសត្វទាំងនោះទៅឲ្យអ្នកកាប់សាច់ធ្វើជាថ្លៃឈ្នួលឡើយ»។

លោក អាលី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានបង្គាប់លោកឲ្យមើលការខុសត្រូវលើសត្វអូដ្ឋបូជារបស់លោក និងឲ្យបែងចែកសត្វអូដ្ឋទាំងអស់នោះជាទាន ទាំងសាច់ ស្បែក និងក្រណាត់គ្របខ្នងរបស់វា ហើយមិនត្រូវផ្ដល់អ្វីមួយនៃសត្វទាំងនោះទៅឲ្យអ្នកកាប់សាច់ធ្វើជាកម្រៃពលកម្មឡើយ។

លោក អាលី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានធ្វើពិធីបូជាសត្វអូដ្ឋចំនួនមួយរយ (១០០) ក្បាល ហើយលោកបានបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យយកសាច់របស់វាទៅបែងចែកជាទាន ខ្ញុំក៏បានបែងចែកវា។ បន្ទាប់មកលោកបានបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យយកក្រណាត់គ្របខ្នងរបស់វាទៅបែងចែកជាទាន ខ្ញុំក៏បានបែងចែកវា។ បន្ទាប់មកទៀតលោកបានបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យយកស្បែករបស់វាទៅបែងចែកជាទាន ខ្ញុំក៏បានបែងចែកវាទាំងអស់ដែរ។

លោក អ៊ីប៊ីន ជុរ៉ៃជ បានដំណាលថា លោក អាត្វា បានឮលោក ជាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ មានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលពីមុន ពួកយើងមិនដែលបរិភោគសាច់នៃសត្វអូដ្ឋបូជារបស់យើង លើសពីបី (៣) ថ្ងៃនៅឯ មីណា ឡើយ។ ក្រោយមក ព្យាការីបានផ្ដល់ការអនុគ្រោះអនុញ្ញាតដល់ពួកយើង ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរពួកអ្នកបរិភោគ និងយកវាធ្វើជាស្បៀងបម្រុងចុះ”។ ដូច្នេះ ពួកយើងក៏បានបរិភោគ និងបានយកសាច់នោះធ្វើជាស្បៀងបម្រុងតាមខ្លួន»។ ខ្ញុំ (អ៊ីប៊ីន ជុរ៉ៃជ) បានសួរលោក អាត្វា ថា៖ «តើលោក ជាប៊ៀរ បានបញ្ជាក់ថាពួកគាត់បានបរិភោគសាច់នោះរហូតដល់មកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះដែរឬទេ?»។ លោក អាត្វា បានឆ្លើយថា៖ «ទេ គាត់មិនបានបញ្ជាក់បែបនោះឡើយ»។

លោកស្រី អាមរ៉ះ បានដំណាលថា ខ្ញុំបានឮលោកស្រី អាយស្ហះ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកយើងបានចេញដំណើរជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅសល់ប្រាំ (៥) ថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែ ហ្ស៊ុល-កាអ៍ដះ ដោយពួកយើងមានបំណងតែមួយគត់គឺការធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជ។ លុះនៅពេលដែលពួកយើងចូលទៅជិតទីក្រុងម៉ាក្កះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់ជនណាដែលមិនមានសត្វសម្រាប់បូជាជាមួយខ្លួន ឲ្យរួចផុតពីសភាពតម បន្ទាប់ពីបានដើរព័ទ្ធជុំវិញវិហារកាអ៍ប»។ លោកស្រី អាយស្ហះ បានបន្តទៀតថា៖ «លុះដល់ថ្ងៃអារកសត្វបូជា សាច់គោត្រូវបានគេយកមកចែកជូនពួកយើង ខ្ញុំក៏បានសួរថា៖ “តើនេះជាអ្វី?”។ គេបានឆ្លើយប្រាប់ថា៖ “ព្យាការីបានអារកសត្វគោបូជាជំនួសឲ្យបណ្ដាភរិយារបស់លោក”»។ លោក យ៉ះយ៉ា បានបញ្ជាក់ថា៖ ខ្ញុំបានរំឭករឿងដំណាលនេះប្រាប់លោក អាល់-កាស៊ីម ហើយគាត់បាននិយាយថា៖ «លោកស្រីបានដំណាលរឿងនេះប្រាប់អ្នកយ៉ាងត្រឹមត្រូវពេញលេញបំផុត»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីត្រូវបានគេសួរអំពីបុគ្គលដែលបានកោរសក់ក្បាលមុនពេលអារកសត្វបូជា និងកិច្ចការស្រដៀងគ្នានោះ។ លោកក៏មានប្រសាសន៍ឆ្លើយតបថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ! មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ!»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសម្នាក់បានជម្រាបសួរព្យាការីថា៖ «ខ្ញុំបានដើរព័ទ្ធជុំវិញវិហារកាអ៍ប (តៈវ៉ាហ្វ អាល់-អ៊ីហ្វាដោះ) មុនពេលគប់គ្រួសលើសសរថ្ម (ចាមរ៉ោះ)»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ»។ បុរសម្នាក់ទៀតបានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំបានកោរសក់ក្បាលមុនពេលអារកសត្វបូជា»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ»។ បុរសម្នាក់ទៀតបានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំបានអារកសត្វបូជាមុនពេលគប់គ្រួស»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីត្រូវបានគេសួរ ដោយបុរសម្នាក់បានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំបានគប់គ្រួសបន្ទាប់ពីពេលល្ងាចមកដល់»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ»។ បុរសម្នាក់ទៀតបានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំបានកោរសក់ក្បាលមុនពេលខ្ញុំអារកសត្វបូជា»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ»។

លោក អាប៊ូ មូសា បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលលោកកំពុងគង់នៅឯ អាល់-បាត់ហា។ លោកបានសួរខ្ញុំថា៖ «តើអ្នកបានតាំងចិត្តធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជដែរឬទេ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «បាទពិតមែនហើយ»។ លោកបានសួរទៀតថា៖ «តើអ្នកបានចូលក្នុងសភាពតមដោយបំណងបែបណា?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំសូមឆ្លើយតបទទួលបញ្ជា ដោយការចូលក្នុងសភាពតមដូចបំណងរបស់ព្យាការី»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកធ្វើបានល្អប្រពៃណាស់! ចូរអ្នកទៅដើរព័ទ្ធជុំវិញវិហារកាអ៍ប និងដើរទៅមករវាងភ្នំស្វាហ្វានិងភ្នំម៉ារវ៉ាចុះ (រួចរួចផុតពីសភាពតម)»។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានទៅជួបស្ត្រីម្នាក់ក្នុងចំណោមស្ត្រីនៃកុលសម្ព័ន្ធ បានី កៃស៍ ហើយនាងបានជួយសិតរកចៃលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ក្រោយមក ខ្ញុំក៏បានចូលក្នុងសភាពតមសម្រាប់ធម្មយាត្រាហាជ្ជជាថ្មី។ ហើយខ្ញុំតែងតែផ្ដល់សេចក្តីសម្រេចបែបនេះដល់មនុស្សម្នា រហូតដល់រជ្ជកាលនៃលោក អ៊ូម៉ារ។ លុះនៅពេលដែលខ្ញុំបានរំឭករឿងនោះប្រាប់លោក អ៊ូម៉ារ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើយើងប្រកាន់យកតាមគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ គម្ពីរនោះបានបង្គាប់យើងឲ្យបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជ និងធម្មយាត្រាតូចឲ្យបានពេញលេញ (បែបតាម៉ាត់ទុអ៍) ហើយប្រសិនបើយើងប្រកាន់យកតាមគន្លងមាគ៌ារបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនបានរួចផុតពីសភាពតមឡើយ រហូតទាល់តែសត្វបូជាបានទៅដល់កន្លែងអារករបស់វា (បែបគីរ៉ន)»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានដំណាលថាលោកស្រី ហាហ្វស្វះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើមានហេតុអ្វីចំពោះមនុស្សម្នា ដែលពួកគេបានរួចផុតពីសភាពតមបន្ទាប់ពីធម្មយាត្រាតូចរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែលោកផ្ទាល់មិនទាន់រួចផុតពីសភាពតមបន្ទាប់ពីធម្មយាត្រាតូចរបស់លោកនោះ?»។ លោកមានប្រសាសន៍តបថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបានលាបកាវរៀបចំសក់ក្បាលរបស់ខ្ញុំ និងបានបំពាក់កម្រងសម្គាល់លើសត្វបូជារបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចរួចផុតពីសភាពតមឡើយ រហូតទាល់តែខ្ញុំបានអារកសត្វបូជាសិន»។

លោក ណាភីរ បានដំណាលថា លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ តែងតែមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានកោរសក់ក្បាលរបស់លោកនៅក្នុងការបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជរបស់លោក»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបួងសួងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់មេត្តាប្រោសប្រណីដល់បណ្ដាអ្នកដែលបានកោរសក់ក្បាល»។ មនុស្សម្នាបានជម្រាបសួរថា៖ «ចុះចំពោះអ្នកដែលកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីវិញ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់?»។ លោកនៅតែបួងសួងដដែលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់មេត្តាប្រោសប្រណីដល់បណ្ដាអ្នកដែលបានកោរសក់ក្បាល»។ ពួកគេបានជម្រាបសួរម្ដងទៀតថា៖ «ចុះចំពោះអ្នកដែលកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីវិញ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់?»។ នៅលើកទីបី (ឬទីបួន) លោកក៏មានប្រសាសន៍បន្ថែមថា៖ «និងចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលបានកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីផងដែរ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបួងសួងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់បណ្ដាអ្នកដែលបានកោរសក់ក្បាល»។ មនុស្សម្នាបានជម្រាបសួរថា៖ «ចុះចំពោះអ្នកដែលកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីវិញ?»។ លោកនៅតែបួងសួងដដែលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់បណ្ដាអ្នកដែលបានកោរសក់ក្បាល»។ ពួកគេបានជម្រាបសួរទៀតថា៖ «ចុះចំពោះអ្នកដែលកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីវិញ?»។ លោកបានបួងសួងបែបនោះចំនួនបីដង រួចទើបលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «និងចំពោះបណ្ដាអ្នកដែលបានកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីផងដែរ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីព្រមទាំងសហការីមួយក្រុមរបស់លោកបានកោរសក់ក្បាល រីឯសហការីមួយចំនួនទៀតបានកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លី។

លោក មូអាវីយ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លីជូនអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយផ្លែដែកវែងមួយ (មីស្ហកាស)។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលព្យាការីបានមកដល់ទីក្រុងម៉ាក្កះ លោកបានបង្គាប់បណ្ដាសហការីរបស់លោក ឲ្យដើរព័ទ្ធជុំវិញវិហារកាអ៍ប និងដើរទៅមករវាងភ្នំស្វាហ្វានិងភ្នំម៉ារវ៉ា រួចហើយឲ្យរួចផុតពីសភាពតម (អ៊ីហរ៉ម) ដោយការកោរសក់ ឬកាត់សក់ក្បាលឲ្យខ្លី។

លោក ណាភីរ បានដំណាលពីលោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ ថា៖ លោកបានដើរព័ទ្ធជុំវិញវិហារកាអ៍បតែមួយលើកគត់ បន្ទាប់មកលោកបានសម្រាកមួយស្របក់នៅពេលថ្ងៃត្រង់ រួចហើយលោកបានត្រឡប់ទៅកាន់ មីណា វិញ ពោលគឺនៅថ្ងៃអារកសត្វបូជា (យោមូណ្ណាហ៍រ)។