សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានដំណាលពីព្យាការីដែលមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានទិញស្បៀងអាហារ គេមិនត្រូវលក់វាបន្តឡើយ រហូតទាល់តែគេបានទទួលវាមកក្នុងដៃសិន»។

លោក ម៉ាលិក អ៊ីប៊ីន អូស បានរៀបរាប់ថា៖ គាត់បានសួរថា៖ «តើនរណាមានប្រាក់កាក់ដោះដូរខ្លះ?»។ លោក ត្វល់ហះ បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមាន នៅពេលដែលអ្នកថែទាំឃ្លាំងរបស់ពួកយើងត្រឡប់មកពីព្រៃវិញ»។ លោក ម៉ាលិក អ៊ីប៊ីន អូស បានដំណាលពីលោក អ៊ូម៉ារ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់ត្វប ដែលបានរៀបរាប់ពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការដោះដូរមាសជាមួយមាស គឺជាការយកការប្រាក់ លើកលែងតែធ្វើឡើងពីដៃមួយទៅដៃមួយផ្ទាល់ (ភ្លាមៗ) និងស្មើរង្វាស់គ្នា ហើយការដោះដូរស្រូវសាលីជាមួយស្រូវសាលី គឺជាការយកការប្រាក់ លើកលែងតែធ្វើឡើងពីដៃមួយទៅដៃមួយផ្ទាល់ និងស្មើរង្វាស់គ្នា ហើយការដោះដូរផ្លែល្មើជាមួយផ្លែល្មើ គឺជាការយកការប្រាក់ លើកលែងតែធ្វើឡើងពីដៃមួយទៅដៃមួយផ្ទាល់ និងស្មើរង្វាស់គ្នា ហើយការដោះដូរស្រូវបាលីជាមួយស្រូវបាលី គឺជាការយកការប្រាក់ លើកលែងតែធ្វើឡើងពីដៃមួយទៅដៃមួយផ្ទាល់ និងស្មើរង្វាស់គ្នា»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ អ្វីដែលព្យាការីបានហាមឃាត់នោះ គឺការលក់ស្បៀងអាហារមុនពេលដែលគេបានទទួលវាមកក្នុងដៃ។ ហើយលោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានបញ្ជាក់ទៀតថា៖ «ខ្ញុំយល់ឃើញថា របស់របរដទៃទៀតទាំងអស់ ក៏ត្រូវអនុវត្តដូចគ្នានឹងរឿងនេះដែរ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានដំណាលពីព្យាការីដែលមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានទិញស្បៀងអាហារ គេមិនត្រូវលក់វាបន្តឡើយ រហូតទាល់តែគេបានទទួលរង្វាស់រង្វាល់នៃស្បៀងនោះពេញលេញសិន»។ ហើយលោក អ៊ីស្មាអ៊ីល បានរៀបរាប់បន្ថែមថា៖ «អ្នកណាដែលបានទិញស្បៀងអាហារ គេមិនត្រូវលក់វាបន្តឡើយ រហូតទាល់តែគេបានទទួលវាមកក្នុងដៃសិន»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សទាំងឡាយក្នុងសម័យកាលរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទិញស្បៀងអាហារជាដុំៗដោយមិនបានវាល់រង្វាស់ច្បាស់លាស់ ហើយពួកគេត្រូវបានគេវាយប្រដៅ ប្រសិនបើពួកគេលក់វានៅកន្លែងទិញនោះភ្លាមៗ ដោយមិនទាន់បានដឹកជញ្ជូនវាទៅកាន់កន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកគេ។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ កម្រមានថ្ងៃណាដែលព្យាការីខកខានមិនបានមកលេងផ្ទះរបស់លោក អាប៊ូ បាក្រ ណាស់ គឺលោកតែងតែមកនៅពេលព្រឹក ឬពេលល្ងាច។ លុះនៅពេលដែលលោកទទួលបានការអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើចំណាកស្រុកទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ ស្រាប់តែលោកបានមកដល់ផ្ទះពួកយើងនៅពេលថ្ងៃត្រង់។ គេបានជម្រាបលោក អាប៊ូ បាក្រ ហើយលោកបានពោលថា៖ «ព្យាការីមិនមកជួបពួកយើងនៅវេលានេះឡើយ លើកលែងតែមានការងារបន្ទាន់ណាមួយកើតឡើង»។ នៅពេលព្យាការីបានចូលមកដល់ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោក អាប៊ូ បាក្រ ថា៖ «ចូរឲ្យអ្នកដទៃចេញទៅក្រៅសិន»។ លោក អាប៊ូ បាក្រ បានទូលថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! នៅទីនេះមានតែកូនស្រីទាំងពីររបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ» ពោលគឺ អាយស្ហះ និង អាស្មា។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកដឹងទេថា ខ្ញុំត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឲ្យចេញដំណើរធ្វើចំណាកស្រុកហើយ?»។ លោក អាប៊ូ បាក្រ បានទូលថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំបានរួមដំណើរជាមួយលោកផង ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់!»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «បាទ អ្នកនឹងរួមដំណើរជាមួយខ្ញុំ»។ លោក អាប៊ូ បាក្រ បានទូលទៀតថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំមានសត្វអូដ្ឋញីចំនួនពីរដែលខ្ញុំបានត្រៀមទុកសម្រាប់ការចេញដំណើរនេះ ដូច្នេះសូមលោកទទួលយកមួយក្បាលចុះ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំទទួលយកវា ដោយមានលក្ខខណ្ឌថា ខ្ញុំនឹងទូទាត់តម្លៃរបស់វាជូនអ្នក»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំឲ្យអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក ទៅលក់កាត់មុខការលក់របស់បងប្អូនខ្លួនឡើយ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់អ្នកក្រុងមិនឲ្យចេញមុខលក់ទំនិញជំនួសអ្នកស្រុកស្រែចម្ការឡើយ ហើយចូរកុំឃុបឃិតដេញថ្លៃបោកបញ្ឆោត (ណាច៉ាស) ឲ្យសោះ ហើយបុរសម្នាក់មិនត្រូវលក់កាត់មុខការលក់របស់បងប្អូនខ្លួនឡើយ និងមិនត្រូវចូលស្តីដណ្តឹងកាត់មុខការស្តីដណ្តឹងរបស់បងប្អូនខ្លួនឡើយ ហើយស្ត្រីម្នាក់មិនត្រូវទាមទារឲ្យប្តីលែងលះបងប្អូនស្រីរបស់នាង ដើម្បីដណ្តើមយកចំណែកផលប្រយោជន៍របស់គេនោះឡើយ។

លោក ជ៉ាប៊ីរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសម្នាក់បានសន្យាថានឹងដោះលែងទាសករបស់គាត់ឲ្យមានសេរីភាពបន្ទាប់ពីគាត់ស្លាប់ ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់មានការខ្វះខាតប្រាក់កាក់ជាខ្លាំង។ ព្យាការីក៏បាននាំយកទាសកនោះមក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើនរណានឹងទិញទាសកម្នាក់នេះពីខ្ញុំ?»។ លោក នួអៃម អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ ក៏បានទិញទាសកនោះក្នុងតម្លៃប៉ុណ្ណេះប៉ុណ្ណោះ ហើយព្យាការីក៏បានប្រគល់ទាសកនោះទៅឲ្យគាត់។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហាមឃាត់ការឃុបឃិតដេញថ្លៃបោកបញ្ឆោត (ណាច៉ាស)។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានហាមឃាត់ការទិញលក់ដែលហៅថា «ហាបាលុលហាបាឡាស់» ដែលជាទម្រង់នៃការទិញលក់មួយធ្លាប់ត្រូវបានអនុវត្តដោយមនុស្សសម័យល្ងង់ខ្លៅមុនសម័យអ៊ីស្លាម។ គឺបុរសម្នាក់ទិញសត្វអូដ្ឋដោយកំណត់ការទូទាត់រហូតដល់មេអូដ្ឋបង្កើតកូន ហើយកូនដែលនៅក្នុងពោះនោះធំឡើងបង្កើតកូនមួយទៀត។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ សាអ៊ិដ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានហាមឃាត់ការទិញលក់បែប «មុណាបាដាស់» គឺបុរសម្នាក់បោះសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនទៅឱ្យអ្នកទិញមុនពេលដែលគាត់បានត្រឡប់ពិនិត្យ ឬមើលវា ហើយលោកក៏បានហាមឃាត់ការទិញលក់បែប «មុឡាម៉ាសាស់» ផងដែរ។ ហើយមុឡាម៉ាសាស់ គឺការទិញសម្លៀកបំពាក់ដោយគ្រាន់តែប៉ះពាល់វាប៉ុណ្ណោះដោយមិនបានមើលវាឡើយ។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ថា៖ ត្រូវបានហាមឃាត់ការស្លៀកពាក់ពីរប្រភេទ គឺការដែលបុរសម្នាក់អង្គុយក្បោមក្បាលជង្គង់ដោយមានសំពត់តែមួយផ្ទាំង រួចលើកវាទៅលើស្មារបស់គាត់ ហើយលោកក៏បានហាមឃាត់ការទិញលក់ពីរប្រភេទដែរ គឺការទិញលក់ដោយគ្រាន់តែប៉ះពាល់ (លីម៉ាស) និងការទិញលក់ដោយការបោះក្រណាត់ដាក់គ្នា (នីបាដ)។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានហាមឃាត់ការទិញលក់បែបមុឡាម៉ាសាស់ (ការទិញលក់ដោយគ្រាន់តែប៉ះពាល់) និងមុណាបាដាស់ (ការទិញលក់ដោយការបោះក្រណាត់ដាក់គ្នា)។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ សាអ៊ិដ ថា៖ ព្យាការី បានហាមឃាត់របៀបស្លៀកពាក់ពីរយ៉ាង និងការទិញលក់ពីរយ៉ាង គឺមុឡាម៉ាសាស់ (ការទិញលក់ដោយគ្រាន់តែប៉ះពាល់) និងមុណាបាដាស់ (ការទិញលក់ដោយការបោះក្រណាត់ដាក់គ្នា)។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ មកពីព្យាការី មានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំទុកទឹកដោះសត្វអូដ្ឋ និងចៀមច្រើនថ្ងៃមិនព្រមច្របាច់ឡើយ (ដើម្បីបោកបញ្ឆោតអ្នកទិញ)។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលបានទិញវាបន្ទាប់ពីនោះ គាត់មានសិទ្ធិជ្រើសរើសជម្រើសដ៏ប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមជម្រើសទាំងពីរ បន្ទាប់ពីគាត់បានច្របាច់ទឹកដោះវា៖ ប្រសិនបើគាត់ពេញចិត្ត គាត់អាចទុកវា ហើយប្រសិនបើគាត់ចង់ គាត់អាចប្រគល់វាត្រឡប់ទៅវិញ រួមជាមួយនឹងផ្លែល្មើមួយសាអ៍»។ ហើយមានការរៀបរាប់ពី អាប៊ូ សឡេះ, មុចាហ៊ីដ, អាល់-វ៉ាលីដ អ៊ីប៊ីន រ៉ាបាហ៍ និង មូសា អ៊ីប៊ីន យ៉ាសារ មកពី អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ពីព្យាការី ថា៖ «ផ្លែល្មើមួយសាអ៍»។ ហើយអ្នកខ្លះបានរៀបរាប់ពី អ៊ីប៊ីន ស៊ីរីន ថា៖ «អាហារមួយសាអ៍ ហើយគាត់មានសិទ្ធិជ្រើសរើសក្នុងរយៈពេល ៣ ថ្ងៃ»។ ហើយអ្នកខ្លះបានរៀបរាប់ពី អ៊ីប៊ីន ស៊ីរីន ថា៖ «ផ្លែល្មើមួយសាអ៍» ដោយមិនបានបញ្ជាក់ពី ៣ ថ្ងៃឡើយ ហើយការលើកឡើងពីផ្លែល្មើគឺមានច្រើនជាងគេ។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន ម៉ាសអ៊ូដ ថា៖ អ្នកណាដែលបានទិញមេចៀមដែលត្រូវបានគេទុកទឹកដោះមិនច្របាច់ជាយូរ (ដើម្បីបោកបញ្ឆោត) ហើយប្រសិនបើគាត់ប្រគល់វាត្រឡប់ទៅវិញ គាត់ត្រូវតែប្រគល់ផ្លែល្មើមួយសាអ៍រួមជាមួយវាផងដែរ។ ហើយព្យាការី បានហាមឃាត់ការចេញទៅស្ទាក់ជួបអ្នកលក់ទំនិញនៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវមុនពេលចូលដល់ផ្សារ។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកទាំងឡាយកុំចេញទៅស្ទាក់ជួបក្បួនអ្នកដំណើរ (ដើម្បីទិញទំនិញនៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវ) ហើយកុំលក់ទំនិញប្រជែងកាត់មុខការទិញលក់របស់បងប្អូនខ្លួន ហើយកុំដេញថ្លៃបោកបញ្ឆោត (ណាច៉ាស) ហើយកុំឱ្យអ្នករស់នៅក្នុងទីក្រុងលក់ទំនិញជំនួសអ្នករស់នៅទីវាលខ្សាច់ឡើយ។ ហើយកុំទុកទឹកដោះមេចៀមមិនព្រមច្របាច់ (ដើម្បីបន្លំភ្នែកអ្នកទិញ) ហើយអ្នកណាដែលបានទិញវា គាត់មានសិទ្ធិជ្រើសរើសជម្រើសដ៏ប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមជម្រើសទាំងពីរ បន្ទាប់ពីគាត់បានច្របាច់ទឹកដោះវា៖ ប្រសិនបើគាត់ពេញចិត្ត គាត់អាចទុកវា ហើយប្រសិនបើគាត់មិនពេញចិត្ត គាត់អាចប្រគល់វាត្រឡប់ទៅវិញ រួមជាមួយនឹងផ្លែល្មើមួយសាអ៍»។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានទិញសត្វចៀមដែលត្រូវបានគេទុកទឹកដោះមិនច្របាច់ជាយូរ រួចហើយគាត់បានច្របាច់ទឹកដោះវា ប្រសិនបើគាត់ពេញចិត្ត គាត់អាចរក្សាទុកវា ហើយប្រសិនបើគាត់មិនពេញចិត្ត គាត់ត្រូវសងផ្លែល្មើមួយសាអ៍ជាថ្នូរនឹងទឹកដោះដែលគាត់បានច្របាច់នោះ (នៅពេលប្រគល់សត្វត្រឡប់ទៅវិញ)»។

ត្រូវបានរាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ឮព្យាការី មានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើស្រីបម្រើម្នាក់បានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ ហើយអំពើផិតក្បត់របស់នាងត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ ចូរឱ្យចៅហ្វាយរបស់នាងវាយរំពាត់នាង (តាមទោសវិន័យ) ហើយកុំបន្ទោសបន្ទាប់ពីនោះឡើយ។ បន្ទាប់មកប្រសិនបើនាងនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ម្ដងទៀត ចូរឱ្យគាត់វាយរំពាត់នាងម្ដងទៀត ហើយកុំបន្ទោសនាងឡើយ។ បន្ទាប់មកប្រសិនបើនាងនៅតែប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ជាលើកទីបី ចូរឱ្យគាត់លក់នាងចេញទៅ ទោះបីជាក្នុងតម្លៃខ្សែពួរធ្វើពីសក់មួយខ្សែប៉ុណ្ណោះក៏ដោយ»។