ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ភស្តុតាងច្បាប់ដែលបញ្ជាក់អំពីកាតព្វកិច្ចបិទបាំងផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីរួមមានបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ ﴿ហើយចូរប្រាប់ដល់ស្ត្រីដែលមានជំនឿទាំងឡាយឱ្យពួកគេទម្លាក់ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេចុះនិងថែរក្សាកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់ពួកគេហើយកុំបង្ហាញគ្រឿងលម្អរបស់ពួកគេលើកលែងតែអ្វីដែលលេចចេញដោយអចេតនាប៉ុណ្ណោះហើយត្រូវទម្លាក់ស្បៃក្បាល (ឃីម៉ារ) របស់ពួកគេមកគ្របពីលើទ្រូងរបស់ពួកគេ﴾ [អាន់-នូរ៖ ៣១]។ ការទម្លាក់ស្បៃក្បាលមកគ្របពីលើទ្រូងទាមទារឱ្យមានការបិទបាំងផ្ទៃមុខជាចាំបាច់។ នៅពេលដែលគេសួរអ៊ីបនូអាប់បាស ﵄ អំពីរូបភាពនៃការបិទបាំងនេះលោកបានទម្លាក់ស្បៃបិទបាំងផ្ទៃមុខរបស់លោកដោយបើកតែភ្នែកម្ខាងដើម្បីមើលផ្លូវដែលនេះបញ្ជាក់ថាគោលបំណងនៃអាយ៉ាត់គឺការបិទបាំងផ្ទៃមុខដូចដែលអ៊ុបៃដះហ៍អាល់-សាល់ម៉ានីបានរាយការណ៍ពីលោក។ ចំណែកក្នុងស៊ុណ្ណាះហ៍វិញមានហាដfeesជាច្រើនរួមទាំងការដែលព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ស្ត្រីស្ថិតក្នុងសភាពអៀហរ៉ម (ពេលធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) ឬអ៊ុមរ៉ោះ (ការដើរយាងតូច)ហ៍) មិនឱ្យពាក់របាំងមុខដេរភ្ជាប់ (នីក្វាប) ឬប៊ួរក្វា។ នេះសបញ្ជាក់ថាមុនពេលចូលអៀហរ៉មពួកនាងតែងតែបិទបាំងផ្ទៃមុខ។ ការដោះនីក្វាបក្នុងពេលអៀហរ៉មមិនមែនមានន័យថាត្រូវបើកមុខចំហនៅចំពោះមុខបុរសដទៃនោះទេផ្ទុយទៅវិញពួកនាងត្រូវយកស្បៃទម្លាក់ពីលើក្បាលមកគ្របបាំងមុខដូចដែលលោកស្រីអាយស្ហះហ៍ ﵂ បានរៀបរាប់ថា៖ «ក្រុមអ្នកជិះសត្វបានឆ្លងកាត់ពួកយើងខណ៖ដែលពួកយើងស្ថិតក្នុងសភាពអៀហរ៉មជាមួយរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ។ នៅពេលពួកគេមកជិតពួកយើងម្នាក់ៗបានទម្លាក់ស្បៃពីលើក្បាលមកគ្របមុខរបស់ខ្លួនហើយនៅពេលពួកគេដើរហួសផុតទៅពួកយើងក៏បើកមុខវិញ»។ ដូច្នេះស្ត្រីក្នុងសភាពអៀហរ៉មឬក្រៅអៀហរ៉មគឺសុទ្ធតែមានកាតព្វកិច្ចត្រូវបិទបាំងផ្ទៃមុខពីបុរសដទៃពីព្រោះផ្ទៃមុខគឺជាចំណុចកណ្តាលនៃសម្រស់និងជាកន្លែងដែលគេសម្លឹងមើល។ ភស្តុតាងត្រឹមត្រូវគឺបញ្ជាក់ថាផ្ទៃមុខគឺជាអោរ៉ាត់ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។

បញ្ញត្តិនៃហ៊ីជាបសម្រាប់ស្ត្រីមូស្លីម៖ សំណួរ៖ តើហ៊ីជាបមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាចំពោះស្ត្រីមូស្លីម? ស្ត្រីពាក់ហ៊ីជាបនៅស្រុកយើងតែងតែរងការចំអកនិងរិះគន់។ តើវាជាកាតព្វកិច្ចក្នុងគ្រប់និកាយទាំង ៤ ដែរឬទេ? ហើយតើអាយ៉ាត់ក្នុងស៊ូរ៉ាត់ហ៍អាន់-នូរ [៣១] មានន័យដូចម្តេច? តើការបិទបាំងរួមបញ្ចូលផ្ទៃមុខដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ហ៊ីជាបគឺជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជិប) ជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ិចម៉ា) នៃមូស្លីមទាំងអស់ផ្អែកលើបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ ﴿ហើយនៅពេលដែលពួកអ្នកសុំសម្ភារ៖អ្វីមួយពីពួកនាងចូរពួកអ្នកសុំពីក្រោយរបាំង (ហ៊ីជាប)។ ការធ្វើបែបនោះគឺបរិសុទ្ធបំផុតសម្រាប់ចិត្តរបស់ពួកអ្នកនិងចិត្តរបស់ពួកនាង﴾ [អាល់-អះហ្សាប៖ ៥៣]។ ហេតុផលនេះគ្របដណ្តប់លើប្រជាជាតិទាំងមូលពីព្រោះភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តគឺជាអ្វីដែលមូស្លីមទាំងអស់ត្រូវការ។ អល់ឡោះក៏មានបន្ទូលទៀតថា៖ ﴿ឱព្យាការី! ចូរប្រាប់ភរិយារបស់អ្នកកូនស្រីៗរបស់អ្នកនិងស្ត្រីៗនៃបណ្តាអ្នកមានជំនឿឱ្យពួកគេទម្លាក់អាវធំ (ជីលបាប) របស់ពួកគេមកគ្របដណ្តប់លើខ្លួនរបស់ពួកគេ...﴾ [អាល់-អះហ្សាប៖ ៥៩]។ ដូច្នេះហ៊ីជាបគឺជាកាតព្វកិច្ចហើយការបើកបង្ហាញកេរ្តិ៍ខ្មាស (ស៊ូហ្វួរ) គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)។ ចំណែកពាក្យថា «លើកលែងតែអ្វីដែលលេចចេញ» តាមការបកស្រាយដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់អ៊ីបនូម៉ាសអ៊ូដគឺសំដៅលើសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅដែលលេចចេញដោយអចេតនា។ ការទម្លាក់ស្បៃក្បាលមកគ្របពីលើទ្រូងទាមទារឱ្យមានការបិទបាំងក្បាលផ្ទៃមុខនិងដើមទ្រូងទាំងស្រុងដែលផ្ទុយពីស្ត្រីសម័យយុគងងឹត (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍) ដែលបើកទ្រូងចំហ។ ផ្ទៃមុខគឺជាចំណុចកណ្តាលនៃសម្រស់ដូច្នេះការបិទបាំងវាគឺជាកាតព្វកិច្ច។ *** ការកាត់សក់របស់ស្ត្រី៖ សំណួរ៖ តើស្ត្រីអាចកាត់សក់ខាងមុខខ្លះដើម្បីលម្អបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ស្ត្រីគប្បីថែរក្សាសក់ក្បាលរបស់នាងពីព្រោះវាជាសម្រស់និងគ្រឿងលម្អរបស់នាង។ ការកាត់សក់ដោយគ្មានហេតុផលចាំបាច់អាចជាការយកតម្រាប់តាមស្ត្រីគ្មានជំនឿឬស្ត្រីខូចចរិយាសម្បត្តិ។ ព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាឱ្យស្ត្រីកាត់សក់ត្រឹមតែប្រវែងចុងម្រាមដៃមួយប៉ុណ្ណោះពេលរួចផុតពីហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) ឬអ៊ុមរ៉ោះ (ការដើរយាងតូច)ហ៍ដែលនេះសបញ្ជាក់ថាត្រូវតែថែរក្សាសក់ឱ្យបានល្អ។ *** ការចាប់ដៃស្ត្រីដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉ម៖ សំណួរ៖ តើការចាប់ដៃស្ត្រីដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉មមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា?

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ការប៉ះពាល់និងការចាប់ដៃរវាងបុរសនិងស្ត្រីដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉មគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតពីព្រោះការប៉ះពាល់រាងកាយនាំឱ្យកើតចំណង់តណ្ហានិងហ្វីតណាស់ (ការទាក់ទាញផ្លូវភេទ) ដែលបើកផ្លូវទៅរកសេចក្តីអាក្រក់។ ដូចគ្នានេះដែរស្ត្រីក៏ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យចាប់ដៃបុរសដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉មរបស់ខ្លួនឡើយ។ *** ការធ្វើដំណើរតាមយន្តហោះដោយគ្មានម៉ាហរ៉ម៖ សំណួរ៖ នាសម័យបច្ចុប្បន្នតើស្ត្រីអាចធ្វើដំណើរតាមយន្តហោះតែម្នាក់ឯងបានដែរឬទេដោយដឹងថាមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ព្រោះមានម៉ាហរ៉មជូនដំណើរដល់ព្រលានយន្តហោះដើមផ្លូវនិងមានម៉ាហរ៉មចាំទទួលនៅព្រលានយន្តហោះចុងផ្លូវហើយការហោះហើរចំណាយពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ? ចម្លើយ៖ ស្ត្រីមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើដំណើរឡើយលើកលែងតែមានម៉ាហរ៉មកំដរជាមួយទោះបីជាតាមយន្តហោះរថយន្តឬសត្វជំនិះក្តីដោយសារអត្ថន័យទូទៅនៃប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «មិនស្របច្បាប់ឡើយចំពោះស្ត្រីដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងថ្ងៃបរលោកក្នុងការធ្វើដំណើរផ្លូវ ៣ ថ្ងៃឡើងទៅលើកលែងតែមានឪពុកស្វាមីកូនប្រុសបងប្អូនប្រុសឬម៉ាហរ៉មណាម្នាក់កំដរជាមួយនាង»។ នេះជាអត្ថបទច្បាប់ទូទៅសម្រាប់គ្រប់សម័យកាលគ្រប់ទីកន្លែងនិងគ្រប់មធ្យោបាយធ្វើដំណើរ។ ការអះអាងថាយន្តហោះមានសុវត្ថិភាពពីហ្វីតណាស់គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយពីព្រោះយន្តហោះអាចជួបប្រទះបញ្ហាបច្ចេកទេសការពន្យារពេលឬការចុះចតបន្ទាន់នៅព្រលានយន្តហោះផ្សេងដែលគ្មានម៉ាហរ៉មនៅទីនោះឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀតការអង្គុយលើយន្តហោះជួនកាលត្រូវអង្គុយក្បែរបុរសដទៃដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉ម...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ស្ត្រីនៅលើកៅអីយន្តហោះមិនអាចធានាថានឹងមិនមានបុរសដទៃមកអង្គុយក្បែរនាងនោះឡើយ។ ជាក់ស្តែងការធ្វើដំណើរតាមយន្តហោះជួនកាលទាមទារឱ្យមានម៉ាហរ៉មកាន់តែខ្លាំងជាងមធ្យោបាយផ្សេងទៀតដោយសារតែឧបទ្ទវហេតុចៃដន្យការប្រឡូកប្រឡំនិងចម្ងាយផ្លូវឆ្ងាយ។ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយដែលម៉ាហរ៉មគ្រាន់តែជូននាងទៅព្រលានយន្តហោះដើមផ្លូវហើយម៉ាហរ៉មម្នាក់ទៀតចាំទទួលនៅចុងផ្លូវនោះពីព្រោះគ្មានអ្នកណាអាចធានាបានថាយន្តហោះនឹងមិនចុះចតបន្ទាន់នៅកន្លែងផ្សេងនោះឡើយ។ សំណួរ៖ តើប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា «៣ ថ្ងៃ» សំដៅលើថិរវេលាឬចម្ងាយផ្លូវនៃបញ្ញត្តិច្បាប់? ចម្លើយ៖ ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ គឺផ្អែកលើការដើរដោយថ្មើរជើងឬសត្វជំនិះនាសម័យនោះពោលគឺបញ្ញត្តិត្រូវបានចងភ្ជាប់នឹងចម្ងាយផ្លូវធ្វើដំណើរ (ម៉ាសាហ្វះហ៍) មិនមែនចងភ្ជាប់នឹងរយ៖ពេលនៃមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូនឡើយ។ មធ្យោបាយសម័យទំនើបអាចកាត់បន្ថយពេលវេលាពីប៉ុន្មានថ្ងៃមកនៅត្រឹមប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុន្តែច្បាប់នៅតែចងភ្ជាប់នឹងចម្ងាយផ្លូវដដែល។ *** តុក្កតារបស់កុមារនិងរូបភាព៖ សំណួរ៖ តើការទិញនិងរក្សាទុកនូវរូបចម្លាក់រូបភាពតុក្កតា ៣ វិមាត្រ (អារ៉ាអ៊ីស) សម្រាប់កុមារដែលគេលក់នៅលើទីផ្សារមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? តើវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឬជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)?

ចម្លើយ៖ ការរក្សាទុករូបភាពដែលមានវិញ្ញាណមិនថារូបចម្លាក់ ៣ វិមាត្រ (រូបបដិមា) រូបគំនូរដោយដៃឬរូបថតគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតមិនឱ្យរក្សាទុកក្នុងផ្ទះឡើយលើកលែងតែរូបថតសម្រាប់ឯកសារផ្លូវការចាំបាច់ដូចជាលិខិតឆ្លងដែនអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណនិងប័ណ្ណបើកបរ។ ចំណែកការតាំងរូបភាពដើម្បីលម្អផ្ទះឬអនុស្សាវរីយ៍គឺហារ៉ាមហើយព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាក់ថាម៉ាឡាអ៊ីកាត់មិនចូលក្នុងផ្ទះដែលមានឆ្កែឬរូបភាពឡើយ។ ចំណែកប្រដាប់ក្មេងលេង៖ បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញបានលើកលែងចំពោះរូបភាពសាមញ្ញសម្រាប់កុមារតូចៗលេងពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានឃើញលោកស្រីអាយស្ហះហ៍ ﵂ លេងតុក្កតាកាលពីកុមារភាពហើយលោកមិនបានហាមឃាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែតុក្កតានាសម័យនោះគឺជារូបរាងសាមញ្ញដែលក្មេងៗច្នៃពីបន្ទះឈើឆ្អឹងនិងកម្ទេចក្រណាត់មិនមែនជារូបបដិមាកែច្នៃដូចមនុស្សពិតប្រាកដនាសម័យបច្ចុប្បន្នឡើយ។ រូបបដិមាដែលចម្លងតាមរូបរាងមនុស្សពិតគប្បីត្រូវបំផ្លាញចោល។ សំណួរ៖ ចុះចំពោះសត្វស្លាបឬសត្វព្រៃដែលគេយកស្បែកមកញាត់កំបោរឱ្យដូចសត្វរស់ (តាក់ស៊ីឌើមី) ហើយដាក់តាំងលម្អក្នុងផ្ទះតើមានបញ្ញត្តិដូចរូបភាពដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទគឺមានបញ្ញត្តិដូចគ្នានឹងរូបបដិមាដែរពីព្រោះវាជាការខ្ជះខ្ជាយឥតប្រយោជន៍និងជាមធ្យោបាយបើកផ្លូវទៅរកការតាំងរូបបដិមានិងរូបចម្លាក់នៅក្នុងផ្ទះ។ លើសពីនេះសត្វដែលងាប់ដោយមិនបានអារស្របច្បាប់គឺជាសាកសព (ម៉ៃតះហ៍) ដែលមានសភាពណាជិស (កខ្វក់តាមច្បាប់) ហើយការញាត់កំបោរមិនអាចធ្វើឱ្យវាស្អាតបានឡើយ។ ដូច្នេះការតាំងសត្វញាត់កំបោរគឺត្រូវហាមឃាត់ទាំងដោយសារភាពណាជិសនិងដោយសារវាជាផ្លូវនៃការប្រមូលរូបបដិមា។ *** ការចិញ្ចឹមកូនមិនបង្កើតចំណងសាច់ឈាមឡើយ៖ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់បានយកក្មេងប្រុសម្នាក់មកចិញ្ចឹមជាមួយកូនៗរបស់នាងតាំងពីតូចប៉ុន្តែមិនបានបំបៅដោះគេទេ។ តើនាងអាចរៀបការក្មេងនោះជាមួយកូនស្រីម្នាក់របស់នាងបានដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើនាងបានបំបៅដោះគេតើគេអាចយកត្រកូលឪពុកនិងទទួលមរតកបានដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ គ្រាន់តែការផ្តល់អាហារនិងការចិញ្ចឹមក្មេងតាំងពីតូចមិនបង្កើតនូវចំណងញាតិសាលោហិតឬឋាន៖ជាម៉ាហរ៉មឡើយ។ ក្មេងប្រុសនោះនៅតែជាជនដទៃ (អាជន៉ាប៊ី) ចំពោះនាងនិងកូនស្រីៗរបស់នាងដដែលដូច្នេះនាងនិងកូនស្រីៗត្រូវតែពាក់ហ៊ីជាបបិទបាំងកេរ្តិ៍ខ្មាសនៅចំពោះមុខគេ។ ការស្មុំកូនយកត្រកូល (តាបាន់នី) ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតក្នុងឥស្លាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងបានបំបៅដោះក្មេងនោះចំនួន ៥ ដងពេញលេញពិតប្រាកដក្នុងកំឡុងពេលអាយុក្រោម ២ ឆ្នាំនោះគេនឹងក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់នាងនិងជាម៉ាហរ៉មចំពោះកូនស្រីៗរបស់នាងស្របតាមប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «ការបំបៅដោះបង្កើតនូវចំណងហាមឃាត់ដូចគ្នានឹងចំណងសាច់ឈាមដែរ»។ ប៉ុន្តែការបំបៅដោះបង្កើតត្រឹមតែឋាន៖ម៉ាហរ៉មប៉ុណ្ណោះមិនបង្កើតសិទ្ធិទទួលមរតកឬការយកត្រកូលឪពុកឡើយ។ ប្រសិនបើគ្មានការបំបៅដោះទេគេអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់នាងឬសូម្បីតែរៀបការជាមួយរូបនាងផ្ទាល់ក៏បាន។ *** ការបែងចែកកន្លែងបញ្ចុះសពសម្រាប់គ្រួសារនីមួយៗ៖ សំណួរ៖ នៅសហគមន៍យើងមានទំនៀមទម្លាប់ដែលគ្រួសារនីមួយៗកំណត់ដីផ្ទាល់ខ្លួនធ្វើជាកន្លែងបញ្ចុះសពគ្រួសារ។ ពេលដីចង្អៀតគេបានបញ្ចុះសពជាច្រើនជាន់ក្នុងផ្នូរតែមួយ (រហូតដល់ ៤ ឬ ៥ ជាន់) ឬធ្វើជាបន្ទប់កប់សពរួម (ហ្វាសគីយ៉ះហ៍)។ តើទង្វើនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ជាគោលការណ៍ការកំណត់ដីគ្រួសារសម្រាប់បញ្ចុះសពគឺគ្មានបញ្ហាឡើយដរាបណាដីនោះធំទូលាយសមរម្យ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលដីនោះចង្អៀតគេត្រូវយកសពទៅបញ្ចុះនៅកន្លែងផ្សេងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យកកាយផ្នូរសពចាស់ដើម្បីកប់សពថ្មីពីលើឡើយលើកលែងតែសពមុនបានរលួយរលាយក្លាយជាដីអស់គ្មានសល់ឆ្អឹងសូម្បីតែបន្តិច។ ការបើកផ្នូរសពមុនពេលកំណត់គឺជាការរំលោភលើកិត្តិយសរបស់សព...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ចំណែកបន្ទប់កប់សពរួម (ហ្វាសគីយ៉ះហ៍) ក៏ដូចគ្នាដែរពោលគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យកកាយផ្នូរដែលមានសពពីមុនដើម្បីកប់សពថ្មីឡើយលុះត្រាតែសពមុនរលួយរលាយអស់។ ការបញ្ចុះសពច្រើនរួមគ្នាក្នុងផ្នូរតែមួយត្រូវបានអនុញ្ញាតតែក្នុងករណីចាំបាច់បំផុតប៉ុណ្ណោះដូចជាក្នុងសមរភូមិដែលមានអ្នកស្លាប់ច្រើនហើយគ្មានអ្នកជួយជីកផ្នូរដាច់ដោយឡែក។ *** កម្មសិទ្ធិលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់បងប្អូនដែលអវត្តមាន៖ សំណួរ៖ ពួកយើងជាក្មេងកំព្រា ៤ នាក់។ ពួកយើងមានមាបង្កើត ៣ នាក់ដែលនៅមានជីវិត៖ ២ នាក់នៅក្រៅប្រទេសហើយមាច្បងរស់នៅក្នុងស្រុក។ មាច្បងបានកាន់កាប់និងគ្រប់គ្រងដីធ្លីនិងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់បងប្អូនប្រុសទាំង ២ នាក់ដែលនៅក្រៅប្រទេសដោយមិនព្រមចែករំលែកដល់ពួកយើងឡើយដោយយកលេសថាគាត់ជាបងប្អូនបង្កើត។ តើយើងមានសិទ្ធិទាមទារចំណែកដីពីគាត់ដែរឬទេហើយតើគាត់មានសិទ្ធិចាត់ចែងទ្រព្យនោះដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ដរាបណាមាទាំងពីរនាក់ដែលនៅក្រៅប្រទេសនៅមានជីវិតនៅឡើយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នោះគឺនៅតែជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់ពួកគាត់មិនបានផ្ទេរទៅឱ្យអ្នកណាឡើយ។ មាច្បងដែលនៅក្នុងស្រុកគ្មានសិទ្ធិធ្វើជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិឡើយហើយពួកអ្នកជាក្មេងកំព្រាក៏គ្មានសិទ្ធិទាមទារដែរពីព្រោះទ្រព្យជារបស់ម្ចាស់ដើមលើកលែងតែម្ចាស់ទ្រព្យបានធ្វើអំណោយទានឬអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើម្ចាស់ដីដែលនៅក្រៅប្រទេសបានធ្វើអំណោយឬអនុញ្ញាតឱ្យមាច្បងទាញយកផលពីដីនោះនោះគាត់អាចប្រើប្រាស់បានប៉ុន្តែគាត់មិនមានកាតព្វកិច្ចត្រូវចែករំលែកដល់ពួកអ្នកឡើយលើកលែងតែម្ចាស់ទ្រព្យបានផ្តាំផ្ញើឱ្យផ្តល់ឱ្យអ្នក។ សរុបមកទ្រព្យសម្បត្តិគឺនៅតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់ដើមជានិច្ចទោះបីជាពួកគេនៅឆ្ងាយក៏ដោយហើយបងប្អូនដែលនៅក្នុងស្រុកគ្មានសិទ្ធិកាន់កាប់ឬចាត់ចែងដោយគ្មានការអនុញ្ញាតឡើយ។ *** វិបត្តិផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរនិងការហែកសម្លៀកបំពាក់៖ សំណួរ៖ តាំងពីដើមជីវិតមកខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកនិងវិបត្តិផ្លូវចិត្តម្តងហើយម្តងទៀតរហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចង្អៀតទ្រូងជាប្រចាំ។ នៅពេលជួបជម្លោះតឹងតែងខ្ញុំតែងតែបាត់បង់ស្មារតីហើយហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនឯងដែលទង្វើនេះបានកើតឡើងថ្មីៗនេះនិងធ្លាប់កើតឡើង ២ ដងពីមុនមក។ ក្រោយមកខ្ញុំមានការសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំងបានសុំការការពារពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងសុំការអភ័យទោសពីទ្រង់ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមានការភ័យខ្លាចជាប្រចាំខណ៖ដែលបច្ចុប្បន្នខ្ញុំមានអាយុជិត ៥០ ឆ្នាំហើយ។ តើច្បាប់ឥស្លាមមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាលើទង្វើបែបនេះហើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ទុក្ខព្រួយការលំបាកនិងវិបត្តិដែលកើតមានលើមនុស្សលោកក្នុងជីវិតនេះគឺកើតឡើងដោយសារការកំណត់និងការវិនិច្ឆ័យ (ក្វាឌ័រនិងក្វាដារ) របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដើម្បីជាការសាកល្បងលើអ្នកមានជំនឿ។ អ្នកមានជំនឿត្រូវតែមានការអត់ធ្មត់ (ស្វូពើរ) ស្វែងរកផលបុណ្យនិងកុំកើតទុក្ខហួសហេតុឬខឹងសម្បារឡើយពីព្រោះរាល់ការសាកល្បងសុទ្ធតែផ្តល់ផលល្អដល់អ្នកមានជំនឿ៖ ប្រសិនបើជួបសេចក្តីសុខគេកោតសរសើរអល់ឡោះនោះជាការល្អសម្រាប់គេហើយប្រសិនបើជួបទុក្ខលំបាកគេអត់ធ្មត់នោះក៏ជាការល្អសម្រាប់គេដែរ។ ជ័យជម្នះតែងតែនៅជាមួយការអត់ធ្មត់ហើយការរំដោះទុក្ខគឺនៅកៀកបំផុត។ ចំណែកការហែកសម្លៀកបំពាក់គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតពីព្រោះវាជាទម្លាប់នៃសម័យយុគងងឹត (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍)។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមែនជាពួកយើងឡើយបុគ្គលណាដែលទះកំផ្លៀងខ្លួនឯងហែកសម្លៀកបំពាក់និងស្រែកយំតាមទម្លាប់យុគងងឹត»។ មូស្លីមត្រូវតែអត់ធ្មត់មិនត្រូវធ្វើទង្វើឬនិយាយពាក្យសម្តីណាដែលបង្ហាញពីការខឹងសម្បារនឹងការកំណត់របស់អល់ឡោះឡើយ។ អ្វីដែលអ្នកបានហែកសម្លៀកបំពាក់កន្លងមកគឺជាកំហុសនិងអំពើហារ៉ាមប៉ុន្តែអ្នកត្រូវតែតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ដោយស្មោះចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ហើយកុំវិលត្រឡប់ទៅរកទង្វើបែបនេះទៀតហើយអល់ឡោះតែងតែទទួលយកការតាវបាត់របស់អ្នកដែលប្រែចិត្តជានិច្ច។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការបំបៅដោះ (គីតាបអាល់-រ៉ូឌ័រអាហ៍)៖ បណ្តាបញ្ញត្តិច្បាប់ស្តីពីការបំបៅដោះលក្ខខណ្ឌនៃការបង្កើតចំណងហាមឃាត់នរកនិងសិទ្ធិរបស់កុមារតាមគន្លងឥស្លាម។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការបំបៅដោះ៖ លក្ខខណ្ឌនៃការបំបៅដោះដែលបង្កើតចំណងហាមឃាត់នរក៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់និងរស់នៅជាមួយគ្នាអស់រយ៖ពេល ២ ឆ្នាំពេញរួចទើបពួកគេបានដឹងថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់បានបៅដោះពីស្ត្រីអ្នកជិតខាងតែម្នាក់ជាមួយគ្នា។ តើនាងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវហាមឃាត់) លើរូបគាត់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ គោលការណ៍គ្រឹះក្នុងច្បាប់ឥស្លាមគឺការបំបៅដោះបង្កើតនូវចំណងហាមឃាត់នរកដូចដែលព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបំបៅដោះបង្កើតនូវចំណងហាមឃាត់ដូចគ្នានឹងចំណងកំណើតដែរ» និង «អ្វីដែលត្រូវហាមឃាត់ដោយសារចំណងសាច់ឈាមគឺត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសារការបំបៅដោះដូចគ្នា»។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿និងម្តាយបំបៅដោះរបស់ពួកអ្នកនិងបងប្អូនស្រីបៅដោះរបស់ពួកអ្នក﴾ [អាន់-និសា៖ ២៣]។ ប៉ុន្តែការបំបៅដោះត្រូវចាត់ទុកថាបង្កើតចំណងហាមឃាត់លុះត្រាតែបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌ ២ យ៉ាង៖ ទីមួយ៖ ត្រូវតែជាការបៅដោះចំនួន ៥ ដងពេញលេញពិតប្រាកដច្បាស់លាស់។ ទីពីរ៖ ត្រូវតែកើតឡើងក្នុងកំឡុងពេលអាយុក្រោម ២ ឆ្នាំនៃទារក (មុនពេលផ្តាច់ដោះ)។ ចំពោះករណីជាក់ស្តែងរបស់អ្នកដែលបានរៀបការនិងរួមរស់អស់រយ៖ពេល ២ ឆ្នាំមកហើយនោះពួកអ្នកត្រូវតែទៅជួបចៅក្រម (ក្វាឌី) ឬមូហ្វទីដែលទទួលស្គាល់ដើម្បីឱ្យលោកស្រាវជ្រាវរកភស្តុតាងនិងសម្រេចសេចក្តីតាមច្បាប់ឥស្លាម។ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានបំបៅដោះក្មេងប្រុសម្នាក់តើគេក្លាយជាម៉ាហរ៉មចំពោះប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំដែលនាងអាចបើកមុខនៅចំពោះមុខគេបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើការបំបៅដោះកើតឡើងក្នុងវ័យក្រោម ២ ឆ្នាំនិងគ្រប់ចំនួន ៥ ដងពេញលេញនោះក្មេងនោះនឹងក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់អ្នកហើយប្អូនស្រីរបស់អ្នកនឹងក្លាយជាមីងខាងម្តាយបៅដោះ (ខឡះហ៍) របស់គេដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាម៉ាហរ៉មអចិន្ត្រៃយ៍ចំពោះអ្នកទាំងពីរ។ សំណួរ៖ ស្វាមីខ្ញុំមានកូនស្រីម្នាក់ពីប្រពន្ធផ្សេងហើយនាងមានកូនប្រុសម្នាក់។ តើកូនប្រុសរបស់កូនស្រីស្វាមីខ្ញុំជាម៉ាហរ៉មចំពោះខ្ញុំដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះអ្នកគឺជាភរិយារបស់ជីតារបស់គេ (ឪពុករបស់ម្តាយគេ) ហើយអល់ឡោះបានហាមឃាត់ភរិយារបស់បុព្វការីជន៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលឪពុក (និងជីតា) របស់ពួកអ្នកធ្លាប់រៀបការឡើយ﴾ [អាន់-និសា៖ ២២]។

បញ្ញត្តិនៃទឹកដោះរបស់ឪពុក (ឡាបាណុលហ្វាហល់)៖ សំណួរ៖ ក្មេងប្រុសម្នាក់ធំដឹងក្តីក្នុងផ្ទះមាខាងឪពុកហើយបានបៅដោះពីភរិយារបស់មា។ ក្រោយមកមាបានរៀបការជាមួយប្រពន្ធទីពីរហើយសម្រាលបានកូនស្រីៗជាច្រើន។ តើក្មេងប្រុសនោះអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីណាម្នាក់របស់ប្រពន្ធទីពីរបានដែរឬទេដោយដឹងថាគេបៅដោះតែពីប្រពន្ធដើមប៉ុណ្ណោះ? ចម្លើយ៖ ទេគេមិនអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់ប្រពន្ធទីពីរបានឡើយពីព្រោះប្រពន្ធទាំងពីរស្ថិតនៅក្រោមស្វាមីតែមួយ។ នេះគឺជាបញ្ហានៃ «ទឹកដោះរបស់ឪពុក» (ឡាបាណុលហ្វាហល់)។ តាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវគឺបង្កើតចំណងហាមឃាត់ហើយកូនស្រីៗរបស់ប្រពន្ធទីពីរគឺជាបងប្អូនស្រីរួមឪពុកបៅដោះរបស់គេហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុត។ *** ការហាមឃាត់ការបំបៅដោះកម្រិតចំពោះតែកូនបៅដោះនិងកូនចៅរបស់គេប៉ុណ្ណោះ៖ សំណួរ៖ បងស្រីខ្ញុំបានបំបៅដោះកូនប្រុសច្បងរបស់គាត់ជាមួយកូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ។ តើកូនស្រីៗដែលកើតក្រោយកូនច្បងនោះត្រូវហាមឃាត់មិនឱ្យរៀបការជាមួយកូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំដែលកើតក្រោយដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ កូនប្រុសរបស់បងស្រីអ្នកដែលបានបៅដោះពីអ្នកគឺជាកូនបៅដោះរបស់អ្នកហើយកូនស្រីៗរបស់អ្នកទាំងអស់គឺជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ចំពោះគេពីព្រោះគេបានក្លាយជាបងប្អូនប្រុសបៅដោះរបស់ពួកនាង។ ប៉ុន្តែបងប្អូនប្រុសៗបង្កើតរបស់គេដែលមិនបានបៅដោះពីអ្នកអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់អ្នកបានហើយកូនប្រុសៗរបស់អ្នកដែលមិនបានបៅដោះពីបងស្រីអ្នកក៏អាចរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់បងស្រីអ្នកបានដូចគ្នាពីព្រោះការហាមឃាត់ការបំបៅដោះគឺកម្រិតចំពោះតែកូនបៅដោះនិងកូនចៅផ្ទាល់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។

សំណួរ៖ ខ្ញុំបានបំបៅដោះប្អូនប្រុសរបស់ស្វាមីខ្ញុំអស់រយ៖ពេល ២ ខែកន្លះជាមួយកូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានកូនច្រើនហើយស្វាមីខ្ញុំក៏មានបងប្អូនប្រុសច្រើនដែរ។ តើកូនៗរបស់ខ្ញុំនិងបណ្តាមារបស់ពួកគេក្លាយជាបងប្អូននឹងគ្នាដែរឬទេ? ហើយតើកូនស្រីៗរបស់បងប្អូនស្វាមីខ្ញុំត្រូវហាមឃាត់លើកូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ចំពោះប្អូនប្រុសរបស់ស្វាមីអ្នកដែលអ្នកបានបំបៅដោះគេបានក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់អ្នកនិងជាបងប្អូនបៅដោះរបស់កូនៗរបស់អ្នកទាំងអស់ទាំងប្រុសទាំងស្រីដរាបណាការបំបៅដោះនោះគ្រប់ចំនួន ៥ ដងក្នុងវ័យក្រោម ២ ឆ្នាំ។ កូនៗរបស់គេមិនអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីៗរបស់ស្វាមីអ្នក (មាឪពុកបៅដោះ) បានឡើយ។ ប៉ុន្តែបងប្អូនប្រុសៗផ្សេងទៀតរបស់ស្វាមីអ្នកគឺគ្មានចំណងទាក់ទងនឹងការបំបៅដោះនេះឡើយហើយកូនស្រីៗរបស់ពួកគេអាចរៀបការជាមួយកូនប្រុសៗរបស់អ្នកបានតាមធម្មតាពីព្រោះការហាមឃាត់ការបំបៅដោះគឺកម្រិតចំពោះតែកូនបៅដោះនិងកូនចៅផ្ទាល់របស់គេប៉ុណ្ណោះ។ *** សំណួរ៖ កូនស្រីរបស់មីងខាងម្តាយខ្ញុំបានបៅដោះពីម្តាយខ្ញុំជាមួយបងប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ។ តើនាងក្លាយជាបងប្អូនស្រីរបស់យើងដែរឬទេ? ហើយតើយើងអាចរៀបការជាមួយប្អូនស្រីរបស់នាងបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ កូនស្រីដែលបានបៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នកគឺពិតជាបងប្អូនស្រីបៅដោះរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ប៉ុន្តែបងប្អូនស្រីៗផ្សេងទៀតរបស់នាងគឺគ្មានចំណងទាក់ទងនឹងការបំបៅដោះនេះឡើយហើយពួកអ្នកអាចរៀបការជាមួយបងប្អូនស្រីៗរបស់នាងបានពីព្រោះពួកនាងមិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នកហើយពួកអ្នកក៏មិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់ពួកនាងដែរ។

កូនប្រុសពៅដែលមិនបានបៅដោះគ្មានចំណងទាក់ទងនឹងការបំបៅដោះឡើយ៖ សំណួរ៖ កាលពី ២៩ ឆ្នាំមុនខ្ញុំបានបំបៅដោះប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ខ្ញុំហើយម្តាយខ្ញុំបានបំបៅដោះកូនស្រីច្បងនិងកូនប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះកូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ប្អូនប្រុសខ្ញុំដោយកូនប្រុសពៅនេះមិនដែលបានបៅដោះពីជីដូនរបស់គេឡើយ។ តើនរកនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ គ្មានឧបសគ្គរារាំងអ្វីឡើយក្នុងនរកនេះដរាបណាកូនប្រុសពៅនេះមិនបានបៅដោះពីជីដូនហើយកូនស្រីនោះក៏មិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់គេ។ ដូច្នេះពួកគេអាចរៀបការជាមួយគ្នាបានដោយស្របច្បាប់។ *** ការរៀបការជាមួយបងប្អូនស្រីរបស់បងប្អូនបៅដោះ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយនារីម្នាក់ប៉ុន្តែបងប្រុសបង្កើតរបស់ខ្ញុំធ្លាប់បៅដោះរួមគ្នាជាមួយបងស្រីរបស់នាង។ តើខ្ញុំអាចរៀបការជាមួយនាងបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ គ្មានការហាមឃាត់ឡើយក្នុងការរៀបការជាមួយបងប្អូនស្រីរបស់បងប្អូនបៅដោះដរាបណាអ្នកមិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់នាងហើយនាងក៏មិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នក។ កូនស្រីៗរបស់ម្តាយបៅដោះគឺត្រូវហាមឃាត់ចំពោះតែបងប្រុសរបស់អ្នកដែលបានបៅដោះផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះមិនទាក់ទងនឹងរូបអ្នកឡើយ។

ការរៀបការជាមួយចៅស្រីរបស់ម្តាយបៅដោះ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានបៅដោះពីស្ត្រីម្នាក់ហើយគាត់មានចៅស្រីៗ (កូនស្រីរបស់កូនស្រីគាត់)។ តើខ្ញុំអាចរៀបការជាមួយចៅស្រីម្នាក់របស់គាត់បានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើអ្នកបានបៅដោះពីស្ត្រីនោះគ្រប់ចំនួន ៥ ដងក្នុងវ័យក្រោម ២ ឆ្នាំនោះអ្នកបានក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់គាត់ហើយកូនស្រីៗរបស់គាត់បានក្លាយជាបងប្អូនស្រីបៅដោះរបស់អ្នកហើយចៅស្រីៗរបស់គាត់គឺជាក្មួយស្រីបៅដោះរបស់អ្នក (កូនស្រីរបស់បងប្អូនស្រីបៅដោះ)។ អ្នកគឺជាមាខាងម្តាយបៅដោះ (ខាល់) របស់ពួកនាងដូច្នេះអ្នកត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យរៀបការជាមួយចៅស្រីៗរបស់គាត់ឡើយហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុត។ *** ការបំបៅដោះប្អូនប្រុសបង្កើត៖ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់បានបំបៅដោះប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ខ្លួន។ តើកូនៗរបស់ពួកគេទាំងពីរអាចរៀបការជាមួយគ្នាបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់បានបំបៅដោះប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ខ្លួននោះប្អូនប្រុសនោះនឹងក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់នាងហើយនាងក្លាយជាជីដូនបៅដោះរបស់កូនៗរបស់គេ។ កូនៗបង្កើតរបស់នាងនឹងក្លាយជាអ៊ំឬមាបៅដោះចំពោះកូនៗរបស់ប្អូនប្រុសនោះ។ ដូច្នេះនរករវាងកូនៗរបស់ពួកគេទាំងពីរគឺត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា))។

ការបំបៅដោះពីជីដូនខាងម្តាយ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនអាយុ ២០ ឆ្នាំចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មាឬមីងខាងម្តាយ។ ប៉ុន្តែជីដូនខាងម្តាយខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់ធ្លាប់បានបំបៅដោះខ្ញុំជាច្រើនដងកាលពីម្តាយខ្ញុំឈឺ។ តើខ្ញុំអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មាឬមីងបានដែរឬទេ? ហើយតើវាហាមឃាត់ដល់បងប្អូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំដែលមិនបានបៅដោះពីជីដូនដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ដរាបណាអ្នកបានបៅដោះពីជីដូនខាងម្តាយគ្រប់ចំនួន ៥ ដងក្នុងវ័យក្រោម ២ ឆ្នាំអ្នកបានក្លាយជាកូនបៅដោះរបស់គាត់។ ជាលទ្ធផលមានិងមីងខាងម្តាយរបស់អ្នកបានក្លាយជាបងប្អូនបៅដោះរបស់អ្នកហើយកូនស្រីៗរបស់ពួកគេបានក្លាយជាក្មួយស្រីបៅដោះរបស់អ្នក។ អ្នកគឺជាមាបៅដោះរបស់ពួកនាងដូច្នេះកូនស្រីៗទាំងអស់របស់មានិងមីងខាងម្តាយគឺត្រូវហាមឃាត់ដាច់ខាតលើរូបអ្នក។ ប៉ុន្តែការហាមឃាត់នេះគឺចំពោះតែរូបអ្នកម្នាក់ប៉ុណ្ណោះចំណែកបងប្អូនប្រុសៗរបស់អ្នកដែលមិនបានបៅដោះពីជីដូនអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មានិងមីងបានដោយស្របច្បាប់។

មាខាងម្តាយបៅដោះ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មីងខាងម្តាយខ្ញុំប៉ុន្តែទើបតែដឹងថាមីងរបស់ខ្ញុំធ្លាប់បៅដោះពីម្តាយខ្ញុំជាមួយខ្ញុំ។ តើនរកនេះអាចធ្វើទៅបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើការបំបៅដោះគ្រប់ ៥ ដងក្នុងវ័យក្រោម ២ ឆ្នាំនោះអ្នកមិនអាចរៀបការជាមួយនារីរូបនេះបានឡើយ។ ដោយសារម្តាយរបស់នាងបានបៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នកម្តាយរបស់នាងបានក្លាយជាបងប្អូនស្រីបៅដោះរបស់អ្នកហើយកូនស្រីរបស់នាងគឺជាក្មួយស្រីបៅដោះរបស់អ្នក។ អ្នកគឺជាមាបៅដោះរបស់នាងដូច្នេះនាងគឺជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើរូបអ្នក។ *** ការរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មាដែលបងប្រុសរបស់នាងធ្លាប់បៅដោះពីម្តាយ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មាខាងឪពុករបស់ខ្ញុំប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់នាងធ្លាប់បៅដោះពីម្តាយរបស់ខ្ញុំ។ តើការបៅដោះរបស់បងប្រុសនាងធ្វើឱ្យមោឃ៖ដល់នរករបស់ខ្ញុំជាមួយនាងដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ គ្មានឧបសគ្គអ្វីឡើយក្នុងការរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់មារបស់អ្នកបើទោះបីជាបងប្រុសរបស់នាងធ្លាប់បៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នកក៏ដោយ។ នេះមិនប៉ះពាល់ដល់នាងឡើយដរាបណានាងមិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់អ្នកហើយអ្នកក៏មិនបានបៅដោះពីម្តាយរបស់នាងដែរ។ អ្នកអាចរៀបការជាមួយនាងបានដោយស្របច្បាប់ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុត។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)មរតក (គីតាបអាល់-មីរ៉ាស្វ)៖ បណ្តាបញ្ញត្តិច្បាប់ស្តីពីការបែងចែកកេរមរតកកាតព្វកិច្ចសងបំណុលសពនិងចំណែកកំណត់តាមគម្ពីរគួរអាន។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)មរតក៖ កាតព្វកិច្ចបែងចែកកេរមរតក៖ សំណួរ៖ ជីតាខាងឪពុករបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាពដោយបន្សល់ទុកដីស្រែចម្ការដល់អ្នកស្នងមរតកគឺកូនស្រី ៧ នាក់និងកូនប្រុសតែម្នាក់។ ក្រោយពេលរៀបការរៀងៗខ្លួនរួចកូនប្រុសបានកាន់កាប់ដីនោះផ្តាច់មុខដោយអះអាងថាគាត់បានចំណាយប្រាក់យ៉ាងច្រើនស្មើនឹងតម្លៃដីក្នុងការអភិវឌ្ឍសង់ផ្ទះនិងជីកប្រឡាយទឹក។ តើកូនស្រីៗនៅតែមានសិទ្ធិទទួលចំណែកមរតកដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទកូនស្រីៗនៅតែមានសិទ្ធិទទួលបានចំណែកមរតកស្របច្បាប់ពីដីដើមដដែល។ ចំណែកការចំណាយលើការអភិវឌ្ឍដែលបងប្អូនប្រុសបានចំណាយគឺអាស្រ័យលើការព្រមព្រៀងគ្នា៖ ប្រសិនបើពួកអ្នកយល់ព្រមសងសំណងខ្លះឬគាត់យោគយល់មិនយកនោះគឺចប់រឿងប៉ុន្តែបើមានជម្លោះត្រូវបញ្ជូនទៅចៅក្រម (ក្វាឌី) ដើម្បីកាត់ក្តី។ ប៉ុន្តែចំណែកមរតករបស់កូនស្រីៗមិនអាចត្រូវបានរំលោភបំពានឡើយ។ *** ការបែងចែកមរតកនិងសំណងជីវិត (ឌីយ៉ាស់)៖ សំណួរ៖ កាលពីប៉ុន្មានខែមុនម្តាយខ្ញុំបានស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ យើងបានសម្រុះសម្រួលជាមួយអ្នកបើកបរដោយទទួលបានប្រាក់សំណងជីវិត (ឌីយ៉ាស់) ចំនួន ៥០,០០០ លីរ៉ាស៊ីរី។ តើខ្ញុំអាចយកប្រាក់នេះទៅធ្វើទានឬជួលគេធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)ជំនួសគាត់បានដែរឬទេ? ហើយតើការសួរសុខទុក្ខផ្នូរនៅថ្ងៃសុក្រឬថ្ងៃបុណ្យអេដមានបញ្ញត្តិពិសេសដែរឬទេហើយតើវិញ្ញាណវិលត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃទាំងនោះមែនឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រាក់សំណងជីវិត (ឌីយ៉ាស់) ត្រូវបានចាត់ទុកជាផ្នែកមួយនៃកេរមរតក (តារីកោះហ៍) របស់សព...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រាក់សំណងជីវិត (ឌីយ៉ាស់) គឺជាកេរមរតករបស់សពដែលត្រូវបែងចែកជូនដល់អ្នកស្នងមរតកទាំងអស់តាមចំណែកកំណត់បន្ទាប់ពីសងបំណុលសពនិងអនុវត្តបណ្តាំស្របច្បាប់រួចរាល់។ អ្នកអាចយកចំណែកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកទៅធ្វើទានឬធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)ជំនួសគាត់បានប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចយកចំណែករបស់អ្នកស្នងមរតកផ្សេងទៀតទៅប្រើប្រាស់ដោយគ្មានការអនុញ្ញាតដោយស្ម័គ្រចិត្តពីពួកគេឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រមបរិច្ចាគចំណែករបស់ពួកគេដើម្បីធ្វើហាជ្ជនោះគឺអាចធ្វើបានប៉ុន្តែបើអ្នកណាមិនព្រមត្រូវតែប្រគល់ចំណែកឱ្យគេគ្រប់ចំនួន។ ចំណែកការសួរសុខទុក្ខផ្នូរគឺត្រូវបានលើកទឹកចិត្តនៅគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់មិនមែនកំណត់ចំពោះតែថ្ងៃសុក្រឬថ្ងៃបុណ្យអេដនោះឡើយ។ គោលបំណងស្របច្បាប់នៃការសួរសុខទុក្ខផ្នូរគឺដើម្បីពិចារណាដាស់តឿនស្មារតីរំលឹកពីសេចក្តីស្លាប់និងថ្ងៃបរលោកដូចដែលព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពួកអ្នកសួរសុខទុក្ខផ្នូរពីព្រោះវាជួយរំលឹកដល់ថ្ងៃបរលោក» និងដើម្បីបួងសួងសុំការអភ័យទោស (អ៊ីស្ទិហ្កហ្វារ) ជូនដល់សព។ រីឯជំនឿដែលថាវិញ្ញាណរបស់អ្នកស្លាប់វិលត្រឡប់មកផ្នូរវិញនៅថ្ងៃសុក្រឬថ្ងៃបុណ្យអេដនោះគឺជាជំនឿគ្មានមូលដ្ឋានទាល់តែសោះនិងគ្មានភស្តុតាងពីព្យាការី ﷺ ឡើយ។ នេះជារឿងអាថ៌កំបាំង (ហ្គែប) ដែលមានតែអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះដែលដឹង។