ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

ការឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ពេលឃើញព្រះច័ន្ទចំណិតនិងការបួសតាមប្រទេសដ្បិតព្យាការី ﷺ នៅពេលដែលទ្រង់បានទតឃើញព្រះច័ន្ទចំណិត (ហ៊ីឡាល់) ក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាននិងខែផ្សេងៗទៀតទ្រង់តែងតែមានបន្ទូលបួងសួងថា៖ «អល់ឡាហុម្ម៉ាអាហ៊ីលឡាហូអាឡៃណាប៊ីលយ៉ុមនីវ៉ាល់អ៊ីម៉ានវ៉ាសសាឡាម៉ាទីវ៉ាល់អ៊ីស្លាមរ៉ាប់ពីវ៉ារ៉ាប់ពូកាល់ឡោះ» (ឱអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) សូមប្រទានឱ្យព្រះច័ន្ទនេះរះមកលើពួកយើងប្រកបដោយសិរីមង្គលជំនឿសន្តិភាពនិងអ៊ីស្លាមម្ចាស់របស់ខ្ញុំនិងម្ចាស់របស់អ្នកគឺអល់ឡោះ)។ ហើយនៅក្នុងរាយការណ៍មួយចំនួនទ្រង់ ﷺ តែងតែពោលថា៖ «អល់ឡាហូអាក់បារអល់ឡាហូអាក់បារអល់ឡាហុម្ម៉ាអាហ៊ីលឡាហូអាឡៃណាប៊ីលអាំនីវ៉ាល់អ៊ីម៉ានវ៉ាសសាឡាម៉ាទីវ៉ាល់អ៊ីស្លាមរ៉ាប់ពីវ៉ារ៉ាប់ពូកាល់ឡោះ»។ នេះជាការឌុអាដែលមានចែងក្នុងស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) នៅពេលមើលឃើញព្រះច័ន្ទចំណិតសម្រាប់រ៉ាម៉ាដាននិងខែផ្សេងទៀត។ ចំណែកការកំណត់ការឌុអាជាក់លាក់ផ្សេងទៀតសម្រាប់តែពេលចូលរ៉ាម៉ាដានគឺខ្ញុំមិនដឹងថាមានភស្តុតាងអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមូស្លីមបួងសួងសុំឱ្យអល់ឡោះ ﷻ ជួយសម្រួលដល់ការបួសនិងទទួលយកអំពើល្អរបស់ខ្លួននោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយដោយមិនចាំបាច់កំណត់ពាក្យជាក់លាក់ណាមួយឡើយគឺត្រូវបួងសួងសុំជំនួយពីអល់ឡោះនិងថ្លែងអំណរគុណដល់ទ្រង់ដែលបានឱ្យខ្លួនមានជីវិតទាន់ខែរ៉ាម៉ាដាន។ *** ការមើលឃើញព្រះច័ន្ទចំណិត (ហ៊ីឡាល់) សំណួរ៖ ប្រសិនបើថ្ងៃទីមួយនៃខែរ៉ាម៉ាដាននៅប្រទេសអារ៉ាប៊ីសាអូឌីតត្រូវនឹងថ្ងៃសៅរ៍ប៉ុន្តែនៅប្រទេសអាល់ហ្សេរីត្រូវនឹងថ្ងៃអាទិត្យចុះចំពោះអ្នកដែលរស់នៅអាល់ហ្សេរីប៉ុន្តែបានបួសតាមអារ៉ាប៊ីសាអូឌីតតើអនុញ្ញាតដែរឬទេហើយតើត្រូវចេញបួស (អ៊ីឌ) ជាមួយប្រទេសណា?

ការបួសតាមតំបន់និងការធ្វើដំណើរឆ្លងប្រទេសចម្លើយ៖ ព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរពួកអ្នកបួសដោយសារការមើលឃើញវា (ព្រះច័ន្ទចំណិត) ហើយចូរពួកអ្នកចេញបួសដោយសារការមើលឃើញវា»។ ព្យាការី ﷺ បានផ្សារភ្ជាប់កាតព្វកិច្ចនៃការបួសទៅនឹងការមើលឃើញព្រះច័ន្ទចំណិតហើយការណ៍នេះគឺខុសគ្នាទៅតាមតំបន់ដែលព្រះច័ន្ទរះតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ គ្មានការសង្ស័យឡើយថាទីតាំងព្រះច័ន្ទរះនៅអាល់ហ្សេរីគឺខុសពីទីតាំងនៅអារ៉ាប៊ីសាអូឌីតដូច្នេះមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវតែបួសជាមួយប្រជាជននៃតំបន់និងប្រទេសដែលខ្លួនកំពុងរស់នៅនៅពេលដែលពួកគេមើលឃើញព្រះច័ន្ទចំណិតហើយត្រូវចេញបួស (អ៊ីឌ) ជាមួយពួកគេ។ ដូច្នេះច្បាប់របស់អ្នកគឺដូចគ្នានឹងបណ្តាមូស្លីមដែលអ្នកកំពុងរស់នៅជាមួយក្នុងតំបន់នោះមិនថានៅអាល់ហ្សេរីឬប្រទេសផ្សេងទៀតឡើយគឺត្រូវបួសជាមួយពួកគេនិងចេញបួសជាមួយពួកគេ។ *** ការបួសនិងការធ្វើដំណើរពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយទៀតសំណួរ៖ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់បានធ្វើដំណើរទៅសិក្សានៅក្រៅប្រទេសហើយពេលវេលាខុសគ្នាពីប្រទេសកំណើតរបស់គាត់ដូចជាម៉ោងបួសវែងជាងឬខ្លីជាងតើភាពខុសគ្នានៃពេលវេលានេះជះឥទ្ធិពលដល់ការបួសរបស់គាត់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ អ្នកណាដែលបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសផ្សេងដែលមានម៉ោងខុសគ្នាពីប្រទេសកំណើតរបស់ខ្លួននោះច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់គាត់គឺត្រូវអនុវត្តតាមប្រទេសដែលគាត់បានធ្វើដំណើរទៅដល់នោះ។ គាត់ត្រូវបួសនិងចេញបួសស្របតាមប្រទេសនោះគឺចាប់ផ្តើមបួសនៅពេលហ្វាហ្សើររះនៅប្រទេសនោះនិងចេញបួសនៅពេលថ្ងៃលិចនៅប្រទេសនោះដោយមិនត្រូវគិតម៉ោងនៃប្រទេសកំណើតរបស់ខ្លួនឡើយពីព្រោះគាត់បានធ្វើដំណើរចេញមកហើយហើយទីកន្លែងនីមួយៗមានច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់វា។

ភាពចាំបាច់នៃចេតនាក្នុងការបួសនិងការហាមឃាត់ការបន្លឺសំឡេងសំណួរ៖ ជួនកាលខ្ញុំបួសដោយមិនបានតាំងចេតនា (នីយ៉ាត់) នៅពេលចាប់ផ្តើមបួសឡើយតើនីយ៉ាត់ជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់ក្នុងរាល់ថ្ងៃនៃការបួសឬតើគ្រប់គ្រាន់តែនៅដើមខែ? ចម្លើយ៖ ការបួសនិងរាល់អំពើល្អទាំងអស់ត្រូវតែមាននីយ៉ាត់ (ចេតនា) ដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់រាល់សកម្មភាពទាំងឡាយគឺអាស្រ័យលើចេតនាហើយមនុស្សគ្រប់រូបនឹងទទួលបានតាមអ្វីដែលខ្លួនបានតាំងចេតនា» និងក្នុងរាយការណ៍មួយទៀត៖ «គ្មានអំពើណាមួយត្រឹមត្រូវឡើយលើកលែងតែមានចេតនា»។ ដូច្នេះការបួសខែរ៉ាម៉ាដានតម្រូវឱ្យមាននីយ៉ាត់តាំងពីពេលយប់មកពោលគឺត្រូវតាំងចេតនាមុនពេលហ្វាហ្សើររះ។ អ្នកសួរបញ្ជាក់ថាហ្វាហ្សើរបានរះហើយទើបនាងតាំងចេតនាក្រោយពេលហ្វាហ្សើររះដូច្នេះនាងត្រូវតែសង (កាឌ័រ) ថ្ងៃនោះឡើងវិញពីព្រោះមួយផ្នែកនៃថ្ងៃបានកន្លងផុតដោយគ្មាននីយ៉ាត់។ ហើយនីយ៉ាត់ក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានគឺតម្រូវឱ្យមានជារៀងរាល់ថ្ងៃដាច់ដោយឡែកពីគ្នាពីព្រោះថ្ងៃនីមួយៗគឺជាការគោរពសក្ការ៖ឯករាជ្យដែលត្រូវការនីយ៉ាត់ថ្មីពីពេលយប់។ សំណួរ៖ តើតម្រូវឱ្យតាំងចេតនាមុនពេលហ្វាហ្សើររះរៀងរាល់យប់ឬតើគ្រប់គ្រាន់តែម្តងសម្រាប់ពេញមួយខែហើយតើអ្វីជាច្បាប់នៃការបន្លឺសំឡេងនីយ៉ាត់ជារៀងរាល់យប់? ចម្លើយ៖ នីយ៉ាត់គឺជាលក្ខខណ្ឌសុពលភាពនៃការបួសហ្វើរឌូដែលត្រូវតែតាំងពីពេលយប់មុនពេលហ្វាហ្សើរផ្អែកលើបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «អ្នកណាដែលមិនបានតាំងចេតនាបួសពីពេលយប់គឺគ្មានការបួសសម្រាប់គេឡើយ»។ ហើយត្រូវតែតាំងចេតនាសម្រាប់ថ្ងៃនីមួយៗ។ ចំណែកឯការបន្លឺសំឡេងបញ្ចេញពាក្យនីយ៉ាត់ (ដូចជាពោលថាណាវ៉ៃទូ...) គឺជាប៊ីឌអាហ៍ (ការច្នៃបង្កើតក្នុងសាសនា) ដែលមិនស្របច្បាប់ Sharia ឡើយ! ពីព្រោះនីយ៉ាត់គឺជាកិច្ចការនៃដួងចិត្តនិងជាគោលបំណងក្នុងចិត្តដែលគ្មាននរណាដឹងក្រៅពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ឡើយ។ ព្យាការី ﷺ មិនដែលបន្លឺសំឡេងនីយ៉ាត់ក្នុងការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ឬការបួសឡើយ។ ការបន្លឺសំឡេងមានចែងតែក្នុងករណីអ៊ីហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)/អ៊ុំរ៉ោះនិងពេលអារសត្វគូរបានប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកការបួសនិងសឡាតការបន្លឺសំឡេងនីយ៉ាត់គឺជាប៊ីឌអាហ៍ដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ចូរអ្នកពោលថា៖ តើពួកអ្នកចង់បង្រៀនអល់ឡោះអំពីសាសនារបស់ពួកអ្នកឬខណ៖ដែលអល់ឡោះដឹងនូវអ្វីៗទាំងអស់នៅលើមេឃនិងផែនដី?﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ៊ុជុរ៉ត៖ ១៦]។ សំណួរ៖ តើអ្វីជាច្បាប់នៃការប្តូរចិត្តលុបចោលនីយ៉ាត់បួសស្ម័គ្រចិត្តឬបួសសងមុនពេលហ្វាហ្សើររះ? ចម្លើយ៖ មុនពេលហ្វាហ្សើររះគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការប្តូរចិត្តពីព្រោះគេមិនទាន់បានចាប់ផ្តើមចូលក្នុងការបួសនៅឡើយ។ សំណួរ៖ ចុះតើអ្វីជាច្បាប់នៃការផ្តាច់ការបួសសង (កាឌ័រ) នៃខែរ៉ាម៉ាដាននៅពេលថ្ងៃ? ចម្លើយ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលកំពុងបួសសងកាឌ័រនៃរ៉ាម៉ាដានកាត់ផ្តាច់ការបួសនិងចេញបួសនៅពេលថ្ងៃឡើយ! នៅពេលដែលគេបានតាំងចេតនានិងចាប់ផ្តើមបួសហើយគេត្រូវតែបំពេញការបួសឱ្យចប់សព្វគ្រប់ពេញមួយថ្ងៃពីព្រោះអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ អ្នកណាដែលបានចូលក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ច (ហ្វើរឌូ) គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់) ក្នុងការកាត់ផ្តាច់វាលើកលែងតែមានឧបសគ្គចាំបាច់។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាវាមិនមានទណ្ឌកម្មកាហ្វារ៉ាត់ដូចការរួមដំណេកក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានឡើយតែគេជាប់បាបកម្មចំពោះការផ្តាច់នេះ។

កាលវិភាគនៃការចាប់ផ្តើមបួសនិងចេញបួសសំណួរ៖ ខ្ញុំកំពុងស្នាក់នៅទីក្រុងក្រាកូវប្រទេសប៉ូឡូញហើយកាលពីរ៉ាម៉ាដានកន្លងទៅអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រទានលទ្ធភាពឱ្យយើងបានបួសប៉ុន្តែយើងបានចាប់ផ្តើមបួស (អ៊ីមសាក) និងចេញបួស (អ៊ីហ្វត្វារ) ដោយផ្អែកលើម៉ោងនៃប្រទេសកំណើតរបស់យើងនៅអ៊ីរ៉ាក់ខណ៖ដែលម៉ោងនៅប៉ូឡូញលឿនជាងអ៊ីរ៉ាក់។ យើងបានបួសបែបនេះអស់រយ៖ពេល ៤ ថ្ងៃទើបដឹងពីភាពខុសគ្នានៃពេលវេលាហើយបានប្តូរមកអនុវត្តតាមម៉ោងប៉ូឡូញវិញតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះទង្វើរបស់យើង ៤ ថ្ងៃដំបូងនោះ? ចម្លើយ៖ ដូចដែលអ្នកសួរបានដឹងស្រាប់ហើយថាវាជាកាតព្វកិច្ចលើពួកគេត្រូវតែអនុវត្តតាមពេលវេលានៃប្រទេសដែលពួកគេកំពុងរស់នៅដោយត្រូវចាប់ផ្តើមបួស (អ៊ីមសាក) នៅពេលហ្វាហ្សើររះនិងចេញបួស (អ៊ីហ្វត្វារ) នៅពេលថ្ងៃលិចក្នុងប្រទេសដែលពួកគេកំពុងស្ថិតនៅស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកបរិភោគនិងពិសារហូតដល់ខ្សែសរំលេចច្បាស់ពីខ្សែខ្មៅនៃពេលទៀបភ្លឺ (ហ្វាហ្សើរ) បន្ទាប់មកចូរពួកអ្នកបំពេញការបួសឱ្យពេញលេញរហូតដល់ពេលយប់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ះ៖ ១៨៧]។ បទបញ្ជានេះត្រូវអនុវត្តលើមូស្លីមគ្រប់ទីកន្លែងដរាបណាទីនោះមានពេលហ្វាហ្សើររះនិងថ្ងៃលិច។ ចំណែកឯអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនៅ ៤ ថ្ងៃដំបូងគឺការបួសតាមម៉ោងប្រទេសផ្សេងនោះគឺជាកំហុសឆ្គងហើយការបួសទាំង ៤ ថ្ងៃនោះគឺមិនត្រឹមត្រូវ (មិនសុពលភាព) ឡើយ។ ដូច្នេះវាជាកាតព្វកិច្ចលើពួកគេត្រូវតែសង (កាឌ័រ) ៤ ថ្ងៃនោះឡើងវិញ។ ប្រសិនបើខែរ៉ាម៉ាដានមួយទៀតបានកន្លងផុតទៅដោយមិនទាន់បានសងនោះក្រៅពីការសងពួកគេត្រូវតែផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តម្នាក់សម្រាប់មួយថ្ងៃៗផងដែរហើយអល់ឡោះជាអ្នកដឹងបំផុត។

ការសង្ស័យលើពេលហ្វាហ្សើរនិងការឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ពេលចេញបួសសំណួរ៖ តើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះអ្នកដែលមានការសង្ស័យថាតើពេលហ្វាហ្សើរបានរះហើយឬនៅ? តើគេអាចបរិភោគនិងពិសាបានឬត្រូវចាប់ផ្តើមបួសរហូតដល់ប្រាកដចិត្ត? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកបរិភោគនិងពិសារហូតដល់ខ្សែសរំលេចច្បាស់ពីខ្សែខ្មៅនៃពេលទៀបភ្លឺ (ហ្វាហ្សើរ)﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ះ៖ ១៨៧]។ នៅពេលដែលគេប្រាកដចិត្តថាហ្វាហ្សើរបានរះហើយនោះការបរិភោគនិងពិសាគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ហាមឃាត់) ហើយកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវតែចាប់ផ្តើមបួស។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមិនទាន់ប្រាកដចិត្តនិងនៅតែសង្ស័យថាតើហ្វាហ្សើរបានរះឬនៅនោះការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់បំផុត (អៀសទីយ៉ាត) សម្រាប់រូបគេគឺត្រូវតែផ្អាកការបរិភោគនិងពិសាដើម្បីចៀសវាងរឿងដែលគួរឱ្យសង្ស័យស្របតាមបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «ចូរអ្នកបោះបង់អ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកសង្ស័យទៅរកអ្វីដែលមិនធ្វើឱ្យអ្នកសង្ស័យ» និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ﷺ ថា៖ «អ្នកណាដែលចៀសវាងរឿងមន្ទិលសង្ស័យគេពិតជាបានការពារសាសនានិងកិត្តិយសរបស់គេហើយ»។ ដូច្នេះអ្វីដែលល្អបំផុតគឺត្រូវចាប់ផ្តើមបួសភ្លាមដរាបណាមានការបារម្ភថាហ្វាហ្សើរបានរះហើយ។ *** ការឌុអាពេលចេញបួស (អ៊ីហ្វត្វារ) សំណួរ៖ តើអ្វីជាការឌុអាដែលមានចែងពីព្យាការី ﷺ នៅពេលចេញបួសនិងពេលទទួលទានអាហារសាហួរ?

ការឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ពេលចេញបួសនិងអ្នកបំផ្លាញការបួសចម្លើយ៖ មានចែងពីព្យាការី ﷺ ថានៅពេលចេញបួសទ្រង់តែងតែមានបន្ទូលថា៖ «ហ្សាដហាបាស់ហ្សាម៉ាអ៊ូវ៉ាបថាល់ឡាទិលអ៊ូរ៉ូកវ៉ាសាបាតាល់អាជរូអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)» (ការស្រេកឃ្លានបានកន្លងផុតទៅសរសៃឈាមត្រូវបានស្រោចស្រពឡើងវិញហើយផលបុណ្យត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងរឹងមាំប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់សព្វព្រះទ័យ)។ ហើយមានចែងពីសាហាវ៉ាត់មួយចំនួនថានៅពេលចេញបួសគេពោលថា៖ «អល់ឡាហុម្ម៉ាឡាខាស៊ុមទូវ៉ាអាឡារីហ្សគីខាអាហ្វត្វរទូហ្វាហ្គហ្វៀរលីអ៊ិនណាខាអានតាល់ហ្គាហ្វូរ៉ុររ៉ាហ៊ីម»។ ចំណែកឯពេលទទួលទានអាហារសាហួរគឺខ្ញុំមិនដឹងថាមានការឌុអាជាក់លាក់ណាមួយឡើយហើយអល់ឡោះជាអ្នកដឹងបំផុត។ *** អ្នកបំផ្លាញការបួស (មុហ្វាតទីរ៉ាត) សំណួរ៖ តើអ្វីខ្លះជាអ្នកបំផ្លាញការបួស (កត្តាដែលធ្វើឱ្យដាច់បួស) ជាទូទៅ? ចម្លើយ៖ កត្តាដែលធ្វើឱ្យដាច់បួសរួមមាន៖ ការបរិភោគនិងពិសាដោយចេតនាការរួមដំណេកការបញ្ចេញទឹកកាមដោយចេតនានិងការបញ្ចូលអ្វីមួយចូលទៅក្នុងពោះវៀនដូចជាការបន្តក់ថ្នាំក្នុងភ្នែកត្រចៀកឬច្រមុះប្រសិនបើថ្នាំរាវនោះបានហូរចូលទៅដល់បំពង់កនោះគឺធ្វើឱ្យដាច់បួសពីព្រោះគេបានបញ្ចូលវត្ថុរាវចូលទៅក្នុងខ្លួនដោយចេតនា។ ដូចគ្នានេះដែរការចាក់ថ្នាំប៉ូវកម្លាំង (សេរ៉ូម) គឺធ្វើឱ្យដាច់បួសពីព្រោះថ្នាំប៉ូវជំនួសអាហារនិងភេសជ្ជ៖។ ដូចគ្នានេះដែរការបញ្ចេញឈាមច្រើនតាមរយ៖ការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់ (ការចាក់កែវបឺតឈាម)...

អ្នកបំផ្លាញការបួសនិងផលវិបាកនៃការរួមដំណេក...ការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់ធ្វើឱ្យដាច់បួសតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវផ្អែកលើបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «អ្នកធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់និងអ្នកដែលត្រូវគេធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់បានដាច់បួស»។ ដូចគ្នានេះដែរឈាមរដូវ (ហៃឌ) និងឈាមក្រោយសម្រាលកូន (នីហ្វាស) ធ្វើឱ្យដាច់បួសនិងហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើស្ត្រីក្នុងការបួស។ ការក្អួតដោយចេតនាក៏ធ្វើឱ្យដាច់បួសដែរប៉ុន្តែប្រសិនបើក្អួតដោយអចេតនាគឺមិនដាច់បួសឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរការបរិភោគឬពិសាដោយភ្លេចភ្លាំងគឺមិនធ្វើឱ្យដាច់បួសឡើយ។ សំណួរ៖ តើការហូរឈាមដោយសារឧបទ្ទវហេតុឬរបួសមុតធ្វើឱ្យដាច់បួសដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ មិនធ្វើឱ្យដាច់បួសឡើយប្រសិនបើឈាមហូរចេញដោយអចេតនាដូចជារបួសឬហូរឈាមច្រមុះទោះបីជាឈាមច្រើនក៏ដោយពីព្រោះគេមិនបានធ្វើដោយចេតនា។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យដាច់បួសគឺការចេតនាបញ្ចេញឈាមដូចជាហ៊ីចាម៉ាស់។ សំណួរ៖ ចុះតើការបរិច្ចាគឈាមក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានតើធ្វើឱ្យដាច់បួសដូចគ្នាដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទ! ប្រសិនបើគេបរិច្ចាគឈាមក្នុងបរិមាណច្រើននោះធ្វើឱ្យដាច់បួសពីព្រោះវាមានលក្ខណ៖ដូចគ្នានឹងការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់។ *** ការរួមដំណេកក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានសំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់បានរៀបការអស់រយ៖ពេល ១០ ឆ្នាំមកហើយខណ៖ដែលមុនពេលរៀបការនាងមិនដែលសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ឡើយ។ លើសពីនេះក្នុងឆ្នាំដំបូងក្រោយរៀបការនាងនិងស្វាមីបានរួមដំណេកជាមួយគ្នាក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានជាច្រើនដងដោយសារតែភាពអវិជ្ជារបស់នាង...

កាហ្វារ៉ាត់នៃការរួមដំណេកនិងច្បាប់ហ៊ីចាម៉ាស់...ឥឡូវនេះនាងបានតាវបាត់យ៉ាងស្មោះត្រង់និងថែរក្សាសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ព្រមទាំងការបួសតើនាងត្រូវមានកាតព្វកិច្ចបង់កាហ្វារ៉ាត់ (សំណងលុបលាង) យ៉ាងដូចម្តេច? តើត្រូវបង់កាហ្វារ៉ាត់ដាច់ដោយឡែករាល់លើកឬត្រឹមតែកាហ្វារ៉ាត់មួយគ្រប់គ្រាន់ហើយស្វាមីត្រូវបង់ដូចគ្នាដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ចំពោះការបោះបង់សឡាតមុនពេលរៀបការគឺជារឿងធ្ងន់ធ្ងរក្រៃលែងដ្បិតវាជាការកាហ្វៀរធ្លាក់ចេញពីសាសនាដូច្នេះនាងត្រូវតែតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងថែរក្សាសឡាតពេញមួយជីវិត។ ចំណែកការរួមដំណេកក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ះអាយ៉ាត់ទី ១៨៧។ នៅពេលដែលទង្វើនេះបានកើតឡើងគឺត្រូវតែជាប់កាតព្វកិច្ចបង់កាហ្វារ៉ាត់ធំ (កាហ្វារ៉ាត់មុហ្កាល់ឡាហ្សា) ទាំងលើរូបនាងនិងលើស្វាមីរបស់នាងដែលមានលំដាប់លំដោយដូចខាងក្រោម៖ ១. ដោះលែងទាសករមូស្លីមម្នាក់បើគ្មានលទ្ធភាព ២. ត្រូវបួសពីរបន្តបន្ទាប់គ្នា (៦០ ថ្ងៃជាប់គ្នាដោយមិនដាច់) បើគ្មានលទ្ធភាព ៣. ត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តចំនួន ៦០ នាក់។ ប្រសិនបើការរួមដំណេកបានកើតឡើងច្រើនដងក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានតែមួយមុនពេលបង់កាហ្វារ៉ាត់នោះគ្រប់គ្រាន់នូវកាហ្វារ៉ាត់ធំមួយសម្រាប់នាងនិងកាហ្វារ៉ាត់មួយសម្រាប់ស្វាមីសម្រាប់គ្រប់លើកទាំងអស់ក្នុងខែនោះ។ សំណួរ៖ ចុះប្រសិនបើនាងត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ (គ្មានជម្រើស)? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើនាងត្រូវបានបង្ខំទាំងស្រុងដោយគ្មានជម្រើសនោះនាងមិនជាប់កាតព្វកិច្ចកាហ្វារ៉ាត់ឡើយហើយកាតព្វកិច្ចធ្លាក់លើស្វាមីតែម្នាក់ឯង។ សំណួរ៖ ចុះតើភាពអវិជ្ជាត្រូវបានលើកលែងដែរឬទេក្នុងករណីនេះ? ចម្លើយ៖ ភាពអវិជ្ជាក្នុងករណីនេះមិនត្រូវបានលើកលែងឡើយពីព្រោះនាងរស់នៅក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីមហើយអាចសួរនាំបាន។ *** ការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់និងការបួសសំណួរ៖ តើអ្វីជាហ៊ីចាម៉ាស់ហើយតើវាធ្វើឱ្យដាច់បួសនិងខូចវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ហ៊ីចាម៉ាស់គឺជាការព្យាបាលដោយការបូមឈាមតាមកែវហើយវាធ្វើឱ្យដាច់បួសតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកប្រាជ្ញផ្អែកលើបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «អ្នកធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់និងអ្នកដែលត្រូវគេធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់បានដាច់បួស»។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើឈាមហូរចេញច្រើននោះវាធ្វើឱ្យខូចវូឌូផងដែរ។

ការបរិច្ចាគឈាមការចាក់ថ្នាំនិងកម្ទេចអាហារសំណួរ៖ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់បរិច្ចាគឈាមក្នុងពេលកំពុងបួសតើជះឥទ្ធិពលដល់ការបួសដែរឬទេហើយតើថ្នាំចាក់ដែលមិនមែនជាថ្នាំប៉ូវត្រូវបានអនុញ្ញាតឬធ្វើឱ្យដាច់បួស? ចម្លើយ៖ ការបូមឈាមក្នុងបរិមាណច្រើនពីអ្នកបួសដូចជាការបរិច្ចាគឈាមដល់ធនាគារឈាមឬដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកជំងឺគឺធ្វើឱ្យខូចការបួសនិងដាច់បួសដូចគ្នានឹងការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់ដែរ។ ចំពោះថ្នាំចាក់ (ម្ជុលចាក់)៖ ប្រសិនបើជាថ្នាំចាក់ប៉ូវកម្លាំង (សេរ៉ូម) គឺគ្មានមន្ទិលសង្ស័យឡើយថាវាធ្វើឱ្យដាច់បួសពីព្រោះវាដើរតួជំនួសអាហារនិងភេសជ្ជ៖។ ដូចគ្នានេះដែរថ្នាំចាក់តាមសរសៃឈាមវ៉ែន (IV) ក៏ធ្វើឱ្យដាច់បួសដែរពីព្រោះវាជ្រាបចូលតាមឈាមនិងទៅដល់រាងកាយទាំងមូល។ ចំណែកថ្នាំចាក់សាច់ដុំ (IM) ទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញខ្លះអនុញ្ញាតប៉ុន្តែទស្សន៖ដែលប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតគឺវាធ្វើឱ្យដាច់បួសដូចគ្នា។ ដូច្នេះអ្នកបួសមិនគួរធ្វេសប្រហែសឡើយប្រសិនបើមានជំងឺចាំបាច់ត្រូវចាក់ថ្នាំនោះត្រូវទទួលយកការអនុគ្រោះឱ្យចេញបួសហើយសងថ្ងៃនោះឡើងវិញពេលជាសះស្បើយ។ ប៉ុន្តែបើអាចពន្យារពេលដល់យប់បានគឺមិនត្រូវចាក់នៅពេលថ្ងៃឡើយ។ *** ការលេបកម្ទេចអាហារដែលសេសសល់ក្នុងមាត់សំណួរ៖ ប្រសិនបើមានកម្ទេចអាហារសេសសល់នៅចន្លោះធ្មេញរបស់អ្នកបួសតើចាត់ទុកជាអ្នកធ្វើឱ្យដាច់បួសដែរឬទេប្រសិនបើអ្នកបួសបានលេបវា? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើភ្ញាក់ឡើងឃើញមានកម្ទេចអាហារជាប់ធ្មេញនោះមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសឡើយប៉ុន្តែត្រូវតែខ្ជាក់វាចេញ។ ប្រសិនបើគេបានលេបកម្ទេចអាហារនោះដោយចេតនានោះការបួសរបស់គេត្រូវបានខូច (ដាច់បួស)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើលេបដោយភ្លេចភ្លាំងឬអចេតនានោះមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសឡើយហើយមូស្លីមគប្បីសម្អាតមាត់ធ្មេញឱ្យបានស្អាតល្អ។

ការបន្តក់ភ្នែកនិងការយល់សប្តិពេលបួសសំណួរ៖ តើការគូសភ្នែក (កុហុល) ឬការបន្តក់ថ្នាំភ្នែកជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកបួសដែរឬទេហើយតើអ្វីខ្លះដែលអ្នកបួសត្រូវចៀសវាង? ចម្លើយ៖ អ្វីដែលដាក់ក្នុងភ្នែកដូចជាថ្នាំបន្តក់ភ្នែកឬកុហុលប្រសិនបើគេដឹងរសជាតិរបស់វានៅក្នុងបំពង់កនោះតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនគឺធ្វើឱ្យដាច់បួសពីព្រោះភ្នែកជាច្រកមួយដែលតភ្ជាប់ទៅបំពង់ក។ ដូច្នេះប្រសិនបើរសជាតិថ្នាំជ្រាបចូលដល់បំពង់កដោយចេតនានោះវាជះឥទ្ធិពលដល់ការបួសហេតុនេះគប្បីពន្យារពេលបន្តក់ថ្នាំភ្នែកទៅពេលយប់។ អ្វីដែលអ្នកបួសត្រូវចៀសវាងចែកជាពីរប្រភេទ៖ ១. អំពើដែលធ្វើឱ្យខូចការបួសទាំងស្រុង (ដាច់បួសនិងត្រូវសង)៖ ការបរិភោគពិសាការរួមដំណេកថ្នាំចាក់ដែលជ្រាបចូលក្នុងខ្លួនការក្អួតដោយចេតនាការធ្វើហ៊ីចាម៉ាស់ឬបូមឈាមច្រើន។ ២. អំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដែលកាត់បន្ថយឬបំផ្លាញផលបុណ្យនៃការបួស (ប៉ុន្តែមិនតម្រូវឱ្យសង)៖ ការនិយាយដើម (ហ្គីបាស់) ការញុះញង់ (ណាមីម៉ាស់) សម្តីភូតកុហកសម្តីអសុរោះការមើលរឿងហារ៉ាមនិងការស្តាប់តន្ត្រីចម្រៀងហាមឃាត់ដ្បិតរឿងទាំងនេះជាអ្នកបំផ្លាញផលបុណ្យខាងផ្លូវចិត្ត (មុហ្វាតទីរ៉ាតម៉ាអ៊ណាវីយ៉ាស់)។ *** ការយល់សប្តិបញ្ចេញទឹកកាម (អៀះទីឡាម) ក្នុងពេលបួសសំណួរ៖ តើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះអ្នកដែលយល់សប្តិបញ្ចេញទឹកកាម (អៀះទីឡាម) ក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានតើជះឥទ្ធិពលដល់ការបួសដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ អ្នកណាដែលយល់សប្តិបញ្ចេញទឹកកាមក្នុងពេលថ្ងៃនៃខែបួសគឺគេត្រូវតែងូតទឹកសម្អាតកាយ (ហ្គុស្វុល) ពីព្រោះគេបានបញ្ចេញទឹកកាមប៉ុន្តែការបួសរបស់គេគឺត្រឹមត្រូវពេញលេញ (មិនដាច់បួសឡើយ) ពីព្រោះការយល់សប្តិកើតឡើងដោយគ្មានចេតនានិងគ្មានការគ្រប់គ្រងពីគេឡើយ...

កើតឡើងលើគាត់ដោយគ្មានជម្រើសឬចេតនារបស់គាត់ឡើយដូច្នេះវាមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសរបស់គាត់ទេ។ ការបួសរបស់គាត់គឺត្រឹមត្រូវពេញលេញដោយគ្មានមន្ទិលសង្ស័យអ្វីឡើយប៉ុន្តែអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) លើមូស្លីមនៅពេលដែលគាត់យល់សប្តិឃើញរួមភេទ (អ៊ៀកទីឡាម) ក្នុងពេលកំពុងបួសហើយមានធ្លាក់ទឹកកាមគឺគាត់ត្រូវតែងូតទឹកសម្អាតកាយពីជុនូប (ហ្គុស្វល់ជើណាបាស់)។ *** ការថើបនិងការប៉ះពាល់ស្បែករវាងប្តីប្រពន្ធសម្រាប់អ្នកបួសសំនួរ៖ ពិតប្រាកដណាស់មានសេចក្តីរាយការណ៍បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីលោកស្រីអាយស្សាស់ ﵂ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានថើបក្នុងពេលដែលលោកកំពុងបួសហើយលោកបានប៉ះពាល់ស្បែក (ជាមួយភរិយា) ក្នុងពេលដែលលោកកំពុងបួស»។ តើការថើបនៅទីនេះបទបញ្ញត្តិរបស់វាមានលក្ខណ៖ទូទៅសម្រាប់ទាំងមនុស្សចាស់និងយុវវ័យឬមួយក៏វាជាក់លាក់សម្រាប់តែមនុស្សចាស់ប៉ុណ្ណោះ? ហើយតើអ្វីជាអត្ថន័យនៃហាឌីޘនេះ? សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប្រទានពរជ័យដល់លោក។ ចម្លើយ៖ ហាឌីޘនេះត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីព្យាការី ﷺ ថាលោកធ្លាប់បានថើបក្នុងពេលកំពុងបួសនិងបានប៉ះពាល់ស្បែកក្នុងពេលកំពុងបួស។ ហើយអត្ថន័យនៃការថើបគឺត្រូវបានគេដឹងច្បាស់ហើយ។ ចំណែកអត្ថន័យនៃការប៉ះពាល់ស្បែក (មូពាសៀរ៉ោះ) នៅទីនេះគឺការប៉ះពាល់ស្បែកដោយមិនមែនជាការរួមភេទដូចជាការប៉ះពាល់ស្បែកជាដើម។ រីឯការរួមភេទវិញគឺវាធ្វើឱ្យខូចការបួសដោយយោងតាមគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) ហាឌីޘ និងការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ិចម៉ា)។ ហើយព្យាការី ﷺ បានធ្វើកិច្ចការនោះពីព្រោះលោក ﵊ គឺជាអ្នកដែលអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនិងជាអ្នកដែលជ្រាបច្បាស់បំផុតអំពីបទបញ្ញត្តិនៃការបួសរបស់លោក ﵊ នូវអ្វីដែលប៉ះពាល់និងអ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចវា។ ចំណែកអ្នកដទៃក្រៅពីលោកគឺមិនគប្បីសម្រាប់ពួកគេក្នុងការប្រព្រឹត្តរឿងរ៉ាវបែបនេះឡើយដូចជាការថើបនិងការប៉ះពាល់ស្បែកស្រ្តីតាមរយ៖ការស្ទាបអង្អែលនិងផ្សេងៗទៀតពីព្រោះរឿងនោះអាចជាដើមចមបណ្តាលឱ្យកើតមានអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យខូចបួសដោយសារភាពមិនដឹងរបស់ពួកគេភាពទន់ខ្សោយនៃជំនឿអ៊ីម៉ានរបស់ពួកគេនិងកង្វះការគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯង។ ដូច្នេះអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់មូស្លីមគឺត្រូវជៀសវាងអ្វីៗដែលដាស់អារម្មណ៍តណ្ហារបស់ខ្លួននិងអ្វីដែលព្រួយបារម្ភថានឹងធ្វើឱ្យខូចការបួសរបស់ខ្លួន។

ចំណែកព្យាការី ﷺ គឺលោកបានធ្វើកិច្ចការនោះពីព្រោះលោក ﵊ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបានយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ហើយលោក ﵊ គឺជាមនុស្សដែលមានការកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បំផុតនិងគោរពកោតក្រែងចំពោះទ្រង់បំផុត ﵊ ហើយលោកជាអ្នកដឹងច្បាស់បំផុតអំពីអ្វីដែលថែរក្សាការបួសរបស់លោក ﵊។ ដូច្នេះអ្នកដទៃក្រៅពីព្យាការី ﷺ គួរតែប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់និងនៅឱ្យឆ្ងាយពីរឿងរ៉ាវទាំងនេះក្នុងអំឡុងពេលបួសពីព្រោះវាអាចបង្កឱ្យមានការខូចខាតដល់ការបួសរបស់ពួកគេ។ *** ការភ្លក់អាហារនិងការបួសសំនួរ៖ ការភ្លក់អាហារដោយស្រ្តីឬអ្នកដទៃតើវាធ្វើឱ្យខូចការបួសដែរឬទេ? ហើយតើអ្វីជាការវិនិច្ឆ័យចំពោះការទំពារស្ករកៅស៊ូ (ជ័រទំពារ) សម្រាប់អ្នកបួស? សូមលោកមេត្តាបំភ្លឺខ្ញុំផងសូមអល់ឡោះប្រទានផលបុណ្យដ៏ល្អប្រសើរដល់លោក។ ចម្លើយ៖ មិនមានបញ្ហាអ្វីទេចំពោះការភ្លក់អាហារដោយមាត់ពោលគឺភ្លក់វានៅក្នុងមាត់រួចខ្ជាក់វាចេញមកវិញដោយមិនត្រូវលេបអ្វីបន្តិចសោះឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់ចេតនាលេបអ្វីបន្តិចពីវានោះការបួសរបស់គាត់ត្រូវខូច។ ប៉ុន្តែការគ្រាន់តែភ្លក់ដោយមាត់រួចខ្ជាក់ចេញនោះមាត់គឺមានច្បាប់ដូចជាផ្នែកខាងក្រៅមិនមែនជាផ្នែកខាងក្នុងពោះវៀនឡើយដូច្នេះវាមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសរបស់គាត់ទេ។ ដូចគ្នានឹងការដែលគាត់ខ្ពុរមាត់សម្រាប់ការយកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) និងការសម្អាតកាយដែលវាមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសរបស់គាត់ឡើយក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលគាត់ត្រូវខ្ជាក់ទឹកនោះចេញពីមាត់របស់គាត់។ ដូចគ្នានេះដែរការភ្លក់អាហារគឺត្រូវខ្ជាក់វាចេញហើយកុំឱ្យជាតិរសជាតិរបស់វាជ្រាបចូលទៅក្នុងបំពង់កឬលេបវាឡើយ។ រីឯស្ករកៅស៊ូ (ជ័រទំពារ) គឺចែកចេញជាពីរប្រភេទ៖ ទីមួយ៖ ជ័រទំពារដែលរលាយឬរបេះបែកខ្ញែកនៅក្នុងមាត់ករណីនេះគឺមិនអនុញ្ញាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) ឱ្យអ្នកបួសទំពារវាឡើយពីព្រោះវាជ្រាបចូលទៅក្នុងបំពង់កហើយធ្វើឱ្យខូចការបួស។ ទីពីរ៖ ជ័រទំពាររឹងមាំដែលមិនរលាយមិនរបេះបែកខ្ញែកក្នុងមាត់និងមិនរលាយរលួយឡើយករណីនេះគឺម៉ាក្រុហ្វ (គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម/មិនគប្បី) ចំពោះអ្នកបួសក្នុងការព្យាយាមទំពារវា។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុត។

ការដុសធ្មេញដោយឈើស្វាកនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានសំនួរ៖ តើអ្វីជាការវិនិច្ឆ័យចំពោះការដុសធ្មេញដោយឈើស្វាក (ស៊ីវ៉ាក) នៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដាន? ចម្លើយ៖ ការដុសធ្មេញដោយឈើស្វាកនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានគឺជាស៊ុនnahដែលជាទីគាប់ចិត្ត (មុស្វតាហាប់) ពីព្រោះស្វាកគឺជាស៊ុនnahដែលត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងខ្លាំងទាំងក្នុងការបួសនិងក្នុងកាល៖ទេស៖ផ្សេងទៀត។ ដូច្នេះវាជាការគាប់ចិត្តសម្រាប់អ្នកបួសក្នុងការដុសធ្មេញដោយឈើស្វាកពេញមួយថ្ងៃយោងតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវហើយក្នុងចំណោមគុណសម្បត្តិដ៏ប្រសើរបំផុតរបស់អ្នកបួសគឺការប្រើប្រាស់ឈើស្វាកដូចមានចែងក្នុងហាឌីޘ។ ដូច្នេះវាជាការគាប់ចិត្តសម្រាប់អ្នកបួសក្នុងការប្រើប្រាស់ឈើស្វាកពេញមួយថ្ងៃ។ ហើយមានបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនយល់ឃើញថាការអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ឈើស្វាកគឺត្រឹមតែមុនពេលថ្ងៃត្រង់ (ហ្សុវ៉ាល់) ប៉ុណ្ណោះចំណែកក្រោយពេលថ្ងៃត្រង់គឺត្រូវបញ្ឈប់ការប្រើប្រាស់វាហើយមានការរាយការណ៍ហាឌីޘមួយអំពីរឿងនេះប៉ុន្តែវាមិនត្រូវបានបញ្ជាក់ត្រឹមត្រូវពីព្យាការី ﷺ ឡើយ។ អ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ពិតប្រាកដនោះគឺថាគាត់អាចប្រើប្រាស់ឈើស្វាកបានពេញមួយថ្ងៃហើយរឿងនេះមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសរបស់គាត់ឡើយ។ ហើយចំណុចដែលគួររំលឹកដាស់តឿននោះគឺថាជាកាតព្វកិច្ចលើអ្នកបួសមិនត្រូវលេបកម្ទេចកម្ទីនៃឈើស្វាកឬកាកសំណល់ដែលឈើស្វាកទាញចេញពីអញ្ចាញនិងធ្មេញរបស់គាត់ឡើយពោលគឺគាត់ត្រូវតែខ្ជាក់វត្ថុទាំងនោះចេញមកក្រៅហើយរឿងនេះមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសរបស់គាត់ទេ។ ហើយគាត់ត្រូវសម្អាតមាត់របស់គាត់ដោយឈើស្វាកធ្វើឱ្យមាត់មានក្លិនក្រអូបដោយឈើស្វាកនិងបំបាត់កាកសំណល់នៅក្នុងមាត់នោះគឺមិនមានបញ្ហាអ្វីទេហើយវាជាការគួរឱ្យគាប់ចិត្ត (មុស្វតាហាប់)។ *** ការលេបថ្នាំពន្យាររដូវនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានសំនួរ៖ តើអនុញ្ញាតឱ្យស្រ្តីលេបថ្នាំគ្រាប់ពន្យាររដូវ (ឈាមខែ) ដើម្បីឱ្យនាងអាចបួសខែរ៉ាម៉ាដានបានជាប់លាប់ដោយគ្មានការកាត់ផ្តាច់ដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនមានការហាមឃាត់ចំពោះរឿងនេះឡើយប្រសិនបើថ្នាំគ្រាប់ទាំងនេះមិនប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរបស់នាងហើយវាជួយទប់ឈាមរដូវមិនឱ្យធ្លាក់នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីទេដែលនាងត្រូវលេបវា។ ហើយដរាបណាឈាមរដូវមិនបានធ្លាក់មកទេការបួសរបស់នាងគឺត្រឹមត្រូវពេញលេញ។ *** អ្នកដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានសំនួរ៖ តើអ្នកណាខ្លះដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន? ចម្លើយ៖ បណ្តាអ្នកដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានគឺបណ្តាជនដែលមានឧបសគ្គស្របតាមច្បាប់សាសនា (អ៊ុឌូរសើរអីយ៉ាស់)៖ ទីមួយ៖ អ្នកដំណើរដែលធ្វើដំណើរក្នុងចម្ងាយផ្លូវអនុញ្ញាតឱ្យកាត់បន្ថយការថ្វាយបង្គំ (កស័រ)។ ទីពីរ៖ អ្នកជំងឺដែលរងការលំបាកខ្លាំងប្រសិនបើគាត់បួសឬការបួសបណ្តាលឱ្យជំងឺកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងឬពន្យារពេលជាសះស្បើយនោះគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួស។ ទីបី៖ ស្រ្តីមានឈាមរដូវ (ហាយឌ៍) និងឈាមក្រោយសម្រាលកូន (នីហ្វាស) គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យពួកនាងបួសឡើយក្នុងកំឡុងពេលមានឈាមរដូវនិងឈាមក្រោយសម្រាលហើយវាជាការហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ហាមឃាត់ដាច់ខាត) ចំពោះពួកនាងក្នុងការបួសពីព្រោះពួកនាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនា។ ដូចគ្នានេះដែរស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូនប្រសិនបើពួកនាងព្រួយបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនឬព្រួយបារម្ភអំពីកូនៗរបស់ពួកនាងនោះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកនាងមិនបួស។ ដូចគ្នានេះដែរអ្នកជំងឺរ៉ាំរ៉ៃដែលគ្មានសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយតាមភាពជាក់ស្តែងឬវេជ្ជសាស្ត្រនិងមនុស្សចាស់ជរាទ្រុឌទ្រោមខ្លាំងពួកគេទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាអ្នកមានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនាដែលច្បាប់ឥស្លាមបានអនុគ្រោះឱ្យមិនបួស។ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកដែលត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យបួសសង (កាឌ័រ) ដូចជាអ្នកដំណើរ, អ្នកជំងឺដែលអាចសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយ, ស្រ្តីមានឈាមរដូវ, ស្រ្តីមានឈាមក្រោយសម្រាល, ស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូនពួកគេទាំងអស់នេះត្រូវតែបួសសងយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ដូច្នេះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀត} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤]។

ចំណែកអ្នកដែលមិនមានលទ្ធភាពបួសសងហើយអសមត្ថភាពជាអចិន្ត្រៃយ៍ដូចជាមនុស្សចាស់ជរាទ្រុឌទ្រោមនិងអ្នកជំងឺរ៉ាំរ៉ៃអ្នកទាំងពីរនេះគឺមិនចាំបាច់បួសសងឡើយប៉ុន្តែត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃដែលខកខានយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ហើយចំពោះបណ្តាអ្នកដែលពិបាកបួសខ្លាំងត្រូវផ្តល់សំណង (ហ្វីឌយ៉ាស់) ដោយការចិញ្ចឹមជនទុរគតម្នាក់} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤]។ ដូច្នេះពួកគេទាំងនេះត្រូវបានប្តូរពីការបួសទៅជាការផ្តល់អាហារជំនួសវិញហើយមិនមានកាតព្វកិច្ចបួសសងលើពួកគេឡើយដោយសារពួកគេគ្មានសមត្ថភាពបួសសងដូច្នេះការបួសគឺមិនជាកាតព្វកិច្ចលើពួកគេទាំងការបួសទាន់ពេលនិងការបួសសងឡើយហើយពួកគេត្រូវបំពេញសំណងជំនួសគឺការផ្តល់អាហារ។ *** ការមិនបួសក្នុងការធ្វើដំណើរសំនួរ៖ តើមួយណាដែលប្រសើរជាងសម្រាប់អ្នកដំណើររវាងការមិនបួសនិងការបួស? ហើយតើអ្វីជាការវិនិច្ឆ័យប្រសិនបើអ្នកដំណើរមានចេតនាស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងណាមួយតិចជាងបួនថ្ងៃតើគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសក្នុងស្ថានភាពបែបនេះដែរឬទេ? សូមមេត្តាបំភ្លឺខ្ញុំផងសូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប្រទានពរជ័យដល់លោក។ ចម្លើយ៖ អ្នកដំណើរដែលធ្វើដំណើរក្នុងចម្ងាយផ្លូវអនុញ្ញាតឱ្យកាត់បន្ថយការថ្វាយបង្គំពោលគឺអ្វីដែលគេហៅថាដំណើរផ្លូវកាត់បន្ថយការថ្វាយបង្គំ (សាហ្វារ៉ូល់កស័រ) ដោយមានចម្ងាយ ៨០ គីឡូម៉ែត្រឬច្រើនជាងនេះនោះអ្វីដែលប្រសើរបំផុតសម្រាប់គាត់គឺការមិនបួសដើម្បីអនុវត្តតាមការអនុគ្រោះស្របច្បាប់សាសនា (រ៉ូខសោះ)។ ហើយប្រសិនបើគាត់បួសក្នុងពេលកំពុងធ្វើដំណើរនោះការបួសរបស់គាត់គឺត្រឹមត្រូវនិងគ្រប់គ្រាន់ជាការបំពេញកាតព្វកិច្ចយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ហើយជនណាដែលមានជំងឺឬស្ថិតក្នុងការធ្វើដំណើរនោះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀតអល់ឡោះចង់បានភាពងាយស្រួលសម្រាប់ពួកអ្នកហើយទ្រង់មិនចង់បានភាពលំបាកសម្រាប់ពួកអ្នកឡើយនិងដើម្បីឱ្យពួកអ្នកបំពេញគ្រប់ចំនួនថ្ងៃ} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៥]។ ដូច្នេះការមិនបួសក្នុងការធ្វើដំណើរគឺប្រសើរជាងការបួសហើយប្រសិនបើគាត់បួសនោះមិនមានទោសពៃរ៍អ្វីលើគាត់ឡើយអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះហើយការបួសរបស់គាត់គឺត្រឹមត្រូវនិងគ្រប់គ្រាន់ពេញលេញ។ រីឯប្រសិនបើគាត់មានចេតនាស្នាក់នៅតិចជាងបួនថ្ងៃនោះគាត់នៅតែស្ថិតក្នុងបទបញ្ញត្តិរបស់អ្នកដំណើរដដែលគឺអនុញ្ញាតឱ្យគាត់មិនបួសនិងអនុញ្ញាតឱ្យគាត់កាត់បន្ថយការថ្វាយបង្គំពីព្រោះការស្នាក់នៅរបស់គាត់ប្រសិនបើតូចជាងបួនថ្ងៃវាមិនដកគាត់ចេញពីបទបញ្ញត្តិរបស់អ្នកដំណើរឡើយ។

ចំណែកប្រសិនបើការស្នាក់នៅដែលគាត់បានតាំងចិត្តទុកនោះលើសពីបួនថ្ងៃនោះគាត់ត្រូវទទួលបទបញ្ញត្តិជាអ្នកស្នាក់នៅជាប្រចាំ (មូគីម) ដូច្នេះបទបញ្ញត្តិស្ដីពីអ្នកដំណើរត្រូវកាត់ផ្តាច់ចំពោះគាត់ហើយជាកាតព្វកិច្ចលើគាត់ត្រូវបួសនិងត្រូវថ្វាយបង្គំពេញលេញ (មិនកាត់បន្ថយឡើយ) ពីព្រោះបទបញ្ញត្តិនៃការធ្វើដំណើរត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ដោយសារការស្នាក់នៅលើសពីបួនថ្ងៃនេះដែលគាត់បានតាំងចិត្តនិងមានបំណងរួចជាស្រេច។ *** ការមិនបួសរបស់ស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូនសំនួរ៖ តើនៅពេលណាដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានសម្រាប់ស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូន? ចម្លើយ៖ អនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសសម្រាប់ស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូនប្រសិនបើពួកនាងព្រួយបារម្ភអំពីកូនៗរបស់ពួកនាងខ្លាចក្រែងការបួសបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់កូនទាំងពីរពីព្រោះវាអាចកាត់បន្ថយសារធាតុចិញ្ចឹមដែលកូនទទួលនៅក្នុងពោះម្តាយរបស់គេ។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើងនាងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសនិងត្រូវបួសសងនៅថ្ងៃដទៃទៀតព្រមទាំងផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតរួមជាមួយការបួសសងផងដែរ។ ឬប្រសិនបើនាងព្រួយបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនគឺស្រ្តីបំបៅដោះកូននិងស្រ្តីមានផ្ទៃពោះព្រួយបារម្ភអំពីខ្លួនឯងពីការបួសពីព្រោះនាងមិនអាចបួសបានខណ៖ពេលមានផ្ទៃពោះឬមិនអាចបួសបានខណ៖ពេលបំបៅដោះកូនដោយសារភាពទន់ខ្សោយក្នុងរាងកាយនោះនាងត្រូវមិនបួសហើយបួសសងនៅថ្ងៃដទៃទៀតដោយមិនចាំបាច់ផ្តល់អាហារឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើនាងព្រួយបារម្ភតែអំពីខ្លួននាងគឺនាងត្រូវបួសសងតែប៉ុណ្ណោះ។ ហើយប្រសិនបើនាងព្រួយបារម្ភតែអំពីកូនរបស់នាងដោយមិនព្រួយបារម្ភអំពីខ្លួនឯងនោះនាងត្រូវបួសសងផងនិងផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតផង។ នេះគឺជាអ្វីដែលទាក់ទងនឹងស្រ្តីមានផ្ទៃពោះនិងស្រ្តីបំបៅដោះកូនថាតើពេលណាពួកនាងត្រូវមិនបួស។ សំនួរ៖ តើអាចប្រៀបធៀបស្រ្តីមានផ្ទៃពោះដែលព្រួយបារម្ភអំពីកូនរបស់នាងទៅនឹងអ្នកដែលមិនបួសដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃដែរឬទេពោលគឺតើគាត់ត្រូវបួសសងផងនិងផ្តល់អាហារផងដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់មិនបួសដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃពីសេចក្តីវិនាសប្រសិនបើ...

កាល៖ទេស៖នោះតម្រូវឱ្យគាត់មិនបួសហើយគាត់មិនអាចជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃពីសេចក្តីវិនាសបានឡើយក្រៅតែពីការមិនបួសនោះគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសហើយត្រូវបួសសងវិញ។ សំនួរ៖ តើមានកាតព្វកិច្ចកាហ្វារ៉ោះ (សំណង) ផ្តល់អាហាររួមជាមួយការបួសសងដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ចំពោះកាហ្វារ៉ោះផ្តល់អាហារខ្ញុំមិនអាចកាត់សេចក្តីសម្រេចដាច់ណាត់អ្វីបានឡើយប៉ុន្តែចំពោះការបួសសងគឺគាត់ត្រូវតែបួសសង។ *** ការមិនបួសរបស់អ្នកជំងឺសំនួរ៖ អ្នកជំងឺម្នាក់កើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមអស់រយ៖ពេលបីឆ្នាំមកហើយហើយគាត់ធ្លាប់បួសខែរ៉ាម៉ាដានដោយការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ តើអនុញ្ញាតឱ្យគាត់មិនបួសនៅក្នុងឆ្នាំនេះដែរឬទេហើយតើអ្វីជាកាតព្វកិច្ចលើគាត់ប្រសិនបើគាត់មិនបួស? ហើយទន្ទឹមនឹងជំងឺនេះគាត់តែងតែមានអារម្មណ៍ឃ្លាននិងស្រេកទឹកជានិច្ចទោះបីជាអាកាសធាតុត្រជាក់ល្មមក៏ដោយ? ចម្លើយ៖ ការបួសខែរ៉ាម៉ាដានគឺជាសសរស្តម្ភមួយក្នុងចំណោមសសរស្តម្ភទាំងឡាយនៃសាសនាឥស្លាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿអើយការបួសត្រូវបានកាតព្វកិច្ចលើពួកអ្នកដូចដែលត្រូវបានកាតព្វកិច្ចលើបណ្តាអ្នកមុនពួកអ្នកដែរដើម្បីឱ្យពួកអ្នកមានការកោតខ្លាច} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៣] រហូតដល់បន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ {ដូច្នេះអ្នកណាដែលបានជួបប្រទះខែនេះក្នុងចំណោមពួកអ្នកត្រូវតែបួសខែនេះ} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៥]។ ដូច្នេះមូស្លីមគ្រប់រូបត្រូវតែបួសលើកលែងតែគាត់មានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនានោះគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសដោយសារឧបសគ្គនោះហើយត្រូវបួសសងនៅថ្ងៃដទៃទៀត។ ហើយអ្នកដែលត្រូវបានអនុគ្រោះក្នុងការមិនបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានគឺអ្នកដំណើរឬអ្នកជំងឺអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ដូច្នេះជនណាដែលមានជំងឺឬស្ថិតក្នុងការធ្វើដំណើរនោះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀត} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤]។ ដូច្នេះអ្នកជំងឺត្រូវមិនបួសហើយបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខ្លួនបានខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀតនៅពេលដែលមានភាពងាយស្រួល។ ហើយលោកគឺជាអ្នកជំងឺដូច្នេះលោកត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមិនបួសប្រសិនបើការបួសបង្កការលំបាកខ្លាំងដល់លោកឬការបួសបណ្តាលឱ្យជំងឺកើនឡើងឬជំងឺកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរនោះលោកត្រូវមិនបួសដោយអនុវត្តតាមការអនុគ្រោះរបស់អល់ឡោះ ﷻ។

បន្ទាប់មកប្រសិនបើលោកមានលទ្ធភាពបួសសងនៅពេលអនាគតនោះជាកាតព្វកិច្ចលើលោកត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលលោកបានខកខានយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ដូច្នេះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀត} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤]។ ហើយប្រសិនបើលោកមិនមានសមត្ថភាពបួសសងដោយសារជំងឺនោះជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃដែលគ្មានសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយនោះជាកាតព្វកិច្ចលើលោកត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃដែលខកខានក្នុងបរិមាណប្រហែលមួយគីឡូកន្លះនៃអាហារពោលគឺលោកត្រូវផ្តល់អាហារមួយគីឡូកន្លះសម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃ។ នេះគឺក្នុងករណីដែលលោកមិនអាចបួសសងបានដោយសារជំងឺនៅតែបន្តជាមួយលោកជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ។ ដូច្នេះអ្នកជំងឺរ៉ាំរ៉ៃនិងមនុស្សចាស់ជរាទ្រុឌទ្រោមគឺត្រូវមិនបួសហើយផ្តល់អាហារជំនួសដោយមិនចាំបាច់បួសសងឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើស្ថិតក្នុងលទ្ធភាពរបស់លោកឬការរង់ចាំអាចធ្វើឱ្យជំងឺនោះបាត់ទៅឬធូរស្រាលឬមានពេលវេលាណាមួយក្នុងមួយឆ្នាំដែលជំងឺធូរស្រាលហើយលោកអាចបួសបាននោះលោកត្រូវពន្យារការបួសទៅកាន់ពេលវេលានោះ។ ចំណែកប្រសិនបើគ្មានលក្ខខណ្ឌណាមួយក្នុងចំណោមនោះទេនោះលោកត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃហើយរឿងនេះគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លោកយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ហើយចំពោះបណ្តាអ្នកដែលពិបាកបួសខ្លាំងត្រូវផ្តល់សំណង (ហ្វីឌយ៉ាស់) ដោយការចិញ្ចឹមជនទុរគតម្នាក់} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤] ហើយក្នុងចំណោមពួកគេគឺអ្នកជំងឺដែលគ្មានសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយ។ *** សំនួរ៖ ខ្ញុំកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមជំងឺក្រពះនិងជំងឺផ្លូវចិត្តផងដែរ - សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប្រោសខ្ញុំឱ្យជាសះស្បើយ - ហើយខ្ញុំមិនអាចបួសបានទេប៉ុន្តែខ្ញុំបានបង់ប្រាក់ជាកាហ្វារ៉ោះជំនួសការបួសតើបែបនេះគ្រប់គ្រាន់ដែរឬទេឬមួយក៏មានកាតព្វកិច្ចអ្វីផ្សេងទៀតលើខ្ញុំ? ចម្លើយ៖ សូមអល់ឡោះប្រោសលោកឱ្យជាសះស្បើយពីអ្វីដែលបានកើតឡើងលើលោកនិងជួយលោកក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលអល់ឡោះបានកំណត់លើលោក។ ចំណែកការមិនបួសរបស់លោកដោយសារជំងឺនេះគឺជារឿងត្រឹមត្រូវគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ បានអនុគ្រោះដល់អ្នកជំងឺឱ្យមិនបួសប្រសិនបើការបួសបង្កការលំបាកឬធ្វើឱ្យជំងឺកើនឡើងហើយទ្រង់បានបង្គាប់ឱ្យបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅពេលផ្សេងទៀត៖ {ដូច្នេះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀត} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤] នេះគឺក្នុងករណីដែលជំងឺនោះសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយឬធូរស្រាលក្នុងពេលខ្លះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជំងឺនោះនៅតែបន្តរ៉ាំរ៉ៃដែលគ្មានសង្ឃឹមថានឹងជាសះស្បើយនោះជាកាតព្វកិច្ចលើគាត់ត្រូវផ្តល់អាហារយោងតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់៖ {ហើយចំពោះបណ្តាអ្នកដែលពិបាកបួសខ្លាំងត្រូវផ្តល់សំណង (ហ្វីឌយ៉ាស់) ដោយការចិញ្ចឹមជនទុរគតម្នាក់} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤] ហើយក្នុងចំណោមពួកគេគឺអ្នកជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ។ ហើយការផ្តល់អាហារគឺមិនមែនជាប្រាក់កាក់ដូចដែលលោកបានលើកឡើងនោះឡើយប៉ុន្តែវាគឺតាមរយ៖ការផ្តល់អាហារដែលជាអាហារចម្បងនៃស្រុកទេស (ដូចជាអង្ករ) ដោយលោកត្រូវផ្តល់កន្លះស្វាអ៍នៃអាហារចម្បងធម្មតានៃស្រុកទេសសម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃហើយកន្លះស្វាអ៍គឺប្រហែលមួយគីឡូកន្លះ។ ដូច្នេះលោកត្រូវតែផ្តល់អាហារចម្បងនៃស្រុកទេសតាមបរិមាណដែលយើងបានបញ្ជាក់នេះសម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃហើយមិនត្រូវផ្តល់ជាប្រាក់កាក់ឡើយពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ {ត្រូវផ្តល់សំណង (ហ្វីឌយ៉ាស់) ដោយការចិញ្ចឹមជនទុរគតម្នាក់} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤] គឺទ្រង់បានចែងយ៉ាងច្បាស់អំពីអាហារ។ សំនួរ៖ ចំពោះថ្ងៃដែលគាត់បានបង់ប្រាក់កាក់តើជាកាតព្វកិច្ចលើគាត់ត្រូវបញ្ចេញអាហារសារជាថ្មីជំនួសប្រាក់ទាំងនោះដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើមានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់បានផ្តល់ហ្វាតវ៉ាដល់គាត់បែបនោះហើយគាត់ពេញចិត្តជឿជាក់លើហ្វាតវ៉ានោះគឺមិនចាំបាច់ឱ្យគាត់ធ្វើសារជាថ្មីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ធ្វើរឿងនេះដោយចិត្តឯងឬមិនមានការជឿជាក់លើហ្វាតវ៉ាដែលគេបានផ្តល់ឱ្យទេនោះគាត់ត្រូវតែធ្វើឡើងវិញដោយការផ្តល់ជាអាហារ។ *** សំនួរ៖ កាលពីខែរ៉ាម៉ាដានកន្លងទៅខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺចុកចាប់ខ្លាំងហើយមិនអាចបួសបានដូច្នេះខ្ញុំបានមិនបួសហើយខ្ញុំបានបង្ខំភរិយារបស់ខ្ញុំដែលបានកំដរខ្ញុំក្នុងកំឡុងពេលព្យាបាលឱ្យមិនបួសជាមួយខ្ញុំផងដែរ។ ឥឡូវនេះខ្ញុំចង់ផ្តល់អាហារជំនួសដោយសារខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពបួស។ តើអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើចំពោះភរិយាខ្ញុំត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេហើយតើការផ្តល់អាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំដែរឬទេហើយតើអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំផ្តល់អាហារជំនួសភរិយាខ្ញុំដែរឬទេពីព្រោះនាងកំពុងបំបៅដោះកូននៅពេលបច្ចុប្បន្ន? ចម្លើយ៖ ការដែលលោកមិនបួសដោយសារជំងឺនេះគឺជារឿងដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតហើយអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ដូច្នេះជនណាដែលមានជំងឺឬស្ថិតក្នុងការធ្វើដំណើរនោះត្រូវបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលខកខាននៅថ្ងៃដទៃទៀត} [អាល់-បាករ៉ោះ៖ ១៨៤]។ ចំណែកការបង្គាប់ឬការបង្ខំភរិយារបស់លោកឱ្យមិនបួសនោះខ្ញុំមិនឃើញមានហេតុផលស្របច្បាប់ណាមួយឡើយពីព្រោះនាងមិនមែនជាអ្នកជំងឺមិនមែនជាអ្នកដំណើរនិងមិនមែនស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកមានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនាឡើយ។ លោកបានប្រព្រឹត្តខុសត្រង់ការបង្ខំនាងឱ្យមិនបួសក្នុងខណ៖ដែលនាងមិនមានឧបសគ្គស្របច្បាប់ប៉ុន្តែដោយសាររឿងនេះបានកើតឡើងរួចហើយគឺភរិយារបស់លោកត្រូវតែបួសសង។ ហើយប្រសិនបើខែរ៉ាម៉ាដានមួយទៀតបានមកដល់មុនពេលនាងបួសសងដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់នោះនាងត្រូវបួសសងផងនិងត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃដែលខកខានផងដែរ។ ហើយប្រសិនបើនាងបានមិនបួសដោយសារតែការបំបៅដោះកូនព្រោះការបួសបង្កផលប៉ះពាល់ដល់កូននិងកាត់បន្ថយទឹកដោះរបស់នាងនោះការមិនបួសក្នុងករណីនេះគឺត្រឹមត្រូវពីព្រោះនាងស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកមានឧបសគ្គស្របច្បាប់ហើយមិនមែនគ្រាន់តែបួសសងប៉ុណ្ណោះទេគឺនាងត្រូវបួសសងរួមជាមួយការផ្តល់អាហារផងដែរពីព្រោះនៅពេលដែលនាងមិនបួសដោយសារតែកូនបៅដោះគឺកាតព្វកិច្ចលើនាងត្រូវបួសសងនិងផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃ។ *** ភាពស្អាតស្អំរបស់ស្រ្តីមានឈាមរដូវនិងឈាមក្រោយសម្រាលកូនសំនួរ៖ ប្រសិនបើស្រ្តីម្នាក់មានឈាមរដូវក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានឬស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃឈាមក្រោយសម្រាលកូនហើយនាងបានស្អាតស្អំពីឈាមនោះក្រោយពេលហ្វាហ្សើរ (ព្រលឹម) នៃថ្ងៃណាមួយក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានតើនាងត្រូវបន្តបួស...

ការបួសនោះដែរឬទេ? ហើយតើអ្វីដែលនាងត្រូវធ្វើប្រសិនបើនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយរួចចាប់ផ្តើមបួសបន្ទាប់មកស្រាប់តែលេចចេញនូវអ្វីមួយ (ធ្លាក់ឈាមឬទឹករំអិល) ក្រោយពេលបញ្ចប់រយ៖ពេលធម្មតានៃឈាមរដូវនិងឈាមក្រោយសម្រាលតើនាងត្រូវកាត់ផ្តាច់ការបួសរបស់នាងឬមួយក៏វាមិនប៉ះពាល់ដល់ការបួសនោះទេ? ចម្លើយ៖ ចំពោះចំណុចទីមួយនៃសំនួរពោលគឺប្រសិនបើស្រ្តីមានឈាមរដូវបានស្អាតស្អំនៅពេលថ្ងៃឬស្រ្តីមានឈាមក្រោយសម្រាលបានស្អាតស្អំនៅពេលថ្ងៃគឺនាងត្រូវងូតទឹកសម្អាតកាយ (ហ្គុស្វល់) និងថ្វាយបង្គំហើយត្រូវទប់ចិត្តមិនបរិភោគអ្វីឡើយក្នុងរយ៖ពេលដែលនៅសល់នៃថ្ងៃនោះបន្ទាប់មកនាងត្រូវបួសសងថ្ងៃនេះនៅពេលក្រោយនេះគឺជាកាតព្វកិច្ចលើនាង។ ចំណែកចំណុចទីពីរពោលគឺនៅពេលឈាមរដូវឬឈាមក្រោយសម្រាលរបស់នាងត្រូវបានដាច់ស្រឡះហើយនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយរួចហើយបន្ទាប់មកនាងបានឃើញអ្វីមួយកើតឡើង៖ ចំពោះស្រ្តីមានឈាមរដូវប្រសិនបើរយ៖ពេលធម្មតានៃឈាមរដូវរបស់នាងបានគ្រប់ចំនួនហើយឈាមបានដាច់ទាំងស្រុងរួចនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយហើយក្រោយមកនាងបានឃើញអ្វីមួយ (ទឹករំអិលពណ៌ស្រអាប់ឬពណ៌លឿង) គឺនាងមិនត្រូវខ្វល់ខ្វាយយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយយោងតាមសំដីរបស់លោកស្រីអ៊ុម្មុអាត៊ីយ៉ាស់ ﵂ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកយើងមិនធ្លាប់ចាត់ទុកទឹករំអិលពណ៌ស្រអាប់និងពណ៌លឿងក្រោយពេលស្អាតស្អំជាអ្វី (ឈាមរដូវ) ឡើយ» ដូច្នេះនាងមិនត្រូវយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយ។ រីឯចំពោះស្រ្តីមានឈាមក្រោយសម្រាលកូនប្រសិនបើឈាមរបស់នាងដាច់មុនពេលគ្រប់ ៤០ ថ្ងៃហើយនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយរួចហើយបន្ទាប់មកមានឈាមត្រឡប់មកវិញនោះនាងត្រូវបានចាត់ទុកជាស្រ្តីមានឈាមក្រោយសម្រាលកូនដដែលហើយអ្វីដែលត្រឡប់មកវិញនោះត្រូវបានចាត់ទុកជាឈាមក្រោយសម្រាល (នីហ្វាស) ដែលមិនត្រឹមត្រូវជាមួយការបួសនិងការថ្វាយបង្គំឡើយដរាបណាវាមានវត្តមានពីព្រោះវាបានត្រឡប់មកក្នុងកំឡុងពេល ៤០ ថ្ងៃនៃឈាមក្រោយសម្រាល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងបានគ្រប់ ៤០ ថ្ងៃហើយបានងូតទឹកសម្អាតកាយរួចទើបមានអ្វីមួយត្រឡប់មកវិញក្រោយ ៤០ ថ្ងៃនោះនាងមិនត្រូវយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយលើកលែងតែវាត្រូវចំថ្ងៃធម្មតានៃឈាមរដូវរបស់នាងមុនពេលសម្រាលកូននោះវាគឺជាឈាមរដូវ (ហាយឌ៍)។ សរុបមក៖ រឿងនេះទាមទារឱ្យមានការពន្យល់លម្អិត៖ ប្រសិនបើរយ៖ពេលឈាមរដូវធម្មតារបស់នាងបានគ្រប់ចំនួនឈាមដាច់ទាំងស្រុងហើយនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយរួចទើបនាងឃើញអ្វីមួយក្រោយមកគឺកុំយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើរយ៖ពេលធម្មតារបស់នាងមិនទាន់គ្រប់ចំនួនហើយនាងឃើញភាពស្អាតស្អំកណ្តាលកាលកំណត់នោះរួចនាងងូតទឹកហើយស្រាប់តែឈាមត្រឡប់មកវិញនោះនាងត្រូវចាត់ទុកវាជាឈាមរដូវពីព្រោះវាបានមកក្នុងកំឡុងពេលធម្មតានៃរដូវ។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះស្រ្តីមានឈាមក្រោយសម្រាលប្រសិនបើវាត្រឡប់មកវិញក្នុងរង្វង់ ៤០ ថ្ងៃនោះវាត្រូវចាត់ទុកជាឈាមក្រោយសម្រាល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានអ្វីមួយកើតឡើងក្រោយ ៤០ ថ្ងៃនោះនាងមិនត្រូវចាត់ទុកវាជាអ្វីឡើយលើកលែងតែវាត្រូវចំថ្ងៃរដូវធម្មតារបស់នាងមុនពេលមានឈាមក្រោយសម្រាលនិងមុនពេលមានផ្ទៃពោះ។ *** ការមិនបួសនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់សំនួរ៖ កាលពីខែរ៉ាម៉ាដានកន្លងទៅខ្ញុំបានមិនបួសជាច្រើនថ្ងៃដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនាឡើយ។ តើការបួសសងតែមួយមុខគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំដែរឬទេ? ហើយតើអ្វីជាកាតព្វកិច្ចលើខ្ញុំក្រៅពីនោះពីព្រោះខ្ញុំមានការសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំងបំផុតចំពោះរឿងនោះហើយខ្ញុំប្តេជ្ញាចិត្តអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ថានឹងមិនត្រឡប់ទៅប្រព្រឹត្តបែបនេះម្តងទៀតឡើយ? ចម្លើយ៖ ការមិនបួសនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់គឺជាកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនិងជាបាបកម្មដ៏ធំធេង - សូមអល់ឡោះការពារយើងឱ្យផុតពីវា - ហើយកាតព្វកិច្ចលើជនណាដែលបានប្រព្រឹត្តបែបនោះគឺត្រូវតែតައូបាត់ (សារភាពកំហុស) ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ នូវការតައូបាត់ដ៏ស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដសោកស្តាយចំពោះអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅមិនត្រឡប់ទៅប្រព្រឹត្តបែបនេះម្តងទៀតនៅពេលអនាគតនិងថែរក្សាការពារការបួសរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់មករួមជាមួយការតައូបាត់គឺគាត់ត្រូវតែបួសសងតាមចំនួនថ្ងៃដែលគាត់បានបោះបង់ចោល។ ដូច្នេះលោកត្រូវតែបួសសងថ្ងៃទាំងនេះដែលលោកបានបោះបង់ចោលបន្ទាប់ពីលោកបានតައូបាត់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ សង្ឃឹមថាអល់ឡោះនឹងលើកលែងទោសដល់លោកនូវអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅ។ សំនួរ៖ តើមិនមានកាតព្វកិច្ចផ្តល់អាហាររួមជាមួយការបួសសងទេឬ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើខែរ៉ាម៉ាដានមួយទៀតបានមកដល់មុនពេលដែលគាត់បួសសងថ្ងៃទាំងនោះដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់នោះគាត់ត្រូវតែផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃរួមជាមួយការបួសសងផងដែរ។

សំនួរ៖ តើអ្វីជាបរិមាណនៃការផ្តល់អាហារ? ចម្លើយ៖ ត្រូវផ្តល់ជូនជនទុរគតម្នាក់ៗចំនួនកន្លះស្វាអ៍នេះគឺជាការប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតគឺកន្លះស្វាអ៍នៃអាហារចម្បងធម្មតានៅក្នុងស្រុកទេស។ *** សំនួរ៖ កាលពីប្រហែលប្រាំបីឆ្នាំមុនខ្ញុំបានចេតនាមិនបួសចំនួនពីរថ្ងៃក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់ឡើយហើយរហូតមកដល់ពេលនេះខ្ញុំមិនទាន់បានបួសសងថ្ងៃទាំងពីរនេះនៅឡើយទេនិងមិនទាន់បានបង់កាហ្វារ៉ោះជំនួសវាផងដែរ។ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេចនៅពេលនេះ? ចម្លើយ៖ លោកបានប្រព្រឹត្តកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងការមិនបួសនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនា។ មូស្លីមដែលជឿជាក់លើអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងថ្ងៃបរលោកគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់មិនបួសនៅពេលថ្ងៃនៃខែរ៉ាម៉ាដានដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់សាសនាឡើយពីព្រោះការបួសខែរ៉ាម៉ាដានគឺជាសសរស្តម្ភមួយក្នុងចំណោមសសរស្តម្ភទាំងឡាយនៃសាសនាឥស្លាមហើយការធ្វេសប្រហែសឬការមិនបួសដោយគ្មានឧបសគ្គស្របច្បាប់គឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីភាពទន់ខ្សោយនៃជំនឿអ៊ីម៉ាននិងកង្វះខាតនៃជំនឿអ៊ីម៉ាន។ ដូច្នេះលោកត្រូវតែបួសដើម្បីអល់ឡោះ ﷻ។ ហើយនៅក្នុងបញ្ហានេះមានកាតព្វកិច្ចបីយ៉ាងលើលោក៖ ប្រការទីមួយ៖ ការតូបាត់ដ៏ស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ពីបទល្មើសបាបកម្មដ៏ធំធេងនេះ។ ប្រការទីពីរ៖ ត្រូវបួសសងថ្ងៃទាំងពីរនេះជាបន្ទាន់និងរួសរាន់ដោះបន្ទុករបស់ខ្លួនឱ្យរួចផុតពីកាតព្វកិច្ចដ៏ធំធេងនេះដែលលោកធ្លាប់ធ្វេសប្រហែស។ ប្រការទីបី៖ ដោយសារខែរ៉ាម៉ាដានមួយទៀតឬខែរ៉ាម៉ាដានជាច្រើនបានកន្លងផុតទៅលើលោកដោយលោកមិនទាន់បានបួសសងថ្ងៃទាំងពីរនេះដូច្នេះជាកាតព្វកិច្ចលើលោកត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុរគតម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃដែលខកខានផងដែរ។ ***