ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

ទីមួយ៖ ប្រាក់កាសនោះមិនហាឡាល់សម្រាប់អ្នកឡើយប្រសិនបើវាស្ថិតក្នុងលក្ខណ៖នៃការបន្លំនិងការកុហកដូចដែលយើងបានលើកឡើងហើយអ្នកមិនមានសិទ្ធិកាន់កាប់វាឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយជាកាតព្វកិច្ចត្រូវប្រគល់វាត្រឡប់ទៅកាន់ប្រភពដើមរបស់វាវិញនិងលះបង់វាចោល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកបានទទួលវាដោយស្របច្បាប់ដោយសារអ្នកកំពុងសិក្សានិងបន្តការសិក្សាពិតប្រាកដហើយអ្នកបានសន្សំប្រាក់កាសមួយចំនួនរហូតដល់កម្រិតនីស៊្វប (Nisab) គឺស្មើនឹង ៥៦ រីយ៉ាល់ប្រាក់សុទ្ធតាមរូបិយប័ណ្ណអារ៉ាប៊ីសាអ៊ូឌីតឬស្មើនឹងតម្លៃរូបិយប័ណ្ណក្រដាសប្រាក់ឬលើសពីនេះហើយបានគ្រប់ខួបមួយឆ្នាំ (ហាវុល) នោះជាកាតព្វកិច្ចត្រូវបញ្ចេញហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច) គឺមួយភាគបួននៃមួយភាគដប់ (២,៥ ភាគរយ)។ ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុត។ សំណួរ៖ ចុះប្រសិនបើប្រាក់ដែលបើកផ្តល់ដោយសន្តិសុខសង្គមមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌតម្រូវឱ្យនាងត្រូវតែរៀននោះទេប៉ុន្តែលិខិតនោះគ្រាន់តែយកជាឯកសារយោងអាសយដ្ឋានឬជាការបញ្ជាក់អត្តសញ្ញាណរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើប្រាក់នោះត្រូវបានបើកផ្តល់ឱ្យនាងពីសន្តិសុខសង្គមដោយសារតែនាងជាជនក្រីក្រនិងខ្វះខាតនោះគ្មានការជំទាស់ឡើយ។ ប៉ុន្តែនាងបានបញ្ជាក់ថានាងធ្លាប់រៀនហើយប្រាក់នោះមិនត្រូវបានបើកឱ្យឡើយលុះត្រាតែមានលិខិតបញ្ជាក់ពីសាលាមានន័យថានាងយកប្រាក់នោះជាប្រាក់រង្វាន់លើកទឹកចិត្តសម្រាប់ការសិក្សា។ ប្រសិនបើពិតជាដូច្នោះមែនគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាត្រូវបានបើកផ្តល់ក្នុងនាមជាជំនួយសង្គ្រោះដល់ជនក្រីក្រនិងខ្វះខាតដូចជាប្រាក់ឧបត្ថម្ភសម្រាប់ក្មេងកំព្រាអនីតិជនស្រ្តីមេម៉ាយនិងអ្នកដែលស្រដៀងគ្នានេះនោះវាជាកម្មសិទ្ធិរបស់នាងហើយប្រសិនបើគ្រប់ខួបមួយឆ្នាំនិងដល់កម្រិតនីស៊្វបនាងត្រូវបញ្ចេញហ្សាកាត់។

ការសង្ស័យមិនចាត់ទុកជាការចោទប្រកាន់កាចារ (កាត់ហ្វ) សំណួរ៖ តើអ្វីជាបញ្ញត្តិចំពោះអ្នកដែលសង្ស័យលើភាពស្អាតស្អំរបស់ភរិយាខ្លួនពីការក្បត់ចិត្តតើត្រូវអនុវត្តទណ្ឌកម្មលើគាត់ដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើគាត់បានប្រាកដច្បាស់អំពីភាពស្អាតស្អំរបស់នាងនិងមានការសោកស្តាយចំពោះការសង្ស័យអាក្រក់របស់ខ្លួនលើនាងតើគាត់ត្រូវធ្វើយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ គ្រាន់តែការសង្ស័យនិងការគិតខ្វល់ខ្វាយក្នុងចិត្ត (វ៉ាស៊៍វ៉ាស) ដោយមនុស្សមិនបានបញ្ចេញពាក្យសម្តីអ្វីមួយគឺមិនត្រូវបានហៅថាជាការចោទប្រកាន់កាចារ (កាត់ហ្វ - Qadhf) ឡើយ។ ប៉ុន្តែមនុស្សត្រូវតែជម្រុះចោលនូវរាល់ការសង្ស័យនិងការរវើរវាយចេញពីខ្លួននិងត្រូវសុំការការពារពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ពីស្ហៃតន (អារក្ស) ហើយគោលការណ៍គ្រឹះចំពោះស្ត្រីមូស្លីមគឺភាពសុចរិតស្អាតស្អំនិងគោលការណ៍គ្រឹះចំពោះស្ត្រីមូស្លីមគឺភាពស្មោះត្រង់ទុកចិត្តបាន។ ដូច្នេះគ្រាន់តែការសង្ស័យការស្រមើស្រមៃនិងការរវើរវាយគឺសុទ្ធតែកើតចេញពីស្ហៃតនដូច្នេះគាត់ត្រូវសុំការការពារពីអល់ឡោះពីវាហើយរឿងនេះមិនចាត់ទុកជាកាត់ហ្វឡើយ។ ការចោទប្រកាន់កាត់ហ្វគឺលុះត្រាតែគាត់បានបញ្ចេញពាក្យសម្តីនិងបានចោទប្រកាន់នាងពីបទផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា) យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតទើបវាជាកាត់ហ្វ។ រីឯគ្រាន់តែការសង្ស័យនិងការរវើរវាយគាត់ត្រូវតែបោះបង់វាចោលបដិសេធវានិងសុំការការពារពីអល់ឡោះពីវា។ *** អ្នកវិបល្លាសស្មារតីរួចផុតពីកាតព្វកិច្ចសាសនា (តាក្លីហ្វ) សំណួរ៖ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំសូមអល់ឡោះមេត្តាប្រណីដល់គាត់បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមុនពេលគាត់ទទួលមរណភាពដោយសារតែការដួលបោកក្បាលយ៉ាងខ្លាំងដែលបណ្តាលឱ្យគាត់បាត់បង់ស្មារតីវិបល្លាសចិត្តអស់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំពេញហេតុដូច្នេះហើយគាត់មិនអាចបំពេញកាតព្វកិច្ចបួសនិងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)បានឡើយ។ សូមលោកមេត្តាពន្យល់ដល់ខ្ញុំតើជាកាតព្វកិច្ចលើខ្ញុំត្រូវសងជំនួសគាត់ឬបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ឬធ្វើកិច្ចការអ្វីផ្សេងទៀតសូមលោកមេត្តាណែនាំផងសូមអល់ឡោះការពារលោកនិងតម្រង់ផ្លូវលោក។ ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើស្ថានភាពរបស់គាត់ដូចដែលអ្នកសួរបានរៀបរាប់គឺគាត់វិបល្លាសស្មារតី

និងបានខកខានការបួសដោយសារតែគាត់បាត់បង់ស្មារតីនិងវិចារណញាណពីរបួសគ្រោះថ្នាក់នោះនោះគាត់គ្មានកាតព្វកិច្ចបួសឡើយហើយគ្មានកាតព្វកិច្ចសាសនា (តាក្លីហ្វ) លើរូបគាត់ឡើយពីព្រោះគាត់បានបាត់បង់ស្មារតីនិងរួចផុតពីបន្ទុកកាតព្វកិច្ចខណ៖ដែលការគោរពសក្ការ៖ (អ៊ីពាដាត់) គឺជាប់កាតព្វកិច្ចលើតែបុគ្គលដែលមានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់និងគ្រប់ការ (ពាលីក) ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះគ្មានការបួសលើស្ត្រីរងគ្រោះរូបនេះដែលបានទទួលមរណភាពដោយសាររបួសរបស់គាត់ក្នុងស្ថានភាពវិបល្លាសស្មារតីនិងបាត់បង់វិចារណញាណនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់នៅមានស្មារតីនិងវិចារណញាណនៅឡើយប៉ុន្តែរបួសនោះបានប៉ះពាល់ដល់គាត់រហូតដល់គាត់ទទួលមរណភាពនោះកាតព្វកិច្ចបួសមិនរួចផុតពីគាត់ឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើគាត់មានបន្សល់ទុកទ្រព្យកេរមរតកនោះត្រូវដកយកពីកេរមរតករបស់គាត់នូវប្រាក់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍គឺការផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រម្នាក់សម្រាប់រាល់មួយថ្ងៃៗដែលគាត់បានខកខាន។ ហើយប្រសិនបើមានសាច់ញាតិណាម្នាក់របស់គាត់ស្ម័គ្រចិត្តផ្តល់អាហារជំនួសគាត់ឬបួសជំនួសគាត់នោះសង្ឃឹមថានឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គាត់។ នេះគឺក្នុងករណីដែលគាត់មិនបានបាត់បង់ស្មារតីនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់ខកខានការបួស។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់វិបល្លាសស្មារតីនិងបាត់បង់ស្មារតីទាំងស្រុងនោះគឺគ្មានកាតព្វកិច្ចបួសលើគាត់ឡើយ។ ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ទ្រង់ដឹងបំផុត។