ហ្វាតហុល ករីប (ពន្យល់ក្បួនច្បាប់អាល់-តាករីប)

គ្រប់ផ្នែកនៃរាងកាយ (ដោយមិនមានពាក់អាវ ឬក្បាំងក្បាលឡើយ)។ ប្រសិនបើកفنសម្រាប់បុរសមានប្រាំជាន់ គឺរួមមានបីជាន់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ បូករួមនឹងអាវមួយ និងក្បាំងក្បាលមួយ។ ចំណែកស្ត្រីវិញ ក៏មានប្រាំជាន់ដែរ គឺរួមមាន៖ ក្រណាត់រុំចង្កេះ (អ៊ីហ្សារ), កន្សែងបិទបាំងក្បាល (ឃីម៉ារ), អាវ, និងក្រណាត់រុំពីក្រៅពីរជាន់។ កម្រិតអប្បបរមានៃកفنគឺក្រណាត់មួយជាន់ដែលគ្របបិទបាំងផ្នែកអាថ៌កំបាំង (អូរ៉ាត់) របស់សព នេះបើយោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុតនៅក្នុងសៀវភៅ «រ៉ាវដ៍» និង «ស៊ើហ៍ហ៍ អាល់មូហ្សាប់»។ ចំនួននៃកفنគឺខុសគ្នាទៅតាមភេទរបស់សព (ប្រុស ឬស្រី)។ ហើយកفنគួរតែធ្វើពីប្រភេទក្រណាត់ដែលបុគ្គលនោះធ្លាប់ស្លៀកពាក់ក្នុងពេលដែលគាត់នៅរស់។ • ការសឡាតលើសព (ជេណាហ្សាហ៍) (ត្រូវធ្វើតាក់ប៊ីរលើសព) ពោលគឺលើសពដែលគេកំពុងធ្វើការសឡាតឱ្យ (ចំនួនបួនតាក់ប៊ីរ) ដោយក្នុងនោះរាប់បញ្ចូលទាំងតាក់ប៊ីរុលអ៊ិហ្រាំផងដែរ។ ប្រសិនបើគេធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំ វាមិនធ្វើឱ្យការសឡាតនោះខូចឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំ នោះអ្នកតាមមិនត្រូវធ្វើតាមគាត់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញត្រូវផ្តល់ស៊ើរឡាម ឬរង់ចាំឱ្យគាត់ផ្តល់ស៊ើរឡាមជាមួយគ្នា ដែលវិធីនេះប្រសើរជាង។ (ត្រូវអាន) អ្នកសឡាត (ស៊ូរ៉ាត់ អាល់ហ្វាតិហះ បន្ទាប់ពី) តាក់ប៊ីរ (ទីមួយ) ហើយក៏អនុញ្ញាតឱ្យអានវានៅក្រោយតាក់ប៊ីរផ្សេងទៀតដែរ។ (ត្រូវសឡាតលើព្យាការី ﷺ បន្ទាប់ពី) តាក់ប៊ីរ (ទីពីរ)។ កម្រិតអប្បបរមានៃការសឡាតលើព្យាការី ﷺ គឺ៖ «អល់ឡូហុមម៉ា សឡិ អាឡា មូហាំម៉ាដ»។ (ត្រូវធ្វើដូអាឱ្យសពបន្ទាប់ពីតាក់ប៊ីរទីបី ដោយពោលថា)៖ កម្រិតអប្បបរមានៃការធ្វើដូអាឱ្យសពគឺ៖ «អល់ឡូហុមម៉ា ងហ្វិរ លះហ៊ូ» (ឱអល់ឡោះ សូមទ្រង់អភ័យទោសដល់គាត់)។ ចំណែកដូអាដែលពេញលេញបំផុត គឺដូចដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងនៅក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះនៃសៀវភៅនេះថា៖ «អល់ឡូហុមម៉ា អ៊ិន្នះ ហាហ្សា អាប់ឌូកា វ៉ាប្នូ អាប់ដៃកា ខូរ៉ូចា មិង រ៉ូហ៊ី ទុនយ៉ា វ៉ាសាអាតិហះ, វ៉ាម៉ាហ៍ប៊ូបានហ៊ូ វ៉ាហ៍អីប៊ីអាអ៊ូហ៊ូ ហ្វីហះ អ៊ីឡា ហ្ស៊ុលម៉ាទិល កុប រិ វ៉ាម៉ា ហូវ៉ា ឡាក៊ីហ៊ី, កាណា យ៉ាសហ៍ហ្ហាដុ អាន់ឡា អ៊ីឡាហះ អ៊ីលឡា អាន់តា វ៉ះដះកា, ឡា សារីកា លះកា, វ៉ាអាន់ណា មូហាំម៉ាដាន់ អាប់ឌូកា វ៉ារ៉សូលូកា, វ៉ាអាន់តា អាក់ឡាមុ ប៊ីហ៊ី មីន្នះ; អល់ឡូហុមម៉ា អ៊ិន្នះហ៊ូ ណាហ្សាលះ ប៊ីកា វ៉ាអាន់តា ខៃរ៉ូ ម៉ាន់ហ្សូលីន ប៊ីហ៊ី, វ៉ាអ័ស្បាហះ ហ្វាក៊ីរ៉ាន់ អ៊ីឡា រ៉ះមាតិកា, វ៉ាអាន់តា ហ្ហានីយ្យុន អាន់ អះហ្សាប៊ីហ៊ី, វ៉ាក៉ដ៍ ជិអ្នះកា រ៉ូហ្គីប៊ីន អ៊ីឡៃកា ស៊ូហ្វះអាអះ លះហ៊ូ; អល់ឡូហុមម៉ា អ៊ិន កាណា មូហ៍ស៊ីណាន់ ហ្វាហ្ស៊ីដ ហ្វី អ៊ីហ៍សានីហ៊ី, វ៉ាអ៊ិន កាណា មូស៊ីអាន់ ហ្វាតាហ្សាវ៉ាហ្ស៍ អាន់ហ៊ី, វ៉ាល៉ក់គីហ៊ី ប៊ីរ៉ះមាតិកា រីដូកា, វ៉ាក៊ីហ៊ី ហ្វិត្នាតាល់ កុប រិ វ៉ាអះហ្សាបាហះ, វ៉ាហ្វសាះ លះហ៊ូ ហ្វី កុប រិហ៊ី, វ៉ាហ្សាហ្វី អ៊ីល អារដ៍ អាន់ ជ៉ាន់ប៊ីហ៊ី»។

(អ្នកដែលដឹកនាំសឡាត) នឹងបន្តរហូតដល់ចប់ (ដោយសុំមេត្តាធម៌ដល់អ្នកដែលសក្ដិសមនឹងទទួលបានមេត្តាធម៌)។ នៅតាក់ប៊ីរទីបួន ត្រូវអានថា៖ «អល់ឡោះហុមមៈ លា តាក់ហ្រ៊ីមនា អជ្រៈហ៊ូ, វ៉ាឡា តាក់ហ្វិតនា បាច់ដៈហ៊ូ, វ៉ាក់ហ្វិរ លីនា វ៉ាលៈហ៊ូ» (ឱអល់ឡោះ សូមកុំឱ្យពួកយើងខកខាននឹងផលបុណ្យរបស់គាត់ឡើយ ហើយសូមកុំឱ្យពួកយើងជួបនឹងសេចក្តីល្បួងក្រោយពីគាត់ទៅ ហើយសូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់ពួកយើង និងដល់គាត់ផង)។ បន្ទាប់មកត្រូវធ្វើសឡាមក្រោយតាក់ប៊ីរទីបួន។ • ការបញ្ចុះសព (ត្រូវបញ្ចុះសព) នៅក្នុងផ្នូរប្រភេទឡះដ៍ (Lahd) ដោយឱ្យសពបែរមុខទៅរកទិសគីប្លះ។ ឡះដ៍ (Lahd) គឺជាការជីកនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃចំហៀងផ្នូរខាងទិសគីប្លះ ឱ្យមានទំហំល្មមដាក់សពបាន និងគ្របបាំងសព។ ការបញ្ចុះសពក្នុងឡះដ៍គឺប្រសើរជាងការបញ្ចុះក្នុងប្រភេទស៊ិក (Shaqq) ប្រសិនបើដីនៅទីនោះរឹងមាំ។ ចំណែកស៊ិក (Shaqq) គឺការជីកនៅចំកណ្តាលផ្នូរដូចជាប្រឡាយ រួចសាងសង់ជញ្ជាំងទាំងសងខាង ហើយដាក់សពនៅចន្លោះនោះ រួចគ្របពីលើដោយឥដ្ឋ ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា ហើយដាក់សពនៅផ្នែកខាងចុងនៃផ្នូរ។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះ បន្ទាប់ពីឃ្លាថា «បែរមុខទៅរកទិសគីប្លះ» មានបន្ថែមឃ្លាថា៖ (ត្រូវដាក់សពចូលទៅក្នុងផ្នូរដោយយកផ្នែកក្បាលចូលមុន) ដោយថ្នមៗ មិនមែនដោយកម្លាំងខ្លាំងក្លាឡើយ (ហើយអ្នកដែលដាក់សពចូលក្នុងឡះដ៍ត្រូវនិយាយថា៖ «ប៊ីសមិលឡាហិ វ៉ាអាឡា មិល្ល៉ាតិ រ៉សូលិលឡាហិ សឡលឡាហុ អាលៃហិ វ៉ាសល្លាម» (ដោយព្រះនាមអល់ឡោះ និងនៅលើមាគ៌ារបស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខសាន្តដល់លោក)។

(សព) ត្រូវដាក់ឱ្យដេកក្នុងផ្នូរ បន្ទាប់ពីជីកផ្នូរឱ្យមានជម្រៅស្មើនឹងកម្ពស់មនុស្សឈរលើកដៃផុត។ ការដាក់សពត្រូវឱ្យបែរមុខទៅរកទិសគីប្លះ ដោយផ្អៀងទៅខាងស្តាំ។ ប្រសិនបើកប់ដោយបែរខ្នងដាក់ទិសគីប្លះ ឬដាក់ឱ្យដេកផ្ងារ នោះត្រូវជីកកកាយឡើងវិញ ដើម្បីបង្វែរមុខទៅរកទិសគីប្លះ ប្រសិនបើសពមិនទាន់រលួយ។ (ផ្នូរត្រូវធ្វើឱ្យរាបស្មើ) មិនត្រូវធ្វើឱ្យប៉ោងដូចខ្នងអូដ្ឋឡើយ (មិនត្រូវសាងសង់សំណង់ពីលើផ្នូរ និងមិនត្រូវបូកបាយអ) ពោលគឺការបូកបាយអដោយប្រើកំបោរ (ហ្ស៊ីស) គឺជាទង្វើដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ • ការយំសោកចំពោះអ្នកស្លាប់ និងការរំលែកទុក្ខដល់ក្រុមគ្រួសារសព (មិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការយំសោកចំពោះអ្នកស្លាប់) ពោលគឺអនុញ្ញាតឱ្យយំបានទាំងមុនពេលស្លាប់ និងក្រោយពេលស្លាប់ ប៉ុន្តែការមិនយំគឺប្រសើរជាង។ ការយំសោកនោះត្រូវតែ (មិនមានការស្រែកយំគគ្រឹកគគ្រេង) ពោលគឺមិនត្រូវស្រែកហៅឈ្មោះអ្នកស្លាប់ដោយអន្លង់អន្លោច (មិនត្រូវហែកសម្លៀកបំពាក់) - នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះប្រើពាក្យ «ហ្សៃប៍» (កអាវ) ជំនួសពាក្យ «សម្លៀកបំពាក់»។ (ត្រូវរំលែកទុក្ខដល់ក្រុមគ្រួសារសព) ពោលគឺសាច់ញាតិរបស់អ្នកស្លាប់ ទាំងក្មេងទាំងចាស់ ទាំងប្រុសទាំងស្រី លើកលែងតែស្ត្រីវ័យក្មេង ដែលមិនត្រូវឱ្យបុរសណាទៅរំលែកទុក្ខក្រៅពីសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធ (ម៉ាហ៍រ៉ម) របស់នាងឡើយ។ ការរំលែកទុក្ខគឺជាស៊ូណាន់ ទាំងមុនពេលកប់ និងក្រោយពេលកប់ (រហូតដល់រយៈពេលបីថ្ងៃ) បន្ទាប់ពី (ការកប់សព) ប្រសិនបើអ្នករំលែកទុក្ខ និងម្ចាស់ទុក្ខស្ថិតនៅទីនោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេអវត្តមាន នោះរយៈពេលនៃការរំលែកទុក្ខអាចអូសបន្លាយរហូតដល់ពួកគេបានជួបគ្នា។ ការរំលែកទុក្ខតាមភាសាវិទ្យាមានន័យថា ការលួងលោមចិត្តអ្នកដែលជួបទុក្ខព្រួយចំពោះការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ ចំណែកតាមគោលការណ៍សាសនា គឺការដាស់តឿនឱ្យមានការអត់ធ្មត់ និងជំរុញឱ្យមានការតស៊ូដោយសន្យាថានឹងទទួលបានផលបុណ្យ ការបួងសួងសុំការអភ័យទោសឱ្យអ្នកស្លាប់ និងបួងសួងឱ្យអ្នកដែលជួបទុក្ខទទួលបានការជំនួសមកវិញនូវអ្វីដែលល្អប្រសើរ។ (មិនត្រូវកប់មនុស្សពីរនាក់ក្នុងផ្នូរតែមួយ) លើកលែងតែមានភាពចាំបាច់ ដូចជាករណីដីតូចចង្អៀត ឬមានអ្នកស្លាប់ច្រើនពេកជាដើម។

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃហ្សាកាត់

អ្វីដែលត្រូវកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ (ទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបង់ហ្សាកាត់)៖ ១. មាស និងប្រាក់។ ២. ទ្រព្យសម្បត្តិពាណិជ្ជកម្ម។ ៣. បសុសត្វ (អូដ្ឋ គោ និងពពែ/ចៀម)។ ៤. ផលដំណាំ និងផ្លែឈើ (ដែលត្រូវកម្រិតកំណត់)។ ៥. រ៉ែ និងកំណប់ដែលរកឃើញក្នុងដី។

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការបង់ហ្សាកាត់ ហ្សាកាត់ (Zakat) តាមភាសាមានន័យថា ការកើនឡើង ឬការលូតលាស់។ ចំណែកតាមគោលការណ៍សាសនា គឺសំដៅលើទ្រព្យសម្បត្តិជាក់លាក់មួយ ដែលត្រូវដកចេញពីទ្រព្យសម្បត្តិជាក់លាក់មួយ តាមរបៀបជាក់លាក់មួយ ដើម្បីយកទៅប្រគល់ជូនក្រុមមនុស្សជាក់លាក់មួយ។ • ប្រភេទទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបង់ហ្សាកាត់ ហ្សាកាត់គឺចាំបាច់ត្រូវបង់លើទ្រព្យសម្បត្តិចំនួនប្រាំប្រភេទ រួមមាន៖ ១. សត្វពាហនៈ (ទោះបីជាការប្រើពាក្យថា "អាន់-នីអាំ" (An-Na'am) គឺប្រសើរជាង ព្រោះវាមានន័យជាក់លាក់ជាងពាក្យថា សត្វពាហនៈ ក៏ប៉ុន្តែក្នុងបរិបទនេះ យើងប្រើពាក្យដែលទូលំទូលាយជាង)។ ២. ប្រាក់ និងមាស (សំដៅលើមាស និងប្រាក់សុទ្ធ)។ ៣. ដំណាំកសិកម្ម (សំដៅលើប្រភេទអាហារដែលជាអាហារមូលដ្ឋាន)។ ៤. ផ្លែឈើ។ ៥. ទំនិញសម្រាប់ធ្វើពាណិជ្ជកម្ម។ (រាល់ចំណុចទាំងប្រាំនេះ នឹងត្រូវពន្យល់លម្អិតនៅផ្នែកខាងមុខ)។ • ហ្សាកាត់លើសត្វពាហនៈ ចំពោះសត្វពាហនៈ គឺចាំបាច់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើសត្វបីប្រភេទប៉ុណ្ណោះគឺ៖ អូដ្ឋ, គោ និងពពែ ឬចៀម។ ដូច្នេះ មិនចាំបាច់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើសេះ, ទាសករ ឬសត្វដែលកាត់ពូជខុសគ្នា (ដូចជាការកាត់ពូជរវាងចៀម និងសត្វឈ្លូសជាដើម)។

លក្ខខណ្ឌនៃការតម្រូវឱ្យបង់ហ្សាកាត់លើសត្វចិញ្ចឹម៖ ១. ការកាន់កាប់កម្មសិទ្ធិពេញលេញ៖ សត្វទាំងនោះត្រូវតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់ដោយស្របច្បាប់។ ២. ការឈានដល់កម្រិតកំណត់ (នីសាប)៖ សត្វចិញ្ចឹមត្រូវតែមានចំនួនដល់កម្រិតកំណត់ដែលសាសនាបានកំណត់ទុក។ ៣. ការឆ្លងផុតរយៈពេលមួយឆ្នាំ (ហاول)៖ សត្វទាំងនោះត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់ពេញមួយឆ្នាំតាមប្រតិទិនហ៊ីជ្រី។ ៤. ការចិញ្ចឹមដោយការលែងឱ្យស៊ីស្មៅនៅតាមវាលស្មៅធម្មជាតិ៖ សត្វទាំងនោះត្រូវតែជាប្រភេទសត្វដែលស៊ីស្មៅតាមវាលធម្មជាតិភាគច្រើននៃឆ្នាំ (មិនមែនជាសត្វដែលម្ចាស់ត្រូវចំណាយលុយទិញចំណីឱ្យស៊ីពេញមួយឆ្នាំនោះទេ)។ ៥. សត្វនោះមិនមែនជាសត្វសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជាកម្លាំងពលកម្ម៖ សត្វទាំងនោះមិនមែនជាសត្វដែលប្រើសម្រាប់ភ្ជួររាស់ដី ឬដឹកជញ្ជូនទំនិញឡើយ។

ហ្សាកាត់មាស និងប្រាក់

លក្ខខណ្ឌនៃការកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើសត្វចិញ្ចឹម (លក្ខខណ្ឌនៃការកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់មានប្រាំមួយចំណុច)៖ ១. ឥស្លាម៖ មិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ចំពោះអ្នកដែលមិនមែនជាមូស្លីមពីកំណើតឡើយ។ ចំពោះអ្នកដែលចេញពីសាសនា (មូរតាត) យោបល់ដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេត្រូវផ្អាកទុកសិន ប្រសិនបើគេវិលត្រឡប់មកកាន់សាសនាឥស្លាមវិញ នោះគេត្រូវបង់ហ្សាកាត់ ប៉ុន្តែបើមិនដូច្នោះទេ គឺមិនចាំបាច់ឡើយ។ ២. សេរីភាព (មិនមែនជាទាសករ)៖ មិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ចំពោះទាសករឡើយ។ ចំពោះអ្នកដែលជាទាសករពាក់កណ្តាល (មានសេរីភាពខ្លះ) គឺត្រូវមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើទ្រព្យសម្បត្តិដែលគេជាម្ចាស់ក្នុងចំណែកដែលគេមានសេរីភាព។ ៣. កម្មសិទ្ធិពេញលេញ៖ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិពេញលេញ គឺមិនមានហ្សាកាត់ឡើយ ដូចជាទំនិញដែលទិញហើយតែមិនទាន់បានទទួលយក (ការកាន់កាប់) គឺមិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ឡើយ យោងតាមទស្សនៈចាស់របស់អ្នកនិពន្ធ ប៉ុន្តែយោងតាមទស្សនៈថ្មីគឺមានកាតព្វកិច្ច។ ៤. នីសាប (ចំនួនកំណត់អប្បបរមា)។ ៥. ហាវល៍ (ការគ្រប់គ្រងគ្រប់មួយឆ្នាំ)៖ ប្រសិនបើខ្វះលក្ខខណ្ឌណាមួយក្នុងចំណោមពីរនេះ គឺមិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ឡើយ។ ៦. អាស៊ូម (ការលែងឱ្យស៊ីស្មៅដោយធម្មជាតិ)៖ គឺការឱ្យសត្វស៊ីស្មៅនៅតាមវាលស្មៅធម្មជាតិ។ ប្រសិនបើម្ចាស់ត្រូវចំណាយចំណីឱ្យសត្វស៊ីភាគច្រើននៃរយៈពេលមួយឆ្នាំ នោះមិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើម្ចាស់ចំណាយចំណីឱ្យសត្វស៊ីត្រឹមពាក់កណ្តាលឆ្នាំ ឬតិចជាងនេះ ដែលសត្វអាចរស់បានដោយមិនមានផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរ នោះត្រូវមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ បើមិនដូច្នោះទេ គឺមិនមានឡើយ។ ហ្សាកាត់លើមាស និងប្រាក់ (ចំពោះរូបិយវត្ថុមានពីរប្រភេទគឺ៖ មាស និងប្រាក់) មិនថាវាត្រូវបានកែច្នៃជារូបិយប័ណ្ណ ឬមិនទាន់កែច្នៃក៏ដោយ ហើយចំនួននីសាបរបស់វា នឹងត្រូវបកស្រាយនៅពេលក្រោយ។ លក្ខខណ្ឌនៃការកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើមាស និងប្រាក់ (លក្ខខណ្ឌនៃការកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើរូបិយវត្ថុទាំងនេះ មានប្រាំចំណុច)៖

(ឥស្លាម, សេរីភាព, កម្មសិទ្ធិពេញលេញ, នីសាប (កម្រិតកំណត់), និងហាវល (ការគ្រប់គ្រងបានមួយឆ្នាំ)។ ហើយការបកស្រាយអំពីចំណុចទាំងនេះនឹងត្រូវលើកឡើងនៅពេលក្រោយ)។ • ហ្សាកាត់លើដំណាំ និងផលផ្លែឈើ (ចំណែកឯដំណាំវិញ) អ្នកនិពន្ធមានបំណងសំដៅលើអ្វីដែលជាអាហារចម្បងដូចជា ស្រូវសាលី, ស្រូវបាឡេ, សណ្តែកកួរ និងស្រូវអង្ករ។ ក៏ដូចជាអ្វីដែលគេជ្រើសរើសយកមកធ្វើជាអាហារចម្បងដូចជា ពោត និងសណ្តែក chickpeas។ (ការកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើដំណាំទាំងនេះគឺត្រូវមានលក្ខខណ្ឌបីប្រការ៖ ត្រូវតែជាអ្វីដែលមនុស្សដាំដុះ) មានន័យថាជាអ្វីដែលមនុស្សបង្កបង្កើនផល។ ប្រសិនបើវាដុះដោយខ្លួនឯងដោយសារទឹកហូរ ឬខ្យល់បក់មកនោះ គឺមិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ឡើយ។ (និងត្រូវតែជាអាហារដែលគេអាចទុកដាក់បាន)។ ការបកស្រាយអំពីអាហារចម្បងត្រូវបានលើកឡើងរួចហើយកាលពីពេលថ្មីៗនេះ។ ហើយអ្វីដែលមិនមែនជាអាហារចម្បង ដូចជាគ្រឿងទេស (ឧទាហរណ៍៖ គ្រាប់ជីរ) គឺមិនស្ថិតក្នុងកាតព្វកិច្ចនេះទេ។ (និងត្រូវតែគ្រប់កម្រិតនីសាប ដែលមានចំនួនប្រាំអូសក់ (Wasq) ដោយមិនគិតសំបករបស់វា)។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះបានសរសេរថា «និងត្រូវតែមានចំនួនប្រាំអូសក់» ដោយមិនបានដាក់ពាក្យថា នីសាប។ (ចំណែកឯផលផ្លែឈើវិញ គឺមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើរបស់ពីរយ៉ាង៖ ផលល្មើ និងផលទំពាំងបាយជូរ)។ អ្វីដែលសំដៅលើផលផ្លែឈើទាំងពីរនេះគឺ ល្មើក្រៀម និងទំពាំងបាយជូរក្រៀម ( raisins)។

លក្ខខណ្ឌដែលតម្រូវឱ្យមានកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់លើផលដំណាំ និងផ្លែឈើ៖

លក្ខខណ្ឌនៃកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើផលដំណាំ និងផ្លែឈើ (លក្ខខណ្ឌនៃកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើផលដំណាំ និងផ្លែឈើ មានបួនប្រការ)៖ គឺការកាន់សាសនាឥស្លាម, ការមានសេរីភាព (មិនមែនជាទាសករ), ការមានកម្មសិទ្ធិពេញលេញ, និងការគ្រប់ចំនួនកំណត់ (នីសាប)។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើខ្វះលក្ខខណ្ឌណាមួយក្នុងចំណោមនេះ នោះកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់មិនត្រូវបានតម្រូវឡើយ។ ហ្សាកាត់លើទំនិញពាណិជ្ជកម្ម (ចំណែកឯទំនិញពាណិជ្ជកម្មវិញ គឺត្រូវមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់តាមលក្ខខណ្ឌដែលបានរៀបរាប់) កន្លងមក (សម្រាប់រូបិយប័ណ្ណ)។ ពាណិជ្ជកម្ម គឺការចរាចរទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងគោលបំណងដើម្បីទទួលបានប្រាក់ចំណេញ។

ជំពូក៖ កម្រិតកំណត់នៃហ្សាកាត់សត្វអូដ្ឋ (និសាប) (ជំពូកនេះ) កម្រិតកំណត់ដំបូងនៃហ្សាកាត់សត្វអូដ្ឋគឺចំនួនប្រាំក្បាល ហើយត្រូវបង់ហ្សាកាត់ដោយសត្វចៀមមួយក្បាល។ សត្វចៀមនោះត្រូវតែជាប្រភេទ «ជ៉ាត់អាហ៍» (Jad'ah) ដែលមានអាយុមួយឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីពីរ ឬជាសត្វពពែប្រភេទ «សានីយ៉ាហ៍» (Thaniyah) ដែលមានអាយុពីរឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីបី។ ចំណែកឯការកំណត់ចំនួនបន្តបន្ទាប់មានដូចជា៖ - ចំនួនដប់ក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វចៀមពីរ។ - ចំនួនដប់ប្រាំក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វចៀមបី។ - ចំនួនម្ភៃក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វចៀមបួន។ - ចំនួនម្ភៃប្រាំក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលប្រភេទ «ប៊ីនតុល មូខូដ» (Bint Makhad)។ - ចំនួនសាមសិបប្រាំមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលប្រភេទ «ប៊ីនតុល ល្បូន» (Bint Labun)។ - ចំនួនសែសិបប្រាំមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលប្រភេទ «ហ៊ីកកោះ» (Hiqqah)។ - ចំនួនហុកសិបមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលប្រភេទ «ជ៉ាត់អាហ៍» (Jad'ah)។ - ចំនួនចិតសិបប្រាំមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីពីរក្បាលប្រភេទ «ប៊ីនតុល ល្បូន» (Bint Labun)។ - ចំនួនកៅសិបមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីពីរក្បាលប្រភេទ «ហ៊ីកកោះ» (Hiqqah)។ - ចំនួនមួយរយម្ភៃមួយក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វអូដ្ឋញីបីក្បាលប្រភេទ «ប៊ីនតុល ល្បូន» (Bint Labun)។ រហូតដល់ចំនួនបន្តបន្ទាប់ទៀតគឺមានភាពច្បាស់លាស់មិនចាំបាច់ត្រូវពន្យល់បន្ថែមឡើយ។ និយមន័យនៃអាយុសត្វ៖ - «ប៊ីនតុល មូខូដ» (Bint Makhad)៖ មានអាយុមួយឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីពីរ។ - «ប៊ីនតុល ល្បូន» (Bint Labun)៖ មានអាយុពីរឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីបី។ - «ហ៊ីកកោះ» (Hiqqah)៖ មានអាយុបីឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីបួន។ - «ជ៉ាត់អាហ៍» (Jad'ah)៖ មានអាយុបួនឆ្នាំពេញ និងឈានចូលឆ្នាំទីប្រាំ។ ចំណែកឯប្រសាសន៍របស់លោក (អ្នកនិពន្ធ) ដែលថា៖ «បន្ទាប់មកក្នុងរាល់...» មានន័យថា បន្ទាប់ពីចំនួនលើសពីមួយរយម្ភៃមួយក្បាល។

និងម្ភៃ បូកនឹងដប់ទៀត បន្ទាប់ពីបូកនឹងប្រាំបួន ហើយសរុបទាំងអស់គឺមួយរយសែសិប។ ការគណនានេះគឺត្រឹមត្រូវ ដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ដែលថា៖ ក្នុងរាល់សែសិបក្បាល ត្រូវចេញ «ប៊ីនតុលឡាបូន» (កូនអូដ្ឋញីអាយុចូលឆ្នាំទីបី) មួយក្បាល និងក្នុងរាល់ហាសិបក្បាល ត្រូវចេញ «ហ៊ីកកោះ» (កូនអូដ្ឋញីអាយុចូលឆ្នាំទីបួន) មួយក្បាល។ ដូច្នេះ ក្នុងចំនួនមួយរយសែសិបក្បាល ត្រូវចេញ «ហ៊ីកកោះ» ពីរ និង «ប៊ីនតុលឡាបូន» មួយ។ ចំណែកក្នុងចំនួនមួយរយហាសិបក្បាល ត្រូវចេញ «ហ៊ីកកោះ» បី ហើយការគណនាបន្តបន្ទាប់ក៏មានលក្ខណៈបែបនេះដែរ។ • នីសាប (កម្រិតកំណត់) នៃគោ (ជំពូក)៖ (នីសាបដំបូងនៃគោគឺសាមសិបក្បាល ហើយ) ត្រូវកាតព្វកិច្ច (ក្នុងនោះ) - នៅក្នុងសាខ្លះសរសេរថា «ហ្វ៊ីហ៊ី» សំដៅលើនីសាប - គឺត្រូវចេញ «តាប៊ីអ៊ុន» (កូនគោអាយុមួយឆ្នាំពេញ និងចូលឆ្នាំទីពីរ)។ វាត្រូវបានគេហៅឈ្មោះបែបនេះ ព្រោះវាដើរតាមមេរបស់វានៅក្នុងវាលស្មៅ។ ប្រសិនបើម្ចាស់គោចេញ «តាប៊ីអះ» (កូនគោញីអាយុមួយឆ្នាំ) គឺចាត់ទុកថាប្រើការបានដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ (ហើយ) ត្រូវកាតព្វកិច្ច (ក្នុងចំនួនសែសិបក្បាល គឺត្រូវចេញ «មុស៊ីន្នះ») ដែលមានអាយុពីរឆ្នាំពេញ និងចូលឆ្នាំទីបី។ វាត្រូវបានគេហៅឈ្មោះបែបនេះ ព្រោះធ្មេញរបស់វាដុះពេញលេញ។ ប្រសិនបើម្ចាស់គោចេញ «តាប៊ីអានី» (កូនគោអាយុមួយឆ្នាំពីរ) សម្រាប់ចំនួនសែសិបក្បាល គឺចាត់ទុកថាប្រើការបានតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ (ហើយចូរអ្នកប្រៀបធៀបតាមគោលការណ៍នេះជានិច្ច)។ ចំពោះចំនួនមួយរយម្ភៃក្បាល គឺត្រូវចេញ «មុស៊ីន្នះ» បីក្បាល ឬ «តាប៊ីអះ» បួនក្បាល។

ចំនួនកំណត់ (នីសាប) នៃសត្វពពែ ឬចៀម៖ ចំនួនកំណត់ដែលតម្រូវឱ្យមានការកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ (Zakat) សម្រាប់សត្វពពែ ឬចៀម គឺចាប់ពី ៤០ ក្បាលឡើងទៅ។ លម្អិតអំពីចំនួនដែលត្រូវបង់៖ ១. ចាប់ពី ៤០ ដល់ ១២០ ក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វពពែ ឬចៀមចំនួន ១ ក្បាល។ ២. ចាប់ពី ១២១ ដល់ ២០០ ក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វពពែ ឬចៀមចំនួន ២ ក្បាល។ ៣. ចាប់ពី ២០១ ដល់ ៣០០ ក្បាល៖ ត្រូវបង់សត្វពពែ ឬចៀមចំនួន ៣ ក្បាល។ ៤. ចាប់ពី ៣០១ ក្បាលឡើងទៅ៖ ត្រូវបង់សត្វពពែ ឬចៀម ១ ក្បាល សម្រាប់រាល់ចំនួន ១០០ ក្បាលបន្ថែម។

កម្រិតកំណត់ (នីសាប) នៃសត្វពពែ និងចៀម (ជំពូក) កម្រិតកំណត់ដំបូងនៃសត្វពពែ និងចៀមគឺចំនួនសែសិបក្បាល ហើយត្រូវកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ដោយសត្វចៀមមួយក្បាលដែលមានអាយុគ្រប់មួយឆ្នាំ (ជ័ហ្សអះ) ឬសត្វពពែមួយក្បាលដែលមានអាយុគ្រប់ពីរឆ្នាំ (សានីយ៉ះ)។ ការពន្យល់អំពីអាយុរបស់សត្វទាំងពីរនេះត្រូវបានលើកឡើងរួចមកហើយ។ ចំណែកឯប្រសាសន៍របស់លោក (អ្នកនិពន្ធ) ដែលថា៖ «នៅពេលមានចំនួនមួយរយម្ភៃមួយក្បាល ត្រូវបង់សត្វពីរ។ នៅពេលមានចំនួនពីររយមួយក្បាល ត្រូវបង់សត្វបី។ នៅពេលមានចំនួនបួនរយ ត្រូវបង់សត្វបួន។ បន្ទាប់មក ក្នុងរាល់មួយរយក្បាលបន្ថែម ត្រូវបង់សត្វមួយក្បាលទៀត» រហូតដល់ចប់ គឺមានន័យច្បាស់លាស់ស្រាប់មិនចាំបាច់ត្រូវពន្យល់បន្ថែមឡើយ។ ហ្សាកាត់លើទ្រព្យសម្បត្តិរួម (ជំពូក) ដៃគូម្ចាស់ទ្រព្យពីរនាក់ដែលរួមគ្នា (ខុលីថាន) ត្រូវបង់ហ្សាកាត់ដូចទៅនឹងបុគ្គលម្នាក់ដែរ។ ការរួមគ្នា (ខុលដ៏ហ៍) អាចផ្តល់ផលចំណេញដល់ដៃគូទាំងពីរក្នុងន័យកាត់បន្ថយ (កាតព្វកិច្ច) ដូចជាករណីដែលពួកគេមានសត្វចៀមចំនួនប៉ែតសិបក្បាលស្មើគ្នា នោះពួកគេត្រូវបង់ត្រឹមតែមួយក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ វាក៏អាចផ្តល់ផលក្នុងន័យបង្កើន (កាតព្វកិច្ច) ដូចជាករណីដែលពួកគេមានសត្វចៀមចំនួនសែសិបក្បាលស្មើគ្នា នោះពួកគេត្រូវបង់មួយក្បាល។ វាក៏អាចផ្តល់ផលក្នុងន័យកាត់បន្ថយសម្រាប់ម្នាក់ និងបង្កើនសម្រាប់ម្នាក់ទៀត ដូចជាករណីដែលពួកគេមានសត្វចំនួនហុកសិបក្បាល ដោយម្នាក់មានចំណែកមួយភាគបី និងម្នាក់ទៀតមានពីរភាគបី។ ហើយវាក៏អាចមិនផ្តល់ផលទាំងការកាត់បន្ថយ ឬការបង្កើនអ្វីឡើយ ដូចជាករណីដែលពួកគេមានសត្វចំនួនពីររយក្បាលស្មើគ្នា។ ការដែលពួកគេត្រូវបង់ហ្សាកាត់ដូចបុគ្គលម្នាក់នោះ គឺត្រូវមានលក្ខខណ្ឌចំនួនប្រាំពីរ៖ (ទីមួយ) កន្លែងឃ្វាលសត្វនៅពេលយប់ (មូ រ៉ាហ៍) ត្រូវតែមួយ។ (ទីពីរ) កន្លែងឃ្វាលសត្វនៅពេលថ្ងៃ (ម៉ាសរ៉ាហ៍) ត្រូវតែមួយ។ (ទីបី) កន្លែងស៊ីស្មៅ (ម៉ារ៉អះ) ត្រូវតែមួយ។ (ទីបួន) អ្នកឃ្វាលសត្វត្រូវតែម្នាក់។ (ទីប្រាំ) សត្វឈ្មោលសម្រាប់បង្កាត់ពូជត្រូវតែមួយ ពោលគឺប្រសិនបើសត្វទាំងនោះជាប្រភេទតែមួយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាខុសប្រភេទគ្នា ដូចជាចៀម និងពពែ នោះអនុញ្ញាតឱ្យម្នាក់ៗមានសត្វឈ្មោលសម្រាប់បង្កាត់ពូជរៀងៗខ្លួនបាន។ (ទីប្រាំមួយ) កន្លែងផឹកទឹក (ម៉ាសរ៉ាប់) ដូចជាប្រភពទឹក ទន្លេ ឬកន្លែងផ្សេងទៀត ត្រូវតែមួយ។ (ទីប្រាំពីរ) អ្នករៀបចំទឹកដោះ (ហាលីប) ត្រូវតែម្នាក់ ដែលនេះគឺជាទស្សនៈមួយក្នុងចំណោមទស្សនៈទាំងពីរនៃបញ្ហានេះ។

ចំណែកដែលត្រឹមត្រូវជាងគេគឺ ការមិនរួមបញ្ចូលគ្នារវាង «អាល់-ហាលីប» (អ្នកដែលកំពុងរាំងទឹកដោះ) និង «អាល់-មិហ៍ឡាប» (ដោយអានថា មិ-ហ៍-ឡាប គឺការដាក់ស្រៈអ៊ីនៅក្រោមអក្សរ មីម) ដែលវាជាឈ្មោះរបស់ភាជន៍សម្រាប់រាំងទឹកដោះ។ ចំណែក «ម៉ូដូអ៊ុល-ហាល៉ាប» (ទីកន្លែងរាំងទឹកដោះ ដោយអានថា ហាល៉ាប គឺការដាក់ស្រៈអាលើអក្សរ ឡាម) គឺមានតែមួយ។ លោក អាន់-ណាវ៉ាវី បានរៀបរាប់ថា មានការអានដោយដាក់សូរសំឡេងស្ងាត់លើអក្សរ ឡាម (ហាលប៍) ដែលវាជាឈ្មោះរបស់ទឹកដោះ ហើយក៏អាចសំដៅទៅលើកិរិយាសព្ទផងដែរ។ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានលើកឡើងថា នេះគឺជាអត្ថន័យដែលចង់សំដៅដល់នៅត្រង់នេះ។ • កម្រិតកំណត់ (នីសាប) នៃមាស និងប្រាក់ (ជំពូក)៖ (កម្រិតកំណត់នៃមាសគឺ ២០ មីស្កាល់) ដោយកំណត់តាមទម្ងន់របស់ទីក្រុងម៉ាក្កាស់។ ១ មីស្កាល់ ស្មើនឹង ១ ដៀម និង ៣/៧ នៃ ១ ដៀម។ (នៅក្នុងនោះ) ពោលគឺនៅក្នុងកម្រិតកំណត់នៃមាសនេះ គឺត្រូវចេញ (មួយភាគបួននៃមួយភាគដប់ ពោលគឺស្មើនឹងកន្លះមីស្កាល់)។ ចំណែកអ្វីដែលលើសពី ២០ មីស្កាល់ គឺត្រូវចេញ (តាមសមាមាត្រនៃចំនួននោះ) ទោះបីជាចំនួនដែលលើសនោះមានតិចតួចក៏ដោយ។

(កម្រិតកំណត់នៃប្រាក់) ដែលមានន័យថា ប្រាក់សុទ្ធ គឺពីររយឌីរហាំ (Dirham) ហើយត្រូវកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ចំនួនមួយភាគបួននៃមួយភាគដប់ (២.៥%) គឺស្មើនឹងប្រាំឌីរហាំ។ ចំពោះចំនួនដែលលើសពីពីររយឌីរហាំ គឺត្រូវគណនាហ្សាកាត់តាមសមាមាត្រនោះ ទោះបីជាចំនួនលើសនោះមានតិចតួចក៏ដោយ។ ចំពោះមាស ឬប្រាក់ដែលមានលាយលោហធាតុផ្សេងទៀត គឺមិនទាន់ត្រូវកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ឡើយ រហូតទាល់តែចំនួនមាស ឬប្រាក់សុទ្ធដែលនៅក្នុងនោះគ្រប់កម្រិតកំណត់ (នីសាប)។ (គ្រឿងអលង្ការដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ គឺមិនតម្រូវឱ្យបង់ហ្សាកាត់ឡើយ)។ ចំណែកគ្រឿងអលង្ការដែលហាមឃាត់ ដូចជាកងដៃ ឬកងជើងសម្រាប់បុរស និងមនុស្សដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (Khuntha) គឺត្រូវកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់។ • កម្រិតកំណត់ (នីសាប) នៃកសិផល និងផ្លែឈើ (ជំពូក) (កម្រិតកំណត់នៃកសិផល និងផ្លែឈើ គឺចំនួនប្រាំអូសក់ - Wasq) ដែលពាក្យថា Wasq ជាប្រភពនៃពាក្យដែលមានន័យថា ការប្រមូលផ្តុំ ព្រោះវាជាឯកតារង្វាស់ដែលប្រមូលផ្តុំនូវរង្វាស់តូចៗ (Sa')។ (ចំនួនប្រាំអូសក់នេះ) គឺស្មើនឹងមួយពាន់ប្រាំមួយរយរ៉ត (Rat'l) តាមរង្វាស់របស់ជនជាតិអ៊ីរ៉ាក់ (ខ្លះហៅថា រង្វាស់បាកដាដ)។ ចំពោះចំនួនដែលលើសពីនេះ ក៏ត្រូវគណនាហ្សាកាត់តាមសមាមាត្រនោះដែរ។

យោងតាមការកំណត់របស់អ៊ីម៉ាំ អាន់-ណាវ៉ាវី (ន៉ាវ៉ាវី) រ៉ត (Rotl) នៃទីក្រុងបាកដាដ គឺស្មើនឹងមួយរយម្ភៃប្រាំបីឌីរហាំ និងបួនភាគប្រាំពីរនៃមួយឌីរហាំ។ ចំពោះដំណាំកសិកម្ម និងផលផ្លែឈើ៖ ប្រសិនបើវាត្រូវបានស្រោចស្រពដោយទឹកភ្លៀង ឬទឹកដែលហូរតាមធម្មជាតិ (ទឹកដែលហូរលើផ្ទៃដីដោយសារការទប់ទំនប់ទឹក) នោះកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់គឺមួយភាគដប់ (១/១០)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាត្រូវបានស្រោចស្រពដោយប្រើកង់រហាត់ (ឧបករណ៍ដែលប្រើសត្វអូស) ឬដោយការដងទឹកពីទន្លេ ឬអណ្តូងដោយប្រើសត្វ (ដូចជាអូដ្ឋ ឬគោ) នោះកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់គឺពាក់កណ្តាលនៃមួយភាគដប់ (១/២០)។ ចំពោះដំណាំដែលស្រោចស្រពដោយទឹកភ្លៀងផង និងដោយកង់រហាត់ផងក្នុងកម្រិតស្មើគ្នា នោះកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់គឺបីភាគបួននៃមួយភាគដប់ (៣/៤០)។ • ការវាយតម្លៃទំនិញសម្រាប់ធ្វើពាណិជ្ជកម្ម (ជំពូក)៖ ទំនិញសម្រាប់ធ្វើពាណិជ្ជកម្ម ត្រូវវាយតម្លៃនៅចុងឆ្នាំ (ហូល) ដោយផ្អែកលើតម្លៃដែលបានទិញវាមក ដោយមិនគិតថាដើមទុនដែលប្រើទិញទំនិញនោះគ្រប់កម្រិតកំណត់ (នីសាប) ឬមិនគ្រប់នោះទេ។ ប្រសិនបើតម្លៃនៃទំនិញនៅចុងឆ្នាំគ្រប់កម្រិតកំណត់ (នីសាប) នោះត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើវា បើមិនដូច្នោះទេគឺមិនចាំបាច់បង់ឡើយ។ ហើយត្រូវចេញហ្សាកាត់ពីតម្លៃទំនិញនោះ (បន្ទាប់ពីវាគ្រប់កម្រិតកំណត់) ចំនួនមួយភាគបួននៃមួយភាគដប់ (១/៤០)។

ហ្សាកាត់លើរ៉ែ និងកំណប់ទ្រព្យដែលរកឃើញក្នុងដី