ហ្វាតហុល ករីប (ពន្យល់ក្បួនច្បាប់អាល់-តាករីប)

ដោយមានការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះ នេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទខាងលើ៖ ជាមួយនឹងការតយាំមុំ (Tayammum) នោះ គេអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការសឡាតស៊ុនណាត់ និងសឡាតជូណាហ្សាហ៍បាន ឬអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើតែសឡាតស៊ុនណាត់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចធ្វើសឡាតហ្វរឌូ (កាតព្វកិច្ច) បានឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើគេបានកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត់) សម្រាប់ធ្វើសឡាត។ ហើយចាំបាច់ត្រូវភ្ជាប់ចេតនានៃការតយាំមុំ ក្នុងពេលដែលលើកដីដើម្បីយកមកជូតមុខ និងដៃទាំងពីរ ហើយត្រូវរក្សាចេតនានេះឱ្យបានជាប់រហូតដល់ពេលជូតផ្នែកណាមួយនៃផ្ទៃមុខ។ ប្រសិនបើគេបាត់បង់វូឌូ (Hadath) បន្ទាប់ពីបានលើកដីរួច នោះគេមិនអាចប្រើដីនោះដើម្បីជូតបានឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវលើកដីថ្មីជំនួសវិញ។ (ទីពីរ និងទីបី) គឺការជូតមុខ និងការជូតដៃទាំងពីររហូតដល់កែងដៃ (នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះសរសេរថា «ដល់កែងដៃ»)។ ការជូតដៃទាំងពីរត្រូវធ្វើដោយការវាយដីពីរដង។ ប្រសិនបើគេដាក់ដៃលើដីម៉ដ្ឋ ហើយដីជាប់ដៃដោយមិនចាំបាច់វាយដី ក៏ចាត់ទុកថាប្រើការបានដែរ។ (ទីបួន) គឺការតម្រៀបតាមលំដាប់លំដោយ (Tartib)។ ដូច្នេះ ចាំបាច់ត្រូវជូតមុខមុននឹងជូតដៃទាំងពីរ មិនថាការតយាំមុំនោះធ្វើឡើងដោយសារការបាត់បង់វូឌូតិចតួច (Hadath Asghar) ឬធំ (Hadath Akbar) ក៏ដោយ។ ប្រសិនបើគេមិនបានតម្រៀបតាមលំដាប់លំដោយទេ នោះការតយាំមុំរបស់គេមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ចំពោះការយកដីសម្រាប់ជូតមុខ និងដៃ គឺមិនតម្រូវឱ្យមានការតម្រៀបតាមលំដាប់លំដោយនោះទេ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគេវាយដីដោយដៃទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយ ហើយប្រើដៃស្តាំជូតមុខ និងប្រើដៃឆ្វេងជូតដៃស្តាំ នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ • ស៊ូណាន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់នៃការតយាំមុំ (ស៊ូណាន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់នៃការតយាំមុំ) មានបីយ៉ាង (នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះសរសេរថា «បីចំណុច»)៖ (ការអានប៊ីស្មិលឡាហ៍, ការជូតដៃស្តាំមុនដៃឆ្វេង, និងការជូតផ្នែកខាងលើនៃផ្ទៃមុខមុនផ្នែកខាងក្រោម)។

(ការបន្តគ្នា) ហើយអត្ថន័យរបស់វាត្រូវបានលើកឡើងរួចហើយនៅក្នុងផ្នែកនៃការធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាត)។ នៅមានស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) ផ្សេងទៀតសម្រាប់ការធ្វើតៃយាំមុំ ដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅលម្អិត រួមមាន៖ ការដោះចិញ្ចៀនរបស់អ្នកធ្វើតៃយាំមុំនៅពេលវាយដៃលើដីលើកទីមួយ ចំណែកឯលើកទីពីរវិញ គឺចាំបាច់ត្រូវតែដោះចិញ្ចៀនចេញ។ • អ្វីដែលធ្វើឱ្យតៃយាំមុំបាត់បង់ (មូប៉តឡាត តៃយាំមុំ) (អ្វីដែលធ្វើឱ្យតៃយាំមុំបាត់បង់មានបីយ៉ាង)៖ ទីមួយគឺ រាល់អ្វីដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់វូឌូ ដែលបានពន្យល់រួចហើយនៅក្នុងផ្នែកនៃមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យមានហាដាស (ភាពមិនបរិសុទ្ធ)។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលបុគ្គលម្នាក់បានធ្វើតៃយាំមុំរួច ហើយគាត់បានជួបប្រទះនឹងហាដាស នោះតៃយាំមុំរបស់គាត់នឹងបាត់បង់។ (និង) ទីពីរគឺ ការឃើញទឹក (នៅក្នុងកំណែខ្លះប្រើពាក្យថា «ការមានទឹក») (នៅក្រៅពេលវេលានៃការធ្វើសឡាត)។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលធ្វើតៃយាំមុំដោយសារតែខ្វះទឹក បន្ទាប់មកគាត់បានឃើញទឹក ឬគិតថាមានទឹក មុនពេលគាត់ចាប់ផ្តើមធ្វើសឡាត នោះតៃយាំមុំរបស់គាត់នឹងបាត់បង់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ឃើញទឹកបន្ទាប់ពីបានចូលក្នុងសឡាតរួច ហើយសឡាតនោះជាប្រភេទសឡាតដែលមិនអាចរំលងកាតព្វកិច្ចដោយសារតែការធ្វើតៃយាំមុំបាន ដូចជាសឡាតរបស់អ្នកដែលមិនមែនជាអ្នកដំណើរ (មូគីម) នោះសឡាតនឹងត្រូវបាត់បង់ភ្លាមៗ។ ឬប្រសិនបើសឡាតនោះជាប្រភេទដែលអាចរំលងកាតព្វកិច្ចដោយសារការធ្វើតៃយាំមុំបាន ដូចជាសឡាតរបស់អ្នកដំណើរ (មូសាភីរ) នោះវាមិនបាត់បង់ឡើយ ទោះបីជាសឡាតនោះជាសឡាតហ្វារឌូ (កាតព្វកិច្ច) ឬសឡាតណាហ្វិល (សឡាតបន្ថែម) ក៏ដោយ។ ហើយប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ធ្វើតៃយាំមុំដោយសារជំងឺ ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា ហើយបន្ទាប់មកគាត់ឃើញទឹក នោះការឃើញទឹករបស់គាត់មិនមានឥទ្ធិពលអ្វីឡើយ ពោលគឺតៃយាំមុំរបស់គាត់នៅតែមានសុពលភាពដដែល។ (និង) ទីបីគឺ ការធ្លាក់សាសនា (រីដដះ) ដែលមានន័យថា ការកាត់ផ្តាច់ពីសាសនាឥស្លាម។ ហើយប្រសិនបើការប្រើប្រាស់ទឹកលើសរីរាង្គណាមួយត្រូវបានហាមឃាត់តាមផ្លូវច្បាប់ (ស៊ារីអះ) ហើយប្រសិនបើមិនមានអ្វីបិទបាំងនៅលើសរីរាង្គនោះទេ...

ការលុបលើឈើស្ទង់ (ឬឧបករណ៍រុំរបួស) ចំពោះអ្នកដែលត្រូវធ្វើតៃយាំមុំ (Tayammum) និងលាងសម្អាតផ្នែកដែលមិនមានរបួស គឺមិនតម្រូវឱ្យមានលំដាប់លំដោយសម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប (Junub) នោះទេ។ ចំណែកអ្នកដែលបាត់បង់វូឌូ (Hadath) វិញ គឺត្រូវធ្វើតៃយាំមុំនៅពេលដែលដល់វេនត្រូវលាងសម្អាតសរីរាង្គដែលមានរបួស។ ប្រសិនបើនៅលើសរីរាង្គនោះមានអ្វីបិទបាំង នោះច្បាប់របស់វាត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងពាក្យសម្តីរបស់អ្នកនិពន្ធដូចខាងក្រោម៖ (អ្នកដែលមានប្រើឈើស្ទង់ ឬឧបករណ៍រុំរបួស) - ពាក្យថា «ជ៉ាប៊ីរ៉ោះ» (Jabirah) គឺជាឈើ ឬបំពង់ឫស្សីដែលគេរៀបចំ និងចងភ្ជាប់ទៅលើកន្លែងដែលបាក់ ដើម្បីឱ្យឆ្អឹងត្រឡប់មកតជាប់គ្នាវិញ - (ត្រូវលុបលើវា) ដោយទឹក ប្រសិនបើមិនអាចដោះវាចេញបាន ដោយសារខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដូចដែលបានរៀបរាប់ពីមុនមក។ (ហើយត្រូវធ្វើតៃយាំមុំ) ចំពោះអ្នកដែលមានប្រើឧបករណ៍រុំរបួស ដោយលុបលើផ្ទៃមុខ និងដៃទាំងពីរដូចដែលបានរៀបរាប់ពីមុនមក។ (រួចត្រូវធ្វើសឡាត ហើយមិនចាំបាច់ធ្វើសឡាតឡើងវិញឡើយ ប្រសិនបើគាត់បានដាក់ឧបករណ៍រុំរបួសនោះ) ពោលគឺឧបករណ៍រុំរបួស (ក្នុងស្ថានភាពដែលមានវូឌូ) ហើយវាស្ថិតនៅក្រៅសរីរាង្គដែលត្រូវធ្វើតៃយាំមុំ។ ប្រសិនបើមិនមែនដូច្នោះទេ គាត់ត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញ។ នេះគឺជាអ្វីដែលលោក អ៊ីម៉ាម អាន់-ណាវ៉ាវី (ន៉ាវ៉ាវី) បានលើកឡើងនៅក្នុងសៀវភៅ «អ័រ-រ៉ោដោះ» (Ar-Rawdah) ប៉ុន្តែនៅក្នុងសៀវភៅ «អាល់-ម៉ាចមូអ៍» (អាល់-Majmu') លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការលើកឡើងជាទូទៅរបស់ក្រុមអ្នកប្រាជ្ញ (Jumhur) បង្ហាញថា មិនមានការបែងចែករវាងសរីរាង្គដែលត្រូវធ្វើតៃយាំមុំ និងសរីរាង្គដទៃទៀតនោះទេ។ លក្ខខណ្ឌនៃឧបករណ៍រុំរបួសគឺ៖ មិនត្រូវគ្របដណ្តប់លើផ្នែកដែលមិនមានរបួសលើសពីអ្វីដែលចាំបាច់ ដើម្បីឱ្យវាជាប់នឹងកន្លែងរបួសនោះទេ។ ច្បាប់នេះក៏អនុវត្តដូចគ្នាទៅនឹងការបិទបង់រុំ ការរុំរបួស និងការលាបថ្នាំលើមុខរបួសផងដែរ។ (ហើយត្រូវធ្វើតៃយាំមុំសម្រាប់សឡាតហ្វារីដោះ - សឡាតកាតព្វកិច្ចនីមួយៗ) និងសឡាតដែលបានបន់ស្រន់ (Nadhr)។ ដូច្នេះ មិនអាចធ្វើសឡាតហ្វារីដោះពីរដោយប្រើតៃយាំមុំតែមួយបានឡើយ ហើយក៏មិនអាចធ្វើត្វាហ្វ (Tawaf) ពីរ ឬធ្វើសឡាតមួយរួមជាមួយត្វាហ្វមួយដោយតៃយាំមុំតែមួយបានដែរ ហើយក៏មិនអាចធ្វើសឡាតជុំអ៊ועះ (Jumu'ah) រួមជាមួយឃុតបះ (Khutbah) ទាំងពីររបស់វាដោយតៃយាំមុំតែមួយបាននោះដែរ។

សម្រាប់ស្ត្រី ប្រសិនបើនាងធ្វើតៃយាំមុំ (Tayammum) ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យស្វាមីរួមរ័ក នោះនាងអាចធ្វើវាបានច្រើនដង ហើយអាចប្រើតៃយាំមុំដដែលនោះសម្រាប់ធ្វើសឡាតបាន។ ចំណែកឃ្លាដែលថា៖ «ហើយអាចធ្វើសឡាតដោយតៃយាំមុំតែមួយនូវអ្វីដែលខ្លួនចង់បានពីការធ្វើសឡាតស៊ូណាន់ (Nawafil)» គឺត្រូវបានដកចេញពីសាត្រាស្លឹករឹតមួយចំនួននៃអត្ថបទដើម។ • ការពន្យល់អំពីភាពមិនស្អាត (ណាចាសាត) និងការលាងសម្អាតវា (ជំពូក) ក្នុងការពន្យល់អំពីភាពមិនស្អាត (ណាចាសាត) និងការលាងសម្អាតវា។ ជំពូកនេះត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតមួយចំនួនមុនពេលចូលដល់ជំពូកសឡាត។ ភាពមិនស្អាត (ណាចាសាត) តាមភាសាគឺអ្វីដែលគួរឱ្យខ្ពើមរអើម។ ចំណែកតាមលក្ខខណ្ឌសាសនា គឺរាល់វត្ថុដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យបរិភោគជាដាច់ខាតក្នុងស្ថានភាពធម្មតា (មិនមែនក្នុងស្ថានភាពបង្ខំ) ដែលអាចសម្គាល់បានយ៉ាងងាយស្រួល ដោយមិនមែនដោយសារភាពពិសិដ្ឋរបស់វា មិនមែនដោយសារភាពខ្ពើមរអើមរបស់វា និងមិនមែនដោយសារវាបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ ឬស្មារតីនោះទេ។ ពាក្យថា «ជាដាច់ខាត» រួមបញ្ចូលទាំងភាពមិនស្អាតតិចតួច និងច្រើន។ ពាក្យថា «ស្ថានភាពធម្មតា» បានដកចេញនូវស្ថានភាពបង្ខំ ព្រោះស្ថានភាពបង្ខំអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគភាពមិនស្អាតបាន។ ពាក្យថា «អាចសម្គាល់បានយ៉ាងងាយស្រួល» បានដកចេញនូវការបរិភោគដង្កូវដែលងាប់នៅក្នុងឈីស ឬផ្លែឈើ និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះ។ ពាក្យថា «មិនមែនដោយសារភាពពិសិដ្ឋរបស់វា» បានដកចេញនូវសាកសពមនុស្ស។ ពាក្យថា «មិនមែនដោយសារភាពខ្ពើមរអើម» បានដកចេញនូវទឹកកាម និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា។ ហើយពាក្យថា «មិនមែនដោយសារការបង្កគ្រោះថ្នាក់» បានដកចេញនូវថ្ម និងរុក្ខជាតិដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ ឬស្មារតី។ បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងនូវគោលការណ៍សម្រាប់ភាពមិនស្អាតដែលចេញពីទ្វារមុខ និងទ្វារក្រោយ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «រាល់វត្ថុរាវដែលចេញពីផ្លូវទាំងពីរគឺសុទ្ធតែជាភាពមិនស្អាត»។ វាមានន័យរួមទាំងអ្វីដែលចេញជាធម្មតាដូចជា ទឹកនោម និងលាមក និងអ្វីដែលចេញមិនធម្មតាដូចជា ឈាម និងខ្ទុះ «លើកលែងតែទឹកកាម» របស់មនុស្ស ឬសត្វ (ក្រៅពីឆ្កែ និងជ្រូក ឬសត្វដែលកើតចេញពីសត្វទាំងពីរនេះ ឬកើតចេញពីសត្វមួយក្នុងចំណោមសត្វទាំងពីរនេះជាមួយសត្វដែលស្អាត)។ ពាក្យថា «វត្ថុរាវ» បានដកចេញនូវដង្កូវ និងអ្វីៗដែលរឹងដែលក្រពះមិនអាចរំលាយបាន ដូច្នេះវាមិនមែនជាភាពមិនស្អាតដោយខ្លួនឯងនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាវត្ថុដែលប្រឡាក់ភាពមិនស្អាត ហើយវាអាចស្អាតឡើងវិញដោយការលាងសម្អាត។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះប្រើពាក្យថា «រាល់អ្វីដែលចេញមក» ដោយប្រើកិរិយាសព្ទបច្ចុប្បន្នកាល និងដកពាក្យថា «វត្ថុរាវ» ចេញ។ «ការលាងសម្អាតទឹកនោម និងលាមកទាំងអស់» ទោះបីជាចេញពីសត្វដែលគេបរិភោគសាច់បានក៏ដោយ គឺ «ជាកាតព្វកិច្ច»។ របៀបនៃការលាងសម្អាតភាពមិនស្អាត ប្រសិនបើវាអាចមើលឃើញដោយភ្នែក ដែលហៅថា (ណាចាសាត អៃនីយ៉ះ) គឺត្រូវលាងសម្អាតរហូតដល់អស់រូបរាងរបស់វា ហើយព្យាយាមលុបបំបាត់លក្ខណៈរបស់វាចេញដូចជា រសជាតិ ពណ៌ ឬក្លិន។ ប្រសិនបើរសជាតិនៃភាពមិនស្អាតនៅសល់ នោះវានៅតែមិនស្អាត ប៉ុន្តែប្រសិនបើពណ៌ ឬក្លិននៅសល់ដោយសារតែពិបាកក្នុងការលុបបំបាត់ នោះវាមិនបង្កបញ្ហាឡើយ។ ប្រសិនបើភាពមិនស្អាតនោះមិនអាចមើលឃើញដោយភ្នែក ដែលហៅថា (ណាចាសាត ហុកមីយ៉ះ) នោះគ្រាន់តែចាក់ទឹកឱ្យហូរលើកន្លែងដែលប្រឡាក់នោះ ទោះបីជាតែមួយដងក៏ដោយ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធបានលើកលែងចេញពីទឹកនោមទាំងឡាយនូវប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ «លើកលែងតែទឹកនោមរបស់ក្មេងប្រុសដែលមិនទាន់បរិភោគអាហារ» មានន័យថា មិនទាន់...

ការលាងជម្រះ भाँ (ភាសាអារ៉ាប់៖ تطهير الإناء - តត្សីរ អុលអ៊ីណាក់) មានន័យថា ការសម្អាត និងលាងជម្រះភាជន៍ ឬឧបទ្ករណ៍ផ្សេងៗដែលត្រូវប្រឡាក់ដោយភាព impurity (ណាចិស) ឱ្យបានស្អាតបរិសុទ្ធតាមក្បួនច្បាប់ឥស្លាម (សរ៉ាឯ)។

ការសម្អាតភាជន៍ (ភាជន៍ដែលត្រូវសត្វឆ្កែ ឬជ្រូកលិទ្ធ ត្រូវលាងសម្អាតចំនួនប្រាំពីរដង) ដោយទឹកដែលស្អាតបរិសុទ្ធ (ដោយក្នុងនោះមានមួយដង) ដែលត្រូវលាយជាមួយ (ដី) ស្អាតបរិសុទ្ធឱ្យសព្វកន្លែងដែលប្រឡាក់។ ប្រសិនបើវត្ថុដែលប្រឡាក់ដោយសារសត្វទាំងពីរខាងលើស្ថិតនៅក្នុងទឹកហូរដែលមិនថ្លា (ទឹកហូរដែលមានកករ) នោះគ្រាន់តែឱ្យទឹកហូរឆ្លងកាត់កន្លែងនោះចំនួនប្រាំពីរដងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ដោយមិនចាំបាច់ប្រើដីឡើយ។ ប្រសិនបើមិនអាចលាងសម្អាតភាពកខ្វក់របស់ឆ្កែចេញបានទេ ទាល់តែលាងដល់ទៅប្រាំមួយដងជាដើម នោះការលាងទាំងនោះត្រូវរាប់បញ្ចូលជាការលាងតែមួយដងប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះដីដែលជាដីដីខ្សាច់ ឬដីធម្មតា គឺមិនចាំបាច់ប្រើដីមកលាយដើម្បីសម្អាតឡើយ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ (ហើយត្រូវលាងសម្អាតភាពកខ្វក់ផ្សេងៗទៀត) ពោលគឺភាពកខ្វក់ដែលនៅសេសសល់ (ចំនួនមួយដង) ឱ្យទឹកហូរឆ្លងកាត់កន្លែងនោះ។ (ហើយការលាងចំនួនបីដង) គឺប្រសើរជាង។ ចូរដឹងថា ទឹកដែលហូរចេញពីការលាងសម្អាតភាពកខ្វក់ បន្ទាប់ពីកន្លែងដែលលាងនោះបានស្អាតហើយ គឺចាត់ទុកថាជាទឹកស្អាត ប្រសិនបើទឹកនោះហូរចេញមកដោយមិនមានការប្រែប្រួលពណ៌ ក្លិន ឬរសជាតិ ហើយទម្ងន់របស់វាមិនកើនឡើងបន្ទាប់ពីហូរចេញមក បើប្រៀបធៀបទៅនឹងបរិមាណទឹកដែលវត្ថុនោះបានស្រូបយក។ នេះគឺជាករណីដែលទឹកនោះមិនទាន់ដល់កម្រិតពីរគុល្លះ (បរិមាណទឹកប្រហែលពីរពាងធំ)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទឹកនោះដល់កម្រិតពីរគុល្លះ លក្ខខណ្ឌគឺមិនត្រូវឱ្យមានការប្រែប្រួល (ពណ៌ ក្លិន ឬរសជាតិ) ឡើយ។ ការប្រែរូបរបស់ស្រា (ក្លាយជាទឹកខ្មេះ) បន្ទាប់ពីអ្នកនិពន្ធបានបញ្ចប់ការបកស្រាយអំពីអ្វីដែលស្អាតដោយការលាងសម្អាត លោកក៏បានចាប់ផ្តើមបកស្រាយអំពីអ្វីដែលស្អាតដោយការប្រែរូប (អ៊ីស្ត៊ីហាលះ) ដែលវាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរពីស្ថានភាពមួយទៅស្ថានភាពមួយទៀត។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ (ហើយនៅពេលដែលស្រាបានប្រែរូប...)

(ខមរ) គឺជារបស់ដែលធ្វើចេញពីទឹកទំពាំងបាយជូរ មិនថាខមរនោះមានភាពថ្លៃថ្នូរឬយ៉ាងណាក៏ដោយ។ អត្ថន័យនៃពាក្យថា «តៈខុលឡាល់» (ការប្រែទៅជាទឹកខ្មេះ) គឺនៅពេលដែលវាប្រែទៅជាទឹកខ្មេះដោយខ្លួនឯង នោះវាបានក្លាយជាវត្ថុបរិសុទ្ធ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើវាប្រែទៅជាទឹកខ្មេះដោយការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងពីកន្លែងដែលមានពន្លឺថ្ងៃទៅកន្លែងដែលមានម្លប់ ឬផ្ទុយមកវិញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខមរនោះមិនបានប្រែទៅជាទឹកខ្មេះដោយខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែវាប្រែទៅជាទឹកខ្មេះដោយសារការដាក់វត្ថុអ្វីមួយចូលទៅក្នុងនោះ វាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាវត្ថុបរិសុទ្ធឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលខមរនោះបានក្លាយជាវត្ថុបរិសុទ្ធ នោះភាជន៍ដែលដាក់វត្ថុនោះក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាបរិសុទ្ធតាមនោះដែរ។ • ការមករដូវ (ហៃដ៍) ការសម្រាលកូន (នីហ្វាស) និងការធ្លាក់ឈាមមិនប្រក្រតី (អ៊ីសតិហ៊ីដោះ) (ជំពូក) នេះជាការបកស្រាយអំពីបទបញ្ញត្តិនៃការមករដូវ ការសម្រាលកូន និងការធ្លាក់ឈាមមិនប្រក្រតី។ (ឈាមដែលចេញពីប្រដាប់ភេទមានបីប្រភេទ៖ ឈាមហៃដ៍ ឈាមនីហ្វាស និងឈាមអ៊ីសតិហ៊ីដោះ។ ឈាមហៃដ៍ គឺ) ជាឈាមដែល (ចេញមក) នៅពេលដល់វ័យមករដូវ ពោលគឺចាប់ពីអាយុប្រាំបួនឆ្នាំឡើងទៅ (ចេញពីប្រដាប់ភេទស្ត្រីក្នុងស្ថានភាពធម្មតា) មានន័យថា មិនមែនដោយសារជំងឺនោះទេ ប៉ុន្តែជាធម្មជាតិរបស់ស្ត្រី (ដោយមិនមែនជាមូលហេតុនៃការសម្រាលកូន)។ ចំណែកឃ្លាដែលថា (ពណ៌របស់វាខ្មៅ ក្រាស់ និងមានជាតិហឹរ) មិនមាននៅក្នុងសាត្រាស្ត្រភាគច្រើននោះទេ។ នៅក្នុងវចនានុក្រម «អល់-សហ៊ីហ៍» បានបញ្ជាក់ថា៖ ការដែលឈាមឡើងកម្តៅ គឺពណ៌ក្រហមរបស់វាប្រែជាខ្លាំងរហូតដល់ខ្មៅ ហើយការដែលវាហឹរ គឺប្រៀបដូចជាភ្លើងដែលដុតបំផ្លាញ។ (ឈាមនីហ្វាស គឺ) ជាឈាម (ដែលចេញមកបន្ទាប់ពីការសម្រាលកូន)។ ដូច្នេះ ឈាមដែលចេញមកព្រមជាមួយទារក ឬចេញមកមុនទារក មិនត្រូវបានហៅថាជាឈាមនីហ្វាសឡើយ។ (ឈាមអ៊ីសតិហ៊ីដោះ) គឺឈាមដែល (ចេញមកក្រៅពីថ្ងៃមករដូវ និងថ្ងៃសម្រាលកូន) ដែលមិនមែនជាស្ថានភាពធម្មតា។ (រយៈពេលតិចបំផុតនៃការមករដូវ) គឺ (មួយថ្ងៃមួយយប់) ពោលគឺស្មើនឹងម្ភៃបួនម៉ោងជាប់ៗគ្នា តាមទម្លាប់ធម្មតានៃការមករដូវ។ (រយៈពេលច្រើនបំផុតគឺដប់ប្រាំថ្ងៃ) រួមទាំងយប់របស់វាផងដែរ ប្រសិនបើលើសពីនេះ នោះវាគឺជាឈាមអ៊ីសតិហ៊ីដោះ។ (រយៈពេលជាទូទៅគឺប្រាំមួយ ឬប្រាំពីរថ្ងៃ)។ ការកំណត់នេះគឺផ្អែកទៅលើការសង្កេតជាក់ស្តែង។ (រយៈពេលតិចបំផុតនៃឈាមនីហ្វាសគឺមួយខណៈ) ដែលមានន័យថាជារយៈពេលដ៏ខ្លីមួយ។ ការចាប់ផ្តើមនៃឈាមនីហ្វាសគឺចាប់ពីពេលដែលទារកបានចេញមកផុត។ (រយៈពេលច្រើនបំផុតគឺហុកសិបថ្ងៃ ហើយរយៈពេលជាទូទៅគឺសែសិបថ្ងៃ)។ ការកំណត់នេះក៏ផ្អែកទៅលើការសង្កេតជាក់ស្តែងផងដែរ។ (រយៈពេលតិចបំផុតនៃភាពបរិសុទ្ធ) ដែលខណ្ឌ (រវាងការមករដូវពីរដងគឺដប់ប្រាំថ្ងៃ)។ អ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់ឃ្លាថា «រវាងការមករដូវពីរដង» ដើម្បីចៀសវាងការយល់ច្រឡំជាមួយរយៈពេលខណ្ឌរវាងការមករដូវ និងការសម្រាលកូន។ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះអាចមានរដូវបាន ដូច្នេះវាអាចទៅរួចដែលរយៈពេលខណ្ឌនោះមានតិចជាងដប់ប្រាំថ្ងៃ។ (ហើយមិនមានការកំណត់សម្រាប់រយៈពេលច្រើនបំផុតនោះទេ) នៃភាពបរិសុទ្ធ ពោលគឺស្ត្រីអាចស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបរិសុទ្ធពេញមួយជីវិតដោយគ្មានការមករដូវ។ ចំណែករយៈពេលជាទូទៅនៃភាពបរិសុទ្ធ គឺត្រូវពិចារណាទៅតាមរយៈពេលជាទូទៅនៃការមករដូវ។

ឆ្នាំតាមច័ន្ទគតិ។ ប្រសិនបើនាងឃើញឈាមមុនពេលគ្រប់ប្រាំបួនឆ្នាំក្នុងរយៈពេលមួយដែលខ្លីពេកមិនអាចរាប់ថាជាឈាមរដូវ និងរយៈពេលស្អាត (ពីឈាម) បានទេ នោះវាគឺជាឈាមរដូវ បើមិនដូច្នោះទេ វាមិនមែនជាឈាមរដូវឡើយ។ (រយៈពេលតិចបំផុតនៃការមានផ្ទៃពោះ) គឺ (ប្រាំមួយខែ) និងពីរខណៈ (រយៈពេលច្រើនបំផុតនៃការមានផ្ទៃពោះ) គឺ (បួនឆ្នាំ ហើយរយៈពេលមធ្យមរបស់វា) គឺ (ប្រាំបួនខែ)។ ចំណុចដែលគួរឱ្យទុកចិត្តក្នុងរឿងនេះគឺការកើតឡើងជាក់ស្តែង។ • អ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសារការមករដូវ និងការសម្រាលកូន (នីហ្វាស) (ត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសារការមករដូវ និងការសម្រាលកូន) នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះសរសេរថា «ត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះអ្នកមករដូវ» (មានប្រាំបីយ៉ាង)៖ ទីមួយ៖ (ការសឡាត) មិនថាជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) ឬជាការកុសល (ណាហ្វិល) ឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរ រួមបញ្ចូលទាំងការស៊ូជូដតីឡាវ៉ាហ៍ (ស៊ូជូដពេលអានគម្ពីរ) និងស៊ូជូដអស្ស៊ូកូរ (ស៊ូជូដថ្លែងអំណរគុណ)។ ទីពីរ៖ (ការถือសីល/សោម) មិនថាជាកាតព្វកិច្ច ឬជាការកុសលឡើយ។ ទីបី៖ (ការអានគម្ពីរគួរអាន)។ ទីបួន៖ (ការប៉ះពាល់មូសហ្វ) ដែលវាជាឈ្មោះហៅសម្រាប់អ្វីដែលត្រូវបានកត់ត្រាជាព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលស្ថិតនៅចន្លោះក្របទាំងពីរ និង (ការយួរ ឬកាន់វា) លើកលែងតែក្នុងករណីដែលនាងខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់កើតឡើងចំពោះគម្ពីរនោះ។

ទីប្រាំ៖ ការចូលក្នុងវិហារ (មស្ជិទ) សម្រាប់ស្ត្រីដែលមានរដូវ ប្រសិនបើខ្លាចប្រឡាក់ក្នុងវិហារ។ ទីប្រាំមួយ៖ ការធ្វើត្វាហ្វ (ដើរជុំវិញក្បះ) ទោះជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) ឬជាការកុសល (ណាហ្វិល)។ ទីប្រាំពីរ៖ ការរួមភេទ។ ហើយត្រូវបានស៊ុនណះ (លើកទឹកចិត្ត) សម្រាប់អ្នកដែលរួមភេទក្នុងពេលដែលមានឈាមរដូវហូរខ្លាំង ឱ្យធ្វើការបរិច្ចាគទានចំនួនមួយឌីណារ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលរួមភេទក្នុងពេលដែលឈាមរដូវជិតអស់ ឱ្យធ្វើការបរិច្ចាគទានចំនួនកន្លះឌីណារ។ ទីប្រាំបី៖ ការសប្បាយរីករាយ (រួមរ័ក) ជាមួយផ្នែករវាងផ្ចិត និងជង្គង់របស់ស្ត្រី។ ដូច្នេះ មិនមែនជាការហាមឃាត់ឡើយក្នុងការសប្បាយរីករាយជាមួយផ្នែកផ្ចិត និងជង្គង់ ឬផ្នែកដែលនៅខាងលើនោះឡើយ នេះបើយោងតាមមតិដែលត្រូវបានជ្រើសរើសនៅក្នុងសៀវភៅ «ស៊ើរហ៍ អាល់-មូហ្សាប់»។ បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធបានបន្តរៀបរាប់អំពីអ្វីដែលគួរតែត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងជំពូកមុនៗ ពាក់ព័ន្ធនឹងកត្តាដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) ដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ • អ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់អ្នកដែលជាប់ជូណូប (អ្នកដែលត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួន) (និងត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់អ្នកដែលជាប់ជូណូបចំនួនប្រាំយ៉ាង)៖ ទីមួយ (ការធ្វើសឡាត) ទោះជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) ឬជាការកុសល (ណាហ្វិល)។ ទីពីរ (ការអានគម្ពីរគួរអាន) ពោលគឺអត្ថបទដែលមិនត្រូវបានលុបចោលការអាន ទោះជាមួយខ ឬមួយអក្សរក៏ដោយ ទោះជាអានដោយស្ងាត់ ឬដោយបញ្ចេញសំឡេង។ ចំពោះពាក្យថា «គម្ពីរគួរអាន» គឺមិនរាប់បញ្ចូលគម្ពីរតូរ៉ាត និងគម្ពីរអ៊ិនជីលឡើយ។ ចំណែកឯការរំលឹកអល់ឡោះដែលមានក្នុងគម្ពីរគួរអាន គឺអាចអនុញ្ញាតឱ្យអានបាន ប្រសិនបើមិនមានចេតនាអានគម្ពីរគួរអាននោះទេ។

(ទីបី) ការប៉ះពាល់គម្ពីរអាល់គួរអាន និងការយួរវា (គឺកាន់តែហាមឃាត់ជាងនេះទៅទៀត)។ (ទីបួន) ការធ្វើត្វាហ្វ (ដើរជុំវិញកាអ់បះ) ទោះបីជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វ័រឌូ) ឬជាការកុសល (ណាហ្វិល) ក៏ដោយ។ (ទីប្រាំ) ការស្នាក់នៅក្នុងវិហារ (ម៉ាស៊ីត) សម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប (មានមន្ទិលសៅហ្មងធំ) ដែលជាមូស្លីម លើកលែងតែមានភាពចាំបាច់ ដូចជាករណីអ្នកដែលយល់សប្តិឃើញរួមភេទក្នុងវិហារ ហើយមិនអាចចេញពីវិហារបាន ដោយសារខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ឬទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន។ ចំណែកឯការដើរកាត់វិហារដោយមិនឈប់សម្រាក គឺមិនត្រូវបានហាមឃាត់ឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ដែរ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ ការដើរចុះឡើងក្នុងវិហារសម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប គឺមានលក្ខណៈដូចទៅនឹងការស្នាក់នៅដែរ។ ពាក្យថា «វិហារ» មិនរាប់បញ្ចូលសាលារៀន ឬកន្លែងស្នាក់នៅរបស់សិស្ស (រ៉បត៍) ឡើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធក៏បានបន្តពន្យល់ពីបទបញ្ញត្តិនៃការមានមន្ទិលសៅហ្មងធំ ទៅកាន់បទបញ្ញត្តិនៃការមានមន្ទិលសៅហ្មងតូច ដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ • អ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់អ្នកដែលមានមន្ទិលសៅហ្មងតូច (ហាដាស៍ អាស៍ហ្គ័រ)៖ (ត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់អ្នកដែលមានមន្ទិលសៅហ្មងតូច ចំនួនបីយ៉ាង៖ ការសឡាត, ការធ្វើត្វាហ្វ, និងការប៉ះពាល់គម្ពីរអាល់គួរអានព្រមទាំងការយួរវា)។ ដូចគ្នានេះដែរ គឺហាមឃាត់ការប៉ះ ឬយួរថង់ ឬប្រអប់ដែលមានដាក់គម្ពីរអាល់គួរអាន។ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយួរគម្ពីរអាល់គួរអាន ប្រសិនបើវាស្ថិតនៅក្នុងចំណោមសម្ភារៈប្រើប្រាស់ផ្សេងៗទៀត ឬនៅក្នុងសៀវភៅអត្ថាធិប្បាយ (តាហ្វស៊ីរ) ដែលមានអត្ថបទផ្សេងច្រើនជាងអត្ថបទគម្ពីរអាល់គួរអាន ឬនៅលើកាក់មាស កាក់ប្រាក់ និងចិញ្ចៀនដែលមានឆ្លាក់អក្សរគម្ពីរអាល់គួរអាន។ ហើយក៏មិនត្រូវបានហាមឃាត់សម្រាប់កុមារដែលយល់ដឹង (មូម្យីហ្ស៍) ដែលមានមន្ទិលសៅហ្មង ក្នុងការប៉ះពាល់គម្ពីរអាល់គួរអាន ឬក្តារឈើសម្រាប់សិក្សារៀនសូត្រគម្ពីរអាល់គួរអាននោះទេ។

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការសឡាត

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការសឡាត សឡាត (الصلاة) តាមភាសាមានន័យថា ការអង្វរករ (ឌូអា)។ ចំណែកតាមន័យនៃនីតិសាស្ត្រ (ហ្វិកហ៍) ដូចដែលលោក អារ៉ាហ្វិអី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ វាគឺជាពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាពនានា ដែលចាប់ផ្ដើមដោយការថ្លែងថា «អល់ឡោះហ៊ូអាក់បារ» (តាក់ប៊ីរ) និងបញ្ចប់ដោយការផ្ដល់សឡាម (តាស្លីម) ក្រោមលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់មួយចំនួន។ • ការសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) ការសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ចមានចំនួនប្រាំពេល។ ការសឡាតនីមួយៗត្រូវអនុវត្តនៅពេលចាប់ផ្ដើមនៃពេលវេលារបស់វា ដោយមានភាពយឺតយ៉ាវក្នុងកម្រិតមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំពេញការសឡាតនោះ។ ប្រសិនបើពេលវេលានោះនៅសល់តិចតួចត្រឹមតែល្មមនឹងបំពេញការសឡាតបាន នោះពេលវេលានឹងក្លាយជាតឹងរ៉ឹង (ត្រូវតែប្រញាប់ធ្វើ)៖ ១. សឡាតហ្សូហ័រ (ថ្ងៃត្រង់)៖ លោក អាន់ណាវ៉ាវី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ វាត្រូវបានហៅឈ្មោះបែបនេះ ព្រោះវាស្ថិតនៅចំកណ្ដាលនៃពេលថ្ងៃ។ ពេលវេលាចាប់ផ្ដើមរបស់វាគឺនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យរំកិលចេញពីចំកណ្ដាលមេឃ។ ការរំកិលនេះអាចដឹងបានតាមរយៈការផ្លាស់ប្ដូរនៃស្រមោលទៅទិសខាងកើត បន្ទាប់ពីស្រមោលនោះបានខ្លីបំផុតនៅពេលព្រះអាទិត្យឡើងខ្ពស់ត្រដែត។ ចំណែកពេលវេលាបញ្ចប់របស់វា គឺនៅពេលដែលប្រវែងស្រមោលនៃវត្ថុមួយមានប្រវែងស្មើនឹងវត្ថុនោះ (ដោយមិនរាប់បញ្ចូលស្រមោលដែលនៅសល់ពីពេលថ្ងៃត្រង់)។ ស្រមោលតាមភាសាមានន័យថា ការបាំង។ ស្រមោលមិនមែនជាការអវត្តមាននៃពន្លឺព្រះអាទិត្យដូចការយល់ច្រឡំនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាអ្វីដែលអល់ឡោះបានបង្កើតឡើងដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់រាងកាយ និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។ ២. សឡាតអាស្រ៍ (រសៀល)៖ វាត្រូវបានហៅឈ្មោះបែបនេះ ព្រោះវាស្ថិតនៅកៀកនឹងពេលថ្ងៃលិច។ ពេលវេលាចាប់ផ្ដើមរបស់វាគឺនៅពេលដែលស្រមោលចាប់ផ្ដើមវែងជាងប្រវែងវត្ថុដើម។ សឡាតអាស្រ៍មានពេលវេលាប្រាំដំណាក់កាល៖ ទីមួយគឺពេលវេលាដែលប្រសើរបំផុត (ហ្វាឌីឡះ) គឺការធ្វើសឡាតនៅដើមពេល។ ទីពីរគឺពេលវេលាដែលត្រូវបានជ្រើសរើស (អ៊ីខ់ទិយ៉ារ) ដែលមានរហូតដល់ស្រមោលមានប្រវែងពីរដងនៃវត្ថុដើម។ ទីបីគឺពេលវេលាដែលអនុញ្ញាត (ចាវ៉ាស) ដែលមានរហូតដល់ពេលថ្ងៃលិច។ ទីបួនគឺពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតដោយគ្មានការស្អប់ខ្ពើម (ការ៉ាហ៊ីយ៉ះ) គឺចាប់ពីពេលដែលស្រមោលមានប្រវែងពីរដងរហូតដល់ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមលឿង។ ទីប្រាំគឺពេលវេលាដែលហាមឃាត់ គឺការទុកឱ្យពេលវេលាកន្លងផុតទៅរហូតដល់នៅសល់ពេលមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំពេញសឡាត។ ៣. សឡាតម៉ាក់រិប (ព្រលប់)៖ វាត្រូវបានហៅឈ្មោះបែបនេះ ព្រោះវាត្រូវបានធ្វើឡើងនៅពេលថ្ងៃលិច។ ពេលវេលារបស់វាមានតែមួយ គឺចាប់ពីពេលដែលព្រះអាទិត្យលិចបាត់អស់ទាំងស្រុង។ ការនៅសល់នៃពន្លឺព្រះអាទិត្យបន្ទាប់ពីនោះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ពេលវេលារបស់វាមានរយៈពេលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បុគ្គលម្នាក់ធ្វើការអំពាវនាវ (អាហ្សង់) ធ្វើការសម្អាតខ្លួន (វូឌូ ឬ តាយ៉ាំមុំ) បិទបាំងរាងកាយ (អូរ៉ាត់) ធ្វើការប្រកាសចាប់ផ្ដើមសឡាត (អ៊ីកាម៉ះ) និងធ្វើការសឡាតចំនួនប្រាំរ៉ាកាត។ ប្រសិនបើពេលវេលាដែលបានកំណត់នេះកន្លងផុតទៅ នោះពេលវេលាសឡាតម៉ាក់រិបក៏ផុតកំណត់ដែរ។ នេះគឺជាទស្សនៈថ្មី និងទស្សនៈចាស់ (របស់អ៊ីម៉ាំ ស៊ីហ្វៃអី) ហើយលោក អាន់ណាវ៉ាវី បានសម្រេចថាពេលវេលារបស់វាមានរយៈពេលយូរជាងនេះ។

(ការបកប្រែ) (និងសឡាតស៊ូបហ៍) សំដៅលើការប្រតិបត្តិសឡាតស៊ូបហ៍។ តាមន័យភាសា វាមានន័យថា ដើមថ្ងៃ ហើយការសឡាតនេះត្រូវបានហៅឈ្មោះបែបនេះ ក៏ព្រោះតែវាត្រូវបានអនុវត្តនៅដើមថ្ងៃ។ សឡាតស៊ូបហ៍មានពេលវេលាចំនួនប្រាំដូចគ្នានឹងសឡាតអាស្រ៍ដែរ៖ ទីមួយគឺពេលវេលាដ៏ប្រសើរ (វ៉ាក់តុលហ្វាឌីឡះ) ដែលជាពេលវេលាដំបូងបំផុត។ ទីពីរគឺពេលវេលាជម្រើស (វ៉ាក់តុលអ៊ីកទីយ៉ារ) ដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងក្នុងប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ (ពេលវេលាដំបូងរបស់វាគឺចាប់ពីពេលរះហ្វាចារទីពីរ រហូតដល់ពេលមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់) ដែលមានន័យថាពេលដែលមេឃចាប់ផ្តើមភ្លឺ។ ទីបីគឺពេលវេលាអនុញ្ញាត (វ៉ាក់តុលចាវ៉ាហ្ស) ដែលអ្នកនិពន្ធបានចង្អុលបង្ហាញដោយប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ (និងក្នុងពេលវេលាអនុញ្ញាត) ពោលគឺដោយមានការស្អប់ខ្ពើម (រហូតដល់ពេលរះព្រះអាទិត្យ)។ ទីបួនគឺពេលវេលាអនុញ្ញាតដោយគ្មានការស្អប់ខ្ពើម រហូតដល់ពេលរះពណ៌ក្រហម (នៃព្រះអាទិត្យ)។ ទីប្រាំគឺពេលវេលាហាមឃាត់ ដែលវាគឺជាការបង្អែបង្អង់សឡាតរហូតដល់ពេលវេលានៅសល់មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើសឡាតនោះ។ • លក្ខខណ្ឌនៃកាតព្វកិច្ចសឡាត (ជំពូក) (លក្ខខណ្ឌនៃកាតព្វកិច្ចសឡាតមានបីយ៉ាង)៖ ទីមួយគឺ (ការចូលកាន់សាសនាឥស្លាម)។ ដូច្នេះ សឡាតមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកដែលមិនមែនជាមូស្លីមតាំងពីដើមឡើយ ហើយក៏មិនចាំបាច់ត្រូវសងសឡាតដែលខកខាននោះដែរ ប្រសិនបើគេចូលកាន់សាសនាឥស្លាម។ ចំណែកឯអ្នកដែលចេញពីសាសនា (មូរតាត) វិញ គឺសឡាតនៅតែជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់គេ ហើយគេត្រូវតែសងសឡាតដែលបានខកខាននោះ។

ប្រសិនបើគាត់ត្រឡប់មកកាន់សាសនាឥស្លាមវិញ។ (ទីពីរ) គឺការដល់វ័យពេញវ័យ (ប៊ូលូហ៍) ដូច្នេះវាមិនតម្រូវឱ្យក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រីដែលមិនទាន់ដល់វ័យពេញវ័យត្រូវអនុវត្តឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវតែត្រូវបានគេបង្គាប់ឱ្យធ្វើសឡាតនៅពេលមានអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ ប្រសិនបើពួកគេមានសមត្ថភាពយល់ដឹងពីការធ្វើសឡាតនោះ បើមិនដូច្នោះទេ គឺត្រូវរង់ចាំរហូតដល់ពួកគេមានសមត្ថភាពយល់ដឹង។ ហើយពួកគេត្រូវតែត្រូវបានគេវាយ (ដើម្បីជាការប្រៀនប្រដៅ) ប្រសិនបើពួកគេបោះបង់ចោលការធ្វើសឡាត បន្ទាប់ពីពួកគេមានអាយុពេញដប់ឆ្នាំ។ (ទីបី) គឺការមានសតិបញ្ញា (អាកុល) ដូច្នេះវាមិនតម្រូវឱ្យអ្នកដែលវិកលចរិតត្រូវអនុវត្តឡើយ។ ចំណែកពាក្យរបស់គាត់ដែលថា៖ (វាគឺជាកម្រិតនៃការទទួលខុសត្រូវ) គឺត្រូវបានដកចេញនៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតមួយចំនួននៃអត្ថបទដើម។ • សឡាតដែលជាស៊ូណាន់ និងសឡាតរ៉ាវ៉ាទិប (សឡាតដែលជាស៊ូណាន់) ហើយនៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតមួយចំនួនប្រើពាក្យថា «អាល់-មូស៊ូនូណាត» មានចំនួនប្រាំ៖ សឡាតថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ (អីឌីន) ពោលគឺសឡាតថ្ងៃបុណ្យអីឌីលហ្វីតរី និងថ្ងៃបុណ្យអីឌីលអាដហា, សឡាតកូស៊ូហ្វទាំងពីរ ពោលគឺសឡាតពេលមានសុរិយុប្បាទ (ព្រះអាទិត្យរះ) និងចន្ទគ្រាស (ព្រះចន្ទរះ), និងសឡាតអ៊ីសទីសក្វា ពោលគឺសឡាតសុំទឹកភ្លៀង។

ស៊ូណាន់ ដែលអមជាមួយកាតព្វកិច្ច (ហ្វារីដ)

ស៊ូណាន់ ដែលអមជាមួយការបន់ស្រន់កាតព្វកិច្ច (ហ្វារីដ) ស៊ូណាន់ ដែលអមជាមួយការបន់ស្រន់កាតព្វកិច្ច ត្រូវបានគេហៅផងដែរថា «ស៊ូណាន់ រ៉ាតេបា» (Sunan Ratibah)។ វាមានចំនួនដប់ប្រាំពីររ៉ាកាត៖ រ៉ាកាតពីរមុនពេលសឡាតហ្វាចរ (ពេលព្រឹកព្រលឹម), បួនរ៉ាកាតមុនពេលសឡាតហ្ស៊ូហ័រ, រ៉ាកាតពីរក្រោយពេលសឡាតហ្ស៊ូហ័រ, បួនរ៉ាកាតមុនពេលសឡាតអាស្រ៍, រ៉ាកាតពីរក្រោយពេលសឡាតម៉ាក្រិប, និងបីរ៉ាកាតក្រោយពេលសឡាតអ៊ីស្យា ដោយធ្វើការបន់ស្រន់វីតរ៍ (Witr) ចំនួនមួយរ៉ាកាតក្នុងចំណោមនោះ។ ចំនួនមួយរ៉ាកាត គឺជាចំនួនតិចបំផុតនៃការបន់ស្រន់វីតរ៍ ហើយចំនួនច្រើនបំផុតគឺដប់មួយរ៉ាកាត។ ពេលវេលារបស់វាគឺចាប់ពីក្រោយពេលសឡាតអ៊ីស្យារហូតដល់ពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាចរ)។ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ធ្វើការបន់ស្រន់វីតរ៍មុនពេលសឡាតអ៊ីស្យា ដោយចេតនា ឬដោយភ្លេចភ្លាំង ការបន់ស្រន់នោះមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលឡើយ។ ចំណែកឯស៊ូណាន់ រ៉ាតេបា ដែលមានការសង្កត់ធ្ងន់ខ្លាំង (មូអាក់កាត) ក្នុងចំណោមទាំងអស់នោះគឺមានដប់រ៉ាកាត៖ រ៉ាកាតពីរមុនពេលសឡាតស៊ុបហ៍, រ៉ាកាតពីរមុនពេលសឡាតហ្ស៊ូហ័រ, រ៉ាកាតពីរក្រោយពេលសឡាតហ្ស៊ូហ័រ, រ៉ាកាតពីរក្រោយពេលសឡាតម៉ាក្រិប, និងរ៉ាកាតពីរក្រោយពេលសឡាតអ៊ីស្យា។ ការបន់ស្រន់ណាវ៉ាហ្វិល (Nawafil) ដែលមានការសង្កត់ធ្ងន់ ការបន់ស្រន់ណាវ៉ាហ្វិលដែលមានការសង្កត់ធ្ងន់ចំនួនបី ដែលមិនមែនជាការបន់ស្រន់អមជាមួយកាតព្វកិច្ច៖ ទីមួយគឺ «សឡាតលីល» (ការបន់ស្រន់នៅពេលយប់)។ ការបន់ស្រន់ណាវ៉ាហ្វិលដោយសេរីនៅពេលយប់ គឺប្រសើរជាងការបន់ស្រន់ណាវ៉ាហ្វិលដោយសេរីនៅពេលថ្ងៃ។ ការបន់ស្រន់នៅកណ្តាលយប់គឺប្រសើរជាង ហើយការបន់ស្រន់នៅចុងយប់គឺកាន់តែប្រសើរជាងទៅទៀត។ នេះសម្រាប់អ្នកដែលបែងចែកពេលយប់ជាបីផ្នែក។ ទីពីរគឺ «សឡាតដូហា» (ការបន់ស្រន់នៅពេលព្រឹកថ្ងៃត្រង់) ដែលចំនួនតិចបំផុតគឺពីររ៉ាកាត ហើយចំនួនច្រើនបំផុតគឺដប់ពីររ៉ាកាត។

រ៉ក់អាត ហើយពេលវេលារបស់វាគឺចាប់ពីពេលព្រះអាទិត្យរះឡើង រហូតដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ (ហ្សាវ៉ាល់) ដូចដែលអ៊ីម៉ាម អាន់-ណាវ៉ាវី បានមានប្រសាសន៍នៅក្នុងសៀវភៅ «អត-តាហ៍គីក» និង «ស៊ើរហ៍ អាល់-មូហ្សាប់»។ (ទីបី) គឺសឡាតតារ៉ាវីហ៍៖ វាមានចំនួនម្ភៃរ៉ក់អាត ដោយធ្វើការផ្តល់សឡាមចំនួនដប់ដងក្នុងមួយយប់នៃខែរ៉ាម៉ាដន ហើយសរុបទាំងអស់មានប្រាំតារ៉ាវីហ៍ (ការសម្រាក)។ អ្នកប្រតិបត្តិត្រូវតាំងចេតនា (នីយ៉ាត) ក្នុងរ៉ក់អាតនីមួយៗនៃសឡាតនេះថាជាស៊ូណាន់តារ៉ាវីហ៍ ឬគីយ៉ាមរ៉ាម៉ាដន។ ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់ធ្វើសឡាតបួនរ៉ក់អាតដោយផ្តល់សឡាមតែម្តងគត់ នោះសឡាតនោះមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ពេលវេលារបស់វាគឺនៅចន្លោះពេលសឡាតអ៊ីសាក រហូតដល់ពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាចរ)។ • លក្ខខណ្ឌនៃសឡាត (ជំពូក) (លក្ខខណ្ឌនៃសឡាតមុនពេលចូលធ្វើសឡាតមានប្រាំយ៉ាង)៖ ពាក្យថា «លក្ខខណ្ឌ» (ស៊ូរ៉ូដ) ជាពហុវចនៈនៃពាក្យ «ស៊័រត៍» ដែលតាមភាសាមានន័យថា សញ្ញាសម្គាល់ ហើយតាមនីតិសាស្ត្រ (ស៊ារ៉អ៍) មានន័យថា អ្វីដែលភាពត្រឹមត្រូវនៃសឡាតអាស្រ័យទៅលើវា ហើយវាមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃសឡាតនោះទេ។ ការកំណត់នេះបានញែកចេញពី «រូកុន» (សសរស្តម្ភ) ព្រោះរូកុនគឺជាផ្នែកមួយនៃសឡាត។ លក្ខខណ្ឌទីមួយ៖ (ភាពបរិសុទ្ធនៃសរីរាង្គពីហាដាស) ទាំងតូច និងធំ នៅពេលដែលមានលទ្ធភាព។ ចំពោះអ្នកដែលគ្មានទឹកសម្រាប់ធ្វើតាហារ៉ោះ (ទាំងទឹក និងដី) សឡាតរបស់គាត់មានសុពលភាព ប៉ុន្តែតម្រូវឱ្យគាត់ធ្វើសឡាតឡើងវិញ។ (និង) ភាពបរិសុទ្ធពី (ណាចិស) ដែលមិនត្រូវបានលើកលែង ទាំងនៅលើសម្លៀកបំពាក់ រាងកាយ និងកន្លែងសឡាត។ អ្នកនិពន្ធនឹងលើកឡើងពីចំណុចចុងក្រោយនេះនៅពេលបន្តិចទៀត។ (ទីពីរ)៖ (ការបិទបាំង) ពណ៌ (នៃអូរ៉ាត) នៅពេលដែលមានលទ្ធភាព ទោះបីជាបុគ្គលនោះស្ថិតនៅម្នាក់ឯង ឬក្នុងទីងងឹតក៏ដោយ។ ប្រសិនបើគាត់មិនអាចបិទបាំងបានទេ គាត់ត្រូវធ្វើសឡាតដោយគ្មានសម្លៀកបំពាក់ ហើយមិនត្រូវធ្វើសញ្ញាដោយកាយវិការសម្រាប់រូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវធ្វើឱ្យពេញលេញ ហើយមិនចាំបាច់ធ្វើសឡាតឡើងវិញទេ។ ការបិទបាំងអូរ៉ាតត្រូវធ្វើឡើង (ដោយសម្លៀកបំពាក់ដែលស្អាត)។ ការបិទបាំងអូរ៉ាតក៏ជាកាតព្វកិច្ចផងដែរនៅក្រៅពេលសឡាតពីអ្នកដទៃ និងពេលនៅម្នាក់ឯង លើកលែងតែមានតម្រូវការចាំបាច់ដូចជាការងូតទឹកជាដើម។ ចំពោះការបិទបាំងពីខ្លួនឯងមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចទេ ប៉ុន្តែការសម្លឹងមើលទៅវាគឺជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ អូរ៉ាតរបស់បុរសគឺនៅចន្លោះផ្ចិត និងជង្គង់ ហើយក៏ដូចគ្នាសម្រាប់ទាសករស្រីដែរ។ ចំពោះស្ត្រីសេរី (ហូរ៉ោះ) អូរ៉ាតក្នុងពេលសឡាតគឺគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់លើកលែងតែផ្ទៃមុខ និងបាតដៃទាំងសងខាង (ខ្នងដៃ និងបាតដៃ) រហូតដល់កដៃ។ ចំពោះអូរ៉ាតរបស់ស្ត្រីសេរីនៅក្រៅពេលសឡាតគឺគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃរាងកាយ ហើយអូរ៉ាតរបស់នាងពេលនៅម្នាក់ឯងគឺដូចគ្នានឹងបុរសដែរ។ ពាក្យថា «អូរ៉ាត» តាមភាសាមានន័យថា ការខ្វះខាត ហើយតាមនីតិសាស្ត្រសំដៅលើអ្វីដែលត្រូវតែបិទបាំង ដែលនេះគឺជាអត្ថន័យដែលចង់បាននៅទីនេះ និងអ្វីដែលហាមឃាត់មិនឱ្យសម្លឹងមើល។ អ្នកប្រាជ្ញបានលើកឡើងពីចំណុចនេះនៅក្នុងជំពូកអាពាហ៍ពិពាហ៍។ (ទីបី)៖ (ការឈរនៅលើកន្លែងដែលស្អាត)។ ដូច្នេះ សឡាតរបស់បុគ្គលដែលរាងកាយ ឬសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ប៉ះនឹងណាចិស មិនមានសុពលភាពឡើយ មិនថាក្នុងពេលឈរ អង្គុយ រូកូអ៊ូ ឬស៊ូជូដនោះទេ។

(ទីបួន) គឺការដឹងច្បាស់អំពីការចូលដល់ពេលវេលា (នៃសឡាត) ឬការសន្និដ្ឋានដោយការខិតខំពិចារណា (អ៊ីជទីហាត) ថាវាបានចូលដល់ពេលវេលាហើយ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់ធ្វើសឡាតដោយមិនបានដឹង ឬមិនបានសន្និដ្ឋានបែបនេះទេ សឡាតរបស់គេគឺមិនមានសុពលភាពឡើយ ទោះបីជាពេលវេលានោះបានចូលដល់មែនក៏ដោយ។ (ទីប្រាំ) គឺការបែរមុខទៅរកទិសគិប្លះ (ក្បះ) ពោលគឺអាល់កៈអ់បះ។ វាត្រូវបានគេហៅថា «គិប្លះ» ពីព្រោះអ្នកធ្វើសឡាតបែរមុខទៅរកវា ហើយត្រូវបានគេហៅថា «កៈអ់បះ» ដោយសារតែភាពខ្ពស់ត្រដែតរបស់វា។ ការបែរទ្រូងទៅរកទិសគិប្លះ គឺជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធភាពធ្វើវាបាន។ • ការអនុញ្ញាតឱ្យខកខានមិនបានបែរមុខទៅរកទិសគិប្លះ អ្នកនិពន្ធបានលើកលែងករណីខាងលើដោយបញ្ជាក់ថា៖ (វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យខកខានមិនបានបែរមុខទៅរក) ទិសគិប្លះក្នុងពេលធ្វើសឡាត (ក្នុងស្ថានភាពពីរ៖ ក្នុងពេលមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង) នៅពេលប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត មិនថាជាសឡាតហ្វ័រឌូ ឬសឡាតណាហ្វិល (សឡាតបន្ថែម) នោះទេ។ (និងក្នុងពេលធ្វើសឡាតណាហ្វិលនៅពេលធ្វើដំណើរដោយជិះលើសត្វពាហនៈ)។ ដូច្នេះ អ្នកធ្វើដំណើរក្នុងគោលបំណងដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត ទោះបីជាការធ្វើដំណើរនោះមានរយៈពេលខ្លីក៏ដោយ គឺអាចធ្វើសឡាតណាហ្វិលដោយបែរមុខទៅតាមទិសដៅនៃការធ្វើដំណើររបស់គេបាន។ ចំពោះអ្នកជិះលើសត្វពាហនៈ មិនតម្រូវឱ្យដាក់ថ្ងាសរបស់គេលើកែបសត្វនោះឡើយ ប៉ុន្តែគេត្រូវធ្វើកាយវិការងក់ក្បាល (អ៊ីម៉ា) សម្រាប់រូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដរបស់គេ ដោយការស៊ូជូដត្រូវធ្វើឱ្យទាបជាងការរូកូអ៊ូ។ ចំណែកឯអ្នកដែលដើរដោយថ្មើរជើងវិញ គេត្រូវធ្វើរូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដឱ្យបានពេញលេញ ហើយត្រូវបែរមុខទៅរកទិសគិប្លះក្នុងពេលធ្វើរូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដនោះ ហើយគេមិនត្រូវដើរឡើយ លើកលែងតែក្នុងពេលឈរ និងពេលអានតៈហីយ៉ាតប៉ុណ្ណោះ។

ក្បួននៃសឡាត (សសរស្តម្ភនៃសឡាត) (ជំពូក) ស្តីពីក្បួននៃសឡាត។ អត្ថន័យនៃសឡាតត្រូវបានពន្យល់រួចមកហើយទាំងក្នុងន័យភាសា និងន័យតាមបទបញ្ញត្តិ។ (ក្បួននៃសឡាតមាន ១៨ ប្រការ)៖ ទីមួយ៖ (ការកំណត់ចិត្ត - នីយ៉ះ) គឺការតាំងចិត្តធ្វើអ្វីមួយដោយភ្ជាប់ជាមួយការអនុវត្តជាក់ស្តែង។ កន្លែងសម្រាប់កំណត់ចិត្តគឺនៅក្នុងបេះដូង។ ប្រសិនបើសឡាតនោះជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) នោះចាំបាច់ត្រូវកំណត់ចិត្តថាជាកាតព្វកិច្ច ព្រមទាំងកំណត់សកម្មភាព និងកំណត់ប្រភេទសឡាតនោះ ដូចជាសឡាតស៊ូប៊ុហ៍ ឬសឡាតហ្ស៊ូហ័រជាដើម។ ប្រសិនបើសឡាតនោះជាសឡាតស៊ូណាន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ដែលមានពេលវេលាកំណត់ (ដូចជាសឡាតរ៉ាវ៉ាទីប) ឬមានមូលហេតុជាក់លាក់ (ដូចជាសឡាតអ៊ីស្តិសកា) នោះចាំបាច់ត្រូវកំណត់សកម្មភាព និងកំណត់ប្រភេទសឡាតនោះ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់កំណត់ចិត្តថាជាសឡាតស៊ូណាន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ឡើយ។ ទីពីរ៖ (ការឈរសម្រាប់អ្នកដែលមានសមត្ថភាព)។ ប្រសិនបើមិនអាចឈរបានទេ អាចអង្គុយតាមរបៀបណាដែលខ្លួនចង់បាន ប៉ុន្តែការអង្គុយបែបមូហ្វតារីស (អង្គុយលើជើងឆ្វេង) គឺប្រសើរជាង។ ទីបី៖ (តាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហរ៉ាម)។ ចំពោះអ្នកដែលមានសមត្ថភាព ចាំបាច់ត្រូវបញ្ចេញសំឡេងដោយនិយាយថា៖ «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ»។ ដូច្នេះ ការនិយាយថា «អររ៉ះម៉ានូ អាក់បារ» ឬពាក្យស្រដៀងគ្នានេះ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ហើយក៏មិនត្រឹមត្រូវដែរ ប្រសិនបើដាក់តួប្រធានក្រោយតួបទកិរិយា ដូចជាការនិយាយថា «អាក់បារូ អល់ឡោះ»។ ចំពោះអ្នកដែលមិនអាចនិយាយជាភាសាអារ៉ាប់បាន អាចបកប្រែជាភាសាណាក៏បានដែលខ្លួនចង់ ប៉ុន្តែមិនត្រូវប្តូរទៅប្រើពាក្យរំលឹកផ្សេងឡើយ។ ចាំបាច់ត្រូវភ្ជាប់ការកំណត់ចិត្ត (នីយ៉ះ) ជាមួយការតាក់ប៊ីរ។ ចំណែកឯ អ៊ីម៉ាម ណាវ៉ាវី បានជ្រើសរើសយកការកំណត់ចិត្តត្រឹមតែការភ្ជាប់តាមទម្លាប់ ដែលគេចាត់ទុកថាជាការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សឡាត។ ទីបួន៖ (ការអានស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ) ឬការអានអ្វីផ្សេងជំនួសសម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់ចេះចាំ មិនថាជាសឡាតហ្វរឌូ ឬសឡាតស៊ូណាន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ន់ឡើយ។ (ពាក្យថា ប៊ីសមិលឡាហ៊ី រ៉រ៉ះម៉ានី រ៉រ៉ះហ៊ីម គឺជាអាយ៉ាត់មួយ) ក្នុងចំណោមអាយ៉ាត់ទាំងឡាយនៃស៊ូរ៉ាត់នេះ។ អ្នកណាដែលអានខ្វះតួអក្សរ ឬខ្វះសញ្ញា តាស៊ីដដា (សញ្ញាដាក់ពីលើអក្សរ) ឬប្តូរតួអក្សរណាមួយក្នុងស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ នោះការអានរបស់គេមិនត្រឹមត្រូវឡើយ ហើយសឡាតរបស់គេក៏មិនត្រឹមត្រូវដែរ ប្រសិនបើគេធ្វើដោយចេតនា។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយចេតនាទេ ចាំបាច់ត្រូវអានឡើងវិញ។ ចាំបាច់ត្រូវអានតាមលំដាប់លំដោយនៃអាយ៉ាត់នីមួយៗតាមរបៀបដែលគេស្គាល់។ ម្យ៉ាងទៀត ចាំបាច់ត្រូវអានឱ្យជាប់គ្នា ដោយភ្ជាប់ពាក្យនីមួយៗចូលគ្នាដោយមិនមានការដាច់ចន្លោះ លើកលែងតែការដកដង្ហើម។ ប្រសិនបើមានការរំលឹកអ្វីផ្សេងមកកាត់ចន្លោះការអាន នោះការអាននឹងត្រូវដាច់ លើកលែងតែការរំលឹកនោះទាក់ទងនឹងផលប្រយោជន៍នៃសឡាត ដូចជាការនិយាយ «អាមីន» របស់ម៉ាក់មូស (អ្នកតាម) នៅពេលដែលអ៊ីម៉ាមកំពុងអានស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ នោះវាមិនធ្វើឱ្យដាច់ការអានឡើយ។ អ្នកណាដែលមិនចេះស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ ឬមិនអាចរៀនបានដោយសារគ្មានគ្រូជាដើម ប៉ុន្តែចេះអានអាយ៉ាត់ផ្សេងទៀតពីគម្ពីរគួរអាន នោះចាំបាច់ត្រូវអានអាយ៉ាត់ចំនួន ៧ ជាប់ៗគ្នា ឬដាច់ៗពីគ្នាជំនួសឱ្យស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ។ ប្រសិនបើមិនអាចអានគម្ពីរគួរអានបានទេ ត្រូវអានពាក្យរំលឹក (ហ្ស៊ីគីរ) ជំនួសវិញ ដោយឱ្យមានចំនួនអក្សរស្មើនឹងស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ។ ប្រសិនបើមិនចេះទាំងគម្ពីរគួរអាន និងមិនចេះទាំងពាក្យរំលឹកទេ ត្រូវឈរស្ងៀមក្នុងរយៈពេលស្មើនឹងការអានស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតេហះ។

(ទីដប់ប្រាំមួយ) គឺការផ្តល់សឡាមលើកទីមួយ។ វាជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវធ្វើការផ្តល់សឡាមក្នុងស្ថានភាពអង្គុយ។ កម្រិតអប្បបរមារបស់វាគឺការនិយាយថា «السَّلامُ عَلَيْكُمْ» (អស្សាឡាមុ អាឡៃគុំ) ចំនួនមួយដង។ ចំណែកកម្រិតពេញលេញបំផុតគឺការនិយាយថា «السَّلامُ عَلَيْكُمْ ورَحمَةُ اللهِ» (អស្សាឡាមុ អាឡៃគុំ វ៉ារ៉ះម៉ាត់តុលឡោះ) ចំនួនពីរដង ដោយងាកទៅខាងស្តាំ និងខាងឆ្វេង។ (ទីដប់ប្រាំពីរ) គឺការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត់) ចេញពីការសឡាត។ នេះជាទស្សនៈមួយដែលមិនសូវមានទម្ងន់ ហើយក៏មានទស្សនៈមួយទៀតពោលថា មិនចាំបាច់ត្រូវមានចេតនាចេញពីការសឡាតនោះទេ។ ទស្សនៈក្រោយនេះគឺជាទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាស្ហោះ)។ (ទីដប់ប្រាំបី) គឺការរៀបលំដាប់លំដោយនៃរូកុននានា រហូតដល់ការរៀបលំដាប់រវាងតាស៊ូហ៍ចុងក្រោយ និងការអានសឡាវ៉ាត់ជូនចំពោះព្យាការី ﷺ នៅក្នុងនោះ។ ចំពោះពាក្យដែលថា (តាមអ្វីដែលយើងបានរៀបរាប់មក) គឺមានការលើកលែងចំពោះកាតព្វកិច្ចនៃការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត់) ឱ្យស្របគ្នាជាមួយនឹងការធ្វើតាក់ប៊ីរុលអ៊ិហ្រាំ និងការកំណត់ឱ្យស្របគ្នារវាងការអង្គុយចុងក្រោយជាមួយនឹងការអានតាស៊ូហ៍ និងការអានសឡាវ៉ាត់ជូនចំពោះព្យាការី ﷺ។ • ស៊ូណាន់នៃការសឡាត ការសឡាតមានស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) មុនពេលចូលក្នុងសឡាតចំនួនពីរយ៉ាង៖ (អាហ្សង់) ដែលតាមភាសាមានន័យថា ការប្រកាសឱ្យដឹង ហើយតាមលក្ខខណ្ឌសាសនា គឺការរំលឹកដោយពាក្យពេចន៍ជាក់លាក់ ដើម្បីប្រកាសឱ្យដឹងពីការចូលដល់ពេលវេលានៃការសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ)។ ពាក្យពេចន៍របស់វាត្រូវអានពីរដងៗ លើកលែងតែការធ្វើតាក់ប៊ីរនៅដើមគឺបួនដង និងការធ្វើតូហ៊ីត (ឡាអ៊ីឡាហះ អ៊ីលឡាល់ឡោះ) នៅចុងក្រោយគឺមួយដង។ (អ៊ីកោមះ) ដែលជាកិរិយាសព្ទដើមនៃពាក្យ «អាក់កោមះ» បន្ទាប់មកពាក្យនេះត្រូវបានគេយកមកហៅការរំលឹកជាក់លាក់មួយ ព្រោះវាជាការត្រៀមខ្លួនដើម្បីចូលទៅក្នុងសឡាត។ ការកំណត់ឱ្យមានអាហ្សង់ និងអ៊ីកោមះ គឺសម្រាប់តែការសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ច (ម៉ាក់តូបះ) ប៉ុណ្ណោះ ចំណែកការសឡាតក្រៅពីនេះ គឺត្រូវប្រកាសថា «الصَّلاةُ جَامِعة» (អស្សឡាតុ ហ្សាមីអះ)។