ការរំលឹកអំពីច្បាប់ឥស្លាមស្ហាហ្វីអ៊ី

គាត់ត្រូវថ្វាយបង្គំពីររ៉កអះដូចសាឡាតបុណ្យអ៊ីដថ្លែងឃុតពះហ៍ត្រឡប់អាវធំផ្ងារចុះក្រោមនិងបួងសួងសុំការអភ័យទោស (ឥស្តិគហ្វារ) ឱ្យបានច្រើន។ (ជំពូកស្តីពីសាឡាតពេលភ័យខ្លាច) សាឡាតពេលមានការភ័យខ្លាចក្នុងសមរភូមិត្រូវបានអនុញ្ញាតតាមទម្រង់ផ្សេងៗដូចជានៅពាត់នន់ណាឃល់ហ្សាតុររីកានិងអ៊ុសហ្វាន។ ក្នុងពេលប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លាម្នាក់ៗអាចថ្វាយបង្គំតាមលទ្ធភាពជាក់ស្តែងទាំងដើរឬជិះសត្វដោយបែរមុខរកគីបឡាត់ឬមិនរកគីបឡាត់ក៏បាន។ (ជំពូកស្តីពីសម្លៀកបំពាក់) ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតចំពោះបុរសក្នុងការស្លៀកពាក់សូត្រសុទ្ធឬសម្លៀកបំពាក់ដែលមានសូត្រច្រើនជាងគេព្រមទាំងការប្រើប្រាស់មាសលើកលែងតែក្នុងករណីចាំបាច់បំផុត។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ស្ត្រីការប្រើប្រាស់និងពាក់សូត្រនិងមាសគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតយ៉ាងពេញលេញ។

លើកលែងតែក្នុងករណីចាំបាច់រីឯស្ត្រីគឺអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់បាន។ (ជំពូកស្តីពីពិធីបុណ្យសព) ការងូតទឹកលាងសពការរុំក្រណាត់សពការថ្វាយបង្គំសពនិងការបញ្ចុះសពគឺជាកាតព្វកិច្ចរួម (ហ្វើរឌូគីហ្វាយ៉ះ)។ យុទ្ធជនពលី (ស្ហាហ៊ីទ) ក្នុងសមរភូមិមិនត្រូវលាងនិងមិនត្រូវថ្វាយបង្គំឡើយព្រមទាំងទារកធ្លាក់ដែលមិនមានសញ្ញាជីវិតក៏ដូចគ្នាដែរ។ កាតព្វកិច្ចនៃការលាងសពគឺការឱ្យទឹកហូរស្រោចលើរាងកាយទាំងមូលបន្ទាប់ពីជម្រះណាជីសរួចដោយស៊ុនណះលាងបីដងជាមួយទឹកស្លឹកពុទ្រានិងដាក់ផ្កាក្រវ៉ាន់ (កាហ្វួរ) ក្នុងទឹកចុងក្រោយ។ សពត្រូវរុំដោយក្រណាត់សបីផ្ទាំងដោយគ្មានអាវនិងកន្សែងក្បាល។ ការថ្វាយបង្គំសពមានតាក់ពៀរ ៤ ដង៖ អានស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះហ៍បន្ទាប់ពីតាក់ពៀរទីមួយសូត្រស្វាឡាវ៉ាតជូនព្យាការី ﷺ បន្ទាប់ពីតាក់ពៀរទីពីរទូអាជូនសពបន្ទាប់ពីតាក់ពៀរទីបីនិងផ្តល់សាឡាមបន្ទាប់ពីតាក់ពៀរទីបួន។ សពត្រូវដាក់ក្នុងរណ្តៅឡាហាត់បែរមុខរកគីបឡាត់ហើយដីកុបុរត្រូវពូនស្មើដោយមិនបូកកំបោរឡើយ។ ការយំដោយមិនស្រែកទ្រហោយំគឺអនុញ្ញាតហើយការចូលរួមរំលែកទុក្ខធ្វើឡើងរហូតដល់បីថ្ងៃក្រោយបញ្ចុះសព។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សាកាត់ (កីតាបអ៊ុហ្ស-ហ្សាខាត់)។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សាកាត់និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ច។

(គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សាកាត់) សាកាត់តាមភាសាមានន័យថាការលូតលាស់និងភាពបរិសុទ្ធ។ សាកាត់មិនជាប់កាតព្វកិច្ចឡើយលើកលែងតែលើទ្រព្យសម្បត្តិប្រាំមួយប្រភេទ៖ សត្វពាហន៖ មាសប្រាក់ដំណាំកសិកម្មផ្លែឈើទំនិញជួញដូររ៉ែនិងកំណប់កប់ក្នុងដី (រីកាស)។ (ជំពូកស្តីពីសាកាត់សត្វពាហន៖) សត្វពាហន៖រួមមានអូដ្ឋគោនិងចៀមពពែ។ ចំពោះអូដ្ឋ៖ រាល់ ៥ ក្បាលត្រូវចេញចៀម ១ ក្បាលរហូតដល់ ២៤ ក្បាលចាប់ពី ២៥ ដល់ ៣៥ ក្បាលត្រូវចេញកូនអូដ្ឋញីអាយុមួយឆ្នាំ (ពិនតុម៉ាខដ) ពី ៣៦ ដល់ ៤៥ ក្បាលចេញកូនអូដ្ឋញីអាយុពីរឆ្នាំ (ពិនតុឡាបូន) ពី ៤៦ ដល់ ៦០ ក្បាលចេញកូនអូដ្ឋញីអាយុបីឆ្នាំ (ហ៊ីកកោះ) ពី ៦១ ដល់ ៧៥ ក្បាលចេញកូនអូដ្ឋញីអាយុបួនឆ្នាំ (ចាឌ្អាហ៍) ពី ៧៦ ដល់ ៩០ ក្បាលចេញពិនតុឡាបូន ២ ក្បាលពី ៩១ ដល់ ១២០ ក្បាលចេញហ៊ីកកោះ ២ ក្បាលនៅ ១២១ ក្បាលចេញពិនតុឡាបូន ៣ ក្បាលបន្ទាប់មកក្នុងរាល់ ៤០ ក្បាលត្រូវចេញពិនតុឡាបូន ១ ក្បាលនិងក្នុងរាល់ ៥០ ក្បាលចេញហ៊ីកកោះ ១ ក្បាល។ ចំពោះគោ៖ រាល់ ៣០ ក្បាលត្រូវចេញកូនគោអាយុមួយឆ្នាំ (តាពៀក) និងរាល់ ៤០ ក្បាលត្រូវចេញមេគោអាយុពីរឆ្នាំ (មូស៊ីនណ៖)។ ចំពោះចៀមពពែ៖ ពី ៤០ ដល់ ១២០ ក្បាលត្រូវចេញចៀម ១ ក្បាលពី ១២១ ដល់ ២០០ ក្បាលចេញ ២ ក្បាលពី ២០១ ក្បាលឡើងទៅចេញ ៣ ក្បាលហើយបន្ទាប់មកក្នុងរាល់ ១០០ ក្បាលបន្ថែមត្រូវចេញចៀម ១ ក្បាល។

ជំពូកស្តីពីការរួមបញ្ចូលទ្រព្យសម្បត្តិ (ឃុលតោះ)។

(ជំពូកស្តីពីការរួមបញ្ចូលទ្រព្យសម្បត្តិ) កាលណាម្ចាស់ពីរនាក់រួមបញ្ចូលសត្វពាហន៖ជាមួយគ្នាដោយប្រើប្រាស់មេច្របល់ឈ្មោលតែមួយអាងទឹកតែមួយទីវាលស្មៅតែមួយកន្លែងសម្រាកតែមួយនិងកន្លែងច្របាច់ទឹកដោះតែមួយនោះពួកគេត្រូវបង់សាកាត់ដូចជាទ្រព្យរបស់មនុស្សតែម្នាក់។ ការរួមបញ្ចូលគ្នាក៏អនុវត្តចំពោះប្រាក់កាសផងដែរ។ (ជំពូកស្តីពីសាកាត់មាសនិងប្រាក់) ចំពោះមាស៖ កម្រិតកាតព្វកិច្ច (នីស្វប់) គឺ ២០ មីស្វកល់ (ប្រហែល ៨៥ ក្រាម) ចំពោះប្រាក់សុទ្ធគឺ ២០០ ឌៀរហាំ (ប្រហែល ៥៩៥ ក្រាម)។ កាតព្វកិច្ចសាកាត់គឺមួយភាគសែសិប (២,៥%) ហើយអ្វីដែលលើសពីនេះត្រូវគិតតាមសមាមាត្រ។ គ្មានកាតព្វកិច្ចសាកាត់លើគ្រឿងអលង្ការផ្ទាល់ខ្លួនដែលអនុញ្ញាតឡើយ។

ជំពូកស្តីពីសាកាត់លើផលដំណាំនិងផ្លែឈើ។

(ជំពូកស្តីពីផលដំណាំនិងផ្លែឈើ) កម្រិតនីស្វប់នៃផលដំណាំនិងផ្លែឈើគឺ ៥ អោវស៊ូកដែលស្មើនឹង ១.៦០០ រ៉ត់ល់នៃក្រុងបាកដាដ (ប្រហែល ៦៥៣ គីឡូក្រាម) ហើយលើសពីនេះត្រូវគិតតាមសមាមាត្រ។ ចំនួនដែលត្រូវបង់គឺមួយភាគដប់ (១០%) ប្រសិនបើស្រោចស្រពដោយធម្មជាតិគ្មានចំណាយដូចជាទឹកភ្លៀងនិងមួយភាគម្ភៃ (៥%) ប្រសិនបើស្រោចស្រពដោយកម្លាំងពលកម្មឬការចំណាយថ្លៃទឹក។ នេះអនុវត្តចំពោះតែស្បៀងអាហារចម្បងប៉ុណ្ណោះហើយក្នុងចំណោមផ្លែឈើគឺអនុវត្តលើផ្លែទំពាំងបាយជូរនិងផ្លែរលម៉ើ។ សាកាត់ត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចនៅពេលផ្លែឈើទុំល្អនិងគ្រាប់ធញ្ញជាតិរឹងមាំ។ (ជំពូកស្តីពីទំនិញជួញដូរ) ចំពោះទំនិញជួញដូរត្រូវបង់មួយភាគសែសិប (២,៥%) នៃតម្លៃសរុបដែលវាយតម្លៃនៅចុងឆ្នាំនៃដំណើរជុំ (ហាវល់)។

ជំពូកស្តីពីសាកាត់លើរ៉ែនិងកំណប់កប់ក្នុងដី (រីកាស)។

ជំពូកស្តីពីលក្ខខណ្ឌកាតព្វកិច្ចនៃសាកាត់។

(ជំពូកស្តីពីសាកាត់រ៉ែនិងកំណប់) ចំពោះរ៉ែមាសនិងប្រាក់ដែលជីកបានត្រូវបង់មួយភាគសែសិប (២,៥%) ភ្លាមៗនៅពេលយកបាន។ ចំណែកកំណប់កប់ក្នុងដីពីសម័យបុរាណ (រីកាស) ត្រូវបង់មួយភាគប្រាំ (២០%) ភ្លាមៗ។ (ជំពូកស្តីពីលក្ខខណ្ឌកាតព្វកិច្ចសាកាត់) លក្ខខណ្ឌកាតព្វកិច្ចនៃសាកាត់រួមមាន៖ ការកាន់សាសនាឥស្លាមមានសេរីភាពកម្មសិទ្ធិពេញលេញដល់កម្រិតកំណត់ (នីស្វប់) គ្រប់ខួបមួយឆ្នាំ (ហាវល់)—លើកលែងតែផលដំណាំផ្លែឈើរ៉ែនិងកំណប់បុរាណ—ហើយសត្វពាហន៖ត្រូវតែលែងឱ្យស៊ីស្មៅធម្មជាតិដោយមិនបាច់ទិញស្មៅ (សោម) និងមិនមែនជាសត្វប្រើប្រាស់ក្នុងកម្លាំងពលកម្ម។ (ជំពូកស្តីពីសាកាត់ហ្វីត្រ) សាកាត់ហ្វីត្រត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចនៅពេលថ្ងៃលិចនៅយប់បុណ្យអ៊ីដិលហ្វីត្រចំពោះបុគ្គលគ្រប់រូបដែលមានស្បៀងអាហារចម្បងនៃស្រុករបស់ខ្លួនចំនួនមួយស្វាអ៍—ដែលស្មើនឹងបួនមុទ្តដោយមួយមុទ្តស្មើនឹងមួយផោននិងមួយភាគបីផោននៃក្រុងបាកដាដ (សរុបប្រហែល ២,០៤ គីឡូក្រាម)—លើសពីសេចក្តីត្រូវការស្បៀងអាហារសម្រាប់ខ្លួនគាត់និងអ្នកដែលគាត់ត្រូវចិញ្ចឹមបីបាច់សម្រាប់យប់និងថ្ងៃបុណ្យអ៊ីដ។

ហើយគ្មានកាតព្វកិច្ចសាកាត់ហ្វីត្រលើអ្នកគ្មានជំនឿឡើយលើកលែងតែចំពោះសាច់ញាតិនិងទាសករជាមូស្លីមដែលគាត់ត្រូវចិញ្ចឹម។ (ជំពូកស្តីពីអ្នកមានសិទ្ធិទទួលសាកាត់) ចាំបាច់ត្រូវបែងចែកសាកាត់ដល់បណ្តាជំពូកដែលមានវត្តមានក្នុងចំណោមអ្នកមានសិទ្ធិទទួលទាំងប្រាំបីជំពូកដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ទានសាកាត់ទាំងឡាយគឺសម្រាប់ជនក្រីក្រ (ហ្វូការ៉ោះ) ជនទុគ៌ត (ម៉ាសាគីន) ក្រុមការងារប្រមូលសាកាត់ (អាមីលីន) អ្នកដែលត្រូវសម្រុះសម្រួលចិត្តគំនិត (មូអ៊ាល់ឡាហ្វះ) ការរំដោះទាសករ (រីកប់) ជនដែលមានបំណុលវ័ណ្ឌក (ហ្គារីមីន) លើមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ (ហ្វីសាប៊ីលីលឡាហ៍) និងអ្នកធ្វើដំណើរដាច់សោហ៊ុយ (អ៊ីព្នូស្វាប៊ីល)﴾ ហើយមិនត្រូវកាត់បន្ថយឱ្យតិចជាងបីនាក់ក្នុងមួយជំពូកដែលមានវត្តមានឡើយលើកលែងតែកម្មករប្រមូល។ សាកាត់មិនត្រូវប្រគល់ឱ្យ៖ អ្នកមានទ្រព្យឬមានសមត្ថភាពរកចំណូលបានទាសករអ្នកគ្មានជំនឿវង្សត្រកូលហាស៊ីមវង្សត្រកូលមុត្ត្វាលីពនិងអ្នកបម្រើរបស់ពួកគេព្រមទាំងអ្នកដែលអ្នកបង់សាកាត់មានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព (ណាហ៊្វាកកោះ) នោះឡើយ។

(ជំពូកស្តីពីទានស្ម័គ្រចិត្ត) ទានស្ម័គ្រចិត្ត (ស្វដាកកោះ) គឺជាស៊ុនណះដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។ ការផ្តល់ទានដោយសម្ងាត់ក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានដល់សាច់ញាតិជិតឆ្ងាយនិងអ្នកជិតខាងគឺប្រសើរបំផុតផ្ទុយពីសាកាត់កាតព្វកិច្ចដែលការបង្ហាញឱ្យគេឃើញជាការល្អដើម្បីកុំឱ្យមានការសង្ស័យ។ ត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ប្រសិនបើបុគ្គលនោះមានការអត់ធ្មត់ខ្ពស់និងមានជំនឿទុកចិត្តទាំងស្រុងលើអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ហើយកាន់តែសង្កត់ធ្ងន់ចំពោះអ្នកមានទ្រព្យធនក្នុងការជួយសង្គ្រោះជនទុគ៌តនូវអ្វីដែលលើសពីការផ្គត់ផ្គង់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)បួស (កីតាបអ៊ុស-ស្វយាម)។

(គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)បួស) ការបួសតាមភាសាមានន័យថាការទប់ចិត្តទប់កាយ។ លក្ខខណ្ឌកាតព្វកិច្ចនៃបួសមានបួនយ៉ាង៖ ការកាន់សាសនាឥស្លាមការពេញវ័យការមានសតិបញ្ញានិងការមានលទ្ធភាពកម្លាំងកាយ។ លក្ខខណ្ឌសុពលភាពនៃបួសរួមមាន៖ ការកាន់សាសនាឥស្លាមការមានសតិបញ្ញានិងភាពស្អាតបរិសុទ្ធពីឈាមរដូវនិងឈាមក្រោយសម្រាលពេញមួយថ្ងៃ។ ចាំបាច់ត្រូវទប់ស្កាត់មិនឱ្យមានការរួមដំណេកការចេញទឹកកាមដោយការប៉ះពាល់ការធ្វើឱ្យក្អួតដោយចេតនានិងការបញ្ជូលវត្ថុណាមួយចូលទៅក្នុងប្រហោងក្នុងរាងកាយដោយចេតនានិងដឹងខ្លួន។ ចាំបាច់ត្រូវមានចេតនា (នីយ៉ាត់)៖ ក្នុងបួសកាតព្វកិច្ចត្រូវតាំងចិត្តនៅពេលយប់មុនពេលហ្វាហ្សើរចូលចំណែកក្នុងបួសស៊ុនណះអាចតាំងចិត្តនៅពេលព្រឹកមុនពេលថ្ងៃជ្រេ (ហ្សាវាល) ដរាបណាមិនទាន់បានប្រព្រឹត្តអ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចបួស។

ត្រូវតាំងចេតនានៅពេលយប់រីឯបួសស៊ុនណះអាចតាំងចេតនាមុនថ្ងៃជ្រេ។ ជាស៊ុនណះឱ្យពន្លឿនការស្រាយបួសពន្យារពេលអាហារស៊ូហ៊ួរនិងចៀសវាងពាក្យសម្តីអសុរោះឥតប្រយោជន៍។ ថ្ងៃប្រាំមួយថ្ងៃត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យបួស៖ ថ្ងៃបុណ្យអ៊ីដទាំងពីរថ្ងៃតាសរីកទាំងបីនិងថ្ងៃសង្ស័យនៅចុងខែស្ហះពានដែលគ្មានទម្លាប់បួសពីមុនមក។ (ជំពូកស្តីពីការរួមដំណេកនៅពេលថ្ងៃខែរ៉ាម៉ាដាន) អ្នកណាដែលធ្វើឱ្យខូចបួសកាតព្វកិច្ចក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានដោយសារការរួមដំណេកដោយចេតនា—ដែលជាអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ—គេត្រូវតែសងទណ្ឌកម្មលើកលែងទោស (កាហ្វហ្វារ៉ោះ) ដោយការរំដោះទាសករមូស្លីមម្នាក់។

ប្រសិនបើគ្មានសមត្ថភាពរំដោះទាសករត្រូវបួសពីរសប្តាហ៍ពីរខែជាប់ៗគ្នា (៦០ ថ្ងៃ) ហើយបើគ្មានលទ្ធភាពទៀតត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រចំនួន ៦០ នាក់។ (ជំពូកស្តីពីបញ្ហាផ្សេងៗនៃបួស) អ្នកណាដែលបានទទួលមរណភាពដោយជាប់បំណុលបួសកាតព្វកិច្ចដែលខ្លួនមានលទ្ធភាពសងពីមុនត្រូវផ្តល់អាហារមួយមុទ្តដល់ជនក្រីក្រជំនួសគាត់ក្នុងមួយថ្ងៃៗ ហើយទស្សន៖ដែលប្រសើរបំផុតគឺអ្នកគ្រប់គ្រងមរតកអាចបួសជំនួសគាត់បានបើសិនជាចង់។ មនុស្សចាស់ជរាដែលគ្មានកម្លាំងអាចបួសបានអាចមិនបួសហើយត្រូវបង់ហ្វីឌយ៉ះហ៍មួយមុទ្តក្នុងមួយថ្ងៃ។ ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះនិងស្ត្រីបំបៅដោះកូនប្រសិនបើភ័យខ្លាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពខ្លួនឯងពួកនាងអាចមិនបួសហើយត្រូវបួសសងវិញដោយមិនបាច់បង់ហ្វីឌយ៉ះហ៍ទេប៉ុន្តែបើភ័យខ្លាចប៉ះពាល់ដល់កូនពួកនាងត្រូវបួសសងផងនិងបង់ហ្វីឌយ៉ះហ៍មួយមុទ្តក្នុងមួយថ្ងៃផង។ រីឯអ្នកជំងឺនិងអ្នកធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយអាចមិនបួសហើយត្រូវបួសសងវិញនៅពេលក្រោយ។

ជំពូកស្តីពីការបួសស៊ុនណះ (ស្វោមអាត-តាតាវវុអ៍)។

(ជំពូកស្តីពីការបួសស៊ុនណះ) ជាស៊ុនណះឱ្យបួសនៅថ្ងៃចន្ទនិងថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ថ្ងៃអារ៉ាហ្វាត (ទី ៩ ហ្សុលហ៊ីជ្ជះហ៍) សម្រាប់អ្នកមិនធ្វើហាជ្ជីថ្ងៃតាវរីយ៉ះ (ទី ៨) ថ្ងៃទី ១០ មុហារ៉ម (អាស្ហូរ៉ា) និងថ្ងៃទី ៩ (តាស៊ូអា) ថ្ងៃសកណ្តាលខែ (ទី ១៣, ១៤, ១៥ នៃខែចន្ទគតិ) ថ្ងៃចុងខែនិង ៦ ថ្ងៃនៃខែស្ហាវ៉ាល់។ ជាការម៉ាក្រូហ៍ក្នុងការបួសដាច់តែឯងនៅថ្ងៃសុក្រថ្ងៃសៅរ៍ឬថ្ងៃអាទិត្យដោយគ្មានមូលហេតុ។ (ជំពូកស្តីពីអៀកទីកាហ្វ) ការស្នាក់នៅស្មឹងស្មាធិ៍ក្នុងវិហារ (អៀកទីកាហ្វ) គឺជាស៊ុនណះដ៏ល្អ។ វាមិនត្រឹមត្រូវឡើយលើកលែងតែមានចេតនានៅក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម (ម៉ាស្ជិទ)។ ហើយវាត្រូវខូចដោយសារការរួមដំណេកនិងការចេញទឹកកាមដោយសារការប៉ះពាល់។