ការរំលឹកអំពីច្បាប់ឥស្លាមស្ហាហ្វីអ៊ី

(ជំពូកស្តីពីការលុបលាងបាបកម្មឃាតកម្ម) ចំពោះការសម្លាប់ជីវិតមនុស្សដែលការពារដោយច្បាប់ឃាតកត្រូវតែបង់សំណងកាហ្វហ្វារ៉ោះតាមលំដាប់៖ ការរំដោះទាសករមូស្លីមម្នាក់បើគ្មានសមត្ថភាពត្រូវបួសពីរខែជាប់ៗគ្នា (ដោយគ្មានការផ្តល់អាហារជំនួសឡើយ)។ (គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ទណ្ឌកម្ម - ជំពូកស្តីពីពួកបះបោរ) ពួកបះបោរប្រដាប់អាវុធ (ពូហ្កាត) ដែលមានកម្លាំងទ័ពមានការបកស្រាយខុសឆ្គងនិងមានមេដឹកនាំត្រូវប្រយុទ្ធប្រឆាំងបន្ទាប់ពីការដាស់តឿនព្រមានប៉ុន្តែអ្នកដែលរត់គេចខ្លួនមិនត្រូវដេញតាមសម្លាប់អ្នករបួសមិនត្រូវសម្លាប់អ្នកជាប់គុកមិនត្រូវប្រហារជីវិតនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេមិនត្រូវរឹបអូសជាទ្រព្យឈ្លានពានសង្គ្រាមឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីមេដឹកនាំកំពូល) លក្ខខណ្ឌនៃអ៊ីម៉ាំកំពូល (ខាលីហ្វះ) រួមមាន៖ ជាបុរសមានសេរីភាពមានវង្សត្រកូលគួរ៉ែស្ហជាអ្នកប្រាជ្ញអ៊ីចទីហាតមានភាពក្លាហានមានគតិបណ្ឌិតក្នុងការដឹកនាំនិងមានសុខភាពល្អបរិបូរណ៍ទាំងការស្តាប់ការមើលនិងការនិយាយស្តី។

ភាពជាអ្នកដឹកនាំត្រូវបង្កើតឡើងតាមរយ៖ការសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាព (ព៉ៃអាហ៍) ពីថ្នាក់ដឹកនាំដែលមានឥទ្ធិពលការផ្ទេរតំណែងពីមេដឹកនាំមុនក្រុមប្រឹក្សាស៊ូរ៉ាត់ឬការកាន់កាប់អំណាចជាក់ស្តែងដើម្បីមើលការខុសត្រូវលើប្រជាជនទាំងកិច្ចការសាសនានិងលោកិយ។ (ជំពូកស្តីពីការក្បត់សាសនា) ការក្បត់សាសនា (រីដដះ) គឺការកាត់ផ្តាច់សាសនាឥស្លាមដោយមូស្លីមពេញវ័យដឹងក្តីតាមរយ៖ចេតនាពាក្យសម្តីគ្មានជំនឿឬសកម្មភាពប្រមាថមើលងាយដូចជាការបោះគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានចូលទៅក្នុងភាពកខ្វក់ឬការប្រមាថមើលងាយព្យាការីណាម្នាក់។

គ្មានការចោទប្រកាន់លើគាត់ឡើយប្រសិនបើគាត់តាវបាត់កែខ្លួនហើយការតាវបាត់ត្រូវបានទទួលយកហើយចាំបាច់ត្រូវទាមទារឱ្យគាត់តាវបាត់ភ្លាមៗ បើគាត់បដិសេធគាត់ត្រូវប្រឈមនឹងការប្រហារជីវិត។ (ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មហ្ស៊ីណា) ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលធ្លាប់រៀបការស្របច្បាប់ពីមុន (មូហ្ស្វន់) គឺការគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់ (រ៉ាជម) ចំពោះការរួមភេទខុសច្បាប់ដោយគ្មានភាពស្រពិចស្រពិល។ ចំពោះអ្នកនៅលីវដែលមិនធ្លាប់រៀបការទណ្ឌកម្មគឺការវាយរំពាត់ ១០០ ខ្សែនិងការនិរទេសខ្លួនរយ៖ពេលមួយឆ្នាំ។ ចំពោះទាសករទណ្ឌកម្មត្រូវកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលគឺវាយ ៥០ ខ្សែ។

ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មការចោទប្រកាន់គេពីបទហ្ស៊ីណាដោយគ្មានសាក្សី (កាហ្សហ្វ)។

(ជំពូកស្តីពីការចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍) កាលណាបុគ្គលដឹងក្តីចោទប្រកាន់មូស្លីមបរិសុទ្ធពីបទហ្ស៊ីណាដោយគ្មានសាក្សីគ្រប់គ្រាន់ទណ្ឌកម្មគឺការវាយរំពាត់ ៨០ ខ្សែសម្រាប់មនុស្សសេរីនិង ៤០ ខ្សែសម្រាប់ទាសករដោយទោសនេះត្រូវរលត់ប្រសិនបើមានភស្តុតាងសាក្សី៤នាក់ឬជនរងគ្រោះលើកលែងទោសឱ្យឬមានការស្បថលីអាន។ (ជំពូកស្តីពីការសេពគ្រឿងស្រវឹង) អ្នកណាដែលសេពភេសជ្ជ៖ស្រវឹងដោយគ្មានការចាំបាច់ត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មវាយរំពាត់ ៤០ ខ្សែសម្រាប់មនុស្សសេរីហើយចៅក្រមអាចបង្កើនដល់ ៨០ ខ្សែជាទណ្ឌកម្មប្រដៅ (តាក់ហ្ស៊ៀរ) រីឯទាសករត្រូវទទួល ២០ ខ្សែ។

ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មអំពើលួចប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិ (សារីកោះ)។

(ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មអំពើលួច) ចោរពេញវ័យដឹងក្តីដែលលួចទ្រព្យសម្បត្តិមានតម្លៃយ៉ាងតិចមួយភាគបួនឌីណារមាស (ឬបីឌៀរហាំ) ចេញពីកន្លែងទុកដាក់សុវត្ថិភាពត្រឹមត្រូវដោយគ្មានចំណែកកម្មសិទ្ធិឬការសង្ស័យត្រូវកាត់ដៃស្តាំត្រឹមកដៃប្រសិនបើលួចលើកទីពីរត្រូវកាត់ជើងឆ្វេងលើកទីបីកាត់ដៃឆ្វេងលើកទីបួនកាត់ជើងស្តាំហើយប្រសិនបើនៅតែលួចទៀតត្រូវដាក់ទោសឃុំឃាំង។ (ជំពូកស្តីពីចោរប្លន់តាមផ្លូវ) ក្រុមចោរប្លន់ប្រដាប់អាវុធតាមផ្លូវដែលប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិដល់កម្រិតកំណត់ត្រូវកាត់ដៃស្តាំនិងជើងឆ្វេងខ្វែងគ្នាហើយបើប្រព្រឹត្តម្តងទៀតត្រូវកាត់ដៃឆ្វេងនិងជើងស្តាំ។

ប្រសិនបើចោរប្លន់បានសម្លាប់មនុស្សដោយចេតនាគេត្រូវតែប្រហារជីវិតជាកាតព្វកិច្ចប្រសិនបើទាំងសម្លាប់និងប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិគេត្រូវប្រហារជីវិតរួចចងព្យួរលើឈើឆ្កាងរយ៖ពេលបីថ្ងៃហើយប្រសិនបើគ្រាន់តែគំរាមកំហែងបំភិតបំភ័យអ្នកដំណើរដោយមិនបានប្លន់ទ្រព្យឬសម្លាប់មនុស្សគេត្រូវនិរទេសនិងឃុំខ្លួន។ ប្រសិនបើពួកគេតាវបាត់កែខ្លួនមុនពេលចាប់ខ្លួនបានទោសព្រហ្មទណ្ឌត្រូវរលត់ប៉ុន្តែសិទ្ធិឯកជនត្រូវសងម្ចាស់ដើមវិញ។ (ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មអប់រំប្រដៅ) ទណ្ឌកម្មអប់រំប្រដៅ (តាក់ហ្ស៊ៀរ) ត្រូវអនុវត្តលើរាល់អំពើល្មើសណាដែលគ្មានទោសកំណត់ជាក់លាក់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) ហើយមិនត្រូវឱ្យស្មើឬលើសទោសកម្រិតទាបបំផុតនៃទណ្ឌកម្មច្បាប់ឡើយ។

ជំពូកស្តីពីការការពារខ្លួនពីជនឈ្លានពាន (ស្វាអ៊ីល)។

ជំពូកស្តីពីការទទួលខុសត្រូវលើការខូចខាតបង្កឡើងដោយសត្វពាហន៖។

(ជំពូកស្តីពីការការពារខ្លួន) ជនឈ្លានពាន (ស្វាអ៊ីល) ត្រូវតែរារាំងដោយមធ្យោបាយស្រាលបំផុតជាមុនទោះបីជាការការពារទ្រព្យសម្បត្តិក៏ដោយ។ ការការពារកិត្តិយសនិងការពារអាយុជីវិតគឺជាកាតព្វកិច្ចដាច់ខាតហើយប្រសិនបើការការពារខ្លួនបណ្តាលឱ្យជនឈ្លានពានស្លាប់នោះគ្មានទោសគីស្វាសឬសំណងឈាមឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីការទទួលខុសត្រូវលើសត្វ) អ្នកណានៅជាមួយសត្វពាហន៖ត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការខូចខាតដែលសត្វបង្កឡើងប៉ុន្តែបើសត្វនៅតែឯងការទទួលខុសត្រូវគឺអនុវត្តតែពេលយប់ប៉ុណ្ណោះប្រសិនបើម្ចាស់ធ្វេសប្រហែស។ (ជំពូកស្តីពីការលួចមើលផ្ទះ) ម្ចាស់ផ្ទះមានសិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការយកគ្រួសតូចគប់ភ្នែកអ្នកដែលលួចមើលកេរ្តិ៍ខ្មាសតាមប្រហោងទ្វារចូលក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត។

ជំពូកស្តីពីការកាត់ស្បែកចុងលិង្គ (ឃីតាន)។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សង្គ្រាមជីហាតលើមាគ៌ាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) (កីតាបអ៊ុល-ជីហាត)។

(ជំពូកស្តីពីការកាត់ស្បែកឃីតាន) ការកាត់ស្បែកចុងលិង្គ (ឃីតាន) គឺជាកាតព្វកិច្ចនៅពេលពេញវ័យហើយជាស៊ុនណះនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរបន្ទាប់ពីសម្រាលកូនហើយប្រសិនបើកុមារខ្សោយត្រូវពន្យារពេលរហូតដល់មានកម្លាំងរឹងមាំ។ (គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ជីហាត) ជីហាតការពារសាសនាគឺជាកាតព្វកិច្ចរួម (ហ្វើរឌូគីហ្វាយ៉ះ) យ៉ាងហោចណាស់ម្តងក្នុងមួយឆ្នាំ។ វាជាកាតព្វកិច្ចលើបុរសមូស្លីមសេរីពេញវ័យដឹងក្តីមានភ្នែកមើលឃើញនិងមានសមត្ថភាព។ ស្ត្រីនិងកុមារនៃសត្រូវដែលចាប់បានក្នុងសមរភូមិត្រូវចាត់ទុកជាឈ្លើយសង្គ្រាម។ ចំពោះអ្នកទោសបុរសពេញវ័យមេដឹកនាំកំពូលជ្រើសរើសរវាងការប្រហារជីវិតការធ្វើជាទាសករការដោះលែងជាថ្នូរនឹងសំណងឬការដោះលែងដោយឥតលក្ខខណ្ឌ។ អ្នកណាដែលចូលសាសនាឥស្លាមមុនពេលត្រូវចាប់ខ្លួនគេបានការពារជីវិតទ្រព្យសម្បត្តិនិងកូនតូចៗរបស់ខ្លួន។

លើកលែងតែប្រពន្ធរបស់គាត់។ កុមារតូចដែលត្រូវចាប់ខ្លួនត្រូវកាត់ក្តីថាជាមូស្លីមប្រសិនបើចាប់បានដោយគ្មានឪពុកម្តាយឬរើសបានក្នុងដែនដីឥស្លាមឬឪពុកម្តាយណាម្នាក់ជាមូស្លីម។ (ជំពូកស្តីពីការរត់ចោលសមរភូមិ) ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតក្នុងការរត់គេចចេញពីសមរភូមិប្រយុទ្ធលើកលែងតែកម្លាំងសត្រូវច្រើនលើសលប់លើសពីពីរដងឬជាយុទ្ធសាស្ត្រដកថយដើម្បីប្រមូលកម្លាំងវាយបកឡើងវិញ។ អនុញ្ញាតឱ្យបំផ្លាញបន្ទាយនិងដើមឈើរបស់សត្រូវប៉ុន្តែមិនត្រូវសម្លាប់សត្វពាហន៖ឡើយលើកលែងតែមានការចាំបាច់។

ជំពូកស្តីពីការផ្តល់សិទ្ធិជ្រកកោនសុវត្ថិភាពដល់សត្រូវ (អាម៉ាន)។

(ជំពូកស្តីពីការផ្តល់សុវត្ថិភាពអាម៉ាន) ការផ្តល់ការការពារសុវត្ថិភាព (អាម៉ាន) ដល់សត្រូវឬក្រុមមនុស្សមានកំណត់គឺមានសុពលភាពចេញពីមូស្លីមសេរីពេញវ័យដឹងក្តីគ្រប់រូបតាមរយ៖ពាក្យសម្តីណាដែលបញ្ជាក់ពីសុវត្ថិភាពដោយមានរយ៖ពេលមិនលើសពីបួនខែ។ ការធ្វើចំណាកស្រុក (ហ៊ីចរ៉ោះ) ចេញពីដែនដីអ្នកគ្មានជំនឿគឺជាកាតព្វកិច្ចដាច់ខាតចំពោះមូស្លីមណាដែលមិនអាចប្រតិបត្តិសាសនារបស់ខ្លួនដោយចំហបាន។ (ជំពូកស្តីពីបញ្ហាផ្សេងៗនៃជីហាត) ប្រសិនបើជនសត្រូវនាំផ្លូវទ័ពមូស្លីមទៅកាន់បន្ទាយដោយមានលក្ខខណ្ឌសុំទាសីម្នាក់ហើយបន្ទាយនោះត្រូវបានវាយយកបាននោះលក្ខខណ្ឌរបស់គាត់ត្រូវតែបំពេញជូន។ ការព្រមព្រៀងទទួលយកសេចក្តីសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតហើយអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវសម្រេចតាមផលប្រយោជន៍ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃសាសនាឥស្លាម។

(ជំពូកស្តីពីពន្ធជីស៊យ៉ះ) កិច្ចសន្យាពន្ធជីស៊យ៉ះត្រូវធ្វើឡើងជាមួយបុរសសេរីពេញវ័យដឹងក្តីក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកមានគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) (ជីហ្វនិងគ្រិស្ត) និងអ្នកគោរពភ្លើងម៉ាជូស៊ី។ កម្រិតអប្បបរមាគឺមាសមួយឌីណារក្នុងមួយឆ្នាំសម្រាប់មនុស្សម្នាក់។ ការប្រមូលពន្ធត្រូវធ្វើឡើងដោយសុភាពរាបសារដូចបំណុលទូទៅដែរ។ ប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ចូលសាសនាឥស្លាមឬឆ្កួតក្នុងកំឡុងឆ្នាំត្រូវគិតពន្ធតាមសមាមាត្រកាលកន្លងទៅ។ ពួកគេត្រូវគោរពច្បាប់សាធារណ៖នៃសាសនាឥស្លាម៖ មិនសាងសង់ផ្ទះខ្ពស់ជាងផ្ទះមូស្លីមជិះសត្វធម្មតាដោយមិនជិះសេះសឹកពាក់ខ្សែក្រវាត់សម្គាល់ (ហ្ស៊ុណ្ណារ) និងមិនត្រូវបង្ហាញអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ស្រាសាច់ជ្រូកឈើឆ្កាង) ជាសាធារណ៖ឡើយ។

ពួកគេត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរស់នៅអចិន្ត្រៃយ៍ក្នុងតំបន់ហ៊ីចាហ្សនិងហាមចូលវិហារឥស្លាមដោយគ្មានការអនុញ្ញាត។ (ជំពូកស្តីពីបទឈប់បាញ់) មេដឹកនាំកំពូលឬតំណាងរបស់គាត់អាចចុះកិច្ចព្រមព្រៀងបទឈប់បាញ់ (ហ៊ូដណះ) ជាមួយសត្រូវដើម្បីផលប្រយោជន៍សាធារណ៖រហូតដល់បួនខែនៅពេលមានកម្លាំងខ្លាំងឬរហូតដល់ដប់ឆ្នាំនៅពេលទ័ពមូស្លីមចុះខ្សោយប៉ុន្តែមិនត្រូវបង់ប្រាក់ឱ្យសត្រូវឡើយលើកលែងតែមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត។ ត្រូវគោរពតាមលក្ខខណ្ឌសន្ធិសញ្ញារហូតដល់សត្រូវបំពានវាហើយប្រសិនបើសង្ស័យថាមានការក្បត់ត្រូវជូនដំណឹងប្រកាសលុបចោលសន្ធិសញ្ញាជាផ្លូវការ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការបរបាញ់សត្វនិងការកាប់សត្តឃាត (កីតាបអ៊ុស-ស្វយទិវ៉ាឌ-ហ្សាព៉ាអ៊ិហ)។