អាល់-សិយាសះ អាល់-ស្ហារអីយ៉ះ (នយោបាយតាមគន្លងច្បាប់ឥស្លាម)

បញ្ហានៃការផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិដល់ពួកអាល់-មូអាល់ឡាហ្វះគូលូប៊ូហ៊ុម (អ្នកផ្សះផ្សាចិត្ត) មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមេដឹកនាំផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិដល់នរណាម្នាក់ដែលមិនសមនឹងទទួលបានដោយសារតែតណ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនដូចជាដោយសារតែខ្សែញាតិឬមិត្តភាពផ្ទាល់ខ្លួនឡើយហើយរឹតតែមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់ទ្រព្យរដ្ឋសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ដូចជាការផ្តល់ឱ្យអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើអាសអាភាសស្រីពេស្យាអ្នកចម្រៀងកំសាន្តឥតប្រយោជន៍ឬគ្រូទាយមន្តអាគមនិងហោរាសាស្ត្រ)។ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានអនុញ្ញាតហើយថែមទាំងជាកាតព្វកិច្ចទៀតផងក្នុងការផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិដើម្បីផ្សះផ្សានិងទាក់ទាញចិត្តរបស់អ្នកដែលត្រូវការផ្សះផ្សាចិត្ត (អាល់-មូអាល់ឡាហ្វះគូលូប៊ូហ៊ុម) ទោះបីជាបុគ្គលនោះមិនមានសិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការទទួលក៏ដោយដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានអនុញ្ញាតនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានឱ្យផ្តល់ទានហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)ដល់ពួកមូអាល់ឡាហ្វះគូលូប៊ូហ៊ុមនិងដូចដែលព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានផ្តល់ទ្រព្យហ្វៃអ៍ដល់មេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធដែលមានឥទ្ធិពលដើម្បីផ្សះផ្សាចិត្តរបស់ពួកគេដូចជាអាល់-អាករ៉ាកអ៊ីប៊ីនហាពិស (មេកុលសម្ព័ន្ធពានីតាមីម), អ៊ូយ៉ៃណះអ៊ីប៊ីនហ៊ីស្វន (មេកុលសម្ព័ន្ធពានីហ្វាហ្សារ៉ោះ), ហ្សែដអាល់-ខែរ (មេកុលសម្ព័ន្ធពានីណាប់ហាន), អាល់កាម៉ះអ៊ីប៊ីនអ៊ូឡាស្សះ (មេកុលសម្ព័ន្ធពានីគីឡាព) ព្រមទាំងមេដឹកនាំកូរ៉ាយស្ហដែលទើបតែចូលឥស្លាមនៅថ្ងៃរំដោះទីក្រុងម៉ាកកះ (ដូចជាសាហ្វវ៉ានអ៊ីប៊ីនអ៊ូម៉ៃយ៉ះ, អ៊ីករីម៉ះអ៊ីប៊ីនអាប៊ីជហាល់, អាប៊ូស៊ូហ្វយ៉ានអ៊ីប៊ីនហارب, ស៊ូហៃលអ៊ីប៊ីនអាំរូ, អាល់-ហារីសអ៊ីប៊ីនហ៊ីស្ហាមនិងជាច្រើននាក់ទៀត)។ នៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ពូខរីនិងមូស្លីម) ពីអាប៊ូសាអ៊ិទអាល់-ឃុឌរី ﵁ បានរៀបរាប់ថា៖ លោកអាលី ﵁ បានផ្ញើដុំមាសតូចមួយដែលនៅជាប់ដីរ៉ែពីប្រទេសយេម៉ែនមកជូនរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ហើយលោកបានបែងចែកវាទៅឱ្យមនុស្ស ៤ នាក់៖ អាល់-អាករ៉ាកអ៊ីប៊ីនហាពិស, អ៊ូយ៉ៃណះអ៊ីប៊ីនពាដ្រ, អាល់កាម៉ះអ៊ីប៊ីនអ៊ូឡាស្សះនិងហ្សែដអាល់-ខែរ។ ពេលនោះពួកកូរ៉ាយស្ហនិងពួកអាន់ស្វារបានខឹងសម្បារហើយនិយាយថា៖ "តើលោកប្រគល់ឱ្យមេដឹកនាំណាជដ៍ហើយទុកពួកយើងចោលឬ?"។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំធ្វើបែបនេះគឺដើម្បីផ្សះផ្សាចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ»។ រំពេចនោះមានបុរសម្នាក់ដែលមានពុកចង្កាដុះក្រាស់ថ្ពាល់ខ្ពស់ភ្នែកជ្រៅថ្ងាសលៀននិងកោរសក់ក្បាល (ទ្វុល-ឃូវ៉ៃស្វីរ៉ោះ) បានដើរមកហើយនិយាយថា៖ "ចូរកោតខ្លាចអល់ឡោះឱមូហាំម៉ាត់ (ﷺ)!"។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលតបវិញថា៖ «តើនរណាជាអ្នកស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះប្រសិនបើខ្ញុំប្រឆាំងនឹងទ្រង់នោះ? តើទ្រង់ទុកចិត្តខ្ញុំលើប្រជាជនលើផែនដីទាំងមូលប៉ុន្តែពួកអ្នកបែរជាមិនទុកចិត្តខ្ញុំទៅវិញឬ?»។ នៅពេលបុរសនោះដើរចេញទៅមានស្វាហាបះម្នាក់ (គេជឿថាជាខាលីដអ៊ីប៊ីនអាល់-វ៉ាលីដ) បានសុំការអនុញ្ញាតសម្លាប់គេប៉ុន្តែរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ពីពូជពង្សរបស់បុរសម្នាក់នេះនឹងមានក្រុមមនុស្សដែលអានគម្ពីរគួរអានប៉ុន្តែវាមិនឆ្លងផុតបំពង់ករបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេសម្លាប់ប្រជាជនឥស្លាមហើយទុកពួកអ្នកគោរពបូជារូបសំណាកឱ្យនៅរស់។ ពួកគេនឹងចាកចេញពីសាសនាឥស្លាមដូចជាព្រួញដែលបាញ់ទម្លុះសត្វព្រៃ។ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅទាន់ពួកគេខ្ញុំប្រាកដជានឹងកម្ចាត់ពួកគេដូចជាការកម្ចាត់កុលសម្ព័ន្ធអាដ»។

ពួកមូអាល់ឡាហ្វះគូលូប៊ូហ៊ុមមានពីរប្រភេទ៖ អ្នកគ្មានជំនឿនិងអ្នកមូស្លីមហើយពីរ៉ាហ៊្វិកអ៊ីប៊ីនខាងឌីចបានរៀបរាប់ថា៖ រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានផ្តល់អូដ្ឋ ១០០ ក្បាលដល់អាប៊ូស៊ូហ្វយ៉ាន, ១០០ ក្បាលដល់សាហ្វវ៉ានអ៊ីប៊ីនអ៊ូម៉ៃយ៉ះ, ១០០ ក្បាលដល់អ៊ូយ៉ៃណះ, និង ១០០ ក្បាលដល់អាល់-អាករ៉ាកហើយបានផ្តល់ឱ្យអាប្បាសអ៊ីប៊ីនមៀរដាសតិចជាងនោះ។ អាប្បាសក៏បានតែងកំណាព្យត្អូញត្អែររួចរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ក៏បានបំពេញបន្ថែមឱ្យគាត់គ្រប់ ១០០ ក្បាលដូចគ្នា [រៀបរាប់ដោយមូស្លីម]។ ពួកមូអាល់ឡាហ្វះគូលូប៊ូហ៊ុម (អ្នកផ្សះផ្សាចិត្ត) មានពីរប្រភេទ៖ អ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) និងអ្នកមូស្លីម។ * អ្នកគ្មានជំនឿ៖ គេផ្តល់ឱ្យក្នុងក្តីសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានផលប្រយោជន៍ដូចជាការដែលគេយល់ព្រមចូលកាន់សាសនាឥស្លាមឬការទប់ស្កាត់គ្រោះថ្នាក់ពីគេប្រសិនបើគ្មានមធ្យោបាយផ្សេងក្រៅពីការផ្តល់ទ្រព្យនេះ។ * អ្នកមូស្លីមដែលមានឥទ្ធិពល៖ គេផ្តល់ឱ្យក្នុងក្តីសង្ឃឹមនៃផលប្រយោជន៍ដូចជាការពង្រឹងជំនឿឥស្លាមរបស់គេឱ្យកាន់តែល្អប្រសើរឬដើម្បីឱ្យអ្នកដទៃយកគំរូតាមគេចូលកាន់ឥស្លាមឬដើម្បីប្រមូលពន្ធពីអ្នកដែលមិនព្រមបង់បើគ្មានការភ័យខ្លាចឬដើម្បីបង្ក្រាបសត្រូវនិងទប់ស្កាត់គ្រោះថ្នាក់កុំឱ្យកើតមានលើមូស្លីម។ ការផ្តល់ទ្រព្យប្រភេទនេះទោះបីជាមើលពីខាងក្រៅហាក់ដូចជាការផ្តល់ឱ្យពួកមេដឹកនាំធំៗ និងទុកអ្នកទន់ខ្សោយចោលដូចជាស្តេចលោកិយធ្វើក៏ដោយប៉ុន្តែសកម្មភាពគឺអាស្រ័យលើចេតនា៖ ប្រសិនបើបំណងគឺដើម្បីផលប្រយោជន៍សាសនានិងសហគមន៍នោះវាស្ថិតក្នុងប្រភេទនៃការផ្តល់របស់ព្យាការី ﷺ និងបណ្តាខាលីហ្វះរបស់លោក។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើបំណងគឺដើម្បីការអួតអាងអំណាចនិងការបំផ្លិចបំផ្លាញលើផែនដីនោះវាស្ថិតក្នុងប្រភេទនៃការផ្តល់របស់ហ្វៀរអ៊ោន។ មានតែអ្នកដែលមានជំនឿខូចខាតប៉ុណ្ណោះដែលប្រឆាំងនឹងរឿងនេះដូចជាទ្វុល-ឃូវ៉ៃស្វីរ៉ោះដែលបានប្រឆាំងនឹងព្យាការី ﷺ ដូច្នោះដែរ។

ជារឿយៗ សេចក្តីបរិសុទ្ធក្លែងក្លាយតែងតែច្រឡំគ្នាជាមួយនឹងភាពកំសាកនិងភាពកំណាញ់ដូចគ្នានេះដែរពួកខាវ៉ារីជ (Khawarij) បានប្រឆាំងនឹងមេដឹកនាំនៃបណ្តាអ្នកមានជំនឿអាលី ﵁ ចំពោះអ្វីដែលលោកបានធ្វើដើម្បីផលប្រយោជន៍រួមដូចជាការសម្រុះសម្រួល (តះគីម), ការលុបឈ្មោះតំណែងរបស់លោក, និងការដែលលោកមិនចាប់ស្ត្រីនិងកុមារមូស្លីមធ្វើជាឈ្លើយ។ ក្រុមទាំងនេះហើយដែលព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាឱ្យប្រយុទ្ធប្រឆាំងពីព្រោះពួកគេមានការប្រកាន់សាសនាបែបខូចខាតដែលមិនផ្តល់ផលល្អទាំងក្នុងលោកិយនិងបរលោកឡើយ។ ជារឿយៗ សេចក្តីបរិសុទ្ធក្លែងក្លាយ (វ៉ារ៉ាក់ហ្វាស៊ីត) តែងតែច្រឡំគ្នាជាមួយនឹងភាពកំសាកនិងភាពកំណាញ់ដ្បិតទាំងពីរនេះសុទ្ធតែជាការដកថយ។ ដូច្នេះការដកថយមិនធ្វើអំពើពុករលួយដោយសារតែកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ត្រូវបានគេច្រឡំជាមួយនឹងការដកថយមិនព្រមធ្វើជីហាតនិងមិនព្រមចំណាយទ្រព្យដោយសារតែភាពកំសាកនិងកំណាញ់។ ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «អំពើអាក្រក់បំផុតដែលមាននៅក្នុងខ្លួនមនុស្សគឺភាពកំណាញ់ហួសហេតុនិងភាពកំសាកដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់សតិ» [រៀបរាប់ដោយអះម៉ាត់និងអាប៊ូដាវូដ]។ ហើយមនុស្សខ្លះបោះបង់ការងារដោយគិតឬធ្វើពុតជាមានចិត្តបរិសុទ្ធប៉ុន្តែតាមពិតវាគ្រាន់តែជាការអួតអាងនិងការចង់បានអំណាចបុណ្យសក្តិប៉ុណ្ណោះ។

ការគ្រប់គ្រងមនុស្សលោកមិនអាចពេញលេញឡើយលុះត្រាតែមានសេចក្តីសប្បុរស (ការផ្តល់) និងភាពអង់អាចក្លាហានបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់រាល់សកម្មភាពគឺអាស្រ័យលើចេតនា» គឺជាបន្ទូលដ៏ទូលំទូលាយនិងពេញលេញបំផុតពីព្រោះចេតនាចំពោះសកម្មភាពគឺប្រៀបដូចជាវិញ្ញាណចំពោះរាងកាយដូច្នោះដែរ។ បើគ្មានចេតនាទេអ្នកដែលស៊ូជូតចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងអ្នកដែលស៊ូជូតចំពោះព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទសុទ្ធតែបានដាក់ថ្ងាសលើដីដូចគ្នារូបរាងខាងក្រៅដូចគ្នាបេះបិទប៉ុន្តែម្នាក់ជាសត្វលោកដែលជិតស្និទ្ធបំផុតនឹងអល់ឡោះរីឯម្នាក់ទៀតជាសត្វលោកដែលនៅឆ្ងាយបំផុតពីអល់ឡោះ។ អល់ឡោះ ﷻ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ {និងបានដាស់តឿនគ្នាទៅវិញទៅមកឱ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសច្ចភាពនិងដាស់តឿនគ្នាឱ្យមានការអត់ធ្មត់} [អាល់-អាស្រ: ៣] និង {ដាស់តឿនគ្នាឱ្យមានការអត់ធ្មត់និងដាស់តឿនគ្នាឱ្យមានសេចក្តីមេត្តាករុណា} [អាល់-ពាឡាដ: ១៧]។ ហើយនៅក្នុងដំបូន្មានមានចែងថា៖ «ជំនឿដ៏ឧត្តមបំផុតគឺការសណ្តោសប្រណីនិងការអត់ធ្មត់»។ ដូច្នេះការគ្រប់គ្រងនិងការដឹកនាំប្រជានុរាស្ត្រមិនអាចសម្រេចបានពេញលេញឡើយលុះត្រាតែមានសេចក្តីសប្បុរស (ការផ្តល់) និងភាពអង់អាចក្លាហាន (ការការពារ)។ ផ្ទុយទៅវិញសាសនានិងលោកិយនឹងមិនអាចរីកចម្រើនបានឡើយបើគ្មានគុណធម៌ទាំងពីរនេះ។ ហេតុនេះហើយអ្នកណាដែលមិនប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគុណធម៌ទាំងពីរនេះអល់ឡោះនឹងដកហូតអំណាចពីគេហើយផ្ទេរទៅឱ្យអ្នកដទៃដូចដែលអល់ឡោះបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ {ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយតើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកអ្នកនៅពេលដែលគេប្រាប់អ្នកថា៖ ចូរចេញទៅធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះពួកអ្នកបែរជាស្ទាក់ស្ទើរជាប់នឹងដី? តើពួកអ្នកពេញចិត្តនឹងជីវិតលោកិយនេះជាងបរលោកឬ?... ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនចេញទៅទេទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកយ៉ាងឈឺចាប់និងផ្លាស់ប្តូរជំនួសពួកអ្នកដោយប្រជាជាតិផ្សេងហើយពួកអ្នកមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ទ្រង់បានឡើយ} [អាល់-តាវពះ: ៣៨-៣៩]។ និងព្រះបន្ទូលថា៖ {ប្រសិនបើពួកអ្នកបែរខ្នងចេញទ្រង់នឹងផ្លាស់ប្តូរជំនួសពួកអ្នកដោយប្រជាជាតិផ្សេងទៀតបន្ទាប់មកពួកគេនឹងមិនដូចពួកអ្នកឡើយ} [មូហាំម៉ាត់ (ﷺ): ៣៨]។ អល់ឡោះបានភ្ជាប់ការចំណាយ (ដែលជាសេចក្តីសប្បុរស) ទៅនឹងការប្រយុទ្ធ (ដែលជាភាពក្លាហាន) នៅក្នុងខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ជាច្រើនដូចជា៖ {ហើយបានតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដោយទ្រព្យសម្បត្តិនិងជីវិតរបស់ពួកគេ} [អាល់-តាវពះ: ២០]។

មនុស្សលោកបានបែកចែកជា ៣ ក្រុមនៅក្នុងបញ្ហានៃការផ្តល់និងការទប់ស្កាត់ទ្រព្យសម្បត្តិមនុស្សលោកបានបែងចែកជា ៣ ក្រុមនៅក្នុងរឿងនេះ៖ ១. ក្រុមទីមួយ៖ ក្រុមដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយការស្រឡាញ់អំណាចនិងការចង់បានភាពលេចធ្លោលើផែនដីឬការប្រព្រឹត្តអំពើពុករលួយ។ ពួកគេមិនបានគិតដល់ផលវិបាកនៅថ្ងៃបរលោកឡើយដោយពួកគេយល់ឃើញថាអំណាចមិនអាចស្ថិតស្ថេរបានទេបើគ្មានការផ្តល់ទ្រព្យហើយការផ្តល់ទ្រព្យជួនកាលមិនអាចធ្វើទៅបានទេប្រសិនបើមិនរឹបអូសយកទ្រព្យដោយអយុត្តិធម៌។ ដូច្នេះពួកគេក៏បានក្លាយជាពួកចោរប្លន់ផងនិងជាអ្នកចែកអំណោយផង (ប្លន់យកទ្រព្យពីប្រជាជនដោយអយុត្តិធម៌រួចយកទៅចែកឱ្យបក្ខពួកដើម្បីរក្សាអំណាចរបស់ខ្លួន)។ ២. ក្រុមទីពីរ៖ ក្រុមដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសេចក្តីបរិសុទ្ធខុសផ្លូវនិងការយល់ច្រឡំ។ ពួកគេឃើញថាការប្រមូលទ្រព្យនិងការផ្តល់ទ្រព្យមានគ្រោះថ្នាក់ពួកគេក៏បានបោះបង់ចោលកាតព្វកិច្ចក្នុងការគ្រប់គ្រងមិនព្រមចំណាយក្នុងកិច្ចការចាំបាច់របស់រដ្ឋនិងសាសនាហើយទុកឱ្យសង្គមធ្លាក់ក្នុងភាពទន់ខ្សោយនិងភាពវឹកវរ។ ៣. ក្រុមទីបី៖ ក្រុមដែលដើរលើមាគ៌ាកណ្តាលប្រកបដោយយុត្តិធម៌និងការណែនាំពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) គឺជាក្រុមរបស់ព្យាការី ﷺ និងបណ្តាខាលីហ្វះដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេប្រមូលទ្រព្យតាមមាគ៌ាស្របច្បាប់និងបែងចែកចំណាយក្នុងមាគ៌ាស្របច្បាប់ដោយភាពសប្បុរសនិងសេចក្តីក្លាហានដើម្បីលើកតម្កើងព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះនិងបង្កើតយុត្តិធម៌ក្នុងសង្គម។

ការបែងចែកមនុស្សលោកជា ៤ ក្រុមនៅក្នុងបញ្ហានៃភាពអង់អាចក្លាហាននិងការរុញច្រានគ្រោះថ្នាក់អ្វីដែលយើងបានលើកឡើងអំពីលាភសក្ការ៖ និងការផ្តល់ទ្រព្យ (ដែលជាសេចក្តីសប្បុរសនិងការលះបង់ផលប្រយោជន៍) គឺមានភាពស្រដៀងគ្នាទៅនឹងការអត់ធ្មត់និងកំហឹង (ដែលជាភាពក្លាហាននិងការរុញច្រានគ្រោះថ្នាក់)។ នៅក្នុងបញ្ហានេះមនុស្សលោកត្រូវបានបែងចែកជា ៤ ក្រុម៖ ១. ក្រុមដែលក្រោធខឹងសម្រាប់ខ្លួនឯងផងនិងសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនផង។ ២. ក្រុមដែលមិនដែលក្រោធខឹងសម្រាប់ខ្លួនឯងហើយក៏មិនក្រោធខឹងសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនដែរ (ព្រងើយកន្តើយគ្មានការទទួលខុសត្រូវ)។ ៣. ក្រុមទីបី (ជាមាគ៌ាកណ្តាលដ៏ឧត្តម)៖ គឺអ្នកដែលក្រោធខឹងដើម្បីតែព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនមិនមែនដើម្បីខ្លួនឯងឡើយដូចដែលមានចែងក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ពូខរីនិងមូស្លីម) ពីលោកស្រីអាយស្ហះ ﵂ ថា៖ «រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ មិនដែលវាយអ្នកបម្រើស្រ្តីសត្វពាហន៖ ឬអ្វីមួយដោយដៃរបស់លោកឡើយលើកលែងតែក្នុងការធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ។ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់បង្កទុក្ខដល់លោកដែលលោកសងសឹកសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះទេលើកលែងតែកាលណាព្រំដែនដ៏ពិសិដ្ឋរបស់អល់ឡោះត្រូវបានគេរំលោភបំពានទើបលោកក្រោធខឹងដើម្បីអល់ឡោះ ﷻ»។ ៤. ចំណែកឯក្រុមទីបួន៖ គឺអ្នកដែលក្រោធខឹងដើម្បីតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនមិនមែនដើម្បីព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនឬជាអ្នកដែលរឹបអូសយកសម្រាប់ខ្លួនឯងហើយមិនព្រមផ្តល់ឱ្យអ្នកដទៃ។ ក្រុមទីបួននេះគឺជាសត្វលោកដ៏អាក្រក់បំផុតដែលសាសនានិងលោកិយមិនអាចរីកចម្រើនតាមរយ៖ពួកគេបានឡើយ។ ចំណែកឯពួកអ្នកសាងអំពើល្អដែលមានការដឹកនាំដ៏ពេញលេញគឺជាអ្នកដែលបំពេញកាតព្វកិច្ចនិងជៀសវាងអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលផ្តល់នូវអ្វីដែលធ្វើឱ្យសាសនារីកចម្រើនមិនយកអ្វីក្រៅពីអ្វីដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនក្រោធខឹងដើម្បីព្រះអម្ចាស់នៅពេលដែលព្រំដែនសាសនាត្រូវរំលោភបំពាននិងលើកលែងការសងសឹកផ្ទាល់ខ្លួន។ នេះគឺជាចរិយាសម្បត្តិរបស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ក្នុងការផ្តល់និងការការពារហើយវាជាកិច្ចការដ៏ពេញលេញបំផុត។

ជំពូកស្តីពីព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ៖ {ហើយនៅពេលពួកអ្នកកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកចូរពួកអ្នកកាត់ក្តីដោយយុត្តិធម៌} ជំពូកស្តីពីព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ៖ {ហើយនៅពេលពួកអ្នកកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកចូរពួកអ្នកកាត់ក្តីដោយយុត្តិធម៌} [អាល់-នីសា: ៥៨]។

ការកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកគឺស្ថិតនៅក្នុងទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូត) និងសិទ្ធិ (ហូគូក) ព្រមទាំងការបែងចែកនៃកិច្ចការទាំងនោះការកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកគឺស្ថិតនៅក្នុងទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូត) និងសិទ្ធិ (ហូគូក) ព្រមទាំងការបែងចែកនៃកិច្ចការទាំងនោះ។

ប្រភេទទីមួយ៖ ទណ្ឌកម្មច្បាប់និងសិទ្ធិដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិដាច់ដោយឡែករបស់បុគ្គលជាក់លាក់ណាម្នាក់ប្រភេទទីមួយ៖ ទណ្ឌកម្មច្បាប់និងសិទ្ធិដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិដាច់ដោយឡែករបស់បុគ្គលជាក់លាក់ណាម្នាក់ (សិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងផលប្រយោជន៍សាធារណ៖)។

ប្រភេទទីមួយនេះត្រូវតែអនុវត្តលើមនុស្សទាំងអស់ដោយស្មើភាពគ្នាហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យព្យួរចោលឬធ្វើអន្តរាគមន៍សុំលើកលែងឡើយនេះគឺស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបង្គាប់ពួកអ្នកឱ្យប្រគល់អាម៉ាណាត់ (ការទុកចិត្តនិងសិទ្ធិ) ទៅកាន់ម្ចាស់របស់វាវិញ * ហើយនៅពេលពួកអ្នកកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកចូរពួកអ្នកកាត់ក្តីដោយយុត្តិធម៌} [អាល់-នីសា: ៥៨]។ ជំពូក៖ ការកាត់ក្តីរវាងមនុស្សលោកគឺស្ថិតនៅក្នុងទណ្ឌកម្មច្បាប់និងសិទ្ធិដែលត្រូវបានបែងចែកជាពីរប្រភេទធំៗ៖ * ប្រភេទទីមួយ៖ ទណ្ឌកម្មច្បាប់និងសិទ្ធិដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិដាច់ដោយឡែករបស់បុគ្គលជាក់លាក់ណាម្នាក់ប៉ុន្តែផលប្រយោជន៍របស់វាគឺសម្រាប់សហគមន៍មូស្លីមទាំងមូលឬក្រុមមួយចំនួនហើយមនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវការវា។ នេះត្រូវបានគេហៅថា «ទណ្ឌកម្មច្បាប់របស់អល់ឡោះនិងសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ (ហូឌូតូឡោះវ៉ាហូគូគូឡោះ)» ដូចជា៖ ទណ្ឌកម្មចំពោះចោរប្លន់កាត់ផ្លូវ (កុតត្វាអាអាល់-តូរីក), ចោរលួច, ជនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា) និងទណ្ឌកម្មស្រដៀងគ្នានេះព្រមទាំងការកាត់ក្តីក្នុងកិច្ចការរដ្ឋបាលរដ្ឋទ្រព្យវ៉ាកាហ្វនិងបណ្តាំមរតកដែលមិនមែនសម្រាប់បុគ្គលជាក់លាក់។ នេះគឺជាកិច្ចការដ៏សំខាន់បំផុតនៃការដឹកនាំរដ្ឋហេតុនេះហើយបានជាលោកអាលីអ៊ីប៊ីនអាប៊ី ത്വាលិព ﵁ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សលោកមិនអាចខ្វះការដឹកនាំរដ្ឋបានឡើយទោះបីជាអ្នកដឹកនាំនោះជាអ្នកល្អឬជាអ្នកទុច្ចរិតក៏ដោយ»។ គេបានសួរថា៖ ឱអ្នកដឹកនាំនៃបណ្តាអ្នកមានជំនឿចំពោះអ្នកដឹកនាំល្អយើងបានយល់ហើយប៉ុន្តែចុះហេតុអ្វីបានជាត្រូវមានអ្នកដឹកនាំទុច្ចរិតដែរ? លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «ពីព្រោះតាមរយ៖ការដឹកនាំទណ្ឌកម្មច្បាប់ត្រូវបានបង្កើតឡើងផ្លូវធ្វើដំណើរត្រូវបានធានាសុវត្ថិភាពសត្រូវត្រូវបានប្រយុទ្ធការពារនិងទ្រព្យហ្វៃអ៍ត្រូវបានបែងចែក»។ ប្រភេទទីមួយនេះគឺជាកាតព្វកិច្ចលើពួកមន្ត្រីអ្នកគ្រប់គ្រងដែលត្រូវតែស្រាវជ្រាវនិងអនុវត្តវាឱ្យបានម៉ឺងម៉ាត់ដោយមិនចាំបាច់មានពាក្យបណ្តឹងពីនរណាម្នាក់ឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរសាក្សីត្រូវតែបំភ្លឺដោយមិនចាំបាច់រង់ចាំការប្តឹងផ្តល់ឡើយ។ កាតព្វកិច្ចនេះត្រូវតែអនុវត្តលើមនុស្សទាំងអស់ដោយស្មើភាពគ្នាទាំងជនអភិជននិងជនសាមញ្ញទាំងអ្នកមានអំណាចនិងជនទន់ខ្សោយ។ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតដាច់ខាតឱ្យព្យួរចោលនូវទណ្ឌកម្មនេះដោយសារតែការជួយអន្តរាគមន៍សុំលើកលែង (ស្ហាហ្វាអាត់), អំណោយ, សំណូកឬហេតុផលណាមួយឡើយហើយការជួយអន្តរាគមន៍សុំលើកលែងទោសក្នុងរឿងនេះគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាត។ អ្នកណាដែលព្យួរចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់នេះដោយសារតែមូលហេតុទាំងនោះខណ៖ដែលខ្លួនមានលទ្ធភាពអនុវត្តនោះបណ្តាសារបស់អល់ឡោះទេវតានិងមនុស្សលោកទាំងអស់នឹងធ្លាក់លើគេហើយអល់ឡោះនឹងមិនទទួលយកការបំពេញកាតព្វកិច្ចឬការលះបង់ស្ម័គ្រចិត្តណាមួយពីគេឡើយ។ អាប៊ូដាវូដបានរៀបរាប់ពីអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊ីនអ៊ូម៉ារ ﵄ ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាដែលការជួយអន្តរាគមន៍ (ស្ហាហ្វាអាត់) របស់គេមករារាំងទណ្ឌកម្មមួយក្នុងចំណោមទណ្ឌកម្មច្បាប់របស់អល់ឡោះនោះពិតជាគេបានប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់អល់ឡោះហើយ។ ហើយអ្នកណាដែលតស៊ូក្តីលើអំពើមិនពិតខណ៖ដែលខ្លួនដឹងច្បាស់នោះគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីក្រោធខឹងរបស់អល់ឡោះរហូតដល់គេដកខ្លួនថយ។ ហើយអ្នកណាដែលនិយាយបរិហារកេរ្តិ៍ប្រឌិតរឿងលើមូស្លីមនូវអ្វីដែលមិនពិតនោះអល់ឡោះនឹងឃុំឃាំងគេនៅក្នុងរ៉ាត់ហ្គាតុល-ខាបាលរហូតដល់គេដកពាក្យសម្តីនោះមកវិញ»។ គេបានសួរថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះតើអ្វីទៅជារ៉ាត់ហ្គាតុល-ខាបាល? លោកបានមានបន្ទូលថា៖ «គឺជាទឹកខ្ទុះនិងសំណល់រលួយរបស់ពួកអ្នកនរក»។ ហើយនៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ពូខរីនិងមូស្លីម) ពីលោកស្រីអាយស្ហះ ﵂ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកកូរ៉ាយស្ហមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរឿងស្រ្តីជាន់ខ្ពស់មកពីកុលសម្ព័ន្ធពានីម៉ាខ់ហ្ស៊ូមដែលបានលួចទ្រព្យសម្បត្តិគេ។ ពួកគេបាននិយាយគ្នាថា៖ "តើនរណាហ៊ានទៅជួយនិយាយសុំអន្តរាគមន៍ជាមួយរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ?"។ ពួកគេក៏បាននិយាយថា៖ "គ្មាននរណាហ៊ានក្រៅពីអ៊ូសាម៉ះអ៊ីប៊ីនហ្សែដដែលជាទីស្រឡាញ់របស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះឡើយ"។ នៅពេលអ៊ូសាម៉ះបានចូលទៅជម្រាបសុំព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលដោយទឹកមុខក្រហមខឹងថា៖ «តើអ្នកហ៊ានមកជួយអន្តរាគមន៍សុំលើកលែងទណ្ឌកម្មមួយក្នុងចំណោមទណ្ឌកម្មច្បាប់របស់អល់ឡោះឬឱអ៊ូសាម៉ះ?! ពិតប្រាកដណាស់អ្វីដែលបានបំផ្លាញប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលជំនាន់មុនគឺនៅពេលដែលជនអភិជនមានអំណាចក្នុងចំណោមពួកគេបានលួចពួកគេបានលើកលែងទោសឱ្យគេប៉ុន្តែនៅពេលដែលជនទន់ខ្សោយក្នុងចំណោមពួកគេបានលួចពួកគេបានអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់លើគេយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ ស្បថនឹងព្រះដែលជីវិតមូហាំម៉ាត់ (ﷺ)ស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្តទ្រង់ប្រសិនបើហ្វាទីម៉ះបុត្រីរបស់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានលួចខ្ញុំប្រាកដជានឹងកាត់ដៃរបស់នាង!»។

ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់មកសារភាពកំហុសបាបដោយស្ម័គ្រចិត្តតើត្រូវអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់លើគេដែរឬទេ? នេះគឺជាករណីដែលបទល្មើសត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយភស្តុតាងសាក្សីច្បាស់លាស់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើបទល្មើសត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយការសារភាពផ្ទាល់មាត់ហើយជននោះបានមកសារភាពកំហុសបាបដោយខ្លួនឯងអមដោយការតាវបាត់កែប្រែចិត្តនោះមានការពិភាក្សាខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញ។ តាមទស្សន៖ច្បាស់លាស់របស់សាលាហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)ហ៍អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អះម៉ាត់គឺថាមិនជាកាតព្វកិច្ចត្រូវបង្ខំអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់លើគេនៅក្នុងករណីនេះឡើយពោលគឺប្រសិនបើគេទទូចសុំឱ្យអនុវត្តដើម្បីលាងបាបខ្លួននោះត្រូវអនុវត្តប៉ុន្តែប្រសិនបើគេរត់គេចឬដកការសារភាពនោះមិនត្រូវតាមចាប់អនុវត្តលើគេឡើយ។ នេះគឺផ្អែកលើករណីរបស់ម៉ាអ៊ិហ្សអ៊ីប៊ីនម៉ាលិកដែលព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកមិនទុកឱ្យគាត់ទៅ?» នៅពេលដែលគាត់បានរត់គេចពេលគេកំពុងចោលដុំថ្ម។ នៅក្នុងស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់អាប៊ូដាវូដនិងណាសាអ៊ីពីអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊ីនអាំរូ ﵄ ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរពួកអ្នកលើកលែងទោសទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូត) នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកចុះដ្បិតកាលណាទណ្ឌកម្មនោះបានមកប្តឹងដល់ខ្ញុំហើយនោះវាបានក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវតែអនុវត្ត»។ ហើយនៅក្នុងស៊ូណាន់ន់ណាសាអ៊ីនិងអ៊ីប៊ីនម៉ាចះពីអាប៊ូហ៊ូរ៉ាយរ៉ោះ ﵁ ពីព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូត) តែមួយដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅលើផែនដីគឺប្រសើរសម្រាប់ប្រជាជននៅលើផែនដីជាជាងការដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ស្រោចស្រពអស់រយ៖ពេល ៤០ ព្រឹក»។ នេះគឺដោយសារតែអំពើបាបកម្មនិងបទល្មើសគឺជាមូលហេតុនៃការថយចុះលាភសក្ការ៖ ភាពរាំងស្ងួតនិងការភ័យខ្លាចពីសត្រូវ។ កាលណាទណ្ឌកម្មច្បាប់ត្រូវបានអនុវត្តការស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះនឹងលេចធ្លោឡើងអំពើបាបនឹងថយចុះហើយភាពចម្រុងចម្រើនលាភសក្ការ៖ និងជ័យជម្នះនឹងកើតមានឡើងក្នុងសង្គម។

មិនត្រូវរឹបអូសយកប្រាក់ពីជនផិតក្បត់ឬចោរលួចដើម្បីយកទៅលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់ឡើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកប្រាក់កាក់ពីជនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា), ចោរលួច, ឬចោរប្លន់កាត់ផ្លូវដើម្បីជាថ្នូរនឹងការលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់ឡើយមិនថាសម្រាប់រតនាគាររដ្ឋឬសម្រាប់បុគ្គលណាមួយឡើយ។ ប្រាក់ដែលយកដើម្បីលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់នេះគឺជាទ្រព្យស៊ុហ្ត (ទ្រព្យខុសច្បាប់ដ៏ស្មោកគ្រោកបំផុត) ហើយប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំធ្វើបែបនេះនោះគេបានប្រមូលផ្តុំនូវអំពើពុករលួយដ៏ធំសម្បើមពីរយ៉ាង៖ ១. ការលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ២. ការស៊ីទ្រព្យមិនស្របច្បាប់ (ស៊ុហ្ត)។ គេបានបោះបង់ចោលកាតព្វកិច្ចនិងបានប្រព្រឹត្តនូវអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)។ អល់ឡោះ ﷻ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ {តើហេតុអ្វីបានជាពួកបព្វជិតនិងពួកអាចារ្យមិនហាមឃាត់ពួកគេពីពាក្យសម្តីបាបនិងការស៊ីទ្រព្យមិនស្របច្បាប់ (ស៊ុហ្ត)? ពិតជាអាក្រក់ក្រៃលែងនូវអ្វីដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត} [អាល់-ម៉ាអ៊ីដះ: ៦៣]។ នៅពេលណាដែលមេដឹកនាំស៊ីទ្រព្យស៊ុហ្តគេនឹងត្រូវការស្តាប់ពាក្យកុហកការក្លែងបន្លំនិងការធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយជាមិនខាន។ រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានដាក់បណ្តាសាលើអ្នកសូកសំណូកអ្នកទទួលសំណូកនិងអ្នកសម្របសម្រួលកណ្តាលរវាងភាគីទាំងពីរ [រៀបរាប់ដោយម្ចាស់ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់]។

ភាពពុករលួយភាគច្រើននៅក្នុងកិច្ចការរបស់មនុស្សលោកគឺកើតចេញពីការលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់នៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ពូខរីនិងមូស្លីម) មានរឿងបុរសពីរនាក់បានមកជម្រាបរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ឱ្យកាត់ក្តីតាមគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់អល់ឡោះ។ ម្នាក់បានជម្រាបថា៖ កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំជាកូនឈ្នួលនៅផ្ទះបុរសម្នាក់នេះហើយកូនខ្ញុំបានផិតក្បត់ជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់។ ខ្ញុំក៏បានយកសត្វចៀម ១០០ ក្បាលនិងអ្នកបម្រើម្នាក់មកសុំលោះទោសកូនខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំសួរពួកអ្នកប្រាជ្ញគេបានប្រាប់ខ្ញុំថាកូនខ្ញុំត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ ១០០ ខ្វាប់និងនិរទេសខ្លួនមួយឆ្នាំរីឯប្រពន្ធរបស់គាត់ត្រូវចោលដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់។ ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ស្បថនឹងព្រះដែលជីវិតខ្ញុំស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្តទ្រង់ខ្ញុំប្រាកដជានឹងកាត់ក្តីរវាងអ្នកទាំងពីរតាមគម្ពីររបស់អល់ឡោះ៖ សត្វចៀម ១០០ ក្បាលនិងអ្នកបម្រើត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកវិញហើយកូនប្រុសរបស់អ្នកត្រូវទទួលរំពាត់ ១០០ ខ្វាប់និងនិរទេសខ្លួនមួយឆ្នាំ។ ហើយចូរអ្នកទៅសួរស្រ្តីនោះប្រសិនបើនាងសារភាពចូរចោលដុំថ្មលើនាង»។ នាងក៏បានសារភាពហើយត្រូវបានគេអនុវត្តទណ្ឌកម្ម។ នៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)នេះបង្ហាញច្បាស់ថាទោះបីជាមានការផ្តល់ទ្រព្យដើម្បីលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់ក៏ដោយក៏ព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាឱ្យប្រគល់ទ្រព្យនោះត្រឡប់ទៅវិញហើយនៅតែអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់ដដែលដោយមិនយកទ្រព្យនោះមកដាក់ក្នុងរតនាគាររដ្ឋឡើយ។ មូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថាការលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់ដោយសារតែការយកប្រាក់គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ភាពពុករលួយដ៏ធំសម្បើមនៅក្នុងសង្គមកើតឡើងដោយសារតែការលុបចោលទណ្ឌកម្មច្បាប់តាមរយ៖ប្រាក់ឬអំណាចបុណ្យសក្តិ។ កាលណាមន្ត្រីស៊ីសំណូកដើម្បីលុបចោលទណ្ឌកម្មមួយចិត្តរបស់គេនឹងចុះខ្សោយមិនហ៊ានអនុវត្តទណ្ឌកម្មដទៃទៀតឡើយហើយគេនឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពអន្តរាយដូចពួកយូដាពីអតីតកាល។ ដូចគ្នានេះដែរពួកអ្នកមានអំណាចដែលជួយការពារជនល្មើសមិនឱ្យទទួលទណ្ឌកម្មច្បាប់ដូចជាជនល្មើសរត់ទៅជ្រកកោននៅផ្ទះមន្ត្រីឬផ្ទះអភិបាលនោះអ្នកដែលការពារជនល្មើសគឺជាអ្នកដែលត្រូវរងបណ្តាសាពីអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់ដូចដែលអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) មូស្លីមបានរៀបរាប់ពីអាលី ﵁ ថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «អល់ឡោះបានដាក់បណ្តាសាលើអ្នកណាដែលបង្កើតបទល្មើសថ្មីឬផ្តល់ជម្រកការពារដល់ជនល្មើស»។ ប្រាក់កាក់ដែលបានមកពីការការពារបទល្មើសឬការបើកដៃឱ្យមានស្រានិងពេស្យាចារគឺប្រៀបដូចជាតម្លៃខ្លួនរបស់ស្រីពេស្យានិងកម្រៃរបស់គ្រូទាយដែលព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថាជាទ្រព្យដ៏ស្មោកគ្រោកបំផុត។ មន្ត្រីដែលបោះបង់ចោលការបង្ក្រាបអំពើអាក្រក់ដោយសារតែប្រាក់សំណូកគឺប្រៀបដូចជាមេខ្យល់ឬដូចជាប្រពន្ធដ៏អាក្រក់របស់ព្យាការីលូតដែលបានក្បត់លោកដោយជួយចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់ពួកជនពាលហើយអល់ឡោះបានដាក់ទណ្ឌកម្មលើនាងដូចជាពួកជនពាលទាំងនោះដែរ។

ភាពចម្រុងចម្រើននៃប្រទេសជាតិនិងប្រជានុរាស្ត្រគឺស្ថិតនៅលើការបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់កិច្ចការទាំងអស់នេះគឺសុទ្ធតែជាការយកប្រាក់ដើម្បីជួយលើអំពើបាបនិងការឈ្លានពាន។ មន្ត្រីអ្នកគ្រប់គ្រងត្រូវបានតែងតាំងឡើងគឺដើម្បី «បង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ (អាល់-អាំរូពៀល-ម៉ាអ៊្រូហ្វវ៉ាអាល់-ណាហ៍យូអានិល-ម៉ូនកា)» ហើយនេះគឺជាគោលបំណងចម្បងនៃការដឹកនាំរដ្ឋ។ ប្រសិនបើមន្ត្រីបែរជាបើកដៃឱ្យមានអំពើអាក្រក់ដើម្បីជាថ្នូរនឹងប្រាក់កាក់នោះគេបានធ្វើផ្ទុយស្រឡះពីគោលបំណងដើមប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលអ្នកបានជួលឱ្យមកជួយប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសត្រូវរបស់អ្នកប៉ុន្តែគេបែរជាទៅជួយសត្រូវមកវាយប្រហារអ្នកវិញឬដូចជាអ្នកដែលយកប្រាក់ទៅធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ប៉ុន្តែបែរជាយកអាវុធនោះមកកាប់សម្លាប់មូស្លីមទៅវិញ! ភាពចម្រុងចម្រើននៃប្រទេសជាតិនិងប្រជានុរាស្ត្រគឺពិតជាពឹងផ្អែកលើការបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់។ ការរស់នៅប្រកបដោយសេចក្តីសុខក្នុងលោកិយនិងការរួចផុតទុក្ខនៅថ្ងៃបរលោកគឺស្ថិតនៅក្នុងការស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ដែលមិនអាចសម្រេចបានឡើយបើគ្មានការបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់។ គុណធម៌នេះហើយដែលបានធ្វើឱ្យប្រជាជាតិនេះក្លាយជាប្រជាជាតិដ៏ឧត្តមបំផុត៖ {ពួកអ្នកគឺជាប្រជាជាតិដ៏ប្រសើរបំផុតដែលត្រូវបានបញ្ចេញមកសម្រាប់មនុស្សលោកដោយពួកអ្នកបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងហាមឃាត់អំពើអាក្រក់និងមានជំនឿលើអល់ឡោះ} [អាល-អ៊ីមរ៉ន: ១១០]។ និងព្រះបន្ទូលថា៖ {នៅពេលដែលពួកគេបានបំភ្លេចនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានគេដាស់តឿនយើងបានជួយសង្គ្រោះអស់អ្នកដែលបានហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ហើយយើងបានដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើអស់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌ចំពោះទង្វើដែលពួកគេបានបំពាន} [អាល់-អាអ៊្រហ្វ: ១៦៥]។ អល់ឡោះបានប្រាប់ថានៅពេលដែលទណ្ឌកម្មបានធ្លាក់ចុះមកទ្រង់បានជួយសង្គ្រោះតែអ្នកដែលបានហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដលោកអាប៊ូបាករ៍អាល់-ស៊ីឌឌីក ﵁ បានឡើងថ្លែងសុន្ទរកថាលើមីនពាររបស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយពួកអ្នកអានខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នេះហើយដាក់វាមិនត្រូវកន្លែងឡើយ៖ {ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយចូរពួកអ្នកទទួលខុសត្រូវលើខ្លួនឯងអ្នកដែលវង្វេងមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកបានឡើយប្រសិនបើអ្នកទទួលបានការណែនាំត្រឹមត្រូវ} [អាល់-ម៉ាអ៊ីដះ: ១០៥]។ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានបន្ទូលថា៖ "នៅពេលដែលមនុស្សលោកមើលឃើញអំពើអាក្រក់ហើយពួកគេមិនព្រមផ្លាស់ប្តូរកែតម្រូវវាទេនោះអល់ឡោះជិតនឹងគ្របដណ្តប់ពួកគេទាំងអស់គ្នាដោយទណ្ឌកម្មពីទ្រង់ហើយ"» [រៀបរាប់ដោយអះម៉ាត់, អាប៊ូដាវូដ, តិរមីហ្ស៊ី]។

កាតព្វកិច្ចចម្បងរបស់អ្នកដឹកនាំរដ្ឋគឺត្រូវបង្គាប់ឱ្យបង្កើតការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) និងដាក់ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលបោះបង់ចោលវាកាតព្វកិច្ចចម្បងរបស់អ្នកដឹកនាំរដ្ឋគឺត្រូវបង្គាប់ប្រជាពលរដ្ឋឱ្យបង្កើតការថ្វាយបង្គំសឡាតនិងដាក់ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលបោះបង់ចោលវា។

ក្រុមដែលបដិសេធមិនព្រមអនុវត្តតាមច្បាប់ស្ហារីអាត់ដែលជាក់ស្តែងត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងច្បាប់ស្ហារីអាត់ដែលជាក់ស្តែងរួមមាន៖ ការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ), ការបង់ហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច), ការបួសរ៉ាម៉ាដាន, ការបំពេញបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ), ការធ្វើទានស្វដាកះ, ការរក្សាអាម៉ាណាត់ (ទំនុកចិត្ត), ការដឹងគុណនិងគោរពឪពុកម្តាយ, ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងញាតិសន្តាន, និងការរស់នៅល្អជាមួយក្រុមគ្រួសារនិងអ្នកជិតខាងជាដើម។ កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដឹកនាំរដ្ឋគឺត្រូវបង្គាប់ឱ្យប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ដែលស្ថិតក្រោមអំណាចរបស់ខ្លួនបង្កើតការថ្វាយបង្គំសឡាតជាកាតព្វកិច្ចនិងដាក់ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលបោះបង់ចោលវាដោយការឯកភាពរួម (អ៊ីជម៉ាអា) នៃបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់។ ប្រសិនបើអ្នកដែលបោះបង់ចោលការថ្វាយបង្គំសឡាតគឺជាក្រុមដែលមានកម្លាំងប្រដាប់អាវុធរឹងរូសបដិសេធនោះត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេចំពោះការបោះបង់ចោលនោះដោយការឯកភាពរួមនៃបណ្តាមូស្លីម។ ដូចគ្នានេះដែរត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងក្រុមណាដែលរឹងរូសបដិសេធមិនព្រមបង់ហ្សាកាត់មិនព្រមបួសឬចាត់ទុកអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ជាក់ស្តែងថាជាការអនុញ្ញាត (ដូចជាការរួមរស់ជាមួយញាតិជិតស្និទ្ធឬការបង្កអសន្តិសុខនិងអំពើពុករលួយលើផែនដី)។ ដូច្នេះរាល់ក្រុមណាដែលបដិសេធមិនព្រមគោរពតាមច្បាប់ណាមួយនៃច្បាប់ស្ហារីអាត់ដ៏លេចធ្លោនិងច្បាស់លាស់នៃសាសនាឥស្លាមគឺត្រូវតែធ្វើជីហាតប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេរហូតដល់សាសនាទាំងមូលជារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ស្របតាមការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដែលបោះបង់ចោលការថ្វាយបង្គំសឡាតគឺជាបុគ្គលទោលម្នាក់មានទស្សន៖មួយលើកឡើងថា៖ ត្រូវដាក់ទណ្ឌកម្មគេដោយការវាយដំនិងឃុំខ្លួនរហូតដល់គេព្រមថ្វាយបង្គំ។ ប៉ុន្តែបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន (ជុមហ៊ួរ) បានយល់ឃើញថា៖ ជាកាតព្វកិច្ចត្រូវប្រហារជីវិតគេប្រសិនបើគេនៅតែរឹងរូសមិនព្រមថ្វាយបង្គំបន្ទាប់ពីបានទូន្មានឱ្យគេតាវបាត់កែប្រែខ្លួនដូចជាការទូន្មានដល់ជនក្បត់សាសនា (មួរតាត់) ដូច្នោះដែរ។ ប្រសិនបើគេតាវបាត់ហើយថ្វាយបង្គំនោះរួចខ្លួនប៉ុន្តែបើមិនដូច្នោះទេត្រូវប្រហារជីវិត។ ចំពោះបញ្ហាថាតើត្រូវប្រហារជីវិតគេក្នុងនាមជាកាហ្វៀរឬជាមូស្លីមហ្វាស៊ីក (ទុច្ចរិត) គឺមានទស្សន៖ពីរក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុនភាគច្រើន (ស៊ាឡាហ្វ) យល់ឃើញថាគេត្រូវប្រហារជីវិតក្នុងនាមជាកាហ្វៀរ។ នេះគឺជាករណីដែលគេនៅទទួលស្គាល់ថាសឡាតជាកាតព្វកិច្ចប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ថាសឡាតជាកាតព្វកិច្ចទេនោះគេគឺជាកាហ្វៀរចាកចេញពីសាសនាដោយការឯកភាពរួមនៃបណ្តាមូស្លីម។

ការដាក់ទណ្ឌកម្មលើការបោះបង់កាតព្វកិច្ចនិងការប្រព្រឹត្តអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) គឺជាគោលបំណងនៃជីហាតព្រមទាំងឧត្តមភាពនៃជីហាតដូចគ្នានេះដែរអ្នកណាដែលបដិសេធកាតព្វកិច្ចដទៃទៀតឬបដិសេធអំពើហារ៉ាមជាក់ស្តែងនោះត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំង។ ការដាក់ទណ្ឌកម្មលើការបោះបង់ចោលកាតព្វកិច្ចនិងការប្រព្រឹត្តនូវអំពើហារ៉ាមគឺជាគោលបំណងចម្បងនៃការធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ហើយវាជាកាតព្វកិច្ចលើប្រជាជាតិមូស្លីមទាំងមូលដោយការឯកភាពរួមដូចដែលគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាននិងស៊ុណ្ណះបានបញ្ជាក់ច្បាស់ហើយជីហាតគឺជាអំពើដ៏ឧត្តមបំផុតមួយ។ បុរសម្នាក់បានសួរថា៖ ឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះសូមណែនាំខ្ញុំនូវទង្វើមួយដែលអាចស្មើនឹងការធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះផង? ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «អ្នកមិនអាចធ្វើវាបានឡើយ»។ បុរសនោះបានទទូចសុំ៖ សូមប្រាប់ខ្ញុំមក។ ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកមានលទ្ធភាពទេនៅពេលដែលអ្នកធ្វើជីហាតចេញទៅអ្នកចាប់ផ្តើមបួសដោយមិនបែកបួសសោះនិងឈរថ្វាយបង្គំពេញមួយយប់ដោយមិនសម្រាកទាល់តែសោះនោះ?» បុរសនោះបានឆ្លើយថា៖ "តើនរណាអាចធ្វើបែបនោះបានទៅ?" ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ទង្វើបែបនោះហើយទើបអាចស្មើនឹងការធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ» [រៀបរាប់ដោយពូខរីនិងមូស្លីម]។ ហើយព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់នៅក្នុងឋានសួគ៌មាន ១០០ ជាន់ដែលចម្ងាយពីជាន់មួយទៅជាន់មួយទៀតគឺដូចជាចម្ងាយរវាងមេឃនិងផែនដីដែលអល់ឡោះបានរៀបចំទុកសម្រាប់បណ្តាអ្នកធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់» [រៀបរាប់ដោយពូខរីនិងមូស្លីម]។ ហើយព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «កំពូលនៃកិច្ចការទាំងពួងគឺសាសនាឥស្លាមសសរទ្រូងរបស់វាគឺការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) និងចំណុចខ្ពស់បំផុតរបស់វាគឺការធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ» [រៀបរាប់ដោយអះម៉ាត់និងតិរមីហ្ស៊ី]។

ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មលើពួកចោរប្លន់កាត់ផ្លូវ (កុតត្វាអាអាល់-តូរីក / អាល់-ហ៊ីរ៉ាបះ) អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដគឺជាអស់អ្នកដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់បន្ទាប់មកពួកគេមិនមានការសង្ស័យឡើយហើយពួកគេបានតស៊ូធ្វើជីហាតដោយទ្រព្យសម្បត្តិនិងជីវិតរបស់ពួកគេក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះជនទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកដែលមានសច្ចភាព} [អាល់-ហ៊ូជូរ៉ត: ១៥]។ និងព្រះបន្ទូលថា៖ {តើពួកអ្នកចាត់ទុកការផ្តល់ទឹកដល់អ្នកធ្វើបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) និងការជួសជុលវិហារម៉ាស្ជិទុលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ថាស្មើនឹងអ្នកដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះនិងថ្ងៃបរលោកព្រមទាំងបានធ្វើជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះឬ? ពួកគេមិនស្មើគ្នានៅចំពោះអល់ឡោះឡើយ...} [អាល់-តាវពះ: ១៩-២២]។ ជំពូក៖ ក្នុងចំណោមនោះគឺទណ្ឌកម្មចំពោះពួកចោរប្លន់កាត់ផ្លូវ (កុតត្វាអាអាល់-តូរីក) ដែលចេញស្ទាក់ផ្លូវប្រជាពលរដ្ឋដោយកាន់អាវុធដើម្បីប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិដោយកំរោលមិនថាពួកគេជាពួកអារ៉ាប់បាឌូ, ទួកម៉ាន, ឃឺដ, កសិករ, កងទ័ពខិលខូចឬពួកជនពាលក្នុងក្រុងឡើយ។ អល់ឡោះ ﷻ បានមានព្រះបន្ទូលអំពីពួកគេថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់ការតបស្នងចំពោះអស់អ្នកដែលប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់ហើយខិតខំបង្កអសន្តិសុខនិងអំពើពុករលួយនៅលើផែនដីគឺពួកគេត្រូវតែប្រហារជីវិតឬត្រូវគេឆ្កាងឬត្រូវកាត់ដៃនិងជើងរបស់ពួកគេដោយឆ្លាស់គ្នាឬត្រូវនិរទេសចេញពីដែនដី។ នោះគឺជាភាពអាម៉ាស់សម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកពួកគេនឹងទទួលរងទណ្ឌកម្មដ៏ធំសម្បើម} [អាល់-ម៉ាអ៊ីដះ: ៣៣]។ អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ស្ហាហ្វីអ៊ី ﵁ បានរៀបរាប់នៅក្នុង «មូស្នាដ» របស់លោកពីអ៊ីប៊ីនអាប្បាស ﵁ អំពីពួកចោរប្លន់កាត់ផ្លូវថា៖ * ប្រសិនបើពួកគេបានសម្លាប់មនុស្សផងនិងប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិផងនោះពួកគេត្រូវតែប្រហារជីវិតនិងត្រូវយកសពទៅឆ្កាងជាសាធារណ៖។ * ប្រសិនបើពួកគេបានសម្លាប់មនុស្សប៉ុន្តែមិនបានយកទ្រព្យសម្បត្តិទេនោះពួកគេត្រូវតែប្រហារជីវិតប៉ុន្តែមិនត្រូវយកសពទៅឆ្កាងឡើយ។ * ប្រសិនបើពួកគេប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុន្តែមិនបានសម្លាប់មនុស្សទេនោះត្រូវកាត់ដៃស្តាំនិងជើងឆ្វេងរបស់ពួកគេដោយឆ្លាស់គ្នា។ * ប្រសិនបើពួកគេគ្រាន់តែស្ទាក់បំភិតបំភ័យតាមផ្លូវប៉ុន្តែមិនបានសម្លាប់មនុស្សនិងមិនបានយកទ្រព្យសម្បត្តិទេនោះត្រូវនិរទេសពួកគេចេញពីដែនដី។ នេះគឺជាទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនដូចជាអ៊ីម៉ាមស្ហាហ្វីអ៊ី, អះម៉ាត់និងជិតស្និទ្ធនឹងទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះ។ ជនណាក្នុងចំណោមពួកចោរប្លន់ដែលបានសម្លាប់មនុស្សអ្នកដឹកនាំត្រូវតែប្រហារជីវិតគេជាកាតព្វកិច្ចទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូត) ដោយមិនអាចលើកលែងទោសឱ្យគេបានជាដាច់ខាតតាមការឯកភាពរួមនៃបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់ហើយសិទ្ធិនេះមិនស្ថិតនៅលើអ្នកស្នងមរតករបស់អ្នកស្លាប់ឡើយ។ នេះខុសប្លែកពីករណីមនុស្សសម្លាប់គ្នាក្នុងទំនាស់ផ្ទាល់ខ្លួនដែលក្រុមគ្រួសារអ្នកស្លាប់មានសិទ្ធិសម្រេចថាតើសងសឹកប្រហារជីវិតលើកលែងទោសឬទារសំណងជីវិត (ឌីយ៉ះ)។ ប៉ុន្តែពួកចោរប្លន់កាត់ផ្លូវពួកគេសម្លាប់មនុស្សដើម្បីប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិសាធារណ៖ ដូច្នេះគ្រោះថ្នាក់របស់ពួកគេគឺប៉ះពាល់ដល់សង្គមទាំងមូលហេតុនេះការប្រហារជីវិតពួកគេគឺជាទណ្ឌកម្មច្បាប់របស់អល់ឡោះ។

នៅពេលដែលពួកចោរប្លន់ជាក្រុមឧក្រិដ្ឋកម្មដែលមានការចាត់តាំងនៅពេលដែលពួកចោរប្លន់ជាក្រុមឧក្រិដ្ឋកម្មដែលមានសមាជិកច្រើន។

កាលណាក្រុមឧក្រិដ្ឋជនជួយការពារគ្នាទៅវិញទៅមកពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវស្មើគ្នានៅពេលដែលពួកចោរប្លន់ជាក្រុមហើយមានតែសមាជិកម្នាក់គត់ដែលបានចុះដៃសម្លាប់ដោយផ្ទាល់រីឯសមាជិកដទៃទៀតជាអ្នកជួយការពារជាអ្នកចាំយាមផ្លូវនិងជាកម្លាំងគាំទ្របណ្តាអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន (ជុមហ៊ួរ) បានឯកភាពគ្នាថាសមាជិកទាំងអស់ត្រូវតែប្រហារជីវិតដូចគ្នាទាំងអស់ទោះបីជាពួកគេមានចំនួន ១០០ នាក់ក៏ដោយពីព្រោះអ្នកជួយគាំទ្រនិងអ្នកសម្លាប់ដោយផ្ទាល់គឺមានទោសស្មើគ្នា។ នេះគឺជាអ្វីដែលត្រូវបានរៀបរាប់ពីបណ្តាខាលីហ្វះដ៏ត្រឹមត្រូវដ្បិតលោកអ៊ូម៉ារអ៊ីប៊ីនអាល់-ខាត់តប ﵁ ធ្លាប់បានបញ្ជាឱ្យប្រហារជីវិតអ្នកឈ្លបយកការណ៍ (រ៉ាប៊ីអះ - អ្នកយាមផ្លូវដែលឈរលើទីខ្ពស់ចាំមើលមនុស្សធ្វើដំណើរ) របស់ពួកចោរប្លន់ពីព្រោះអ្នកសម្លាប់ដោយផ្ទាល់អាចសម្លាប់បានគឺដោយសារតែកម្លាំងនិងការជួយគាំទ្ររបស់អ្នកចាំយាមផ្លូវទាំងនោះ។ កាលណាក្រុមមួយបានជួយការពារគ្នាទៅវិញទៅមកពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវរួមគ្នាក្នុងទណ្ឌកម្មដូចជាកងទ័ពជីហាតដែលទទួលបានផលបុណ្យរួមគ្នាដូច្នោះដែរពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «បណ្តាមូស្លីមឈាមរបស់ពួកគេមានតម្លៃស្មើគ្នាអ្នកទាបបំផុតក្នុងចំណោមពួកគេអាចធានាសុវត្ថិភាពក្នុងនាមពួកគេទាំងអស់គ្នាបានពួកគេប្រៀបដូចជាដៃតែមួយប្រឆាំងនឹងអ្នកដទៃ...» [រៀបរាប់ដោយអាប៊ូដាវូដនិងណាសាអ៊ី]។