ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

ចំពោះអ្នកដែលបានយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃដោយអយុត្តិធម៌គេត្រូវតែបំពេញកិច្ចការពីរយ៉ាង៖ គឺត្រូវប្រគល់ទ្រព្យនោះត្រឡប់ទៅជូនម្ចាស់ដើមវិញនិងសុំការអភ័យទោសពីគាត់ពីព្រោះអ្នកបានបំពានលើសិទ្ធិរបស់គាត់ទោះបីជាត្រូវចំណាយកម្លាំងឬធនធានយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមបានទទួលមរណភាពគេត្រូវប្រគល់ទ្រព្យនោះទៅឱ្យបណ្តាវរជនជាអ្នកស្នងមរតករបស់គាត់។ ប្រសិនបើមិនអាចអនុវត្តកិច្ចការទាំងពីរនេះបានដោយសាររកម្ចាស់ដើមក៏មិនឃើញរកអ្នកស្នងមរតកក៏មិនឃើញបន្ទាប់ពីបានខិតខំស្វែងរកយ៉ាងហ្មត់ចត់ហើយនោះពេលនោះគេត្រូវបរិច្ចាគទាន (ស្វដាកោះហ៍) នូវប្រាក់នោះដោយចេតនាថាផលបុណ្យគឺសម្រាប់ម្ចាស់ដើមហើយខ្លួនឯងរួចផុតពីបន្ទុកបាបកម្មហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុត។ សំណួរ៖ នៅក្នុងករណីបរិច្ចាគទាននេះតើគេអាចផ្តល់ប្រាក់នោះទៅប្តីរបស់បងប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទគឺអាចប្រគល់ទៅឱ្យជនដែលខ្វះខាតពិតប្រាកដទោះបីជាប្តីរបស់បងប្អូនស្រីឬជនដទៃទៀតក៏ដោយ។ សំណួរ៖ ប្រសិនបើការប្រាប់ម្ចាស់ដើមអាចនាំឱ្យកើតជម្លោះឬបញ្ហាធំតើនៅតែតម្រូវឱ្យប្រាប់គាត់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើការប្រាប់ដំណឹងនោះនាំឱ្យកើតផលអាក្រក់ឬការខូចខាតធំជាង (មហ្វាសាដះហ៍) គេមិនគប្បីប្រាប់គាត់ដោយផ្ទាល់ឡើយប៉ុន្តែត្រូវស្វែងរកមធ្យោបាយបញ្ជូនប្រាក់នោះទៅឱ្យដល់ដៃគាត់តាមគ្រប់វិធីដែលអាចធ្វើទៅបាន។ *** សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានរៀបការជាមួយនារីម្នាក់ហើយបានបង់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) ពីប្រាក់ចំណូលដែលរកបានដោយខុសច្បាប់ឥស្លាមហើយបច្ចុប្បន្នភរិយាសម្រាលបានកូនៗជាមួយគាត់។ តើការរៀបនរកនេះនិងកូនៗទាំងនោះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ ជាកាតព្វកិច្ចលើមូស្លីមគ្រប់រូបត្រូវកម្រិតការស្វែងរកប្រាក់ចំណូលរបស់ខ្លួនត្រឹមតែអ្វីដែលអល់ឡោះបានអនុញ្ញាត (ហាឡាល់) ដែលជួយទ្រទ្រង់ខ្លួនក្នុងការស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះនិងបម្រើផលប្រយោជន៍លោកិយនិងបរលោក។ ប្រាក់ចំណូលហាឡាល់គឺជាប្រាក់ចំណូលប្រកបដោយភរ៉កាត់ (ពរជ័យ) និងផ្តល់ផលល្អជាច្រើន។ មូស្លីមត្រូវតែចាកឱ្យឆ្ងាយពីប្រាក់ចំណូលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)។ ប្រាក់ចំណូលហារ៉ាមផ្តល់ផលអាក្រក់និងនាំមកនូវបាបកម្មទាំងក្នុងលោកិយនិងបរលោក។ អ្នកសួរបានប្រព្រឹត្តអំពើហារ៉ាមដោយរៀបការដោយប្រាក់នោះប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ដោយស្មោះសោកស្តាយចំពោះកំហុសនិងប្តេជ្ញាមិនវិលត្រឡប់ទៅរកអំពើបែបនេះវិញនោះអល់ឡោះ ﷻ នឹងទទួលការតាវបាត់របស់ទ្រង់។ ចំណែកឯនរកគឺមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវប៉ុន្តែគាត់ជាប់បាបកម្មចំពោះការប្រើប្រាស់ប្រាក់ហារ៉ាម។ ប្រសិនបើប្រាក់នោះជាប្រាក់ដែលបានប្លន់ឬយកពីគេដោយអយុត្តិធម៌គាត់ត្រូវតែសងសំណងស្មើគ្នានោះទៅម្ចាស់ដើមវិញរួមជាមួយនឹងការតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ។ សំណួរ៖ តើការប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិដែលបំពានត្រឡប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញជាលក្ខខណ្ឌនៃការតាវបាត់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទការប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិដែលបំពានត្រឡប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញគឺជាលក្ខខណ្ឌចម្បងមួយនៃការតាវបាត់ដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើប្រាក់នោះជាប្រាក់បំពានគាត់ត្រូវសងជំនួសហើយប្រសិនបើវត្ថុជាក់ស្តែងនៅសល់លើភរិយាគាត់ត្រូវដកហូតមកសងម្ចាស់ដើមវិញហើយភរិយាមានសិទ្ធិទទួលបានថ្លៃបណ្ណាការសមរម្យតាមកម្រិតស្តង់ដារ (ម៉ាហារុល់មិស្វល់)។ *** ការរៀបនរកដោយការបង្ខិតបង្ខំ៖ សំណួរ៖ តើការរៀបការដែលបង្ខិតបង្ខំដោយឪពុកម្តាយលើកូនស្រីឬកូនប្រុសមានបញ្ញត្តិបែបណាហើយតើការមិនស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយក្នុងរឿងនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ទីមួយគេមិនគប្បីបង្ខិតបង្ខំបុគ្គលណាម្នាក់ឱ្យរៀបនរកឡើយទោះបីជាបុរសឬស្ត្រីក្តីផ្ទុយទៅវិញនរកត្រូវតែប្រព្រឹត្តទៅដោយការពេញចិត្តស្ម័គ្រចិត្តនិងជម្រើសផ្ទាល់ខ្លួន។ ចំណែកបញ្ហានៃការមិនស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយក្នុងរឿងនេះគឺមានសេចក្តីលម្អិត៖ ប្រសិនបើគូស្រករដែលឪពុកបង្ខំឱ្យរៀបការនោះជាមនុស្សដែលមិនសមរម្យផ្នែកសាសនា (មិនប្រតិបត្តិតាមសាសនា) នោះគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យស្តាប់បង្គាប់ឪពុកក្នុងរឿងនេះឡើយពីព្រោះវាជាអំពើបាបកម្មហើយ «មិនមានការស្តាប់បង្គាប់ចំពោះភាវ៖បង្កើតណាមួយក្នុងអំពើបំពានចំពោះអ្នកបង្កើត (អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)) ឡើយ»។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការបដិសេធមិនមែនដោយសារបញ្ហាសាសនាទេគឺដោយសារតែលក្ខណ៖រូបសម្បត្តិអត្តចរិតឬបញ្ហាលោកិយផ្សេងទៀតនោះជាការប្រសើរបំផុតក្នុងការស្តាប់បង្គាប់ឪពុករបស់អ្នកហើយប្រហែលជារឿងនោះមានសេចក្តីល្អសម្រាប់អ្នក។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយប្រហែលជាពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើមអ្វីមួយតែវាបែរជាមានផលល្អសម្រាប់ពួកអ្នកទៅវិញ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២១៦] ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ប្រសិនបើពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើមនាងនោះប្រហែលជាពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើមអ្វីមួយហើយអល់ឡោះបានបង្កើតនូវសេចក្តីល្អជាច្រើននៅក្នុងនោះទៅវិញ﴾ [អាន់-និសា៖ ១៩]។ ជួនកាលឪពុកម្តាយមានទស្សនវិស័យវែងឆ្ងាយនិងការពិចារណាដឹងខុសត្រូវច្បាស់ជាងកូន។ ដូច្នេះប្រសិនបើការមិនពេញចិត្តមិនមែនដោយសារហេតុផលសាសនាទេការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកនិងការយល់ព្រមរៀបការគឺជាជម្រើសដ៏ល្អប្រសើរហើយសង្ឃឹមថានឹងមានសេចក្តីល្អនៅក្នុងនោះអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ។ សំណួរ៖ ចំពោះនរកដែលត្រូវគេបង្ខិតបង្ខំតើមានសុពលភាពតាមច្បាប់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើការរៀបការនោះកើតឡើងដោយការបង្ខិតបង្ខំដោយគ្មានការជ្រើសរើសដោយស្ម័គ្រចិត្តនោះសាមីខ្លួនមានសិទ្ធិជ្រើសរើស (ខ្យារ) ថាតើត្រូវបន្តទទួលយកនរកនោះឬសុំលុបចោលវា។ *** ការជ្រើសរើសភរិយា៖ សំណួរ៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ចង់រៀបការជាមួយនារីម្នាក់ដែលជាសាច់ញាតិឬក្រៅសាច់ញាតិប៉ុន្តែនាងមានបងប្អូនប្រុសៗដែលមានបញ្ហាស្មារតីនិងកង្វះភាពឆ្លាតវៃហើយគាត់បារម្ភថានឹងប៉ះពាល់ដល់កូនចៅរបស់គាត់ទៅថ្ងៃអនាគតតើការប្តូរចិត្តមិនរៀបការជាមួយនាងដោយសារតែមូលហេតុនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ហើយតើហាដfees៖ «ចូរជ្រើសរើសឱ្យបានហ្មត់ចត់សម្រាប់ពូជរបស់អ្នកព្រោះសរសៃឈាម (ពូជ) តែងតែឆ្លង» មានកម្រិតត្រឹមត្រូវកម្រិតណា?

ចម្លើយ៖ បាទមនុស្សម្នាក់គួរតែជ្រើសរើសភរិយាដែលស័ក្តិសមនិងគ្មានជំងឺឬពិការភាពដែលបង្កផលប៉ះពាល់ដល់រូបនាងនិងកូនៗរបស់នាងទៅថ្ងៃអនាគតហើយគប្បីជ្រើសរើសពីត្រកូលល្អនិងថ្លៃថ្នូរពីព្រោះពូជពង្សនេះមានឥទ្ធិពលលើកូនចៅទៅថ្ងៃក្រោយដោយការអនុញ្ញាតរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ចំណែកកម្រិតភាពត្រឹមត្រូវនៃពាក្យដែលថា៖ «ចូរជ្រើសរើសឱ្យបានហ្មត់ចត់សម្រាប់ពូជរបស់អ្នកព្រោះសរសៃឈាម (ពូជ) តែងតែឆ្លង» នោះគឺមិនមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាជាហាដfeesត្រឹមត្រូវពីព្យាការី ﷺ ឡើយប៉ុន្តែអត្ថន័យរបស់វាគឺត្រឹមត្រូវពីព្រោះមនុស្សគ្រប់រូបគប្បីជ្រើសរើសគូស្រករដែលសមរម្យ។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកជ្រើសរើសយកស្ត្រីដែលមានសាសនានោះដៃរបស់អ្នកនឹងទទួលបានជោគជ័យ (ទទួលបានពរជ័យ)»។ ដូច្នេះគេគប្បីជ្រើសរើសស្ត្រីដែលមានគុណធម៌សាសនាល្អព្រមទាំងមានពូជពង្សល្អនិងរូបរាងកាយគ្មានរោគាពាធពីព្រោះកត្តានេះមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់ការរស់នៅជាមួយគ្នាប្រកបដោយសុភមង្គលនិងមានឥទ្ធិពលលើកូនចៅទៅថ្ងៃអនាគតដោយការអនុញ្ញាតរបស់អល់ឡោះ ﷻ។ *** ការជ្រើសរើសស្វាមីល្អ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់កាលពី ១៤ ឆ្នាំមុនដោយមិនដឹងថាបុរសនេះនឹងបោះបង់ចោលសាសនារបស់ខ្លួនហើយរត់តាមចំណង់តណ្ហាលោកិយបែបនេះឡើយ។ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃបញ្ហារបស់ខ្ញុំជាមួយគាត់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងរហូតដល់ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតទេ។ ខ្ញុំបានផ្តល់កំណើតដល់កូនស្រី ៤ នាក់និងកូនប្រុសម្នាក់ជាមួយគាត់...

សេចក្តីបន្តនៃសំណួរ៖...ជីវិតរបស់ខ្ញុំជាមួយគាត់គឺពោរពេញដោយភាពខុសឆ្គង។ គាត់បានហាមឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យពាក់ហ៊ីជាបត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឥស្លាមហើយបានស្បថលែងលះ ៣ ថាបើឃើញខ្ញុំថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) គាត់នឹងហែកសម្លៀកបំពាក់ថ្វាយបង្គំរបស់ខ្ញុំចោលហើយរាល់ពេលដែលរ៉ាម៉ាដានមកដល់គាត់ព្យាយាមរារាំងខ្ញុំមិនឱ្យបួសរហូតដល់ខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តចាកចេញពីផ្ទះហើយមិនព្រមត្រឡប់មកវិញលុះត្រាតែមានលក្ខខណ្ឌប៉ុន្តែគាត់តែងតែត្រឡប់ទៅរកភាពអាក្រក់ដដែលនិងកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងមុន។ ខ្ញុំត្រូវលួចថ្វាយបង្គំដោយលាក់បាំងព្រោះខ្លាចគាត់វាយដំនិងហែកសម្លៀកបំពាក់។ លើសពីនេះគាត់សេពគប់តែមនុស្សអាក្រក់ដើរលេងពេញមួយយប់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញក្នុងសភាពស្រវឹងបាត់បង់ស្មារតីនិងខ្វះការទទួលខុសត្រូវក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់គ្រួសារប្រើសម្តីអាក្រក់និងប្រព្រឹត្តយ៉ាងឃោរឃៅ។ ខ្ញុំខ្លាចចាកចេញពីគាត់ព្រោះបារម្ភពីកូនស្រីៗរបស់ខ្ញុំទោះបីជាគាត់ជាឪពុកតែគាត់មិនស្គាល់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ឡើយ។ តើមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាលើការរស់នៅជាមួយស្វាមីក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ? ចម្លើយ៖ ទីមួយជាកាតព្វកិច្ចចម្បងក្នុងការរៀបនរកគឺត្រូវជ្រើសរើសស្វាមីដែលមានគុណធម៌សាសនាល្អខ្ជាប់ខ្ជួនដែលគោរពសិទ្ធិនៃនរកនិងការរស់នៅប្រកបដោយភាពថ្លៃថ្នូរ។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើមានអ្នកណាម្នាក់ដែលពួកអ្នកពេញចិត្តនឹងសាសនានិងចរិយាសម្បត្តិរបស់គេមកដណ្តឹងកូនចៅរបស់អ្នកចូរពួកអ្នករៀបការឱ្យគេទៅ»។ នេះសបញ្ជាក់ថាការជ្រើសរើសស្វាមីដែលមានសាសនាមាំទាំគឺជាកិច្ចការចាំបាច់ហើយមិនត្រូវធ្វេសប្រហែសឡើយ។ បុរសអាក្រក់មិនស័ក្តិសមធ្វើជាស្វាមីឡើយព្រោះគេអាចបំផ្លាញសាសនារបស់ភរិយានិងជះឥទ្ធិពលអាក្រក់ដល់កូនចៅ។ ប្រសិនបើបុរសនោះបានធ្លាក់ខ្លួនក្បត់សាសនា (រ៉ូដដះហ៍) ដោយប្រព្រឹត្តអំពើបំបែកសាសនានោះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយស្ត្រីមូស្លីមឡើយពីព្រោះអល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំរៀបការជាមួយបុរសពហុទេវនិយមឱ្យសោះរហូតទាល់តែពួកគេមានជំនឿ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២២១]។ ហើយប្រសិនបើគេរៀបការក្នុងនាមជាមូស្លីមរួចហើយទើបក្បត់សាសនាជាក្រោយនោះចំណងនរកត្រូវតែបែកបាក់ភ្លាមៗ លើកលែងតែគេបានតាវបាត់ក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍របស់នាង។ ចំណែកស្ថានភាពដែលអ្នកសួរបានរៀបរាប់អំពីស្វាមីដែលបោះបង់ចោលសាសនាបង្ខំឱ្យនាងឈប់ថ្វាយបង្គំប្រព្រឹត្តអំពើបាបនិងសេពគ្រឿងស្រវឹងនោះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យស្ត្រីរូបនេះបន្តរស់នៅក្រោមចំណងនរកជាមួយគាត់ទៀតឡើយ។ នាងត្រូវតែទាមទារសុំការបែកបាក់ពីគាត់ដើម្បីការពារសាសនាកិត្តិយសនិងជីវិតរបស់នាង។ សំណួរ៖ ប្រសិនបើមានការបែកបាក់គ្នាតើកូនៗត្រូវរស់នៅជាមួយអ្នកណា? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើកូនៗនៅតូចមិនទាន់ដឹងក្តីពួកគេត្រូវស្ថិតនៅក្រោមការបីបាច់ថែរក្សារបស់ម្តាយលើកលែងតែម្តាយរៀបការប្តីថ្មីទើបសិទ្ធិនោះត្រូវបាត់បង់។ ចំណែកកូនប្រុសៗដែលឈានដល់អាយុ ៧ ឆ្នាំពួកគេមានសិទ្ធិជ្រើសរើសរវាងឪពុកឬម្តាយដោយជ្រើសរើសអ្នកណាដែលអាចអប់រំសាសនានិងសីលធម៌បានត្រឹមត្រូវ។ អាណាព្យាបាលត្រូវបញ្ជូនរឿងនេះទៅកាន់តុលាការច្បាប់ឥស្លាម (ក្វាឌី) ដើម្បីសម្រេចតាមផលប្រយោជន៍ល្អបំផុតរបស់កុមារ។ *** ការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយក្នុងការជ្រើសរើសភរិយា៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនម្នាក់ដែលចង់រៀបការហើយបានដណ្តឹងនារីម្នាក់នៅក្រៅសាច់ញាតិ។ ពេលប្រាប់ឪពុកម្តាយពួកគាត់ទាំងពីរបានបដិសេធដាច់អហង្ការ។ ម្តាយខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «បើឯងរៀបការជាមួយនាងម៉ែនឹងមិនលើកលែងទោសឱ្យឯងឡើយទាំងក្នុងលោកិយនិងបរលោកហើយកាត់កាលឯងចោល»។ ឪពុកនិងបងប្អូនខ្ញុំក៏បដិសេធដូចគ្នា។ ខ្ញុំមិនឃើញមានកំហុសសាសនាលើនាងទេហើយខ្ញុំនៅតែមានបំណងរៀបការខ្លាំងណាស់។ តើខ្ញុំមានបាបដែរឬទេបើខ្ញុំរៀបការជាមួយនាងហើយតើនេះចាត់ទុកជាការរមិលគុណចំពោះឪពុកម្តាយដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ដរាបណាឪពុកម្តាយនិងបងប្អូនរបស់អ្នកបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទក្នុងការរារាំងការរៀបការជាមួយនារីរូបនេះអ្នកមិនគប្បីរៀបការជាមួយនាងឡើយ។ ពួកគាត់ប្រហែលជាដឹងពីចំណុចខ្វះខាតរបស់នាងដែលអ្នកមិនបានដឹងហើយពួកគាត់គឺជាមនុស្សដែលមានបំណងល្អនិងស្រឡាញ់អាណិតអ្នកបំផុត។ ប្រសិនបើគ្មានហេតុផលមិនសមរម្យណាមួយទេពួកគាត់ប្រាកដជាមិនរារាំងអ្នកឡើយជាពិសេសក្តីមេត្តាករុណានិងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ឪពុកម្តាយចំពោះកូន។ អ្នកមិនគួររៀបការជាមួយនាងទេនៅពេលដែលពួកគាត់បានដាស់តឿននិងទូន្មានអ្នកបែបនេះ។ ស្ត្រីមានច្រើនណាស់ហើយបុគ្គលណាដែលបោះបង់អ្វីមួយដើម្បីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) នោះអល់ឡោះនឹងប្រទានសំណងដ៏ប្រសើរជាងនេះជំនួសវិញ។ ការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយនិងបងប្អូនគឺមានសេចក្តីល្អនិងពរជ័យយ៉ាងពិតប្រាកដអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ។ *** ការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយនិងការស្តាប់បង្គាប់ស្វាមី៖ សំណួរ៖ ជម្លោះមួយបានកើតឡើងរវាងស្វាមីរបស់ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំជុំវិញបញ្ហាលោកិយមួយ។ ខ្ញុំចង់ឈរនៅខាងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំពីព្រោះការស្តាប់បង្គាប់និងការធ្វើល្អចំពោះឪពុកម្តាយគឺជាការប្រតិបត្តិតាមបញ្ជារបស់ព្យាការី ﷺ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវបានរារាំងដោយសារហាដfeesដែលខ្ញុំបានឮដូចជាប្រសាសន៍ដែលមានន័យថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបញ្ជាឱ្យនរណាម្នាក់ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះ (ស៊ូជូត) ចំពោះអ្នកដទៃក្រៅពីអល់ឡោះនោះខ្ញុំនឹងបញ្ជាឱ្យស្ត្រីក្រាបស៊ូជូតចំពោះស្វាមីរបស់នាង» និងហាដfeesមួយទៀតថា៖ «អល់ឡោះនឹងមិនគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងស្ត្រីឡើយរហូតទាល់តែស្វាមីរបស់នាងពេញចិត្តនឹងនាង»។ ខ្ញុំបានព្យាយាមផ្សះផ្សាភាគីទាំងសងខាងតែមិនបានផលសោះ។ សូមណែនាំខ្ញុំថាតើខ្ញុំត្រូវឈរនៅខាងណាព្រោះខ្ញុំខ្លាចអល់ឡោះខឹងបើធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយខឹងហើយខ្ញុំក៏ខ្លាចមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចជាភរិយាដ៏ល្អបើធ្វើឱ្យស្វាមីខឹង។ សូមជួយផ្តល់ដំបូន្មានដល់ពួកគាត់ផង។ ចម្លើយ៖ សិទ្ធិរបស់ឪពុកម្តាយគឺជាកាតព្វកិច្ចច្បាស់លាស់និងចាំបាច់បំផុតដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យស្តាប់បង្គាប់ក្នុងអំពើល្អនិងធ្វើល្អចំពោះពួកគាត់ក្នុងអាយ៉ាត់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានជាច្រើន។ ដូចគ្នានេះដែរសិទ្ធិរបស់ស្វាមីគឺជាកាតព្វកិច្ចចាំបាច់បំផុតលើភរិយារបស់គាត់...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ឪពុករបស់អ្នកមានសិទ្ធិលើអ្នកហើយស្វាមីរបស់អ្នកក៏មានសិទ្ធិលើអ្នកដែរ។ កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកគឺត្រូវផ្តល់សិទ្ធិជូនដល់ម្ចាស់សិទ្ធិនីមួយៗដោយត្រឹមត្រូវ។ ចំពោះជម្លោះដែលកើតឡើងរវាងពួកគាត់ទាំងពីរដែលអ្នកមិនដឹងថាត្រូវឈរនៅខាងណាគឺកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកត្រូវតែឈរនៅខាងសច្ចធម៌ (ភាពត្រឹមត្រូវ)។ ប្រសិនបើស្វាមីរបស់អ្នកជាអ្នកត្រឹមត្រូវហើយឪពុករបស់អ្នកជាអ្នកខុសអ្នកត្រូវឈរនៅខាងស្វាមីហើយទូន្មានឪពុករបស់អ្នកដោយស្លូតបូត។ ប្រសិនបើឪពុករបស់អ្នកត្រឹមត្រូវហើយស្វាមីរបស់អ្នកជាអ្នកខុសអ្នកត្រូវឈរនៅខាងឪពុកហើយទូន្មានស្វាមីរបស់អ្នក។ អ្នកត្រូវតែឈរខាងសច្ចធម៌ជានិច្ចនិងផ្តល់ដំបូន្មានល្អដល់អ្នកដែលខុស។ ចូរព្យាយាមសម្រុះសម្រួលរវាងពួកគាត់ឱ្យអស់ពីលទ្ធភាពដើម្បីក្លាយជាសោបើកផ្លូវសេចក្តីល្អនិងបិទផ្លូវសេចក្តីអាក្រក់ពីព្រោះការផ្សះផ្សារវាងមនុស្សជាពិសេសរវាងសាច់ញាតិគឺជាការគោរពប្រតិបត្តិដ៏ធំធេងបំផុតមួយ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿គ្មានសេចក្តីល្អណាមួយនៅក្នុងការជំនុំគ្នាសម្ងាត់ភាគច្រើនរបស់ពួកគេឡើយលើកលែងតែអ្នកដែលបានបញ្ជាឱ្យធ្វើទានឬធ្វើអំពើល្អឬផ្សះផ្សារវាងមនុស្សលោកប៉ុណ្ណោះ﴾ [អាន់-និសា៖ ១១៤]។ យើងសូមផ្តល់ដំបូន្មានដល់ភាគីទាំងសងខាងឱ្យកោតខ្លាចអល់ឡោះ ﷻ និងប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយភាតរភាពឥស្លាមនិងលើកលែងទោសឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចំពោះហាដfeesដែលថា «ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបញ្ជាឱ្យនរណាម្នាក់...» គឺជាហាដfeesត្រឹមត្រូវ (ស្វហ៊ីះហ៍)។ ការស្តាប់បង្គាប់ស្វាមីក្នុងការកាត់ចំណងញាតិមិត្ត៖ សំណួរ៖ តើភរិយាអាចស្តាប់បង្គាប់ស្វាមីរបស់នាងក្នុងការកាត់ផ្តាច់ចំណងញាតិមិត្តជាមួយក្រុមគ្រួសារដូចជាម្តាយឪពុកបងប្អូនស្រីនិងសាច់ញាតិបានដែរឬទេ? ហើយតើអ្នកណាជាអ្នកទទួលបាបកម្ម? ដោយដឹងថាស្វាមីបានលើកយករឿងនិទាននាសម័យព្យាការី ﷺ អំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលឪពុកស្លាប់តែនាងមិនបានទៅមើលមុខឪពុកព្រោះស្តាប់បង្គាប់ប្តីហើយព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថាឪពុករបស់នាងបានចូលឋានសួគ៌ឬត្រូវបានអភ័យទោសដោយសារតែការស្តាប់បង្គាប់ប្តីរបស់នាង។ តើហាដfeesនេះត្រឹមត្រូវកម្រិតណាហើយតើបញ្ហានេះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាឱ្យគោរពសិទ្ធិរបស់ឪពុកម្តាយនិងសាច់ញាតិហើយទ្រង់បានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យកាត់ផ្តាច់ចំណងទាក់ទងជាមួយពួកគាត់ឡើយ។ ការកាត់ផ្តាច់ឪពុកម្តាយគឺជាការរមិលគុណដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលជាបាបកម្មធំបំផុតមួយបន្ទាប់ពីស៊ីរ៉ក (ការតាំងដៃគូ) ហើយការកាត់ចំណងញាតិមិត្តក៏ជាបាបកម្មធំមួយដែរ។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ប្រសិនបើពួកអ្នកងាកចេញតើពួកអ្នកនឹងបង្កការវិនាសនៅលើផែនដីនិងកាត់ផ្តាច់ចំណងញាតិមិត្តរបស់ពួកអ្នកឬ? ជនទាំងនោះហើយដែលអល់ឡោះបានដាក់បណ្តាសាធ្វើឱ្យពួកគេថ្លង់និងធ្វើឱ្យភ្នែករបស់ពួកគេខ្វាក់﴾ [មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)៖ ២២-២៣]។ ស្វាមីគ្មានសិទ្ធិបង្ខំភរិយាឱ្យកាត់ចំណងញាតិមិត្តដោយគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវឡើយពីព្រោះការធ្វើបែបនេះគឺការរុញច្រាននាងឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ ការស្តាប់បង្គាប់ស្វាមីឬនរណាម្នាក់គឺត្រូវបានអនុវត្តត្រឹមតែក្នុងអំពើល្អប៉ុណ្ណោះដូចដែលព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ការស្តាប់បង្គាប់គឺមានតែក្នុងអំពើល្អប៉ុណ្ណោះ» និង «មិនមានការស្តាប់បង្គាប់ចំពោះភាវ៖បង្កើតណាមួយក្នុងអំពើបំពានចំពោះអ្នកបង្កើតឡើយ»។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ដូច្នេះស្វាមីរូបនេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យហាមឃាត់ភរិយារបស់ខ្លួនមិនឱ្យភ្ជាប់ចំណងទាក់ទងជាមួយញាតិមិត្តក្នុងកម្រិតត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់និងផលប្រយោជន៍ឡើយផ្ទុយទៅវិញគាត់ត្រូវតែជួយជ្រោមជ្រែងនិងលើកទឹកចិត្តនាងឱ្យធ្វើកិច្ចការនេះពីព្រោះវាផ្តល់នូវសេចក្តីល្អជាច្រើនដល់អ្នកទាំងពីរ។ ចំណែករឿងនិទានដែលអ្នកសួរបានលើកឡើងនោះខ្ញុំមិនដែលបានឮឬបានឃើញឡើយហើយខ្ញុំមិនដឹងថាវាមានប្រភពត្រឹមត្រូវពីណាមកនោះទេ។ *** ការពន្យារពេលនៃការភ្ជាប់ពាក្យ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានចូលស្តីដណ្តឹងកូនស្រីរបស់មាខាងម្តាយរបស់ខ្ញុំហើយការភ្ជាប់ពាក្យបានសម្រេចជាស្ថាពរ។ ឥឡូវនេះពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅអស់រយ៖ពេល ១ ឆ្នាំនិង ៣ ខែហើយប៉ុន្តែកិច្ចសន្យានរក (និកាហ៍) មិនទាន់បានធ្វើឡើងនៅឡើយទេដោយសារខ្ញុំមិនទាន់អាចស្វែងរកប្រាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រៀបចំមង្គលការខណ៖ដែលនាងកំពុងរង់ចាំខ្ញុំ។ តើខ្ញុំមានបាបកម្មចំពោះការពន្យារពេលនេះដែរឬទេហើយតើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ អ្នកមិនមានបាបកម្មចំពោះការពន្យារពេលនេះឡើយដរាបណាមូលហេតុគឺដោយសារតែការលំបាកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុនិងការជាប់រវល់ប្រមូលប្រាក់ចំណាយសម្រាប់រៀបការពីព្រោះវាជាឧបសគ្គដ៏សមហេតុផល។ ប៉ុន្តែអ្នកគប្បីសុំការយោគយល់ពីពួកគាត់ប្រាប់ពួកគាត់អំពីស្ថានភាពពិតជាក់ស្តែងនិងសុំពេលបន្ថែម។ ប្រសិនបើពួកគាត់យល់ព្រមនិងយោគយល់នោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ អ្វីដែលយើងសូមទូន្មាននិងណែនាំគឺកុំគប្បីបន្ទុកស្វាមីនូវការចំណាយលើពិធីរៀបការហួសពីលទ្ធភាពរបស់គាត់ឡើយផ្ទុយទៅវិញគប្បីសម្រួលដល់កិច្ចការរៀបការសម្រួលថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) និងកាត់បន្ថយការចំណាយឱ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ទង្វើដ៏ខុសឆ្គងមួយ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំមានបងប្អូនជីដូនមួយស្រីម្នាក់ដែលដល់វ័យរៀបការ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានធ្វើដំណើរចេញទៅក្រៅប្រទេសមានយុវជនម្នាក់បានមកស្តីដណ្តឹងនាងហើយក្រុមគ្រួសារនិងរូបនាងផ្ទាល់បានយល់ព្រម។ ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញហើយបានដឹងរឿងនេះខ្ញុំបានសុំឱ្យមាបង្កើតរបស់ខ្ញុំសុំឱ្យយុវជននោះដកពាក្យដណ្តឹងដើម្បីទុកនាងឱ្យខ្ញុំព្រោះខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយនាង។ មាខ្ញុំបានបដិសេធប៉ុន្តែពេលសួរនាងនាងបានបង្ហាញបំណងចង់រៀបការជាមួយខ្ញុំហើយម្តាយនាងក៏យល់ព្រមលុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យដែរ។ នៅពេលដែលយុវជនជាគូដណ្តឹងបានដឹងពីការព្យាយាមរបស់ខ្ញុំគេមានការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងហើយស្ទើរតែកើតជម្លោះធំទោះបីខ្ញុំត្រៀមសងរាល់ការចំណាយទាំងអស់ដែលគេបានចំណាយក៏ដោយ។ បន្ទាប់ពីមានមនុស្សចាស់ទុំចូលមកសម្របសម្រួលនិងសុំឱ្យគេលះបង់ការដណ្តឹងគេក៏បានយល់ព្រមដកថយទាំងទើសទាល់ព្រោះតែការខ្មាសអៀននិងការយល់មុខមិនមែនដោយការពេញចិត្តពេញលេញនោះទេ។ តើខ្ញុំមានបាបកម្មចំពោះទង្វើនេះដែរឬទេ? ហើយតើខ្ញុំអាចរៀបការជាមួយនាងបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ អ្នកបានប្រព្រឹត្តខុសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក្នុងទង្វើរបស់អ្នកនេះ។ អ្វីដែលអ្នកគួរធ្វើនៅពេលដែលអ្នកបានដឹងថាបងប្អូនមូស្លីមរបស់អ្នកបានចូលស្តីដណ្តឹងនាងមុនអ្នករួចហើយនោះគឺអ្នកមិនត្រូវចូលទៅជ្រៀតជ្រែកក្នុងរឿងនេះឡើយហើយត្រូវស្វែងរកស្ត្រីផ្សេងទៀតពីព្រោះព្យាការី ﷺ បាន «ហាមឃាត់បុរសមិនឱ្យស្តីដណ្តឹងលើពាក្យដណ្តឹងរបស់បងប្អូនមូស្លីមរបស់ខ្លួនឡើយ»។ នេះជាសិទ្ធិរបស់មូស្លីមដែលបានមកដល់មុនអ្នកអ្នកគ្មានសិទ្ធិរំលោភបំពានឬបំផ្លាញកិច្ចការរបស់គេឡើយ។ សិទ្ធិនិងកិត្តិយសរបស់មូស្លីមគឺធំធេងណាស់។ អ្នកត្រូវតែតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ កុំវិលត្រឡប់ទៅរកទង្វើបែបនេះទៀតនិងត្រូវសុំការអភ័យទោសពីបងប្អូនមូស្លីមរូបនោះ។ ចំណែកការរៀបការជាមួយនាង៖ ប្រសិនបើគេបានបោះបង់នាងដោយស្មោះហើយលែងមានបំណងលើនាងទៀតនោះគ្មានបញ្ហាទេក្នុងការរៀបការជាមួយនាងប៉ុន្តែប្រសិនបើគេនៅតែស្រឡាញ់នាងហើយគ្រាន់តែដកថយដោយសារការខ្មាសអៀននិងការយល់មុខគេនោះជាការប្រសើរនិងចាំបាច់បំផុតដែលអ្នកត្រូវទុកឱកាសឱ្យគេរៀបការជាមួយនាងវិញ។ *** ការបោះបង់ចោលភរិយា៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានបោះបង់ចោលភរិយារបស់ខ្លួនអស់រយ៖ពេល ២ ឆ្នាំពេញដោយមិនព្រមលែងលះមិនព្រមយកនាងមកនៅជាមួយកូនៗ និងមិនព្រមផ្តល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភជីវភាពដល់នាងឡើយ។ នាងគ្មានសាច់ញាតិជួយទំនុកបម្រុងទេហើយស្ថានភាពរបស់នាងគឺលំបាកវេទនាខ្លាំងណាស់។ តើមានបញ្ញត្តិច្បាប់ឥស្លាមយ៉ាងណាចំពោះស្វាមីដែលបោះបង់ចោលភរិយានិងម្តាយរបស់កូនៗឱ្យរងទុក្ខវេទនាបែបនេះ? ចម្លើយ៖ ភរិយាមានសិទ្ធិជាច្រើនលើស្វាមីដែលស្វាមីត្រូវតែបំពេញកាតព្វកិច្ចទាំងនោះ។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយស្ត្រីមានសិទ្ធិស្មើនឹងកាតព្វកិច្ចរបស់នាងស្របតាមភាពត្រឹមត្រូវ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២២៨] ហើយព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ហើយភរិយារបស់ពួកអ្នកពិតជាមានសិទ្ធិលើពួកអ្នក»។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នករួមរស់ជាមួយនាងដោយសេចក្តីល្អ﴾ [អាន់-និសា៖ ១៩] និងមានបន្ទូលថា៖ ﴿ចូររក្សាទុកនាងដោយសេចក្តីល្អឬដោះលែងនាងដោយសេចក្តីសប្បុរស﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២២៩]។ ស្វាមីត្រូវកោតខ្លាចអល់ឡោះចំពោះភរិយានិងបំពេញសិទ្ធិជូននាងមិនអាចកាត់បន្ថយសិទ្ធិនាងដោយគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឡើយ...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើស្វាមីបានបោះបង់ចោលភរិយារបស់ខ្លួនអស់រយ៖ពេលយ៉ាងយូរដូច្នេះហើយបានដកហូតសិទ្ធិរបស់នាងដោយគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឥស្លាម (ដូចជាការបះបោរឬការមិនស្តាប់បង្គាប់) នោះទង្វើនេះគឺជាភាពអយុត្តិធម៌ (ហ្ស៊ុលម៍) ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ គាត់គឺជាមនុស្សដែលជិះជាន់សង្កត់សង្កិនលើនាងដូច្នេះគាត់ត្រូវតែតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បំពេញសិទ្ធិជូននាងនិងសុំការអភ័យទោសពីនាងចំពោះការជិះជាន់កន្លងមក។ ដូចគ្នានេះដែរកូនៗរបស់គាត់មានសិទ្ធិលើគាត់គាត់មិនអាចបោះបង់ចោលពួកគេឬធ្វេសប្រហែសក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់និងការថែរក្សាផលប្រយោជន៍របស់ពួកគេឡើយ។ ការទទួលខុសត្រូវលើកូនៗ គឺជាការទទួលខុសត្រូវដ៏ធំធេងបើទោះបីជាមានការមិនចុះសម្រុងជាមួយម្តាយរបស់ពួកគេក៏ដោយក៏វាមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់សិទ្ធិរបស់កូនៗលើឪពុកឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់មិនព្រមកែប្រែខ្លួនទេគេត្រូវតែប្តឹងរឿងនេះទៅកាន់អាជ្ញាធរច្បាប់ឥស្លាមឬចៅក្រម (ក្វាឌី) ដើម្បីចាត់វិធានការលើគាត់។ សំណួរ៖ តើភរិយារូបនេះមានសិទ្ធិទាមទារប្រាក់ឧបត្ថម្ភជីវភាព (ណាហ៊្វាក្វោះហ៍) សម្រាប់រយ៖ពេល ២ ឆ្នាំកន្លងមកដែរឬទេប្រសិនបើនាងមិនលើកលែងទោសឱ្យគាត់? ចម្លើយ៖ បាទនាងមានសិទ្ធិពេញលេញតាមផ្លូវច្បាប់ក្នុងការទាមទារប្រាក់ឧបត្ថម្ភជីវភាពសម្រាប់រយ៖ពេល ២ ឆ្នាំកន្លងមកនោះលើកលែងតែនាងជាអ្នកបង្កឱ្យមានការកាត់ផ្តាច់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភដូចជាការបះបោរប្រឆាំងនឹងស្វាមី (នុស្ហ៊ូហ្ស) ឬការមិនស្តាប់បង្គាប់ក្នុងកិច្ចការដែលជាកាតព្វកិច្ចចំពោះគាត់។ បញ្ហានេះទាមទារឱ្យមានការពិនិត្យនិងសិក្សាឱ្យបានច្បាស់លាស់ពីភាគីទាំងពីរនៅចំពោះមុខតុលាការ។

ការវាយដំភរិយា៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាបុរសមានភរិយាម្នាក់។ ធ្លាប់មានការមិនចុះសម្រុងគ្នាមួយរវាងខ្ញុំនិងភរិយាហើយខ្ញុំបានវាយដំនាងយ៉ាងដំណំ។ ដោយសារតែការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងនាងបានហែកសម្លៀកបំពាក់ដែលនាងកំពុងស្លៀកពាក់។ ខ្ញុំបានឮគេនិយាយថាអ្នកណាដែលហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនគឺត្រូវចេញពីសាសនាឥស្លាមហើយត្រូវតែទៅជួបស្ហៃខដើម្បីឱ្យគាត់សូត្រអាយ៉ាត់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាននិងហាដfees ហើយសាមីខ្លួនត្រូវសូត្រតាមក្រោយគាត់ដើម្បីឱ្យស្ហៃខនោះជួយនាំខ្លួនចូលសាសនាវិញ។ តើរឿងនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? ហើយតើខ្ញុំមានបាបកម្មចំពោះការវាយដំនាងយ៉ាងដំណំដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទីមួយអ្នកបានប្រព្រឹត្តខុសយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការវាយដំនាងពីព្រោះស្វាមីមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវាយដំភរិយារបស់ខ្លួនឡើយលើកលែងតែមានហេតុផលត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឥស្លាមនិងក្នុងកម្រិតដែលច្បាប់បានកំណត់ប៉ុណ្ណោះដូចជាករណីដែលនាងបះបោររឹងរូសមិនស្តាប់បង្គាប់ឬបដិសេធមិនព្រមរួមដំណេកដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿បុរសគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្ត្រីដោយសារអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រទានភាពលើសលប់ដល់ពួកគេលើគ្នាទៅវិញទៅមកនិងដោយសារអ្វីដែលពួកគេបានចំណាយពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ... ហើយស្ត្រីទាំងឡាយណាដែលពួកអ្នកបារម្ភពីការបះបោររបស់នាងចូរទូន្មាននាង [ប្រសិនបើនាងនៅតែរឹងរូស] ចូរគេចចេញពីនាងនៅលើគ្រែដំណេក [ហើយប្រសិនបើនាងនៅតែមិនកែប្រែ] ចូរវាយប្រហារនាង﴾ [អាន់-និសា៖ ៣៤]។ ការវាយគឺជាដំណាក់កាលចុងក្រោយបង្អស់ហើយត្រូវតែជាការវាយស្រាលៗដែលមិនបណ្តាលឱ្យរងរបួសឬមានស្នាមឡើយដូចដែលបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញបានបញ្ជាក់។ ចំណែកការវាយដំយ៉ាងដំណំឬការវាយដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតដែលស្វាមីមិនត្រូវប្រព្រឹត្តលើភរិយាឡើយ។ ចំណែកទង្វើរបស់នាងដែលបានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួននោះជាកំហុសមួយដែរពីព្រោះមូស្លីមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យហែកសម្លៀកបំពាក់ពេលមានទុក្ខព្រួយឬខឹងសម្បារឡើយព្រោះនេះជាទម្លាប់នៃសម័យយុគងងឹត (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍)។ មូស្លីមត្រូវតែមានការអត់ធ្មត់និងទប់ចិត្ត។ រីឯការអះអាងថាការហែកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើឱ្យដាច់ចេញពីសាសនាឥស្លាមនោះគឺមិនពិតឡើយ។ ទង្វើនេះមិនធ្វើឱ្យចេញពីសាសនាទេទោះបីជាវាជាអំពើហារ៉ាមក៏ដោយ។ ចំណែកការទៅជួបស្ហៃខដើម្បីសូត្រនេះសូត្រនោះដើម្បីចូលសាសនាវិញគឺខុសឆ្គងយ៉ាងធំធេងនិងមិនមែនជាផ្នែកនៃសាសនាឥស្លាមឡើយ។ អ្នកប្រព្រឹត្តបាបត្រូវតែតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ដោយផ្ទាល់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ដោយមិនបាច់ឆ្លងកាត់ស្ហៃខណាម្នាក់ឡើយព្រោះការធ្វើបែបនោះគឺជាទំនៀមទម្លាប់របស់ពួកគ្រិស្តសាសនិកដែលទៅជួបអ្នកបួសរបស់ពួកគេនៅវិហារដើម្បីសុំការលុបលាងបាបកម្មតាមការអះអាងរបស់ពួកគេ។ មូស្លីមត្រូវបានអល់ឡោះបញ្ជាឱ្យតាវបាត់ដោយផ្ទាល់រវាងខ្លួននិងទ្រង់ហើយអល់ឡោះទទួលយកការតាវបាត់របស់អ្នកដែលប្រែចិត្តដោយស្មោះជានិច្ច។ *** ការផ្តល់សំណងដល់ភរិយា៖ សំណួរ៖ ឪពុកខ្ញុំមានប្រពន្ធពីរ។ មុនពេលចេញទៅធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) គាត់បានធ្វើបណ្តាំប្រគល់ដីមួយកន្លែងដល់ប្រពន្ធដើមដោយអះអាងថាគាត់ធ្លាប់បានចាយវាយទ្រព្យរបស់នាងហើយចង់ឱ្យនាងអភ័យទោស។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកនាងបានទទួលមរណភាពមុនពេលចែកមរតក។ កាលពីឆ្នាំមុនឪពុកខ្ញុំចង់ចែកដីនោះដោយទុកដីដែលបានផ្តាំផ្ញើនោះក្រៅមរតកហើយប្រគល់ឱ្យតែកូនប្រុសរបស់ប្រពន្ធដើមប៉ុណ្ណោះដែលធ្វើឱ្យកូនៗរបស់ប្រពន្ធទីពីរកើតការតវ៉ា។ តើមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា?

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើឪពុករបស់អ្នកបានប្រគល់ដីនោះឱ្យទៅភរិយាដើមរបស់គាត់ជាថ្នូរនឹងការដែលគាត់បានចាយវាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាងកន្លងមកនោះទង្វើនេះគឺជាការទូទាត់សំណង (មូអាវ៉ាឌោះហ៍) ហើយដីនោះបានក្លាយជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់នាងពីព្រោះគាត់បានប្រគល់វាឱ្យនាងជាថ្នូរនឹងទ្រព្យដែលគាត់បានយក។ ដូច្នេះដីដែលបានប្រគល់ឱ្យនាងជាសំណងនេះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់នាងហើយនៅពេលនាងទទួលមរណភាពវាត្រូវធ្លាក់ទៅលើបណ្តាវរជនជាអ្នកស្នងមរតករបស់នាងទាំងអស់ទាំងកូនប្រុសនិងកូនស្រីហើយពួកអ្នក (កូនៗរបស់ភរិយាទីពីរ) គ្មានសិទ្ធិទាមទារចំណែកណាមួយក្នុងដីនោះឡើយ។ ចំណែកការដែលឪពុករបស់អ្នកបែងចែកដីធ្លីដែលនៅសល់ក្នុងពេលដែលគាត់នៅមានជីវិតនៅឡើយនោះមិនត្រូវបានហៅថាមរតកទេផ្ទុយទៅវិញវាត្រូវបានចាត់ទុកជាអំណោយទានក្នុងពេលរស់នៅ (អាត្វ៊ីយ៉ះហ៍)។ ប្រសិនបើគាត់បែងចែកឱ្យស្មើភាពគ្នាក្នុងចំណោមកូនៗទាំងអស់ដោយមិនលម្អៀងឬលើកលែងកូនណាម្នាក់នោះគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានការលម្អៀងឬផ្តល់ឱ្យកូនខ្លះច្រើនជាងកូនខ្លះទៀតនោះជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ហើយការបែងចែកនេះមិនត្រូវយកមកអនុវត្តឡើយ។ *** នរកបែបដោះដូរ (នីកាហ៍អាល់-ស្ហ៊ីហ្គរ)៖ សំណួរ៖ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយនារីម្នាក់នៅក្នុងភូមិរបស់យើងប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់នាងបានដាក់លក្ខខណ្ឌថាបងប្រុសខ្ញុំត្រូវតែរៀបការប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនឱ្យទៅគេជាថ្នូរវិញហើយពួកគេបានព្រមព្រៀងគ្នា។ មួយរយ៖ក្រោយមកមុនពេលចុះកិច្ចសន្យាយើងបានឮដំណឹងថានរកបែបនេះជាអំពើហារ៉ាមហើយជាស្ហ៊ីហ្គរ។ ពេលយើងប្រាប់រឿងនេះទៅពួកគេបងប្រុសរបស់នារីនោះបាននិយាយថា៖ «បើអ៊ីចឹងរៀបការប្អូនស្រីឯងឱ្យខ្ញុំសិនមកហើយមួយឆ្នាំក្រោយចាំខ្ញុំរៀបការប្អូនស្រីខ្ញុំឱ្យឯងវិញ»។ បងប្រុសខ្ញុំបានយល់ព្រមប្រគល់ប្អូនស្រីឱ្យគេដោយយកថ្លៃបណ្ណាការ ៦០,០០០ រីយ៉ាល់ក្រោមលក្ខខណ្ឌថាមួយឆ្នាំក្រោយគេនឹងរៀបការប្អូនស្រីឱ្យបងប្រុសខ្ញុំវិញដោយយកថ្លៃបណ្ណាការប្រហាក់ប្រហែលនោះច្រើនជាងឬតិចជាង។ តើនរកក្នុងទម្រង់បែបនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទង្វើបែបនេះគឺជានរកស្ហ៊ីហ្គរ (នីកាហ៍អាល់-ស្ហ៊ីហ្គរ) យ៉ាងពិតប្រាកដពោលគឺបុគ្គលម្នាក់រៀបការស្ត្រីក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្លួនឱ្យទៅគេដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យភាគីម្ខាងទៀតរៀបការស្ត្រីក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់គេឱ្យខ្លួនវិញ។ ប្រសិនបើរៀបការដោយគ្មានថ្លៃបណ្ណាការដោយយកស្ត្រីម្នាក់ជាថ្នូរនឹងស្ត្រីម្នាក់ទៀតនោះគឺជាស្ហ៊ីហ្គរយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតដែលជាអំពើហារ៉ាមហើយចំណងនរកគឺចាត់ទុកជាមោឃ៖ (បាទីល)...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...នីកាហ៍អាល់-ស្ហ៊ីហ្គរគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ហើយចំណងនរកគឺចាត់ទុកជាមោឃ៖។ តាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវវានៅតែជាស្ហ៊ីហ្គរដដែលបើទោះបីជាមានការកំណត់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) សម្រាប់ស្ត្រីម្នាក់ៗក៏ដោយពីព្រោះផលប៉ះពាល់និងការខូចប្រយោជន៍នៅតែកើតមានលើស្ត្រីទាំងពីរនាក់ដដែលនិងផ្អែកលើអត្ថន័យទូទៅនៃបណ្តាហាដfeesដែលហាមឃាត់នីកាហ៍អាល់-ស្ហ៊ីហ្គរពោលគឺការយកនរករបស់ស្ត្រីម្នាក់ធ្វើជាលក្ខខណ្ឌចងភ្ជាប់នឹងនរករបស់ស្ត្រីម្នាក់ទៀត។ ការពន្យារពេលនរករបស់ស្ត្រីម្នាក់រហូតដល់មួយឆ្នាំមិនធ្វើឱ្យផ្លាស់ប្តូរបញ្ញត្តិនេះឡើយព្រោះវាគ្រាន់តែជាល្បិចកលដើម្បីគេចវេះប៉ុណ្ណោះហើយល្បិចបែបនេះមិនអាចលុបបំបាត់ភាពហារ៉ាមឬធ្វើឱ្យទង្វើនេះក្លាយជាហាឡាល់បានឡើយ។ ពួកអ្នកត្រូវតែចៀសវាងពីរឿងនេះឱ្យឆ្ងាយ។ អាណាព្យាបាលម្នាក់ៗត្រូវរៀបការស្ត្រីក្រោមបន្ទុករបស់ខ្លួនដោយនរកត្រឹមត្រូវដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់នាងមានការពេញចិត្តពីនាងនិងមានថ្លៃបណ្ណាការសមរម្យ (ម៉ាហារុល់មិស្វល់) ដោយមិនត្រូវយកនាងទៅចងភ្ជាប់នឹងនរករបស់ស្ត្រីផ្សេងទៀតឡើយ។ សំណួរ៖ ដូច្នេះទោះបីជាមានការកំណត់ថ្លៃបណ្ណាការសម្រាប់ម្នាក់ៗ ក៏មិនមានន័យអ្វីដែរដរាបណានៅតែមានលក្ខខណ្ឌដោះដូរគ្នា? ចម្លើយ៖ បាទតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវទោះបីជាមានថ្លៃបណ្ណាការសម្រាប់ម្នាក់ៗក៏ដោយក៏វានៅតែមិនអាចរួចផុតពីការក្លាយជាស្ហ៊ីហ្គរបានដែរ។ សំណួរ៖ ទោះបីជាថ្លៃបណ្ណាការរបស់ម្នាក់ច្រើនជាងម្នាក់ទៀតក៏ដោយ? ចម្លើយ៖ មិនថាថ្លៃបណ្ណាការខុសគ្នាឬស្មើគ្នាឬចុះកិច្ចសន្យាដំណាលគ្នាឬពន្យារពេលនោះទេបញ្ញត្តិគឺដូចគ្នាពោលគឺទង្វើបែបនេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ សំណួរ៖ ប្រសិនបើនរកទីមួយបានកើតឡើងរួចហើយតើត្រូវធ្វើដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ ពួកគេត្រូវទៅជួបចៅក្រម (ក្វាឌី) ឬមូហ្វទីក្នុងតំបន់របស់ពួកគេដោយរៀបរាប់ការពិតជាក់ស្តែងដើម្បីឱ្យលោកពិនិត្យមើលកាល៖ទេស៖ និងរៀបចំកិច្ចសន្យាដ៏ត្រឹមត្រូវឡើងវិញអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ *** សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនអាយុ ២០ ឆ្នាំ។ ខ្ញុំបានចូលស្តីដណ្តឹងកូនស្រីរបស់មាខ្ញុំប៉ុន្តែដោយសារខ្ញុំមានប្អូនស្រីម្នាក់មាខ្ញុំបានបដិសេធមិនព្រមរៀបការកូនស្រីឱ្យខ្ញុំទេលុះត្រាតែខ្ញុំយល់ព្រមឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់រៀបការជាមួយប្អូនស្រីខ្ញុំជាថ្នូរវិញ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមពន្យល់គាត់ថាមិនត្រូវទេតែគាត់នៅតែរឹងរូស។ ដោយសារតែចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីគាត់ខ្លាំងពេកខ្ញុំក៏បានយល់ព្រមប៉ុន្តែរហូតមកដល់ពេលនេះនរកមិនទាន់បានធ្វើឡើងនៅឡើយទេ។ តើមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ នរកបែបនេះដែលអាណាព្យាបាលបដិសេធមិនព្រមរៀបការកូនស្រីឱ្យអ្នកលុះត្រាតែអ្នករៀបការប្អូនស្រីឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយព្រោះវាជាស្ហ៊ីហ្គរនិងជានរកមោឃ៖។ អាណាព្យាបាលត្រូវតែគិតគូរពីផលប្រយោជន៍របស់នាងមិនមែនកេងប្រវ័ញ្ចលើនាងដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ អ្នកមិនត្រូវចុះកិច្ចសន្យាបែបនេះឡើយ។ ចូរស្វែងរកនារីផ្សេងទៀតដែលគ្មានលក្ខខណ្ឌដោះដូរបែបនេះព្រោះអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអ្នកណាដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះនោះទ្រង់នឹងបង្កើតច្រកចេញសម្រាប់គេហើយទ្រង់នឹងប្រទានលាភសក្ការ៖ដល់គេពីប្រភពដែលគេនឹកស្មានមិនដល់﴾ [អាត់-ត្វឡាក្វ៖ ២-៣]។ *** សំណួរ៖ ខ្ញុំធ្លាប់បានរៀបការជាមួយសាច់ញាតិម្នាក់ហើយឪពុកនាងបានរៀបការប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំជាការដោះដូរគ្នាប៉ុន្តែស្ត្រីម្នាក់ៗទទួលបានថ្លៃបណ្ណាការជាប្រាក់សុទ្ធនិងសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលរៀងៗខ្លួនដោយមានការព្រមព្រៀងស្ម័គ្រចិត្តពីពួកនាង។ តើនរកនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើនរកនេះមានថ្លៃបណ្ណាការសមរម្យសម្រាប់ម្នាក់ៗដោយគ្មានការកេងបន្លំសិទ្ធិហើយកើតឡើងដោយការពេញចិត្តនិងជម្រើសសេរីរបស់ពួកនាងដោយគ្មានការបង្ខិតបង្ខំនោះនរកនេះគឺត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានការពេញចិត្តឬមានការបន្ថយថ្លៃបណ្ណាការនោះគឺជាស្ហ៊ីហ្គរដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ *** ការរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ភរិយាឪពុក៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានរៀបការជាមួយភរិយាម្នាក់ហើយសម្រាលបានកូនប្រុសម្នាក់រួចនាងបានទទួលមរណភាព។ បន្ទាប់មកបុរសនោះបានរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ទៀតដែលមានកូនស្រីម្នាក់ជាប់មកពីប្តីមុន។ ភរិយាចុងក្រោយនេះសម្រាលបានកូនប្រុសពីរនាក់ទៀតជាមួយគាត់។ តើកូនប្រុសរបស់ប្រពន្ធដើមអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីជាប់មកនោះដែលជាបងប្អូនស្រីរបស់ប្អូនៗរួមឪពុករបស់គាត់បានដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងរឿងនេះ។ បុរសម្នាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ភរិយាឪពុករបស់ខ្លួនបានប្រសិនបើកូនស្រីនោះកើតពីបុរសផ្សេង (ប្តីមុន) ដូចដែលបានលើកឡើងក្នុងសំណួរពីព្រោះគ្មានចំណងសាច់ឈាមឬចំណងហាមឃាត់ណាមួយរវាងគាត់និងនាងឡើយ។ លើកលែងតែមានការបំបៅដោះ (រ៉ូឌ័រអាហ៍) ដូចជាគាត់បានបៅដោះម្តាយនាងឬនាងបានបៅដោះម្តាយគាត់ទើបនាងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ចំពោះគាត់ដោយសារការបំបៅដោះ។ ដរាបណាគ្មានការបំបៅដោះកើតឡើងទេនោះគ្មានឧបសគ្គរវាងអ្នកទាំងពីរឡើយហើយគាត់អាចរៀបការជាមួយនាងបានដោយស្របច្បាប់ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុត។ *** សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ដែលមានកូនស្រីស្រាប់នៅពេលរៀបការហើយគាត់បានបង្កើតកូនៗជាមួយនាង។ តើកូនប្រុសរបស់បុរសនោះដែលកើតពីប្រពន្ធផ្សេងអាចរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ស្ត្រីដែលឪពុកខ្លួនរៀបការនោះបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ នេះគឺជាសំណួរអំពីការរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ភរិយាឪពុកដែលកើតពីបុរសផ្សេង។ គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះគ្មានចំណងញាតិសាលោហិតរវាងអ្នកទាំងពីរឡើយនាងគឺជាជនដទៃ (អាជន៉ាប៊ីយ៉ះហ៍) ចំពោះគាត់ហើយគាត់ក៏ជាជនដទៃចំពោះនាងដែរ។ ដូច្នេះបុរសម្នាក់អាចរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ភរិយាឪពុកដែលកើតពីបុរសផ្សេងបាន។ *** សំណួរ៖ បុរសម្នាក់មានប្រពន្ធនិងកូនៗ រួចគាត់បានរៀបការជាមួយប្រពន្ធទីពីរហើយមួយរយ៖ក្រោយមកក៏បានលែងលះនាងដោយគ្មានកូនជាមួយគ្នា។ ស្ត្រីដែលលែងលះនោះបានទៅរៀបការជាមួយបុរសផ្សេងហើយសម្រាលបានកូនស្រីម្នាក់។ តើកូនស្រីនោះអាចរៀបការជាមួយកូនប្រុសរបស់បុរសទីមួយបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ករណីនេះគឺដូចគ្នានឹងបញ្ហាមុនដែរពោលគឺគ្មានការហាមឃាត់អ្វីឡើយ។ បុគ្គលម្នាក់អាចរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់អតីតភរិយាឪពុករបស់ខ្លួនដែលកើតពីបុរសផ្សេងបានពីព្រោះគ្មានចំណងហាមឃាត់រវាងអ្នកទាំងពីរឡើយគាត់ជាជនដទៃចំពោះនាងហើយនាងក៏ជាជនដទៃចំពោះគាត់ដែរ។

ការហាមឃាត់លើការរៀបការជាមួយប្រពន្ធរបស់ឪពុក៖ សំណួរ៖ តើមានកាតព្វកិច្ចយ៉ាងណាលើបុគ្គលដែលបានរៀបការជាមួយប្រពន្ធរបស់ឪពុកខ្លួន (ម្តាយចុង) ដោយដឹងថានាងបានសម្រាលកូនៗជាមួយគាត់? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានហាមឃាត់ដាច់ខាតនូវការរៀបការជាមួយប្រពន្ធរបស់ឪពុក។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំរៀបការជាមួយស្ត្រីទាំងឡាយណាដែលឪពុករបស់ពួកអ្នកធ្លាប់បានរៀបការពីមុនមកឱ្យសោះលើកលែងតែអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅហើយ។ ពិតប្រាកដណាស់វាជាអំពើអាក្រក់គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនិងជាមាគ៌ាដ៏អាក្រក់បំផុត﴾ [អាន់-និសា៖ ២២]។ បុគ្គលណាដែលចាត់ទុកថាទង្វើនេះជាការអនុញ្ញាត (ហាឡាល់) នោះគេបានធ្លាក់ខ្លួនក្បត់សាសនា (រ៉ូដដះហ៍) ចាកចេញពីឥស្លាម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តវាដោយសារភាពល្ងង់ខ្លៅដោយមិនបានចាត់ទុកថាវាហាឡាល់ទេនោះគេបានប្រព្រឹត្តកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតហើយនរកនេះគឺចាត់ទុកជាមោឃ៖ (បាទីល) ទាំងស្រុងដែលតម្រូវឱ្យបំបែកគ្នានៅនឹងកន្លែងជាបន្ទាន់ហើយត្រូវចាត់វិធានការយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បំផុតលើរូបគេ។ *** ម្តាយក្មេកគឺជាម៉ាហរ៉មអចិន្ត្រៃយ៍៖ សំណួរ៖ តើការចាប់ដៃសម្តែងការគួរសមជាមួយម្តាយក្មេក (ម្តាយរបស់ភរិយា) និងការធ្វើដំណើរជាមួយគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះគាត់គឺជាមនុស្សស្ថិតក្នុងចំណោមម៉ាហរ៉ម (បុគ្គលដែលត្រូវហាមឃាត់ការរៀបការជាអចិន្ត្រៃយ៍) របស់អ្នកដោយសារអល់ឡោះ ﷻ បានហាមឃាត់ម្តាយរបស់ភរិយាជាអចិន្ត្រៃយ៍លើប្តីរបស់កូនស្រី។ គាត់ជាម៉ាហរ៉មរបស់អ្នកគ្មានបញ្ហាទេក្នុងការចាប់ដៃគាត់ការធ្វើដំណើរជាមួយគាត់និងការធ្វើជាម៉ាហរ៉មការពារគាត់លើកលែងតែមានការព្រួយបារម្ភពីហ្វីតណាស់ (ការទាក់ទាញផ្លូវភេទ) ទើបមិនត្រូវចាប់ដៃ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានការបារម្ភបែបនេះទេគឺអាចចាប់ដៃនិងធ្វើដំណើរជាមួយគាត់បានដោយស្របច្បាប់ពីព្រោះគាត់បានក្លាយជាម៉ាហរ៉មរបស់អ្នកតាមរយ៖កិច្ចសន្យានរកជាមួយកូនស្រីរបស់គាត់ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។

ការទាមទារថ្លៃបណ្ណាការហួសហេតុ៖ សំណួរ៖ សូមលោកជួយផ្តល់ដំបូន្មានដល់បណ្តាអាណាព្យាបាលមួយចំនួនដែលទាមទារថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) ខ្ពស់ហួសហេតុដែលបង្កជាឧបសគ្គរារាំងដល់ការរៀបនរក។ ចម្លើយ៖ បញ្ហាថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) គឺពិតជាត្រូវតែសម្រួលនិងកាត់បន្ថយឱ្យនៅកម្រិតសមរម្យពីព្រោះគោលបំណងនៃនរកមិនមែនដើម្បីប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិឡើយផ្ទុយទៅវិញគោលដៅពិតប្រាកដគឺផលប្រយោជន៍ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនៃនរកនិងសេចក្តីល្អដែលកើតមានចំពោះសង្គមនិងគូស្វាមីភរិយា។ ការទាមទារថ្លៃបណ្ណាការហួសហេតុដែលរារាំងឬធ្វើឱ្យរាំងស្ទះដល់ការរៀបការគឺជាទង្វើដែលមូស្លីមមិនគប្បីប្រព្រឹត្តឡើយ។ តាមផ្លូវច្បាប់ឥស្លាមតម្រូវឱ្យសម្រួលកិច្ចការនរកបន្ធូរបន្ថយថ្លៃបណ្ណាការនិងបង្កើតគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់ការរៀបការ។ គេមិនត្រូវយកគំរូតាមមនុស្សល្ងង់ខ្លៅនិងលោភលន់ដែលដំឡើងថ្លៃបណ្ណាការដើម្បីបំពេញតណ្ហាអំនួតឬចេតនាអាក្រក់ឡើយ។ ការដំឡើងថ្លៃបណ្ណាការបង្កឱ្យមានការជាប់គាំងក្នុងនរកនិងនាំមកនូវអំពើពុករលួយក្នុងសង្គម។ មូស្លីមត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះទំនៀមទម្លាប់មិនល្អការអួតអាងនិងការខ្ជះខ្ជាយ។ លើសពីនេះការចំណាយលើពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណីតការទិញសម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការហួសហេតុគ្រាន់តែដើម្បីអួតអាងបានដាក់បន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើស្វាមី។ ទាំងអស់នេះគឺជាច្រវាក់និងឧបសគ្គដែលពួកស្ហៃតន (អារក្ស)ក្នុងចំណោមមនុស្សនិងជិនបានទម្លាក់ក្នុងផ្លូវនរកដើម្បីបំផ្លាញមាគ៌ាដ៏មានប្រយោជន៍នេះ។

ការខ្ជះខ្ជាយក្នុងពិធីមង្គលការ៖ សំណួរ៖ នៅក្នុងពិធីមង្គលការនៅស្រុកយើងជួនកាលមានអ្នកចូលរួមមួយចំនួនបានបាញ់កាំភ្លើងគ្រាប់ពិតឬដុតកាំជ្រួចនិងទង្វើស្រដៀងគ្នានេះដែលជាការខ្ជះខ្ជាយនិងបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិដោយខុសច្បាប់ឥស្លាម។ តើទង្វើនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ហើយតើលោកមានដំបូន្មានបែបណាដល់អ្នកដែលហួសហេតុក្នុងការខ្ជះខ្ជាយក្នុងពិធីមង្គលការ? ចម្លើយ៖ ពិតប្រាកដណាស់ទង្វើបែបនេះគឺមិនគប្បីនិងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ការខ្ជះខ្ជាយក្នុងពិធីជប់លៀងការហួសហេតុក្នុងការបង្ហាញសេចក្តីរីករាយការបាញ់កាំភ្លើងនិងទង្វើស្រដៀងគ្នានេះគឺជាការបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិដោយឥតប្រយោជន៍បូករួមទាំងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរពីព្រោះការបាញ់កាំភ្លើងនិងការប្រើប្រាស់អាវុធអាចបណ្តាលឱ្យគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតអ្នកដទៃ។ ការរៀបចំពិធីនិងការអបអរសាទរក្នុងឱកាសនរកត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់និងសមរម្យដោយគ្មានការខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ អ្វីដែលយើងសូមទូន្មានដល់បងប្អូនរបស់យើងគឺត្រូវមានការគិតពិចារណាឱ្យបានត្រឹមត្រូវរៀបចំពិធីដោយគ្មានការខ្ជះខ្ជាយគ្មានការភ្លេចភ្លាំងពីការរំលឹកដល់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងគ្មានការប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ មូស្លីមត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យហួសហេតុក្នុងការសប្បាយនិងខ្ជះខ្ជាយទ្រព្យដោយគ្មានប្រយោជន៍ឡើយហើយអ្វីដែលហួសកម្រិតវានឹងប្រែទៅជាគ្រោះថ្នាក់វិញ។ ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។ *** បណ្តាអំពើបាបក្នុងពិធីមង្គលការ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនម្នាក់ដែលប្រកាន់ខ្ជាប់សាសនារបស់ខ្លួន។ ពេលខ្ញុំភ្ជាប់ពាក្យក្រុមគ្រួសារខាងស្រីបានរៀបចំពិធីជប់លៀងយ៉ាងធំដោយមានក្រុមតន្ត្រីចម្រៀងដែលផ្ទុយពីការហាមឃាត់របស់ខ្ញុំ...

សេចក្តីបន្តនៃសំណួរ៖...នៅក្នុងពិធីជប់លៀងនោះមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលផ្ទុយស្រឡះពីការបង្រៀននៃសាសនាដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើងដោយមិនស្របតាមបំណងរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំបានព្រមានពួកគេនិងមិនបានចូលរួមចំណាយប្រាក់កាសក្នុងពិធីនោះឡើយប៉ុន្តែខ្ញុំបារម្ភថារឿងនេះនឹងកើតឡើងម្តងទៀតនៅរាត្រីផ្សំដំណេកដូច្នេះខ្ញុំបានព្រមានពួកគេថាបើនៅតែបន្តបែបនេះខ្ញុំនឹងសុំផ្តាច់ពាក្យឬលុបចោលនរក។ តើការប្រកាន់ជំហរម៉ឺងម៉ាត់របស់ខ្ញុំនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេទោះបីជាត្រូវឈានដល់ការបែកបាក់គ្នាក៏ដោយ? ហើយតើលោកមានដំបូន្មានបែបណាដល់អ្នកដែលចំណាយប្រាក់យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់លើរឿងឥតប្រយោជន៍បែបនេះ? ចម្លើយ៖ ទីមួយយើងសូមកោតសរសើរដល់អ្នកសួរចំពោះការការពារសាសនារបស់ខ្លួននិងការទប់ស្កាត់អំពើបាប។ ការរៀបចំពិធីជប់លៀងដ៏ខ្ជះខ្ជាយបែបនេះគឺផ្ទុយពីគោលការណ៍ច្បាប់ឥស្លាមដែលបង្គាប់ឱ្យសម្រួលដល់ការរៀបការនិងកាត់បន្ថយការចំណាយ។ ប្រសិនបើពិធីទាំងនោះគ្មានអំពើបាបទេវានៅតែជាការខ្ជះខ្ជាយនិងជាបន្ទុកធ្ងន់ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាមានបង្កប់ដោយតន្ត្រីចម្រៀងនិងការប្រឡូកប្រឡំរវាងបុរសនិងស្ត្រីនោះវាគឺជាអំពើបាបដ៏ធំធេងមួយទៀត។ មូស្លីមត្រូវតែកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងចៀសវាងរឿងទាំងនេះ។ ការអបអរសាទរនរកដែលត្រឹមត្រូវតាមស៊ុណ្ណាះហ៍គឺការដែលស្ត្រីជួបជុំគ្នាដាច់ដោយឡែកនៅកន្លែងបិទបាំងហើយទះស្គរដៃ (ដុហ្វ) ដើម្បីប្រកាសនរកដោយគ្មានឧបករណ៍តន្ត្រីហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) និងគ្មានការខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ ចំណែកការប្រជុំចម្រុះដែលមានតន្ត្រីនិងអំពើហារ៉ាមគឺឥស្លាមមិនទទួលស្គាល់ឡើយ។ អ្នកសួរពិតជាត្រឹមត្រូវក្នុងការប្រឆាំងនឹងអំពើខុសឆ្គងនេះ។ *** ការរំលូតគភ៌៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិស្រីម្នាក់ដែលមានស្វាមីនិងកូនៗរួចហើយ។ ពេលនាងមានផ្ទៃពោះបាន ៣ ខែឬលើសពីនេះនាងបានព្យាយាមរំលូតកូនដោយសារនាងធ្វើការរដ្ឋហើយមិនចង់ឱ្យការមានផ្ទៃពោះរារាំងដល់ការងាររបស់នាងឡើយ។ នាងបានសុំឱ្យខ្ញុំកំដរនាងទៅជួបគ្រូពេទ្យប៉ុន្តែគ្រូពេទ្យបានបដិសេធ។ បន្ទាប់មកនាងបានសូកប៉ាន់គិលានុបដ្ឋាយិកាម្នាក់ឱ្យជួយណែនាំទៅកន្លែងរំលូតកូន។ ប៉ុន្មានខែក្រោយមកស្វាមីរបស់នាងបានទទួលមរណភាពហើយនាងជឿថានេះជាទណ្ឌកម្មពីអល់ឡោះចំពោះការសម្លាប់ជីវិតមួយ។ តើការរំលូតកូនក្នុងមូលហេតុនេះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? តើការដែលខ្ញុំកំដរនាងមានទោសដែរឬទេ? ហើយតើគិលានុបដ្ឋាយិកាដែលស៊ីសំណូកមានបាបដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ការរំលូតគភ៌គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ខុសច្បាប់) ដាច់ខាត។ គភ៌មានសិទ្ធិរស់រានមានសិទ្ធិទទួលបានការការពារនិងកិត្តិយសព្រោះវាជាភាវ៖មានជីវិតដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រគល់ទុកជាអាម៉ាណាស់ (ទំនុកទុកចិត្ត) នៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ។ ការរំលូតកូនដោយគ្រាន់តែចង់បំពេញការងារលោកិយគឺជាហេតុផលមិនសមស្របនិងមិនអាចទទួលយកបានឡើយ។ អ្វីដែលស្ត្រីរូបនេះបានប្រព្រឹត្តគឺជាឧក្រិដ្ឋកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលនាងត្រូវតែតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ដោយស្មោះចំពោះអល់ឡោះ ﷻ។ គិលានុបដ្ឋាយិកាដែលបានជួយជ្រោមជ្រែងនិងចង្អុលបង្ហាញផ្លូវក៏ជាប់បាបកម្មដូចគ្នាដែរពីព្រោះអល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំសហការគ្នាក្នុងអំពើបាបនិងការរំលោភបំពានឡើយ﴾ [អាល់-មាអ៊ីដះហ៍៖ ២]។ ការស្លាប់របស់ស្វាមីនាងក៏អាចជាទណ្ឌកម្មឬការដាស់តឿនចំពោះនាងដែរ។ ប្រាក់ដែលគិលានុបដ្ឋាយិកាទទួលបានគឺជាប្រាក់ហារ៉ាមដែលបានមកពីអំពើបាប។ គ្រូពេទ្យនិងគិលានុបដ្ឋាយិកាមានកាតព្វកិច្ចណែនាំស្ត្រីកុំឱ្យរំលូតកូនមិនត្រូវសហការក្នុងការសម្លាប់ជីវិតដើម្បីតែលាភសក្ការ៖លោកិយឡើយ។ សំណួរ៖ តើមានខែជាក់លាក់ណាមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យរំលូតគភ៌បានដែរឬទេក្នុងករណីចាំបាច់? ចម្លើយ៖ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរំលូតកូនឡើយ។ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានបញ្ជាក់ថាការទម្លាក់តំណក់ទឹកកាម (នុតហ្វ្វាស់) មុនពេល ៤០ ថ្ងៃដោយឱសថស្របច្បាប់អាចត្រូវបានលើកលែងក្នុងករណីចាំបាច់បំផុតប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏មិនគប្បីធ្វើឡើយ។ ចំណែកការឈឺចាប់ធម្មតានៃការមានផ្ទៃពោះគឺជារឿងធម្មតាដែលអល់ឡោះប្រទានផលបុណ្យយ៉ាងធំធេងដូចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ម្តាយរបស់គេបានពពោះគេដោយការលំបាកនិងសម្រាលគេដោយការលំបាក﴾ [អាល់-អះក្វាហ្វ៖ ១៥]។ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់មានជំងឺពិបាកដកដង្ហើមហើយគ្រូពេទ្យប្រាប់ថានាងអាចសម្រាលបានតែតាមរយ៖ការវះកាត់ប៉ុណ្ណោះហើយថ្នាំអាចប៉ះពាល់ដល់កូនដូច្នេះនាងបានរំលូតកូន ២ ដងដោយមានការយល់ព្រមពីស្វាមី។ តើនេះជាអំពើហារ៉ាមនិងត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ (ការលុបលាងបាប) ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទីមួយការរំលូតគភ៌គឺជាអំពើហារ៉ាម។ គភ៌គឺជាអាម៉ាណាស់ហើយការសម្រាលដោយវះកាត់ជារឿងសាមញ្ញដែលស្ត្រីជាច្រើនបានឆ្លងកាត់មិនមែនជាលេសស្របច្បាប់សម្រាប់រំលូតកូនឡើយ។ ទីពីរចំពោះខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍៖ ប្រសិនបើគភ៌នោះត្រូវបានបញ្ចូលវិញ្ញាណរួចហើយ (ពោលគឺគ្រប់អាយុ ៤ ខែឬ ១២០ ថ្ងៃ) ឬមានការកម្រើកនោះការរំលូតវាត្រូវចាត់ទុកជាការសម្លាប់មនុស្សមួយរូបដែលតម្រូវឱ្យនាងត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍គឺការដោះលែងទាសករមូស្លីមហើយបើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវបួស ២ ខែជាប់គ្នាជាបន្តបន្ទាប់ជាការតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះរួមទាំងការសងសំណង (ហ្គួររ៉ោះហ៍)។ ប្រសិនបើនាងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការពពោះដោយសារជំងឺធ្ងន់ធ្ងរពិតប្រាកដនាងគួរតែប្រើវិធីបង្ការទុកជាមុនដូចជាថ្នាំពន្យារកំណើតមិនមែនរំលូតគភ៌ដែលមានស្រាប់នោះឡើយ។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ការប្រើប្រាស់ថ្នាំពន្យារកំណើតដើម្បីពន្យារពេលឬរៀបចំគម្លាតនៃការមានផ្ទៃពោះជាបណ្តោះអាសន្នដោយសារមូលហេតុសមស្របដូចជាស្ត្រីមានជំងឺឬសម្រាលកូនញឹកញាប់ពេកហើយត្រូវការពេលវេលាដើម្បីបំបៅដោះនិងចិញ្ចឹមកូនតូចឱ្យបានរឹងមាំមុនពេលទទួលយកគភ៌ថ្មីនោះគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតតាមផ្លូវច្បាប់ឥស្លាម។ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់ថ្នាំពន្យារកំណើតដោយគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ពីព្រោះការបង្កើតកូនចៅនិងការពង្រីកចំនួនប្រជាជាតិមូស្លីមគឺជាគោលបំណងដ៏សំខាន់មួយក្នុងសាសនាឥស្លាម។ ប្រសិនបើការលេបថ្នាំនេះធ្វើឡើងដើម្បីគេចវេសពីការមានកូនឬដើម្បីកម្រិតចំនួនកូនដូចដែលសត្រូវនៃសាសនាឥស្លាមផ្សព្វផ្សាយដោយគ្មានហេតុផលវេជ្ជសាស្ត្រចាំបាច់នោះវាជាអំពើហារ៉ាមដាច់ខាតហើយគ្មានអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាមណាម្នាក់អនុញ្ញាតឡើយ។ ចំណែកគ្រូពេទ្យមួយចំនួនដែលណែនាំបែបនេះគឺដោយសារពួកគេខ្វះការយល់ដឹងអំពីបញ្ញត្តិច្បាប់ឥស្លាម។ *** ថ្នាំទប់ឈាមរដូវ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានស្តាប់កម្មវិធី «ពន្លឺលើមាគ៌ា» (នូរុនអាឡាអ-ដារ៉ាប់) អំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលសួរថាតើអាចប្រើថ្នាំទប់ឈាមរដូវដើម្បីអាចបួសខែរ៉ាម៉ាដានជាប់គ្នាបានដែរឬទេហើយស្ហៃខបានឆ្លើយថាគ្មានបញ្ហាឡើយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានការសង្ស័យក្នុងចិត្តព្រោះថ្នាំទប់ឈាមរដូវនេះមិនមែនជារបស់ឥស្លាមទេហើយជាអ្វីដែលពួកអាណានិគមបាននាំចូលមក។ ប្រសិនបើអនុញ្ញាតឱ្យប្រើដើម្បីបួសនោះក៏អាចអនុញ្ញាតឱ្យប្រើដើម្បីពន្យារកំណើតដែរ។ តើលោកយល់យ៉ាងណាចំពោះការពិភាក្សានេះ? ចម្លើយ៖ អ្នកស្តាប់រូបនេះបានភាន់ច្រឡំក្នុងការជំទាស់របស់គាត់ពីព្រោះគាត់បានបូកបញ្ចូលគ្នារវាងថ្នាំពន្យារកំណើតនិងថ្នាំទប់ឈាមរដូវទាំងដែលថ្នាំទាំងពីរប្រភេទនេះដាច់ដោយឡែកពីគ្នាទាំងស្រុង...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ការប្រើប្រាស់ថ្នាំទប់ឈាមរដូវជាបណ្តោះអាសន្នដើម្បីឱ្យស្ត្រីអាចបំពេញកាតព្វកិច្ចគោរពសក្ការ៖ (អ៊ីបាដះហ៍) ដូចជាការធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) ឬការបួសខែរ៉ាម៉ាដានគឺជាកិច្ចការដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត (មូបាហ៍) ពីព្រោះការសម្រេចថាអ្វីមួយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ទាមទារឱ្យមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ពីគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) និងស៊ុណ្ណាះហ៍ហើយគ្មានភស្តុតាងណាហាមឃាត់ស្ត្រីមិនឱ្យប្រើថ្នាំទប់ឈាមរដូវនោះឡើយហើយបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាមបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីការអនុញ្ញាតនេះ។ ចំណែកការលើកយកហាដfeesដែលថាឈាមរដូវជាអ្វីដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានកំណត់លើកូនចៅស្រីរបស់អ័ដាំនោះមិនមែនជាភស្តុតាងហាមឃាត់ការប្រើថ្នាំទប់ឈាមរដូវឡើយ។ បញ្ញត្តិច្បាប់ស្តីពីការផ្អាកថ្វាយបង្គំនិងការបួសគឺអាស្រ័យលើការធ្លាក់ឈាមរដូវជាក់ស្តែងប្រសិនបើគ្មានឈាមធ្លាក់ទេនាងមិនត្រូវបានចាត់ទុកជាស្ត្រីមានរដូវឡើយហើយការបួសនិងការថ្វាយបង្គំរបស់នាងគឺត្រឹមត្រូវពេញលេញ។ សំណួរ៖ តើបញ្ញត្តិច្បាប់ឥស្លាមទូទៅស្តីពីការលេបថ្នាំពន្យារកំណើតមានដូចម្តេចខ្លះ? ចម្លើយ៖ រឿងនេះមានសេចក្តីលម្អិត៖ ប្រសិនបើគោលបំណងគឺការកាត់ផ្តាច់កំណើតជាអចិន្ត្រៃយ៍នោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយលើកលែងតែមានភាពចាំបាច់ខាងវេជ្ជសាស្ត្របំផុតដែលការមានកូនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតរបស់ម្តាយ។ ប្រសិនបើគោលបំណងគ្រាន់តែជាការពន្យារពេលឬរៀបចំគម្លាតកូនដើម្បីឱ្យម្តាយមានសុខភាពល្អនិងអាចបំបៅដោះកូនបានដិតដល់នោះគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតនិងជាការរៀបចំដ៏ល្អ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការទប់ស្កាត់កំណើតធ្វើឡើងដោយសារការភ័យខ្លាចភាពក្រីក្រដូចដែលពួកអ្នកគ្មានជំនឿតែងតែលើកឡើងថាកូនច្រើននាំឱ្យអត់ឃ្លាននិងខ្វះខាតលាភសក្ការ៖ នោះគឺជាអំពើហារ៉ាមដាច់ខាត (ហារ៉ាមក្វាត់អ៊ី) ព្រោះវាជាការគិតអាក្រក់ចំពោះអល់ឡោះនិងស្រដៀងគ្នានឹងទម្លាប់យុគងងឹត (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍) ដែលសម្លាប់កូនដោយសារខ្លាចក្រ។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់កូនៗរបស់ពួកអ្នកដោយសារភាពក្រីក្រឡើយគឺយើងជាអ្នកផ្តល់លាភសក្ការ៖ដល់ពួកអ្នកនិងដល់ពួកគេ﴾ [អាល់-អាន់អ៉ាម៖ ១៥១] និងមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់កូនៗរបស់ពួកអ្នកដោយសារខ្លាចក្រឡើយគឺយើងជាអ្នកផ្តល់លាភសក្ការ៖ដល់ពួកគេនិងដល់ពួកអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ការសម្លាប់ពួកគេគឺជាបាបកម្មដ៏ធំធេងបំផុត﴾ [អាល់-អ៊ីស្ររ៉ក៖ ៣១]។ អល់ឡោះមិនបង្កើតជីវិតណាមួយមកដោយមិនបានកំណត់នូវលាភសក្ការ៖ អាយុកាលនិងកិច្ចការរបស់គេនោះឡើយ។