ហ្វាតហុល ករីប (ពន្យល់ក្បួនច្បាប់អាល់-តាករីប)

ដោយព្រះនាមអល់ឡោះដ៏មេត្តាប្រណីដ៏មហាសប្បុរសបំផុត។ សេចក្តីផ្តើម លោកគ្រូអ្នកប្រាជ្ញដ៏ឆ្នើម សាមស៊ូឌីន អាប៊ូ អាប់ឌុលឡោះ មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន កាស៊ីម អាប់-ស្ហាហ្វីអី - សូមអល់ឡោះប្រទាននូវសេចក្តីមេត្តា និងការពេញចិត្តរបស់ទ្រង់ដល់លោក អាមីន - បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការសរសើរតម្កើងចំពោះអល់ឡោះ គឺជាការចាប់ផ្តើមដ៏ប្រសើរដោយយកគំរូតាមគម្ពីរអាល់គម្ពីរគួរអាន (ស៊ូរ៉ាតុលហ្វាតិហះ) ព្រោះវាជាការចាប់ផ្តើមនៃរាល់កិច្ចការដ៏សំខាន់ ជាការបញ្ចប់នៃរាល់ការអង្វរករដែលត្រូវបានឆ្លើយតប និងជាពាក្យចុងក្រោយនៃអ្នកជំនឿនៅក្នុងឋានសួគ៌ជាទីកន្លែងនៃរង្វាន់។ ខ្ញុំសូមសរសើរតម្កើងទ្រង់ ដែលបានផ្តល់ភាពជោគជ័យដល់បាវបម្រើដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យ ឱ្យមានការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅក្នុងសាសនាស្របតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ទ្រង់។ ខ្ញុំសូមថ្លែងសេចក្តីសូឡាវ៉ាត់ និងសេចក្តីសុខសាន្តចំពោះបុគ្គលដ៏ប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមការបង្កើតរបស់ទ្រង់ គឺលោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ដែលជាមេដឹកនាំនៃរ៉សូលទាំងឡាយ ដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលអល់ឡោះចង់ផ្តល់នូវសេចក្តីល្អដល់គេ ទ្រង់នឹងផ្តល់ឱ្យគេនូវការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅក្នុងសាសនា»។ សូមឱ្យសេចក្តីសុខសាន្តមានដល់ក្រុមគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោក ដរាបណាអ្នករំលឹកនៅតែរំលឹក និងអ្នកដែលភ្លេចភ្លាំងនៅតែភ្លេចភ្លាំង។ បន្ទាប់មក៖ នេះគឺជាសៀវភៅមួយដែលមានភាពសង្ខេប និងការរៀបរៀងដ៏ល្អបំផុត ដែលខ្ញុំបានតាក់តែងឡើងដោយផ្អែកលើសៀវភៅដែលមានឈ្មោះថា «អាត់-តាក់រីប» ដើម្បីឱ្យអ្នកសិក្សាដំបូងដែលត្រូវការចំណេះដឹងផ្នែកសាខានៃច្បាប់សាសនា (ហ្វិកហ៍) ទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីវា ហើយដើម្បីឱ្យវាជាមធ្យោបាយសម្រាប់សេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ និងជាផលប្រយោជន៍ដល់បាវបម្រើរបស់អល់ឡោះដែលជាមូស្លីម។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកស្តាប់ការអង្វរកររបស់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់ ទ្រង់នៅជិត និងជាអ្នកឆ្លើយតប ហើយអ្នកណាដែលតម្រង់ទៅរកទ្រង់ នឹងមិនខកបំណងឡើយ។ ដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយនៅពេលដែលបាវបម្រើរបស់ខ្ញុំសួរអ្នកអំពីខ្ញុំ ចូរអ្នកប្រាប់ពួកគេថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំនៅជិត ខ្ញុំឆ្លើយតបនឹងការអង្វរកររបស់អ្នកដែលអង្វរករនៅពេលដែលគេអង្វរករដល់ខ្ញុំ﴾ [អាល់-បាកូរ៉ះ៖ ១៨៦]។ ចូរដឹងថា នៅក្នុងច្បាប់ចម្លងមួយចំនួននៃសៀវភៅនេះ ក្រៅពីផ្នែកសេចក្តីផ្តើម គេបានហៅវាថា «អាត់-តាក់រីប» ខ្លះទៀតហៅថា «ហ្គោយ៉ាតុល អ៊ីខទីស័រ»។ ដូច្នេះហើយ ទើបខ្ញុំដាក់ឈ្មោះវាពីរ៖ ទីមួយ «ហ្វាត់ហុល កូរីប អាល់-មុជីប ហ្វី ស៊ីរ៉ហ៍ អាល់ហ្វាដ អាត់-តាក់រីប» និងទីពីរ «អាល់-កូអ៊ូល អាល់-មុខតារ ហ្វី ស៊ីរ៉ហ៍ ហ្គោយ៉ាតុល អ៊ីខទីស័រ»។ លោកគ្រូអ្នកប្រាជ្ញ អាប៊ូ តយយីប ដែលគេស្គាល់ផងដែរថាជា អាប៊ូ ស៊ូជូអា ស៊ីហាប៊ូ អាល់-មិល្លះ វ៉ាត់-ឌីន អាហ្មាត់ ប៊ីន អាល់-ហូសៃន ប៊ីន អាហ្មាត់ អាល់-អះស្ហាហ្វាហានី - សូមអល់ឡោះប្រទាននូវសេចក្តីមេត្តា និងការពេញចិត្តរបស់ទ្រង់ដល់លោក - បានមានប្រសាសន៍ថា៖ (ដោយព្រះនាមអល់ឡោះដ៏មេត្តាប្រណីដ៏មហាសប្បុរសបំផុត) ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសៀវភៅនេះ។ «អល់ឡោះ» គឺជាឈ្មោះនៃអង្គភាពដែលចាំបាច់ត្រូវតែមាន។ «អាល់-រ៉ះម៉ាន់» (អ្នកមេត្តាប្រណី) គឺជាពាក្យដែលមានន័យជ្រៅជ្រះជាង «អាល់-រ៉ះហ៊ីម» (អ្នកមេត្តាប្រណី)។ (ការសរសើរតម្កើងចំពោះអល់ឡោះ) គឺការថ្លែងអំណរគុណចំពោះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតដោយពាក្យសម្តីដ៏ល្អក្នុងន័យគោរពបូជា។ (រ៉ាប់ប៊ី) មានន័យថា ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ។ (អាល់-អាឡាមីន) គឺពហុវចនៈនៃពាក្យ «អាឡាម» ដែលមានន័យថា គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ក្រៅពីអល់ឡោះ។

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការសម្អាតខ្លួន (តាហារ៉ោះ)

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការសម្អាតខ្លួន (តាហារ៉ោះហ៍) ពាក្យថា «គម្ពីរ» (កិតាប) តាមភាសាវិទ្យា គឺជាប្រភពនៃពាក្យដែលមានន័យថា ការប្រមូលផ្ដុំ និងការចងក្រង។ ចំណែកឯតាមន័យបច្ចេកទេសវិញ វាគឺជាឈ្មោះសម្រាប់ប្រភេទនៃបទបញ្ញត្តិទាំងឡាយ។ រីឯពាក្យថា «ជំពូក» (បាប) គឺជាឈ្មោះសម្រាប់ប្រភេទរងដែលស្ថិតនៅក្រោមប្រភេទធំនោះ។ ពាក្យថា «តាហារ៉ោះហ៍» (ដោយអានថា តា-ហា-រ៉ោះហ៍) តាមភាសាវិទ្យាមានន័យថា ការសម្អាត។ ចំណែកឯតាមន័យនៃសាសនាវិញ មានការពន្យល់ជាច្រើន ក្នុងនោះរួមមានការលើកឡើងថា៖ វាគឺជាការអនុវត្តសកម្មភាពដែលធ្វើឱ្យការធ្វើសឡាតក្លាយជាការអនុញ្ញាត ដូចជាការធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាត) ការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) ការធ្វើតៃយាំមុំ (ការសម្អាតដោយដី) និងការកម្ចាត់ភាពមិនស្អាត (ណាចាស៉ីស)។ រីឯពាក្យថា «តុហារ៉ោះហ៍» (ដោយអានថា តុ-ហា-រ៉ោះហ៍) គឺជាឈ្មោះសម្រាប់ទឹកដែលនៅសល់។ • ប្រភេទនៃទឹក ដោយសារទឹកគឺជាឧបករណ៍សម្រាប់ធ្វើការសម្អាត អ្នកនិពន្ធបានបន្តទៅពន្យល់អំពីប្រភេទនៃទឹក ដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទឹកដែលអនុញ្ញាត» ពោលគឺទឹកដែលត្រឹមត្រូវ «សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងការសម្អាតមានចំនួនប្រាំពីរប្រភេទ៖ ទឹកមេឃ» ពោលគឺទឹកដែលធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃ ដែលនោះគឺទឹកភ្លៀង។

(ទឹកសមុទ្រ) គឺទឹកប្រៃ, (ទឹកទន្លេ) គឺទឹកសាប, (ទឹកអណ្តូង, ទឹកប្រភព, ទឹកកក និងទឹកព្រិល)។ ទឹកទាំងប្រាំពីរប្រភេទនេះអាចសរុបបានថា៖ រាល់ទឹកអ្វីក៏ដោយដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ ឬផុសចេញពីក្នុងដី មិនថាវាមានលក្ខណៈបែបណាក៏ដោយតាមធម្មជាតិដើមរបស់វា។ • ប្រភេទនៃទឹក (បន្ទាប់មក ទឹក) ត្រូវបានបែងចែក (ជាបួនប្រភេទ)៖ ប្រភេទទីមួយ៖ (ទឹកដែលស្អាត) ដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ និង (អាចធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាត) បាន (ដោយមិនមានការស្អប់ខ្ពើមក្នុងការប្រើប្រាស់វាឡើយ ហើយវាគឺជាទឹកសុទ្ធ) ដែលគ្មានការកំណត់លក្ខខណ្ឌចាំបាច់ណាមួយឡើយ។ ដូច្នេះ ការកំណត់លក្ខខណ្ឌដែលមិនជាប់ជានិច្ចមិនបង្កឱ្យខូចគុណភាពទឹកនោះទេ ដូចជាទឹកអណ្តូងដែលនៅតែចាត់ទុកថាជាទឹកសុទ្ធ។ (និង) ប្រភេទទីពីរ៖ (ទឹកដែលស្អាត) ដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ និង (អាចធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាត) បាន ប៉ុន្តែ (មានការស្អប់ខ្ពើមក្នុងការប្រើប្រាស់វា) សម្រាប់រាងកាយ មិនមែនសម្រាប់សម្លៀកបំពាក់នោះទេ។ (វាគឺជាទឹកដែលត្រូវកម្តៅថ្ងៃ) ពោលគឺទឹកដែលត្រូវបានធ្វើឱ្យក្តៅដោយឥទ្ធិពលនៃកម្តៅព្រះអាទិត្យ។ ការស្អប់ខ្ពើមនេះកើតឡើងតាមផ្លូវសាសនា លុះត្រាតែវាស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសដែលមានអាកាសធាតុក្តៅ និងដាក់ក្នុងភាជន៍ដែលធ្វើពីលោហៈ (ដែលគេអាចដំ ឬពន្លាតបាន) លើកលែងតែភាជន៍ដែលធ្វើពីមាស ឬប្រាក់ប៉ុណ្ណោះ ដោយសារតែភាពបរិសុទ្ធនៃធាតុផ្សំរបស់វា។ ហើយនៅពេលដែលទឹកនោះត្រជាក់វិញ ការស្អប់ខ្ពើមនោះក៏បាត់ទៅ។ ចំណែកឯ អ៊ីម៉ាម អាន់-ណាវ៉ាវី បានជ្រើសរើសមតិថា មិនមានការស្អប់ខ្ពើមទាល់តែសោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ក៏មានការស្អប់ខ្ពើមផងដែរចំពោះទឹកដែលក្តៅខ្លាំងពេក ឬត្រជាក់ខ្លាំងពេក។ (និង) ប្រភេទទីបី៖ (ទឹកដែលស្អាត) ដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ ប៉ុន្តែ (មិនអាចធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាត) បានឡើយ។ (វាគឺជាទឹកដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់រួច) ក្នុងការលាងជម្រះហាដាស (ភាពមិនបរិសុទ្ធតាមសាសនា) ឬការលាងជម្រះណាចាស (ភាពកខ្វក់) ប្រសិនបើទឹកនោះមិនមានការប្រែប្រួល ហើយទម្ងន់របស់វាមិនកើនឡើងបន្ទាប់ពីហូរចេញពីវត្ថុដែលគេលាងនោះ (ដោយគិតគូរពីបរិមាណទឹកដែលវត្ថុនោះស្រូបយក)។ (និងទឹកដែលមានការប្រែប្រួល) ពោលគឺ ក្នុងចំណោមប្រភេទនេះ ក៏មានទឹកដែលប្រែប្រួលលក្ខណៈមួយក្នុងចំណោមលក្ខណៈទាំងបីរបស់វា (ដោយសារអ្វីមួយ) ពោលគឺដោយសារវត្ថុស្អាតណាមួយដែលបានលាយឡំជាមួយវា រហូតដល់ការប្រែប្រួលនោះធ្វើឱ្យគេលែងហៅវាថាជា "ទឹក" ទៀត។ ក្នុងករណីនេះ វាជាទឹកដែលស្អាត ប៉ុន្តែមិនអាចធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាតបានឡើយ មិនថាការប្រែប្រួលនោះអាចមើលឃើញដោយភ្នែក ឬជាការប៉ាន់ស្មាននោះទេ។ ឧទាហរណ៍៖ ការលាយឡំជាមួយទឹកផ្កាកុលាបដែលបាត់បង់ក្លិន ឬទឹកដែលប្រើប្រាស់រួច។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការលាយឡំនោះមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់ឈ្មោះថាជា "ទឹក" ទេ ដូចជាការប្រែប្រួលដោយសារវត្ថុស្អាតមានកម្រិតតិចតួច ឬដោយសារវត្ថុដែលមានលក្ខណៈដូចទឹក ហើយគេប៉ាន់ស្មានថាវាជាវត្ថុផ្សេងតែវាមិនបានធ្វើឱ្យទឹកប្រែប្រួលនោះទេ នោះវាមិនបាត់បង់គុណភាពក្នុងការធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាតបានឡើយ ពោលគឺវានៅតែអាចប្រើប្រាស់បាន។ អ្នកប្រាជ្ញបានលើកឡើងដោយប្រើពាក្យថា "លាយឡំ" ដើម្បីបែងចែកពីវត្ថុស្អាតដែលគ្រាន់តែនៅក្បែរទឹកប៉ុណ្ណោះ ព្រោះទឹកនោះនៅតែរក្សាគុណភាពក្នុងការធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាតបាន ទោះបីជាមានការប្រែប្រួលច្រើនក៏ដោយ។ ដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារវត្ថុដែលមិនអាចជៀសផុតបាន ដូចជាដីល្បាប់ សារាយ ឬអ្វីដែលស្ថិតនៅបាត ឬតាមផ្លូវទឹកហូរ និងទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារការទុកចោលយូរ នោះវាសុទ្ធតែជាទឹកដែលអាចធ្វើឱ្យអ្វីផ្សេងស្អាតបាន។ (និង) ប្រភេទទីបួន៖ (ទឹកដែលមិនស្អាត) ពោលគឺទឹកដែលប្រឡាក់ដោយភាពកខ្វក់ (ណាចាស) ហើយវាត្រូវបានបែងចែកជាពីរប្រភេទ៖

ការធ្វើឱ្យស្បែកសត្វងាប់មានភាពបរិសុទ្ធ (ជំពូក) ស្តីពីការរៀបរាប់អំពីវត្ថុមួយចំនួនដែលមិនបរិសុទ្ធ (ណាចីស) និងអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យបរិសុទ្ធឡើងវិញតាមរយៈការកែច្នៃស្បែក (ការដេបាក) និងអ្វីដែលមិនអាចធ្វើឱ្យបរិសុទ្ធបាន។ (ស្បែករបស់សត្វងាប់) ទាំងអស់ គឺ (អាចធ្វើឱ្យបរិសុទ្ធបានដោយការកែច្នៃ/ដេបាក) មិនថាជាសត្វដែលគេបរិភោគសាច់បាន ឬមិនបាននោះទេ។ របៀបនៃការកែច្នៃស្បែក (ដេបាក) គឺត្រូវដកចេញនូវសារធាតុដែលនៅជាប់ស្បែកដែលធ្វើឱ្យស្បែកនោះស្អុយរលួយ ដូចជាឈាម ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះ ដោយប្រើសារធាតុដែលមានជាតិកាត់ (ដូចជាផ្លែអាប់ស៍ - ផ្លែឈើដែលមានជាតិជូរចត់)។ ទោះបីជាសារធាតុដែលមានជាតិកាត់នោះជាវត្ថុមិនបរិសុទ្ធ (ណាចីស) ដូចជាលាមកសត្វព្រាបក៏ដោយ ក៏អាចប្រើសម្រាប់កែច្នៃស្បែកបានដែរ។ (លើកលែងតែស្បែកសត្វឆ្កែ និងសត្វជ្រូក ឬសត្វដែលកើតចេញពីសត្វទាំងពីរនេះ ឬកើតចេញពីសត្វមួយក្នុងចំណោមសត្វទាំងពីរនេះ) ជាមួយនឹងសត្វដែលបរិសុទ្ធ គឺមិនអាចធ្វើឱ្យបរិសុទ្ធបានឡើយតាមរយៈការកែច្នៃ (ដេបាក)។ (ឆ្អឹង និងរោមរបស់សត្វងាប់ គឺមិនបរិសុទ្ធ) ហើយសត្វងាប់ខ្លួនឯងក៏មិនបរិសុទ្ធដែរ។ អត្ថន័យនៃសត្វងាប់ក្នុងទីនេះ គឺសត្វដែលអស់ជីវិតដោយមិនបានឆ្លងកាត់ការពិឃាតតាមបែបសាសនា។ ដូច្នេះ មិនរាប់បញ្ចូលកូនសត្វដែលនៅក្នុងផ្ទៃរបស់សត្វដែលត្រូវបានពិឃាតនោះទេ ប្រសិនបើវាចេញពីផ្ទៃម្តាយក្នុងសភាពងាប់ ព្រោះការពិឃាតរបស់វាគឺស្ថិតនៅលើការពិឃាតម្តាយរបស់វា។ ដូចគ្នានេះដែរ វត្ថុផ្សេងទៀតដែលត្រូវបានលើកលែង ដែលមានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅលម្អិត (ម័បស៊ូត)។ បន្ទាប់មក លោកបានលើកលែងរោមរបស់សត្វងាប់ដោយពាក្យរបស់លោកថា៖ (លើកលែងតែមនុស្ស) ពោលគឺរោមរបស់មនុស្សគឺបរិសុទ្ធ ដូចទៅនឹងសាកសពរបស់មនុស្សដែរ។

ការប្រើប្រាស់ភាជន៍ (ចានឆ្នាំង និងឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ)

ការប្រើប្រាស់ភាជន៍ (ជំពូក) ស្តីពីការបកស្រាយអំពីភាជន៍ដែលហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើប្រាស់ និងភាជន៍ដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់។ លោកអ្នកនិពន្ធបានចាប់ផ្តើមដោយការបញ្ជាក់ពីចំណុចទីមួយដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ (មិនអនុញ្ញាត) ក្នុងករណីដែលគ្មានភាពចាំបាច់ សម្រាប់បុរស ឬស្ត្រី ក្នុងការ (ប្រើប្រាស់) ភាជន៍ដែលធ្វើពី (មាស និងប្រាក់) ទោះបីជាសម្រាប់ការបរិភោគ ការផឹក ឬគោលបំណងផ្សេងៗទៀតក៏ដោយ។ ដូចគ្នានឹងការហាមឃាត់ការប្រើប្រាស់ភាជន៍ទាំងនោះដែរ ការរក្សាទុកភាជន៍ទាំងនោះដោយមិនប្រើប្រាស់ ក៏ត្រូវបានហាមឃាត់ផងដែរ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាល់-អាសហ៍)។ ម្យ៉ាងទៀត ការប្រើប្រាស់ភាជន៍ដែលស្រោបដោយមាស ឬប្រាក់ ក៏ត្រូវបានហាមឃាត់ផងដែរ ប្រសិនបើការស្រោបនោះអាចរលាយចេញមកបាននៅពេលដាក់លើភ្លើង។ (និងអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់) ភាជន៍ដែល (មិនមែនធ្វើពីមាស និងប្រាក់) ពោលគឺភាជន៍ដែលមានតម្លៃថ្លៃផ្សេងទៀត ដូចជាភាជន៍ដែលធ្វើពីត្បូងយ៉ាគូតជាដើម។ ការប្រើប្រាស់ភាជន៍ដែលមានជួសជុលដោយប្រាក់ (ការផ្សារភ្ជាប់ ឬរឹត) ដែលមានទំហំធំតាមការកំណត់របស់សង្គម (អ៊ូហ្វ) សម្រាប់គោលបំណងលម្អ គឺត្រូវបានហាមឃាត់។ ប្រសិនបើវាមានទំហំធំដោយសារភាពចាំបាច់ នោះវាត្រូវបានអនុញ្ញាត ប៉ុន្តែមានភាពគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ ប្រសិនបើវាមានទំហំតូចតាមការកំណត់របស់សង្គមសម្រាប់គោលបំណងលម្អ នោះវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម។ ហើយប្រសិនបើវាមានទំហំតូចដោយសារភាពចាំបាច់ នោះវាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមឡើយ។ ចំពោះការជួសជុលដោយមាស គឺត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាត ដូចដែលលោក អ៊ីម៉ាម អាល់-ណាវ៉ាវី បានបញ្ជាក់ថាត្រឹមត្រូវ។ ការប្រើប្រាស់ស៊ិវ៉ាក (ឈើដុសធ្មេញ) (ជំពូក) ស្តីពីការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ស៊ិវ៉ាក។ វាគឺជាស៊ូណាន់មួយក្នុងចំណោមស៊ូណាន់នៃការធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)។ ពាក្យថា «ស៊ិវ៉ាក» ក៏សំដៅទៅលើវត្ថុដែលយកមកប្រើសម្រាប់ដុសធ្មេញផងដែរ ដូចជាឈើអារ៉ាក់ (Arak) ឬវត្ថុផ្សេងទៀតដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា។ (ការប្រើប្រាស់ស៊ិវ៉ាក គឺត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត (មូស្តាហាប) ក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ) ហើយវាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមឡើយ (លើកលែងតែក្រោយពេលថ្ងៃត្រង់សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងถือសីល) ទោះបីជាការถือសីលកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) ឬសីលស្ម័គ្រចិត្ត (ណាហ្វិល) ក៏ដោយ។ ការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនេះនឹងរលាយបាត់ទៅវិញនៅពេលព្រះអាទិត្យលិច។ លោក អ៊ីម៉ាម អាល់-ណាវ៉ាវី បានជ្រើសរើសមតិដែលថាវាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមទាល់តែសោះ។ (វា) ពោលគឺការប្រើប្រាស់ស៊ិវ៉ាក (មានការលើកទឹកចិត្តខ្លាំងបំផុតក្នុងស្ថានភាពចំនួនបី) ជាងស្ថានភាពដទៃទៀត៖ ទីមួយ (នៅពេលមាត់មានក្លិនមិនល្អដោយសារការស្ងៀមស្ងាត់យូរ)។ មានអ្នកខ្លះនិយាយថា វាគឺជាការស្ងៀមស្ងាត់យូរ។ អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា វាគឺជាការមិនបរិភោគអាហារ។ លោកអ្នកនិពន្ធបានបន្ថែមថា (និងស្ថានភាពផ្សេងទៀត) ដើម្បីឱ្យគ្របដណ្តប់លើការផ្លាស់ប្តូរក្លិនមាត់ដោយមូលហេតុផ្សេងទៀតក្រៅពីការស្ងៀមស្ងាត់ ដូចជាការបរិភោគអាហារដែលមានក្លិនមិនល្អ ដូចជាខ្ទឹមស ខ្ទឹមបារាំង និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។ ទីពីរ (នៅពេលក្រោក) ពោលគឺនៅពេលភ្ញាក់ (ពីដំណេក)។ ទីបី (នៅពេលក្រោកទៅធ្វើសឡាត) ទោះបីជាសឡាតកាតព្វកិច្ច ឬសឡាតស្ម័គ្រចិត្តក៏ដោយ។ វាក៏ត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ផងដែរឱ្យប្រើប្រាស់ស៊ិវ៉ាកក្នុងស្ថានភាពក្រៅពីស្ថានភាពទាំងបីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ដែលមានចែងនៅក្នុងសៀវភៅលម្អិតផ្សេងទៀត ដូចជាពេលអានគម្ពីរគួរអាន និងពេលធ្មេញឡើងពណ៌លឿង។ វាគឺជាស៊ូណាន់ដែលត្រូវ៖ តាំងចិត្ត (នីយ៉ាត) ក្នុងការអនុវត្តស៊ូណាន់នៅពេលប្រើស៊ិវ៉ាក, ប្រើដៃស្តាំក្នុងការដុស, ចាប់ផ្តើមពីផ្នែកខាងស្តាំនៃមាត់, និងដុសថ្នមៗលើក្រអូមមាត់ ក៏ដូចជាលើផ្ទៃធ្មេញថ្គាម។

ជំពូក៖ ស្ដីពីកាតព្វកិច្ចនៃការធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួនមុនពេលសឡាត) វូឌូ (الوضوء) គឺជាឈ្មោះសម្រាប់កិច្ចប្រតិបត្តិមួយ ហើយនេះគឺជាអត្ថន័យដែលចង់សំដៅក្នុងទីនេះ។ ការធ្វើវូឌូមានរួមបញ្ចូលនូវកាតព្វកិច្ច (ហ្វរូឌ) និងស៊ូណាន់ (កិច្ចប្រតិបត្តិបន្ថែម)។ អ្នកនិពន្ធបានរៀបរាប់ពីកាតព្វកិច្ចនៃការធ្វើវូឌូដោយមាន ៦ ប្រការ៖ ១. ការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ះ)៖ ខ្លឹមសារនៃចេតនាតាមគោលការណ៍សាសនា គឺការប្តេជ្ញាចិត្តធ្វើកិច្ចការណាមួយដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងការអនុវត្តកិច្ចការនោះ។ ប្រសិនបើការប្តេជ្ញាចិត្តនោះដាច់ដោយឡែកពីការអនុវត្ត គេហៅថាជាការត្រិះរិះ (អ័ហ្សម)។ ការកំណត់ចេតនាត្រូវធ្វើឡើងនៅពេលចាប់ផ្ដើមលាងផ្នែកដំបូងនៃផ្ទៃមុខ ពោលគឺត្រូវភ្ជាប់ចេតនានៅពេលលាងផ្នែកនោះ មិនមែនមុន ឬក្រោយនោះទេ។ អ្នកធ្វើវូឌូត្រូវកំណត់ចេតនាថា៖ លុបបំបាត់ភាពមិនស្អាត (ហាដាស) ឬកំណត់ចេតនាដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនអាចធ្វើកិច្ចការដែលតម្រូវឱ្យមានវូឌូ ឬកំណត់ចេតនាថាធ្វើវូឌូជាកាតព្វកិច្ច ឬគ្រាន់តែធ្វើវូឌូ ឬធ្វើឱ្យខ្លួនឯងស្អាតពីភាពមិនស្អាត។ ប្រសិនបើមិនបានកំណត់ថា "ពីភាពមិនស្អាត" ទេនោះ ការធ្វើវូឌូមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើវូឌូបានកំណត់ចេតនាត្រឹមត្រូវតាមលក្ខខណ្ឌ ហើយបានបន្ថែមចេតនាដើម្បីសម្អាតខ្លួន ឬឱ្យត្រជាក់កាយ នោះការធ្វើវូឌូរបស់គាត់នៅតែមានសុពលភាព។ ២. ការលាងផ្ទៃមុខទាំងមូល៖ ព្រំដែននៃផ្ទៃមុខតាមបណ្តោយគឺចាប់ពីកន្លែងដុះសក់ធម្មតា រហូតដល់ចុងចង្កា (ឆ្អឹងថ្គាមទាំងពីរដែលដុះធ្មេញក្រោម)។ ព្រំដែនទទឹងគឺចាប់ពីត្រចៀកម្ខាងទៅត្រចៀកម្ខាងទៀត។ ប្រសិនបើមានរោមនៅលើផ្ទៃមុខ ទោះជាស្តើង ឬក្រាស់ គឺត្រូវតែលាងទឹកឱ្យដល់ស្បែកដែលនៅក្រោមរោមនោះ។ ចំពោះពុកមាត់ពុកចង្ការរបស់បុរសដែលក្រាស់ (ដែលអ្នកមើលមិនអាចឃើញស្បែកនៅខាងក្រោមបាន) គឺគ្រាន់តែលាងផ្នែកខាងក្រៅនៃរោមនោះជាការស្រេច។ ផ្ទុយពីពុកមាត់ពុកចង្ការស្តើង (ដែលអ្នកមើលអាចឃើញស្បែកបាន) គឺត្រូវតែលាងទឹកឱ្យដល់ស្បែក។ ចំពោះពុកមាត់ពុកចង្ការរបស់ស្ត្រី ឬអ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ឃុនសា) គឺត្រូវតែលាងទឹកឱ្យដល់ស្បែក ទោះបីជារោមនោះក្រាស់យ៉ាងណាក៏ដោយ។ ក្នុងការលាងមុខ ត្រូវតែលាងផ្នែកខ្លះនៃក្បាល ក និងផ្នែកក្រោមចង្កាផងដែរ។ ៣. ការលាងដៃទាំងពីររហូតដល់កែងដៃ៖ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់គ្មានកែងដៃ ត្រូវលាងត្រឹមទីតាំងដែលកែងដៃគួរតែស្ថិតនៅ។ ត្រូវលាងសម្អាតរោម សាច់ដុះ ម្រាមដៃបន្ថែម និងក្រចកដៃដែលនៅលើដៃ។ ត្រូវតែសម្អាតភាពកខ្វក់ដែលនៅក្រោមក្រចកដៃដែលរារាំងមិនឱ្យទឹកជ្រាបចូលដល់ស្បែក។ ៤. ការជូតក្បាលខ្លះៗ៖ មិនថាជាបុរស ស្ត្រី ឬអ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ឡើយ ឬជូតលើសក់ខ្លះដែលស្ថិតក្នុងព្រំដែននៃក្បាល។ ការជូតមិនចាំបាច់ប្រើដៃនោះទេ អាចប្រើក្រណាត់ ឬវត្ថុផ្សេងទៀតក៏បាន។

(ទី៦) ការរៀបតាមលំដាប់លំដោយ (តរទីប) ក្នុងពេលធ្វើវូឌូ (តាមអ្វីដែល) មានន័យថា តាមរបៀបដែល (យើងបានរៀបរាប់) ក្នុងពេលរាប់កាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) ទាំងឡាយ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគេភ្លេចការរៀបតាមលំដាប់លំដោយ នោះវូឌូរបស់គេមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេលាងសមាជិកទាំងបួនរបស់គេក្នុងពេលតែមួយដោយការអនុញ្ញាតពីគេ នោះការដាច់វូឌូរបស់គេនឹងត្រូវរំសាយចំពោះតែផ្នែកមុខប៉ុណ្ណោះ។ • ស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) នៃវូឌូ (ស៊ូណាន់របស់វា) មានន័យថា ស៊ូណាន់នៃវូឌូ (មានដប់យ៉ាង) ហើយនៅក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះនៃអត្ថបទដើមបានបញ្ជាក់ថា៖ «ដប់ចំណុច»៖ (១ ការពោលប៊ីស្ម៊ីលឡាហ៍) នៅពេលចាប់ផ្តើម។ កម្រិតអប្បបរមារបស់វាគឺ «ប៊ីស្ម៊ីលឡាហ៍» ហើយកម្រិតពេញលេញបំផុតគឺ «ប៊ីស្ម៊ីលឡាហ៊ី រ៉ហ៍ម៉ានី រ៉ហ៊ីម»។ ប្រសិនបើគេភ្លេចពោលប៊ីស្ម៊ីលឡាហ៍នៅពេលចាប់ផ្តើម គេត្រូវពោលវានៅក្នុងពេលកំពុងធ្វើវូឌូ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេធ្វើវូឌូរួចរាល់ហើយ គេមិនចាំបាច់ពោលវាទៀតឡើយ។ (២ ការលាងបាតដៃទាំងពីរ) ដល់កដៃ មុនពេលខ្ពុរមាត់។ គេត្រូវលាងវាបីដងប្រសិនបើគេមានការសង្ស័យលើភាពស្អាតរបស់វា (មុនពេលដាក់ដៃចូលក្នុងភាជន៍) ដែលមានទឹកតិចជាងពីរគុល្លះ (បរិមាណទឹកដែលមិនទាន់ដល់កម្រិតកំណត់)។ ប្រសិនបើគេមិនលាងដៃទាំងពីរនោះទេ គឺមានការស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ក្នុងការដាក់ដៃចូលក្នុងភាជន៍នោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេប្រាកដថាដៃរបស់គេស្អាត នោះការដាក់ដៃចូលក្នុងភាជន៍មិនមានការស្អប់ខ្ពើមឡើយ។ (៣ ការខ្ពុរមាត់) បន្ទាប់ពីលាងបាតដៃទាំងពីរ។ កម្រិតមូលដ្ឋាននៃស៊ូណាន់ក្នុងការខ្ពុរមាត់ គឺការដាក់ទឹកចូលក្នុងមាត់ ទោះបីជាគេគ្រាន់តែបង្វិលទឹកក្នុងមាត់រួចខ្ជាក់ចេញ ឬមិនខ្ជាក់ចេញក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេចង់បានកម្រិតពេញលេញបំផុត គេត្រូវខ្ជាក់ទឹកនោះចេញ។ (៤ ការស្រូបទឹកចូលច្រមុះ) បន្ទាប់ពីខ្ពុរមាត់។ កម្រិតមូលដ្ឋាននៃស៊ូណាន់ក្នុងការស្រូបទឹកចូលច្រមុះ គឺការដាក់ទឹកចូលក្នុងច្រមុះ ទោះបីជាគេស្រូបវាចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះដោយខ្លួនឯងរួចផ្លុំចេញ ឬមិនផ្លុំចេញក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេចង់បានកម្រិតពេញលេញបំផុត គេត្រូវផ្លុំទឹកនោះចេញ។ ការខិតខំប្រឹងប្រែង (ក្នុងការខ្ពុរមាត់ និងស្រូបទឹកចូលច្រមុះ) គឺជាកិច្ចការដែលត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត។ ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងការខ្ពុរមាត់ និងការស្រូបទឹកចូលច្រមុះដោយប្រើទឹកបីក្តាប់ ដោយខ្ពុរមាត់ពីទឹកនីមួយៗរួចស្រូបទឹកចូលច្រមុះ គឺប្រសើរជាងការធ្វើដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ (៥ ការជូតក្បាលទាំងមូល) ហើយនៅក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះនៃអត្ថបទដើមបានបញ្ជាក់ថា «ការជូតក្បាលឱ្យសព្វ»។ ចំពោះការជូតក្បាលតែមួយផ្នែក គឺវាជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វរឌូ) ដូចដែលបានរៀបរាប់រួចមកហើយ។ ប្រសិនបើគេមិនចង់ដោះអ្វីដែលនៅលើក្បាលរបស់គេដូចជាក្បិន ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នាទេ គេអាចបំពេញបន្ថែមដោយការជូតលើរបស់ទាំងនោះ។ (៦ ការជូត) ត្រចៀកទាំងពីរទាំងមូល (ទាំងផ្នែកខាងក្រៅ និងផ្នែកខាងក្នុង ដោយទឹកថ្មី) មានន័យថា មិនមែនជាទឹកដែលសេសសល់ពីការជូតក្បាលឡើយ។ ស៊ូណាន់នៃរបៀបជូតត្រចៀកគឺ គេត្រូវដាក់ម្រាមដៃចង្អុលទាំងពីរចូលក្នុងរន្ធត្រចៀក ហើយបង្វិលវាជុំវិញផ្នត់ត្រចៀក រួចប្រើមេដៃទាំងពីរជូតផ្នែកខាងក្រៅនៃត្រចៀក បន្ទាប់មកគេត្រូវយកបាតដៃទាំងពីរដែលសើមដោយទឹកទៅបិទលើត្រចៀកទាំងពីរដើម្បីឱ្យប្រាកដថាបានជូតសព្វ។ (៧ ការសិតពុកចង្ការដែលក្រាស់) ដោយម្រាមដៃសម្រាប់បុរស។ ចំពោះពុកចង្ការស្តើងរបស់បុរស និងពុកចង្ការរបស់ស្ត្រី ឬអ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ គឺចាំបាច់ត្រូវសិតឱ្យសព្វ។ របៀបធ្វើគឺ បុរសត្រូវដាក់ម្រាមដៃរបស់គេចូលពីក្រោមពុកចង្ការ។

ការលាងសម្អាតសរីរាង្គត្រូវធ្វើដោយយកចិត្តទុកដាក់ ដោយលាងសម្អាតសរីរាង្គមួយទៅមួយទៀតឱ្យបានស្អាតល្អ ក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលអាកាសធាតុ សីតុណ្ហភាពរាងកាយ និងពេលវេលាមានលក្ខណៈធម្មតា ដើម្បីកុំឱ្យផ្នែកដែលលាងរួចហើយនោះស្ងួតមុនពេលលាងផ្នែកបន្ទាប់។ ប្រសិនបើលាងសម្អាតចំនួនបីដង នោះការរាប់ចំនួនគឺត្រូវគិតលើការលាងលើកចុងក្រោយ។ ការរក្សាភាពជាប់លាប់ (មូអាឡាត) ក្នុងពេលធ្វើវូឌូគឺមានលក្ខណៈជាស៊ូណាន់ (ការណែនាំឱ្យធ្វើ) សម្រាប់មនុស្សទូទៅ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលមានបញ្ហាសុខភាពជាប់រហូត (ម្ចាស់ដូរ៉ូរ៉ោះ) វិញ ការរក្សាភាពជាប់លាប់នេះគឺជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាហ្ស៊ីប)។ នៅមានស៊ូណាន់ផ្សេងទៀតនៃវូឌូដែលត្រូវបានរៀបរាប់លម្អិតនៅក្នុងសៀវភៅធំៗ។ ជំពូក៖ ការលាងសម្អាត (អ៊ីស្ទីនចាអ៍) និងក្រឹត្យក្រមនៃការបន្ទោបង់ ការលាងសម្អាត (អ៊ីស្ទីនចាអ៍) គឺមានន័យថា ការកាត់ផ្តាច់ (ភាពកខ្វក់)។ អ្នកដែលធ្វើអ៊ីស្ទីនចាអ៍ គឺដូចជាកំពុងកាត់ផ្តាច់ភាពកខ្វក់ចេញពីខ្លួនរបស់គាត់។ វាជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាហ្ស៊ីប) នៅពេលមានការបញ្ចេញទឹកនោម ឬលាមក ដោយត្រូវប្រើទឹក ឬថ្ម ឬអ្វីដែលស្រដៀងនឹងថ្ម ដែលមានលក្ខណៈរឹង ស្អាត អាចជម្រះភាពកខ្វក់បាន និងមិនមែនជាវត្ថុដែលត្រូវបានគោរព (ដូចជាអាហារ ឬក្រដាសដែលមានសរសេរព្រះនាមអល់ឡោះ)។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលល្អបំផុតគឺ ការលាងសម្អាតដោយប្រើថ្មជាមុនសិន រួចតាមដោយការលាងទឹក។ កាតព្វកិច្ចគឺត្រូវជូតឱ្យបានបីដង ទោះបីជាប្រើជ្រុងបីនៃថ្មតែមួយក៏ដោយ។ វាជាការអនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើសយកតែការលាងទឹក ឬការប្រើថ្មបីដុំដើម្បីសម្អាតកន្លែងនោះ ប្រសិនបើវាអាចជម្រះភាពកខ្វក់បាន។ ប្រសិនបើមិនទាន់ស្អាតទេ ត្រូវបន្ថែមចំនួនរហូតដល់ស្អាត។ ហើយវាជាស៊ូណាន់ដែលត្រូវធ្វើឱ្យបានបីដងបន្ទាប់ពីនោះ។ ប្រសិនបើចង់ជ្រើសរើសយកវិធីណាមួយក្នុងចំណោមវិធីទាំងពីរនេះ ការប្រើទឹកគឺល្អជាង ព្រោះវាអាចជម្រះទាំងរូបភាពនៃភាពកខ្វក់ និងស្នាមរបស់វា។ លក្ខខណ្ឌនៃការប្រើថ្មដើម្បីលាងសម្អាតគឺ៖ ភាពកខ្វក់នោះមិនទាន់ស្ងួត, មិនទាន់រាលដាលចេញពីកន្លែងដែលវាចេញមក, និងមិនមានភាពកខ្វក់ផ្សេងទៀតមកប៉ះពាល់។ ប្រសិនបើខ្វះលក្ខខណ្ឌណាមួយក្នុងចំណោមនេះ នោះការប្រើទឹកគឺជារឿងចាំបាច់។ អ្នកដែលបន្ទោបង់ត្រូវជៀសវាង (ជាកាតព្វកិច្ច) ពីការបែរមុខ ឬបែរខ្នងទៅរកទិសគិបឡះ (កាអ៍បះ) នៅទីវាល ប្រសិនបើគ្មានអ្វីបាំងរវាងគាត់ និងទិសគិបឡះនោះ ឬមានអ្វីបាំងដែរតែមិនដល់ពីរភាគបីនៃប្រវែងមួយហត្ថ ឬមានអ្វីបាំងដែរតែនៅឆ្ងាយពីគាត់លើសពីបីហត្ថ (តាមការវាស់វែងរបស់មនុស្ស) ដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានលើកឡើង។ ការសាងសង់អគារនៅទីវាលក៏មានលក្ខណៈដូចគ្នាដែរ លើកលែងតែអគារដែលសាងសង់សម្រាប់បន្ទោបង់ដោយឡែក នោះមិនមានបាបកម្មអ្វីឡើយ។ ពាក្យថា «ឥឡូវនេះ» គឺសំដៅលើទិសគិបឡះបច្ចុប្បន្ន ដូច្នេះការបែរមុខ ឬបែរខ្នងទៅរកទិសដែលធ្លាប់ជាទិសគិបឡះពីមុន (ដូចជា បៃតុលម៉ុកកាដាស) គឺគ្រាន់តែជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក់រូហ៍) ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលបន្ទោបង់ត្រូវជៀសវាង (ជាការគួរធ្វើតាមក្រឹត្យក្រម) ពីការនោម ឬបន្ទោបង់ក្នុងទឹកដែលនៅស្ងៀម (មិនហូរ)។ ចំពោះទឹកដែលហូរវិញ គឺមានការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក់រូហ៍) ប្រសិនបើទឹកនោះមានចំនួនតិច ប៉ុន្តែបើទឹកច្រើនគឺមិនអីទេ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការជៀសវាងគឺជារឿងល្អបំផុត។

ជំពូក៖ អំពីអ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) អ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចវូឌូ (ដែលហៅម្យ៉ាងទៀតថា ជាមូលហេតុនៃហាដាស) មាន ៦ យ៉ាង៖ ១. អ្វីដែលចេញមកពីផ្លូវទាំងពីរ (ទ្វារមុខ ឬទ្វារក្រោយ) របស់មនុស្សដែលកំពុងមានវូឌូ ហើយនៅមានជីវិត។ មិនថាអ្វីដែលចេញមកនោះជាធម្មតា (ដូចជាទឹកនោម ឬលាមក) ឬមិនធម្មតា (ដូចជាឈាម ឬគ្រួស) មិនថាជាវត្ថុមិនស្អាត (ណាចីស) ឬវត្ថុស្អាត (ដូចជាដង្កូវ) ក៏ដោយ។ លើកលែងតែទឹកកាមដែលចេញមកដោយសារការយល់សប្តិឃើញរឿងផ្លូវភេទ សម្រាប់អ្នកដែលអង្គុយយ៉ាងមាំនៅលើដី នោះមិនធ្វើឱ្យខូចវូឌូឡើយ។ ចំពោះអ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (មូស្គីល) វូឌូរបស់គេនឹងខូចនៅពេលដែលមានអ្វីចេញមកពីផ្លូវទាំងពីររបស់គេ។ ២. ការដេកលក់ក្នុងស្ថានភាពដែលមិនមែនជាការអង្គុយយ៉ាងមាំ (នៅលើដី)។ ប្រសិនបើដេកលក់ក្នុងស្ថានភាពអង្គុយមិនមែនជាការអង្គុយយ៉ាងមាំ ឬដេកឈរ ឬដេកផ្ងារ ទោះបីជាមានការអង្គុយយ៉ាងមាំក៏ដោយ ក៏ធ្វើឱ្យខូចវូឌូដែរ។ ៣. ការបាត់បង់ស្មារតី ដោយសារការស្រវឹង ជំងឺ ឆ្កួត សន្លប់ ឬមូលហេតុផ្សេងៗទៀត។ ៤. ការប៉ះពាល់រវាងបុរស និងស្ត្រីដែលមិនមែនជាមហ្រាំ (អ្នកដែលមិនអាចរៀបការជាមួយគ្នាបាន) ទោះបីជាអ្នកនោះស្លាប់ទៅហើយក៏ដោយ។ បុរស និងស្ត្រីក្នុងទីនេះ សំដៅលើអ្នកដែលឈានដល់វ័យមានចំណង់ផ្លូវភេទតាមការកំណត់ធម្មតា។ មហ្រាំ សំដៅលើអ្នកដែលហាមឃាត់មិនឱ្យរៀបការដោយសារខ្សែស្រឡាយ ការបំបៅដោះ ឬការរៀបការ។ ការប៉ះពាល់នេះត្រូវតែគ្មានអ្វីរាំងខ្ទប់ (គ្មានសម្លៀកបំពាក់) ប្រសិនបើមានអ្វីរាំងខ្ទប់ នោះមិនធ្វើឱ្យខូចវូឌូឡើយ។ ៥. ការប៉ះប្រដាប់ភេទរបស់មនុស្ស ដោយប្រើបាតដៃ (រួមទាំងម្រាមដៃ) មិនថាជាប្រដាប់ភេទរបស់ខ្លួនឯង ឬរបស់អ្នកដទៃ មិនថាជាប្រុស ឬស្រី ក្មេង ឬចាស់ នៅរស់ ឬស្លាប់។ ៦. ការប៉ះរន្ធគូថរបស់មនុស្ស យោងទៅតាមមតិថ្មី (របស់អ៊ីម៉ាម សាហ្វីអី)។ ចំពោះមតិចាស់ គឺមិនធ្វើឱ្យខូចវូឌូឡើយ។ ពាក្យថាបាតដៃ សំដៅលើផ្ទៃបាតដៃ និងផ្ទៃម្រាមដៃ។ ដូច្នេះ ការប៉ះដោយខ្នងដៃ ចំហៀងដៃ ឬចុងម្រាមដៃ មិនធ្វើឱ្យខូចវូឌូឡើយ។

ជំពូក៖ អំពីកត្តាដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) ការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) តាមភាសាគឺ ការហូរទឹកលើអ្វីមួយដោយមិនកំណត់។ ចំណែកតាមលក្ខខណ្ឌសាសនាគឺ ការហូរទឹកឱ្យសព្វលើរាងកាយទាំងមូលដោយមានចេតនាជាក់លាក់។ កត្តាដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួនមាន ៦ ប្រការ៖ បីប្រការក្នុងចំណោមនោះ គឺបុរស និងស្ត្រីត្រូវអនុវត្តដូចគ្នា៖ ១. ការជួបគ្នានៃប្រដាប់ភេទទាំងពីរ៖ សំដៅលើការបញ្ចូលប្រដាប់ភេទបុរស (ដែលនៅមានជីវិត និងមានលក្ខណៈច្បាស់លាស់) ចូលទៅក្នុងប្រដាប់ភេទស្ត្រី ដោយឱ្យក្បាលនៃប្រដាប់ភេទបុរស ឬផ្នែកដែលស្មើនឹងក្បាលប្រដាប់ភេទ (ក្នុងករណីដែលវាត្រូវបានកាត់) ចូលទៅក្នុងប្រដាប់ភេទនោះ។ ការបញ្ចូលបែបនេះធ្វើឱ្យអ្នកដែលត្រូវបានគេបញ្ចូលឱ្យក្លាយជាអ្នកមានស្ថានភាពជុនប៊ូ (មិនបរិសុទ្ធ)។ ចំពោះសាកសពវិញ មិនតម្រូវឱ្យងូតទឹកឡើងវិញដោយសារការបញ្ចូលបែបនេះឡើយ។ ចំណែកឯអ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ឃុនសា មូស្គីល) គឺមិនតម្រូវឱ្យងូតទឹកដោយសារការបញ្ចូលក្បាលប្រដាប់ភេទរបស់ខ្លួន ឬការបញ្ចូលអ្វីមួយចូលក្នុងប្រដាប់ភេទរបស់គេនោះទេ។ ២. ការចេញទឹកកាម៖ សំដៅលើការចេញទឹកកាមពីមនុស្សម្នាក់ដោយមិនចាំបាច់មានការរួមភេទ ទោះបីជាទឹកកាមនោះមានចំនួនតិចតួចត្រឹមមួយដំណក់ក៏ដោយ ទោះបីជាវាមានពណ៌ដូចឈាមក៏ដោយ។ មិនថាការចេញនោះកើតឡើងតាមរយៈការរួមភេទ ឬវិធីផ្សេងទៀត ក្នុងពេលភ្ញាក់ ឬពេលដេកលក់ ដោយមានចំណង់ផ្លូវភេទ ឬមិនមាន ដោយចេញតាមផ្លូវធម្មតា ឬផ្លូវមិនធម្មតា (ដូចជាករណីឆ្អឹងខ្នងបាក់ហើយទឹកកាមហូរចេញមក) ក៏ដោយ។ ៣. ការស្លាប់៖ លើកលែងតែអ្នកដែលស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ (សាហ៊ីដ)។

និងមានបីចំណុចទៀតដែលទាក់ទងនឹងស្ត្រីផ្ទាល់គឺ៖ (ហៃដ៍) ពោលគឺឈាមដែលចេញពីស្ត្រីដែលមានអាយុគ្រប់ប្រាំបួនឆ្នាំ, (នីហ្វាស) គឺឈាមដែលចេញក្រោយពេលសម្រាលកូន ដែលវាជាកត្តាដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូស៊ុល) ជាដាច់ខាត, និង (ការសម្រាលកូន) ដែលមានចេញទឹកសុកមកជាមួយ គឺតម្រូវឱ្យងូតទឹកសម្អាតខ្លួនជាដាច់ខាត។ ចំណែកឯការសម្រាលកូនដែលគ្មានទឹកសុកចេញមកជាមួយវិញ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាសអាហ៍) គឺតម្រូវឱ្យងូតទឹកសម្អាតខ្លួនផងដែរ។ • កាតព្វកិច្ចនៃការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្វារ៉ាយឌុល ហ្គូស៊ុល) (ជំពូក) (កាតព្វកិច្ចនៃការងូតទឹកសម្អាតខ្លួនមានបីយ៉ាង)៖ ទីមួយគឺ (ការកំណត់ចេតនា/នីយ៉ាត) ដោយអ្នកដែលជាប់ជុនណូប (មានមន្ទិលសៅហ្មង) ត្រូវកំណត់ចេតនាដើម្បីលុបបំបាត់ភាពជុនណូប ឬលុបបំបាត់ហាដាសធំ (ភាពមិនស្អាតធំ) ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះ។ ចំណែកស្ត្រីដែលមានរដូវ (ហៃដ៍) និងស្ត្រីក្រោយសម្រាលកូន (នីហ្វាស) ត្រូវកំណត់ចេតនាដើម្បីលុបបំបាត់ហាដាសនៃរដូវ ឬនីហ្វាស។ ការកំណត់ចេតនាត្រូវធ្វើឡើងស្របពេលនឹងការចាប់ផ្តើមអនុវត្តកាតព្វកិច្ចដំបូង ពោលគឺនៅពេលចាប់ផ្តើមលាងសម្អាតផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយ មិនថានៅផ្នែកខាងលើ ឬផ្នែកខាងក្រោមឡើយ។ ប្រសិនបើគេកំណត់ចេតនាបន្ទាប់ពីបានលាងសម្អាតផ្នែកណាមួយរួចហើយ នោះគេចាំបាច់ត្រូវលាងសម្អាតផ្នែកនោះឡើងវិញ។ (និងការលុបបំបាត់ភាពមិនស្អាត/ណាចាសះ ប្រសិនបើមានជាប់នៅលើរាងកាយ) ពោលគឺនៅលើរាងកាយរបស់អ្នកដែលត្រូវងូតទឹក។ នេះគឺជាមតិដែលលោក រ៉ាហ្វីអី បានផ្តល់ទម្ងន់។ ផ្អែកលើមូលដ្ឋាននេះ ការលាងសម្អាតតែមួយលើកមិនអាចជំនួសឱ្យការលុបបំបាត់ហាដាស និងការលុបបំបាត់ណាចាសះក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។

លោកអ៊ីម៉ាម អាន់-ណាវ៉ាវី បានផ្តល់ទម្ងន់ទៅលើការលាងសម្អាតតែមួយដងគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងពីរករណី (ការលាងសម្អាតរាងកាយ និងការលាងសម្អាតភាពកខ្វក់)។ នេះអនុវត្តចំពោះករណីដែលភាពកខ្វក់នោះជាប្រភេទ «ហ៊ុកមីយ៉ះ» (ភាពកខ្វក់ដែលមិនឃើញរូបរាង)។ ចំណែកឯប្រសិនបើភាពកខ្វក់នោះជាប្រភេទ «អៃនីយ៉ះ» (ភាពកខ្វក់ដែលមានរូបរាង) នោះចាំបាច់ត្រូវលាងសម្អាតពីរដងសម្រាប់ទាំងពីរករណីនេះ។ (និងការធ្វើឱ្យទឹកហូរទៅដល់សរសៃសក់ទាំងអស់ និងស្បែក)។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះ គេប្រើពាក្យ «គល់សក់» ជំនួសពាក្យ «សក់ទាំងអស់»។ មិនមានការបែងចែករវាងសក់ក្បាល និងសក់នៅកន្លែងផ្សេងទៀតឡើយ ហើយក៏មិនមានការបែងចែករវាងសក់ស្តើង និងសក់ក្រាស់នោះដែរ។ ចំពោះសក់ដែលចងក្រង (ត្បាញ) ប្រសិនបើទឹកមិនអាចហូរទៅដល់ខាងក្នុងបាន លុះត្រាតែស្រាយវាចេញ នោះចាំបាច់ត្រូវតែស្រាយវាចេញ។ អ្វីដែលសំដៅទៅលើ «ស្បែក» គឺផ្ទៃខាងក្រៅនៃស្បែក។ ចាំបាច់ត្រូវលាងសម្អាតផ្នែកដែលលេចចេញនៃរន្ធត្រចៀកទាំងពីរ, ច្រមុះដែលដាច់, និងស្នាមប្រេះនៅលើដងខ្លួន។ ចាំបាច់ត្រូវធ្វើឱ្យទឹកហូរទៅដល់ផ្នែកខាងក្រោមនៃស្បែកគ្របលិង្គសម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់កាត់ស្បែក (អាក់ឡាហ្វ) និងផ្នែកដែលលេចចេញនៃប្រដាប់ភេទស្ត្រីនៅពេលដែលនាងអង្គុយបន្ទោបង់។ ក្នុងចំណោមអ្វីដែលចាំបាច់ត្រូវលាងសម្អាតផងដែរគឺ «ម័សរូបាន» (ស្នាមផ្នត់ស្បែកនៅត្រង់ពោះ) ព្រោះវាលេចចេញនៅពេលបន្ទោបង់ ដូច្នេះវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាផ្នែកខាងក្រៅនៃរាងកាយ។ • ស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) នៃការងូតទឹក (ហ្គូស្ល៍) (និងស៊ូណាន់របស់វា) មានន័យថា ការងូតទឹក (មានប្រាំយ៉ាង៖ ការពោលព្រះនាមអល់ឡោះ និងការធ្វើវូឌូ) ឱ្យបានពេញលេញ (មុនពេលងូតទឹក)។ អ្នកងូតទឹកត្រូវតាំងចិត្ត (នីយ៉ះ) ថាជាការធ្វើតាមស៊ូណាន់នៃការងូតទឹក ប្រសិនបើការងូតទឹករបស់គាត់មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការបាត់បង់វូឌូ (ហាដាសត៍តូច) ឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការបាត់បង់វូឌូ គាត់ត្រូវតាំងចិត្ត (នីយ៉ះ) សម្រាប់ការធ្វើវូឌូ (ហាដាសត៍តូច) នោះវិញ។

និងការលុបដៃលើផ្នែកនៃរាងកាយដែលដៃអាចទៅដល់ ហើយការលុបនេះត្រូវបានគេហៅថា «អាល់-ដាល់ក៍» (ការដុស)។ និង «អាល់-មូអាឡាត» (ការធ្វើបន្តបន្ទាប់គ្នា) ដែលអត្ថន័យរបស់វាត្រូវបានលើកឡើងរួចហើយនៅក្នុងផ្នែកនៃការធ្វើវូឌូ។ និងការចាប់ផ្តើមលាងផ្នែកខាងស្តាំនៃរាងកាយមុនផ្នែកខាងឆ្វេង។ នៅមានស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) ផ្សេងទៀតនៃការងូតទឹក (ហ្គូស្ល៍) ដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅលម្អិត រួមមានការលាងបីដង និងការជ្រៀតម្រាមដៃចូលទៅក្នុងសក់។ • ការងូតទឹកដែលជាស៊ូណាន់ (កិច្ចការដែលគួរធ្វើ) (ជំពូក) ការងូតទឹកដែលជាស៊ូណាន់មានដប់ប្រាំពីរយ៉ាង៖ ១. ការងូតទឹកថ្ងៃសុក្រ សម្រាប់អ្នកដែលទៅចូលរួមថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្រ ដោយពេលវេលារបស់វាចាប់ផ្តើមពីពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាចរ៍ សដិក)។ ២. និង ៣. ការងូតទឹកថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ (បុណ្យហ្វីត្រ និងបុណ្យអដហា) ដោយពេលវេលានៃការងូតទឹកនេះចាប់ផ្តើមពីពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ៤. ការងូតទឹកសម្រាប់ពិធីសុំទឹកភ្លៀង (អ៊ីស្ទីសកា) ពោលគឺការសុំឱ្យអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ប្រទានទឹកភ្លៀង។ ៥. ការងូតទឹកពេលមានចន្ទគ្រាស។ ៦. ការងូតទឹកពេលមានសុរិយគ្រាស។ ៧. ការងូតទឹកបន្ទាប់ពីបានងូតទឹកសព (មិនថាអ្នកស្លាប់នោះជាមូស្លីម ឬជាកាហ្វិរនោះទេ)។ ៨. ការងូតទឹកសម្រាប់អ្នកកាហ្វិរដែលបានចូលកាន់សាសនាឥស្លាម ប្រសិនបើគេមិនបានធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពជូណូប (មានមន្ទិល) កំឡុងពេលនៅជាកាហ្វិរ ឬស្ត្រីកាហ្វិរនោះមិនបានមករដូវ។ ប្រសិនបើមានករណីទាំងនេះ នោះការងូតទឹកគឺចាំបាច់ (វ៉ាហ្ស៊ីប) បន្ទាប់ពីចូលកាន់សាសនាឥស្លាម នេះបើយោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ មានមតិខ្លះលើកឡើងថា ការងូតទឹកនោះនឹងត្រូវលុបចោលនៅពេលដែលគេចូលកាន់សាសនាឥស្លាម។ ៩. និង ១០. ការងូតទឹកសម្រាប់អ្នកឆ្កួត និងអ្នកដែលសន្លប់ នៅពេលដែលពួកគេដឹងខ្លួនឡើងវិញ ប្រសិនបើមិនមានការបញ្ជាក់ថាពួកគេបានបញ្ចេញទឹកកាមនោះទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានការបញ្ជាក់ថាពួកគេបានបញ្ចេញទឹកកាម នោះការងូតទឹកគឺចាំបាច់ (វ៉ាហ្ស៊ីប) សម្រាប់ពួកគេម្នាក់ៗ។ ១១. ការងូតទឹកនៅពេលមានបំណងធ្វើ «អ៊ីហ្រាំម» (សម្រាប់ធ្វើហជ្ជ ឬអ៊ុំរ៉ោះ) ដោយមិនមានការបែងចែករវាងអ្នកដែលគ្រប់ការ និងអ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់ការ រវាងអ្នកឆ្កួត និងអ្នកមានសតិសម្បជញ្ញៈ ឬរវាងអ្នកដែលស្អាត និងស្ត្រីដែលមករដូវនោះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើអ៊ីហ្រាំមរកទឹកមិនឃើញ នោះត្រូវធ្វើតៃយាំមុំ។ ១២. ការងូតទឹកសម្រាប់ចូលទៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកកាស់ សម្រាប់អ្នកដែលធ្វើអ៊ីហ្រាំមដើម្បីធ្វើហជ្ជ ឬអ៊ុំរ៉ោះ។ ១៣. ការងូតទឹកសម្រាប់ឈរនៅវាលអារ៉ហ្វាត ក្នុងថ្ងៃទីប្រាំបួននៃខែហ្ស៊ុលហ៊ីជ្ជះ។ ១៤. ការងូតទឹកសម្រាប់ការស្នាក់នៅមួយយប់នៅមូហ្សដាលីហ្វះ។

(និងការងូតទឹកសម្រាប់) ការគប់ដុំថ្មទាំងបី (នៅថ្ងៃតាស៊ីរីកទាំងបី) គឺត្រូវងូតទឹកសម្រាប់ការគប់ដុំថ្មនៅរាល់ថ្ងៃទាំងនោះ។ ចំណែកឯការគប់ដុំថ្មនៅជុំរ៉ូតុលអាកាប៉ះ (Jamrat អាល់-Aqabah) នៅថ្ងៃណាហារ (ថ្ងៃទី១០ នៃខែហ្ស៊ុលហ៊ីជ្ជះ) គឺមិនចាំបាច់ងូតទឹកឡើយ ព្រោះវាមានពេលវេលាជិតនឹងការងូតទឹកសម្រាប់ឈរនៅអារ៉ូហ្វាត។ (និង) ការងូតទឹក (សម្រាប់ការត្វាហ្វ) ដែលរួមបញ្ចូលទាំងត្វាហ្វកូឌូម, ត្វាហ្វអ៊ីហ្វូដោះ និងត្វាហ្វវ៉ាដាអ៍។ ចំណែកការងូតទឹកដែលជាស៊ូណាន់ផ្សេងទៀត គឺត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅលម្អិត។ • ការជូតលើស្បែកជើង (ម៉ាសហ៍) (ជំពូក) (ការជូតលើស្បែកជើងទាំងពីរគឺអនុញ្ញាត) ក្នុងពេលធ្វើវូឌូអ៍ ប៉ុន្តែមិនមែនសម្រាប់ការងូតទឹកដែលជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) ឬស៊ូណាន់ឡើយ ហើយក៏មិនមែនសម្រាប់ការលាងសម្អាតភាពកខ្វក់ (ណាច៊ីស) ដែរ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប (មានមន្ទិល) ឬជើងរបស់គាត់មានឈាម ហើយគាត់ចង់ជូតជំនួសការលាងជើង នោះគឺមិនអាចប្រើការបានឡើយ ផ្ទុយទៅវិញគឺចាំបាច់ត្រូវតែលាងជើង។ ពាក្យថា «អនុញ្ញាត» របស់លោកអ្នកនិពន្ធ បង្ហាញថាការលាងជើងទាំងពីរគឺប្រសើរជាងការជូត។ ការជូតស្បែកជើងគឺអនុញ្ញាតសម្រាប់តែស្បែកជើងទាំងពីរគូតែប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជូតតែម្ខាងឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីដែលគាត់បាត់បង់ជើងម្ខាងទៀត។ (ដោយមានលក្ខខណ្ឌបីប្រការ៖ ទីមួយ គឺគាត់ត្រូវចាប់ផ្តើម) ពោលគឺបុគ្គលនោះ (ពាក់ស្បែកជើងទាំងពីរ បន្ទាប់ពីបានធ្វើតូហារ៉ោះ (ការសម្អាត) យ៉ាងពេញលេញ)។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគាត់លាងជើងម្ខាងរួចពាក់ស្បែកជើង រួចទើបធ្វើបែបនេះចំពោះជើងម្ខាងទៀត នោះគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ចាប់ផ្តើមពាក់ស្បែកជើងទាំងពីរ បន្ទាប់ពីបានធ្វើតូហារ៉ោះពេញលេញរួចហើយ ប៉ុន្តែគាត់បានបាត់បង់តូហារ៉ោះ (មានហ្កូដាស) មុនពេលដែលជើងរបស់គាត់ចូលទៅដល់បាតស្បែកជើង នោះការជូតគឺមិនអាចប្រើការបានឡើយ។ (ទីពីរ គឺស្បែកជើងទាំងពីរនោះ) ពោលគឺស្បែកជើងទាំងពីរ (ត្រូវតែបិទបាំងកន្លែងដែលត្រូវលាងក្នុងកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) នៃជើងទាំងពីរ) រួមទាំងឆ្អឹងកជើងទាំងពីរផង។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើស្បែកជើងនោះខ្លីជាងឆ្អឹងកជើង ដូចជាស្បែកជើងផ្ទាត់ នោះការជូតលើវាគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ អត្ថន័យនៃពាក្យថា «បិទបាំង» នៅទីនេះគឺការគ្របដណ្តប់ មិនមែនមានន័យថាគ្រាន់តែមិនឱ្យមើលឃើញនោះទេ។ ការបិទបាំងត្រូវតែមាននៅផ្នែកខាងក្រោម និងផ្នែកចំហៀងនៃស្បែកជើង មិនមែននៅផ្នែកខាងលើនោះទេ។ (ទីបី គឺស្បែកជើងទាំងពីរនោះត្រូវតែអាចដើរដោយបន្តបន្ទាប់បាន) សម្រាប់ការធ្វើដំណើររបស់អ្នកដំណើរក្នុងកិច្ចការរបស់គាត់ ទាំងពេលឈប់សម្រាក និងពេលធ្វើដំណើរ។ ពីសម្តីរបស់លោកអ្នកនិពន្ធ យើងអាចយល់បានថា ស្បែកជើងទាំងនោះត្រូវតែរឹងមាំ ដែលអាចការពារមិនឱ្យទឹកជ្រាបចូលបាន។ វាក៏មានលក្ខខណ្ឌផងដែរថា ស្បែកជើងនោះត្រូវតែស្អាត (តូហារ៉ោះ)។ ប្រសិនបើគាត់ពាក់ស្បែកជើងជាន់លើស្បែកជើងមួយទៀត ដោយសារតែអាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំងជាដើម៖ ប្រសិនបើស្បែកជើងជាន់លើអាចជូតបាន ចំណែកស្បែកជើងជាន់ក្រោមមិនអាចជូតបាន នោះការជូតលើស្បែកជើងជាន់លើគឺត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើស្បែកជើងជាន់ក្រោមអាចជូតបាន ចំណែកស្បែកជើងជាន់លើមិនអាចជូតបាន ហើយគាត់បានជូតស្បែកជើងជាន់ក្រោម ឬជូតស្បែកជើងជាន់លើរហូតដល់ទឹកជ្រាបដល់ស្បែកជើងជាន់ក្រោម នោះគឺត្រឹមត្រូវ ប្រសិនបើគាត់មានបំណងជូតស្បែកជើងជាន់ក្រោម ឬមានបំណងជូតទាំងពីរព្រមគ្នា មិនមែនក្នុងករណីដែលគាត់មិនមានបំណងនោះទេ។

ការកំណត់ចេតនាត្រឹមតែផ្នែកខាងលើនៃស្បែកជើងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមិនបានកំណត់ចេតនាលើផ្នែកណាមួយក្នុងចំណោមផ្នែកទាំងពីរនេះទេ ផ្ទុយទៅវិញគ្រាន់តែមានចេតនាជូតលើស្បែកជើងជាទូទៅនោះ ក៏ចាត់ទុកថាប្រើការបានតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាស្ហោះ)។ • រយៈពេលនៃការជូតលើស្បែកជើង (ម៉ាសហ៍) អ្នកដែលស្នាក់នៅ (មិនមែនជាអ្នកដំណើរ) អាចជូតលើស្បែកជើងបានរយៈពេលមួយថ្ងៃមួយយប់។ ចំណែកអ្នកដំណើរអាចជូតបានរយៈពេលបីថ្ងៃបីយប់ជាប់ៗគ្នា ដោយមិនគិតថាវាចាប់ផ្តើមមុន ឬក្រោយនោះទេ។ ការចាប់ផ្តើមគណនារយៈពេល គឺគិតចាប់ពីពេលដែលកើតមានហាដាស (ការបាត់បង់ទឹកលាងសម្អាត) បន្ទាប់ពីបានពាក់ស្បែកជើងរួចរាល់ទាំងស្រុង មិនមែនគិតចាប់ពីពេលចាប់ផ្តើមមានហាដាស ឬពីពេលដែលចាប់ផ្តើមជូត ឬពីពេលដែលចាប់ផ្តើមពាក់ស្បែកជើងនោះទេ។ ចំពោះអ្នកដែលធ្វើដំណើរក្នុងគោលបំណងប្រព្រឹត្តអំពើបាប និងអ្នកដែលដើរដោយគ្មានគោលដៅ (ហៃអិម) គឺត្រូវអនុវត្តការជូតដូចអ្នកស្នាក់នៅធម្មតា។ ចំពោះអ្នកដែលមានហាដាសជាប់រហូត (ដាអ៊ីមុលហាដាស) ប្រសិនបើគាត់មានហាដាសថ្មីមួយទៀតបន្ទាប់ពីបានពាក់ស្បែកជើងរួច មុនពេលដែលគាត់បានសម្តែងការសឡាតហ្វរឌូ (កាតព្វកិច្ច) ដោយប្រើទឹកលាងសម្អាតនោះ គាត់អាចជូតលើស្បែកជើង និងអាចធ្វើអ្វីៗដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើបាន។ នេះក្នុងករណីដែលទឹកលាងសម្អាត (តូហ័រ) ដែលគាត់បានប្រើពេលពាក់ស្បែកជើងនោះនៅមានដដែល ដែលវាអាចប្រើសម្រាប់សឡាតហ្វរឌូ និងសឡាតណាវ៉ាហ្វិល (សឡាតបន្ថែម)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានសម្តែងសឡាតហ្វរឌូដោយប្រើទឹកលាងសម្អាតនោះរួចហើយ មុនពេលដែលគាត់មានហាដាសថ្មី នោះគាត់អាចជូតលើស្បែកជើងដើម្បីធ្វើបានតែសឡាតណាវ៉ាហ្វិលប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានជូតលើស្បែកជើងខណៈពេលកំពុងស្នាក់នៅ រួចក៏ធ្វើដំណើរ ឬបានជូតខណៈពេលកំពុងធ្វើដំណើរ រួចក៏ត្រឡប់មកស្នាក់នៅវិញ មុនពេលគ្រប់រយៈពេលមួយថ្ងៃមួយយប់ នោះគាត់ត្រូវបំពេញរយៈពេលជូតឱ្យគ្រប់តាមកំណត់របស់អ្នកស្នាក់នៅ។ កាតព្វកិច្ចនៃការជូតលើស្បែកជើង គឺអ្វីដែលគេហៅថាជាការជូត ប្រសិនបើវាធ្វើឡើងនៅលើផ្នែកខាងលើនៃស្បែកជើង។ ការជូតនៅផ្នែកខាងក្រោម (បាតស្បែកជើង) ឬនៅផ្នែកកែងជើង គឺមិនចាត់ទុកថាប្រើការបានឡើយ។

ចំណុចដែលធ្វើឱ្យការជូតលើស្រោមជើង (ម៉ាសហ៍) ក្លាយជាមោឃៈ៖ ១. ការអស់រយៈពេលកំណត់នៃការជូត (សម្រាប់អ្នកដែលមិនមែនជាអ្នកធ្វើដំណើរគឺមួយថ្ងៃមួយយប់ ហើយសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរគឺបីថ្ងៃបីយប់)។ ២. ការដោះស្រោមជើងចេញទាំងសងខាង ឬម្ខាង។ ៣. ការកើតមាននូវអ្វីដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូស៊ូល)។ ៤. ការលេចឡើងនូវអ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចទឹកលាងសម្អាត (វូឌូ) ក្នុងករណីដែលបានជូតលើស្រោមជើងរួចហើយ។

មិនត្រូវជូតលើចំហៀង ឬផ្នែកខាងក្រោមនៃស្បែកជើងឡើយ។ ស៊ូណាន់ (គន្លឹះអនុវត្ត) នៃការជូតគឺត្រូវធ្វើជាបន្ទាត់ៗ ដោយអ្នកជូតត្រូវពង្រាបម្រាមដៃឱ្យឃ្លាតពីគ្នា មិនមែនជួបជុំគ្នាឡើយ។ • អ្វីដែលធ្វើឱ្យការជូត (ម៉ាស) ជាមោឃៈ ការជូតលើស្បែកជើង (ឃូហ្វ) នឹងក្លាយជាមោឃៈដោយសាររឿងបីយ៉ាង៖ ការដោះស្បែកជើងទាំងពីរ ឬដោះម្ខាង ឬស្បែកជើងនោះរបូតចេញដោយឯកឯង ឬស្បែកជើងនោះលែងមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការជូត ដូចជាការដាច់រហែកជាដើម។ ទីពីរគឺ ការផុតកំណត់នៃរយៈពេល (នៃការជូត) ដែលក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះបញ្ជាក់ថា «រយៈពេលនៃការជូត» គឺមួយថ្ងៃមួយយប់សម្រាប់អ្នកស្នាក់នៅ (មិនមែនអ្នកដំណើរ) និងបីថ្ងៃបីយប់សម្រាប់អ្នកដំណើរ។ ទីបីគឺ ការជួបប្រទះនូវអ្វីដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) ដូចជាការមានជូណូប (មិនបរិសុទ្ធ) ការមករដូវ ឬការសម្រាលកូន សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងពាក់ស្បែកជើងនោះ។ • លក្ខខណ្ឌនៃការធ្វើតៃយ៉ាំមុំ (Tayammum) (ជំពូក) ស្តីពីការធ្វើតៃយ៉ាំមុំ។ នៅក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះនៃអត្ថបទដើម ជំពូកនេះត្រូវបានដាក់មុនជំពូកមុន។ តៃយ៉ាំមុំតាមភាសាមានន័យថា ការតាំងចិត្ត (ការបម្រុង)។ ចំណែកតាមលក្ខខណ្ឌសាសនា គឺការយកដីស្អាតមកលាបលើផ្ទៃមុខ និងដៃទាំងពីរ ដើម្បីជំនួសឱ្យការធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាត) ឬការងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល) ឬការលាងសរីរាង្គណាមួយ ដោយមានលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។ (លក្ខខណ្ឌនៃការធ្វើតៃយ៉ាំមុំមានប្រាំយ៉ាង)៖ នៅក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះនៃអត្ថបទដើមប្រើពាក្យថា «ប្រាំចំណុច»៖ ទីមួយ (មានហេតុផលសមស្របដូចជាការធ្វើដំណើរ ឬការឈឺចាប់)។ ទីពីរ (ដល់ពេលវេលាសឡាត) ដូច្នេះការធ្វើតៃយ៉ាំមុំសម្រាប់សឡាតមិនមានសុពលភាពទេ ប្រសិនបើមិនទាន់ដល់ពេលវេលារបស់វា។ ទីបី (ការស្វែងរកទឹក) បន្ទាប់ពីដល់ពេលវេលាសឡាត ដោយខ្លួនឯង ឬដោយអ្នកដែលខ្លួនបានអនុញ្ញាតឱ្យជួយរក។ ត្រូវស្វែងរកទឹកពីសម្ភារៈរបស់ខ្លួន និងពីមិត្តភក្តិរួមដំណើរ។ ប្រសិនបើនៅម្នាក់ឯង ត្រូវពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួនទាំងបួនទិស ប្រសិនបើស្ថិតនៅលើដីរាបស្មើ។ ប្រសិនបើដីនោះមានទួល ឬជ្រលង ត្រូវដើររកក្នុងរង្វង់ដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ។ ទីបួន (ការមិនអាចប្រើប្រាស់ទឹកបាន) ពោលគឺការភ័យខ្លាចថាការប្រើប្រាស់ទឹកនឹងបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ឬបាត់បង់មុខងារនៃសរីរាង្គណាមួយ។ ក្នុងចំណោមហេតុផលសមស្របនោះ រួមបញ្ចូលទាំងករណីដែលមានទឹកនៅក្បែរខ្លួន ប៉ុន្តែមានការភ័យខ្លាចចំពោះខ្លួនឯងពីសត្វសាហាវ ឬសត្រូវ ឬភ័យខ្លាចបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិពីចោរ ឬអ្នកប្លន់។

នៅក្នុងសាត្រាខ្លះនៃអត្ថបទដើម មានបន្ថែមលក្ខខណ្ឌមួយទៀតបន្ទាប់ពីការមិនអាចប្រើប្រាស់ទឹកបាន គឺ៖ «និងការខ្វះខាតទឹកបន្ទាប់ពីបានស្វែងរក»។ លក្ខខណ្ឌទីប្រាំគឺ៖ «ដីដែលស្អាត» ពោលគឺដីដែលបរិសុទ្ធ (អាចប្រើសម្រាប់ធ្វើតៃយាំមុំបាន) ដែលមិនសើម។ ពាក្យថាស្អាតនេះ រួមបញ្ចូលទាំងដីដែលបានមកដោយការរឹបអូស និងដីនៅឯកន្លែងបញ្ចុះសពដែលមិនទាន់ត្រូវបានគេជីកកកាយ។ នៅក្នុងសាត្រាខ្លះនៃអត្ថបទដើម ក៏មានបន្ថែមលក្ខខណ្ឌនេះផងដែរថា៖ «ដែលដីនោះមានធូលី។ ប្រសិនបើមានលាយជាមួយកំបោរ ឬខ្សាច់ គឺមិនអាចប្រើការបានឡើយ»។ ការលើកឡើងនេះ ស្របទៅនឹងអ្វីដែលលោក អាន-ណាវ៉ាវី បានពន្យល់នៅក្នុងសៀវភៅ «ស៊ើរហ៍ អាល់-មូហ្សាប់» និង «អាត-តាស៊ីហ៍» ប៉ុន្តែនៅក្នុងសៀវភៅ «អើរ-រ៉ាវដ៍» និង «អាល់-ហ្វាតាវ៉ា» លោកបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់វាបាន ហើយការធ្វើតៃយាំមុំដោយប្រើខ្សាច់ដែលមានធូលីក៏មានសុពលភាពដែរ។ ពាក្យថា «ដី» ដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើង គឺមិនរាប់បញ្ចូលវត្ថុដទៃទៀតដូចជា កំបោរ ឬម្សៅដីដុត (សេរ៉ាមិច) ឡើយ។ ហើយពាក្យថា «ស្អាត» គឺមិនរាប់បញ្ចូលវត្ថុដែលមិនស្អាត (ណាចិស)។ ចំណែកឯដីដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់រួចហើយ (ដីដែលជាប់នឹងដៃពីការធ្វើតៃយាំមុំលើកមុន) គឺមិនអាចយកមកធ្វើតៃយាំមុំបានឡើយ។ • កាតព្វកិច្ចនៃការធ្វើតៃយាំមុំ (ហ្វារ៉ូអ៊ីឌុ តៃយាំមុំ) (កាតព្វកិច្ចនៃការធ្វើតៃយាំមុំមានបួនយ៉ាង)៖ ទីមួយគឺ «ការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត់)»។ នៅក្នុងសាត្រាខ្លះនៃអត្ថបទដើមបានសរសេរថា «មានបួនចំណុច៖ ការកំណត់ចេតនាសម្រាប់កាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ)»។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើតៃយាំមុំបានកំណត់ចេតនាសម្រាប់កាតព្វកិច្ច និងការអនុវត្តបន្ថែម (ណាហ្វិល) នោះគាត់អាចអនុវត្តទាំងពីរបាន ឬកំណត់ចេតនាសម្រាប់តែកាតព្វកិច្ចតែប៉ុណ្ណោះ។