សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់អំពៅគ្រាប់វាល់ណាត់ (ចាវហ្ស) និងគ្រាប់អាល់ម៉ុងនៅក្នុងសំបករបស់វាយោងតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ដូចគ្នានេះដែរការលក់មើមឆៃថាវមើមត្រាវនិងបន្លែមើមនានាដែលកប់នៅក្នុងដីគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតយោងតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុត (ជាទស្សន៖មួយរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់) ព្រមទាំងការលក់ចម្ការត្រសក់និងឪឡឹកទាំងឬសរបស់វាផងដែរ។ វិធានទាំងអស់នេះគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតដោយសារសេចក្តីត្រូវការចាំបាច់ (ហាជះហ៍) ពីព្រោះការហាមឃាត់ការជួញដូរវានឹងបង្កឱ្យមានការខូចខាតនិងអន្តរាយធំធេងជាងការអនុញ្ញាតទៅទៀត។ លើសពីនេះគ្រោះមហន្តរាយធម្មជាតិ (ចាវ៉ាអៀស) ត្រូវតែលើកលែងការទទួលខុសត្រូវចេញពីអ្នកទិញប្រសិនបើដំណាំត្រូវបានបំផ្លាញដូចជាវិធាននៃការលក់ផ្លែឈើដែរ។ ក្រឹត្យវិន័យសាសនាឥស្លាមបានកំណត់យ៉ាងរឹងមាំថាអ្វីដែលមនុស្សត្រូវការចាំបាច់ក្នុងការទិញលក់គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតទោះបីជាវាមិនទាន់កើតមានពេញលេញឬមិនទាន់មើលឃើញក៏ដោយដូចជាផលប្រយោជន៍អនាគតក្នុងការជួលផ្លែឈើដែលមិនទាន់ទុំលក់រួមជាមួយដើមរបស់វាឬផ្លែឈើដែលចាប់ផ្តើមទុំដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ ដូចគ្នានេះដែរអ្វីដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់ដាច់ដោយឡែកតែឯងគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់ជាកិច្ចបន្ទាប់បន្សំដូចដែលមានបញ្ជាក់ក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដថា៖ «អ្នកណាដែលបានលក់ទាសករម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិនោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ទាសករគឺជារបស់អ្នកលក់លើកលែងតែអ្នកទិញបានកំណត់ជាលក្ខខណ្ឌថាយក»។

[ផ្នែក៖ ការធានាទទួលខុសត្រូវលើទ្រព្យ (ឌ័រម៉ាន) និងសិទ្ធិចាត់ចែង (តាសររ៉ុហ្វ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧២៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គោលជំហរច្បាស់លាស់របស់អះម៉ាត់ស្តីពីការធ្លាក់ទំនិញចូលក្នុងការធានារបស់អ្នកទិញ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧២៤]

ផ្នែក៖ គោលជំហរជាក់ស្តែងនៃមദ്ហាប់របស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់គឺថាទំនិញណាដែលត្រូវបានកំណត់ច្បាស់លាស់ដោយកិច្ចសន្យា—ដែលមិនចាំបាច់ត្រូវការការវាស់ឬថ្លឹងបន្ថែម—ដែលអ្នកទិញមានលទ្ធភាពទទួលយកបាននោះវាធ្លាក់ចូលក្នុងការធានាទទួលខុសត្រូវ (ឌ័រម៉ាន) របស់អ្នកទិញមិនថាគេបានចាប់កាន់យកជាក់ស្តែងឬមិនទាន់ក៏ដោយ (ដូចជាការទិញគំនរគ្រាប់ធញ្ញជាតិប៉ាន់ស្មានដុល) ហើយនេះជាទស្សន៖របស់ម៉ាលិក។ ចំណែកឯអាល់សហ្វាអ៊ីអីនិងអាប៊ូហានីហ្វាស់យល់ឃើញថាវានៅតែស្ថិតក្នុងការធានារបស់អ្នកលក់រហូតដល់មានការប្រគល់ទទួលជាក់ស្តែង (កាប់ឌ៍)។ តើសិទ្ធិចាត់ចែង (តាសររ៉ុហ្វ) និងការធានាទទួលខុសត្រូវ (ឌ័រម៉ាន) ត្រូវតែដើរទន្ទឹមគ្នាជានិច្ចដែរឬទេ? ត្រង់នេះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ៖ ១. ទស្សន៖របស់កាឌីអាប៊ូយ៉ាអ៍ឡាក្រុមអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ក្រោយរបស់អះម៉ាត់ព្រមទាំងអាប៊ូហានីហ្វាស់និងអាល់សហ្វាអ៊ីអីយល់ឃើញថាសិទ្ធិចាត់ចែងនិងការធានាគឺដើរទន្ទឹមគ្នាជានិច្ច៖ អ្វីដែលចូលក្នុងការធានារបស់អ្នកទិញគឺទើបអនុញ្ញាតឱ្យចាត់ចែងលក់បន្តបាន។ ២. ទស្សន៖ទីពីរនៅក្នុងមദ്ហាប់របស់អះម៉ាត់ដែលលើកឡើងដោយអាល់ឃីរ៉ាគីនិងអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ដើមព្រមទាំងត្រូវគ្នានឹងគោលការណ៍គ្រឹះរបស់អះម៉ាត់គឺថា៖ សិទ្ធិចាត់ចែងនិងការធានាមិនមែនដើរទន្ទឹមគ្នាជានិច្ចនោះឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយគោលជំហរច្បាស់លាស់របស់អះម៉ាត់គឺការលើកលែងការខូចខាតពីគ្រោះធម្មជាតិលើផ្លែឈើ (ដោយឱ្យអ្នកលក់ជាអ្នកធានា) ខណ៖ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកទិញមានសិទ្ធិចាត់ចែងលក់បន្តបាន។ ដូចគ្នានេះដែរផលប្រយោជន៍នៃការជួលគឺស្ថិតក្នុងការធានារបស់ម្ចាស់ផ្ទះ/ម្ចាស់សត្វប៉ុន្តែអ្នកជួលមានសិទ្ធិចាត់ចែងជួលបន្តបាន។ ហើយប្រសិនបើទាសករដែលគេទិញត្រូវបានដោះលែងឱ្យមានសេរីភាពមុនពេលប្រគល់ទទួលនោះការដោះលែងត្រូវមានសុពលភាពស្របច្បាប់ដោយឯកច្ឆន្ទ។

ដោយសារភាពអាថ៌កំបាំងនិងភាពស៊ីជម្រៅនៃភស្តុតាងនីតិសាស្ត្រទាំងនេះទើបអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងច្រើនហើយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនគ្រាន់តែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអត្ថន័យផ្ទាល់នៃអត្ថបទដោយមិនបានពិចារណាលើគោលបំណងច្បាប់ដ៏ស៊ីជម្រៅឡើយ។ ថ្លៃឈ្នួលសមរម្យតាមទីផ្សារ (អ៊ុជរ៉ាតុលមីស្ល) សម្រាប់ដីកសិកម្មដែលមានដាំដើមឈើហូបផ្លែ៖ ដីនោះត្រូវបានវាយតម្លៃជាដីទំនេរទទេដែលគ្មានដើមឈើដោយវាយតម្លៃលើតម្លៃសមរម្យដើម្បីយកទៅដាំដុះដំណាំ។ តម្លៃដែលកំណត់បានតាមការវាយតម្លៃនេះគឺជាថ្លៃឈ្នួលសមរម្យតាមទីផ្សារពិតប្រាកដ។

[ផ្នែក៖ ការលក់សត្វដែលទប់ទឹកដោះ (មុស័ររ៉ោះហ៍) និងទំនិញក្លែងបន្លំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧២៧]

ផ្នែកស្តីអំពីសត្វដែលទប់ទឹកដោះ (មុស័ររ៉ោះហ៍) និងទំនិញក្លែងបន្លំ៖ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់ឬផលិតទំនិញក្លែងបន្លំឡើយនៅពេលដែលគេមិនដឹងពីកម្រិតនៃការក្លែងបន្លំ។ ទោះបីជាអ្នកលក់បានប្រាប់អ្នកទិញថាវាជាទំនិញក្លែងបន្លំក៏ដោយក៏ការលក់នៅតែមិនអនុញ្ញាតដែរដូចជាទឹកដោះគោដែលលាយទឹកឬរោមចៀមដែលលាយកម្ទេចសរសៃអំបោះពីព្រោះអ្នកទិញមិនអាចដឹងពីបរិមាណពិតប្រាកដនៃការលាយបញ្ចូលគ្នានោះឡើយដែលធ្វើឱ្យកិច្ចសន្យាមានភាពស្រពិចស្រពិល (ចាហាឡាស់)។ ហើយវិធាននេះអនុវត្តលើគ្រប់ទម្រង់នៃការក្លែងបន្លំម្ហូបអាហារសម្លៀកបំពាក់និងទំនិញផ្សេងៗ។ អ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមធំក្នុងចំណោមសិស្សរបស់ម៉ាលិកអះម៉ាត់និងអ្នកឯទៀតបានចេញសេចក្តីសម្រេចថាជនណាដែលផលិតទំនិញក្លែងបន្លំបែបនេះគេអាចត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិ៖ ដោយការហែកកម្ទេចសម្លៀកបំពាក់ក្លែងបន្លំនិងការរឹបអូសយកម្ហូបអាហារក្លែងបន្លំទៅចែកជាទានដល់ជនក្រីក្រ។ រឿងនេះផ្អែកលើគំរូនៃក្រឹត្យវិន័យសាសនា៖ ដូចជាការចាក់ធ្លាយថង់ស្រានិងការវាយបំបែកក្អមស្រាការដែលលោកអូម៉ើរ ﵁ បានបញ្ជាឱ្យដុតកម្ទេចផ្ទះដែលលួចលក់ស្រាការដែលព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាឱ្យដុតសម្លៀកបំពាក់ជ្រលក់ពណ៌លឿងទុំការដែលព្យាការីមូសាបានដុតកម្ទេចរូបកូនគោហើយបាចចូលក្នុងសមុទ្រនិងការបំបាក់កម្ទេចឧបករណ៍តន្ត្រីដែលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)... [បន្តនៅលេខ ៧២៩]។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់មេខ្យល់ដេញថ្លៃទំនិញដោយសម្ងាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧២៩]

ទណ្ឌកម្មខាងទ្រព្យសម្បត្តិ (អាល់អ៊ូកូបាតុលម៉ាលីយ៉ាស់) គឺត្រូវអនុវត្តតាមអ្វីដែលក្រឹត្យវិន័យសាសនាបានចែងដូចជាទណ្ឌកម្មលើរូបកាយដែរ។ ការអះអាងរបស់អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនដែលថាទណ្ឌកម្មខាងទ្រព្យសម្បត្តិត្រូវបានលុបចោល (ម៉ាន់ស៊ូខ) គឺជាការអះអាងដែលគ្មានភស្តុតាងទាល់តែសោះ។ ដូចដែលរូបកាយដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ធ្ងន់ធ្ងរត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិតឧបករណ៍ដែលផលិតឡើងសម្រាប់អំពើអាក្រក់ (ដូចជារូបបដិមាទីសក្ការ៖ក្លែងក្លាយនិងឧបករណ៍ក្លែងបន្លំ) គឺត្រូវតែបំផ្លាញនិងដុតកម្ទេចចោលដូចដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានបញ្ជាឱ្យដុតនិងកម្ទេចរូបបដិមានៅជុំវិញកាអ៍ពហ៍ដូច្នោះដែរ។ មេខ្យល់ឬអ្នកស្រែកដេញថ្លៃ (ដាល់ឡាល) ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យធ្វើជាដៃគូដេញថ្លៃបន្ថែមដោយសម្ងាត់ដោយអ្នកលក់មិនដឹងឡើយពីព្រោះគេនឹងមិនមានភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការផ្តល់យោបល់ឡើយ។ ប្រសិនបើមានក្រុមមនុស្សឃុបឃិតគ្នាធ្វើបែបនេះពួកគេសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មវាយពិន័យ (តាហ្ស៊ីរ) ហើយទណ្ឌកម្មមួយក្នុងចំណោមនោះគឺការហាមឃាត់មិនឱ្យស្រែកដេញថ្លៃក្នុងផ្សាររហូតដល់ពួកគេតាវ៉ាហ៍កែខ្លួនពិតប្រាកដ។ ហើយរាល់ការទិញលក់ដែលមានហានិភ័យមិនច្បាស់លាស់ (ពាយអ៊ុលហ្គារ៉រ) ដូចជាការលក់សត្វស្លាបនៅលើអាកាសសត្វអូដ្ឋដែលរត់បាត់ទាសករដែលរត់គេចខ្លួនផ្លែឈើដែលមិនទាន់ទុំនិងការទិញលក់ដោយបោះគ្រួស៖ សុទ្ធសឹងជាល្បែងស៊ីសង (ម៉ៃស៊ីរ) ដែលអល់ឡោះ ﷻ បានហាមឃាត់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានពីព្រោះប្រសិនបើចាប់បានអ្នកទិញស៊ីដាច់អ្នកលក់ដោយបានទំនិញថោកជាងតម្លៃពិតហើយប្រសិនបើចាប់មិនបានអ្នកលក់ស៊ីដាច់ប្រាក់របស់អ្នកទិញ—ដែលទាំងពីរជាការស៊ីទ្រព្យគេដោយអយុត្តិធម៌។ ដូចគ្នានេះដែរការលក់កូនសត្វនៅក្នុងពោះមេរបស់វាគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ខណ៖ដែលការដោះដូរផ្លែចាល័យស្រស់ជាមួយផ្លែក្រៀម (អារីយ៉ាស់) ត្រូវបានលើកលែងជាពិសេសសម្រាប់សេចក្តីត្រូវការចាំបាច់។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការយកសត្វឈ្មោលរបស់អ្នកដទៃមកបង្កាត់ពូជជាមួយសត្វរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៣១]

ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានយកសត្វឈ្មោលរបស់អ្នកដទៃមកបង្កាត់ពូជជាមួយសត្វញីរបស់ខ្លួនដោយគ្មានការអនុញ្ញាត៖ កូនសត្វដែលកើតមកគឺជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់ម្ចាស់សត្វញីប៉ុន្តែប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តដោយអយុត្តិធម៌បណ្តាលឱ្យសត្វឈ្មោលនោះរងរបួសឬថយចុះតម្លៃគេត្រូវតែសងសំណងនៃការថយចុះតម្លៃនោះដល់ម្ចាស់របស់វាឬធ្វើទានជំនួសប្រសិនបើមិនស្គាល់ម្ចាស់រីឯប្រសិនបើមិនបង្កការខូចខាតអ្វីទេនោះគ្មានសំណងអ្វីឡើយ។ ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុននៅក្នុងកិច្ចសន្យាមូដារ៉ោពះហ៍ (Mudarabah - ការបណ្តាក់ទុនចែកភាគលាភ) បានទទួលមរណភាពនោះកិច្ចសន្យាត្រូវរលាយជាស្វ័យប្រវត្តិ។ ប្រសិនបើអ្នកចាត់ចែងដឹងពីមរណភាពរបស់គាត់ហើយនៅតែបន្តធ្វើពាណិជ្ជកម្មដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីបណ្តាមរតកជននោះគេក្លាយជាអ្នករំលោភបំពាន (ហ្កាស៊ីព)។ អ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាលើប្រាក់ចំណេញដែលរកបានក្នុងកំឡុងពេលនេះ៖ ១. ជារបស់ម្ចាស់ដើមទុនតែម្នាក់ឯង; ២. ជារបស់អ្នកចាត់ចែងតែម្នាក់ឯងពីព្រោះគេត្រូវរ៉ាប់រងការធានា; ៣. ត្រូវយកទៅធ្វើទានទាំងអស់ព្រោះជាប្រាក់ចំណេញមិនស្របច្បាប់; ៤. ត្រូវបែងចែករវាងភាគីទាំងពីរតាមសមាមាត្រកិច្ចសន្យា។ ទស្សន៖ទីបួនគឺជាទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតហើយជាសាលក្រមរបស់អធិបតីនៃអ្នកមានជំនឿលោកអូម៉ើរពិនអាល់ខាត់ត ﵁ កាលពីកូនប្រុសរបស់លោក (អាប់ឌុលឡោះហ៍និងអ៊ូបៃឌុលឡោះហ៍) បានយកប្រាក់ពីឃ្លាំងរដ្ឋនៅអ៊ីរ៉ាក់មកជួញដូរដោយលោកអូម៉ើរបានចាត់ទុកវាជាកិច្ចសន្យាមូដារ៉ោពះហ៍ហើយបានបែងចែកប្រាក់ចំណេញពាក់កណ្តាលដល់ឃ្លាំងរដ្ឋនិងពាក់កណ្តាលដល់កូនរបស់លោកពីព្រោះប្រាក់ចំណេញកើតចេញពីការរួមផ្សំគ្នារវាងដើមទុននិងកម្លាំងពលកម្ម។

[ផ្នែក៖ ទ្រព្យផ្ញើទុក (វ៉ាឌីអាហ៍) និងការបាត់បង់ទ្រព្យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៣៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការប្រគល់ទំនិញឱ្យមេខ្យល់ដើម្បីលក់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៣៤]

ផ្នែក៖ ប្រសិនបើឈ្មួញម្នាក់បានប្រគល់ក្រណាត់ទៅឱ្យមេខ្យល់ដើម្បីលក់និងបោះត្រារដ្ឋប៉ុន្តែរកអ្នកបោះត្រាមិនឃើញរួចមេខ្យល់បានយកក្រណាត់នោះទៅផ្ញើទុកជាមួយបុគ្គលស្មោះត្រង់ម្នាក់តាមទំនៀមទម្លាប់ទូទៅនៃទីផ្សារហើយក្រណាត់នោះបានបាត់បង់មួយចំនួន៖ ប្រសិនបើនេះជាទំនៀមទម្លាប់ទូទៅដែលម្ចាស់ទំនិញដឹងនិងទទួលស្គាល់នោះមេខ្យល់មិនត្រូវទទួលខុសត្រូវសងសំណងឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមេខ្យល់បានធ្វេសប្រហែសប្រព្រឹត្តខុសពីការអនុញ្ញាតតាមពាក្យសម្តីឬតាមទំនៀមទម្លាប់នោះគេត្រូវតែធានាសងសំណង។ ហើយបុគ្គលណាដែលត្រូវបានគេផ្ញើទ្រព្យសម្បត្តិ (វ៉ាឌីអាហ៍) រួចគេបានទុកវានៅក្បែរទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនហើយស្រាប់តែទ្រព្យផ្ញើនោះត្រូវបានចោរលួចបាត់តែឯងខណ៖ដែលទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួនមិនបាត់បង់៖ គេត្រូវតែទទួលខុសត្រូវធានាសងសំណងទ្រព្យផ្ញើនោះយោងតាមទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ (សេចក្តីរាយការណ៍ពីរ) ដ្បិតលោកអូម៉ើរ ﵁ ធ្លាប់បានសម្រេចឱ្យលោកអាណាស់ពិនម៉ាលិក ﵁ សងសំណងទ្រព្យផ្ញើនៅពេលដែលលោកអាណាស់បានអះអាងថាទ្រព្យផ្ញើបានបាត់បង់តែឯងដោយទ្រព្យរបស់គាត់មិនបាត់បង់ឡើយ!

ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកទទួលផ្ញើបានអះអាងថាទ្រព្យផ្ញើបានបាត់បង់រួមគ្នាជាមួយទ្រព្យរបស់ខ្លួនរួចស្រាប់តែលេចចេញភស្តុតាងថាទ្រព្យរបស់គាត់មិនបានបាត់បង់ឡើយប៉ុន្តែត្រូវបានគាត់លក់ឬលាក់ទុកនោះគេរឹតតែត្រូវតែសងសំណងជាដាច់ខាត។ ហើយប្រសិនបើម្ចាស់ទ្រព្យអះអាងថាខ្លួនបានទាមទារយកទ្រព្យផ្ញើវិញតែគេមិនព្រមប្រគល់ឬបានក្បត់ការទុកចិត្តនោះពាក្យរបស់ម្ចាស់ទ្រព្យអមដោយពាក្យសម្បថគឺមានទម្ងន់ខ្លាំងជាងហើយអ្នកទទួលផ្ញើកំហូចនោះសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មវាយពិន័យ (តាហ្ស៊ីរ) ដោយសារការកុហក។ ប្រសិនបើចុងចោទជាអ្នកស្ថិតក្រោមការគាំពារ (អះហ៍លុហ្សហ្ស៊ិម្ម៉ះហ៍) នោះសក្ខីកម្មរបស់សាក្សីដែលគួរឱ្យទុកចិត្តក្នុងសាសនារបស់គេគឺត្រូវបានទទួលយកយោងតាមទស្សន៖មួយរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ រីឯជនហ្ស៊ិម្មីណាដែលលួចលាក់ផ្តល់ជម្រកដល់សត្រូវសង្គ្រាមឬជួយឧបត្ថម្ភសត្រូវប្រឆាំងនឹងប្រជាមូស្លីមនោះកិច្ចសន្យាគាំពាររបស់គេត្រូវរលាយបាត់ហើយឈាមនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេលែងត្រូវបានការពារទៀតហើយ។ ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានផ្ញើប្រាក់ទុកជាមួយបុគ្គលម្នាក់ដោយផ្តាំថាពេលគាត់ស្លាប់ត្រូវប្រគល់ឱ្យកូនៗរបស់គាត់រួចគាត់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកមរតកជនដទៃទៀតក្រៅពីកូនៗ៖ ប្រាក់នេះគឺជាកេរមរតកហើយជាកាតព្វកិច្ចត្រូវបែងចែកជូនមរតកជនគ្រប់រូបតាមសិទ្ធិកំណត់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានដោយអ្នកទទួលផ្ញើមិនអាចប្រគល់ផ្តាច់មុខឱ្យកូនៗឡើយលើកលែងតែមានការយល់ព្រមពីមរតកជនទាំងអស់... [បន្តនៅលេខ ៧៣៧]។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឈ្លើយសឹកដើម្បីលោះខ្លួនគេ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៣៧]

វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ឈ្លើយសឹកមូស្លីមទៅចំណាយដើម្បីលោះខ្លួនគេពីសត្រូវទោះបីជាគ្មានការអនុញ្ញាតពីគេជាមុនក៏ដោយ។ ទ្រព្យសម្បត្តិនៃបណ្តាំមរតក (វ៉ាស៊ីយ៉ាស់) នៅក្នុងដៃរបស់អ្នកគ្រប់គ្រងគឺជាការទុកចិត្តដ៏ពិសិដ្ឋ (អាម៉ាណាស់) ដែលគេត្រូវតែថែរក្សាឱ្យបានហ្មត់ចត់ហើយមិនត្រូវយកទៅផ្ញើបន្តឡើយលើកលែងតែមានភាពចាំបាច់។ ប្រសិនបើគេផ្ញើទុកជាមួយបុគ្គលដែលទុកចិត្តបាន (ដូចជាមេដឹកនាំយុត្តិធម៌) ដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែសនោះគេមិនត្រូវធានាសងសំណងឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេយកទៅផ្ញើជាមួយមនុស្សក្បត់ឬមនុស្សអសមត្ថភាពខណ៖ដែលមានជម្រើសសុវត្ថិភាពនោះគេគឺជាអ្នកធ្វេសប្រហែសដែលត្រូវតែសងសំណង។ ប្រសិនបើទ្រព្យផ្ញើត្រូវបានគេប្លន់យកទាំងអ្នកគ្រប់គ្រងនិងអ្នកទទួលផ្ញើសុទ្ធតែមានសិទ្ធិតាមផ្លូវច្បាប់ក្នុងការទាមទារយកមកវិញ។ ហើយប្រសិនបើអ្នកទទួលផ្ញើបានស្លាប់ហើយមិនដឹងថាតើទ្រព្យផ្ញើនោះទៅណា (ថាតើគាត់យកប្រើឬបាត់បង់) នោះទ្រព្យផ្ញើនោះក្លាយជាបំណុលលើកេរមរតករបស់គាត់យោងតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញ (អាប៊ូហានីហ្វាស់ម៉ាលិកអះម៉ាត់និងអាល់សហ្វាអ៊ីអី) ដោយត្រូវកាត់ចេញពីទ្រព្យរបស់គាត់។

[ផ្នែក៖ ការលក់ទំនិញទូទាត់ប្រាក់មុន (សឡាំ) និងការបង្វិលបំណុល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការទិញសូត្រដោយទូទាត់ប្រាក់មុននិងការបង្វិលបំណុលពេលដល់កំណត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការសងស្រូវបាឡេជំនួសស្រូវសាលីក្នុងកិច្ចសន្យាសឡាំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៧៤១]