សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោកស្រី អ៊ុម្មុ អាត៊ីយ្យះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចូលទៅជួបលោកស្រី អាយស្ហះ ហើយមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើមានអ្វី(សម្រាប់បរិភោគ)នៅទីនេះដែរឬទេ?»។ លោកស្រី អាយស្ហះ បានឆ្លើយថា៖ «គ្មានអ្វីទេ ក្រៅតែពីសាច់ចៀមបន្តិចបន្តួចដែល នូសៃបះ (អ៊ុម្មុ អាត៊ីយ្យះ) បានផ្ញើមកពីសត្វចៀមដែលលោកធ្លាប់បានផ្ញើទៅឲ្យនាងជាទាននោះទេ»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ វាបានទៅដល់គោលដៅរបស់វាហើយ (ពោលគឺ វាលែងជាទានទៀតហើយ ប៉ុន្តែបានក្លាយជាអំណោយដ៏អនុញ្ញាតសម្រាប់ពួកយើង)»។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងរឿងរ៉ាវរបស់ បារីរ៉ោះ មានច្បាប់គំរូបីប្រការ៖ ប្រការមួយគឺនាងត្រូវបានដោះលែងឲ្យមានសេរីភាព ហើយត្រូវបានផ្ដល់សិទ្ធិជ្រើសរើសចំពោះប្ដីរបស់នាង ហើយព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «សិទ្ធិមរតកអាណាព្យាបាលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដែលបានដោះលែង»។ ថ្ងៃមួយ ព្យាការីបានចូលមកក្នុងផ្ទះ ខណៈដែលឆ្នាំងមួយកំពុងពុះសាច់ ប៉ុន្តែគេបែរជាលើកនំប៉័ងនិងគ្រឿងផ្ទាប់ធម្មតាក្នុងផ្ទះមកជូនលោកទៅវិញ។ លោកក៏មានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើខ្ញុំមិនបានឃើញឆ្នាំងមួយមានសាច់កំពុងពុះទេឬ?»។ ពួកគេបានជម្រាបថា៖ «ពិតមែនហើយ ប៉ុន្តែសាច់នោះជាទានដែលគេបានធ្វើឲ្យទៅ បារីរ៉ោះ ហើយលោកមិនសោយទាននោះឡើយ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាជាទានសម្រាប់នាង ប៉ុន្តែជាអំណោយសម្រាប់ពួកយើង»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានប្រទះឃើញសត្វចៀមងាប់មួយក្បាល ដែលធ្លាប់ត្រូវបានគេផ្ដល់ជាទានដល់ស្រីបម្រើម្នាក់របស់លោកស្រី ម៉ៃមូណះ (ដែលជាភរិយារបស់ព្យាការី)។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកមិនយកស្បែករបស់វាទៅកែច្នៃប្រើប្រាស់?»។ ពួកគេបានជម្រាបថា៖ «វាជាសត្វងាប់ដោយខ្លួនឯង (មិនបានកាត់ក)»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការពិត អ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់នោះ គឺគ្រាន់តែការបរិភោគសាច់របស់វាតែប៉ុណ្ណោះ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចាត់ លោក មូអាហ្ស ឲ្យទៅកាន់ស្រុកយ៉េមែន ហើយលោកបានផ្ដាំផ្ញើថា៖ «ចូរអ្នកអំពាវនាវពួកគេឲ្យទទួលស្គាល់ថា គ្មានព្រះឯណាពិតប្រាកដក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយខ្ញុំជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើពួកគេស្ដាប់បង្គាប់តាមការនោះហើយ ចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេនូវការថ្វាយបង្គំព្រះចំនួន ៥ ពេលក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់។ ប្រសិនបើពួកគេស្ដាប់បង្គាប់តាមការនោះហើយ ចូរប្រាប់ពួកគេឲ្យដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេនូវការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដែលត្រូវប្រមូលយកពីអ្នកមានក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយបែងចែកត្រឡប់ទៅឲ្យអ្នកក្រខ្សត់ក្នុងចំណោមពួកគេវិញ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អោវហ្វា បានរៀបរាប់ថា៖ កាលណាមានបុរសណាម្នាក់យកទានរបស់ខ្លួនមកជូនព្យាការី លោកតែងតែបួងសួងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់ប្រទានពរជ័យដល់រូបគេផងចុះ»។ លុះឪពុករបស់ខ្ញុំបានយកទានរបស់គាត់មកជូនលោក លោកក៏បានបួងសួងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! សូមទ្រង់ប្រទានពរជ័យដល់វង្សត្រកូល អាប៊ូ អោវហ្វា ផងចុះ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានរំឭកពីរឿងរ៉ាវរបស់បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលបានសុំខ្ចីប្រាក់ចំនួន ១.០០០ ឌីណា (កាក់មាស) ពីបុរសម្នាក់ទៀត ហើយបានសុំឲ្យព្រះជាម្ចាស់ធ្វើជាសាក្សីនិងជាអ្នកធានា។ បន្ទាប់មក គាត់បានចេញដំណើរឆ្លងកាត់សមុទ្រ ហើយនៅពេលដល់ថ្ងៃកំណត់សង គាត់រកទូកជិះត្រឡប់មកវិញមិនបាន គាត់ក៏បានយកកំណាត់ឈើមួយដុំមកចោះប្រហោង ដាក់កាក់មាសទាំង ១.០០០ ឌីណា និងសំបុត្រមួយច្បាប់ចូលក្នុងនោះ រួចបួងសួងសុំឲ្យព្រះជាម្ចាស់ជួយនាំយកទៅឲ្យម្ចាស់បំណុល ហើយទម្លាក់កំណាត់ឈើនោះចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ រីឯម្ចាស់បំណុលបានចេញទៅមាត់សមុទ្រដើម្បីរង់ចាំមើលទូក ស្រាប់តែប្រទះឃើញកំណាត់ឈើនោះ ក៏រើសយកមកធ្វើជាអុសដុត ហើយនៅពេលពុះឈើ ក៏បានប្រទះឃើញកាក់មាសនិងសំបុត្រនោះ។ ក្រោយមក បុរសជាកូនបំណុលបានធ្វើដំណើរមកដល់ ដោយនាំយកកាក់មាស ១.០០០ ឌីណា មកសងម្ដងទៀត ព្រោះខ្លាចក្រែងកំណាត់ឈើនោះទៅមិនដល់ ប៉ុន្តែម្ចាស់បំណុលបានប្រាប់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានទូទាត់សងបំណុលជំនួសគាត់តាមរយៈកំណាត់ឈើនោះរួចរាល់ហើយ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ការខូចខាតឬគ្រោះថ្នាក់ដែលបង្កឡើងដោយសត្វពាហនៈ គឺមិនមានសំណងទេ (បើគ្មានការធ្វេសប្រហែសពីម្ចាស់) គ្រោះថ្នាក់ធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្ដូង គឺមិនមានសំណងទេ គ្រោះថ្នាក់នៅក្នុងអណ្ដូងរ៉ែ គឺមិនមានសំណងទេ ហើយចំពោះកំណប់ទ្រព្យបុរាណដែលកប់ទុកក្នុងដី (រីកាស) គឺត្រូវបង់ទានកាតព្វកិច្ចចំនួនមួយភាគប្រាំ (២០%)»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូម៉ៃដ អាស-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានតែងតាំងបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ អាល់-អាហ្សដ៍ ដែលមានឈ្មោះថា អ៊ីប៊ីន អាល់-លុតប៊ីយ៉ះ ឲ្យទទួលបន្ទុកប្រមូលទានកាតព្វកិច្ច។ នៅពេលគាត់ត្រឡប់មកវិញ គាត់បាននិយាយថា៖ «នេះជាចំណែករបស់លោក ហើយចំណែកនេះជាអំណោយដែលគេបានជូនខ្ញុំ»។ ភ្លាមនោះ ព្យាការីបានឡើងឈរលើវេទិកាទេសនា (មិនបារ) រួចថ្លែងសរសើរនិងលើកតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់មកលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះភ្នាក់ងារប្រមូលទាន ដែលយើងបានចាត់ឲ្យទៅបំពេញភារកិច្ច ហើយពេលត្រឡប់មកវិញបែរជានិយាយថា៖ “នេះជារបស់លោក ហើយនេះជារបស់ខ្ញុំដែលគេជូនជាអំណោយ”? ចុះហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនអង្គុយនៅផ្ទះឪពុកឬម្ដាយរបស់គាត់ ដើម្បីមើលថាតើមាននរណាយកអំណោយមកជូនគាត់ឬអត់? ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកយកអ្វីមួយដោយទុច្ចរិតឡើយ លើកលែងតែនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ គេនឹងត្រូវមកបង្ហាញខ្លួនទាំងលីវត្ថុនោះនៅលើករបស់គេ ប្រសិនបើជាសត្វអូដ្ឋ វានឹងស្រែករោទ៍ ប្រសិនបើជាសត្វគោ វានឹងស្រែកគង ឬប្រសិនបើជាសត្វពពែ វានឹងស្រែកយំ!»។ បន្ទាប់មក លោកបានលើកដៃទាំងពីរឡើង រហូតទាល់តែពួកយើងមើលឃើញសាច់ក្លៀកពណ៌សរបស់លោក ហើយលោកមានប្រសាសន៍បញ្ជាក់ ៣ ដងថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់! តើទូលបង្គំបាននាំសាររួចហើយឬនៅ?»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សមួយក្រុមមកពីកុលសម្ព័ន្ធ អ៊ុកល់ ឬ អ៊ុរ៉ៃនះ បានមកកាន់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ ហើយអាកាសធាតុនៃទីក្រុងមិនត្រូវនឹងសុខភាពរបស់ពួកគេឡើយ (ធ្វើឲ្យពួកគេធ្លាក់ខ្លួនឈឺ)។ ព្យាការីក៏បានបង្គាប់ឲ្យពួកគេចេញទៅកាន់ហ្វូងសត្វអូដ្ឋនៃទានកាតព្វកិច្ច ហើយឲ្យផឹកទឹកដោះនិងទឹកនោមរបស់វា (ធ្វើជាឱសថព្យាបាល)។ ពួកគេក៏បានចេញទៅ ហើយនៅពេលពួកគេបានជាសះស្បើយពីជំងឺ ពួកគេបែរជាសម្លាប់អ្នកគង្វាលអូដ្ឋរបស់ព្យាការី លួចយកហ្វូងសត្វអូដ្ឋទៅបាត់ ហើយក្បត់ចាកចេញពីសាសនាអ៊ីស្លាម។ ដំណឹងនេះបានមកដល់ព្យាការីនៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ លោកក៏បានចាត់កងទ័ពឲ្យតាមចាប់ពួកគេ ហើយនៅពេលថ្ងៃត្រង់ គេក៏បានចាប់ខ្លួនពួកគេយកមកវិញ។ ព្យាការីក៏បានបញ្ជាឲ្យកាត់ដៃនិងជើងរបស់ពួកគេ (ដោយទណ្ឌកម្មស្មើនឹងអំពើឃោរឃៅដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត) យកដែកដុតក្ដៅឆ្កៀលភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយយកពួកគេទៅទម្លាក់ចោលនៅលើវាលថ្មខ្មៅ (អាល់-ហារ៉ោះ) ដោយពួកគេស្រែកសុំទឹកផឹក ប៉ុន្តែគ្មាននរណាផ្ដល់ទឹកឲ្យពួកគេឡើយ រហូតទាល់តែពួកគេស្លាប់បាត់បង់ជីវិតអស់ទៅ។ អាប៊ូ ក៊ីឡាបះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើឃាតកម្ម ចោរកម្ម ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងបង្កចលាចលវិនាសកម្មនៅលើផែនដី។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំបាននាំយក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ത്വល់ហះ ទៅជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យលោកទំពាផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) បញ្ចុកដល់ទារកទើបនឹងកើត (ពិធីតះហ៍នីក) ស្រាប់តែខ្ញុំបានប្រទះឃើញនៅក្នុងដៃរបស់លោកមានកាន់ដែកដាប់សម្គាល់ ដោយលោកកំពុងតែដាប់ត្រាសម្គាល់លើសត្វអូដ្ឋនៃទានកាតព្វកិច្ច។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចនូវការធ្វើទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាក (ប្រហែលមួយល្អីតូច) នៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី លើអ្នកបម្រើនិងអ្នកមានសេរីភាព ប្រុសនិងស្រី ក្មេងនិងចាស់ ក្នុងចំណោមអ្នកកាន់សាសនាអ៊ីស្លាមទាំងអស់ ហើយលោកបានបង្គាប់ឲ្យផ្ដល់ទាននោះមុនពេលមនុស្សម្នាចេញទៅថ្វាយបង្គំព្រះ (នៃពិធីបុណ្យអ៊ីដ)។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ កាលពីសម័យកាលរបស់ព្យាការី ពួកយើងធ្លាប់បានផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃអាហារ ឬមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី ឬមួយសាកនៃទំពាំងបាយជូរក្រៀម។ លុះដល់សម័យកាលដែល មូអាវីយ៉ះ បានមកដល់ ហើយស្រូវសាលីគុណភាពល្អពីស្រុកស្ហាមសម្បូរបែប គាត់ក៏បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំយល់ឃើញថាមួយមុដ (មួយក្ដាប់ដៃពីរផ្គុំ) នៃស្រូវសាលីនេះ ស្មើនឹងពីរមុដនៃរបស់ដទៃទៀត»។ អាប៊ូ សាអ៊ីដ បានបញ្ជាក់ថា៖ «រីឯរូបខ្ញុំវិញ នៅតែបន្តផ្ដល់ទានដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់បានផ្ដល់ពីមុនមកដដែល»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចនូវការធ្វើទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី លើមនុស្សគ្រប់រូបដែលមានសេរីភាពឬជាអ្នកបម្រើ ជាបុរសឬជាស្ត្រី ក្នុងចំណោមអ្នកកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ កាលពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយពួកយើង ពួកយើងធ្លាប់បានផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) សម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប ទាំងក្មេងទាំងចាស់ អ្នកមានសេរីភាពឬអ្នកបម្រើ ចំនួនមួយសាកនៃអាហារ ឬមួយសាកនៃដុំទឹកដោះគោជូរស្ងួត (អាគីត) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី ឬមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃទំពាំងបាយជូរក្រៀម។ ពួកយើងបានបន្តធ្វើបែបនេះរហូតដល់ មូអាវីយ៉ះ បានមកដល់ ហើយបានលើកឡើងអំពីស្រូវសាលី ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែបន្តផ្ដល់ទានដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់បានផ្ដល់តាំងពីដើមមកដដែល។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានបង្គាប់ឲ្យផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ឲ្យរួចរាល់ មុនពេលមនុស្សម្នាចេញទៅថ្វាយបង្គំព្រះ (នៃពិធីបុណ្យអ៊ីដ)។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ នៅសម័យកាលរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅថ្ងៃបុណ្យបញ្ចប់ការតមអាហារ ពួកយើងធ្លាប់បានផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃអាហារ។ ហើយលោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ បានបញ្ជាក់ថា៖ «អាហាររបស់ពួកយើងនៅពេលនោះ គឺស្រូវបាលី ទំពាំងបាយជូរក្រៀម ដុំទឹកដោះគោជូរស្ងួត (អាគីត) និងផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ)»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សម្នានៅសម័យកាលរបស់ព្យាការី ធ្លាប់បានផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃស្រូវបាលី ឬផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬស្រូវសាលីគ្មានសំបក (ស៊ុលត៍) ឬទំពាំងបាយជូរក្រៀម។ លុះដល់សម័យកាលរបស់លោក អ៊ូម៉ើរ នៅពេលដែលស្រូវសាលីសម្បូរបែប លោក អ៊ូម៉ើរ ក៏បានកំណត់ថា ស្រូវសាលីកន្លះសាក (ពីរមុដ) ស្មើនឹងមួយសាកនៃរបស់ទាំងនោះ។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់បានផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃអាហារ ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី ឬមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃដុំទឹកដោះគោជូរស្ងួត (អាគីត) ឬមួយសាកនៃទំពាំងបាយជូរក្រៀម។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យផ្ដល់ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ (ទានហ្វីតើរ) ចំនួនមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី។ លោក អាប់ឌុលឡោះ (អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ក្រោយមក មនុស្សម្នាបានកំណត់យកស្រូវសាលីចំនួនពីរមុដ (កន្លះសាក) មកជំនួសឲ្យស្មើនឹងបរិមាណនោះ។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានកំណត់កាតព្វកិច្ចនូវការធ្វើទាននៃខែរ៉ាម៉ាឌន (ទានបញ្ចប់ការតមអាហារ) លើបុរសនិងស្ត្រី អ្នកមានសេរីភាពនិងអ្នកបម្រើ ចំនួនមួយសាកនៃផ្លែចាលម៉ា (ផ្លែល្មើ) ឬមួយសាកនៃស្រូវបាលី។ ក្រោយមក មនុស្សម្នាបានចាត់ទុកស្រូវសាលីកន្លះសាកថាមានតម្លៃស្មើនឹងបរិមាណនោះ។