សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក ណាភីរ បានដំណាលថា៖ លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ នៅពេលចេញដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះដើម្បីបំពេញធម្មយាត្រាតូចក្នុងអំឡុងពេលជម្លោះវិបត្តិ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានគេរារាំងមិនឲ្យទៅដល់វិហារកាអ៍ប ពួកយើងនឹងប្រតិបត្តិដូចអ្វីដែលពួកយើងធ្លាប់បានប្រតិបត្តិជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ ដូច្នេះ លោកក៏បានចូលក្នុងសភាពតមសម្រាប់ធម្មយាត្រាតូច ដោយសារតែព្យាការីធ្លាប់បានចូលក្នុងសភាពតមសម្រាប់ធម្មយាត្រាតូចក្នុងឆ្នាំនៃកិច្ចព្រមព្រៀង អាល់-ហូដៃប៊ីយ៉ះ។ បន្ទាប់មក លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានពិចារណាលើកិច្ចការរបស់លោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «កិច្ចការនៃធម្មយាត្រាទាំងពីរគឺដូចគ្នាតែមួយប៉ុណ្ណោះ»។ រួចលោកបានបែរទៅកាន់បណ្ដាសហការីរបស់លោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «កិច្ចការនៃធម្មយាត្រាទាំងពីរគឺដូចគ្នាតែមួយប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំសូមយកពួកអ្នកធ្វើជាសាក្សីថា ខ្ញុំបានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើខ្លួនឯងនូវការបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជរួមគ្នាជាមួយធម្មយាត្រាតូច»។ បន្ទាប់មក លោកបានដើរព័ទ្ធជុំវិញ (វិហារកាអ៍ប និងរវាងភ្នំស្វាហ្វានិងម៉ារវ៉ា) តែមួយលើកគត់សម្រាប់ទាំងពីរ ហើយលោកយល់ឃើញថាការធ្វើបែបនោះគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លោក និងបានជូនសត្វសម្រាប់បូជា។

លោក អាប់ឌួរ-រ៉ោះម៉ាន អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ឡៃឡា បានដំណាលថា៖ លោក កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ឧចរ៉ោះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «ប្រហែលជាសត្វល្អិតចៃក្បាលរបស់អ្នកកំពុងធ្វើទុក្ខបៀតបៀនអ្នកហើយមើលទៅ?»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ «បាទពិតមែនហើយ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់!»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកោរសក់ក្បាលរបស់អ្នកចុះ ហើយចូរតមអាហារចំនួន ៣ ថ្ងៃ ឬផ្ដល់អាហារដល់ជនទុគ៌តចំនួន ៦ នាក់ ឬអារកសត្វចៀមមួយក្បាលធ្វើជាការបូជា»។

លោក កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ឧចរ៉ោះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមកឈរក្បែរខ្ញុំនៅឯ អាល់-ហូដៃប៊ីយ៉ះ ខណៈពេលដែលចៃបានធ្លាក់ចុះពីក្បាលរបស់ខ្ញុំជាច្រើន។ លោកមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើសត្វល្អិតចៃក្បាលរបស់អ្នកកំពុងធ្វើទុក្ខបៀតបៀនអ្នកឬ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «បាទពិតមែនហើយ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកោរសក់ក្បាលរបស់អ្នកចុះ»។ លោក កាអ៍ប បានបញ្ជាក់ថា៖ គឺទាក់ទងនឹងរូបខ្ញុំនេះហើយដែលអាយ៉ាត់គម្ពីរត្រូវបានប្រទានចុះមកថា «ដូច្នេះ អ្នកណាដែលក្នុងចំណោមពួកអ្នកមានជំងឺ ឬមានផលរំខាននៅលើក្បាលរបស់គេ...» រហូតដល់ចប់អាយ៉ាត់។ បន្ទាប់មកព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកតមអាហារចំនួន ៣ ថ្ងៃ ឬផ្ដល់ទានជាចំណីអាហារមួយហ្វារ៉ាក (ស្មើនឹង ៣ ស្វាអ៍) ចែករំលែកដល់មនុស្សចំនួន ៦ នាក់ ឬអារកសត្វបូជាតាមលទ្ធភាពដែលអាចរកបានចុះ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន ម៉ាក់គីល បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានអង្គុយក្បែរលោក កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ឧចរ៉ោះ ហើយបានសួរលោកអំពីការសងសំណង (ហ្វីឌយ៉ះ)។ លោកបានឆ្លើយថា៖ អាយ៉ាត់នេះត្រូវបានប្រទានចុះមកទាក់ទងនឹងរូបខ្ញុំជាពិសេស ប៉ុន្តែវាមានសុពលភាពទូទៅសម្រាប់ពួកអ្នកទាំងអស់គ្នា។ កាលនោះខ្ញុំត្រូវបានគេសែងទៅជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលចៃកំពុងធ្លាក់រាយប៉ាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំ។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាការឈឺចាប់ (ឬការលំបាក) របស់អ្នកបានឈានដល់កម្រិតធ្ងន់ធ្ងរដូចដែលខ្ញុំបានឃើញនេះសោះ។ តើអ្នកមានលទ្ធភាពរកសត្វចៀមបានទេ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «ទេ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «បើដូច្នោះ ចូរតមអាហារចំនួន ៣ ថ្ងៃ ឬផ្ដល់អាហារដល់ជនទុគ៌តចំនួន ៦ នាក់ ដោយក្នុងម្នាក់ៗទទួលបានកន្លះស្វាអ៍នៃចំណីអាហារ»។

លោក អាប់ឌួរ-រ៉ោះម៉ាន អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ឡៃឡា បានដំណាលពីលោក កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ឧចរ៉ោះ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឃើញគាត់ ខណៈពេលដែលចៃកំពុងធ្លាក់ចុះលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។ លោកមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើសត្វល្អិតចៃក្បាលរបស់អ្នកកំពុងធ្វើទុក្ខបៀតបៀនអ្នកឬ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «បាទពិតមែនហើយ»។ ដូច្នេះ លោកក៏បានបង្គាប់ឲ្យគាត់កោរសក់ក្បាល ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងស្ថិតនៅឯ អាល់-ហូដៃប៊ីយ៉ះ ហើយនៅពេលនោះ វាមិនទាន់ច្បាស់លាស់សម្រាប់ពួកគេថាតើពួកគេអាចរួចផុតពីសភាពតមនៅទីនោះបានឬនៅឡើយទេ ហើយពួកគេនៅតែមានក្ដីសង្ឃឹមថានឹងអាចចូលទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះ។ ពេលនោះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានអាយ៉ាត់ស្ដីពីសំណងចុះមក ហើយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យគាត់ផ្ដល់អាហារមួយហ្វារ៉ាកចែករំលែកដល់មនុស្ស ៦ នាក់ ឬជូនសត្វចៀមមួយក្បាលធ្វើជាការបូជា ឬតមអាហារចំនួន ៣ ថ្ងៃ។

លោក កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ឧចរ៉ោះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឃើញគាត់ ខណៈពេលដែលចៃក្បាលរបស់គាត់កំពុងធ្លាក់ចុះមកលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ដូចសេចក្ដីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជទៅកាន់វិហារនេះ (កាអ៍ប) ដោយមិនបានប្រព្រឹត្តការរួមរ័កនិងពាក្យសម្ដីអាសអាភាស ហើយមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបខុសឆ្គងឡើយនោះ គេនឹងវិលត្រឡប់ទៅវិញដោយបរិសុទ្ធស្អាតស្អំ ដូចកាលដែលម្ដាយរបស់គេទើបនឹងសម្រាលគេមកដូច្នោះដែរ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជទៅកាន់វិហារនេះ ដោយមិនបានប្រព្រឹត្តការរួមរ័កនិងពាក្យសម្ដីអាសអាភាស ហើយមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបខុសឆ្គងឡើយនោះ គេនឹងវិលត្រឡប់ទៅវិញដូចថ្ងៃដែលម្ដាយរបស់គេទើបនឹងសម្រាលគេមកដូច្នោះដែរ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ក្វាតាដះ បានដំណាលថា៖ បិតារបស់ខ្ញុំបានចេញដំណើរក្នុងឆ្នាំនៃកិច្ចព្រមព្រៀង អាល់-ហូដៃប៊ីយ៉ះ ដោយបណ្ដាសហការីរបស់គាត់បានចូលក្នុងសភាពតម រីឯគាត់មិនបានចូលក្នុងសភាពតមឡើយ។ នៅពេលនោះ ព្យាការីបានទទួលដំណឹងថាមានសត្រូវចង់មកវាយប្រហារលោក ដូច្នេះព្យាការីក៏បានបន្តដំណើរទៅមុខ។ ខណៈពេលដែលបិតារបស់ខ្ញុំកំពុងនៅជាមួយបណ្ដាសហការី ពួកគេមួយចំនួនបានសើចដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ បិតារបស់ខ្ញុំបានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលទៅ ក៏ស្រាប់តែប្រទះឃើញសត្វលាព្រៃមួយក្បាល។ ខ្ញុំបានស្ទុះទៅវាយប្រហារ ចាក់វា និងចាប់វាបាន។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសុំឲ្យបណ្ដាសហការីរបស់ខ្ញុំជួយ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនជួយខ្ញុំឡើយ។ ក្រោយមក ពួកយើងទាំងអស់គ្នាក៏បានបរិភោគសាច់របស់វា។ ពួកយើងមានការព្រួយបារម្ភក្រែងលោពួកយើងត្រូវនៅដាច់ឆ្ងាយពីព្យាការី ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានចេញទៅតាមរកព្យាការី ដោយជិះសេះបំបោលយ៉ាងលឿនម្ដង និងដើរធម្មតាម្ដង រហូតដល់ខ្ញុំបានជួបនឹងបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ បានី ហ្គីហ្វារ នៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ថា៖ “តើលោកបានបែកពីព្យាការីនៅត្រង់ណា?”។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ “ខ្ញុំបានបែកពីលោកនៅឯ តាអ៍ហ៊ីន ហើយលោកមានបំណងឈប់សម្រាកថ្ងៃត្រង់នៅឯ អាស-ស៊ូកយ៉ា”។ ខ្ញុំក៏បានដើរតាមដានរហូតទៅទាន់ព្យាការី ហើយបានជម្រាបថា៖ “ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ក្រុមសហការីរបស់លោកផ្ញើសេចក្ដីសួរសុខទុក្ខ និងសូមពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់ជូនចំពោះលោក។ ពួកគេបារម្ភក្រែងលោពួកគេត្រូវនៅដាច់ឆ្ងាយពីលោក ដូច្នេះសូមលោកមេត្តារង់ចាំពួកគេផង”។ ខ្ញុំបានជម្រាបបន្ថែមទៀតថា៖ “ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំបានប្រមាញ់សត្វលាព្រៃមួយក្បាល ហើយខ្ញុំមានសាច់របស់វានៅសល់ខ្លះនៅទីនេះ”។ ព្យាការីក៏មានប្រសាសន៍ប្រាប់មនុស្សម្នាថា៖ “ចូរបរិភោគចុះ” ទោះបីជាពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតមក៏ដោយ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ក្វាតាដះ បានដំណាលថា បិតារបស់គាត់បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញដំណើរជាមួយព្យាការីក្នុងឆ្នាំនៃកិច្ចព្រមព្រៀង អាល់-ហូដៃប៊ីយ៉ះ ដោយបណ្ដាសហការីរបស់លោកបានចូលក្នុងសភាពតម រីឯខ្ញុំមិនបានចូលក្នុងសភាពតមឡើយ។ ពួកយើងបានទទួលដំណឹងថាមានសត្រូវនៅឯ ហ្គៃក្វះ ដូច្នេះពួកយើងក៏បានតម្រង់ទិសដៅទៅរកពួកគេ។ បណ្ដាសហការីរបស់ខ្ញុំបានប្រទះឃើញសត្វលាព្រៃមួយក្បាល ហើយពួកគេបានចាប់ផ្ដើមសើចដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ខ្ញុំបានក្រឡេកមើលទៅ ក៏ឃើញសត្វនោះ។ ខ្ញុំបានជិះសេះដេញតាមវា បានចាក់វា និងចាប់វាបាន។ ខ្ញុំចង់សុំជំនួយពីបណ្ដាសហការីរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនជួយខ្ញុំឡើយ។ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាក៏បានបរិភោគសាច់របស់វា។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានចេញទៅតាមអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយបារម្ភក្រែងលោពួកយើងត្រូវនៅដាច់ពីលោក។ ខ្ញុំបានជិះសេះបំបោលយ៉ាងលឿនម្ដង និងដើរធម្មតាម្ដង។ តាមផ្លូវ ខ្ញុំបានជួបនឹងបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ បានី ហ្គីហ្វារ នៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ថាតើគាត់បានបែកពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅត្រង់ណា? បុរសនោះបានឆ្លើយថា គាត់បានបែកពីព្យាការីនៅឯទីកន្លែងមួយហៅថា តាអ៍ហ៊ីន ហើយលោកមានបំណងឈប់សម្រាកថ្ងៃត្រង់នៅឯ អាស-ស៊ូកយ៉ា។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានដើរតាមអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់រហូតដល់ទាន់លោក ហើយបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! បណ្ដាសហការីរបស់លោកបានផ្ញើសេចក្ដីសួរសុខទុក្ខ ព្រមទាំងសូមក្ដីមេត្តាករុណានិងពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់ជូនចំពោះលោក។ ពួកគេបារម្ភក្រែងលោសត្រូវមករារាំងកាត់ផ្ដាច់រវាងលោកនិងពួកគេ ដូច្នេះសូមលោកមេត្តារង់ចាំពួកគេផង»។ លោកក៏បានរង់ចាំពួកគេ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងបានប្រមាញ់សត្វលាព្រៃមួយក្បាល ហើយពួកយើងមានសាច់របស់វានៅសល់ខ្លះ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មានប្រសាសន៍ប្រាប់បណ្ដាសហការីរបស់លោកថា៖ «ចូរបរិភោគចុះ» ទោះបីជាពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតមក៏ដោយ។

លោក អាប៊ូ ក្វាតាដះ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបាននៅជាមួយព្យាការីនៅឯទីកន្លែងមួយហៅថា អាល់-ក្វាហះ (ដែលមានចម្ងាយធ្វើដំណើរ ៣ ដំណាក់ពីទីក្រុងម៉ាឌីណះ) ដោយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកយើងបានចូលក្នុងសភាពតម ហើយអ្នកខ្លះទៀតមិនបានចូលក្នុងសភាពតមឡើយ។ ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញបណ្ដាសហការីរបស់ខ្ញុំកំពុងសម្លឹងមើលអ្វីមួយ ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកមើលទៅ ក៏ស្រាប់តែឃើញសត្វលាព្រៃមួយក្បាល។ ខណៈនោះរំពាត់របស់ខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះ ហើយពួកគេបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងមិនអាចជួយអ្នកនូវអ្វីមួយលើសត្វនោះបានឡើយ ពីព្រោះពួកយើងកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតម»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានចុះទៅរើសយករំពាត់នោះដោយខ្លួនឯង រួចហើយខ្ញុំបានដើរសំដៅទៅកាន់សត្វលាព្រៃនោះពីក្រោយទួលដីមួយ ហើយបានចាក់សម្លាប់វា រួចបានយកវាមកជូនបណ្ដាសហការីរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកខ្លះបាននិយាយថា៖ «ចូរបរិភោគវាចុះ» ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតបាននិយាយថា៖ «កុំបរិភោគវាឡើយ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានទៅជួបព្យាការីដែលកំពុងនៅខាងមុខពួកយើង ហើយបានសួរលោកអំពីរឿងនោះ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរបរិភោគវាចុះ វាជាអាហារស្របច្បាប់ (ហាឡាល់)»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ក្វាតាដះ បានដំណាលថា បិតារបស់គាត់បានប្រាប់គាត់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចេញដំណើរទៅបំពេញធម្មយាត្រាហាជ្ជ ហើយបណ្ដាសហការីរបស់លោកក៏បានចេញដំណើរជាមួយលោកដែរ។ លោកបានចាត់ចែងសហការីមួយក្រុមឲ្យធ្វើដំណើរតាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត ដែលក្នុងនោះមានលោក អាប៊ូ ក្វាតាដះ ផងដែរ។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរពួកអ្នកធ្វើដំណើរតាមបណ្ដោយឆ្នេរសមុទ្ររហូតដល់ពួកយើងជួបជុំគ្នា»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវឆ្នេរសមុទ្រ ហើយនៅពេលដែលពួកគេចេញដំណើរ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានចូលក្នុងសភាពតម លើកលែងតែ អាប៊ូ ក្វាតាដះ ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមិនបានចូលក្នុងសភាពតម។ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរ បណ្ដាសហការីរបស់គាត់បានប្រទះឃើញហ្វូងសត្វលាព្រៃ។ លោក អាប៊ូ ក្វាតាដះ បានដេញតាមហ្វូងសត្វលាព្រៃនោះ ហើយបានវាយប្រហារចាក់សម្លាប់មេលាព្រៃមួយក្បាល។ ពួកគេបានឈប់សម្រាក ហើយបានបរិភោគសាច់របស់វាខ្លះ ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើពួកយើងអាចបរិភោគសាច់សត្វព្រៃដែលគេប្រមាញ់បានយ៉ាងដូចម្ដេច ខណៈដែលពួកយើងកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតមនោះ?»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានយកសាច់មេលាព្រៃដែលនៅសល់នោះមកជាមួយ ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានជួបនឹងអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេបានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងបានចូលក្នុងសភាពតម លើកលែងតែ អាប៊ូ ក្វាតាដះ ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមិនបានចូលក្នុងសភាពតម ហើយពួកយើងបានឃើញហ្វូងសត្វលាព្រៃ។ អាប៊ូ ក្វាតាដះ បានដេញតាមពួកវា ហើយបានចាក់សម្លាប់មេលាព្រៃមួយក្បាល។ បន្ទាប់មក ពួកយើងបានឈប់សម្រាក ហើយបានបរិភោគសាច់របស់វាខ្លះ រួចពួកយើងក៏បាននិយាយគ្នាថា “តើពួកយើងអាចបរិភោគសាច់សត្វព្រៃបានយ៉ាងដូចម្ដេច ខណៈដែលពួកយើងកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតម?” ដូច្នេះពួកយើងក៏បានយកសាច់ដែលនៅសល់មកជាមួយ»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកបានបង្គាប់ឲ្យគាត់ដេញតាមវា ឬបានចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់វាដែរឬទេ?»។ ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ «ទេ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «បើដូច្នោះ ចូរពួកអ្នកបរិភោគសាច់ដែលនៅសល់នោះចុះ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានដំណាលពីលោក អាល់-ស្វាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ជ៉ាស្សាម៉ះ អាល់-ឡៃស៊ី ថា៖ លោកបានយកសត្វលាព្រៃមួយក្បាលមកជូនជាកាដូដល់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលលោកកំពុងគង់នៅឯ អាល់-អាបវ៉ា ឬនៅឯ វ៉ាដដាន ប៉ុន្តែលោកបានបដិសេធមិនទទួលយកវាឡើយ។ លុះនៅពេលដែលលោកបានឃើញទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តនិងខកបំណងរបស់គាត់ ព្យាការីក៏មានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងមិនបានបដិសេធមិនទទួលយកវាពីអ្នកឡើយ ក្រៅតែពីមកពីពួកយើងកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពតមសម្រាប់ធម្មយាត្រា (អ៊ីហរ៉ម) ប៉ុណ្ណោះ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «មានសត្វចំនួន ៥ ប្រភេទ ដែលគ្មានទោសពៃរ៍ចំពោះអ្នកស្ថិតក្នុងសភាពតមឡើយ ក្នុងការសម្លាប់ពួកវា»។

ភរិយាម្នាក់ក្នុងចំណោមបណ្ដាភរិយារបស់ព្យាការីបានដំណាលថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកស្ថិតក្នុងសភាពតមអាចសម្លាប់សត្វ (ចំនួន ៥ ប្រភេទ) បាន»។

លោកស្រី ហាហ្វស្វះ បានដំណាលថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «មានសត្វចំនួន ៥ ប្រភេទ ដែលគ្មានទោសពៃរ៍ចំពោះអ្នកដែលសម្លាប់ពួកវាឡើយ (ទោះបីជាស្ថិតក្នុងសភាពតមក៏ដោយ) ពោលគឺ៖ សត្វក្អែក, សត្វខ្លែង, សត្វកណ្ដុរ, សត្វខ្យាដំរី និងសត្វឆ្កែឆ្កួតខាំមនុស្ស»។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «សត្វចំនួន ៥ ប្រភេទ សុទ្ធសឹងតែជាសត្វចង្រៃបង្កគ្រោះថ្នាក់ ដែលត្រូវសម្លាប់ពួកវានៅក្នុងដែនដីពិសិដ្ឋ (ហារ៉ម) បាន ពោលគឺ៖ សត្វក្អែក, សត្វខ្លែង, សត្វខ្យាដំរី, សត្វកណ្ដុរ និងសត្វឆ្កែឆ្កួតខាំមនុស្ស»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ (ប៊ិន ម៉ាស់អ៊ូដ) បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលពួកយើងកំពុងនៅជាមួយព្យាការីនៅក្នុងរូងភ្នំមួយនៅឯ មីណា ពេលនោះជំពូក អាល់-មួរស្វ៉ាឡាត ត្រូវបានប្រទានចុះមកលើលោក ហើយលោកកំពុងសូត្រវា ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងស្ដាប់ទទួលយកវាផ្ទាល់ពីមាត់របស់លោក ហើយមាត់របស់លោកនៅសើមស្រស់ដោយសារការសូត្រជំពូកនោះនៅឡើយ ស្រាប់តែមានសត្វពស់មួយក្បាលបានលោតសំដៅមករកពួកយើង។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរសម្លាប់វាទៅ!»។ ពួកយើងក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅសម្លាប់វា ប៉ុន្តែវាបានរត់គេចខ្លួនបាត់យ៉ាងលឿន។ ព្យាការីក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «វាត្រូវបានការពាររួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់របស់ពួកអ្នក ដូចដែលពួកអ្នកត្រូវបានការពាររួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់របស់វាដូច្នោះដែរ»។

លោកស្រី អាយស្ហះ ដែលជាភរិយារបស់ព្យាការី បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហៅសត្វជីងចក់ (ឬសត្វថ្លែន) ថាជា «សត្វចង្រៃតូច» ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានឮលោកបង្គាប់ឲ្យសម្លាប់វានោះឡើយ។

លោក សាអ៊ីដ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី សាអ៊ីដ អាល់-ម៉ាកប៊ុរី បានដំណាលថា៖ លោក អាប៊ូ ស្ហ៊ូរ៉ៃហ៍ អាល់-អាដាវី បាននិយាយទៅកាន់លោក អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន សាអ៊ីដ ខណៈដែលលោក អាមរ៍ កំពុងបញ្ជូនកងទ័ពឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះ (ដើម្បីច្បាំងនឹងលោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាហ្ស-ហ្ស៊ូបែរ) ថា៖ «ឱលោកមេកង! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំជម្រាបលោកនូវប្រសាសន៍មួយដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានថ្លែងឡើងនៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃរំដោះទីក្រុងម៉ាក្កះ។ ត្រចៀកទាំងពីររបស់ខ្ញុំបានឮផ្ទាល់ ចិត្តរបស់ខ្ញុំបានចងចាំយ៉ាងច្បាស់ ហើយភ្នែកទាំងពីររបស់ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់នូវព្យាការី នៅពេលដែលលោកបានថ្លែងប្រសាសន៍នោះ បន្ទាប់ពីលោកបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់រួច លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “ពិតប្រាកដណាស់ ទីក្រុងម៉ាក្កះ គឺព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកកំណត់ភាពពិសិដ្ឋរបស់វា មិនមែនមនុស្សលោកជាអ្នកកំណត់ភាពពិសិដ្ឋរបស់វាឡើយ ដូច្នេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យបុគ្គលណាដែលមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់និងថ្ងៃចុងក្រោយ បង្ហូរឈាមនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ឬកាប់កាត់ដើមឈើរបស់វាឡើយ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់យកលេសដើម្បីធ្វើចម្បាំងនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដោយលើកឡើងថាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានធ្វើចម្បាំងនៅក្នុងនោះ ចូរពួកអ្នកប្រាប់គេទៅថា៖ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែទ្រង់មិនបានអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នកឡើយ ហើយទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះក្នុងពេលថ្ងៃនៃថ្ងៃនោះ ហើយនៅថ្ងៃនេះ ភាពពិសិដ្ឋរបស់វាបានវិលត្រឡប់មកវិញដូចភាពពិសិដ្ឋរបស់វាកាលពីម្សិលមិញដូច្នោះដែរ។ ដូច្នេះ ចូរឲ្យអ្នកដែលមានវត្តមាននៅទីនេះ យកដំណឹងនេះទៅប្រាប់ដល់អ្នកដែលអវត្តមានចុះ”»។ គេបានសួរលោក អាប៊ូ ស្ហ៊ូរ៉ៃហ៍ ថា៖ «តើលោក អាមរ៍ បានឆ្លើយតបយ៉ាងណាដែរ?»។ លោកបានប្រាប់ថា៖ លោក អាមរ៍ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងច្បាស់អំពីរឿងនោះជាងអ្នកទៅទៀត ឱ អាប៊ូ ស្ហ៊ូរ៉ៃហ៍! ពិតប្រាកដណាស់ ដែនដីពិសិដ្ឋមិនបានផ្ដល់ការការពារដល់ជនល្មើសប្រឆាំង ជនដែលរត់គេចខ្លួនដោយសារការសម្លាប់បង្ហូរឈាម ឬជនដែលរត់គេចខ្លួនដោយសារការលួចប្លន់ឡើយ»។