សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

ហើយនៅក្នុងពិធីបុណ្យហាជ្ជីលាគ្នា (ហាច់ជ៉ះតុលវ៉ាដា) ពួកគេមិនបានអារកសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលសម្រាប់មនុស្សដប់នាក់ឡើយហើយគ្មាននរណាម្នាក់បានរាយការណ៍បែបនោះទេហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដឹងបំផុត។ ហើយត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យអារកសត្វគួរបាននៅក្នុងវិហារគ្រីស្ទានដែលមានរូបភាពឬរូបចម្លាក់ឡើយដូចដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យអារកសត្វនៅក្បែររូបបដិមាដូច្នោះដែរ។ ហើយអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ ការអារកសត្វសក្ការ៖របស់មូស្លីមគឺត្រូវធ្វើឡើងនៅក្បែររូបបដិមាដូចដែលពួកពហុអាទិទេពអារកសត្វថ្វាយព្រះរបស់ពួកគេដែរនោះគេគឺជាអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាមូស្លីម (អ៊ីជ្ម៉ា) ផ្ទុយទៅវិញគេត្រូវតែទាមទារឱ្យតައូបាតប្រសិនបើគេតައូបាតនោះជាការប្រសើរបើមិនដូច្នេះទេត្រូវប្រហារជីវិត។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍នៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ថាព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ការអារកសត្វនៅក្បែរផ្នូរដូច្នេះមិនត្រូវអារកសត្វនៅក្បែរផ្នូរឡើយហើយក៏មិនត្រូវបានកំណត់ជាច្បាប់ឱ្យធ្វើទាន (សូដាកោះហ៍) នៅក្បែរផ្នូរដែរ។ អ្នកណាដែលមានជំនឿថាការអារកសត្វនៅក្បែរផ្នូរការថ្វាយបង្គំឬការធ្វើទាននៅទីនោះគឺប្រសើរជាងនោះគេគឺជាមនុស្សវង្វេងដែលប្រឆាំងនឹងការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាមូស្លីម។ ហើយស្តីពីកាតព្វកិច្ចនៃការអារកសត្វគួរបាន (អាល់អុឌហ៊ីយ៉ះហ៍) មានទស្សន៖ពីរពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អះម៉ាត់, ម៉ាលីកនិងអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀត។ ចំណែកឯពិធីអាគីកះហ៍ (Aqiqah សម្រាប់ទារកកើតថ្មី) គឺជាស៊ុនnah ហើយអ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាលើកាតព្វកិច្ចរបស់វាជាពីរទស្សន៖នៅក្នុងសាលាអះម៉ាត់និងអ្នកដទៃបើទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួននៅស្រុកអ៊ីរ៉ាក់មិនស្គាល់វាក៏ដោយហើយវាគឺប្រសើរជាងការធ្វើទានជាប្រាក់កាសសុទ្ធ។ ហើយមនុស្សពេញវ័យអាចធ្វើអាគីកះហ៍សម្រាប់ខ្លួនឯងបានប្រសិនបើកាលពីក្មេងមិនទាន់បានធ្វើតាមការអនុញ្ញាតរបស់អ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមហើយលោកអាប់ឌុលហាក់បានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅ «អាល់អះកាម» ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ព្យាការី ﷺ បានធ្វើអាគីកះហ៍សម្រាប់ខ្លួនលោកបន្ទាប់ពីការប្រទានភាពជាព្យាការី» ប៉ុន្តែរឿងនេះមានការពិចារណានិងការខ្វែងគំនិតគ្នា។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការស្រាវជ្រាវអំពីបុត្រដែលត្រូវយកទៅបូជាគឺអ៊ីស្មាអ៊ីលឬអ៊ីសហាក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៦៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ថាបុត្រដែលត្រូវបូជាគឺលោកអ៊ីស្មាអ៊ីល ﵇ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៦៤]

ផ្នែក៖ តើបុត្រដែលត្រូវយកទៅបូជា (អាល់ហ្សាពីហ៍) គឺជាលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលឬលោកអ៊ីសហាក? នៅក្នុងបញ្ហានេះមានទស្សន៖ល្បីល្បាញពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍ពីរពីអ្នកជំនាន់មុន (សាឡាហ្វ)។ អាល់កាឌីអាប៊ូយ៉ាឡាបានបញ្ជាក់ថាគឺលោកអ៊ីសហាកដោយផ្អែកតាមលោកអាប៊ូបាក្រអាប់ឌុលអាហ្ស៊ីសចំណែកឯលោកអ៊ីប៊ិនអាប៊ូមូសាបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺលោកអ៊ីស្មាអ៊ីល។ ហើយអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ចត្រូវជឿជាក់យ៉ាងដាច់អហង្ការគឺថាបុត្រនោះគឺលោកអ៊ីស្មាអ៊ីល ﵇ ដោយសារតែមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាន, ស៊ុនnah និងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ (តាវរ៉ាត់) ដ្បិតនៅក្នុងនោះបានចែងថាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកអ៊ីព្រហ៊ីមថា៖ «ចូរអ្នកអារកបូជាកូនប្រុសតែមួយគត់របស់អ្នក» ហើយនៅក្នុងការបកប្រែមួយទៀត៖ «កូនប្រុសច្បងរបស់អ្នក» ហើយលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលគឺជាកូនប្រុសច្បងនិងជាកូនតែមួយគត់របស់លោកតាមការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាមូស្លីមនិងអ្នកកាន់គម្ពីរ (អះលុលគីតាប)។ ប៉ុន្តែពួកអ្នកកាន់គម្ពីរបានកែប្រែគម្ពីរដោយបានបន្ថែមឈ្មោះ «អ៊ីសហាក» ចូលទៅហើយមនុស្សមួយចំនួនបានទទួលយកការបន្ថែមនោះរហូតដល់វាបានរីករាលដាលក្នុងចំណោមមូស្លីម។ ហើយភស្តុតាងមួយទៀតដែលបញ្ជាក់ថាជាលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលគឺដំណើររឿងនៃការបូជាដែលមាននៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់សាហ្វហ្វាតដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់គាត់អំពីកូនប្រុសម្នាក់ដែលស្លូតបូតអត់ធ្មត់។ លុះកាលណាកូននោះធំធាត់ល្មមអាចជួយការងារគាត់បានគាត់បានពោលទៅកាន់កូនថា៖ ឱកូនសម្លាញ់! ពិតប្រាកដណាស់ឪពុកបានយល់សប្តិឃើញថាឪពុកកំពុងតែអារកកូនដូច្នេះចូរពិចារណាមើលតើកូនយល់យ៉ាងណា?…﴾ រហូតដល់បន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានលោះគេដោយសត្វពាហន៖អារកដ៏ធំមួយ…﴾ រហូតដល់បន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់គាត់អំពីអ៊ីសហាកដែលជាព្យាការីម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សល្អត្រឹមត្រូវហើយយើងបានប្រទានពរជ័យដល់គាត់និងដល់អ៊ីសហាក…﴾។ ដំណើររឿងនេះបានបង្ហាញតាមទិដ្ឋភាពជាច្រើនថាគឺលោកអ៊ីស្មាអ៊ីល៖ ទីមួយ៖ ការផ្តល់ដំណឹងរីករាយអំពីបុត្រដែលត្រូវបូជានិងដំណើររឿងនៃការលោះជីវិតលុះត្រាតែរៀបរាប់ចប់សព្វគ្រប់ទើបទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់គាត់អំពីអ៊ីសហាកដែលជាព្យាការីម្នាក់…﴾ ដូច្នេះដំណឹងរីករាយមានពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាគឺដំណឹងរីករាយអំពីបុត្រដែលត្រូវបូជានិងដំណឹងរីករាយអំពីកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះអ៊ីសហាកដែលចំណុចនេះគឺច្បាស់ក្រឡែតណាស់។ ទីពីរ៖ ទ្រង់មិនបានរៀបរាប់អំពីដំណើររឿងនៃការបូជានៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់ណាផ្សេងក្រៅពីស៊ូរ៉ាត់នេះឡើយចំណែកឯនៅក្នុងទីកន្លែងដទៃទៀតទ្រង់រៀបរាប់តែអំពីដំណឹងរីករាយនៃកំណើតរបស់លោកអ៊ីសហាកតែប៉ុណ្ណោះដូចជាក្នុងស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ﴿ហើយយើងបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់នាងអំពីអ៊ីសហាកហើយបន្ទាប់ពីអ៊ីសហាកគឺយ៉ាកូប﴾ និងក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ៊ីជើរដោយមិនបានរៀបរាប់ថាជាបុត្រដែលត្រូវបូជាឡើយ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលទ្រង់បានលើកឡើងអំពីដំណឹងរីករាយនៃកំណើតអ៊ីសហាកតែម្នាក់ឯងជាច្រើនដងដោយមិនរៀបរាប់ពីការបូជាហើយបន្ទាប់មកបានលើកឡើងដំណឹងរីករាយទាំងពីររួមគ្នាគឺដំណឹងរីករាយអំពីបុត្រដែលត្រូវបូជានិងដំណឹងរីករាយអំពីអ៊ីសហាកបន្ទាប់ពីនោះនេះជាភស្តុតាងច្បាស់បំផុតដែលបញ្ជាក់ថាអ៊ីសហាកមិនមែនជាបុត្រដែលត្រូវបូជាឡើយ។ ទីបី៖ ទ្រង់បានពណ៌នាបុត្រដែលត្រូវបូជាថាជា «ក្មេងប្រុសស្លូតបូតអត់ធ្មត់ (ហាឡីម)» ហើយនៅពេលទ្រង់ផ្តល់ដំណឹងរីករាយអំពីលោកអ៊ីសហាកទ្រង់មានបន្ទូលថា «ក្មេងប្រុសប្រកបដោយចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ (អាលីម)»។ ហើយភាពស្លូតបូតអត់ធ្មត់គឺជាគុណសម្បត្តិនៃការអត់ធ្មត់ដ៏ធំធេងរបស់បុត្រដែលត្រូវបូជាដែលលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលត្រូវបានពណ៌នាអំពីការអត់ធ្មត់ក្នុងគួរអានថា៖ ﴿អ្នកនឹងឃើញខ្ញុំប្រសិនបើអល់ឡោះមានបំណងជាអ្នកម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកអត់ធ្មត់﴾។ ទីបួន៖ ដំណឹងរីករាយនៃកំណើតលោកអ៊ីសហាកគឺជាអព្ភូតហេតុពីព្រោះម្តាយរបស់លោក (សារ៉ះហ៍) ជាស្ត្រីចំណាស់អារកាត់ហើយឪពុកមានវ័យចំណាស់ខ្លាំងណាស់ហើយដំណឹងរីករាយនេះគឺរួមគ្នាសម្រាប់លោកអ៊ីព្រហ៊ីមនិងភរិយា។ ចំណែកឯដំណឹងរីករាយអំពីបុត្រដែលត្រូវបូជាគឺសម្រាប់លោកអ៊ីព្រហ៊ីមហើយលោកត្រូវបានសាកល្បងដោយការអារកបូជាកូននោះ។ ហើយរឿងនេះត្រូវគ្នានឹងអ្វីដែលបានរាយការណ៍ក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ថានៅពេលលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលកើតពីលោកស្រីហាជើរលោកស្រីសារ៉ះហ៍មានការប្រច័ណ្ឌដូច្នេះលោកអ៊ីព្រហ៊ីមបាននាំលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលនិងម្តាយទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍ហើយនៅទីនោះហើយដែលបទបញ្ជាអារកបូជាបានកើតឡើង។ លើសពីនេះបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់នាងអំពីអ៊ីសហាកហើយបន្ទាប់ពីអ៊ីសហាកគឺយ៉ាកូប﴾ បញ្ជាក់ថាអ៊ីសហាកនឹងមានជីវិតរស់នៅរហូតដល់មានកូនឈ្មោះយ៉ាកូបដូច្នេះតើអាចបញ្ជាឱ្យអារកបូជារូបលោកកាលពីក្មេងយ៉ាងដូចម្តេចកើត?!

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ទីកន្លែងនៃការអារកបូជានៅម៉ាក្កះហ៍និងការអារកសត្វចៀមដែលមានតម្លៃថ្លៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៦៦]

ហើយភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ពីរឿងនេះគឺថាដំណើររឿងនៃការអារកបូជាបានកើតឡើងនៅទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍ហើយនៅពេលដែលព្យាការី ﷺ បានរំដោះទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍ស្នែងទាំងពីរនៃសត្វចៀមឈ្មោលដែលត្រូវបានយកមកលោះនោះគឺស្ថិតនៅក្នុងកាពះហ៍ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អ្នកថែរក្សាកាពះហ៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំមានបំណងបញ្ជាអ្នកឱ្យគ្របបិទបាំងស្នែងទាំងពីរនៃសត្វចៀមនោះប៉ុន្តែខ្ញុំបានភ្លេចដូច្នេះចូរអ្នកគ្របបិទបាំងវាចុះពីព្រោះមិនគួរឱ្យមានអ្វីមួយនៅក្នុងទិសដៅគីបឡាត់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកថ្វាយបង្គំភ្លេចភ្លាំងអារម្មណ៍ឡើយ»។ ហេតុនេះហើយទើបទីវាលមីណាត្រូវបានកំណត់ជាទីកន្លែងសម្រាប់ពិធីសក្ការ៖អារកសត្វតាំងពីសម័យកាលរបស់លោកអ៊ីព្រហ៊ីមមកម្ល៉េះ។ ហើយលោកអ៊ីព្រហ៊ីមនិងលោកអ៊ីស្មាអ៊ីលគឺជាអ្នកដែលបានសាងសង់គេហដ្ឋានកាពះហ៍យោងតាមអត្ថបទច្បាស់លាស់នៃគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានហើយគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់រាយការណ៍ថាលោកអ៊ីសហាកបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍ឡើយ។ ចំណែកឯការអះអាងរបស់អ្នកកាន់គម្ពីរមួយចំនួនថាដំណើររឿងនៃការបូជាបានកើតឡើងនៅស្រុកសាម (ស៊ីរី) នោះគឺជាការប្រឌិតភូតកុហកយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតដ្បិតប្រសិនបើវាកើតឡើងនៅលើភ្នំណាមួយនៃស្រុកសាមនោះភ្នំនោះច្បាស់ជាត្រូវបានគេស្គាល់និងត្រូវបានគេយកធ្វើជាកន្លែងសក្ការ៖បូជាដូចជាវិហារដែលលោកអ៊ីព្រហ៊ីមបានសាងសង់និងកន្លែងសក្ការ៖ជុំវិញនោះជាក់ជាមិនខាន។ ហើយនៅក្នុងបញ្ហានេះនៅមានភស្តុតាងជាច្រើនទៀត... ផ្នែក៖ ហើយអ្នកណាដែលអារកសត្វគួរបានជាសត្វចៀមមួយក្បាលដែលមានតម្លៃថ្លៃជាងតម្លៃសត្វគោនោះសត្វចៀមនោះគឺប្រសើរជាងសត្វគោពីព្រោះព្យាការី ﷺ ត្រូវបានគេសួរថា៖ តើទានសូដាកោះហ៍ណាដែលប្រសើរជាងគេ? លោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ឆ្លើយតបថា៖ «គឺទានណាដែលមានតម្លៃថ្លៃបំផុតនិងមានតម្លៃបំផុតសម្រាប់ម្ចាស់របស់វា»។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ស៊ុនnah បញ្ជាក់ថាចៀមមួយក្បាលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សម្នាក់និងក្រុមគ្រួសារ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៦៩]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រភេទនៃការប្រកួតប្រជែងរវាងមនុស្សពីរនាក់ឡើងទៅ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៦៩]

ហើយអ្វីដែលស៊ុនnah បានបញ្ជាក់គឺថាការអារកសត្វគួរបានបើទោះបីជាវាជាកាតព្វកិច្ចក៏ដោយគឺបុរសម្នាក់អាចអារកសត្វចៀមមួយក្បាលសម្រាប់តំណាងឱ្យរូបគេនិងក្រុមគ្រួសាររបស់គេបាន។ ជាក់ស្តែងព្យាការី ﷺ បានអារកសត្វចៀមឈ្មោលពីរក្បាលដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) នេះគឺសម្រាប់តំណាងឱ្យមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) និងក្រុមគ្រួសាររបស់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)» ហើយសាហាពះហ៍ធ្លាប់បានអារកសត្វចៀមមួយក្បាលសម្រាប់តំណាងឱ្យបុរសម្នាក់និងក្រុមគ្រួសាររបស់គេ។ ផ្នែក៖ សកម្មភាពប្រកួតប្រជែងរវាងមនុស្សពីរនាក់ឡើងទៅដែលម្នាក់ៗចង់យកឈ្នះលើម្នាក់ទៀតគឺមានបីប្រភេទ៖ ប្រភេទទីមួយ៖ អ្វីដែលអល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់បានបញ្ជាដូចជា៖ ការប្រណាំងសេះនិងការបាញ់ព្រួញពីព្រោះវាជាជំនួយដល់ការធ្វើសង្គ្រាមជីហាតលើមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ។ ប្រភេទទីពីរ៖ អ្វីដែលអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់បានហាមឃាត់ដូចក្នុងបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ស្រាល្បែងភ្នាល់ (ម៉ៃស៊ីរ) ផ្ទាំងថ្មសក្ការ៖បូជានិងព្រួញផ្សងសំណាងគឺជារបស់ស្មោកគ្រោកកើតចេញពីទង្វើរបស់ស្ហៃតន (អារក្ស) ដូច្នេះចូរអ្នករាល់គ្នាជៀសវាងពីវាទៅ…﴾។ ដូច្នេះល្បែងភ្នាល់គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតតាមអត្ថបទច្បាប់និងការឯកភាពគ្នាហើយក្នុងនោះរួមមានការលេងគ្រាប់ឡុកឡាក់ (ណាដ) និងអុក (ស៊ីត្រង់) និងល្បែងស្រដៀងគ្នានេះដែលរារាំងពីការរំលឹកដល់អល់ឡោះនិងការថ្វាយបង្គំហើយបង្កឱ្យមានការស្អប់ខ្ពើមនិងគំនុំ។ ប្រសិនបើលេងដោយមានរង្វាន់ភ្នាល់នោះវាហារ៉ាមតាមការឯកភាពគ្នា។ ហើយបើទោះបីជាគ្មានរង្វាន់ភ្នាល់ក៏ដោយក៏វាហារ៉ាមតាមទស្សន៖របស់សាហាពះហ៍និងអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនដូចជាម៉ាលីក, អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងអះម៉ាត់ហើយសាហ្វ៊ីអ៊ីបានបញ្ជាក់ថាល្បែងណាដគឺហារ៉ាមទោះបីគ្មានភ្នាល់ហើយលោកបានផ្អាកការកាត់សេចក្តីលើល្បែងអុក។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនបានបញ្ជាក់ថា៖ ការហាមឃាត់ល្បែងភ្នាល់គឺដូចជាការហាមឃាត់ស្រាដែរដោយសារតែវាបង្វែរចិត្តចេញពីការរំលឹកដល់អល់ឡោះនិងការថ្វាយបង្គំបង្កការស្អប់ខ្ពើមនិងរារាំងពីអំពើល្អហើយការលេងល្បែងទាំងនោះធ្វើឱ្យចិត្តភ្លេចភ្លាំងនិងវង្វេងជាងស្រាទៅទៀតរហូតដល់អ្នកលេងជក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍ដូចអ្នកញៀនស្រាឬខ្លាំងជាងនេះទៅទៀតហើយទង្វើទាំងពីរនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងការគោរពរូបបដិមាដូចមានចែងក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ថា៖ «អ្នកផឹកស្រាគឺប្រៀបដូចជាអ្នកគោរពរូបបដិមាដូច្នោះដែរ»។ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីមេដឹកនាំនៃអ្នកមានជំនឿលោកអាលី ﵁ ថាលោកបានដើរកាត់ក្រុមក្មេងដែលកំពុងលេងអុកលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើរូបចម្លាក់ទាំងនេះជាអ្វីដែលពួកអ្នកកំពុងតែជក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍នឹងវានោះ?!» រួចហើយលោកបានក្រឡាប់ក្តារអុកនោះចោល។ ប្រភេទទីបីនៃការប្រកួតប្រជែង៖ អ្វីដែលជាការអនុញ្ញាត (មុព៉ាហ៍) ដោយសារតែគ្មានផលប៉ះពាល់អាក្រក់ធ្ងន់ធ្ងរហើយក៏មិនមែនជាការបង្គាប់បញ្ជាដាច់ខាតដែរដោយសារតែសាសនាមិនមានសេចក្តីត្រូវការចំពោះវាប៉ុន្តែជួនកាលអាចកើតឡើងម្តងម្កាលដូចជា៖ ការចំបាប់, ការរត់ប្រណាំងដោយជើងទទេនិងល្បែងស្រដៀងគ្នានេះ។ នេះគឺជាការអនុញ្ញាតតាមការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញប្រសិនបើគ្មានផលអាក្រក់លើសលប់។ ជាក់ស្តែងព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានលេងចំបាប់ជាមួយលោករូកាណះហ៍ពិនអាប់ឌីយ៉ាហ្ស៊ីដហើយលោកបានរត់ប្រណាំងជាមួយលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះហ៍ ﵂ ហើយសាហាពះហ៍របស់លោកធ្លាប់បានរត់ប្រណាំងដោយជើងទទេនៅចំពោះមុខលោក។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការភ្នាល់យករង្វាន់ក្នុងរឿងនេះឡើយដោយសារប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានរង្វាន់ប្រកួតឡើយលើកលែងតែក្នុងការប្រណាំងអូដ្ឋ, សេះឬការបាញ់ព្រួញប៉ុណ្ណោះ»។ ចំណែកឯរង្វាន់ភ្នាល់ក្នុងការប្រណាំងសេះនិងការបាញ់ព្រួញប្រសិនបើភាគីទាំងពីរចេញប្រាក់ភ្នាល់រៀងៗខ្លួនដោយគ្មានអ្នកចូលរួមប្រកួតកណ្តាល (មូហាល់លីល) នោះអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ក្រោយមួយចំនួនយល់ថាជាល្បែងស៊ីសងប៉ុន្តែទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺថាវាមិនមែនជាល្បែងស៊ីសងហារ៉ាមឡើយពីព្រោះវាជាការហ្វឹកហាត់ជីហាតដ៏មានប្រយោជន៍និងជាការលើកតម្កើងសាសនារបស់អល់ឡោះ។ ជាក់ស្តែងលោកអាប៊ូបាក្រ ﵁ ធ្លាប់បានភ្នាល់ជាមួយពួកពហុអាទិទេពកួរ៉ែសនៅពេលដែលពួកពែរ្សបានយកឈ្នះលើពួកចក្រភពរ៉ូមហើយអល់ឡោះបានបញ្ជាក់ក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់រ៉ូមថាពួកក្រិកនឹងយកឈ្នះវិញក្នុងរយ៖ពេលប៉ុន្មានឆ្នាំខាងមុខដូច្នេះលោកអាប៊ូបាក្របានភ្នាល់ដាក់ប្រាក់ជាមួយពួកគេហើយរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានទទួលស្គាល់ទង្វើនេះដោយមិនបានហាមឃាត់ឡើយ។

ហើយអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានយល់ច្រឡំថាការភ្នាល់របស់លោកអាប៊ូបាក្រគឺជាល្បែងស៊ីសងប៉ុន្តែវាបានកើតឡើងមុនពេលមានការហាមឃាត់ល្បែងស៊ីសង។ ការអះអាងនេះមិនត្រឹមត្រូវឡើយពីព្រោះគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាទង្វើនេះជាល្បែងស៊ីសងហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ឡើយផ្ទុយទៅវិញភាពហាឡាល់នៃទង្វើនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយស៊ុនnah របស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ដែលលោកបានទទួលស្គាល់ទង្វើរបស់លោកអាប៊ូបាក្រ ﵁ ហើយទង្វើនេះត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមគុណសម្បត្តិដ៏ប្រសើរបំផុតនៃជំនឿដ៏មុតមាំរបស់លោកអាប៊ូបាក្រដែលលោកមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំលើបន្ទូលរបស់រ៉សូលនិងមានបំណងលើកតម្កើងពាក្យសម្តីរបស់អល់ឡោះឱ្យខ្ពង់ខ្ពស់តាមលទ្ធភាពដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ជារួម៖ នៅពេលដែលភាពអនុញ្ញាតត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់នោះអ្នកដែលអះអាងថាច្បាប់នេះត្រូវបានលុបចោល (ណាសាក់) គឺត្រូវការភស្តុតាងច្បាស់លាស់។ ហើយពាក្យថា «អាល់សាបាក់» (អាល់-Sabaq ដោយមានស្រ៖អាលើអក្សរប៉ា) គឺសំដៅលើរង្វាន់ឬប្រាក់ភ្នាល់ចំណែកឯពាក្យ «អាល់សាប់ក៍» (អាល់-Sabq ដោយគ្មានស្រ៖) គឺសំដៅលើសកម្មភាពនៃការប្រកួតប្រណាំង។ ហើយព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានរង្វាន់ប្រកួតឡើយលើកលែងតែក្នុងការបាញ់ព្រួញការជិះអូដ្ឋឬការជិះសេះប៉ុណ្ណោះ» ជាលក្ខខណ្ឌទូទៅដោយមិនបានកំណត់ឱ្យមានអ្នកប្រកួតកណ្តាល (មូហាល់លីល) ឡើយទាំងលោកនិងសាហាពះហ៍របស់លោក។ ហើយអ្វីដែលបញ្ជាក់ច្បាស់អំពីរឿងនេះគឺថារង្វាន់នៅក្នុងល្បែងផ្សេងក្រៅពីទាំងបីនេះមិនមែនហារ៉ាមដោយសារតែវាជាការប្រថុយប្រថាននោះទេដ្បិតប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ចេញប្រាក់រង្វាន់សម្រាប់ការលេងណាដឬអុកនោះវាហារ៉ាមតាមការឯកភាពគ្នាបើទោះបីជាប្រាក់នោះមិនបានចេញមកពីភាគីទាំងពីរក៏ដោយហើយទោះបីជាមានអ្នកកណ្តាលក៏ដោយក៏នៅតែហារ៉ាមដដែល។ ដូច្នេះរង្វាន់ក្នុងល្បែងណាដនិងអុកគឺហារ៉ាមដាច់ខាតមិនថាចេញពីភាគីទាំងពីរឬភាគីម្ខាងឬពីអ្នកដទៃឡើយពីព្រោះវាជាការស៊ីទ្រព្យសម្បត្តិដោយមិនត្រឹមត្រូវនិងជាទង្វើដែលរារាំងពីការថ្វាយបង្គំនិងការរំលឹកដល់អល់ឡោះ។ ចំណែកឯការចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិដើម្បីលើកតម្កើងសាសនារបស់អល់ឡោះគឺស្ថិតនៅក្នុងជំពូកជីហាតដែលអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់បានបញ្ជាទោះបីជាមានការប្រឈមមុខនឹងការឈ្នះឬចាញ់ក៏ដោយដ្បិតការធ្វើជីហាតគឺតែងតែមានការប្រឈមរវាងការឈ្នះនិងការចាញ់ជានិច្ចដូចគ្នានឹងជំនួញការធ្វើស្រែចម្ការនិងការងារដទៃទៀតដែរ។ ហើយប៉ុណ្ណេះគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដឹងបំផុត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ប្រមូលផ្តុំច្បាប់ស្តីពីសម្បថនិងការសច្ចា (គីតាបហ្សាadmin អាល់អាយម៉ាន) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧២]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ប្រមូលផ្តុំច្បាប់ស្តីពីសម្បថនិងការសច្ចា (គីតាបហ្សាadmin អាល់អាយម៉ាន)៖ ការប្រកាសហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) នៅពេលដែលបុរសម្នាក់និយាយទៅកាន់ភរិយារបស់គេថា៖ «នាងហារ៉ាមចំពោះខ្ញុំ» ឬនិយាយថា៖ «រាល់របស់ហាឡាល់គឺហារ៉ាមចំពោះខ្ញុំ» ឬ «អ្វីដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានអនុញ្ញាតគឺហារ៉ាមចំពោះខ្ញុំ» ខណ៖ពេលដែលគេមានភរិយាគឺសាហាពះហ៍បានខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងខ្លាំងជាពីរទស្សន៖ល្បីល្បាញដែលបែកចេញជាទស្សន៖ជាច្រើនទៀត៖ ទស្សន៖ទីមួយ៖ ជាទស្សន៖របស់លោកអាលី, ហ្សៃដពិនសាពិbuilder និងអ្នកដទៃទៀតគឺចាត់ទុកថាជាការលែងលះ (តាឡាក) ហើយនេះជាគោលជំហររបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ម៉ាលីក។ ទស្សន៖ទីពីរ៖ មិនមែនជាការលែងលះឡើយប៉ុន្តែវាជាសម្បថដែលត្រូវលោះទោស (កាហ្វារ៉ាត់) ដោយការលោះទោសធំគឺការលោះទោសហ្ស៊ីហារ (Dhihar) ដោយសារតែវាស្រដៀងនឹងហ្ស៊ីហារឬត្រូវលោះទោសដោយការលោះទោសតូចដូចជាសម្បថទូទៅដទៃទៀត។ ហើយទស្សន៖ទីពីរនេះគឺជាគោលជំហររបស់មហាជននៃសាហាពះហ៍រួមមាន៖ លោកឧមើរ, អ៊ូសម៉ាន, អ៊ីប៊ិនម៉ាស្សអ៊ូដនិងអ៊ីប៊ិនអាប់បាស ﵄ ហើយត្រូវបានរាយការណ៍ពីលោកអាប៊ូបាក្រផងដែរ។ ហើយក្នុងចំណោមសាហាពះហ៍អ្នកខ្លះបានចាត់ទុកថាវាជាហ្ស៊ីហារហើយអ្នកខ្លះទៀតចាត់ទុកថាជាសម្បថធម្មតាដោយគ្មានហ្ស៊ីហារ។ ចំណែកឯលោកម៉ាស្សរ៉ូកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីទាំងអស់នៅក្នុងពាក្យនោះហើយខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយទោះបីជាខ្ញុំហាមឃាត់ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំឬហាមឃាត់ចានបាយសម្លមួយចានក៏ដោយ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញច្បាប់ឥស្លាម (ហ្វូកាហា) បានខ្វែងគំនិតគ្នាស្របតាមការខ្វែងគំនិតរបស់អ្នកជំនាន់មុន៖ អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងសាហ្វ៊ីអ៊ីក្នុងទស្សន៖មួយរបស់លោកនិងសេចក្តីរាយការណ៍មួយពីអះម៉ាត់បានបញ្ជាក់ថា៖ នៅពេលនិយាយជាទូទៅដោយគ្មានចេតនាជាក់លាក់វាគឺជាសម្បថមិនមែនជាហ្ស៊ីហារឡើយ។ រីឯលោកអះម៉ាត់តាមទស្សន៖ល្បីល្បាញបានបញ្ជាក់ថា៖ នៅពេលនិយាយជាទូទៅវាគឺជាហ្ស៊ីហារ។ ហើយប្រសិនបើគេមានបំណងផ្សេងពីនេះ៖ អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍, សាហ្វ៊ីអ៊ីនិងអះម៉ាត់ក្នុងសេចក្តីរាយការណ៍មួយបានបញ្ជាក់ថាប្រសិនបើគេមានបំណងលែងលះនោះវាជាការលែងលះប្រសិនបើគេមានបំណងហ្ស៊ីហារនោះវាជាហ្ស៊ីហារហើយប្រសិនបើគេមានបំណងធ្វើសម្បថនោះវាជាសម្បថ។ ប៉ុន្តែលោកអះម៉ាត់តាមទស្សន៖ល្បីល្បាញរបស់លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ វាគឺជាហ្ស៊ីហារដូចជាពាក្យថា «នាងចំពោះខ្ញុំគឺដូចជាខ្នងម្តាយរបស់ខ្ញុំ» ដូច្នេះទោះបីជាគេមានបំណងលែងលះក៏ដោយក៏វាមិនធ្លាក់ជាការលែងលះដែរពីព្រោះពាក្យសម្ដីនៅពេលដែលវាច្បាស់លាស់ក្នុងច្បាប់មួយគឺមិនអាចយកទៅធ្វើជាពាក្យប្រៀបធៀបក្នុងរឿងផ្សេងបានឡើយ។ ដ្បិតកាលពីសម័យល្ងង់ខ្លៅ (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍) ពួកគេធ្លាប់លែងលះដោយពាក្យហ្ស៊ីហារប៉ុន្តែនៅពេលដែលអោសពិនសាមិតបានធ្វើហ្ស៊ីហារលើភរិយារបស់លោកឈ្មោះខាវឡះហ៍ហើយអល់ឡោះបានឮការត្អូញត្អែររបស់នាងទ្រង់បានបញ្ចុះស៊ូរ៉ាត់អាល់មូជាដាឡះហ៍ដោយចាត់ទុកពាក្យហ្ស៊ីហារថាជាពាក្យអាក្រក់និងភូតកុហកដែលមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយប៉ុន្តែត្រូវតែលោះទោសមុនពេលរួមដំណេក។ ហើយលោកអ៊ីប៊ិនអាប់បាស ﵄ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការហាមឃាត់របស់ដែលហាឡាល់គឺជាសម្បថនៅក្នុងគម្ពីររបស់អល់ឡោះ» រួចលោកបានសូត្រអាយ៉ាត់៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានកំណត់សម្រាប់ពួកអ្នកនូវការលោះសម្បថរបស់ពួកអ្នក﴾។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថចំពោះក្មួយប្រុសរបស់ភរិយានិងការលោះទោសសម្បថ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ពាក្យពោលថា «ខ្ញុំរួចផុតពីព្យាការីប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេ» - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលែងលះលើការចេញក្រៅផ្ទះរបស់ភរិយា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថចំពោះប្អូនស្រីរបស់ភរិយាមិនឱ្យចូលផ្ទះដោយគ្មានការអនុញ្ញាត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលែងលះដោយភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌនិងការប្រព្រឹត្តដោយអចេតនាឬភ្លេចភ្លាំង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៧៨]

ហើយអ្នកណាដែលស្បថចំពោះក្មួយប្រុសរបស់ភរិយារបស់គេថា៖ កុំឱ្យទៅធ្វើការងារនៅផ្ទះមនុស្សម្នាក់ដោយសារតែគេរំលោភបំពានលើក្មេងនោះបន្ទាប់មកក្មេងនោះបានពេញវ័យនិងមានឯករាជ្យភាពលើខ្លួនឯងហើយបានទៅជួលខ្លួនធ្វើការងារឱ្យបុរសនោះនោះអ្នកស្បថមិនបំពានសម្បថឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំរួចផុតពីការទាក់ទងនឹងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេ» ហើយគេបានបំពាននោះគេត្រូវតែលោះទោសសម្បថ (កាហ្វារ៉ាត់)។ ហើយប្រសិនបើគេស្បថលែងលះលើភរិយាថានាងមិនត្រូវចេញក្រៅផ្ទះឡើយលើកលែងតែទៅបន្ទប់ទឹកសាធារណ៖ ប៉ុន្តែនាងបានចេញទៅផ្ទះសាច់ញាតិរបស់ប្តីដោយនាងនិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនគិតថាបងហាមឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យទៅជួបសាច់ញាតិរបស់បងឡើយហើយប្តីបានដឹងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាងនោះមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេដឹងថានាងកុហកនោះពាក្យរបស់នាងមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេសង្ស័យលើភាពស្មោះត្រង់ឬការកុហករបស់នាងនោះក៏មិនត្រូវកាត់សេចក្តីថាធ្លាក់ការលែងលះដែរពីព្រោះនរកត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយភាពប្រាកដប្រជាដូច្នេះវាមិនអាចរលាយបាត់ដោយសារការសង្ស័យឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេស្បថចំពោះប្អូនស្រីរបស់ភរិយាថាមិនឱ្យចូលផ្ទះរបស់គេដោយគ្មានការអនុញ្ញាតឡើយប៉ុន្តែនាងបានចូលដោយគ្មានការអនុញ្ញាតដោយសារនាងមិនបានដឹងពីសម្បថនោះបន្ទាប់មកទើបនាងដឹងហើយនាងជឿជាក់ថាសម្បថនោះត្រូវបានដោះស្រាយរួចហើយតាមរយ៖ការបំពានលើកដំបូងហើយគិតថាលែងមានសម្បថទៀតហើយទើបនាងបន្តចូលផ្ទះនោះនោះគ្មានការបំពានសម្បថលើអ្នកស្បថឡើយពីព្រោះការចូលលើកទីមួយនាងមិនបានដឹងពីសម្បថហើយបន្ទាប់ពីនោះនាងជឿជាក់ថាសម្បថត្រូវបានរលត់។ ផ្នែក៖ ហើយអ្នកណាដែលស្បថលែងលះបីដងលើភរិយាថា៖ នាងមិនត្រូវធ្វើរឿងនេះរឿងនោះឡើយហើយនាងបានធ្វើវាដោយនាងអះអាងថានៅពេលធ្វើនាងមិនបានដឹងថារឿងនោះជាអ្វីដែលគេបានស្បថហាមឃាត់ឡើយនោះទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ថាប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តរឿងដែលបានស្បថដោយភ្លេចភ្លាំងឬដោយភាពល្ងង់ខ្លៅនោះមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយតាមទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់សាហ្វ៊ីអ៊ីនិងអះម៉ាត់។ ពីព្រោះការបំពេញនិងការបំពានសម្បថគឺប្រៀបដូចជាការគោរពស្តាប់បង្គាប់និងការប្រព្រឹត្តអំពើបាបក្នុងការបង្គាប់បញ្ជានិងការហាមឃាត់ដូច្នោះដែរដ្បិតអ្នកស្បថមានបំណងជំរុញឬហាមឃាត់ខ្លួនឯងឬអ្នកដទៃដូច្នេះវាក្នុងការពិតគឺជាការទាមទារដ៏មុតមាំដោយសម្បថ។ ហើយប្រសិនបើភរិយាបានប្រព្រឹត្តរឿងនោះដោយដឹងខ្លួនចេតនាប្រឆាំងនោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងអ្នកប្រាជ្ញ៖ លោកអាស្ហហាប់សិស្សរបស់ម៉ាលីកបានយល់ឃើញថាមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយក្នុងរូបភាពនេះដើម្បីកុំឱ្យការលែងលះស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់នាងដោយគ្មានការយល់ព្រមពីប្តីពីព្រោះប្តីមិនមានបំណងដាក់ការលែងលះក្នុងដៃរបស់នាងឡើយប៉ុន្តែមានបំណងហាមឃាត់នាង។ ហើយប្រសិនបើការលែងលះបានធ្លាក់ចុះដោយសារតែទង្វើរបស់នាងតើប្តីមានសិទ្ធិទាមទារថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហា) ត្រឡប់មកវិញពីនាងដែរឬទេ? ទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺប្តីមានសិទ្ធិទាមទារត្រឡប់មកវិញពីព្រោះការបែកបាក់នរកបានកើតឡើងពីខាងនាងដែលនាងជាអ្នកបំផ្លាញចំណងនរកដោយចេតនាដូចមានចែងក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ម៊ុមតាហ៊ីណះហ៍និងដំណើររឿងរបស់ភរិយាលោកកែសពិនសាំម៉ាសដែលរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាឱ្យនាងសងចម្ការត្រឡប់ទៅឱ្យប្តីវិញដោយសារតែការបែកបាក់បានកើតចេញពីខាងនាង។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលើសាច់ញាតិរបស់ភរិយាមិនឱ្យឡើងផ្ទះនិងការភ្ជាប់ពាក្យ «អ៊ីនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)» - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៨១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលែងលះបីដងមិនរស់នៅក្នុងផ្ទះនិងការលើកលែងដោយពាក្យ «អ៊ីនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)» - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២៨១]