សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តប បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្លាប់បានប្រគល់អំណោយដល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានជម្រាបលោកថា៖ «សូមលោកយកវាទៅប្រគល់ជូនអ្នកណាដែលក្រីក្រ និងខ្វះខាតជាងខ្ញុំចុះ»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរអ្នកទទួលយកវាចុះ! កាលណាមានទ្រព្យសម្បត្តិណាមួយបានមកដល់ដៃអ្នក ដោយអ្នកមិនបានទន្ទឹងរង់ចាំដោយលោភលន់ និងមិនបានដើរសុំគេនោះ ចូរទទួលយកវាចុះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាមិនបានមកដល់ទេ ចូរកុំបណ្ដោយឲ្យចិត្តរបស់អ្នករត់តាមចង់បានវាឲ្យសោះ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុរសម្នាក់នៅតែបន្តដើរសុំទានពីមនុស្សទាំងឡាយ រហូតទាល់តែគាត់មកដល់នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ដោយគ្មានសាច់សូម្បីតែមួយដុំនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ឡើយ»។ ហើយលោកមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ព្រះអាទិត្យនឹងខិតចូលមកជិតមនុស្សលោកយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ញើសហូរស្រោចឡើងដល់ពាក់កណ្ដាលត្រចៀក។ នៅក្នុងខណៈដែលពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកវេទនានោះ ពួកគេនឹងរត់ទៅសុំជំនួយអន្តរាគមន៍ពីលោក អាដាំ បន្ទាប់មកពីលោក មូសា និងបន្ទាប់មកពីលោក មូហាំម៉ាត់»។ ហើយលោក មូហាំម៉ាត់ នឹងជួយអន្តរាគមន៍សុំឲ្យមានការកាត់សេចក្ដីក្នុងចំណោមមនុស្សលោក លោកនឹងដើរទៅមុខរហូតដល់ចាប់កងទ្វារនៃឋានសួគ៌ ហើយនៅថ្ងៃនោះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកតម្កើងលោកឲ្យគង់នៅឋានៈដ៏គួរជាទីសរសើរតម្កើង (ម៉ាកកម៉ាន ម៉ះម៉ូដា) ដែលមនុស្សលោកទាំងអស់នៅក្នុងទីប្រជុំនោះ នឹងពោលពាក្យសរសើរតម្កើងចំពោះព្រះជាម្ចាស់»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុរសម្នាក់នៅតែបន្តដើរសុំទានពីមនុស្សទាំងឡាយ រហូតទាល់តែគាត់មកដល់នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ដោយគ្មានសាច់សូម្បីតែមួយដុំនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ឡើយ»។ ហើយលោកមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ព្រះអាទិត្យនឹងខិតចូលមកជិតមនុស្សលោកយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ញើសហូរស្រោចឡើងដល់ពាក់កណ្ដាលត្រចៀក។ នៅក្នុងខណៈដែលពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកវេទនានោះ ពួកគេនឹងរត់ទៅសុំជំនួយអន្តរាគមន៍ពីលោក អាដាំ បន្ទាប់មកពីលោក មូសា និងបន្ទាប់មកពីលោក មូហាំម៉ាត់»។ ហើយលោក មូហាំម៉ាត់ នឹងជួយអន្តរាគមន៍សុំឲ្យមានការកាត់សេចក្ដីក្នុងចំណោមមនុស្សលោក លោកនឹងដើរទៅមុខរហូតដល់ចាប់កងទ្វារនៃឋានសួគ៌ ហើយនៅថ្ងៃនោះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកតម្កើងលោកឲ្យគង់នៅឋានៈដ៏គួរជាទីសរសើរតម្កើង (ម៉ាកកម៉ាន ម៉ះម៉ូដា) ដែលមនុស្សលោកទាំងអស់នៅក្នុងទីប្រជុំនោះ នឹងពោលពាក្យសរសើរតម្កើងចំពោះព្រះជាម្ចាស់»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនក្រីក្រពិតប្រាកដ មិនមែនជាអ្នកដែលដើរសុំគេមួយម៉ាត់ពីរម៉ាត់ ហើយត្រឡប់ទៅវិញនោះឡើយ ប៉ុន្តែជនក្រីក្រពិតប្រាកដ គឺបុគ្គលដែលគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត ប៉ុន្តែគាត់មានចិត្តអៀនខ្មាស ឬមិនព្រមដើរសុំទានគេដោយទទូចឡើយ»។

លោក អាស-ស៊ូអ៍ប៊ី បានរៀបរាប់ពីស្មៀនរបស់លោក អាល់-មូហ្គីរ៉ះ អ៊ីប៊ីន ស៊ូអ៍បះ ថា៖ លោក មូអាវីយ៉ះ បានសរសេរសំបុត្រទៅកាន់លោក អាល់-មូហ្គីរ៉ះ ថា៖ «ចូរសរសេរផ្ញើមកខ្ញុំនូវអ្វីដែលលោកបានឮដោយផ្ទាល់ពីព្យាការី»។ លោក អាល់-មូហ្គីរ៉ះ ក៏បានសរសេរតបវិញថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្អប់ខ្ពើមប្រការបីយ៉ាងសម្រាប់ពួកអ្នក គឺ៖ ទីមួយ ការនិយាយចចាមអារ៉ាមឥតប្រយោជន៍ (ឮគេថាតៗគ្នា) ទីពីរ ការខ្ជះខ្ជាយបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិ និងទីបី ការសួរដេញដោលច្រើនហួសហេតុ ឬការដើរសុំទានគេដោយឥតអៀនខ្មាស»។

លោក សាអ៍ដ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី វ៉ាក់ក៉ស បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានចែករំលែកទ្រព្យមួយចំនួនដល់ក្រុមមនុស្សមួយក្រុម នៅក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយជាមួយពួកគេ។ ប៉ុន្តែលោកមិនបានផ្ដល់អ្វីសោះដល់បុរសម្នាក់ ដែលខ្ញុំចាត់ទុកថាជាមនុស្សល្អជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេ។ ខ្ញុំក៏បានដើរទៅជិតអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្សឹបសួរលោកថា៖ «តើហេតុអ្វីបានជាលោកមិនផ្ដល់ដល់បុគ្គលនោះ? ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំពិតជាយល់ឃើញថាគាត់គឺជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍កែតម្រូវថា៖ «ឬគ្រាន់តែជាអ្នកកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម (មូស្លីម)?»។ ខ្ញុំបាននៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែដោយសារខ្ញុំដឹងច្បាស់ពីចរិតល្អរបស់គាត់ ខ្ញុំក៏ទ្រាំមិនបានហើយសួរដដែលជាលើកទីពីរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនផ្ដល់ដល់គាត់? ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំពិតជាយល់ឃើញថាគាត់គឺជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ»។ ព្យាការីនៅតែមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឬគ្រាន់តែជាមូស្លីម?»។ ខ្ញុំនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះទៀត ហើយក៏សួរដដែលជាលើកទីបី។ ព្យាការីក៏នៅតែមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឬគ្រាន់តែជាមូស្លីម?»។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានមានប្រសាសន៍ពន្យល់ថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំផ្ដល់ទ្រព្យដល់បុរសម្នាក់ ខណៈដែលបុរសម្នាក់ទៀតជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្តរបស់ខ្ញុំជាងគាត់ទៅទៀត គឺដោយសារតែខ្ញុំព្រួយបារម្ភខ្លាចក្រែងបុរសនោះ (ក្បត់សាសនាដោយសារភាពលោភលន់) ហើយត្រូវព្រះជាម្ចាស់ទម្លាក់ផ្កាប់មុខចូលទៅក្នុងភ្លើងនរក!»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនក្រីក្រពិតប្រាកដ មិនមែនជាអ្នកដែលដើរក្រឡឹងសុំទានគេ ហើយត្រឡប់ទៅវិញដោយសារបានបាយមួយម៉ាត់ពីរម៉ាត់ ឬផ្លែចាលមួយផ្លែពីរផ្លែនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែជនក្រីក្រពិតប្រាកដ គឺបុគ្គលដែលគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់ខ្លួន ហើយអ្នកដទៃមិនបានដឹងពីស្ថានភាពខ្វះខាតរបស់គាត់ ដើម្បីជួយធ្វើទានដល់គាត់ ហើយគាត់ក៏មិនព្រមដើរចេញទៅសុំទានពីមនុស្សទាំងឡាយនោះដែរ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ការដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក យកខ្សែពួរមួយដើរចេញទៅភ្នំពីព្រលឹមដើម្បីកាប់អុស រួចយកវាមកលក់ដើម្បីទិញអាហារហូបចុក និងយកទៅធ្វើទាន គឺប្រសើរជាងការដែលគាត់ដើរសុំទានពីមនុស្សទាំងឡាយទៅទៀត»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូម៉ៃដ៍ អាស-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមតាប៊ូក ជាមួយព្យាការី។ លុះពេលទៅដល់ជ្រលងភ្នំ វ៉ាឌី អាល់-គួរ៉ា ពួកយើងបានឃើញស្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងចម្ការរបស់នាង។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សហការីរបស់លោកថា៖ «ចូរពួកអ្នកប៉ាន់ប្រមាណផលដំណាំក្នុងចម្ការនេះមើល»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានប៉ាន់ប្រមាណឃើញចំនួនដប់ (១០) អោវសុក។ រួចលោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ស្ត្រីនោះថា៖ «ចូរនាងកត់ត្រាចំនួនផលដែលបានចេញពីចម្ការនេះទុកឲ្យបានច្បាស់លាស់»។ លុះពួកយើងទៅដល់តំបន់តាប៊ូក ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅយប់នេះ ខ្យល់ព្យុះបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងនឹងកើតឡើង ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវក្រោកឈរឡើយ ហើយអ្នកណាដែលមានសត្វអូដ្ឋ ចូរចងវាឲ្យបានជាប់»។ ពួកយើងក៏បានចងសត្វអូដ្ឋរបស់យើងយ៉ាងជាប់។ លុះដល់ពេលយប់ ខ្យល់ព្យុះបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងមែនទែន ហើយមានបុរសម្នាក់បានក្រោកឈរ ខ្យល់ព្យុះក៏បានបក់ផាត់គាត់ខ្ទាតទៅធ្លាក់ដល់ជួរភ្នំ តៃយិ។ ពេលនោះ ស្តេចនៃក្រុងអៃឡះ បានផ្ញើកូនលាពណ៌សមួយក្បាល និងក្រណាត់ផួយមួយផ្ទាំងមកថ្វាយព្យាការីជាកាដូ ព្រមទាំងបានសរសេរលិខិតសុំចុះចូលរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេដោយសុខសាន្ត (ដោយយល់ព្រមបង់ពន្ធការពារខ្លួន)។ លុះពេលព្យាការីបានត្រឡប់មកដល់ជ្រលងភ្នំ វ៉ាឌី អាល់-គួរ៉ា វិញ លោកបានសួរស្ត្រីនោះថា៖ «តើចម្ការរបស់នាងទទួលបានផលប៉ុន្មានដែរ?»។ នាងឆ្លើយថា៖ «ទទួលបានដប់ (១០) អោវសុក ដូចការប៉ាន់ប្រមាណរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បេះបិទ!»។ បន្ទាប់មក ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំចង់ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាឌីណះវិញ ដូច្នេះអ្នកណាដែលចង់ប្រញាប់ទៅជាមួយខ្ញុំ ចូររួសរាន់ឡើង»។ លុះពេលលោកមើលឃើញទីក្រុងម៉ាឌីណះពីចម្ងាយ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះគឺជាទីក្រុង ថอบ៉ះ (ទីក្រុងដ៏បរិសុទ្ធស្អាតស្អំ)»។ ហើយនៅពេលលោកមើលឃើញភ្នំអ៊ូហុដ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ភ្នំនេះស្រឡាញ់ពួកយើង ហើយពួកយើងក៏ស្រឡាញ់វាដែរ។ តើឲ្យខ្ញុំប្រាប់ពួកអ្នកអំពីត្រកូលដ៏ល្អប្រសើរបំផុតនៃពួកអាន់សារដែរឬទេ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បាទ សូមលោកប្រាប់ពួកយើង!»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គឺត្រកូល បានី ណាចារ បន្ទាប់មកត្រកូល បានី អាប់ឌុល អាស្ហហាល់ បន្ទាប់មកត្រកូល បានី សាអ៊ីដះ ឬត្រកូល បានី អាល់-ហារីស អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាហ្សរ៉ាច ហើយគ្រប់ត្រកូលទាំងអស់នៃពួកអាន់សារ សុទ្ធតែមានសេចក្ដីល្អប្រពៃ»»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូម៉ៃដ៍ អាស-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមតាប៊ូក ជាមួយព្យាការី។ លុះពេលទៅដល់ជ្រលងភ្នំ វ៉ាឌី អាល់-គួរ៉ា ពួកយើងបានឃើញស្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងចម្ការរបស់នាង។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សហការីរបស់លោកថា៖ «ចូរពួកអ្នកប៉ាន់ប្រមាណផលដំណាំក្នុងចម្ការនេះមើល»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានប៉ាន់ប្រមាណឃើញចំនួនដប់ (១០) អោវសុក។ រួចលោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ស្ត្រីនោះថា៖ «ចូរនាងកត់ត្រាចំនួនផលដែលបានចេញពីចម្ការនេះទុកឲ្យបានច្បាស់លាស់»។ លុះពួកយើងទៅដល់តំបន់តាប៊ូក ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅយប់នេះ ខ្យល់ព្យុះបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងនឹងកើតឡើង ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវក្រោកឈរឡើយ ហើយអ្នកណាដែលមានសត្វអូដ្ឋ ចូរចងវាឲ្យបានជាប់»។ ពួកយើងក៏បានចងសត្វអូដ្ឋរបស់យើងយ៉ាងជាប់។ លុះដល់ពេលយប់ ខ្យល់ព្យុះបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងមែនទែន ហើយមានបុរសម្នាក់បានក្រោកឈរ ខ្យល់ព្យុះក៏បានបក់ផាត់គាត់ខ្ទាតទៅធ្លាក់ដល់ជួរភ្នំ តៃយិ។ ពេលនោះ ស្តេចនៃក្រុងអៃឡះ បានផ្ញើកូនលាពណ៌សមួយក្បាល និងក្រណាត់ផួយមួយផ្ទាំងមកថ្វាយព្យាការីជាកាដូ ព្រមទាំងបានសរសេរលិខិតសុំចុះចូលរស់នៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេដោយសុខសាន្ត (ដោយយល់ព្រមបង់ពន្ធការពារខ្លួន)។ លុះពេលព្យាការីបានត្រឡប់មកដល់ជ្រលងភ្នំ វ៉ាឌី អាល់-គួរ៉ា វិញ លោកបានសួរស្ត្រីនោះថា៖ «តើចម្ការរបស់នាងទទួលបានផលប៉ុន្មានដែរ?»។ នាងឆ្លើយថា៖ «ទទួលបានដប់ (១០) អោវសុក ដូចការប៉ាន់ប្រមាណរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បេះបិទ!»។ បន្ទាប់មក ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំចង់ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាឌីណះវិញ ដូច្នេះអ្នកណាដែលចង់ប្រញាប់ទៅជាមួយខ្ញុំ ចូររួសរាន់ឡើង»។ លុះពេលលោកមើលឃើញទីក្រុងម៉ាឌីណះពីចម្ងាយ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះគឺជាទីក្រុង ថอบ៉ះ (ទីក្រុងដ៏បរិសុទ្ធស្អាតស្អំ)»។ ហើយនៅពេលលោកមើលឃើញភ្នំអ៊ូហុដ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ភ្នំនេះស្រឡាញ់ពួកយើង ហើយពួកយើងក៏ស្រឡាញ់វាដែរ។ តើឲ្យខ្ញុំប្រាប់ពួកអ្នកអំពីត្រកូលដ៏ល្អប្រសើរបំផុតនៃពួកអាន់សារដែរឬទេ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បាទ សូមលោកប្រាប់ពួកយើង!»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គឺត្រកូល បានី ណាចារ បន្ទាប់មកត្រកូល បានី អាប់ឌុល អាស្ហហាល់ បន្ទាប់មកត្រកូល បានី សាអ៊ីដះ ឬត្រកូល បានី អាល់-ហារីស អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាហ្សរ៉ាច ហើយគ្រប់ត្រកូលទាំងអស់នៃពួកអាន់សារ សុទ្ធតែមានសេចក្ដីល្អប្រពៃ»»។

លោក សាលីម អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ពីឪពុករបស់គាត់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចំពោះដីស្រែចម្ការដែលស្រោចស្រពដោយទឹកភ្លៀង ទឹកប្រភពធម្មជាតិ ឬដីសើមជាប់មាត់ទឹកធម្មជាតិ កម្រិតទានកាតព្វកិច្ចគឺមួយភាគដប់ (១/១០) នៃផលដំណាំ។ ចំណែកឯដីស្រែចម្ការដែលត្រូវស្រោចស្រពដោយកម្លាំងសត្វទាញទឹកពីអណ្ដូង កម្រិតទានកាតព្វកិច្ចគឺកន្លះនៃមួយភាគដប់ (១/២០) នៃផលដំណាំ»។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ែត អាល់-ឃុឌរី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើកសិផល ដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) អោវសុកឡើយ គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើសត្វអូដ្ឋដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) ក្បាលឡើយ ហើយក៏គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើប្រាក់ដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) អ៊ូគីយ៉ះឡើយ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ គេធ្លាប់បានយកផ្លែចាលមកប្រគល់ជូនអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅពេលប្រមូលផល។ មនុស្សម្នាក់ៗបានយកផ្លែចាលរបស់ខ្លួនមក រហូតដល់គរដូចជាគំនរភ្នំតូចមួយនៅចំពោះមុខលោក។ ពេលនោះ លោក អាល់-ហាស្សាន និងលោក អាល់-ហ៊ូសសៃន កំពុងលេងជាមួយផ្លែចាលទាំងនោះ ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ បានរើសយកផ្លែចាលមួយផ្លែញាត់ចូលក្នុងមាត់។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានក្រឡេកឃើញ ហើយបានលូកដៃខ្វេះយកផ្លែចាលនោះចេញពីមាត់របស់ក្មេង រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើចៅមិនដឹងទេឬថា វង្សត្រកូលរបស់ មូហាំម៉ាត់ មិនត្រូវទទួលទានទ្រព្យទាននោះឡើយ?»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហាមឃាត់ការទិញលក់ផលដំណាំផ្លែឈើ រហូតទាល់តែផ្លែឈើនោះទុំល្អសិន។ នៅពេលគេសួរលោកអំពីអត្ថន័យនៃពាក្យទុំល្អ លោកមានប្រសាសន៍ឆ្លើយថា៖ «គឺទាល់តែផុតពីហានិភ័យនៃជំងឺឬសត្វល្អិតបំផ្លាញ»។

លោក ជារីរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហាមឃាត់ការទិញលក់ផ្លែឈើ រហូតទាល់តែផ្លែឈើនោះទុំល្អ (រួចផុតពីការបំផ្លាញនៃសត្វល្អិតនិងជំងឺ)។

លោក អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលីក បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានហាមឃាត់ការទិញលក់ផ្លែឈើ រហូតទាល់តែវាឡើងពណ៌ទុំ។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍បន្ថែមថា៖ «មានន័យថា រហូតទាល់តែវាឡើងពណ៌ក្រហម»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តប ធ្លាប់បានបរិច្ចាគសត្វសេះមួយក្បាល ក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ក្រោយមក គាត់បានឃើញគេយកសេះនោះមកលក់នៅផ្សារ គាត់ក៏មានបំណងចង់ទិញវាត្រឡប់មកវិញ។ គាត់ក៏បានទៅជួបព្យាការីដើម្បីសុំការអនុញ្ញាត។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំទិញយករបស់ដែលអ្នកបានធ្វើទានទៅហើយនោះត្រឡប់មកវិញឲ្យសោះ»។ ដោយសារហេតុផលនេះហើយ ទើបលោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ មិនដែលទិញរបស់ណាដែលគាត់ធ្លាប់បានធ្វើទានឡើយ ហើយប្រសិនបើគាត់បានទិញវាដោយអចេតនា គាត់នឹងយករបស់នោះទៅធ្វើទានម្ដងទៀតជាមិនខាន»។

លោក អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តប បានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់បានបរិច្ចាគសត្វសេះមួយក្បាលក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ជាទាន) ប៉ុន្តែបុគ្គលដែលបានទទួលសេះនោះ មិនបានថែទាំវាឲ្យបានដិតដល់ឡើយ។ ខ្ញុំក៏មានបំណងចង់ទិញវាត្រឡប់មកវិញ ដោយខ្ញុំគិតស្មានថាគេនឹងលក់វាក្នុងតម្លៃថោក។ ខ្ញុំក៏បានសួរនាំព្យាការីអំពីរឿងនេះ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “កុំទិញវា ហើយកុំយករបស់ដែលអ្នកបានធ្វើទានត្រឡប់មកវិញឲ្យសោះ ទោះបីជាគេលក់ឲ្យអ្នកក្នុងតម្លៃត្រឹមតែមួយឌៀរហាំក៏ដោយ ពីព្រោះអ្នកដែលយករបស់ដែលខ្លួនបានធ្វើទានត្រឡប់មកវិញ គឺប្រៀបដូចជាសត្វឆ្កែដែលស៊ីកំអួតរបស់ខ្លួនឯងដូច្នោះដែរ”»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាល់-ហាស្សាន អ៊ីប៊ីន អាលី បានរើសយកផ្លែចាលមួយផ្លែចេញពីគំនរផ្លែចាលដែលជាទ្រព្យទាន រួចដាក់ចូលទៅក្នុងមាត់របស់គាត់។ ពេលនោះ ព្យាការីបានបន្លឺសំឡេងថា៖ «ខិះ! ខិះ! (ចូរខ្ជាក់វាចេញមក!)» ដើម្បីឲ្យគាត់ខ្ជាក់វាចេញ។ រួចលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើចៅមិនដឹងទេឬថា ពួកយើងមិនត្រូវទទួលទានទ្រព្យដែលជាទាននោះឡើយ?»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានឃើញសាកសពចៀមមួយក្បាល ដែលធ្លាប់ត្រូវបានគេផ្ដល់ជាទានដល់ស្រីបម្រើម្នាក់របស់លោកស្រី ម៉ៃមូណះ (ដែលជាភរិយារបស់ព្យាការី)។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកមិនយកស្បែករបស់វាទៅកែច្នៃប្រើប្រាស់?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «វាជាសត្វងាប់ដោយខ្លួនឯង»។ លោកមានប្រសាសន៍ឆ្លើយតបវិញថា៖ «ការពិត អ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់ គឺមានតែការបរិភោគសាច់របស់វាប៉ុណ្ណោះ»។