បញ្ហាច្បាប់រៀបរាប់ដោយអាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាហ៍ម៉ាត់

ជំពូកស្តីពីការសម្អាតក្រោយបន្ទោបង់ (ឥស្ទិនចា) (ចំណងជើងជំពូកស្តីពីការសម្អាតកាយក្រោយបន្ទោបង់មិនថាតាមរយ៖ការជូតដោយដុំថ្ម (ឥស្ទីចម៉ារ) ឬការលាងដោយទឹក (ឥស្ទិនចា) និងក្បួនស៊ុណ្ណះហ៍ទាក់ទងនឹងការបន្ទោបង់)។

ជំពូកស្តីពីការសម្អាតក្រោយបន្ទោបង់ ១១៣ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលប្រាប់ខ្ញុំពី Yahya ibn Yaman ពី Sufyan ពី Yunus ពីអាល់-Hasan ថា៖ គ្មានការសម្អាតឥស្ទិនចាដោយសារការផោម (ខ្យល់) ឡើយ។ ហើយខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំក៏មានទស្សន៖បែបនេះដែរ។ ខ្ញុំបានឃើញឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលបត់ជើងតូចគាត់បានសម្អាតបង្ហូរទឹកនោមឱ្យអស់ (ឥស្ទីប្រូ') យ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត។ ហើយនៅពេលគាត់ចូលបន្ទោបង់គាត់មានដុំថ្មសម្រាប់ជូតសម្អាតរួចទើបគាត់យកទឹកមកលាងសម្អាតតាមក្រោយហើយគាត់បានសម្អាតទឹកនោមឱ្យអស់ជាមុនសិនរួចទើបយកទឹកមកលាង។ ខ្ញុំបានឃើញឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលបត់ជើងតូចគាត់មានកន្លែងសម្រាប់ជូតប្រដាប់ភេទនិងរលាស់វាជាច្រើនដងហើយគាត់មានដុំថ្មរួចទើបយកទឹកមកលាងតាមក្រោយដុំថ្ម។ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរអំពីបុរសម្នាក់ដែលជូតសម្អាតដោយដុំថ្មគាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយដរាបណាគាត់សម្អាតកន្លែងនោះបានស្អាតល្អ។ ១១៤ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលបន្ទោបង់ធំហើយបានសម្អាតដោយដុំថ្មបីដុំឬយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ដោយទឹករួចក្រោកឡើងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) តើការសឡាតរបស់គាត់គ្រប់គ្រាន់ដែរឬទេខណ៖ដែលគាត់ស្ថិតក្នុងកន្លែងដែលមានទឹកបរិបូរណ៍? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ប្រសិនបើគាត់សម្អាតបានស្អាតដោយដុំថ្មគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ហើយឬគាត់លាងដោយទឹកក៏សុទ្ធតែគ្រប់គ្រាន់ទាំងអស់។ ១១៥ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលដើរកាត់បុរសម្នាក់ទៀតខណ៖ដែលគាត់កំពុងបត់ជើងតូចហើយបានជូនស៊ាឡាមទៅកាន់គាត់។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវឆ្លើយតបស៊ាឡាមនៅពេលគាត់បន្ទោបង់រួចរាល់ហើយមិនត្រូវឆ្លើយស៊ាឡាមខណ៖ដែលកំពុងបត់ជើងតូចឡើយរហូតទាល់តែរួចរាល់។ ជំពូកស្តីពីការងូតទឹកសម្អាតកាយ (ឃូស៊ុល) និងកាតព្វកិច្ចដែលតម្រូវឱ្យងូតទឹក ១១៦ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីពាក្យថា «ទឹកកាតព្វកិច្ចកើតចេញពីទឹកកាម (អាល់ម៉ាអ៊ុមីនាល់ម៉ាអ៊ិ)»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ នៅពេលដែលប្រដាប់ភេទទាំងពីរជួបប៉ះគ្នា (អាល់តាក្វាល់ឃីតានាន) នោះការងូតទឹកសម្អាតកាយ (ឃូស៊ុល) ក្លាយជាកាតព្វកិច្ចភ្លាម។ ១១៧ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ វត្ថុរាវបីយ៉ាងដែលកើតមានលើបុរសដោយពីរយ៉ាងតម្រូវឱ្យយកវូឌូនិងមួយយ៉ាងទៀតតម្រូវឱ្យងូតទឹកឃូស៊ុល៖ ទឹកម៉ាឌ្យី (ទឹករំអិលចេញពេលមានចំណង់ផ្លូវភេទ) គឺត្រូវយកវូឌូដូចវូឌូសម្រាប់សឡាតទឹកវ៉ាឌ្យី (ទឹកពណ៌សថ្លាចេញមកក្រោយពេលបត់ជើងតូច) គឺត្រូវយកវូឌូនិងទឹកម៉ានីយ្យី (ទឹកកាមដែលបាញ់ចេញមកដោយមានកម្លាំងរំញោចខ្លាំងធ្វើឱ្យប្រដាប់ភេទស្រពោនចុះ) គឺតម្រូវឱ្យងូតទឹកឃូស៊ុល។ ១១៨ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ តើអ្នកដែលចូលកាន់សាសនាឥស្លាមតម្រូវឱ្យងូតទឹកសម្អាតកាយជាកាតព្វកិច្ចដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គេបានដំណាលថាព្យាការី ﷺ បានបង្គាប់ឱ្យអ្នកដែលចូលកាន់សាសនាឥស្លាមងូតទឹកសម្អាតកាយដូចមានក្នុងហាឌីޘរបស់ Qays ibn 'Asim។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើគាត់បានងូតទឹកមុនពេលគាត់ទទួលយកសាសនាឥស្លាម? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ទេ! លុះត្រាតែគាត់ចូលកាន់សាសនាឥស្លាមរួចទើបគាត់ងូតទឹកលាងជម្រះភាពគ្មានជំនឿ (កុហ្វរ៍) ដែលគាត់ធ្លាប់មានពីមុនមក។ អ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះនិយាយថា៖ ប្រសិនបើគាត់ងូតទឹករួចទើបចូលកាន់សាសនាឥស្លាមគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំម្តងទៀតហើយគាត់បានបញ្ជាក់ថា៖ ត្រូវតែចូលកាន់សាសនាឥស្លាមជាមុនសិនរួចទើបងូតទឹក។ ១១៩ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសជុនុពម្នាក់ដែលបានកក់លាងក្បាលរបស់ខ្លួនរួចបានទៅកាន់តំបន់អាល់-Karkh ហើយបានលាងសម្អាតរាងកាយដែលនៅសល់តើគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទគ្រប់គ្រាន់ហើយប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងពេញចិត្តជាងគេគឺឱ្យគាត់ងូតទឹកជុនុពតាមរបៀបដែលព្យាការី ﷺ បានពិពណ៌នា។ ១២០ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីរបៀបនៃការងូតទឹកជុនុព។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គឺធ្វើតាមអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពីព្យាការី ﷺ តាមរយ៖ហាឌីޘរបស់ 'អាយស្ហះ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី 'Abdullah ibn អាល់-Harith អាល់-Makhzumi ពីអាល់-Dahhak ibn 'Uthman ពី 'Abdullah ibn 'Ubayd ibn 'Umayr ពី 'អាយស្ហះថានាងបាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលកន្លែងកាត់ស្បែកទាំងពីរជួបប៉ះគ្នានោះការងូតទឹកឃូស៊ុលក្លាយជាកាតព្វកិច្ច។

ឪពុករបស់ខ្ញុំបានពន្យល់ថា៖ ពាក្យថា «កន្លែងកាត់ស្បែកទាំងពីរជួបប៉ះគ្នា» គឺមានន័យថាកន្លែងកាត់ស្បែកចុងលិង្គនិងទ្វារមាសជួបប៉ះគ្នា។ ១២១ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសជុនុពដែលអានខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានមួយអាយ៉ាត់។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការអានខ្លឹមសារខ្លីតិចជាងមួយអាយ៉ាត់។ មានការរាយការណ៍ពី 'អាលីថាលោកមិនអានសូម្បីតែមួយតួអក្សរឡើយក្នុងពេលជុនុព។ ១២២ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសជុនុពដែលរំលឹកព្រះនាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការរំលឹកព្រះនាមអល់ឡោះការសូត្រសឡាវ៉ាត់លើព្យាការី ﷺ និងការអានកូរអានដោយមិនអានពេញមួយអាយ៉ាត់នោះឡើយ។ ជំពូកស្តីពីការជូតលើស្រោមជើងស្បែក (ម៉ាសស៊ុអាឡាល់ឃុហ្វហ្វែន) ១២៣ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីការជូតលើស្រោមជើងស្បែកនៅក្នុងដែនដីសង្គ្រាម (ដារុលហាប) តើបុរសម្នាក់អាចជូតបានរយ៖ពេលប៉ុន្មាន? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ការជូតនៅក្នុងដែនដីសង្គ្រាមនិងទីកន្លែងផ្សេងទៀតគឺដូចគ្នាពោលគឺសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរគឺបីថ្ងៃបីយប់និងសម្រាប់អ្នកស្នាក់នៅគឺមួយថ្ងៃមួយយប់។ ១២៤ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរអំពីរបៀបនៃការជូតស្រោមជើងស្បែក។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គឺជូតជាខ្សែឆ្នូតដោយម្រាមដៃដូចដែលយើងបានឮមកហើយគាត់បានធ្វើសញ្ញាបង្ហាញដោយដៃរបស់គាត់។ ហើយឪពុករបស់ខ្ញុំមិនដែលប្រកាន់យកការជូតផ្នែកខាងក្រោមនៃស្រោមជើងស្បែកឡើយ។ ១២៥ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្រោមជើងស្បែកដែលគ្មានកែង។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ មិនត្រូវជូតលើវាឡើយប្រសិនបើជើងរបស់គាត់លៀនចេញមកក្រៅលើកលែងតែប្រសិនបើគាត់ពាក់ស្រោមជើងក្រាស់ៗដែលគេពាក់ជាមួយស្បែកជើងហើយវាជាប់ស្អិតនឹងកជើងបានល្អ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះប្រសិនបើវារលុងមិនជាប់នឹងកជើង? គាត់បានឆ្លើយថា៖ មិនត្រូវជូតលើវាឡើយរហូតទាល់តែវាជាប់ស្អិតដូចស្រោមជើងស្បែក។ ១២៦ - ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ បុរសម្នាក់បានជូតលើស្រោមជើងស្បែករបស់គាត់រួចគាត់បានពាក់ស្រោមជើងស្បែកជាន់ក្រៅ (ជួរមូក) ពីលើតើគាត់អាចជូតលើស្រោមជើងស្បែកជាន់ក្រៅនោះបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ខ្ញុំមិនពេញចិត្តនឹងទង្វើនេះឡើយ។ ១២៧ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ អ្នកធ្វើដំណើរម្នាក់បានជូតលើស្រោមជើងស្បែកអស់រយ៖ពេលមួយថ្ងៃមួយយប់រួចគាត់បានត្រឡប់មកដល់ទីលំនៅរបស់ខ្លួន? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវដោះវាចេញរួចចាប់ផ្តើមយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ថ្មី។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះប្រសិនបើគាត់ទើបតែបានជូតសម្រាប់ពីរសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) រួចគាត់បានមកដល់ទីលំនៅ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវជូតតាមកាលកំណត់របស់អ្នកស្នាក់នៅ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលហាឌីޘរបស់ 'Awf ibn ម៉ាលីកអាល់-Ashja'i ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានបង្គាប់ឱ្យជូតលើស្រោមជើងស្បែកក្នុងសមរភូមិតាប៊ូកបីថ្ងៃបីយប់សម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរនិងមួយថ្ងៃមួយយប់សម្រាប់អ្នកស្នាក់នៅ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ហាឌីޘនេះគឺជាហាឌីޘដ៏ល្អឥតខ្ចោះបំផុតស្តីពីការជូតលើស្រោមជើងស្បែកពីព្រោះវាបានកើតឡើងក្នុងសមរភូមិតាប៊ូកដែលជាសមរភូមិចុងក្រោយបំផុតដែលព្យាការី ﷺ បានធ្វើហើយវាជាសកម្មភាពចុងក្រោយបង្អស់របស់លោក ﷺ។ ១២៨ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលជូតលើស្រោមជើងស្បែកដែលកាត់ខ្លី។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ប្រសិនបើវាគ្របពីលើកជើងដល់កន្លែងដែលគេត្រូវលាងជើងនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ១២៩ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលជូតលើស្បែកជើងរបស់ខ្លួនគាត់បានស្អប់ខ្ពើមវាហើយឆ្លើយថា៖ មិនត្រូវធ្វើឡើយ។ ១៣០ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីការជូតលើស្បែកជើងគាត់បានឆ្លើយថា៖ ប្រសិនបើនៅលើជើងមានស្រោមជើងក្រាស់ដែលជាប់ស្អិតនឹងជើងនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការជូតពីលើស្បែកជើងនោះ។ ១៣១ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលជូតលើកន្សែងរុំក្បាល ('អ៊ីម៉ាម៉ះហ៍) រួចបានដោះកន្សែងនោះចេញ។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវយកវូឌូឡើងវិញ។ ១៣២ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលជូតលើកន្សែងរុំក្បាល។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើគាត់ដោះវាចេញក្នុងពេលកំពុងសឡាត? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវយកវូឌូនិងសឡាតឡើងវិញ។ ១៣៣ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលហាឌីޘរបស់ Thawban ថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជូនកងទ័ពតូចមួយហើយពួកគេត្រូវរងភាពរងាខ្លាំង។ នៅពេលពួកគេត្រឡប់មកជួបរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ពួកគេបានត្អូញត្អែរអំពីភាពរងានោះលោក ﷺ បានបង្គាប់ឱ្យពួកគេជូតលើកន្សែងរុំក្បាល (អាល់អាស្វាអ៊ីព) និងស្រោមជើងស្បែក (អាល់តាសាឃីន)។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អាល់អាស្វាអ៊ីពគឺកន្សែងរុំក្បាលហើយអាល់តាសាឃីនគឺស្រោមជើងស្បែកហើយខ្ញុំប្រកាន់យកតាមទស្សន៖នេះ។ ១៣៤ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសពិការម្នាក់ដែលមានដំបៅបូសរលួយហូរខ្ទុះនៅលើជើងត្រង់កន្លែងយកវូឌូហើយគាត់បានញាត់សំឡីលើដំបៅនោះដាក់បន្ទះក្តារបន្ទះពីលើសំឡីដាក់សំឡីពីលើបន្ទះក្តារម្តងទៀតរួចយកក្រណាត់មករុំយ៉ាងណែនតើលោកយល់ឃើញយ៉ាងណាដែរចំពោះការជូតលើស្រោមជើងស្បែកនិងការយកវូឌូសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវយកវូឌូសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ និងរុំរបួសឱ្យបានល្អហើយកុំខ្វល់ខ្វាយអំពីអ្វីដែលហូរចេញមកក្រោយពីនោះឡើយ។

ជំពូកស្តីពីការធ្វើតាយ៉ាំមុំ ១៣៥ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានធ្វើតាយ៉ាំមុំរួចពាក់ស្រោមជើងស្បែក។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ នៅពេលដែលគាត់រកទឹកឃើញគាត់ត្រូវយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) ដោះស្រោមជើងស្បែកចេញនិងលាងជើងទាំងពីរឡើងវិញ។ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ ការធ្វើតាយ៉ាំមុំគឺទះដីមួយដៃសម្រាប់ផ្ទៃមុខនិងបាតដៃទាំងពីរដែលជាអ្វីខ្ញុំពេញចិត្តជាងគេយោងតាមហាឌីޘរបស់ 'Urwah ដោយគាត់បានទះដៃលើដីមួយដងរួចជូតផ្ទៃមុខនិងដៃទាំងពីរ។ ១៣៦ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលធ្វើតាយ៉ាំមុំខណ៖ដែលគាត់ពាក់ស្រោមជើងស្បែករួចគាត់បានដោះស្រោមជើងស្បែកចេញ។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវចាប់ផ្តើមយកវូឌូថ្មីប្រសិនបើគាត់រកទឹកឃើញបើមិនដូច្នោះទេគាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំឡើងវិញ។ ១៣៧ - ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរហើយគាត់បានជុនុពខណ៖ដែលគាត់មានទឹកជាមួយខ្លួនប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតតើគាត់អាចធ្វើតាយ៉ាំមុំបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ទ្រង់ទទួលយកការលើកលែងដោយសារភាពចាំបាច់។ ហើយប្រសិនបើគាត់ស្នាក់នៅទីលំនៅប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ដោយសារភាពរងាខ្លាំងនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះនេះគឺដោយសារភាពចាំបាច់បំផុត។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះអ្នកកើតជំងឺអុតនិងអ្នកដែលមានមុខរបួសធ្ងន់ធ្ងរ។ ហើយចំពោះអ្នកដែលធ្វើតាយ៉ាំមុំរួចពាក់ស្រោមជើងស្បែកហើយក្រោយមករកទឹកឃើញតើគាត់ត្រូវជូតលើស្រោមជើងទាំងពីរឬត្រូវដោះវាចេញ? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំសម្រាប់រាល់ពេលសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)នីមួយៗ ហើយនៅពេលគាត់រកទឹកឃើញអ្វីដែលខ្ញុំពេញចិត្តគឺឱ្យគាត់យកវូឌូពីព្រោះគាត់មានកាតព្វកិច្ចស្វែងរកទឹកហើយឥឡូវនេះគាត់បានរកឃើញវាហើយ។ ១៣៨ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍អំពីបុរសម្នាក់ដែលធ្វើតាយ៉ាំមុំរួចរកទឹកឃើញក្នុងពេលសឡាតនៅឡើយឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ គាត់មិនបាច់សងការសឡាតឡើងវិញឡើយដូចដែល Abu Salamah បាននិយាយ។ ១៣៩ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលភ្ញាក់ពីដំណេកក្នុងពេលធ្វើដំណើរហើយទឹកនៅឆ្ងាយពីគាត់ប្រសិនបើគាត់ទៅយកទឹកនោះព្រះអាទិត្យនឹងរះផុតពេលតើគាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំឬទៅយកទឹក? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវស្វែងរកទឹកដរាបណាគាត់មិនខ្លាចផុតពេលសឡាតប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ខ្លាចថ្ងៃរះផុតពេលគាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយចូលសឡាតចុះ។ ១៤០ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីអ្នកធ្វើតាយ៉ាំមុំនៅពេលគាត់បានធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយសឡាតហ្សូហើររួចចូលដល់ពេលអាសើរ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ ប្រសិនបើគាត់រកទឹកមិនឃើញ។ ១៤១ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកធ្វើតាយ៉ាំមុំត្រូវតែស្វែងរកទឹកពីព្រោះនៅពេលគាត់ស្វែងរកទឹកហើយរកមិនឃើញទើបគាត់ធ្វើតាយ៉ាំមុំ។ មានការរាយការណ៍ពី Ibn 'អ៊ូម៉ារថាលោកធ្លាប់ធ្វើតាយ៉ាំមុំសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ។ ១៤២ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ តើអ្នកធ្វើតាយ៉ាំមុំអាចសឡាតបានប៉ុន្មានពេលដោយតាយ៉ាំមុំមួយ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយដែលអ្នកធ្វើតាយ៉ាំមុំធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខអ្នកដែលមានវូឌូពេញលេញពីព្រោះអ៊ីប៊ីនអាប់បាសធ្លាប់ធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខខណ៖ដែលលោកធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយ 'Ammar ibn Yasir សឡាតនៅពីក្រោយលោក។ ១៤៣ - ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ មិនត្រូវសឡាតដោយតាយ៉ាំមុំមួយលើសពីមួយសឡាតឡើយ។ ហើយគាត់បានបញ្ជាក់ថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយដែលអ្នកធ្វើតាយ៉ាំមុំធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខអ្នកមានវូឌូ។ ១៤៤ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងធំមួយហើយគាត់ខ្លាចថាបើសិនគាត់ទៅយកទឹកមកធ្វើវូឌូនោះព្រះអាទិត្យនឹងរះផុតពេលតើគាត់អាចធ្វើតាយ៉ាំមុំបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ទេ! មិនអាចធ្វើបែបនេះនៅក្នុងទីក្រុងធំបានឡើយការធ្វើតាយ៉ាំមុំគឺសម្រាប់តែក្នុងពេលធ្វើដំណើរឬសម្រាប់អ្នកដែលរកទឹកមិនឃើញប៉ុណ្ណោះ។ ហើយចំពោះអ្នកដែលឃើញសព (ជើណាហ្សា) ខណ៖ដែលគាត់មិនទាន់មានវូឌូគឺគាត់មិនត្រូវសឡាតលើសពឡើយលុះត្រាតែគាត់មានវូឌូ។ ១៤៥ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរអំពីបុរសម្នាក់ដែលមានវត្តមានក្នុងពិធីសឡាតសពខណ៖ដែលគាត់មិនមានវូឌូតើគាត់អាចធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយសឡាតបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ មនុស្សលោកមានការខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងច្រើនអំពីរឿងនេះប៉ុន្តែ Ibn 'អ៊ូម៉ារមិនដែលសឡាតលើសពឡើយលុះត្រាតែលោកមានវូឌូ។ ១៤៦ - មានគេសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះការសឡាតបុណ្យអ៊ីដទាំងពីរ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ចំពោះការសឡាតបុណ្យអ៊ីដគឺដាច់ខាតមិនត្រូវសឡាតឡើយលុះត្រាតែគាត់មានវូឌូ។ ១៤៧ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលធ្វើតាយ៉ាំមុំតើគាត់អាចធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខមិត្តភក្តិរបស់គាត់បានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះអ៊ីប៊ីនអាប់បាសធ្លាប់ធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខ 'Ammar ហើយខ្ញុំប្រកាន់យកតាមទង្វើរបស់អ៊ីប៊ីនអាប់បាស។ ១៤៨ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរហើយគាត់បានជុនុពខណ៖ដែលគាត់មានទឹកជាមួយខ្លួនប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំ។ ១៤៩ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើគាត់ស្នាក់នៅទីលំនៅប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ដោយសារភាពរងាខ្លាំង? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយដូចគ្នានេះដែរចំពោះអ្នកកើតជំងឺអុតនិងអ្នកមានរបួសធ្ងន់ធ្ងរ។ ១៥០ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីរបៀបនៃការធ្វើតាយ៉ាំមុំ។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ទះដៃលើដីមួយដងសម្រាប់ផ្ទៃមុខនិងបាតដៃទាំងពីរគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំពេញចិត្តជាងគេយោងតាមហាឌីޘរបស់ 'Urwah និងយោងតាមអត្ថន័យជាក់ស្តែងនៃខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានស្តីពីតាយ៉ាំមុំថា ﴿ចូរពួកអ្នកជូតផ្ទៃមុខរបស់ពួកអ្នកនិងដៃរបស់ពួកអ្នក﴾ ខណ៖ដែលក្នុងវូឌូទ្រង់មានបន្ទូលថា ﴿ដល់កែងដៃ﴾ ហើយក្នុងតាយ៉ាំមុំទ្រង់មិនបានមានបន្ទូលថាដល់កែងដៃឡើយ។ ១៥១ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានចាប់ផ្តើមសឡាតដោយធ្វើតាយ៉ាំមុំរួចគាត់បានក្រឡេកឃើញទឹកក្នុងពេលកំពុងសឡាត។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ យើងមិនធ្លាប់ឮភស្តុតាងណាមួយឡើយប៉ុន្តែម៉ាលីក ibn អាណាសបាននិយាយថា៖ គាត់ត្រូវបន្តសឡាតរបស់គាត់ឱ្យចប់។ ១៥២ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានលើកឡើងអំពីការទូទាត់ពាក្យសម្បថ (កាហ្វារ៉ាត់) បើគ្មានអាហារបរិច្ចាគហើយបានបួសមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃគឺគាត់ត្រូវបន្តការបួសរបស់គាត់ឱ្យចប់។ ១៥៣ - ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ បុរសម្នាក់កំពុងធ្វើដំណើរហើយទឹកនោមបានប្រឡាក់ត្រូវរាងកាយរបស់គាត់ខណ៖ដែលគាត់គ្មានទឹកសម្អាត។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ស្ថិតក្នុងឋាន៖ដូចអ្នកជុនុពដែរគឺគាត់ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំ។ ១៥៤ - ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ បុរសម្នាក់មានទឹកនៅក្នុងកញ្ចប់ឥវ៉ាន់របស់គាត់ប៉ុន្តែគាត់បានភ្លេចរួចគាត់បានធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយសឡាតបន្ទាប់មកទើបគាត់នឹកឃើញថាមានទឹកតើការសឡាតរបស់គាត់គ្រប់គ្រាន់ដែរឬទេ? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ បុរសនេះគឺជាអ្នកដែលមានទឹកដូច្នេះខ្ញុំបារម្ភថាការសឡាតរបស់គាត់មិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ១៥៥ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី 'អ៊ូម៉ារ ibn 'អាលីអាល់-Muqaddami ពី Isma'il ibn Hammad ibn Abi Sulayman ថាឪពុករបស់លោកត្រូវបានគេសួរអំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលបានទទួលមរណភាពក្នុងចំណោមបុរសៗដោយគ្មានស្ត្រីណាម្នាក់នៅជាមួយឡើយ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំដោយធូលីដីឱ្យនាងដោយអ្នកដែលធ្វើតាយ៉ាំមុំឱ្យនាងត្រូវយកក្រណាត់មករុំដៃរបស់ខ្លួនរួចទះដៃលើធូលីដីហើយយកទៅជូតលើមុខនិងដៃរបស់នាង។ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំយល់ស្របតាមទស្សន៖នេះ។ ១៥៦ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលដាច់វូឌូនៅថ្ងៃបុណ្យអ៊ីដខណ៖ដែលគាត់ខ្លាចផុតការសឡាត។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវទៅយកវូឌូឡើងវិញហើយមិនត្រូវសឡាតឡើយលុះត្រាតែគាត់មានភាពស្អាតបរិសុទ្ធ។ ១៥៧ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីអ្នកដែលក្បួនសពបានហែរកាត់មុខគាត់ខណ៖ដែលគាត់មិនទាន់មានវូឌូ។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវយកវូឌូគឺខ្ញុំពេញចិត្តជាងការធ្វើតាយ៉ាំមុំពីព្រោះអ្នកទាំងពីរនេះសុទ្ធតែជាអ្នកដែលមានទឹកដូច្នេះមិនត្រូវសឡាតលើសពឡើយលុះត្រាតែគាត់មានភាពស្អាតបរិសុទ្ធពេញលេញ។

១៥៨ - គាត់បានដំណាលដល់យើងដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីមានរដូវដែលបានស្អាតបរិសុទ្ធនៅចុងម៉ោងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ហើយប្រសិនបើនាងងូតទឹកឃូស៊ុលនោះនឹងផុតម៉ោងសឡាត។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ស្ត្រីរូបនេះគឺជាអ្នកដែលមានទឹកដូច្នេះនាងត្រូវតែងូតទឹកសម្អាតកាយ។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើនាងជាអ្នកធ្វើដំណើរហើយនាងខ្លាចថាបើនាងស្វែងរកទឹកនោះនាងនឹងដើរមិនទាន់ក្បួនដំណើរ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នាងត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយសឡាតចុះ។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើនាងរកទឹកមិនបានលើកលែងតែទិញដោយប្រាក់? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នាងត្រូវទិញទឹកនោះឬធ្វើតាយ៉ាំមុំហើយសឡាតទៅតាមលទ្ធភាពទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាង។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើនាងមិនអាចទិញបានតើនាងអាចធ្វើតាយ៉ាំមុំបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ទ្រង់ទទួលយកការលើកលែង។ ជំពូកស្តីពីការកណ្តាស់ការជូនពរអ្នកកណ្តាស់ (តាសមីត) និងការកាត់ស្បែកចុងលិង្គ (ឃីតាន) ១៥៩ - ខ្ញុំបានកណ្តាស់នៅក្បែរលោក 'Abdullah ibn Abi Shaybah ឬមានបុរសម្នាក់បានកណ្តាស់នៅក្បែរលោកខណ៖ដែលខ្ញុំកំពុងមានវត្តមាននៅក្បែរលោកនៅឯទីក្រុងកូហ្វះហ៍ក្នុងឆ្នាំ ២៣០ ហ៊ីចរ៉ាត់នោះខ្ញុំបានពោលសរសើរអល់ឡោះ (អាល់-ហាំឌុលីលឡោះហ៍) ហើយលោកបានពោលទៅកាន់ខ្ញុំថា៖ «យ៉ារហាមូកាល់ឡោះហ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់អ្នក)» រួចខ្ញុំបានឆ្លើយទៅកាន់លោកវិញថា៖ «យ៉ះហ៍ឌីកូម៉ុលឡោះហ៍វ៉ាយូស្វលីហ៊ុបាឡាកុម (សូមអល់ឡោះណែនាំពួកអ្នកនិងកែប្រែស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នកឱ្យល្អប្រសើរឡើង)»។ ពេលនោះ Ibn Abi Shaybah បាននិយាយថា៖ Ibrahim បាននិយាយថាអ្នកដំបូងបង្អស់ដែលបានបង្កើតពាក្យនេះឡើងគឺក្រុមខាវ៉ារីជ (ពួកជ្រុលនិយម) ពោលគឺពាក្យថាយ៉ះហ៍ឌីកូម៉ុលឡោះហ៍វ៉ាយូស្វលីហ៊ុបាឡាកុម។ នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញខ្ញុំបានដំណាលរឿងនេះប្រាប់ឪពុករបស់ខ្ញុំនោះឪពុករបស់ខ្ញុំបានឧទានឡើងថា៖ ស៊ូប៊្រហាន៉ាល់ឡោះ (មហាបរិសុទ្ធចំពោះអល់ឡោះ)! វាជាស៊ុណ្ណះហ៍របស់ព្យាការី ﷺ តើអាចជាការបង្កើតថ្មីរបស់ពួកខាវ៉ារីជយ៉ាងដូចម្តេចកើត? ពិតជាចម្លែកខ្លាំងណាស់! ឬដូចអ្វីដែលឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍។ ហើយខ្ញុំផ្ទាល់ធ្លាប់បានកណ្តាស់នៅក្បែរឪពុករបស់ខ្ញុំជាច្រើនលើកច្រើនសាហើយខ្ញុំបានពោលសរសើរអល់ឡោះនោះឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយតបមកខ្ញុំថា «យ៉ារហាមូកាល់ឡោះហ៍» ហើយខ្ញុំបានឆ្លើយតបទៅកាន់គាត់វិញថា «យ៉ះហ៍ឌីកូម៉ុលឡោះហ៍វ៉ាយូស្វលីហ៊ុបាឡាកុម»។

ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី Muhammad ibn Ja'far និង Hajjaj ពី Shu'bah ពី Muhammad ibn Abi Layla ពីបងប្រុសរបស់លោកគឺ 'Isa ពីឪពុករបស់លោកពី Abu Ayyub ពីព្យាការី ﷺ ថាលោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកកណ្តាស់ចូរឱ្យគេពោលថា៖ អាល់-ហាំឌុលីលឡោះហ៍ 'អាឡាកុលលីហាល (ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ក្នុងគ្រប់កាល៖ទេស៖) ហើយចូរឱ្យអ្នកដែលឆ្លើយតបទៅកាន់គេពោលថា៖ យ៉ារហាមូកាល់ឡោះហ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់អ្នក) ហើយចូរឱ្យអ្នកកណ្តាស់នោះឆ្លើយតបវិញថា៖ យ៉ះហ៍ឌីកូម៉ុលឡោះហ៍វ៉ាយូស្វលីហ៊ុបាឡាកុម (សូមអល់ឡោះណែនាំពួកអ្នកនិងកែប្រែស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នកឱ្យល្អប្រសើរឡើង)»។ ១៦០ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានចូលកាន់សាសនាឥស្លាមហើយនៅពេលគេប្រាប់គាត់ឱ្យកាត់ស្បែកចុងលិង្គ (ឃីតាន) គាត់បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនធ្វើឡើយ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ គាត់មិនអាចសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) និងមិនអាចធ្វើហាជជីឡើយ (លុះត្រាតែគាត់កាត់ស្បែកចុងលិង្គ)។ ១៦១ - ឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរខណ៖ដែលខ្ញុំកំពុងស្តាប់អំពីវិហារឥស្លាមមួយដែលអ្នកភូមិបានជីកអណ្តូងមួយនៅក្នុងនោះហើយបានធ្វើអាងទឹកសម្រាប់យកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) និងងូតទឹកក្នុងអាងនោះ។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ខ្ញុំស្អប់ខ្ពើមទង្វើនេះណាស់ត្រូវលប់អណ្តូងនោះចោលពីព្រោះវាធ្វើឱ្យវិហារឥស្លាមប្រឡាក់ប្រឡូសលើកលែងតែប្រសិនបើវិហារនោះត្រូវបានសាងសង់ឡើងហើយអណ្តូងនោះត្រូវបានជីករួចព័ទ្ធជញ្ជាំងរបងការពារដាច់ដោយឡែកនៅក្រៅវិហារ។ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីឈាមរដូវ (គីតាបអាល់ហាយឌ្វ) Abu 'Abd អាល់-Rahman 'Abdullah ibn Ahmad ibn Hanbal បានដំណាលដល់ពួកយើងនៅឯទីក្រុងបាកដាដក្នុងខែរ៉ចាបឆ្នាំ ២៨៥ ហ៊ីចរ៉ាត់ដោយនិយាយថា៖ ១៦២ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់លោក) ហើយគាត់បានសរសេរពន្យល់ខ្ញុំថា៖ នៅពេលដែលស្ត្រីម្នាក់ជាអ្នកដែលមានរដូវទៀងទាត់ហើយនាងមានកាលកំណត់ថ្ងៃជាក់លាក់ក្នុងមួយខែដែលរដូវបានឃាត់ឃាំងនាងប្រសិនបើឈាមនោះនៅតែបន្តហូរមិនឈប់នាងត្រូវផ្អាកការសឡាតតាមចំនួនថ្ងៃដែលរដូវធ្លាប់ឃាត់ឃាំងនាង។ នៅពេលដែលថ្ងៃទាំងនោះកន្លងផុតទៅនាងត្រូវងូតទឹកសម្អាតកាយ (ឃូស៊ុល) មួយដងហើយយកវូឌូសម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ រហូតដល់ខែបន្ទាប់។ ប្រសិនបើឈាមនៅតែបន្តហូររហូតដល់ផុតថ្ងៃកំណត់រដូវរបស់នាងនាងត្រូវផ្អាកតាមថ្ងៃកំណត់ដែលនាងធ្លាប់មានរដូវហើយបន្ទាប់ពីនោះមកនាងគឺជាស្ត្រីដែលមានឈាមរោគ (មុស្ទាហាដហ្វះហ៍)។ នាងគឺជាស្ត្រីដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរនាងអង្គុយផ្អាកតាមចំនួនថ្ងៃដែលរដូវរបស់នាងធ្លាប់ឃាត់ឃាំងនាងចុះ»។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចលោកស្រីហ្វាទីម៉ះប៊ិនត៍ Abi Hubaysh នៅពេលនាងបានទូលថ្វាយរ៉សូលរបស់អល់ឡោះថា៖ ខ្ញុំមានឈាមរោគហូរមិនឈប់តើខ្ញុំត្រូវបោះបង់ការសឡាតឬទេ? លោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នោះគ្រាន់តែជាសរសៃឈាមរោគប៉ុណ្ណោះមិនមែនជាឈាមរដូវឡើយដូច្នេះនៅពេលដែលឈាមរដូវមកដល់ចូរនាងបោះបង់ការសឡាតចុះហើយនៅពេលដែលវាផុតទៅចូរនាងលាងសម្អាតឈាមចេញពីរាងកាយហើយចូលសឡាតចុះ»។ នាងមិនបានប្រាប់ថានាងមានថ្ងៃកំណត់ជាក់លាក់ដូចស្ត្រីទីមួយឡើយ។ ហើយសញ្ញានៃឈាមរដូវមកដល់គឺឈាមនោះមានពណ៌ខ្មៅខាប់ហើយការផុតទៅនៃឈាមរដូវគឺឈាមនោះប្រែប្រួលពីពណ៌ខ្មៅទៅជាពណ៌លឿងស្លេក។ ដូច្នេះនៅពេលឈាមខ្មៅខាប់នាងគឺជាស្ត្រីមានរដូវហើយនៅពេលឈាមប្រែជាពណ៌លឿងស្លេកនាងគឺជាស្ត្រីមានឈាមរោគ។ ហើយលោកស្រី Hamnah ក៏ធ្លាប់បានមកជួបលោក ﷺ ដោយទូលថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំមានឈាមរោគហូរយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឱ្យខ្ញុំលំបាកខ្លាំងណាស់។ លោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរនាងរាប់រដូវតាមការចាត់ចែងរបស់អល់ឡោះចំនួន ៦ ឬ ៧ ថ្ងៃរួចចូរនាងងូតទឹកហើយចូលសឡាតចុះ»។ ទាំងនេះគឺជាស៊ុណ្ណះហ៍ដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពីរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ដែលលោក ﷺ បានសម្រេចសេចក្តីជូនស្ត្រីម្នាក់ៗទៅតាមស្ថានភាពខុសៗគ្នារបស់ពួកគេ។ ហើយអ៊ីប៊ីនអាប់បាសបាននិយាយថា៖ ស្ត្រីដែលផុតថ្ងៃរដូវរបស់នាងហើយឃើញឈាមបន្ទាប់ពីនោះគឺឈាមនោះមានសភាពដូចជាទឹកលាងសាច់ប៉ុណ្ណោះ (មិនមែនឈាមរដូវឡើយ)។

ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលថា៖ លោកស្រី 'អាយស្ហះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ រាល់ឈាមដែលស្ត្រីមើលឃើញក្នុងអំឡុងថ្ងៃរដូវរបស់នាងមិនថាពណ៌លឿងឬពណ៌ស្រអាប់គឺសុទ្ធតែជាឈាមរដូវទាំងអស់រហូតទាល់តែនាងបានឃើញទឹករំអិលពណ៌សស្អាត (អាល់ក្វាស់ស្វាតុលពៃឌ្វា')។ ហើយឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី Muhammad ibn Hafs ពី Sa'id ពី Qatadah ពី Hafsah ពី Umm 'Atiyyah អាល់-Ansariyyah ថានាងបាននិយាយថា៖ យើងមិនដែលចាត់ទុកទឹករំអិលពណ៌លឿងឬស្រអាប់ក្រោយពេលស្អាតបរិសុទ្ធថាជាអ្វីមួយ (ឈាមរដូវ) ឡើយ។ ជំពូកស្តីពីបញ្ញត្តិនានារបស់ស្ត្រីមានឈាមរោគ (មុស្ទាហាដហ្វះហ៍) ១៦៣ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំប្រកាន់យកតាមរាល់ហាឌីޘទាំងអស់ស្របតាមស្ថានភាពជាក់ស្តែងនិងស្របតាមសំណួរដែលគេបានសួរទៅកាន់ព្យាការី ﷺ។ ១៦៤ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីមានឈាមរោគដែលឈាមរបស់នាងហូរមិនឈប់តើនាងត្រូវសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)យ៉ាងដូចម្តេច? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នាងត្រូវញាត់សំឡីការពារហើយចូលសឡាតចុះទោះបីជាឈាមនោះស្រក់តក់ៗលើកន្ទេលក៏ដោយហើយនាងត្រូវយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)សម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗ។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះបើនាងសឡាតពីរសឡាតដោយវូឌូតែមួយ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ មិនអាចធ្វើបានឡើយ។ ១៦៥ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ តើស្ត្រីអាចសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ស្ម័គ្រចិត្តក្រោយសឡាតកាតព្វកិច្ចដោយវូឌូដំបូងនោះបានដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទនាងអាចសឡាតស្ម័គ្រចិត្តបាននិងអាចសឡាតសងសឡាតដែលខកខានប្រសិនបើនាងនឹកឃើញរហូតទាល់តែដល់ពេលចូលម៉ោងសឡាតបន្ទាប់។

ជំពូកស្តីពីនៅពេលដែលទម្លាប់រដូវរបស់ស្ត្រីមានការប្រែប្រួល (ចំណងជើងជំពូកស្តីពីបញ្ញត្តិច្បាប់នៅពេលដែលចំនួនថ្ងៃនៃឈាមរដូវធម្មតារបស់ស្ត្រីមានការកើនឡើងឬប្រែប្រួលនិងរបៀបប្រតិបត្តិចំពោះការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ការបួសនិងការសងការបួសឡើងវិញ)។

ជំពូកស្តីពីនៅពេលដែលទម្លាប់រដូវរបស់ស្ត្រីមានការប្រែប្រួល ១៦៦ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ នៅពេលដែលស្ត្រីម្នាក់ធ្លាប់ផ្អាកសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ចំនួន ១០ ថ្ងៃបន្ទាប់មកឈាមរដូវរបស់នាងបានកើនឡើង ៣ ថ្ងៃបន្ថែមទៀតគាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ នាងកុំទាន់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះថ្ងៃបន្ថែមនោះឡើយពោលគឺនាងត្រូវបួសនិងសឡាតរហូតទាល់តែនាងដឹងច្បាស់ថាវាជាទម្លាប់រដូវថ្មីដែលបានផ្លាស់ប្តូរ។ ហើយនាងអាចដឹងច្បាស់អំពីរឿងនោះបានគឺនៅពេលដែលឈាមនោះកើតឡើងដដែលៗក្នុងអំឡុងថ្ងៃទាំងនោះម្តងពីរដងនិងបីដង។ នៅពេលដែលវាបានកើតឡើងដដែលៗ នោះរដូវរបស់នាងបានផ្លាស់ប្តូរមកកាន់កាលកំណត់ថ្មីនេះហើយដូច្នេះនាងត្រូវសងរាល់ការបួសដែលនាងបានបួសក្នុងថ្ងៃទាំងនោះឡើងវិញពីព្រោះនាងពិតជាស្ត្រីមានរដូវហើយការបួសរបស់នាងក្នុងពេលមានរដូវគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ហើយស្ត្រីមានរដូវគឺមិនត្រូវសងការសឡាតឡើយប៉ុន្តែត្រូវសងការបួសយោងតាមហាឌីޘរបស់ 'អាយស្ហះថាយើងធ្លាប់មានរដូវក្នុងសម័យកាលរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ហើយយើងមិនត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យសងការសឡាតឡើយប៉ុន្តែយើងត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យសងការបួស។ ១៦៧ - ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ រាល់ឈាមដែលស្ត្រីមើលឃើញក្នុងអំឡុងថ្ងៃរដូវដែលនាងធ្លាប់ស្គាល់ច្បាស់ពីរដូវរបស់នាងនាងត្រូវបួសនិងសឡាតរួចទើបសងការបួសឡើងវិញប្រសិនបើនាងបានបួសពីព្រោះការបួសនោះមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយប្រសិនបើវាជាឈាមរដូវហើយប្រសិនបើវាមិនមែនជាឈាមរដូវទេនោះនាងបានសងរួចរាល់ហើយ។ ជំពូកស្តីពីកាលកំណត់តិចបំផុតនៃឈាមរដូវគាត់បានដំណាលថា៖ ខ្ញុំបានលើកឡើងបញ្ហានេះជូនឪពុករបស់ខ្ញុំដោយអានជូនគាត់ហើយគាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ បាទគឺបែបនេះហើយចំពោះស្ត្រីដែលទើបតែឃើញឈាមរដូវជាលើកដំបូងបំផុតដែលមិនទាន់មានទម្លាប់ច្បាស់លាស់។ ១៦៨ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបាននិយាយថានាងត្រូវផ្អាកតាមកាលកំណត់តិចបំផុតដែលស្ត្រីទូទៅធ្លាប់ផ្អាកគឺមួយថ្ងៃមួយយប់ប្រសិនបើនាងស្ថិតក្នុងវ័យដែលអាចមានរដូវហើយនាងត្រូវសឡាតនិងបួសក្នុងថ្ងៃក្រៅពីនោះ។ ប្រសិនបើឈាមនោះត្រឡប់មកវិញជាលើកទីពីរនិងទីបីហើយទៀងទាត់លើចំនួនថ្ងៃជាក់លាក់ដែលនាងដឹងច្បាស់នោះវាគឺជាឈាមរដូវហើយនាងត្រូវរង់ចាំពិនិត្យការបួសរបស់នាងប្រសិនបើនាងបានបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌ្វនក្នុងថ្ងៃដែលនាងឃើញឈាម...

នាងត្រូវសងការបួសឡើងវិញពីព្រោះការបួសរបស់នាងក្នុងពេលមានរដូវគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញខ្លះបាននិយាយថា៖ ប្រសិនបើឈាមនៅតែបន្តហូរមិនឈប់នាងត្រូវផ្អាកតាមកាលកំណត់ច្រើនបំផុតនៃរដូវរបស់ស្ត្រីទូទៅគឺ ១៥ ថ្ងៃ។ ១៦៩ - គាត់បានដំណាលដល់ពួកយើងដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរថា៖ តើកាលកំណត់តិចបំផុតនៃឈាមរដូវមានរយ៖ពេលប៉ុន្មាន? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំជ្រើសរើសគឺតិចបំផុតមួយថ្ងៃមួយយប់។ មានគេសួរថា៖ ចុះច្រើនបំផុតមានរយ៖ពេលប៉ុន្មាន? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ច្រើនបំផុតគឺ ១៥ ថ្ងៃ។ មានគេសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ តើមិនអាចលើសពី ១៥ ថ្ងៃទេឬ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ មិនអាចលើសពី ១៥ ថ្ងៃឡើយ។ ជំពូកស្តីពីឈាមដែលស្ត្រីមើលឃើញក្រោយអាយុហាសិបឆ្នាំ ១៧០ - គាត់បានដំណាលដល់ពួកយើងដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលមានអាយុជាង ៥០ ឆ្នាំហើយនាងមិនដែលមានរដូវអស់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំមកហើយប៉ុន្តែក្នុងរយ៖ពេលពីរថ្ងៃនេះនាងបានឃើញឈាមហូរមកមិនសូវច្រើនទេដោយនាងឃើញវានៅពេលនាងសម្អាតកាយ (ឥស្ទិនចា) ហើយនាងមិនបានផ្អាកការបួសនិងមិនបានបោះបង់ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ឡើយតើលោកយល់ឃើញយ៉ាងណាដែរចំពោះនាង? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ នាងកុំទាន់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះឈាមនោះឡើយពោលគឺត្រូវបួសនិងសឡាតដដែល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឈាមនោះត្រឡប់មកវិញជាថ្មីម្តងទៀតពីរដងឬបីដងនោះវាគឺជាឈាមរដូវដែលបានវិលត្រឡប់មកវិញដូច្នេះនាងត្រូវសងការបួសឡើងវិញ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះការសឡាត? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នាងមិនត្រូវសងការសឡាតឡើយ។

ជំពូកស្តីពីស្ត្រីមានឈាមរោគដែលឈាមរបស់នាងអាចញែកដឹងច្បាស់ (តាមយីហ្ស) ១៧១ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីមានឈាមរោគម្នាក់ដែលមានឈាមហូរអស់រយ៖ពេល ៥ ឆ្នាំមកហើយដោយនាងមិនដែលស្អាតបរិសុទ្ធសូម្បីតែក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌ្វនឬខែផ្សេងទៀតតើលោកយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះការសងការបួសខែរ៉ាម៉ាឌ្វនតើនាងត្រូវសងការបួសទាំងអស់ឬសងតែថ្ងៃដែលនាងធ្លាប់ផ្អាកបួសប៉ុណ្ណោះ? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ ប្រសិនបើឈាមរបស់នាងជាប្រភេទឈាមដែលអាចញែកដឹងច្បាស់ពោលគឺស្គាល់ការមកដល់និងការផុតទៅរបស់វា៖ ហើយការមកដល់នៃរដូវគឺឈាមនោះមកជាពណ៌ខ្មៅខាប់ដោយស្ថិតនៅអស់រយ៖ពេលប៉ុន្មានថ្ងៃតាមការកំណត់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) រួចទើបវាផុតទៅដោយប្រែប្រួលទៅជាស្តើងនិងមានពណ៌លឿង។ ដូច្នេះរាល់ឈាមខ្មៅខាប់ដែលមកដល់គឺវាជាឈាមរដូវ (ហាយឌ្វ) ហើយរាល់ឈាមដែលប្រែប្រួលទៅជាពណ៌លឿងគឺវាជាឈាមរោគ (ឥស្ទីហ្វាឌ្វះហ៍)។ នៅពេលដែលឈាមខ្មៅខាប់នោះរលាយបាត់ទៅនាងត្រូវងូតទឹកសម្អាតកាយ (ឃូស៊ុល) មួយដងហើយយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)សម្រាប់រាល់ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)នីមួយៗ រហូតទាល់តែឈាមខ្មៅខាប់វិលត្រឡប់មកវិញម្តងទៀតនោះនាងត្រូវប្រតិបត្តិដូចមុនដដែលពោលគឺពេលឈាមខ្មៅមកដល់ត្រូវផ្អាកការសឡាតហើយពេលឈាមពណ៌លឿងមកដល់ត្រូវងូតទឹកឃូស៊ុលនិងយកវូឌូសម្រាប់រាល់សឡាត។ ប្រសិនបើនាងធ្លាប់ដឹងច្បាស់ពីទម្លាប់កន្លងមករបស់នាងក្នុងការបែងចែកឈាមខ្មៅនិងឈាមលឿងហើយនាងបានបួសក្នុងថ្ងៃដែលមានឈាមខ្មៅនាងត្រូវតែសងការបួសក្នុងថ្ងៃទាំងនោះឡើងវិញពីព្រោះការបួសក្នុងពេលមានរដូវគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងបានបួសក្នុងអំឡុងពេលឈាមពណ៌លឿងនោះការបួសរបស់នាងគឺគ្រប់គ្រាន់ពេញលេញហើយ។ ១៧២ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីមានឈាមរោគតើនាងត្រូវសងការបួសខែរ៉ាម៉ាឌ្វនដែរឬទេនៅពេលនាងធ្លាក់ខ្លួនឈឺក្រោយរដូវហើយកាលកំណត់ថ្ងៃរដូវរបស់នាងបានផុតទៅតើនាងត្រូវផ្អាកសឡាតនិងផ្អាកបួសឬត្រូវសងការបួសរបស់នាង? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ នៅពេលដែលស្ត្រីម្នាក់មានកាលកំណត់ថ្ងៃរដូវជាក់លាក់នាងមិនត្រូវបួសនិងមិនត្រូវសឡាតក្នុងអំឡុងថ្ងៃទាំងនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឈាមនៅតែបន្តហូរក្រោយផុតថ្ងៃកំណត់ទាំងនោះនោះនាងគឺជាស្ត្រីមានឈាមរោគ (មុស្ទាហាដហ្វះហ៍) ពោលគឺនាងត្រូវបួសត្រូវសឡាតនិងត្រូវសងការបួសដែលនាងខកខានក្នុងថ្ងៃកំណត់រដូវនោះ។ ហើយនាងស្ថិតក្នុងឋាន៖ដូចស្ត្រីស្អាតបរិសុទ្ធទូទៅដែរលើកលែងតែការរួមដំណេកជាមួយស្វាមីរបស់នាងប៉ុណ្ណោះដែលមានការរាយការណ៍ពីលោកស្រី 'អាយស្ហះថាស្វាមីមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយខណ៖ដែលនាងកំពុងមានឈាមរោគ។

១៧៣ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីឈាមរដូវតើត្រូវលាងសម្អាតដោយអ្វី? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ត្រូវលាងដោយទឹកនិងស្លឹកពុទ្រា (ស៊៊ីឌើរ) ហើយកោសខាត់វាដោយឆ្អឹងជំនីរឬបន្ទះឈើប្រសិនបើនាងសម្អាតបានស្អាតល្អនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយបើទោះជាមិនបានកោសខាត់ក៏ដោយ។ ១៧៤ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី Yahya ibn Sa'id អាល់-Qattan ពី Sufyan ពី Thabit Abu អាល់-Miqdam ពី 'Adi ibn Dinar ពី Umm Qays ប៊ិនត៍ Mihsan ថានាងបានសួររ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ អំពីសម្លៀកបំពាក់ដែលប្រឡាក់ឈាមរដូវលោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនាងកោសខាត់វាដោយបន្ទះឈើហើយលាងសម្អាតវាដោយទឹកនិងស្លឹកពុទ្រា»។ ជំពូកស្តីពីស្ត្រីដែលភ្លេចកាលបរិច្ឆេទនិងចំនួនថ្ងៃនៃរដូវ ១៧៥ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលធ្លាប់មានថ្ងៃកំណត់រដូវជាក់លាក់ក្នុងខែនីមួយៗ បន្ទាប់មកនាងបានឃើញឈាមហូររហូតមិនឈប់ហើយនាងបានភ្លេចចំនួនថ្ងៃរដូវរបស់នាងថាតើមានប៉ុន្មានថ្ងៃនិងភ្លេចកាលបរិច្ឆេទថាតើនៅដើមខែពាក់កណ្តាលខែឬចុងខែហើយខែរ៉ាម៉ាឌ្វនបានមកដល់តើនាងត្រូវបួសយ៉ាងដូចម្តេចនិងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)យ៉ាងដូចម្តេចហើយតើនាងត្រូវងូតទឹកឃូស៊ុលឬយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) ហើយតើនាងត្រូវគិតរដូវតាមកាលកំណត់តិចបំផុតឬច្រើនបំផុតហើយតើនាងត្រូវផ្អាកការសឡាតនៅពេលណា? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ ប្រសិនបើនាងអាចបែងចែកការមកដល់និងការផុតទៅនៃឈាមបានដោយការមកដល់នៃរដូវគឺឈាមមានពណ៌ខ្មៅរួចទើបប្រែប្រួលទៅជាពណ៌លឿងស្លេកនោះឈាមខ្មៅគឺជាឈាមរដូវហើយឈាមពណ៌លឿងគឺជាឈាមរោគដូច្នេះនាងមិនត្រូវបួសនិងមិនត្រូវសឡាតក្នុងពេលឈាមខ្មៅមកដល់ឡើយហើយនៅពេលដែលឈាមប្រែជាពណ៌លឿងនាងត្រូវបួសនិងសឡាត...

ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងមិនអាចបែងចែកលក្ខណ៖ឈាមបានឡើយហើយឈាមនោះហូរធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឱ្យនាងទប់មិនឈ្នះនោះនាងត្រូវផ្អាកការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ចំនួន ៦ ថ្ងៃក្នុងមួយខែយោងតាមហាឌីޘរបស់ Hamnah ប៊ិនត៍ Jahsh ដោយសារតែរដូវរបស់ស្ត្រីភាគច្រើនគឺវិលជុំវិញ ៦ ឬ ៧ ថ្ងៃហើយនាងត្រូវងូតទឹកឃូស៊ុលមួយដងនិងយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)សម្រាប់រាល់ការសឡាតនីមួយៗនៅពេលនាងសឡាត។ ចំណែកស្ត្រីដែលមិនធ្លាប់មានទម្លាប់រដូវពីមុនមកទាល់តែសោះហើយទើបតែឃើញឈាមជាលើកដំបូងប្រសិនបើនាងស្ថិតក្នុងវ័យដែលអាចមានរដូវនាងត្រូវផ្អាកការសឡាតមួយថ្ងៃនៅពេលនាងឃើញឈាមរួចទើបសឡាតក្នុងថ្ងៃក្រៅពីនោះរហូតដល់ខែបន្ទាប់។ ប្រសិនបើឈាមនៅតែបន្តហូរទៀងទាត់នាងនឹងដឹងច្បាស់ថាវាជារដូវរបស់នាងហើយនាងត្រូវសងការបួសដែលនាងបានបួសក្នុងថ្ងៃទាំងនោះឡើងវិញដើម្បីជាការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ជំពូកស្តីពីបញ្ហាផ្សេងៗនៃឈាមសម្រាលកូន (នីហ្វាស) ១៧៦ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានឮឪពុករបស់ខ្ញុំមានប្រសាសន៍ថា៖ រយ៖ពេលយូរបំផុតដែលស្ត្រីសម្រាលកូនត្រូវផ្អាកគឺ ៤០ ថ្ងៃ។ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថា៖ ចុះប្រសិនបើឈាមនៅតែបន្តហូរហួសពី ៤០ ថ្ងៃក្នុងអំឡុងថ្ងៃដែលនាងធ្លាប់ស្គាល់ជារដូវរបស់នាង? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នោះគឺជាឈាមរដូវរបស់នាង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាមិនមែនជាថ្ងៃកំណត់រដូវរបស់នាងទេនោះវាគឺជាឈាមរោគ (ឥស្ទីហ្វាឌ្វះហ៍) ពោលគឺនាងត្រូវបួសនិងសឡាតចុះ។ ១៧៧ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី 'Abd អាល់-Rahman ពី Abu 'Awanah ពី Abu Bishr ពី Yusuf ibn Mahak ពីអ៊ីប៊ីនអាប់បាសថា៖ ស្ត្រីសម្រាលកូនត្រូវរង់ចាំ ៤០ ថ្ងៃឬប្រហាក់ប្រហែលនោះ។ ១៧៨ - ឪពុករបស់ខ្ញុំបានដំណាលពី 'អាលី ibn Hakam ពី Hibban ibn 'អាលីពី Ibn Abi Mulaykah ពីលោកស្រី 'អាយស្ហះថាព្យាការី ﷺ បានកំណត់កាលបរិច្ឆេទសម្រាប់ស្ត្រីសម្រាលកូនចំនួន ៤០ ថ្ងៃ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) (គីតាបអាល់ស្វាឡាត) (ចំណងជើងគម្ពីរស្តីពីបញ្ញត្តិនៃការសឡាតពេលវេលាសឡាតអាហ្សានការបិទបាំងអោរ៉ាត់លក្ខណ៖នៃការសឡាតនិងក្បួនច្បាប់លម្អិតទាំងមូលនៃការសឡាតក្នុងសាសនាឥស្លាម)។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ជំពូកស្តីពីពេលវេលាសឡាត 'Abdullah ibn Ahmad ibn Hanbal បានដំណាលដល់យើងនៅឯទីក្រុងបាកដាដក្នុងខែរ៉ចាបឆ្នាំ ២៨៥ ហ៊ីចរ៉ាត់ដោយនិយាយថា៖ ១៧៩ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសប្រណីដល់លោក) ថាតើហាឌីޘមួយណាដែលត្រូវយកជាគោលទុកចិត្តបំផុតស្តីពីពេលវេលាសឡាត? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានពន្យល់អំពីហាឌីޘជាច្រើនដែលបានរាយការណ៍ពីអ៊ីប៊ីនអាប់បាស, Buraydah, Ibn 'អ៊ូម៉ារ, ចាបៀរ, Abu Musa, Abu Barzah និងអាប៊ូហ៊ូរ៉ាយរ៉ោះដែលបានកំណត់ថា៖ ពេលហ្សូហើរចាប់ផ្តើមពីពេលថ្ងៃជ្រេរហូតដល់ស្រមោលវត្ថុស្មើនឹងកម្ពស់ដើមរបស់វាដែលជាពេលបញ្ចប់ហ្សូហើរនិងជាការចាប់ផ្តើមនៃពេលអាសើរ។ ពេលអាសើរគឺមិនត្រូវពន្យារហូតដល់ថ្ងៃប្រែជាពណ៌លឿងស្លេកឬរហូតដល់ថ្ងៃលិចឡើយ។ ពេលម៉ាហ្ហ្រិបចាប់ផ្តើមពេលព្រះអាទិត្យលិចរហូតដល់បាត់ពន្លឺក្រហមនៃផ្ទៃមេឃ (អាល់សាហ្វាក)។ ពេលអ៊ីស្សាគឺចាប់ផ្តើមពេលបាត់ពន្លឺក្រហមរហូតដល់មួយភាគបីនៃរាត្រីឬពាក់កណ្តាលរាត្រីហើយការពន្យារពេលអ៊ីស្សាគឺជាការប្រសើរស្របតាមស៊ុណ្ណះហ៍។ ពេលហ្វាហ្សើរចាប់ផ្តើមពេលពន្លឺព្រាងព្រលឹមរះឡើង (ហ្វាហ្សើរស្វាឌីក)។ ១៨០-១៨៧ - ការបកស្រាយអំពីពន្លឺសាហ្វាក៖ សម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរគឺពន្លឺពណ៌ក្រហមហើយសម្រាប់អ្នកស្នាក់នៅទីលំនៅគឺពន្លឺពណ៌សស្មើផ្ទៃមេឃ។ ១៨៨ - ស្ត្រីដែលធ្លាក់ឈាមរដូវនៅចុងម៉ោងហ្សូហើរឬស្អាតបរិសុទ្ធនៅពេលអ៊ីស្សា៖ ប្រសិនបើនាងស្អាតបរិសុទ្ធនៅពេលអ៊ីស្សានាងត្រូវសឡាតទាំងម៉ាហ្ហ្រិបនិងអ៊ីស្សាដូចដែលបានរាយការណ៍ពី 'Abd អាល់-Rahman ibn 'Awf និងអ៊ីប៊ីនអាប់បាស។ ១៨៩ - ការបង្គាប់កូនឱ្យសឡាត៖ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា «ចូរពួកអ្នកបង្គាប់កូនៗឱ្យសឡាតនៅអាយុ ៧ ឆ្នាំនិងវាយប្រៀនប្រដៅពួកគេនៅអាយុ ១០ ឆ្នាំ»។ ១៩០ - អ្នកដែលទាន់សឡាតហ្វាហ្សើរមួយរ៉ាកអាត់មុនថ្ងៃរះគឺទាន់សឡាតពេញលេញ។ ១៩១-១៩៤ - ការបោះបង់ការសឡាតដោយចេតនា៖ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា «ព្រំដែនរវាងបុគ្គលម្នាក់និងភាពគ្មានជំនឿ (កុហ្វរ៍) គឺការបោះបង់ការសឡាត»។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកដែលបោះបង់ការសឡាតដោយចេតនាត្រូវទាមទារឱ្យតައូបាត ៣ លើកបើមិនតައូបាតទេត្រូវផ្តន្ទាទោសប្រហារជីវិតព្រោះលោកចាត់ទុកដូចជាអ្នកក្បត់សាសនា (មួរតាដ) យោងតាមសេចក្តីសម្រេចរបស់លោក 'អ៊ូម៉ារ។ ១៩៥-១៩៨ - ការសងការសឡាតដែលខកខាន៖ ត្រូវសងតាមលំដាប់លំដោយតាមកម្លាំងលទ្ធភាព។ ចំពោះអ្នកសន្លប់បាត់ស្មារតីឪពុករបស់ខ្ញុំប្រកាន់យកថាត្រូវសងរាល់ការសឡាតដែលបានខកខានឡើងវិញទាំងអស់ដូចដែល 'Ammar ធ្លាប់បានសងក្រោយពេលសន្លប់ ៣ ថ្ងៃ។

ជំពូកស្តីពីការបន្លឺអាហ្សាន ១៩៩ - បុរសម្នាក់សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)អាសើររួចទើបនឹកឃើញថាមិនទាន់បានសឡាតហ្សូហើរ៖ ត្រូវបន្តសឡាតជាមួយក្រុមឱ្យចប់រួចទើបសងហ្សូហើរហើយសងអាសើរឡើងវិញលើកលែងតែខ្លាចផុតម៉ោងអាសើរទើបសឡាតអាសើរជាមុនសិន។ ២០០ - ជម្លោះរវាងអ្នកបន្លឺអាហ្សានពីរនាក់ក្នុងវិហារតែមួយ៖ ប្រសិនបើមានគុណធម៌ស្មើគ្នាត្រូវចាប់ឆ្នោតប៉ុន្តែប្រសិនបើម្នាក់មានវ័យចំណាស់ជាងនិងជាអ្នកថែរក្សាវិហារនោះគាត់មានសិទ្ធិអាទិភាពជាងគេ។ ២០១ - អ្នកមានជុនុពឬគ្មានវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)បន្លឺអាហ្សាន៖ អាហ្សានដោយគ្មានវូឌូគឺគ្រប់គ្រាន់ប៉ុន្តែអាហ្សានក្នុងពេលស្អាតបរិសុទ្ធគឺប្រសើរជាងរីឯអ៊ីក្វម៉ាស់គឺដាច់ខាតត្រូវតែមានភាពស្អាតបរិសុទ្ធ។ ២០២ - អ៊ីក្វម៉ាស់គឺពោលមួយឃ្លាៗ លើកលែងតែឃ្លា «ក្វតក្វាម៉ាទីស្វាឡាត» គឺពោលពីរដង។ ២០៣ - អាហ្សានមុនពេលមិនអនុញ្ញាតឡើយលើកលែងតែពេលហ្វាហ្សើរប៉ុណ្ណោះពីព្រោះលោក Bilal ធ្លាប់បន្លឺអាហ្សានពេលយប់។ ២០៤-២០៦ - អាហ្សានរបស់អ្នកខ្វាក់ភ្នែកនិងអាហ្សានរបស់អ្នកសឡាតតែម្នាក់ឯងឬជាក្រុមក្នុងពេលធ្វើដំណើរ។ ២០៧ - ស្ត្រីមិនមានកាតព្វកិច្ចបន្លឺអាហ្សានឬអ៊ីក្វម៉ាស់ឡើយប៉ុន្តែបើធ្វើគឺគ្មានបញ្ហាឡើយ។ ២០៨-២១០ - អាហ្សានលើខ្នងសត្វឬលើទូក។ ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការស៊កម្រាមដៃចង្អុលទាំងសងខាងចូលក្នុងត្រចៀកពេលបន្លឺអាហ្សាន។ ២១១ - អ្នកបន្លឺអាហ្សានលើប៉មខ្ពស់ដែលខ្លាចមើលឃើញស្ត្រីត្រូវបន្លឺអាហ្សាននៅខាងក្រោម។ ២១២-២១៦ - ការងាកស្តាំងាកឆ្វេងពេលពោលហៃយ៉ា 'អាឡា...; ការសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ពីររ៉ាកអាត់មុនពេលអ៊ីក្វម៉ាស់។ ២១៧-២២០ - អ៊ីម៉ាំចូលសឡាតពេលឮអ៊ីក្វម៉ាស់; ការអង្គុយរវាងអាហ្សាននិងអ៊ីក្វម៉ាស់ម៉ាហ្ហ្រិប; និងការបន្លឺអាហ្សានក្នុងផ្ទះ។

ជំពូកស្តីពីការបិទបាំងអោរ៉ាត់ ២២១ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំថាតើភ្លៅជាអោរ៉ាត់ដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទភ្លៅគឺជាអោរ៉ាត់យោងតាមហាឌីޘរបស់ Jarhad ពីព្យាការី ﷺ ថា «ភ្លៅគឺជាអោរ៉ាត់»។ ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ដោយភ្លៅលេចចេញមកក្រៅឪពុករបស់ខ្ញុំយល់ឃើញថាគាត់ត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញ។ ហើយព្រំដែននៃភ្លៅគឺចាប់ពីលើជង្គង់ឡើងទៅ។ ២២២ - ផ្ចិតមិនមែនជាអោរ៉ាត់ឡើយបើគាត់សឡាតដោយគ្របផ្ចិតគឺល្អហើយបើលេចចេញក៏គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ២២៣-២២៤ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីស្រីបម្រើ (អាម៉ះហ៍) តើសឡាតដោយពាក់កន្សែងទទូរឬលេចក្បាល? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ពាក់កន្សែងគឺខ្ញុំពេញចិត្តជាងប៉ុន្តែបើសឡាតដោយលេចក្បាលក៏គ្មានបញ្ហាឡើយ។ ចំណែកស្ត្រីដែលត្រូវបានដោះលែងឱ្យមានសេរីភាពគឺដាច់ខាតត្រូវតែពាក់កន្សែងទទូរក្បាលបើសឡាតដោយគ្មានកន្សែងត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញ។ ២២៥ - ប្រសិនបើស្ត្រីសេរីសឡាតដោយលេចសក់កំភួនជើងឬកំភួនដៃបន្តិចបន្តួចដោយអចេតនាខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ២២៦ - អ្នកដែលគ្មានសម្លៀកបំពាក់សោះ (អាក្រាតកាយ) ត្រូវសឡាតដោយអង្គុយហើយប្រសិនបើមានគ្នាជាក្រុមអ៊ីម៉ាំត្រូវអង្គុយនៅចំកណ្តាលជួររបស់ពួកគេ។ ២២៧ - ការសឡាតលើកម្រាលព្រំដែលមានរូបភាព (រូបចម្លាក់ឬរូបសត្វ)៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថាខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយចំពោះរូបភាពដែលគេក្រាលលើដីដើរជាន់ពីលើប៉ុន្តែអ្វីដែលត្រូវហាមឃាត់និងស្អប់ខ្ពើមបំផុតគឺរូបបដិមាឬរូបសត្វដែលគេតាំងឡើងបញ្ឈរដូចជារូបសត្វឥន្ទ្រីជាដើមយោងតាមហាឌីޘរបស់លោកស្រី 'អាយស្ហះ។

២២៨ - ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្នុងសម្លៀកបំពាក់តែមួយ៖ ប្រសិនបើវាជាសម្លៀកបំពាក់ក្រាស់បិទបាំងជិតល្អគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយដូចដែលឪពុករបស់ខ្ញុំធ្លាប់សឡាតក្នុងអាវវែងមួយដោយប៊ូតុងភ្ជាប់ជិត។ ២២៩-២៣០ - ការហាមឃាត់ខ្សែចងចង្កេះធ្វើពីសូត្រសុទ្ធឬកន្សែងដែលមានរូបភាពសូត្រក្នុងពេលសឡាត។ ជំពូកស្តីពីការជៀសវាងភាពមិនស្អាត (ណាជាស) ២៣១ - ឈាមនៅលើសម្លៀកបំពាក់៖ ប្រសិនបើវាច្រើនហួសប្រមាណត្រូវសងការសឡាតឡើងវិញយោងតាមទស្សន៖របស់អ៊ីប៊ីនអាប់បាស។ បើឈាមតិចតួចគឺគ្មានបញ្ហាឡើយ។ ២៣២-២៣៤ - ទឹកនោមនិងលាមក៖ មិនថាតិចឬច្រើនគឺត្រូវតែលាងសម្អាតនិងសងការសឡាតឡើងវិញជាដាច់ខាត។ ២៣៥-២៣៦ - ការសឡាតក្នុងទីកន្លែងកខ្វក់ឬក្នុងពន្ធនាគារ៖ ត្រូវក្រាលកន្ទេលស្អាតពីលើបើមិនអាចទេត្រូវធ្វើសញ្ញាក្នុងការស៊ូជូដ។ ២៣៧-២៤០ - ការសឡាតក្នុងស្បែកសត្វកញ្ជ្រោងនិងស្បែកសត្វសាហាវ៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំស្អប់ខ្ពើមនិងហាមឃាត់ជាដាច់ខាតពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើប្រាស់ស្បែកសត្វសាហាវឡើយទោះបីជាសម្លាប់ស្បែករួចក៏ដោយ។ ២៤១-២៤២ - ទីកន្លែងហាមឃាត់ការសឡាត៖ ព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ការសឡាតនៅក្នុងទីបញ្ចុះសព (កូប៊ុរ) ក្រោលសត្វអូដ្ឋនិងបន្ទប់ទឹក។ អ្នកដែលសឡាតក្នុងក្រោលសត្វអូដ្ឋត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញជាដាច់ខាត។

២៤៣ - ឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសួរអំពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)នៅក្នុងទឹកដីដែលត្រូវបានអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដាក់ទណ្ឌកម្មឱ្យស្រុតដី (ដីបាប៊ីឡូន) គាត់បានស្អប់ខ្ពើមវាយោងតាមហាឌីޘរបស់ 'អាលីដែលលោកមិនព្រមសឡាតនៅបាប៊ីឡូនឡើយដោយសារវាជាទឹកដីដែលធ្លាប់ត្រូវបានស្រុតដីដាក់ទណ្ឌកម្ម ៣ ដង។ ២៤៤ - ការសឡាតលើទូក៖ បើអាចឈរសឡាតបានត្រូវឈរសឡាតបើមិនអាចឈរបានដោយសារវិលមុខត្រូវអង្គុយសឡាត។ ជំពូកស្តីពីការបែរមុខឆ្ពោះទៅកាន់ទិសគីបឡាត់ ២៤៥ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីទិសគីបឡាត់គាត់បានឆ្លើយថា៖ នៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានប្រឹងប្រែងស្វែងរកទិសគីបឡាត់ (អ៊ីចទីហាត) គាត់មិនបាច់សងការសឡាតឡើងវិញឡើយ។ ហើយប្រសិនបើមានពពកបាំងហើយគាត់បានស្វែងរកទិសរួចទើបទិសគីបឡាត់លេចឡើងច្បាស់ក្នុងពេលកំពុងសឡាតគាត់ត្រូវបង្វែរខ្លួនឆ្ពោះទៅកាន់ទិសគីបឡាត់ភ្លាមហើយមិនបាច់សងការសឡាតឡើងវិញឡើយ។ ២៤៦ - ខ្ញុំបានអានជូនឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីអ្នកដែលសឡាតក្នុងពេលមេឃស្រទំឬងងឹតរួចក្រោយមកទើបដឹងច្បាស់ថាខ្លួនបានសឡាតខុសទិសគីបឡាត់តើការសឡាតរបស់គាត់គ្រប់គ្រាន់ដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទគ្រប់គ្រាន់ហើយដរាបណាគាត់បានប្រឹងប្រែងស្វែងរកទិសដោយស្មោះត្រង់។

២៤៧ - ទិសគីបឡាត់សម្រាប់អ្នកនៅអ៊ីរ៉ាក់និងឃូរ៉ាសាន៖ ចន្លោះទិសខាងកើតនៅខាងឆ្វេងនិងទិសខាងលិចនៅខាងស្តាំគឺជាទិសគីបឡាត់។ ២៤៨-២៤៩ - ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)វិរ្តនិងសឡាតស្ម័គ្រចិត្តលើខ្នងសត្វ៖ អាចបែរមុខទៅតាមទិសដៅដែលសត្វធ្វើដំណើរប៉ុន្តែពេលចាប់ផ្តើមតាក់ពៀរដំបូងគប្បីត្រូវបែរមុខឆ្ពោះទៅកាន់ទិសគីបឡាត់។ ជំពូកស្តីពីលក្ខណ៖នៃការសឡាត ២៥០ - ចេតនាក្នុងការសឡាត៖ អ្នកដែលចាប់ផ្តើមសឡាតដោយចេតនាល្អគឺទទួលបានផលបុណ្យតាមចេតនាដំបូងរបស់គាត់។ ២៥១-២៥៣ - ការលើកដៃទាំងពីរ (រ៉ាហ្វអ៊ុលយ៉ាដាយិន) ក្នុងពេលសឡាត៖ លើកដៃពេលចាប់ផ្តើមតាក់ពៀរដំបូងពេលអោនរូគួអ៍និងពេលងើបពីរូគួអ៍គឺជាស៊ុណ្ណះហ៍ដ៏រឹងមាំរបស់ព្យាការី ﷺ និងសហ្វាពះហ៍ (Ibn 'អ៊ូម៉ារ, អ៊ីប៊ីនអាប់បាស)។ ២៥៤-២៥៧ - ការអានស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះហ៍៖ ការសឡាតម្នាក់ឯងត្រូវតែអានអាល់-ហ្វាទីហះហ៍ក្នុងគ្រប់រ៉ាកអាត់ទាំងអស់។ ពេលសឡាតក្រោយអ៊ីម៉ាំក្នុងពេលឮសំឡេងត្រូវស្តាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់យោងតាមខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអាន ﴿ហើយនៅពេលដែលកូរអានត្រូវបានសូត្រចូរពួកអ្នកស្តាប់និងស្ងៀមស្ងាត់ចុះ﴾ ហើយពេលសឡាតស្ងាត់ត្រូវអានក្នុងចិត្ត។ ២៥៨-២៥៩ - ការពោល «អាមីន» ឮៗទាំងអ៊ីម៉ាំនិងអ្នកសឡាតតាមក្រោយ។ ២៦០ - ការដាក់ដៃស្តាំលើដៃឆ្វេងពីលើផ្ចិត។ ២៦១ - ពេលចុះស៊ូជូដត្រូវដាក់ជង្គង់ទាំងពីរមុនដៃ។ ២៦២-២៦៦ - ពាក្យពោលពេលងើបពីរូគួអ៍ «សាមីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ហ៊ុលីម៉ានហាមីដះហ៍, រ៉ាប់ព៉ាណាវ៉ាឡាកាល់ហាំដ៍...» និងការសរសើរ «ស៊ូប៊្រហាន៉ារ៉ាប់ពីយ៉ាល់ 'អាហ្ស៊ីម» ៣ ដងក្នុងរូគួអ៍និង «ស៊ូប៊្រហាន៉ារ៉ាប់ពីយ៉ាល់អះហ៍ឡា» ៣ ដងក្នុងស៊ូជូដ។ ២៧០-២៧៤ - ឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍បើកសឡាត (ឥស្ទីហ្វតះហ៍)៖ «ស៊ូប៊្រហាណាកាល់ឡោះហុម្ម៉ាវ៉ាប៊ីហាំឌីក...» និងការសូត្រប៊ីស្មីលឡោះហ៍ដោយស្ងាត់។ ២៨១-២៨២ - របៀបអង្គុយរបស់ស្ត្រីក្នុងពេលសឡាត៖ អង្គុយបត់ជើងឱ្យជិតកាយបំផុត (តារ៉ាប់ពួ' ឬសាឌល់) ដើម្បីបិទបាំងកាយឱ្យបានល្អ។ ២៨៤-២៨៦ - ការអង្គុយតាវ៉ាររ៉ុក (អង្គុយលើត្រគាកឆ្វេង) គឺសម្រាប់តែសឡាតណាដែលមានការអង្គុយពីរលើកប៉ុណ្ណោះ (ដូចជារ៉ាកអាត់ទីបួននៃហ្សូហើរអាសើរអ៊ីស្សានិងរ៉ាកអាត់ទីបីនៃម៉ាហ្ហ្រិប) រីឯសឡាតហ្វាហ្សើរនិងសឡាតថ្ងៃសុក្រគឺអង្គុយអ៊ីហ្វទីរ៉ាស់ (អង្គុយលើជើងឆ្វេង)។ ២៨៧-២៨៨ - ការងើបឈរឡើងដោយផ្អែកលើចុងជើង។ ២៨៩-២៩០ - ការបញ្ចប់សឡាតដោយការជូនស៊ាឡាម៖ ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា «ការបញ្ចប់សឡាតគឺការជូនស៊ាឡាម»។ ២៩៥ - ការជូនស៊ាឡាមទាំងសងខាង (ស្តាំនិងឆ្វេង) រហូតគេមើលឃើញថ្ពាល់សរបស់លោក ﷺ។ ២៩៧ - ពាក្យតាសះហូដរបស់ Ibn Mas'ud៖ «អាត់តាហ៊ិយយ៉ាទូលីលឡោះហិវ៉ាសស្វាឡាវ៉ាទូវ៉ាត់ត្វយយីបាត...»។ ២៩៨ - ឌុអាអ៊៍មុនពេលជូនស៊ាឡាម៖ សុំការការពារពីទណ្ឌកម្មនរកពីទណ្ឌកម្មក្នុងផ្នូរពីការល្បួងនៃការរស់នៅនិងសេចក្តីស្លាប់និងពីការល្បួងរបស់ម៉ាស៊ីហះហ៍ដាច់ចាល។