បញ្ហាច្បាប់រៀបរាប់ដោយអាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាហ៍ម៉ាត់

២៩៩ - អ្នកដែលខកខានសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)មួយចំនួនជាមួយអ៊ីម៉ាំ៖ នៅពេលគាត់អង្គុយជាមួយអ៊ីម៉ាំនៅចុងបញ្ចប់នៃសឡាតគាត់ត្រូវសូត្រតាសះហូដឡើងវិញហើយកុំទាន់សូត្រឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍ឡើយ។ ៣០០ - ហាឌីޘរបស់លោកស្រី 'អាយស្ហះស្តីពី «កុំសឡាតនៅចំពោះមុខអាហារ»៖ ប្រសិនបើអាហារត្រូវបានរៀបចំឡើងហើយអ៊ីក្វម៉ាស់ត្រូវបានបន្លឺឡើងត្រូវចាប់ផ្តើមទទួលទានអាហារជាមុនសិនដើម្បីកុំឱ្យជាប់ចិត្តខ្វល់ខ្វាយ។ ៣០១ - អ្នកដែលទល់លាមកឬទល់នោម៖ មិនត្រូវសឡាតឡើយដរាបណាវានៅតែរំខានឬបង្វែរអារម្មណ៍របស់គាត់។ ជំពូកស្តីពីការស៊ូជូដសាហ្វី ៣០២ - បុរសម្នាក់ភ្លេចសូត្រប៊ីស្មីលឡោះហ៍និងភ្លេចអានស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះហ៍ក្នុងរ៉ាកអាត់ទីមួយដោយអានតែស៊ូរ៉ាត់ផ្សេង៖ ការសឡាតរបស់គាត់មិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយរហូតទាល់តែគាត់អានអាល់-ហ្វាទីហះហ៍ឡើងវិញ។ ៣០៣ - អ្នកដែលភ្លេចស៊ូជូដមួយដងក្នុងរ៉ាកអាត់ទីមួយរហូតដល់ឈរក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីរ៖ រ៉ាកអាត់នោះមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយរហូតទាល់តែគាត់បំពេញស៊ូជូដទាំងពីរឱ្យគ្រប់។ ៣០៤ - អ៊ីម៉ាំដែលច្រឡំក្រោកឈររ៉ាកអាត់ទីប្រាំ៖ អ្នកសឡាតតាមក្រោយត្រូវពោល «ស៊ូប៊្រហាន៉ាល់ឡោះ» ដើម្បីដាស់តឿន។ ប្រសិនបើមនុស្សទាំងអស់ឬភាគច្រើនពោលដាស់តឿនអ៊ីម៉ាំត្រូវតែអង្គុយចុះវិញហើយអ្នកសឡាតតាមក្រោយមិនត្រូវក្រោកតាមអ៊ីម៉ាំឡើយ។ ៣០៥ - អ្នកដែលភ្លេចអង្គុយតាសះហូដទីមួយក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីរដោយក្រោកឈរត្រង់ខ្លួនរួចហើយ៖ គាត់ត្រូវបន្តសឡាតរបស់គាត់ទៅមុខហើយធ្វើការស៊ូជូដសាហ្វីពីរដងមុនពេលជូនស៊ាឡាម។ ៣០៨ - ទីកន្លែងនៃការស៊ូជូដសាហ្វី៖ ១. ស៊ូជូដក្រោយស៊ាឡាម៖ ដូចករណី Dhu អាល់-Yadayn ដែលព្យាការី ﷺ បានជូនស៊ាឡាមនៅរ៉ាកអាត់ទីពីរឬទីបីដោយភ្លេចភ្លាំងនិងករណីការស្មានប្រមាណ (តាហាររី)។ ២. ស៊ូជូដមុនស៊ាឡាម៖ ករណីការសង្ស័យដែលត្រូវវិលត្រឡប់ទៅរកការជឿជាក់ជាក់ស្តែង (យ៉ាគីន - យកចំនួនតិចបំផុត) គឺត្រូវស៊ូជូដពីរដងមុនពេលជូនស៊ាឡាមដោយមិនបាច់សូត្រតាសះហូដឡើងវិញឡើយ។ ៣១១ - អ្នកដែលភ្លេចស៊ូជូដសាហ្វីរហូតដល់និយាយស្តីឬចេញពីវិហារ៖ បើមិនទាន់ចេញពីវិហារគាត់ត្រូវស៊ូជូដបើចេញផុតពីវិហារហើយមិនបាច់ស៊ូជូដឡើយ។

៣១៤-៣១៥ - ការសង្ស័យក្នុងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)៖ ត្រូវប្រកាន់យកអ្វីដែលខ្លួនជឿជាក់ច្បាស់ (ចំនួនតិច)។ ជំពូកស្តីពីការសឡាតស្ម័គ្រចិត្តឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ សឡាតតាសប៊ីហ៍គឺមិនមានភាពរឹងមាំច្បាស់លាស់តាមទស្សន៖របស់ខ្ញុំឡើយដោយសារតែខ្សែរាយការណ៍មានភាពទន់ខ្សោយ។ ៣១៦-៣១៧ - ការសឡាតស្ម័គ្រចិត្តពេលថ្ងៃនិងពេលយប់គឺសឡាតពីររ៉ាកអាត់ៗ (ម៉ាޘណាម៉ាޘណា) ដោយជូនស៊ាឡាមរាល់ពីររ៉ាកអាត់។ ៣១៨ - ការសឡាតវិរ្តលើខ្នងសត្វធ្វើដំណើរគឺអនុញ្ញាតទោះបីសត្វបែរទៅទិសណាក៏ដោយ។ ៣១៩ - ការលើកដៃទាំងពីរស្មើទ្រូងក្នុងពេលសូត្រគូនូតក្នុងសឡាតវិរ្ត។ ៣២០ - ការសូត្រគូនូតក្នុងសឡាតវិរ្ត៖ អនុញ្ញាតទាំងពេញមួយឆ្នាំឬពាក់កណ្តាលចុងក្រោយនៃខែរ៉ាម៉ាឌ្វន។ ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការសូត្រគូនូតគឺក្រោយពីងើបពីរូគួអ៍ក្នុងរ៉ាកអាត់ចុងក្រោយ។ ៣២១ - ឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍នៅពេលបញ្ចប់ការអានកូរអានពេញមួយចប់ (ឃាត់មុលកូរអាន)៖ អាណាស ibn ម៉ាលីកធ្លាប់បានប្រមូលផ្តុំក្រុមគ្រួសាររបស់លោកដើម្បីឌុអាអ៊៍។ ៣២៣-៣២៤ - គូនូតក្នុងសឡាតហ្វាហ្សើរ៖ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតជាប្រចាំឡើយលើកលែងតែមានគ្រោះអាសន្នឬសង្គ្រាមលើមូស្លីម (គូនូតណាហ៊ហ្ស៊ីឡះហ៍) ទើបអ៊ីម៉ាំសូត្រគូនូតបួងសួងសុំជ័យជម្នះដល់មូស្លីមនិងសុំការបំផ្លិចបំផ្លាញដល់សត្រូវ។ ៣២៥ - ការហាមឃាត់ការបំបែកវិរ្ត (ណាកឌុលវិរ្ត)៖ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា «គ្មានការសឡាតវិរ្តពីរដងក្នុងមួយយប់ឡើយ»។ ៣២៨-៣៣០ - ចំនួនរ៉ាកអាត់នៃសឡាតវិរ្ត៖ មួយរ៉ាកអាត់ (ដោយមានសឡាតមុននោះពីររ៉ាកអាត់ឡើងទៅ) បីរ៉ាកអាត់ប្រាំរ៉ាកអាត់ឬប្រាំពីររ៉ាកអាត់។ ៣៣៨ - ការសឡាតតារ៉ាវ៉េហ៍ក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌ្វន៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំសឡាតយ៉ាងច្រើននិងមិនសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ចន្លោះតារ៉ាវ៉េហ៍ឡើយដើម្បីកុំឱ្យច្រឡំដូចសឡាតកាតព្វកិច្ច។ ៣៤១ - ស៊ុណ្ណះហ៍រ៉ាវ៉ាទីព៖ ពីររ៉ាកអាត់មុនហ្វាហ្សើរបួនរ៉ាកអាត់មុនហ្សូហើរនិងពីររ៉ាកអាត់ក្រោយហ្សូហើរបួនរ៉ាកអាត់មុនអាសើរពីររ៉ាកអាត់ក្រោយម៉ាហ្ហ្រិបនៅក្នុងផ្ទះនិងពីររ៉ាកអាត់ក្រោយអ៊ីស្សា។

ជំពូកស្តីពីប្រការដែលធ្វើឱ្យខូចសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ៣៥០-៣៥២ - ការសើចក្នុងពេលសឡាត៖ ការសើចឮសំឡេង (ក្វះហ៍ក្វាហះហ៍) ធ្វើឱ្យខូចការសឡាតជាដាច់ខាតដោយត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញប៉ុន្តែវាមិនធ្វើឱ្យខូចវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ឡើយយោងតាមហាឌីޘរបស់ចាបៀរ ibn 'Abdullah។ ៣៥៣ - ការរាប់ចំនួនខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានក្នុងពេលសឡាតស្ម័គ្រចិត្ត៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ៣៥៦ - ការផ្លុំដីនៅកន្លែងស៊ូជូដ៖ ជាអំពើស្អប់ខ្ពើមហើយអ៊ីប៊ីនអាប់បាសបាននិយាយថា «អ្នកណាដែលផ្លុំក្នុងពេលសឡាតគឺប្រៀបដូចជាបាននិយាយស្តីដែរ»។ ៣៥៧ - ការប្រទាក់ម្រាមដៃចូលគ្នា (តាសប៊ីក) ក្នុងពេលសឡាតគឺជាអំពើស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ ៣៥៨ - ការចាប់ចៃក្នុងពេលសឡាតហើយកប់វាក្នុងដីគឺគ្មានបញ្ហាឡើយ។ ៣៦០-៣៦៤ - ការនិយាយស្តីក្នុងពេលសឡាត៖ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់និយាយស្តីដោយចេតនានូវពាក្យសម្តីដែលមិនទាក់ទងនឹងកិច្ចការសឡាតនោះការសឡាតរបស់គាត់ត្រូវទុកជាមោឃ៖ភ្លាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់និយាយដើម្បីបំពេញភាពត្រឹមត្រូវនៃសឡាតដោយការភ្លេចភ្លាំងដូចករណី Dhu អាល់-Yadayn នោះការសឡាតមិនខូចឡើយ។ ៣៦១-៣៦២ - អំពើដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងពេលសឡាត៖ ព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានពរចៅស្រីរបស់លោក ﷺ គឺ Umamah ក្នុងពេលសឡាតនិងធ្លាប់បានដើរទៅមុខពីរបីជំហានដើម្បីបើកទ្វារជូនលោកស្រី 'អាយស្ហះក្នុងពេលកំពុងសឡាត។

៣៦៥ - ប្រការដែលកាត់ផ្តាច់ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) (ដើរកាត់ពីមុខអ្នកសឡាត)៖ សត្វឆ្កែខ្មៅសុទ្ធកាត់ផ្តាច់ការសឡាតយោងតាមហាឌីޘរបស់ព្យាការី ﷺ។ ចំណែកស្ត្រីនិងសត្វលាគឺមិនកាត់ផ្តាច់ការសឡាតឡើយយោងតាមហាឌីޘរបស់លោកស្រី 'អាយស្ហះនិងអ៊ីប៊ីនអាប់បាស។ ៣៦៦ - អ្នកដែលកណ្តាស់ក្នុងពេលសឡាតត្រូវពោលសរសើរអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) (អាល់-ហាំឌុលីលឡោះហ៍) នៅក្នុងចិត្តដោយមិនត្រូវបន្លឺសំឡេងឮឡើយ។ ជំពូកស្តីពីការស៊ូជូដតិឡាវ៉ាត់ ៣៦៧-៣៦៨ - ចំនួននៃការស៊ូជូដតិឡាវ៉ាត់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអាន៖ មានចំនួន ១៥ កន្លែងរួមទាំងការស៊ូជូដពីរដងនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាចជី (អាល់-ហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)) ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាជឹម (An-Najm) ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីនស៊ីក្វាក (អាល់-Inshiqaq) និងស៊ូរ៉ាត់អាល់អាឡាក់ (អាល់-'Alaq) យោងតាមហាឌីޘរបស់ 'Uqbah ibn 'អាមៀរ។ ការស៊ូជូដក្នុងពេលសឡាតកាតព្វកិច្ចនិងសឡាតស្ម័គ្រចិត្តគឺជាស៊ុណ្ណះហ៍សង្កត់ធ្ងន់បំផុត (មូអាកកាដ)។ ៣៦៩ - ស៊ូជូដនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់ហា-មីម (ហ្វូស្ស៊ីឡាត់)៖ មានការស៊ូជូដពីរដងយោងតាមស៊ុណ្ណះហ៍របស់ព្យាការី ﷺ។ ៣៧០ - ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំអានដល់អាយ៉ាត់ស៊ូជូដហើយមិនបានស៊ូជូដនោះអ្នកសឡាតតាមក្រោយមិនត្រូវស៊ូជូដតែឯងឡើយគឺត្រូវធ្វើតាមអ៊ីម៉ាំ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្នុងពេលវេលាហាមឃាត់ ៣៧១ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលមានសឡាតកាតព្វកិច្ចជំពាក់ហើយគាត់នឹកឃើញនៅក្នុងម៉ោងដែលត្រូវបានហាមឃាត់ការសឡាត (ដូចជាក្រោយសឡាតអាសើរឬពេលថ្ងៃកំពុងរះ) តើគាត់អាចសឡាតសងបានដែរឬទេ? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវតែសឡាតសងភ្លាមៗនៅពេលគាត់នឹកឃើញមិនថាក្នុងពេលវេលាណាក៏ដោយពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលដេកលក់ភ្លេចសឡាតឬភ្លេចវាចូរឱ្យគេសឡាតនៅពេលដែលគេនឹកឃើញ»។ ៣៧២ - ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានមកដល់វិហារឥស្លាមខណ៖ដែលគេកំពុងបន្លឺអ៊ីក្វម៉ាស់សឡាតហ្វាហ្សើរហើយគាត់បានចូលសឡាតជាមួយអ៊ីម៉ាំដោយមិនទាន់បានសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ពីររ៉ាកអាត់មុនហ្វាហ្សើរតើគាត់ត្រូវសងស៊ុណ្ណះហ៍ពីររ៉ាកអាត់នោះនៅពេលណា? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ គាត់មិនត្រូវសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ពីររ៉ាកអាត់នៃហ្វាហ្សើរឡើយរហូតទាល់តែព្រះអាទិត្យរះឡើងខ្ពស់ផុតពីជើងមេឃ (ពេលឌូហា)។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ មានបុរសម្នាក់បាននិយាយថាលោកធ្លាប់អនុញ្ញាតឱ្យសឡាតភ្លាមក្រោយសឡាតហ្វាហ្សើរមុនថ្ងៃរះ? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានបដិសេធថា៖ ខ្ញុំមិនដែលនិយាយបែបនេះទាល់តែសោះ!

៣៧៣-៣៧៤ - ការសងស៊ុណ្ណះហ៍ហ្វាហ្សើរក្នុងពេលឌូហាគឺប្រសើរជាងការពន្យាររហូតដល់ក្រោយអាសើរដែលជាពេលវេលាហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)របស់អ្នកជំងឺ ៣៧៥ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីអ្នកជំងឺតើគាត់ត្រូវធ្វើសញ្ញាក្នុងការអោននិងស៊ូជូដឬស៊ូជូដលើកែងដៃរបស់គាត់? គាត់បានឆ្លើយថា៖ របៀបទាំងអស់នេះសុទ្ធតែត្រូវបានរាយការណ៍មកហើយគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយប្រសិនបើអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ទ្រង់សព្វព្រះទ័យ។ ៣៧៦ - ខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺនៅក្នុងឆ្នាំ ២៣៨ ហ៊ីចរ៉ាត់ហើយឪពុករបស់ខ្ញុំបានមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំនោះខ្ញុំបានសួរគាត់ថា៖ តើនៅពេលណាដែលអ្នកជំងឺត្រូវក្រោកឈរសឡាត? គាត់បានឆ្លើយថា៖ នៅពេលដែលគាត់មានកម្លាំងអាចឈរបានគាត់ត្រូវតែឈរសឡាត។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះប្រសិនបើគាត់ទើបតែមានកម្លាំងឈរនៅចុងបញ្ចប់នៃសឡាត? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវក្រោកឈរឡើង។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ តើទង្វើនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បាទត្រឹមត្រូវហើយ។

៣៧៧ - អ្នកជំងឺត្រូវអង្គុយសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)នៅពេលណា៖ នៅពេលដែលការក្រោកឈរធ្វើឱ្យគាត់ទន់ខ្សោយនិងធ្វើឱ្យជំងឺរបស់គាត់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរនោះការអង្គុយសឡាតគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំពេញចិត្តជាងគេ។ ជំពូកស្តីពីការសឡាតជាក្រុម ៣៧៨ - សារ៖សំខាន់នៃការសឡាតជាក្រុម៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានចាត់ទុកការសឡាតជាក្រុមថាជាកិច្ចការដ៏ធំធេងបំផុតដោយ Ibn Mas'ud បានប្រកាន់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងបំផុតហើយមានហាឌីޘជាច្រើនពីរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ដែលលោក ﷺ ធ្លាប់មានបំណងដុតបំផ្លាញផ្ទះរបស់អ្នកដែលមិនមកចូលរួមសឡាតជាក្រុមក្នុងវិហារ។ ៣៧៩ - អ្នកដែលមកទាន់អ៊ីម៉ាំកំពុងអោនរូគួអ៍ឬស៊ូជូដ៖ ការពោលតាក់ពៀរតែមួយដង (តាក់ពៀរ៉ាតុលអ៊ីហរ៉ាម) គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចូលសឡាតនិងអោនរូគួអ៍ភ្លាមដូចដែល Zayd ibn Thabit និង Ibn 'អ៊ូម៉ារធ្លាប់បានធ្វើ។ ៣៨១ - ការជ្រើសរើសវិហារចាស់បុរាណនិងវិហារថ្មី៖ អាណាស ibn ម៉ាលីកធ្លាប់ចូលចិត្តដើរទៅសឡាតនៅវិហារចាស់ដែលមានប្រវត្តិយូរលង់ជាងលើកលែងតែមានការលំបាកខ្លាំងទើបសឡាតនៅវិហារថ្មីជិតផ្ទះ។ ៣៨២-៣៨៦ - របៀបដែលអ្នកមកយឺត (ម៉ាស្ប៊ូក) បំពេញសឡាតដែលខកខាន៖ រាល់រ៉ាកអាត់ដែលគាត់ទាន់ជាមួយអ៊ីម៉ាំគឺជាផ្នែកដំបូងនៃសឡាតរបស់គាត់។ នៅពេលគាត់ក្រោកឡើងសងរ៉ាកអាត់ដែលខកខានគាត់ត្រូវអានស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះហ៍និងស៊ូរ៉ាត់បន្ថែមក្នុងរ៉ាកអាត់ដែលត្រូវសងហើយអង្គុយតាសះហូដតាមគំរូរបស់ Masruq និង Ibn Mas'ud។ ៣៨៧ - ការសឡាតជាក្រុមលើកទីពីរនៅក្នុងវិហារតែមួយដោយមានអាហ្សាននិងអ៊ីក្វម៉ាស់គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។

៣៨៩ - វិហារដែលមានអ៊ីម៉ាំជាអ្នកបង្កើតប៊ីឌអាហ៍ (ការច្នៃបង្កើតខុសឆ្គងក្នុងសាសនា)៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំស្អប់ខ្ពើមការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្រោយគាត់ណាស់ហើយការដើររំលងទៅសឡាតនៅវិហារផ្សេងដែលមានអ៊ីម៉ាំកាន់ស៊ុណ្ណះហ៍គឺជាអ្វីដែលខ្ញុំពេញចិត្តជាងគេ។ ជំពូកស្តីពីភាពជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខសឡាត ៣៩០ - ការទទួលប្រាក់កម្រៃដើម្បីធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខសឡាតកាតព្វកិច្ច៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំស្អប់ខ្ពើមទង្វើនេះណាស់។ ៣៩១-៣៩២ - អ៊ីម៉ាំដែលនាំមុខសឡាតខណ៖ដែលគាត់ស្ថិតក្នុងសភាពជុនុពឬគ្មានវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ដោយភ្លេចខ្លួន៖ អ៊ីម៉ាំត្រូវងូតទឹកឬយកវូឌូហើយសងការសឡាតតែម្នាក់ឯងរីឯអ្នកសឡាតតាមក្រោយទាំងអស់គឺមិនបាច់សងការសឡាតឡើងវិញឡើយការសឡាតរបស់ពួកគេគឺត្រឹមត្រូវពេញលេញ។ ៣៩៣ - អ្នកដែលមានសិទ្ធិអាទិភាពធ្វើជាអ៊ីម៉ាំ៖ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា «អ្នកដែលចេះចាំគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានច្រើនជាងគេត្រូវធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខគេហើយប្រសិនបើស្មើគ្នាត្រូវជ្រើសរើសអ្នកដែលចេះដឹងស៊ុណ្ណះហ៍ច្បាស់ជាងគេ»។ ៣៩៥-៣៩៨ - អ៊ីម៉ាំដាច់វូឌូក្នុងពេលកំពុងសឡាត៖ អ៊ីម៉ាំអាចចាត់តាំងតំណាង (ឥស្ទីឃ្ល៉ាហ្វ) ឱ្យឡើងដឹកនាំបន្តពីកន្លែងដែលឈប់ដូចដែលលោក 'អ៊ូម៉ារបានចាត់តាំង 'Abd អាល់-Rahman ibn 'Awf នៅពេលលោកត្រូវគេចាក់ប្រហារនិងដូច 'អាលីបានធ្វើពេលហូរឈាមច្រមុះឬអ្នកសឡាតអាចបន្តសឡាតរៀងៗខ្លួនឱ្យចប់ដូចករណី Mu'awiyah។ ៣៩៩ - រវាងអ្នកចេះចាំកូរអាននិងអ្នកចេះហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)ហ៍ (នីតិសាស្ត្រ)៖ អ្នកដែលចេះចាំកូរអានច្រើនជាងគេត្រូវធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខគេ។ ៤០០-៤០១ - អ៊ីម៉ាំត្រូវសម្រាលសម្រួលការសឡាតឱ្យខ្លីល្មមដើម្បីកុំឱ្យពិបាកដល់កុមារមនុស្សចាស់និងអ្នកទន់ខ្សោយ។ ៤០៤-៤០៦ - ការសឡាតក្រោយអ្នកសេពគ្រឿងស្រវឹង៖ មិនត្រូវសឡាតក្រោយអ្នកដែលស្រវឹងឡើយ។

៤០៨ - ស្ត្រីធ្វើជាអ៊ីម៉ាំនាំមុខស្ត្រីៗគ្នាឯង៖ នាងត្រូវឈរនៅចំកណ្តាលជួររបស់ពួកគេដោយមិនត្រូវឈរលៀនទៅមុខដាច់ដោយឡែកឡើយ។ ៤១០ - អ្នកដែលអោនរូគួអ៍ជាមួយអ៊ីម៉ាំរួចងើបក្បាលមុនអ៊ីម៉ាំ៖ រ៉ាកអាត់នោះមិនត្រូវរាប់ឡើយគាត់ត្រូវតែសងរ៉ាកអាត់នោះឡើងវិញ។ ៤១១ - ការហាមឃាត់អ្នកសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)តាមក្រោយមិនឱ្យអោនរូគួអ៍ឬស៊ូជូដមុនអ៊ីម៉ាំជាដាច់ខាត។ ជំពូកស្តីពីទីតាំងឈររបស់អ៊ីម៉ាំនិងអ្នកសឡាតតាមក្រោយ ៤១២ - អ្នកដែលឈរសឡាតនៅខាងមុខអ៊ីម៉ាំ៖ ការសឡាតរបស់គាត់ត្រូវទុកជាមោឃ៖ ហើយគាត់ត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញជាដាច់ខាតពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ៊ីម៉ាំត្រូវបានតែងតាំងឡើងគឺដើម្បីឱ្យគេធ្វើតាមគាត់»។ ៤១៣ - អ្នកដែលឈរសឡាតនៅពីក្រោយជួរតែម្នាក់ឯង (ដោយមិនព្រមចូលក្នុងជួរ)៖ គាត់ត្រូវតែសងការសឡាតឡើងវិញជាដាច់ខាតយោងតាមហាឌីޘរបស់ Wabisah ibn Ma'bad ដែលព្យាការី ﷺ បានបង្គាប់ឱ្យបុរសម្នាក់ដែលសឡាតនៅក្រោយជួរតែម្នាក់ឯងសងការសឡាតឡើងវិញ។ ៤១៤ - អ្នកដែលសឡាតឆ្ពោះទៅកាន់ជញ្ជាំងរបាំង (ស៊ូត្រោះហ៍) ចម្ងាយ ៣ ហត្ថហើយមានមនុស្សដើរកាត់ពីមុខជញ្ជាំងគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ៤១៥ - ប្រសិនបើស្ត្រីដើរកាត់ពីមុខគឺមិនកាត់ផ្តាច់សឡាតឡើយលើកលែងតែសត្វឆ្កែខ្មៅសុទ្ធមួយគត់។

៤១៦ - ការឈររៀបជួរសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)រវាងបុរសម្នាក់និងក្មេងប្រុសមិនទាន់ពេញវ័យ៖ អ៊ីម៉ាំត្រូវឈរនៅចំកណ្តាលរវាងពួកគេទាំងពីរដូចដែល 'Abdullah ibn Mas'ud បានធ្វើជាមួយ 'Alqamah និងអាល់-Aswad។ ជំពូកស្តីពីការបូកបញ្ចូលគ្នារវាងពីរសឡាត ៤១៧ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានសួរឪពុករបស់ខ្ញុំអំពីការបូកបញ្ចូលគ្នារវាងពីរសឡាតក្នុងពេលធ្វើដំណើរ (ចាំអ៊ុ)។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ របៀបភាគច្រើនដែលត្រូវបានរាយការណ៍មកគឺការពន្យារសឡាតហ្សូហើររហូតដល់ម៉ោងអាសើររួចទើបបូកបញ្ចូលគ្នាក្នុងម៉ោងអាសើរ (ចាំអ៊ុតាអ៍ឃៀរ) ហើយដូចគ្នានេះដែរបូកបញ្ចូលគ្នារវាងម៉ាហ្ហ្រិបនិងអ៊ីស្សាគឺពន្យារម៉ាហ្ហ្រិបរហូតដល់បាត់ពន្លឺសាហ្វាករួចទើបបូកបញ្ចូលគ្នាក្នុងម៉ោងអ៊ីស្សា។ ហើយក៏មានការរាយការណ៍ពីអ៊ីប៊ីនអាប់បាសផងដែរថាព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានបូកបញ្ចូលគ្នារវាងហ្សូហើរនិងអាសើរនៅក្នុងម៉ោងហ្សូហើរ (ចាំអ៊ុតាក់ឌីម)។ ប៉ុន្តែឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្វីដែលយើងពេញចិត្តជាងគេគឺការពន្យារហ្សូហើរមកម៉ោងអាសើរនិងពន្យារម៉ាហ្ហ្រិបមកម៉ោងអ៊ីស្សាស្របតាមការអនុវត្តរបស់ Ibn 'អ៊ូម៉ារ។

៤១៨ - ការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្នុងពេលមានភក់ជ្រាំឬមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង៖ អាចធ្វើសញ្ញាដោយងក់ក្បាលបាន។ ជំពូកស្តីពីការកាត់បន្ថយចំនួនរ៉ាកអាត់នៃការសឡាតក្នុងពេលធ្វើដំណើរ ៤១៩-៤២០ - ចម្ងាយផ្លូវដែលអនុញ្ញាតឱ្យកាត់បន្ថយសឡាត (ក្វាស់សើរ)៖ គឺចម្ងាយផ្លូវចំនួន ៤ ពួរុដស្មើនឹង ១៦ ហ្វារសាក់ (ប្រមាណ ៨០ គីឡូម៉ែត្រឬ ៤៨ ម៉ាយល៍) យោងតាមការឯកភាពគ្នារវាង Ibn 'អ៊ូម៉ារនិងអ៊ីប៊ីនអាប់បាស។ ការកាត់បន្ថយសឡាតគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់ការធ្វើដំណើរទូទៅដូចជាការធ្វើជំនួញការធ្វើហាជជីឬការធ្វើអ៊ុមរ៉ោះ (ការដើរយាងតូច)ហ៍ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់ការធ្វើដំណើរក្នុងអំពើបាបនិងការប្រព្រឹត្តបទល្មើស (ម៉ា'ស្វ៊ីយ៉ាត់) ឡើយ។ ហើយអ្នកធ្វើដំណើរចាប់ផ្តើមកាត់បន្ថយសឡាតនៅពេលដែលគាត់បានចេញផុតពីផ្ទះសម្បែងនៃភូមិឬទីក្រុងរបស់គាត់។ ៤២១ - អ្នកដែលចេញដំណើរបាន ៥ ហ្វារសាក់ហើយបានកាត់បន្ថយសឡាតរួចមានការប្រែប្រួលបំណងត្រឡប់មកវិញ៖ គាត់មិនបាច់សងការសឡាតដែលគាត់បានកាត់បន្ថយនោះឡើងវិញឡើយ។ ៤២២ - អ្នកដែលភ្លេចសឡាតក្នុងពេលធ្វើដំណើរហើយនឹកឃើញពេលមកដល់ទីលំនៅរួចចេញធ្វើដំណើរម្តងទៀត៖ គាត់ត្រូវតែសឡាតពេញ ៤ រ៉ាកអាត់។ ៤២៤ - អ្នកធ្វើដំណើរដែលចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងណាមួយ៖ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាស្នាក់នៅមិនលើសពី ២១ ពេលសឡាត (ប្រមាណ ៤ ថ្ងៃ) គាត់អាចកាត់បន្ថយសឡាតបានប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មានចេតនាស្នាក់នៅច្រើនជាងនោះគាត់ត្រូវតែសឡាតពេញលេញ។ ៤២៧ - អ្នកបើកទូកឬនាវិក៖ ប្រសិនបើក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់រស់នៅលើទូកជាមួយគាត់គាត់ត្រូវតែសឡាតពេញលេញពីព្រោះទូកនោះជាផ្ទះរបស់គាត់ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មានក្រុមគ្រួសារនិងផ្ទះសម្បែងនៅលើគោកនោះគាត់អាចកាត់បន្ថយសឡាតបាន។ ៤២៨-៤៣០ - អ្នកធ្វើដំណើរគប្បីត្រូវទទួលយកការអនុគ្រោះពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ដោយកាត់បន្ថយការសឡាតនិងមិនបាច់បួសក្នុងពេលធ្វើដំណើរឡើយ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ថ្ងៃសុក្រ ៤៣៣ - ចំនួនមនុស្សសម្រាប់សឡាតថ្ងៃសុក្រ៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានមានប្រសាសន៍ថានៅពេលដែលមានបុរសចំនួន ៤០ នាក់នោះពួកគេត្រូវជួបជុំគ្នាសឡាតថ្ងៃសុក្រដោយ As'ad ibn Zurarah ធ្លាប់បានដឹកនាំសឡាតថ្ងៃសុក្រដំបូងគេបង្អស់ក្នុងសាសនាឥស្លាមដែលមានមនុស្សចំនួន ៤០ នាក់។ ៤៣៤-៤៣៥ - អ្នកដែលត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចសឡាតថ្ងៃសុក្រ៖ គឺរាល់អ្នកណាដែលឮសំឡេងអាហ្សានដែលជាទូទៅសំឡេងឮរហូតដល់ចម្ងាយ ១ ហ្វារសាក់។ ៤៣៦-៤៣៧ - ការសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ក្រោយសឡាតថ្ងៃសុក្រ៖ សឡាត ៤ រ៉ាកអាត់ឬ ៦ រ៉ាកអាត់ដោយជូនស៊ាឡាមរាល់ពីររ៉ាកអាត់ម្តង។ ៤៤១ - អ្នកដែលចូលមកក្នុងវិហារខណ៖ដែលអ៊ីម៉ាំកំពុងថ្លែងឃុតពះហ៍៖ គាត់ត្រូវតែសឡាតស៊ុណ្ណះហ៍ស្វាគមន៍វិហារ (តាហ៊ីយ៉ាតុលម៉ាសជិដ) ពីររ៉ាកអាត់យ៉ាងរហ័សជាមុនសិន។ ៤៤២ - ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការងូតទឹកសម្អាតកាយ (ឃូស៊ុល) មុននឹងចេញទៅសឡាតថ្ងៃសុក្រ។ ៤៤៣ - អ្នកដែលទាន់អ៊ីម៉ាំថ្ងៃសុក្រក្នុងពេលអង្គុយតាសះហូដចុងក្រោយមុនស៊ាឡាម៖ គាត់ត្រូវតែសឡាតពេញ ៤ រ៉ាកអាត់ (ជាហ្សូហើរ) ពីព្រោះគាត់មិនទាន់បានមួយរ៉ាកអាត់ពេញលេញឡើយ។ បើគាត់ទាន់មួយរ៉ាកអាត់ពេញលេញគាត់គ្រាន់តែក្រោកឡើងសងមួយរ៉ាកអាត់ទៀតប៉ុណ្ណោះ។ ៤៤៥ - ការលក់ទិញក្រោយអាហ្សានថ្ងៃសុក្របន្ទាប់ពីថ្ងៃជ្រេ៖ គឺជាការលក់ទិញដែលខុសច្បាប់សាសនានិងត្រូវទុកជាមោឃ៖។ ៤៤៨-៤៥០ - ការស្តាប់ឃុតពះហ៍ដោយស្ងៀមស្ងាត់៖ ដាច់ខាតមិនត្រូវនិយាយស្តីឬរើគ្រួសលេងឡើយ។ ៤៥៨-៤៥៩ - ពេលវេលានៃការសឡាតថ្ងៃសុក្រ៖ អនុញ្ញាតឱ្យសឡាតមុនពេលថ្ងៃជ្រេបន្តិច (ពេលឌូហា) យោងតាមហាឌីޘរបស់ Ibn Mas'ud និង Sahl ibn Sa'd បើទោះជាការសឡាតក្រោយថ្ងៃជ្រេគឺជាការប្រាកដច្បាស់បំផុតក៏ដោយ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាតបុណ្យអ៊ីដទាំងពីរ ៤៦៧-៤៦៩ - ចំនួនតាក់ពៀរក្នុងសឡាតបុណ្យអ៊ីដ៖ តាក់ពៀរចំនួន ៧ ដងក្នុងរ៉ាកអាត់ទីមួយនិង ៥ ដងក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីរមុនពេលអានកូរអានយោងតាមហាឌីޘរបស់ 'Amr ibn Shu'ayb និងអាប៊ូហ៊ូរ៉ាយរ៉ោះ។ ហើយគ្មានការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ស៊ុណ្ណះហ៍មុនឬក្រោយការសឡាតបុណ្យអ៊ីដឡើយ។ ៤៧០-៤៧១ - ពាក្យតាក់ពៀរបុណ្យអ៊ីដ៖ ពាក្យតាក់ពៀររបស់ Ibn Mas'ud គឺជាពាក្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ៤៧២ - ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការដើរដោយថ្មើរជើងទៅកាន់កន្លែងសឡាតបុណ្យអ៊ីដនិងការត្រឡប់មកវិញតាមផ្លូវមួយផ្សេងទៀត។ ៤៧៣ - ការបន្លឺតាក់ពៀរនៅតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងសឡាតបុណ្យអ៊ីដ៖ ទាំងថ្ងៃអ៊ីឌុលហ្វ៊ីត្រីនិងថ្ងៃអ៊ីឌុលអាដហា។ ៤៧៥ - អ្នកដែលខកខានការសឡាតបុណ្យអ៊ីដជាមួយអ៊ីម៉ាំ៖ គាត់អាចប្រមូលផ្តុំក្រុមគ្រួសារនិងកូនៗរបស់គាត់ដើម្បីសឡាតបុណ្យអ៊ីដ ៤ រ៉ាកអាត់ឬ ២ រ៉ាកអាត់នៅក្នុងផ្ទះ។ ៤៧៦-៤៧៧ - ពេលវេលានៃការបន្លឺតាក់ពៀរក្នុងថ្ងៃតាសរ៉ីក (បុណ្យកាប់គោ)៖ ចាប់ផ្តើមពីពេលព្រឹកព្រហាមថ្ងៃអារ៉ាហ្វាត (ថ្ងៃទី ៩ ហ្សុលហ៊ីជ្ជះហ៍) រហូតដល់ពេលអាសើរនៃថ្ងៃចុងក្រោយនៃថ្ងៃតាសរ៉ីក (ថ្ងៃទី ១៣ ហ្សុលហ៊ីជ្ជះហ៍) យោងតាមការអនុវត្តរបស់លោក 'អាលី ibn Abi Talib ﵁។ ៤៧៨ - ការលើកដៃទាំងពីររាល់ពេលពោលតាក់ពៀរនីមួយៗក្នុងសឡាតបុណ្យអ៊ីដ។ ៤៨២ - នៅពេលដែលបុណ្យអ៊ីដនិងថ្ងៃសុក្រត្រូវចំថ្ងៃតែមួយ៖ អ្នកដែលបានចូលរួមសឡាតបុណ្យអ៊ីដត្រូវបានអនុគ្រោះឱ្យមិនបាច់ចូលរួមសឡាតថ្ងៃសុក្រក៏បានប៉ុន្តែត្រូវសឡាតហ្សូហើរជំនួសវិញ។ ៤៨៣-៤៨៤ - ស៊ូរ៉ាត់ដែលស៊ុណ្ណះហ៍អានក្នុងសឡាតបុណ្យអ៊ីដ៖ ស៊ូរ៉ាត់អាល់អះហ៍ឡានិងអាល់ហ្គាស៊ីយ៉ះហ៍ឬស៊ូរ៉ាត់ក្វាហ្វនិងអាល់ក្វាម៉ារ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្នុងពេលភ័យខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ ៤៨៩ - បុរសម្នាក់ដែលត្រូវសត្រូវដេញតាមចាប់តើគាត់ត្រូវសឡាតយ៉ាងដូចម្តេច? ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ គាត់ត្រូវសឡាតទៅតាមលទ្ធភាពដែលគាត់អាចធ្វើបានដោយធ្វើកាយវិការស៊ូជូដឱ្យទាបជាងរូគួអ៍។ ប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកដេញតាមសត្រូវហើយខ្លាចសត្រូវវាយបកវិញគាត់អាចសឡាតលើខ្នងសត្វបានយោងតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា ﴿ហើយប្រសិនបើពួកអ្នកភ័យខ្លាចនោះចូរពួកអ្នកសឡាតដោយថ្មើរជើងឬជិះលើខ្នងសត្វចុះ﴾។ ៤៩០-៤៩១ - ការពន្យារពេលសឡាតក្នុងគ្រាអាសន្នបំផុត៖ ប្រសិនបើការចុះពីខ្នងសត្វដើម្បីយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ធ្វើឱ្យគាត់ប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតគាត់អាចពន្យារពេលសឡាតដល់ចុងម៉ោងឬពន្យាររហូតដល់ផុតគ្រោះថ្នាក់ដូចដែលព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានពន្យារពេលសឡាតក្នុងសមរភូមិលេណដ្ឋាន (ខាន់ដាក) ដោយបានសឡាតហ្សូហើរអាសើរម៉ាហ្ហ្រិបនិងអ៊ីស្សាក្រោយពេលផុតការប្រយុទ្ធ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ពេលមានសូរ្យគ្រាសនិងចន្ទគ្រាស ៤៩២ - គាត់បានដំណាលប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានឃើញឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលដែលមានខ្យល់ព្យុះបោកបក់ខ្លាំងឬមានភាពងងឹតខុសប្រក្រតីឬមានហេតុការណ៍ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សលោកភ័យតក់ស្លុតគាត់តែងតែប្រញាប់ប្រញាល់ទៅសឡាតយ៉ាងច្រើននិងសូត្រឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍បួងសួងរហូតទាល់តែហេតុការណ៍នោះរសាត់បាត់ទៅ។ ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថាខ្ញុំបានឃើញគាត់ធ្វើបែបនេះក្នុងពេលមានសូរ្យគ្រាសនិងចន្ទគ្រាសផងដែរ (ពោលគឺសឡាតគូស៊ូហ្វដោយមានការអានវែងរូគួអ៍ពីរដងនិងស៊ូជូដពីរដងក្នុងមួយរ៉ាកអាត់)។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីសព ៤៩៣-៤៩៤ - ការងូតទឹកឱ្យសព៖ មិនត្រូវច្របាច់ពោះសពខ្លាំងក្នុងលើកទីមួយឡើយប៉ុន្តែត្រូវច្របាច់ថ្នមៗក្នុងលើកទីពីរដើម្បីបញ្ចេញកាកសំណល់។ ត្រូវលាង ៣ ដងបើមិនទាន់ស្អាតត្រូវបន្ថែមដល់ ៥ ដងឬ ៧ ដងដោយមិនត្រូវលើសពី ៧ ដងឡើយ។ បន្ទាប់ពីងូតទឹករួចត្រូវគ្របបិទបាំងរាងកាយនិងផ្ទៃមុខរបស់សពដោយក្រណាត់។ ៤៩៥ - ការកាត់ក្រចកនិងការកាត់តម្រឹមពុកមាត់សព៖ ធ្វើឡើងតែក្នុងករណីដែលវែងជ្រុលហួសហេតុប៉ុណ្ណោះ។ ៤៩៨ - អ្នកពលីជីវិតក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) (ស្យាហ៊ីដ)៖ ប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ភ្លាមៗនៅលើសមរភូមិមិនត្រូវងូតទឹកឱ្យគាត់ឡើយគឺត្រូវបញ្ចុះទាំងសម្លៀកបំពាក់ប្រឡាក់ឈាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ត្រូវគេសែងចេញពីសមរភូមិទាំងនៅមានដង្ហើមរួចទើបស្លាប់ក្រោយមកនោះត្រូវងូតទឹកឱ្យគាត់ដូចសពទូទៅដែរ។ ៤៩៩ - អ្នកស្លាប់ដោយសារលង់ទឹក៖ ត្រូវតែងូតទឹកឱ្យគាត់។ ៥០១ - អ្នកដែលត្រូវគេគប់ដុំថ្មប្រហារជីវិត (ដោយសារអំពើហ្ស៊ីណា)៖ ត្រូវងូតទឹករុំកាហ្វាន់និងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ឱ្យគាត់ដូចដែលលោក 'អាលីធ្លាប់បានធ្វើលើលោកស្រី Shurahah។ ៥០២ - អ្នកដែលស្លាប់នៅលើសមុទ្រដោយគ្មានដីកោះសម្រាប់បញ្ចុះ៖ ត្រូវងូតទឹកលាបទឹកអប់រុំកាហ្វាន់សឡាតឱ្យគាត់រួចចងវត្ថុធ្ងន់ភ្ជាប់នឹងជើងរបស់គាត់ហើយទម្លាក់ចូលក្នុងទឹកសមុទ្រ។ ៥០៣-៥០៤ - ស្វាមីភរិយាងូតទឹកឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកគឺត្រូវបានអនុញ្ញាត។ ៥០៥ - ស្ត្រីមិនមែនមូស្លីម (យូដាគ្រិស្ត) មិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យងូតទឹកឱ្យសពស្ត្រីមូស្លីមឡើយ។ ៥០៦ - ស្ត្រីមូស្លីមដែលស្លាប់ក្នុងចំណោមបុរសៗដោយគ្មានស្ត្រីណាម្នាក់នៅជាមួយ៖ ត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំដោយធូលីដីឱ្យនាងដោយរុំក្រណាត់លើដៃ។

ជំពូកស្តីពីសំពត់រុំសព ៥០៧-៥០៩ - ចំនួនសំពត់កាហ្វាន់៖ បុរសត្រូវបានរុំដោយសំពត់ពណ៌សចំនួន ៣ ផ្ទាំងរីឯស្ត្រីត្រូវបានរុំដោយសំពត់ចំនួន ៥ ផ្ទាំង (ក្រណាត់រុំភ្លៅនិងកំប៉េះគូទសំពត់ចងចង្កេះអាវកាក់កន្សែងទទូរក្បាលនិងសំពត់រុំខាងក្រៅធំមួយ)។ ៥១០ - ពណ៌នៃសំពត់កាហ្វាន់៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំពេញចិត្តឱ្យប្រើប្រាស់សំពត់ពណ៌សសុទ្ធនិងស្អប់ខ្ពើមការប្រើប្រាស់សំពត់សូត្រឬសំពត់ដែលជ្រលក់ពណ៌លឿងល្មៀតឬផ្កាហ្វ្រង់ជាដាច់ខាត។ ប្រសិនបើសពត្រូវបានរុំដោយសូត្រត្រូវតែដោះវាចេញមុននឹងបញ្ចុះប៉ុន្តែបើបានបញ្ចុះក្នុងដីរួចហើយគឺទុកវានៅក្នុងនោះចុះ។ ៥១១ - អ្នកពលីជីវិត (ស្យាហ៊ីដ)៖ ត្រូវបញ្ចុះទាំងសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ប៉ុន្តែត្រូវដោះអាវក្រោះដែកនិងស្បែកជើងចេញ។ ៥១២ - ការលាបទឹកអប់លើសពដោយប្រេងក្រអូបមូស្កូនិងទឹកអប់អម្ពរ (អាំពើរ) គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។

ជំពូកស្តីពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)លើសព ៥១៣ - របៀបនៃការសឡាតលើសព៖ លើកដៃទាំងពីរឡើងរួចពោលតាក់ពៀរទីមួយហើយអានស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះហ៍។ បន្ទាប់មកលើកដៃពោលតាក់ពៀរទីពីរហើយសូត្រសឡាវ៉ាត់លើព្យាការី ﷺ។ បន្ទាប់មកលើកដៃពោលតាក់ពៀរទីបីហើយសូត្រឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍យ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រជូនដល់សព «ឱអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)! សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់អ្នករស់និងអ្នកស្លាប់នៃពួកយើង...»។ បន្ទាប់មកលើកដៃពោលតាក់ពៀរទីបួនឈប់ស្ងៀមមួយភ្លែតរួចជូនស៊ាឡាមទៅខាងស្តាំតែមួយដង។ ៥១៦-៥១៨ - ចំនួនតាក់ពៀរ៖ ជាទូទៅគឺ ៤ តាក់ពៀរដោយលើកដៃទាំងពីរសព្វគ្រប់គ្រប់តាក់ពៀរទាំងអស់ដូចដែល Ibn 'អ៊ូម៉ារបានធ្វើ។ ៥១៩-៥២០ - អ្នកដែលមកយឺតទាន់តាក់ពៀរខ្លះ៖ គាត់ត្រូវបំពេញតាក់ពៀរដែលខកខានឱ្យគ្រប់មុនពេលគេលើកសពចេញ។ ៥២១ - ការសឡាតលើផ្នូរ (កូប៊ុរ)៖ ត្រូវបានអនុញ្ញាតរហូតដល់រយ៖ពេលមួយខែក្រោយការបញ្ចុះ។ ៥២២ - ការជូនស៊ាឡាមលើសព៖ ជូនស៊ាឡាមតែមួយដងទៅខាងស្តាំដូចដែលអ៊ីប៊ីនអាប់បាសនិង Ibn 'អ៊ូម៉ារបានធ្វើ។ ៥២៤-៥២៦ - ការសឡាតលើបំណែករាងកាយរបស់សព៖ ប្រសិនបើគេរកឃើញក្បាលដៃឬជើងរបស់សពដែលត្រូវសត្វសាហាវខាំស៊ីឬបំណែករាងកាយរបស់មូស្លីមគឺត្រូវតែលាងរុំកាហ្វាន់និងសឡាតឱ្យបំណែករាងកាយនោះដូចដែល Abu Ayyub និង 'អ៊ូម៉ារ ibn អាល់-Khattab ធ្លាប់បានធ្វើក្នុងពេលមានជំងឺអាសន្នរោគនៅ 'Amwas។

ជំពូកស្តីពីការដង្ហែសពនិងការបញ្ចុះ ៥៣១-៥៣២ - ការដើរដង្ហែសព៖ ការដើរនៅពីមុខសពនិងនៅពីក្រោយសពសុទ្ធតែត្រូវបានរាយការណ៍មកដោយលោកអាប៊ូបាករ៍និង 'អ៊ូម៉ារធ្លាប់ដើរនៅពីមុខសពរីឯលោក 'អាលីធ្លាប់ដើរនៅពីក្រោយសពហើយឪពុករបស់ខ្ញុំចូលចិត្តដើរនៅពីមុខសពជិតៗ។ ៥៣៣-៥៣៥ - ការដោះស្បែកជើងនៅក្នុងទីបញ្ចុះសព (កូប៊ុរ)៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានបង្គាប់ឱ្យដោះស្បែកជើងចេញនៅពេលចូលក្នុងទីបញ្ចុះសពយោងតាមហាឌីޘរបស់ Bashir ibn អាល់-Khasasiyyah ពីព្យាការី ﷺ។ ៥៣៦ - ការជាន់ពីលើផ្នូរគឺជាអំពើស្អប់ខ្ពើមនិងហាមឃាត់។ ៥៣៧ - ប្រសិនបើមានស្ត្រីស្រែកទ្រហោយំដើរតាមសព៖ មិនត្រូវបោះបង់កាតព្វកិច្ចចំពោះសពដោយសារតែអំពើអាក្រក់របស់អ្នកដទៃឡើយ។ ៥៣៨ - នៅពេលដាក់សពចូលក្នុងផ្នូរត្រូវស្រាយចំណងខ្សែសំពត់កាហ្វាន់ចេញ។ ៥៣៩ - ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការប្រោះទឹកលើផ្នូរក្រោយពេលលប់ដីរួច។ ៥៤១ - ការបញ្ចុះសពនៅពេលយប់គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ៥៤៤ - ការកាន់ក្បាលគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានទៅអាននៅឯផ្នូរគឺជាប៊ីឌអាហ៍ (ការច្នៃបង្កើតខុសឆ្គង)។ ស៊ុណ្ណះហ៍នៃការសួរសុខទុក្ខផ្នូរគឺគ្រាន់តែចូលទៅជូនស៊ាឡាមសូត្រឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)អ៊៍សុំការអភ័យទោសដល់អ្នកស្លាប់រួចត្រឡប់មកវិញ។ ៥៤៦ - វិញ្ញាណរបស់អ្នកមានជំនឿ (មុះមីន) ស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ដូចបក្សីទុំលើដើមឈើនៃឋានសួគ៌រហូតដល់ថ្ងៃដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប្រោសឱ្យរស់ឡើងវិញ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីពន្ធហ្សាខាត់ (គីតាបអាល់ហ្សាខាត់) 'Abdullah ibn Ahmad ibn Hanbal បានដំណាលដល់ពួកយើងនៅឯទីក្រុងបាកដាដក្នុងឆ្នាំ ២៨៥ ហ៊ីចរ៉ាត់ថា៖ ៥៤៧ - បន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា ﴿ពិតប្រាកដណាស់ទានបរិច្ចាគ (ហ្សាខាត់) គឺសម្រាប់តែជនទុគ៌តជនក្រីក្រអ្នកបំពេញការងារប្រមូលហ្សាខាត់អ្នកដែលត្រូវបានសម្រាលសម្រួលចិត្តឱ្យមកកាន់ឥស្លាមសម្រាប់រំដោះទាសករសម្រាប់ជួយអ្នកជាប់បំណុលក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះនិងសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរដែលខ្វះខាត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាត់-តាវព៉ះហ៍: ៦០]។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានពន្យល់ថា៖ ហ្សាខាត់កាតព្វកិច្ចគឺត្រូវផ្តល់ជូនតែបុគ្គល ៨ ជំពូកនេះប៉ុណ្ណោះដោយមិនត្រូវផ្តល់ជូនអ្នកក្រៅពីនេះឡើយ៖ ១. ជនទុគ៌ត (ហ្វូក្វារ៉') និង ២. ជនក្រីក្រ (ម៉ាសាឃីន)៖ អ្នកដែលគ្មានលទ្ធភាពផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រប់គ្រាន់។ ៣. អ្នកប្រមូលហ្សាខាត់ ('អាមីលីន)៖ មន្ត្រីដែលរដ្ឋអំណាចចាត់តាំងឱ្យដើរប្រមូលនិងបែងចែកហ្សាខាត់។ ៤. អ្នកសម្រាលសម្រួលចិត្ត (មូអល់ឡាហ្វ៉ាតុលគូលូប៊ូហូម)៖ អ្នកដែលគេត្រូវទាក់ទាញចិត្តឱ្យចូលកាន់សាសនាឥស្លាមឬពង្រឹងជំនឿរបស់ពួកគេ។ ៥. ការរំដោះទាសករ (ហ្វីលរីក្វាប)៖ ជួយលោះសេរីភាពទាសករមូស្លីម។ ៦. អ្នកជាប់បំណុល (ហ្គារីមីន)៖ អ្នកដែលជំពាក់បំណុលស្របច្បាប់ហើយគ្មានលទ្ធភាពសងគឺត្រូវយកហ្សាខាត់ទៅជួយសងបំណុលរបស់ពួកគេទោះបីជាបំណុលនោះច្រើនយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ៧. ក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ (ហ្វីសាប៊ីលីលឡោះហ៍)៖ សម្រាប់អ្នកតស៊ូការពារសាសនាឥស្លាម។ ៨. អ្នកធ្វើដំណើរខ្វះខាត (អ៊ីប៊ិនសាប៊ីល)៖ អ្នកធ្វើដំណើរដែលដាច់ស្បៀងឬអស់ថវិកាតាមផ្លូវ។