សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

ហើយអ្នកដែលអំពាវនាវមនុស្សឱ្យទៅរកការបង្កើតថ្មីខុសឆ្គង (ពិឌអាហ៍) គឺសមស្របនឹងទទួលបានទណ្ឌកម្មដោយការឯកភាពគ្នានៃជនជាតិមូស្លីមទាំងអស់ហើយទណ្ឌកម្មរបស់គេជួនកាលត្រូវកាត់ទោសប្រហារជីវិតនិងជួនកាលត្រូវកាត់ទោសទាបជាងនោះដូចដែលអ្នកជំនាន់មុន (ស៊ឹឡាហ្វ) ធ្លាប់បានកាត់ទោសប្រហារជីវិតចាហ៍មពិនស្វាហ្វវ៉ាន, អាល់ចាអ៍ដពិនឌីរ៉ហាំ, ហ្គៃឡាននិងអ្នកដទៃទៀត។ ហើយទោះបីជាត្រូវបានសន្មតថាគេមិនសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មឬមិនអាចដាក់ទណ្ឌកម្មលើគេបានក៏ដោយក៏ចាំបាច់ត្រូវតែបំភ្លឺឱ្យច្បាស់ពីការបង្កើតថ្មីខុសឆ្គងរបស់គេនិងត្រូវដាស់តឿនមនុស្សឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នពីគេដ្បិតរឿងនេះស្ថិតក្នុងជំពូកនៃការបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់។ ហើយ «ពិឌអាហ៍» (ការបង្កើតថ្មីខុសឆ្គង) គឺជាអ្វីដែលល្បីល្បាញក្នុងចំណោមអះហ្លូស៊ុននះហ៍ថាវាផ្ទុយពីគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាននិងស៊ុននះហ៍ដូចជាពិឌអាហ៍របស់ពួករ៉ាភីឌះហ៍, ខាវ៉ារិច, ក្វាដារីយ៉ះហ៍និងមួរជីអះហ៍។ លោកអាប់ឌុលឡោះពិនអាល់មូពារ៉ក់និងលោកយូសុហ្វពិនអាស្បាតបានមានប្រសាសន៍ថា៖ (ឫសគល់នៃ ៧២ ក្រុមគឺមានបួនក្រុមធំៗ៖ ពួកខាវ៉ារិច, ពួកស៊្យីអាហ៍រ៉ាភីឌះហ៍, ពួកក្វាដារីយ៉ះហ៍និងពួកមួរជីអះហ៍)។ មានគេសួរលោកពិនអាល់មូពារ៉ក់ថា៖ ចុះពួកជះហ៍មីយ៉ះហ៍វិញ? លោកបានឆ្លើយតបថា៖ (ពួកជះហ៍មីយ៉ះហ៍មិនមែនស្ថិតក្នុងសហគមន៍របស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ឡើយ)។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការសរសេរបញ្ជាក់ពីភាពមានលទ្ធភាពសងបំណុលក្នុងលិខិត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤២៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការបន្លំបង្រៀនឱ្យសារភាពកុហក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤២៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចនៃការផ្តល់សក្ខីកម្មនៅពេលត្រូវបានទាមទារ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤២៥]

ហើយពួកជះហ៍មីយ៉ះហ៍គឺជាពួកដែលបដិសេធលក្ខណសម្បត្តិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដែលនិយាយថាគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានជាអ្វីដែលត្រូវបានបង្កើត, អល់ឡោះនឹងមិនត្រូវបានមើលឃើញនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ, ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ មិនត្រូវបាននាំឡើងទៅកាន់ឋានសួគ៌ (មិអ៍រ៉ច) ឡើយ, និងអល់ឡោះគ្មានចំណេះដឹងគ្មានអនុភាពនិងគ្មានជីវិតជាដើម។ ហើយគ្មានកាតព្វកិច្ចនៅចំពោះអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់ឡើយក្នុងការសរសេរនៅក្នុងលិខិតកិច្ចសន្យាថាកូនបំណុលជាមនុស្សមានលទ្ធភាពសងពេញលេញនោះឡើយហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសរសេរពាក្យនោះឡើយលើកលែងតែគេដឹងច្បាស់ថាកូនបំណុលបានសារភាពទទួលស្គាល់ដោយខ្លួនឯង។ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្រៀនពាក្យសារភាពដល់ជនដែលគេមិនដឹងច្បាស់ថាគេនិយាយពិតនោះឡើយហើយក៏មិនត្រូវធ្វើសាក្សីលើការសារភាពនោះដែរប្រសិនបើដឹងថាគេកុហកដូចជាកិច្ចសន្យាដែលត្រូវហាមឃាត់ (ការស៊ីការប្រាក់) ដ្បិតព្យាការី ﷺ បានដាក់បណ្តាសាលើអ្នកស៊ីការប្រាក់ (រីបា), អ្នកបង់ការប្រាក់, សាក្សីនៃកិច្ចសន្យាការប្រាក់និងអ្នកកត់ត្រាវា។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលសារភាពនូវពាក្យកុហកបែបនេះហើយមានអ្នកធ្វើសាក្សីលើវាឬបង្រៀនឱ្យគេនិយាយថាគេមានលទ្ធភាពសងខណ៖ដែលគេគ្មានលទ្ធភាពសងសោះដោយដឹងច្បាស់ពីការពិតនោះយុត្តិធម៌របស់គេត្រូវបានខូចខាត។ ហើយវាជាកាតព្វកិច្ចលើអ្នកដែលត្រូវបានគេទាមទារឱ្យធ្វើសាក្សីត្រូវតែបំពេញសក្ខីកម្មរបស់ខ្លួនផ្ទុយទៅវិញប្រសិនបើក្រុមសាក្សីនាំគ្នាបដិសេធមិនព្រមធ្វើសាក្សីនោះពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែមានបាបដោយការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញហើយយុត្តិធម៌និងសាសនារបស់ពួកគេត្រូវខូចខាត។ ហើយប្រសិនបើសាក្សីបានធ្វើសាក្សីថាទ្រព្យនោះធ្លាប់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ដើមបណ្តឹងនៅពេលដែលវាបានរបូតចេញពីដៃរបស់គេដោយអយុត្តិធម៌នោះតុលាការត្រូវកាត់សេចក្តីឱ្យគេទទួលបានទ្រព្យនោះវិញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសាក្សីគ្រាន់តែធ្វើសាក្សីថាទ្រព្យនោះធ្លាប់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេពីមុនតែប៉ុណ្ណោះនោះមានទស្សន៖ពីរនៅក្នុងម៉ាឌហាប់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់និងអ៊ីម៉ាមអាល់ស្យាភិអ៊ី។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសាក្សីបានបញ្ជាក់ពីមូលហេតុនៃកម្មសិទ្ធិដូចជាការទិញការទទួលមរតកឬការសម្រេចរបស់តុលាការពីមុននោះចៅក្រមត្រូវកាត់សេចក្តីដោយផ្អែកលើការបន្តនៃស្ថានភាពដើម (ឥស្ទិស្វាហាប់ពុលហាល) ដរាបណាគ្មានភស្តុតាងផ្ទុយដែលមានទម្ងន់ជាងដ្បិតគោលការណ៍គ្រឹះគឺការបន្តនៃកម្មសិទ្ធិដើម។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សាក្សីរបស់ជនហ្ស៊ីមមីក្នុងមរតកសាសន៍នៅពេលជិតស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤២៧]

ពីព្រោះចៅក្រមកាត់សេចក្តីដោយផ្អែកលើការបន្តនៃស្ថានភាពដើម (ឥស្ទិស្វាហាប់) ផ្អែកលើការកាន់កាប់ជាក់ស្តែងនិងមធ្យោបាយដទៃទៀតដែលផ្តល់នូវការយល់ឃើញភាគច្រើនចំណែកសាក្សីគឺមិនត្រូវធ្វើសាក្សីឡើយលើកលែងតែដោយចំណេះដឹងច្បាស់លាស់ប៉ុណ្ណោះដ្បិតចៅក្រមត្រូវតែសម្រេចបញ្ចប់វិវាទដោយកាត់ក្តីឱ្យភាគីណាដែលមានភស្តុតាងរឹងមាំជាង។ ហើយនៅពេលដែលសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់បុរសម្នាក់ខណ៖ដែលគ្មានជនជាតិមូស្លីមណាម្នាក់នៅក្បែរគេឡើយនោះគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកជនជាតិមិនមែនមូស្លីម (អះហ្លូហ្ស៊ិមម៉ះហ៍) ដែលមានវត្តមាននៅទីនោះធ្វើជាសាក្សីលើបណ្តាំមរតក (វ៉ាស៊ីយយ៉ះហ៍) របស់គេបានហើយពួកគេត្រូវស្បថនៅពេលដែលពួកគេផ្តល់សក្ខីកម្មដែលនេះជាទស្សន៖របស់អ្នកជំនាន់មុន (ស៊ឹឡាហ្វ) ភាគច្រើននិងជាទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់និងអាពូអ៊ូបៃដហើយគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាននិងស៊ុននះហ៍បានបញ្ជាក់ពីរឿងនេះ។ ហើយរឿងនេះគឺផ្អែកលើគោលការណ៍គ្រឹះមួយពោលគឺ៖ ការធ្វើសាក្សីនៅក្នុងកាល៖ទេស៖ចាំបាច់គឺត្រូវបានបន្ធូរបន្ថយឱ្យអនុញ្ញាតដូចជាការធ្វើសាក្សីរបស់ស្ត្រីនៅក្នុងរឿងរ៉ាវដែលបុរសមិនអាចដឹងឮបានដូច្នោះដែរ។ ចំណែកឯសក្ខីកម្មរបស់ជនផាស៊ីក (អ្នកបំពានច្បាប់សាសនា) គឺត្រូវបានច្រានចោលទាំងស្រុងតាមរយ៖អត្ថបទច្បាស់លាស់នៃគម្ពីរគួរអាននិងការឯកភាពគ្នានៃជនជាតិមូស្លីមទាំងអស់។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានអនុញ្ញាតឱ្យទទួលយកសក្ខីកម្មរបស់អ្នកដែលមានគុណសម្បត្តិប្រសើរជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នកបំពាននៅក្នុងកាល៖ទេស៖ចាំបាច់បំផុតនៅពេលដែលរកមិនឃើញមនុស្សប្រកបដោយយុត្តិធម៌។ ចំណែកការទទួលយកសាក្សីរបស់ជនផាស៊ីកជាទូទៅគឺគ្មានជនជាតិមូស្លីមណាម្នាក់អនុញ្ញាតឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលសាក្សីធ្វើសាក្សីលើកម្មសិទ្ធិហើយក្រោយមកផ្តល់សក្ខីកម្មផ្ទុយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចបំពេញសក្ខីកម្មលើសាក្សីដែលត្រូវកោះហៅ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលចំនួនសាក្សីមានលើសពីកម្រិតកំណត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣១]

ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានធ្វើសាក្សីលើទ្រព្យមួយថាវាជាកម្មសិទ្ធិរបស់បុគ្គលម្នាក់រហូតដល់ពេលលក់ហើយតុលាការបានកាត់សេចក្តីដោយផ្អែកលើសក្ខីកម្មរបស់គេរួចហើយបន្ទាប់មកសាក្សីដដែលនោះបានមកធ្វើសាក្សីលើលិខិតសារភាពរបស់ឪពុកអ្នកលក់ដែលមានកាលបរិច្ឆេទមុនកាលបរិច្ឆេទលក់ថាឪពុកបានធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វទីកន្លែងនោះទៅហើយនោះលោកបានឆ្លើយតបថា៖ ការដកថយរបស់សាក្សីចេញពីសក្ខីកម្មរបស់ខ្លួនបន្ទាប់ពីតុលាការបានកាត់សេចក្តីហើយគឺមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយប៉ុន្តែគេត្រូវសងការខូចខាតហើយសក្ខីកម្មលើកទីពីររបស់គេដែលផ្ទុយស្រឡះពីសក្ខីកម្មលើកទីមួយគឺកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងការដកថយទៅទៀតដូច្នេះហើយវាកាន់តែស័ក្តិសមនឹងមិនត្រូវទទួលយកឡើយហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងច្បាស់បំផុត។ ហើយវាជាកាតព្វកិច្ចលើសាក្សីត្រូវតែបំពេញសក្ខីកម្មនៅពេលដែលគេត្រូវបានទាមទារ។ ហើយទោះបីជាចំនួនសាក្សីមានច្រើនលើសពីចំនួនកម្រិតកំណត់ (នីស្វាព) នៃសាក្សីក្តីប្រសិនបើមានសាក្សីណាម្នាក់ត្រូវបានកោះហៅនោះវាជាកាតព្វកិច្ចលើរូបគេត្រូវតែទៅបំពេញតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការបំពេញកម្រិតកំណត់សាក្សីមិនអាចសម្រេចបានក្រៅពីវត្តមានរបស់គេទេនោះវានឹងក្លាយជាកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនលើរូបគេដោយការឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទលើកលែងតែសក្ខីកម្មនោះជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ដូចជាអំពើអយុត្តិធម៌ឬការកុហកភូតភរដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជួយឡើយ។ ហើយជនណាដែលចេតនាផោមនៅក្នុងចំណោមមនុស្សដើម្បីឱ្យគេសើចនោះគេត្រូវតែទទួលការដាក់ទណ្ឌកម្ម (តាកហ្សៀរ) លើទង្វើនោះហើយសក្ខីកម្មរបស់គេត្រូវទាត់ចោលទាំងស្រុងដ្បិតអ្នកប្រាជ្ញបានបញ្ជាក់ថានេះគឺជាទង្វើរបស់ប្រជាជាតិព្យាការីលូត ﵇ ហើយអ្នកណាដែលគ្មានការខ្មាសអៀនចំពោះមនុស្សនោះគេក៏គ្មានការខ្មាសអៀនចំពោះអល់ឡោះដែរ។ អ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមបានបកស្រាយបន្ទូលរបស់អល់ឡោះថា៖ ﴿ហើយពួកអ្នកបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងទីជួបជុំរបស់ពួកអ្នកនូវអំពើអាក្រក់ (មុនកា)﴾ ថា៖ ពួកគេធ្លាប់បានផោមដាក់គ្នានៅក្នុងទីជួបជុំរបស់ពួកគេនិងដាក់អន្ទាក់ឱ្យអ្នកដំណើររអិលដួលជាដើម។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការព្រមានចំពោះអ្នកដែលកុហកដើម្បីឱ្យគេសើចនិងការគោរពគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)អំពីអ្នកនិយាយកុហកដើម្បីឱ្យគេសើច - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣៤]

ផ្នែក៖ មានចែងនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) «ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)» ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អ្នកដែលនិយាយហើយកុហកដើម្បីឱ្យមនុស្សសើចគឺសេចក្តីវិនាសអន្តរាយចំពោះគេសេចក្តីវិនាសអន្តរាយចំពោះគេនិងសេចក្តីវិនាសអន្តរាយចំពោះគេ!»។ ហើយអ្នកដែលប្រកាន់ខ្ជាប់ទម្លាប់បែបនេះគឺជាជនផាស៊ីក (អ្នកបំពាន) ត្រូវបានដកហូតសិទ្ធិអាណាព្យាបាលនិងត្រូវទាត់ចោលសក្ខីកម្មរបស់គេ។ ហើយអ្វីដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតក្រៅពីពេលសូត្រគម្ពីរគួរអានដូចជាការនិយាយលេងសើចត្រឹមត្រូវស្របតាមស៊ុននះហ៍ដោយមិនមានការកុហកឬការបំពាននោះក៏មិនត្រូវយកមកនិយាយនៅក្នុងពេលកំពុងសូត្រគួរអានដែរប៉ុន្តែត្រូវតែលើកតម្កើងគម្ពីរគួរអានឱ្យផុតពីរឿងទាំងនោះ។ ដូច្នេះមិនមែនរាល់អ្វីៗដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតក្រៅពីពេលសូត្រគួរអានសុទ្ធតែត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងពេលសូត្រគួរអាននោះឡើយដូចគ្នានឹងការដែលមិនមែនរាល់អ្វីៗដែលអនុញ្ញាតក្រៅពីការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) សុទ្ធតែត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងពេលសឡាតដូច្នោះដែរជាពិសេសរឿងរ៉ាវណាដែលរារាំងអ្នកសូត្រនិងអ្នកស្តាប់ពីការពិចារណានិងការយល់ដឹងដូចជាការធ្វើកាយវិការកំប្លុកកំប្លែងឬការសើចជាដើម។ តើអាចធ្វើបែបនោះយ៉ាងដូចម្តេចកើតខណ៖ដែលការនិយាយឥតប្រយោជន៍និងការសើចក្នុងពេលសូត្រគួរអានគឺជាទង្វើរបស់ពួកអ្នកពហុទេវនិយម (មុស្ហរីគីន)?! ដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយពួកគេបាននិយាយថា៖ ចូរពួកអ្នកកុំស្តាប់គួរអាននេះឡើយហើយចូរពួកអ្នកធ្វើសំឡេងរំខាននៅក្នុងវា﴾, ﴿តើពួកអ្នកចម្លែកចិត្តនឹងបន្ទូលនេះហើយពួកអ្នកសើចសប្បាយដោយមិនយំសោកឬ?﴾ ខណ៖ដែលទ្រង់បានពណ៌នាពីលក្ខណ៖របស់អ្នកមានជំនឿថាពួកគេតែងតែយំសោកនិងបន្ទាបខ្លួនក្នុងពេលសូត្រគួរអាន។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលសើចក្នុងពេលសូត្រគួរអាននោះគេពិតជាបានយកតម្រាប់តាមពួកអ្នកពហុទេវនិយមមិនមែនយកតម្រាប់តាមអ្នកមានជំនឿឡើយ។ ហើយគ្មានសិទ្ធិឱ្យជនណាម្នាក់នៅពេលដែលគេស្តីបន្ទោសទៅនិយាយតបនឹងអ្នកដាស់តឿនថា៖ «អ្នកឯងជាមនុស្សធ្វើពុត» នោះឡើយប៉ុន្តែគេត្រូវតែស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ហើយកុំធ្វើខ្លួនដូចជាអ្នកដែលនៅពេលគេប្រាប់ថា «ចូរកោតខ្លាចអល់ឡោះ» បែរជាមានអំនួតកាន់តែខ្លាំងក្នុងការប្រព្រឹត្តបាបនោះឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ចំណូលរបស់អ្នកចម្រៀងអាជីពនិងសិទ្ធិថ្លៃទឹកដោះរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សិទ្ធិទាមទារថ្លៃទឹកដោះរបស់ស្ត្រីដែលប្តីស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៣៧]

ហើយចំណូលរបស់អ្នកចម្រៀងគឺជាចំណូលដ៏ស្មោកគ្រោក (ខាពreadingស) ដោយការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ហើយអ្នកចម្រៀងគឺត្រូវបានកាត់ចេញពីភាពជាមនុស្សប្រកបដោយយុត្តិធម៌ (ត្រូវបានទាត់ចោលសក្ខីកម្ម)។ ហើយស្ត្រីណាដែលត្រូវបានគេដឹងច្បាស់ថានាងជាភរិយារបស់បុរសម្នាក់រួចប្តីក៏បានទទួលមរណភាពនោះនាងមានសិទ្ធិទាមទារថ្លៃទឹកដោះសមរម្យតាមកម្រិតស្ត្រីប្រហាក់ប្រហែលនឹងនាង (ម៉ាហ៍រ៉ុលមីស៊ុល) ទោះបីជានាងគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីចំនួនទឹកប្រាក់កំណត់ក៏ដោយហើយនាងត្រូវស្បថថានាងមិនដែលបានលើកលែងបំណុលនោះឱ្យប្តីនិងមិនទាន់បានទទួលវានៅឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានចាកចេញទៅហើយទុកឱ្យតំណែងការងាររបស់ខ្លួននៅទំនេររួចមានបុគ្គលម្នាក់ផ្សេងទៀតបានមកកាន់កាប់តំណែងនោះដោយស្របច្បាប់សាសនាបន្ទាប់មកបុរសទីមួយបានត្រឡប់មកវិញក្រោយមួយរយ៖ នោះគេគ្មានសិទ្ធិទៅដណ្តើមឬទាស់ទែងជាមួយអ្នកថ្មីឡើយ។ ហើយទោះបីជាគេលើកឡើងថាមេដឹកនាំរដ្ឋធ្លាប់បានអនុញ្ញាតឱ្យគេតែងតាំងអ្នកតំណាងក៏ដោយប្រសិនបើវាជារឿងអនុញ្ញាតគេមិនបានធ្វើវាឡើយហើយប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតនោះវាមិនផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេនៅតែបន្តទាស់ទែងដណ្តើមតំណែងនោះទាំងដឹងថាវាជារឿងហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) នោះយុត្តិធម៌របស់គេត្រូវបានខូចខាត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ពាក្យបណ្តឹងនិងភស្តុតាងនិងបណ្តឹងប្រឆាំងនឹងចៅក្រម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ជនណាដែលប្តឹងចោទប្រកាន់ថាចៅក្រមបានរឹបអូសទ្រព្យរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលស្រីបម្រើអះអាងថាប្តីរបស់ចៅហ្វាយស្រីបានរួមរស់ជាមួយនាង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤១]