សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បណ្តាអ្នកដែលជាទាសកររបស់បុរសម្នាក់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៨២]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៨០]៖...ដូច្នេះតើវានឹងយ៉ាងណាទៅប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកដែលត្រូវបានគេទុកចិត្តដូចជាអ្នកគង្វាលសត្វនិងអ្នកជួលសត្វជិះជាដើមនោះ?! ហើយបណ្តាអ្នកដែលជាទាសកររបស់បុរសដ៏អាក្រក់ជួជាតិម្នាក់ដែលរារាំងពួកគេពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងបង្ខិតបង្ខំពួកគេឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបល្មើសហើយនៅពេលដែលពួកគេសុំឱ្យលក់ពួកគេចេញគាត់បែរជាវាយដំពួកគេហើយពួកគេក៏បានរត់គេចខ្លួនចេញពីគាត់នោះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញការរត់គេចខ្លួនគឺជាកាតព្វកិច្ចលើពួកគេហើយពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏ល្អប្រពៃពីព្រោះគ្មានការគោរពគាំពារណាមួយសម្រាប់បុគ្គលដែលមានចរិតបែបនេះឡើយទោះបីជាគាត់ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រជាមូស្លីមក៏ដោយចុះទម្រាំតែគាត់ស្ថិតនៅក្រោមការបម្រើពួកតាតារ (ម៉ុងហ្គោល) ទៀតនោះ?! ពិតប្រាកដណាស់គឺចាំបាច់ត្រូវតែច្បាំងប្រឆាំងនឹងបុគ្គលនោះទោះបីជាគាត់ជាមូស្លីមក៏ដោយ។ ហើយបណ្តាជនភៀសខ្លួនទាំងនេះដែលបានរត់គេចខ្លួនដើម្បីសង្គ្រោះជំនឿសាសនារបស់ខ្លួនគឺពិតជាបានប្រព្រឹត្តអំពើដ៏ល្អប្រពៃហើយទាសករនៅពេលដែលធ្វើការភៀសខ្លួន (ហ៊ីចរ៉ាត់) ចេញពីដែនដីសង្គ្រាម (ដារុលហារប៍) គេនឹងក្លាយជាមនុស្សមានសេរីភាពពេញលេញ។ ហើយបុគ្គលណាដែលសត្វពាហន៖របស់អ្នកដទៃបានចូលមកស៊ីដំណាំរបស់ខ្លួននោះគាត់មានសិទ្ធិដេញសត្វទាំងនោះចេញដោយវិធីដែលស្រួលបំផុតតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់អាចដេញវាចេញដោយមិនចាំបាច់កាត់សរសៃកែងជើង (អារកាប់) របស់វាហើយគាត់បែរជាទៅកាប់សរសៃកែងជើងរបស់វានោះគាត់ត្រូវតែទទួលរងការផ្តន្ទាទោសវិន័យ (តាអ៊៍ហ្សៀរ) ដោយសារការធ្វើទារុណកម្មសត្វដោយគ្មានសិទ្ធិនិងដោយសារការរំលោភបំពានលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃហើយគាត់ត្រូវតែសងសំណងថ្លៃសត្វនោះជំនួសដល់ម្ចាស់របស់វាវិញ។ ហើយជាកាតព្វកិច្ចលើម្ចាស់ចម្ការដំណាំត្រូវការពារដំណាំរបស់ខ្លួននៅពេលថ្ងៃហើយកាតព្វកិច្ចលើម្ចាស់ហ្វូងសត្វពាហន៖ ត្រូវការពារសត្វរបស់ខ្លួននៅពេលយប់ដូចដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាទុក។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ដូចជាបុគ្គលដែលបានចងអូដ្ឋរបស់ខ្លួនក្នុងរដូវផ្ការីកនៅក្បែរអូដ្ឋរបស់អ្នកដទៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៨៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បុគ្គលដែលបានរួមទុនដោយកម្លាំងកាយរបស់ខ្លួននិងទ្រព្យរបស់ដៃគូ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៨៥]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៨២-៧៨៤]៖ ដូចជាបុគ្គលដែលបានចងអូដ្ឋរបស់ខ្លួននៅក្នុងរដូវផ្ការីកនៅក្បែរអូដ្ឋរបស់អ្នកដទៃរួចអូដ្ឋនោះបានរើដាច់ខ្សែទៅសម្លាប់អូដ្ឋរបស់អ្នកដទៃនោះ៖ ប្រសិនបើគាត់ធ្វេសប្រហែសក្នុងការចងដោយចងដោយខ្សែចំណងទន់ខ្សោយនោះគាត់ត្រូវតែធានាសងសំណងនូវអ្វីដែលបានបំផ្លាញលើអូដ្ឋរបស់អ្នកដទៃនោះប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មិនបានធ្វេសប្រហែសទេគឺគ្មានការសងសំណងអ្វីឡើយ។ ហើយបុគ្គលណាដែលបានចូលរួមទុនដោយកម្លាំងកាយរបស់ខ្លួននិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ដៃគូ (កិច្ចសន្យាមុឌរ៉បះហ៍) ហើយទ្រព្យនោះបានខូចខាតបាត់បង់ទាំងអស់ឬចំណែកខ្លះដោយគ្មានការរំលោភបំពានពីសំណាក់អ្នកធ្វើការនោះគឺគ្មានការសងសំណងណាមួយលើគាត់ឡើយមិនថាកិច្ចសន្យាមុឌរ៉បះហ៍នោះត្រឹមត្រូវឬខូចខាតមិនស្របច្បាប់ក៏ដោយតាមការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ ហើយបុគ្គលណាដែលត្រូវបានគេចោទប្រកាន់លើករណីឃាតកម្មមនុស្សស្លាប់រួចត្រូវបានគេនាំខ្លួនទៅកាន់អភិបាលរងហើយពួកគេបានបង្ខំឱ្យដាក់ទោសគាត់និងធានាលើឈាមរបស់គាត់រួចគាត់ត្រូវបានគេធ្វើទណ្ឌកម្មរហូតដល់ស្លាប់ដោយគាត់មិនបានសារភាពអ្វីទាំងអស់ហើយក៏គ្មានភស្តុតាងណាមួយលេចឡើងប្រឆាំងនឹងគាត់ដែរនោះគឺចាំបាច់លើពួកគេត្រូវសងសំណងថ្លៃឈាម (ឌីយ៉ះហ៍) របស់គាត់លើសពីនេះទៅទៀតពួកគេត្រូវតែទទួលរងការផ្តន្ទាទោសដូចដែលបុរសនោះត្រូវបានគេធ្វើទណ្ឌកម្មដែរដូចដែលអាប៊ូដាវូតបានកត់ត្រានៅក្នុងស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ពីរឿងរ៉ាវរបស់អាន់នូម៉ានប៊ីនបាសៀរដែលលោកបានកាត់សេចក្តីស្រដៀងគ្នានេះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែកមួយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចតែងតាំងអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងវិហារម៉ាស្ជិទ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សិទ្ធិរបស់ដៃគូក្នុងការបង្ខំដៃគូរបស់ខ្លួនឱ្យបែងចែកទ្រព្យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បុគ្គលដែលធ្វើសាក្សីលើការជួញដូរដ៏អយុត្តិធម៌ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩០]

ផ្នែកមួយ៖ ជាកាតព្វកិច្ចត្រូវតែងតាំងអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងវិហារម៉ាស្ជិទនូវបុគ្គលដែលមានសិទ្ធិអាទិភាពស្របតាមវិន័យសាសនាបំផុតពោលគឺអ្នកដែលចេះចាំគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ច្រើនជាងគេ (អាករ៉ាក់) អ្នកដែលយល់ដឹងពីស៊ុននះហ៍របស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ច្រើនជាងគេនិងអ្នកដែលនាំមុខគេក្នុងការសាងអំពើល្អដូចជាការធ្វើហ៊ីចរ៉ាត់មុនគេឬមានវ័យចំណាស់ជាងគេ។ ដូច្នេះតើវានឹងយ៉ាងណាទៅប្រសិនបើអ្នកដែលមានសិទ្ធិអាទិភាពនោះកំពុងកាន់តំណែងស្រាប់ទៅហើយនោះ? គឺពុំអនុញ្ញាតឱ្យដកហូតតំណែងរបស់គាត់ឡើយដោយការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ ហើយដៃគូមានសិទ្ធិបង្ខំដៃគូរបស់ខ្លួនឱ្យធ្វើការបែងចែកទ្រព្យរួមប្រសិនបើទីកន្លែងនោះជាវត្ថុដែលអាចបែងចែកបានដោយគ្មានការខូចខាត។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការបែងចែកនោះនាំឱ្យមានការខូចខាតនោះគាត់មានសិទ្ធិទាមទារឱ្យលក់ទ្រព្យទាំងមូលដើម្បីបែងចែកប្រាក់ចំណូលរវាងគ្នា។ ហើយបុគ្គលណាដែលធ្វើសាក្សីលើការលក់ដូរដ៏អយុត្តិធម៌ដោយដឹងច្បាស់ថាវាជាអំពើអយុត្តិធម៌ហើយបានធ្វើសាក្សីដើម្បីជួយគាំទ្រលើអំពើនោះនោះគេពិតជាបានជួយគាំទ្រលើអំពើបាបកម្ម។ លើសពីនេះទៅទៀតពិតជាមានសេចក្តីបញ្ជាក់ត្រឹមត្រូវពីរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ថា៖ «ទ្រង់បានដាក់បណ្តាសាលើអ្នកស៊ីការប្រាក់ (រីបា) អ្នកបង់ការប្រាក់សាក្សីទាំងពីររូបនិងស្មៀនកត់ត្រា» ហើយទ្រង់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំមិនធ្វើសាក្សីលើអំពើអយុត្តិធម៌ឡើយ»។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តទង្វើបែបនេះដោយចចេសរឹងរូសនោះភាពយុត្តិធម៌និងសច្ចធម៌របស់គេត្រូវបានបាត់បង់។ នៅពេលដែលអ្នកទទួលបណ្តាំ (វ៉ាស៊ីយ) បានទទួលមរណភាពហើយមិនដឹងច្បាស់ពីស្ថានភាពទ្រព្យរបស់ក្មេងកំព្រាគឺមានទស្សន៖បីក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញ... [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៧៩១]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៩០]៖ ទីមួយ៖ ត្រូវបែងចែកទ្រព្យនោះរវាងអ្នកទាំងពីរស្មើគ្នាដែលនេះជាទស្សន៖របស់អាប៊ូហានីហ្វះហ៍។ ទីពីរ៖ ត្រូវផ្អាកកិច្ចការនោះសិនរហូតដល់ភាគីទាំងពីរសម្រុះសម្រួលគ្នាដែលនេះជាទស្សន៖របស់សាភីអ៊ី។ ទីបីគឺជាទស្សន៖របស់អះម៉ាត់៖ ត្រូវចាប់ឆ្នោតរវាងអ្នកទាំងពីរដូច្នេះអ្នកណាដែលត្រូវឆ្នោតគេនឹងស្បថហើយយកទ្រព្យនោះពីព្រោះអាប៊ូដាវូតបានកត់ត្រាថា៖ បុរសពីរនាក់បានឈ្លោះទាស់ទែងគ្នាលើឥវ៉ាន់មួយដោយគ្មានភាគីណាម្នាក់មានភស្តុតាងឡើយនោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកទាំងពីរចាប់ឆ្នោតលើវត្ថុនោះចុះ»។ ហើយនៅពេលដែលដៃគូទាមទារឱ្យដាក់ជួលអចលនទ្រព្យរួមនោះដើម្បីបែងចែកថ្លៃឈ្នួលឬទាមទារឱ្យបែងចែកផលប្រយោជន៍ប្រើប្រាស់តាមវេន (មូហាយ៉ាអាហ៍) នោះចាំបាច់លើដៃគូឯទៀតត្រូវតែយល់ព្រមតាមជម្រើសណាមួយក្នុងចំណោមជម្រើសទាំងពីរនេះហើយគ្មានសិទ្ធិឱ្យពួកគេបិទទ្វារផ្ទះចោលឡើយដែលនេះជាទស្សន៖របស់ម៉ាលីកអះម៉ាត់និងអាប៊ូហានីហ្វះហ៍។ ហើយចាំបាច់លើដៃគូត្រូវតែចូលរួមចំណែកជួសជុលជាមួយដៃគូរបស់ខ្លួនតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រមតាមការបែងចែកផលប្រយោជន៍តាមវេន (មូហាយ៉ាអាហ៍) ប៉ុន្តែពួកគេចង់ពន្យារពេលវេនដែលភាគីនីមួយៗត្រូវទទួលចំណែកឱ្យវែងខណ៖ដែលដៃគូនោះចង់ឱ្យវេននោះខ្លីវិញនោះចាំបាច់ត្រូវតែយល់ស្របតាមការទាមទាររបស់ដៃគូនោះមិនមែនតាមពួកគេឡើយពីព្រោះការបែងចែកតាមវេននោះមាន... [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៧៩៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលដៃគូខ្លះបដិសេធមិនដាំដុះដំណាំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលក្រុមសាក្សីនិងជនឯទៀតបានរួមហ៊ុនគ្នា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩៤]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៩១]៖...ការពន្យារពេលសិទ្ធិរបស់ដៃគូមួយចំនួនដូច្នេះកាលណាវេនកាន់តែកៀកនឹងការទទួលបានសិទ្ធិពេញលេញនោះវាគឺកាន់តែប្រសើរពីព្រោះគោលការណ៍ដើមគឺកាតព្វកិច្ចដែលដៃគូទាំងអស់ត្រូវទទួលបានសិទ្ធិរបស់ខ្លួនហើយការពន្យារពេលគឺធ្វើឡើងដោយសារតែភាពចាំបាច់ហេតុនេះកាលណាពេលវេលាពន្យារកាន់តែខ្លីនោះកាន់តែប្រសើរ។ ហើយដៃគូគ្មានសិទ្ធិចាត់ចែងបែងចែកទ្រព្យរួមដោយខ្លួនឯងហើយយកចំណែករបស់ខ្លួនចេញឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលដៃគូមួយចំនួនបដិសេធមិនដាំដុះដំណាំនោះអនុញ្ញាតឱ្យដៃគូឯទៀតដាំដុះដំណាំនៅលើចំណែកដីសមាមាត្រនឹងចំណែករបស់ខ្លួនហើយគាត់មានសិទ្ធិកាន់កាប់ផ្តាច់មុខលើផលដំណាំដែលគាត់បានដាំនោះ។ ហើយនៅពេលដែលក្រុមសាក្សីស្មៀននិងជនឯទៀតបានរួមហ៊ុនគ្នាបំពេញការងារនោះលក្ខខណ្ឌតម្រូវនៃកិច្ចសន្យារួមទុនទូទៅគឺសមភាពក្នុងការងារនិងកម្រៃពលកម្ម។ ប្រសិនបើដៃគូណាម្នាក់បានធ្វើការលើសពីចំណែកដោយស្ម័គ្រចិត្តនោះពួកគេចែកកម្រៃស្មើគ្នាប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មិនបានស្ម័គ្រចិត្តទេគាត់មានសិទ្ធាទាមទារឱ្យពួកគេធ្វើការបន្ថែមឱ្យស្មើគ្នាឬទាមទារកម្រៃពលកម្មបន្ថែមលើការងារដែលលើសនោះហើយប្រសិនបើពួកគេបានព្រមព្រៀងគ្នាក្នុងកិច្ចសន្យាលើការផ្តល់ប្រាក់កម្រៃបន្ថែមដល់គាត់នោះគឺជាការអនុញ្ញាត។ ហើយគ្មានសិទ្ធិឱ្យអាជ្ញាធរគ្រប់គ្រង (វ៉ាលីយុលអាំរ៍) បង្ខំប្រជាជនឱ្យប្រតិបត្តិតាមម៉ាឌហាប់របស់ខ្លួនក្នុងការហាមឃាត់ប្រតិបត្តិការជួញដូរដែលលោកមិនយល់ស្របនោះឡើយហើយក៏គ្មានសិទ្ធិឱ្យអ្នកប្រាជ្ញឬអ្នកចេញហ្វាតវ៉ាបង្ខំប្រជាជនឱ្យធ្វើតាមខ្លួនក្នុងបញ្ហាដែលមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងឡាយនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកប្រាជ្ញបានពោលថា៖ ការឯកភាពគ្នា (អ៊ីចម៉ា) របស់ពួកគេគឺជាអាគុយម៉ង់ដាច់ខាតហើយការខ្វែងគំនិតគ្នារបស់ពួកគេគឺជាក្តីមេត្តាករុណា... [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៧៩៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលដៃគូទាំងពីរមិនអាចព្រមព្រៀងគ្នាបាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះផ្ទះនៅពេលដែលភាគីណាម្នាក់ទាមទារឱ្យបែងចែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៧៩៧]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៩៤]៖...ដ៏ធំទូលាយហើយបញ្ហាអ៊ីជ៍ទីហាដបែបនេះមិនត្រូវហាមឃាត់ដោយកម្លាំងដៃនោះឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលដៃគូទាំងពីរមិនអាចព្រមព្រៀងគ្នាលើការទុកសត្វពាហន៖រួមនៅផ្ទះអ្នកណាម្នាក់ឬអ្នកដទៃនោះចៅក្រមត្រូវប្រគល់សត្វនោះទៅឱ្យភាគីទីបីដែលលោកជ្រើសរើសដើម្បីមើលថែវា។ ប្រសិនបើភាគីណាម្នាក់ទាមទារលក់ចំណែករបស់ខ្លួនចេញនោះសត្វត្រូវតែលក់ទាំងមូលហើយប្រាក់ចំណូលត្រូវចែករវាងអ្នកទាំងពីរ។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះផ្ទះនៅពេលដែលភាគីណាម្នាក់ទាមទារឱ្យបែងចែកហើយផ្ទះនោះអាចបែងចែកបានដោយមិនខូចខាតនោះត្រូវតែបែងចែកវាហើយភាគីដែលប្រឆាំងត្រូវតែបង្ខំឱ្យបែងចែកតាមទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងបួន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើផ្ទះមិនអាចបែងចែកបាននោះភាគីដែលទាមទារបែងចែកមានសិទ្ធាទាមទារឱ្យលក់ផ្ទះទាំងមូលហើយភាគីដែលប្រឆាំងត្រូវតែបង្ខំឱ្យលក់ហើយប្រាក់ចំណូលត្រូវបែងចែករវាងអ្នកទាំងពីរតាមទស្សន៖របស់ម៉ាលីកអាប៊ូហានីហ្វះហ៍និងអ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់។ ហើយបុគ្គលណាដែលបានរួមហ៊ុនជាមួយអ្នកដទៃដោយភាគីម្ខាងចេញសត្វពាហន៖ ហើយភាគីម្ខាងទៀតចេញប្រាក់ឌៀរហាំនោះត្រូវវាយតម្លៃលើតម្លៃសត្វពាហន៖នោះហើយតម្លៃសត្វរួមជាមួយប្រាក់ឌៀរហាំនឹងក្លាយជាដើមទុនរួមដែលជាកម្មសិទ្ធិរួមរវាងអ្នកទាំងពីរ។ ពីព្រោះតាមទស្សន៖របស់យើង (ម៉ាឌហាប់ហង់បាលី) កិច្ចសន្យារួមទុននិងការបែងចែកគឺមានសុពលភាពតាមរយ៖ពាក្យសម្តីដោយមិនចាំបាច់មានការលាយបញ្ចូលគ្នានៃទំនិញឬការបែងចែកដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះឡើយហើយនៅពេលដែលពួកគេបញ្ចប់កិច្ចសន្យាសត្វនោះនឹងត្រូវលក់ហើយបែងចែកប្រាក់ចំណូលរវាងគ្នា។ ចំណុចនេះគឺអនុវត្តនៅពេលដែលយើងចាត់ទុកថាកិច្ចសន្យារួមទុនដោយទំនិញ (អ៊ូរូត) គឺត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងចាត់ទុកវាថាមិនត្រឹមត្រូវនោះកិច្ចសន្យាខូចខាតមានវិធានដូចកិច្ចសន្យាត្រឹមត្រូវក្នុងការធានាឬមិនធានានិងសុពលភាពឬអសុពលភាពនៃការចាត់ចែងដោយវាខុសគ្នាត្រឹមតែ... [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៨០០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលហ្វូងចៀមរបស់ដៃគូរួមហ៊ុនស្ថិតនៅជាមួយអ្នកគង្វាល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨០០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលដៃគូរួមហ៊ុនលើមេគោបានយកទឹកដោះ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨០០]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៧៩៧]៖...ភាពស្របច្បាប់និងបរិមាណប្រាក់ចំណេញតាមទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីរ។ គោលជំហរជាក់ស្តែងនៃម៉ាឌហាប់អះម៉ាត់គឺ៖ ប្រាក់ចំណេញត្រូវបានបែងចែកតាមអ្វីដែលពួកគេបានកំណត់ក្នុងលក្ខខណ្ឌ។ ហើយតាមទស្សន៖មួយទៀត៖ ប្រាក់ចំណេញត្រូវបែងចែកតាមសមាមាត្រនៃទុនហើយដៃគូម្ខាងទៀតទទួលបានកម្រៃពលកម្មសមរម្យ (អ៊ុចរ៉ាតុលមីស្ល)។ ហើយទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតក្នុងរឿងនេះគឺ៖ គាត់ទទួលបានប្រាក់ចំណេញសមរម្យ (រីបហ៊ុលមីស្ល) ហើយបញ្ហានេះមានទស្សន៖បីយ៉ាង។ ហើយនៅពេលដែលហ្វូងចៀមរបស់ដៃគូរួមហ៊ុនស្ថិតនៅជាមួយអ្នកគង្វាលហើយហ្វូងចៀមនោះត្រូវការការចំណាយលើចំណីនោះអ្នកគង្វាលបានលក់ចៀមមួយចំនួនដើម្បីយកប្រាក់មកផ្គត់ផ្គង់ចៀមដែលនៅសល់នោះដៃគូទាំងអស់ត្រូវបែងចែកចៀមដែលនៅសល់តាមសមាមាត្រនៃដើមទុនដើមរបស់ពួកគេឬម្ចាស់ចៀមដែលនៅសល់ត្រូវសងសំណងថ្លៃចៀមដែលត្រូវបានលក់នោះដល់ម្ចាស់របស់វា។ ហើយនៅពេលដែលដៃគូរួមហ៊ុនលើមេគោបានយកទឹកដោះដែលទឹកដោះនោះមានតម្លៃស្មើនឹងចំណាយលើចំណីសត្វនោះគ្មានទោសពៃរ៍ឬសំណងអ្វីលើគាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើផលប្រយោជន៍ដែលគាត់ទទួលបានមានតម្លៃច្រើនជាងថ្លៃចំណីនោះគាត់ត្រូវតែប្រគល់ចំណែកលើសនោះដល់ដៃគូរបស់ខ្លួនវិញ។ ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់ទំនិញដោយភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌឱ្យគេផ្តល់ប្រាក់កម្ចីដល់ខ្លួនឡើយហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យជួលដោយភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌឱ្យធ្វើកិច្ចសន្យាស្រោចស្រពដំណាំ (មូសាកាត) មិនអនុញ្ញាតឱ្យរួមហ៊ុនដោយភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌឱ្យផ្តល់ប្រាក់កម្ចីនិងមិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់ទំនិញដោយភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌឱ្យទិញទំនិញត្រឡប់មកវិញឡើយដោយមានការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។