សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

ចាប៊ៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចូលទៅក្នុងវិហារ ហើយខ្ញុំក៏បានទៅទីនោះដែរ បន្ទាប់ពីបានចងសត្វអូដ្ឋនៅទីធ្លាមុខវិហាររួច។ ខ្ញុំបានជម្រាប (ព្យាការី) ថា៖ «នេះជាសត្វអូដ្ឋរបស់លោក»។ លោកបានចេញមកពិនិត្យមើលសត្វអូដ្ឋ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទាំងសត្វអូដ្ឋ និងទាំងប្រាក់ថ្លៃទិញ គឺសុទ្ធតែជារបស់អ្នកទាំងអស់»។

ហ៊ូហ្សៃហ្វោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានអញ្ជើញទៅកាន់គំនរសំរាមរបស់អ្នកភូមិមួយកន្លែង ហើយលោកបានបត់ជើងតូចនៅទីនោះក្នុងឥរិយាបថឈរ។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខណៈដែលបុរសម្នាក់កំពុងដើរតាមផ្លូវ គាត់បានប្រទះឃើញមែកឈើមានបន្លាមួយនៅលើដងផ្លូវ ហើយគាត់ក៏បានរើវាចេញ។ ព្រះជាម្ចាស់បានទទួលស្គាល់អំពើល្អរបស់គាត់ និងបានអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់គាត់»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានកាត់សេចក្តីថាក្នុងករណីមានវិវាទដណ្តើមដីធ្លី គឺត្រូវទុកផ្លូវសាធារណៈឱ្យមានទំហំប្រាំពីរកែងដៃ។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន យ៉ាហ្ស៊ីដ អាល់-អាន់ស្វារី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហាមឃាត់ការប្លន់ឆក់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃ និងបានហាមឃាត់ការកាត់កាប់សរីរាង្គសាកសព។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់មិនមែនជាអ្នកមានជំនឿពេញលេញឡើយនៅក្នុងពេលដែលគេកំពុងប្រព្រឹត្ត អ្នកសេពគ្រឿងស្រវឹងមិនមែនជាអ្នកមានជំនឿពេញលេញឡើយនៅក្នុងពេលដែលគេកំពុងផឹក ចោរលួចមិនមែនជាអ្នកមានជំនឿពេញលេញឡើយនៅក្នុងពេលដែលគេកំពុងលួច ហើយចោរប្លន់ដែលឆក់ប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិដោយបើកចំហខណៈដែលមនុស្សទាំងឡាយកំពុងសម្លឹងមើលគេ មិនមែនជាអ្នកមានជំនឿពេញលេញឡើយនៅក្នុងពេលដែលគេកំពុងប្លន់នោះ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ថ្ងៃអវសាននៃលោកិយនឹងមិនទាន់មកដល់ឡើយ រហូតទាល់តែបុត្ររបស់ម៉ារី (អ៊ីសា) ចុះមកក្នុងចំណោមពួកអ្នកក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំដ៏យុត្តិធម៌ម្នាក់ លោកនឹងបំបាក់ឈើឆ្កាង សម្លាប់ជ្រូក និងលុបចោលពន្ធជីហ្ស៊ីយ៉ា។ ទ្រព្យសម្បត្តិនឹងមានយ៉ាងបរិបូរណ៌រហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់ព្រមទទួលយកទានបរិច្ចាគឡើយ»។

សាឡាម៉ាស់ អ៊ីប៊ីន អាល់-អាកវ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃនៃសមរភូមិខៃបារ ព្យាការីបានទតឃើញភ្លើងកំពុងឆាបឆេះ។ លោកបានសួរថា៖ «តើគេដុតភ្លើងទាំងនេះដើម្បីអ្វី?»។ មនុស្សទាំងឡាយបានឆ្លើយថា គេកំពុងដាំស្លសាច់សត្វលាស្រុក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរវាយកម្ទេចឆ្នាំងទាំងនោះចោល ហើយចាក់អាហារក្នុងនោះចោលទាំងអស់»។ មនុស្សទាំងឡាយបានជម្រាបសួរថា៖ «តើពួកយើងអាចចាក់អាហារក្នុងនោះចោល ហើយលាងសម្អាតឆ្នាំងទាំងនោះ (ជំនួសឱ្យការវាយកម្ទេច) បានដែរឬទេ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរលាងសម្អាតវាចុះ»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន ម៉ាស្អ៊ូដ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានយាងចូលទៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកកាស់ ហើយ (នៅពេលនោះ) មានរូបសំណាករូបព្រះចំនួន ៣៦០ នៅជុំវិញវិហារកាអ៍បា។ លោកបានយកឈើច្រត់ក្នុងព្រះហស្តចាក់ទម្លុះរូបសំណាកទាំងនោះ ព្រមទាំងសូត្របន្ទូលថា៖ «សច្ចធម៌បានមកដល់ហើយ ហើយអំពើមិនពិតបានវិនាសសាបសូន្យទៅហើយ ពិតប្រាកដណាស់ អំពើមិនពិតតែងតែវិនាសសាបសូន្យជានិច្ច» (១៧:៨១)។

អាល់-កាស៊ីម បានរៀបរាប់ពី អាអ៊ីសាស់ ថា៖ នាងធ្លាប់បានយកវាំងននដែលមានរូបភាព (សត្វ) ទៅព្យួរនៅមុខទូមួយ។ ព្យាការីបានហែកវាំងនននោះចេញ ហើយនាងក៏បានយកក្រណាត់នោះទៅកាត់ធ្វើជាខ្នើយកល់ចំនួនពីរ ដែលទុកនៅក្នុងផ្ទះសម្រាប់ឱ្យព្យាការីគង់អង្គុយពីលើ។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អាល់-អាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ខណៈពេលការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន នោះគេគឺជាអ្នកពលីជីវិតដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលព្យាការីកំពុងគង់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ភរិយាម្នាក់របស់លោក ស្រាប់តែមានមាតានៃពួកអ្នកមានជំនឿម្នាក់ទៀត (ភរិយាម្នាក់ទៀតរបស់លោក) បានផ្ញើចានឈើមួយដែលមានម្ហូបអាហារតាមរយៈអ្នកបម្រើម្នាក់។ ភរិយាដែលព្យាការីកំពុងគង់នៅជាមួយបានលើកដៃទះចាននោះបណ្តាលឱ្យធ្លាក់បែក។ ព្យាការីបានប្រមូលបំណែកចានដែលបែកនោះ ហើយរើសម្ហូបអាហារដាក់ចូលវិញ រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរបរិភោគចុះ»។ លោកបានឃាត់អ្នកបម្រើ និងចានដែលបែកនោះទុក រហូតទាល់តែពួកគេបរិភោគរួចរាល់។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានយកចានថ្មីមួយដែលមិនបែកប្រគល់ឱ្យអ្នកបម្រើនោះយកត្រឡប់ទៅវិញ ហើយរក្សាទុកចានដែលបែកនោះនៅក្នុងផ្ទះនោះ។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលពីមុន មានបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនចៅអ៊ីស្រាអែលឈ្មោះ ជូរ៉ៃច ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងថ្វាយបង្គំព្រះ ម្តាយរបស់គាត់បានមកដល់ ហើយស្រែកហៅគាត់ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានឆ្លើយតបនឹងការហៅរបស់ម្តាយឡើយ។ គាត់បានគិតក្នុងចិត្តថាតើត្រូវបន្តការថ្វាយបង្គំព្រះ ឬត្រូវឆ្លើយតបម្តាយ។ ម្តាយរបស់គាត់បានមកហៅគាត់ជាលើកទីពីរ ហើយដោយសារគាត់មិនព្រមឆ្លើយតប ម្តាយរបស់គាត់ក៏បានបួងសួងថា៖ “ឱព្រះអម្ចាស់! សូមកុំទាន់ឱ្យកូននេះស្លាប់ឡើយ រហូតទាល់តែគេបានឃើញមុខស្រីពេស្យាសិន”។ ជូរ៉ៃច តែងតែរស់នៅក្នុងអាស្រមដាច់ដោយឡែករបស់គាត់។ មានស្ត្រីម្នាក់បានអួតអាងថានាងនឹងល្បួង ជូរ៉ៃច ឱ្យបាន នាងក៏បានទៅជួបគាត់ ហើយបង្ហាញខ្លួនដើម្បីសុំរួមភេទ ប៉ុន្តែ ជូរ៉ៃច បានបដិសេធដាច់អហង្ការ។ បន្ទាប់មក ស្ត្រីនោះក៏បានទៅជួបអ្នកគង្វាលម្នាក់ ហើយបានរួមភេទជាមួយអ្នកគង្វាលនោះ រហូតដល់នាងបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់។ នាងបានចោទប្រកាន់ថាទារកនោះជាកូនរបស់ ជូរ៉ៃច។ មនុស្សទាំងឡាយក៏បាននាំគ្នាទៅកាន់អាស្រមរបស់ ជូរ៉ៃច ហើយវាយកម្ទេចអាស្រមនោះចោល អូសទាញគាត់ចេញមកក្រៅ និងជេរប្រមាថគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ជូរ៉ៃច បានបំពេញការសម្អាតកាយ រួចបានថ្វាយបង្គំព្រះ បន្ទាប់មកគាត់បានដើរទៅជិតទារកនោះ ហើយសួរថា៖ “ឱកុមារ! តើនរណាជាឪពុកបង្កើតរបស់អ្នក?”។ ទារកនោះបានឆ្លើយតបយ៉ាងច្បាស់ថា៖ “ឪពុករបស់ខ្ញុំគឺជាអ្នកគង្វាលចៀម”។ ពេលនោះ មនុស្សទាំងឡាយបានដឹងការពិត ហើយបានសុំទោស ព្រមទាំងសុំសាងសង់អាស្រមថ្មីធ្វើពីមាសសុទ្ធជូនគាត់ ប៉ុន្តែ ជូរ៉ៃច បានសុំឱ្យសាងសង់ធ្វើពីដីឥដ្ឋធម្មតាដូចដើមវិញប៉ុណ្ណោះ»។

ចាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់បញ្ជូនកងទ័ពមួយក្រុមឆ្ពោះទៅកាន់ឆ្នេរសមុទ្រខាងកើត ហើយបានតែងតាំង អាប៊ូ អ៊ូបៃដាស់ អ៊ីប៊ីន អាល់-ចាររ៉ោះ ជាមេបញ្ជាការ ដោយកងទ័ពនោះមានចំនួន ៣០០ នាក់ រួមទាំងរូបខ្ញុំផ្ទាល់ផងដែរ។ ពួកយើងបានធ្វើដំណើររហូតដល់កន្លែងមួយដែលស្បៀងអាហាររបស់ពួកយើងជិតអស់រលីង។ អាប៊ូ អ៊ូបៃដាស់ បានបង្គាប់ឱ្យពួកយើងប្រមូលស្បៀងអាហារធ្វើដំណើរទាំងអស់មករួមគ្នា ហើយស្បៀងអាហាររបស់ពួកយើងពេលនោះគឺមានតែផ្លែចាលម៉ាប៉ុណ្ណោះ។ អាប៊ូ អ៊ូបៃដាស់ បានបែងចែករបបអាហារប្រចាំថ្ងៃដល់ពួកយើងបន្តិចម្តងៗ រហូតទាល់តែស្បៀងអាហារនោះអស់រលីង ដោយចំណែករបស់ពួកយើងម្នាក់ៗទទួលបានត្រឹមតែផ្លែចាលម៉ាមួយគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ។ មានគេបានសួរថា៖ «តើផ្លែចាលម៉ាតែមួយគ្រាប់អាចជួយអ្វីបានដល់ពួកលោក?»។ ចាប៊ៀរ បានឆ្លើយថា៖ «ពួកយើងបានដឹងពីតម្លៃដ៏ធំធេងរបស់វា នៅពេលដែលសូម្បីតែផ្លែចាលម៉ាមួយគ្រាប់នោះក៏អស់រលីងពីដៃពួកយើងដែរ»។ ចាប៊ៀរ បានបន្តថា៖ «នៅពេលពួកយើងទៅដល់ឆ្នេរសមុទ្រ ស្រាប់តែពួកយើងបានប្រទះឃើញសត្វមច្ឆាដ៏ធំសម្បើមមួយក្បាល (ត្រីបាឡែន/ត្រីអាន់បា) ដែលមានទំហំធំដូចជាកូនភ្នំមួយ។ កងទ័ពទាំងមូលបានបរិភោគសាច់ត្រីនោះអស់រយៈពេល ១៨ ថ្ងៃ។ បន្ទាប់មក អាប៊ូ អ៊ូបៃដាស់ បានបង្គាប់ឱ្យយកឆ្អឹងជំនីរពីររបស់វាទៅដោតលើដី ហើយឆ្អឹងជំនីរទាំងពីរនោះបានកោងឡើងដូចជាក្លោងទ្វារមួយយ៉ាងធំ។ បន្ទាប់មក លោកបានបង្គាប់ឱ្យបុរសម្នាក់ជិះលើខ្នងសត្វអូដ្ឋដើរកាត់ក្រោមឆ្អឹងជំនីរនោះ ដោយមិនប៉ះពាល់ដល់ឆ្អឹងនោះទាល់តែសោះ»។

សាឡាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលមួយ (ក្នុងដំណើរធ្វើដំណើរ) ស្បៀងអាហាររបស់ពួកយើងបានខ្សត់ខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយមនុស្សទាំងឡាយបានធ្លាក់ក្នុងភាពអត់ឃ្លាន។ ពួកគេបានទៅជួបព្យាការី ហើយសុំការអនុញ្ញាតពីលោកដើម្បីកាប់សម្លាប់សត្វអូដ្ឋជិះរបស់ពួកគេយកសាច់បរិភោគ ហើយលោកក៏បានយល់ព្រម។ អ៊ូម៉ើរ បានជួបពួកគេ ហើយនៅពេលពួកគេបានរៀបរាប់ប្រាប់គាត់ អ៊ូម៉ើរ បាននិយាយថា៖ «តើពួកអ្នកអាចបន្តរស់នៅ និងធ្វើដំណើរយ៉ាងដូចម្តេចកើត ប្រសិនបើពួកអ្នកកាប់សម្លាប់សត្វអូដ្ឋជិះរបស់ពួកអ្នកអស់នោះ?»។ បន្ទាប់មក អ៊ូម៉ើរ ក៏បានទៅជួបព្យាការី ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើពួកគេអាចរស់នៅ និងធ្វើដំណើរយ៉ាងដូចម្តេចកើត ប្រសិនបើពួកគេកាប់សម្លាប់សត្វអូដ្ឋជិះរបស់ពួកគេអស់នោះ?»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ អ៊ូម៉ើរ ថា៖ «ចូរប្រកាសហៅមនុស្សទាំងឡាយឱ្យនាំយកស្បៀងអាហារដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់របស់ពួកគេមកទីនេះ»។ ផ្ទាំងស្បែកមួយត្រូវបានលាតសន្ធឹង ហើយស្បៀងអាហារដែលនៅសល់ទាំងអស់ត្រូវបានគេប្រមូលមកគរលើផ្ទាំងស្បែកនោះ។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានក្រោកឈរឡើង ហើយបានបួងសួងសុំពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់ដល់អាហារនោះ បន្ទាប់មកលោកបានបង្គាប់ឱ្យមនុស្សទាំងអស់យកភាជន៍ និងចានរបស់ពួកគេមកដងយកអាហារនោះ ហើយពួកគេគ្រប់ៗគ្នាបានដងយកអាហាររហូតដល់ពេញគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីបញ្ជាក់ថា គ្មានព្រះឯណាដ៏ពិតប្រាកដដែលត្រូវគោរពសក្ការៈក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយខ្ញុំគឺជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះអង្គ»។

រ៉ាភីអ៊ី អ៊ីប៊ីន ខាឌីច បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់បានថ្វាយបង្គំព្រះពេលរសៀលជាមួយព្យាការី ហើយបានកាប់សម្លាប់សត្វអូដ្ឋមួយក្បាល ដោយសាច់របស់វាត្រូវបានបែងចែកជាដប់ចំណែក។ ពួកយើងបានទទួលទានសាច់ដែលចម្អិនរួចមុនពេលព្រះអាទិត្យលិច។

អាប៊ូ មូសា បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលកុលសម្ព័ន្ធ អាល់-អាស្ហអារី ខ្វះខាតស្បៀងអាហារក្នុងអំឡុងពេលធ្វើចម្បាំង ឬនៅពេលដែលស្បៀងអាហាររបស់ក្រុមគ្រួសារពួកគេនៅទីក្រុងម៉ាឌីណះខ្សត់ខ្សោយ ពួកគេតែងតែប្រមូលស្បៀងអាហារដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់មករួមគ្នានៅលើក្រណាត់មួយផ្ទាំង រួចចែករំលែកឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយស្មើភាពតាមកែវរង្វាស់។ ដូច្នេះ មនុស្សទាំងនេះគឺមកពីខ្ញុំ ហើយខ្ញុំគឺមកពីពួកគេ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ អាប៊ូ បាក្រ អាល់-ស៊ីឌឌីក បានសរសេរលិខិតផ្ញើមកកាន់គាត់អំពីច្បាប់ស្តីពីការផ្ដល់ទានកាតព្វកិច្ច ដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ជាកាតព្វកិច្ច។ គាត់បានសរសេរថា៖ «ដៃគូដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិរួមគ្នា (សត្វចៀម) ត្រូវរួមគ្នាបង់ទានកាតព្វកិច្ចដោយស្មើភាពគ្នា»។

អាបាយ៉ាស់ អ៊ីប៊ីន រីហ្វាអា អ៊ីប៊ីន រ៉ាភីអ៊ី អ៊ីប៊ីន ខាឌីច បានរៀបរាប់ថា៖ ជីតារបស់ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ ពួកយើងធ្លាប់បានស្ថិតនៅជាមួយព្យាការីនៅតំបន់ ហ្ស៊ុល-ហ៊ូឡៃហ្វាស់។ មនុស្សទាំងឡាយមានការស្រេកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេបានចាប់បានសត្វអូដ្ឋ និងសត្វចៀមមួយចំនួន (ជាផលសឹក)។ ព្យាការីកំពុងធ្វើដំណើរនៅខាងក្រោយគេ។ ពួកគេបានប្រញាប់ប្រញាល់កាប់សម្លាប់សត្វទាំងនោះ ហើយដាក់សាច់ចូលក្នុងឆ្នាំងដាំស្ល។ (នៅពេលព្យាការីបានមកដល់) លោកបានបង្គាប់ឱ្យផ្កាប់ឆ្នាំងទាំងនោះចោល បន្ទាប់មកលោកបានបែងចែកសត្វទាំងនោះជាផលសឹក ដោយចាត់ទុកសត្វចៀមដប់ក្បាលស្មើនឹងសត្វអូដ្ឋមួយក្បាល។ ស្រាប់តែមានសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលបានរត់គេចខ្លួន ហើយមនុស្សទាំងឡាយបានរត់ដេញតាមវារហូតដល់អស់កម្លាំង ដ្បិតនៅសម័យនោះកងទ័ពមានសេះតិចតួចណាស់។ មានបុរសម្នាក់បានបាញ់ព្រួញមួយគ្រាប់ទៅលើអូដ្ឋនោះ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានទប់អូដ្ឋនោះឱ្យឈប់នៅមួយកន្លែង។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ សត្វពាហនៈទាំងនេះមួយចំនួនមានចរិតកាចសាហាវដូចជាសត្វព្រៃដែរ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកអ្នកបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងលើសត្វណាមួយ ចូរពួកអ្នកដោះស្រាយតាមវិធីនេះចុះ (បាញ់ព្រួញទប់វា)»។ មុនពេលបែងចែកផលសឹកដល់កងទ័ព ជីតារបស់ខ្ញុំបានជម្រាបសួរថា៖ «ពួកយើងប្រហែលជាត្រូវជួបប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវនៅពេលអនាគត ហើយពួកយើងគ្មានកាំបិតទេ តើពួកយើងអាចកាប់សម្លាប់សត្វដោយប្រើដើមត្រែងបានដែរឬទេ?»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឧបករណ៍ណាដែលអាចធ្វើឱ្យឈាមហូរចេញបាន ហើយព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានគេរំឭកឡើងនៅពេលកាប់សម្លាប់ នោះចូរពួកអ្នកបរិភោគចុះ លើកលែងតែធ្មេញ និងក្រចកប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់ពួកអ្នកពីមូលហេតុ៖ ចំពោះធ្មេញគឺវាជាឆ្អឹង (មិនអាចកាត់ផ្តាច់សរសៃឈាមបានល្អ) ចំណែកឯក្រចកវិញគឺជាកាំបិតរបស់ជនជាតិអេត្យូពី (ដែលពួកយើងមិនត្រូវយកតម្រាប់តាមពួកគេឡើយ)»។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានកំណត់ថា មិនត្រូវទំពាស៊ីផ្លែចាលម៉ាម្តងពីរគ្រាប់ឡើយ លុះត្រាតែបានសុំការអនុញ្ញាតពីមិត្តភក្តិដែលរួមទទួលទានអាហារជាមួយគ្នាសិន។