សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ អ្នកដែលបដិសេធកាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើសត្វពាហន៖ចិញ្ចឹម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៤៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បញ្ញត្តិនៃដីសម្បទានយោធាភាពខុសគ្នារវាងប្រាក់ឧបត្ថម្ភកងទ័ពនិងប្រាក់ឈ្នួលនិងកាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើកសិផល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៤៤]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ដីសម្បទានយោធានៅសម័យបច្ចុប្បន្ន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៤៤]

ហើយអ្នកណាដែលបដិសេធកាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើសត្វពាហន៖ដែលលែងឱ្យស៊ីស្មៅតាមវាលធម្មជាតិ (សާއިម៉ះហ៍) នោះវាជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវទាមទារឱ្យគេតައុព្វះហ៍។ ផ្នែក៖ ដីសម្បទាន (អ៊ីកត្វអ៍) នៅសម័យបច្ចុប្បន្នគឺជាដីសម្បទានសម្រាប់អាស្រ័យផល (អ៊ីកត្វអុស្ទិឃឡាល់) មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យគេលក់ឬធ្វើអំណោយឡើយដោយការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ហើយក៏មិនត្រូវផ្ទេរជាមរតកទៅកាន់អ្នកស្នងមរតកដែរខុសប្លែកពីដីសម្បទានកម្មសិទ្ធិកាលពីមុន។ ហើយអ្វីដែលកងទ័ពទទួលបានមិនមែនជាប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ការធ្វើជីហាតឡើយពីព្រោះប្រសិនបើវាជាប្រាក់ឈ្នួលនោះកងទ័ពនឹងក្លាយជាដូចពួកកម្មករស៊ីឈ្នួល។ ប៉ុន្តែភារកិច្ចរបស់ពួកគេគឺត្រូវប្រយុទ្ធក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដើម្បីឱ្យបន្ទូលរបស់អល់ឡោះស្ថិតនៅខ្ពស់បំផុតហើយសាសនាទាំងអស់ជារបស់អល់ឡោះតែមួយគត់ហើយផលបុណ្យរង្វាន់របស់ពួកគេគឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានទិញយកជីវិតនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿ។ ហើយដីសម្បទានដែលពួកគេទទួលបានគឺដើម្បីជាជំនួយឧបត្ថម្ភដល់ពួកគេនិងជាស្បៀងសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេព្រមទាំងការរៀបចំសេះចម្បាំងនិងអាវុធយុទ្ធភណ្ឌ។ ហើយនៅក្នុងហាដីޘមានចែងថា៖ «ឧបមាអ្នកដែលចេញចម្បាំងក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះពីប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំគឺប្រៀបដូចជាម្តាយរបស់ព្យាការីមូសាវាយកកូនរបស់នាងមកបំបៅដោះហើយទទួលបានប្រាក់កម្រៃ» ដោយនាងបំបៅដោះកូនដោយសារក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងចិត្តរបស់នាងចំពោះកូនមិនមែនដើម្បីប្រាក់កម្រៃនោះឡើយ។ ដូចគ្នាដែរអ្នកធ្វើជីហាតចេញចម្បាំងដោយសារតែជំនឿអ៊ីម៉ាននៅក្នុងចិត្តរបស់គេមិនមែនដើម្បីទ្រព្យសម្បត្តិនោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យប្រជាមូស្លីមក្នុងចំណោមបណ្តាសាហ្វាបះនិងអ្នកដទៃទៀតឱ្យធ្វើជីហាតដោយទ្រព្យសម្បត្តិនិងជីវិតរបស់ពួកគេហើយបានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេនូវមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) នៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដែលបានមកពីកសិផលដីធ្លីតើគេអាចមិនកំណត់កាតព្វកិច្ចលើអ្នកដែលត្រូវបានគេផ្តល់ទ្រព្យឱ្យដើម្បីធ្វើជីហាតយ៉ាងដូចម្តេច? ខណ៖ដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលបានបំពាក់សម្ភារឱ្យអ្នកចម្បាំងគេពិតជាបានចូលរួមចម្បាំងហើយជនណាដែលបានមើលថែក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកចម្បាំងគេពិតជាបានចូលរួមចម្បាំង»។ ដូច្នេះអ្នកដែលផ្តល់ទ្រព្យដល់អ្នកធ្វើជីហាតគេគឺជាអ្នកធ្វើជីហាតដោយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេរីឯអ្នកធ្វើជីហាតគឺជាអ្នកធ្វើជីហាតដោយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេហើយផលបុណ្យរបស់ពួកគេម្នាក់ៗគឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះដោយគ្មានអ្នកណាម្នាក់កាត់បន្ថយផលបុណ្យរបស់អ្នកដទៃឡើយហើយអ្នកនេះមិនមែនជាកម្មករស៊ីឈ្នួលរបស់អ្នកនោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាមូស្លីមបានផ្តល់ដីឱ្យបុរសម្នាក់ទៀតអាស្រ័យផលហើយបុរសនោះជាអ្នកធ្វើជីហាតក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះនោះវានៅតែជាកាតព្វកិច្ចលើគេក្នុងការបង់ពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) លើដីនោះហើយវាមិនត្រូវរលុបបាត់ដោយសារតែការធ្វើជីហាតឡើយដូច្នេះដីសម្បទានរដ្ឋរឹតតែមានកាតព្វកិច្ចជាងនេះទៅទៀត។ ហើយមេដឹកនាំ (វ៉ាលីយុលអាំរ៍) មិនបានផ្តល់ឱ្យពួកគេចេញពីទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ឡើយប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែបែងចែកសិទ្ធិរបស់ពួកគេក្នុងចំណោមពួកគេដូចជាការបែងចែកទ្រព្យមរតកក្នុងចំណោមអ្នកស្នងមរតកដែរហេតុដូច្នេះហើយទើបគេអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេជួលដីនោះបានដូចដែលគេអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកទទួលផលវ៉ាហ្កហ្វ (Waqf) ដែរដូចដែលអល់ឡោះទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿បណ្តាអ្នកដែលប្រសិនបើយើងបានផ្តល់អំណាចដល់ពួកគេនៅលើផែនដីពួកគេបង្កើតការថ្វាយបង្គំបរិច្ចាគហ្សាខាត់បញ្ជាឱ្យធ្វើអំពើល្អនិងហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ហើយចំពោះអល់ឡោះគឺជាទីបញ្ចប់នៃកិច្ចការទាំងឡាយ﴾ ដូច្នេះអ្នកណាដែលអនុវត្តកិច្ចការទាំងបួននេះអល់ឡោះនឹងជួយគេឱ្យទទួលបានជ័យជម្នះលើសត្រូវ។ ដូច្នេះលើមនុស្សគ្រប់រូបដែលអល់ឡោះបានបណ្តុះដំណាំឱ្យគេគឺមានកាតព្វកិច្ចបង់មួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) មិនថាដីនោះស្ថិតនៅក្នុងស្រុកអេហ្ស៊ីបឬកន្លែងផ្សេងទៀតឡើយមិនថាជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិអ្នកជួលអ្នកទទួលដីសម្បទានឬអ្នកខ្ចីដីឡើយ។ ដូចគ្នាដែរចំពោះផ្លែចាលម៉ា (កាលម៉ា) ផ្លែទំពាំងបាយជូរស្ងួតនិងកសិផលស្រដៀងគ្នានេះដែលជាប់កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់ពីព្រោះគ្មានដីណាមួយដែលរួចផុតពីការបង់មួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) ឬពន្ធដីធ្លី (ខារ៉ាច) ឡើយដោយការឯកភាពគ្នារបស់ប្រជាមូស្លីម។ ប៉ុន្តែពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាថា៖ តើពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) និងពន្ធខារ៉ាច (Kharaj) អាចរួមបញ្ចូលគ្នាលើដីតែមួយបានដែរឬទេ? អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍បាននិយាយថា៖ មិនអាចរួមបញ្ចូលគ្នាបានឡើយរីឯអ្នកប្រាជ្ញឯទៀតបាននិយាយថា៖ អាចរួមបញ្ចូលគ្នាបាន។ ហើយដីខារ៉ាចចំពោះអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍គឺជាដីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់របស់វាហើយម្ចាស់នោះជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ពន្ធខារ៉ាចដោយគេមានសិទ្ធិលក់ធ្វើអំណោយនិងផ្ទេរជាមរតក។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ ដីប្រទេសអេហ្ស៊ីបនៅសម័យបច្ចុប្បន្នមិនជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) តាមទស្សន៖អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍នោះគេពិតជាយល់ខុសហើយពីព្រោះកងទ័ពមិនមែនជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃដីនោះឡើយហើយកសិករក៏មិនមែនជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិដែរហើយគ្មានពន្ធខារ៉ាចណាមួយត្រូវបានដាក់លើអ្នកទទួលដីសម្បទានក្នុងការបម្រើការងាររបស់គេឡើយ។ ប្រសិនបើដីត្រូវបានទុកចោលដោយគ្មានទាំងការបង់អ៊ុស្ហើរនិងគ្មានទាំងការបង់ខារ៉ាចនោះវាផ្ទុយនឹងការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីជ្ម៉ា) របស់ប្រជាមូស្លីមហើយអ្នកណាដែលចេញសេចក្តីសម្រេច (ហ្វាតវ៉ា) ថាដីទាំងនេះរួចផុតពីទាំងអ៊ុស្ហើរនិងខារ៉ាចនោះគេត្រូវតែទាមទារឱ្យតައុព្វះហ៍ប្រសិនបើគេតައុព្វះហ៍គឺល្អបើមិនដូច្នោះទេគេត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិត! ហើយអ្នកណាដែលអះអាងថាការធ្វើជីហាតគឺជាសំណងជំនួសពន្ធខារ៉ាចនោះគេយល់ខុសក្នុងទិដ្ឋភាពពីរ៖ ទីមួយ៖ ពួកគេមិនមែនជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃដីនោះឡើយ... ទីពីរ៖ អ្វីដែលកងទ័ពទទួលបានពីប្រាក់ឧបត្ថម្ភមិនមែនជាពន្ធខារ៉ាចលើពួកគេហើយក៏មិនមែនជាប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ការធ្វើជីហាតដែរ... [បន្តនៅលេខ ៥៤៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភាពខុសគ្នារវាងប្រាក់ឧបត្ថម្ភកងទ័ពនិងប្រាក់ឈ្នួលកិច្ចការសាសនានិងបញ្ញត្តិនៃការខូចខាតកសិផល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៤៧]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការអនុញ្ញាតឱ្យពឹងពាក់តំណាងក្នុងការទទួលហ្សាខាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៤៧]

[តពីលេខ ៥៤៤]...ហើយការយល់ឃើញនេះគឺជាកំហុសឆ្គងដ៏ធំធេងពីព្រោះវាធ្វើឱ្យការធ្វើជីហាតឃ្លាតចេញពីការក្លាយជាអំពើបុណ្យកុសល (គូរបះហ៍) និងការគោរពប្រតិបត្តិហើយធ្វើឱ្យអ្នកធ្វើជីហាតក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ស្ថិតក្នុងកម្រិតដូចជាពួកជ្វីហ្វឬគ្រិស្តដែលត្រូវបានគេជួលឱ្យមកជួសជុលផ្ទះឬផលិតអាវុធ។ ខណ៖ដែលបណ្តាអ្នកច្បាប់ឥស្លាម (ហ្វូកាហា) បានឯកភាពគ្នាអំពីភាពខុសគ្នារវាងការជួលមនុស្សឱ្យធ្វើអំពើសាងកុសលនិងការផ្តល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភ (រីសគី) ដល់អ្នកមានសិទ្ធិ។ ដូច្នេះប្រាក់ឧបត្ថម្ភសម្រាប់កងទ័ពចៅក្រមអ្នកបន្លឺអាហ្សាននិងអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់ដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយ។ រីឯការជួលវិញអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនមិនអនុញ្ញាតឡើយជាពិសេសអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងស្ហាហ្វីអ៊ីហើយទោះបីជាអ្នកខ្លះអនុញ្ញាតឱ្យជួលធ្វើអ៊ីម៉ាមក៏ដោយក៏គេមិនអនុញ្ញាតឱ្យជួលធ្វើជីហាតឡើយពីព្រោះជីហាតគឺជាកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន។ ដូច្នេះពួកអ្នកទាំងនេះបានយល់ខុសចំពោះបណ្តាអ៊ីម៉ាមជាទូទៅនិងយល់ខុសចំពោះអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍ជាពិសេស។ ផ្នែក៖ គេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យពឹងពាក់តំណាង (វ៉ាគីល) ឱ្យទទួលយកផ្នែកណាមួយនៃហ្សាខាត់សម្រាប់ខ្លួនតាមតែអាចធ្វើទៅបានទោះបីជាចំនួននោះមិនត្រូវបានដឹងច្បាស់ក៏ដោយពីព្រោះគ្មានការហាមឃាត់ណាមួយនៅក្នុងរឿងនេះឡើយ។ ហើយអ្នកណាដែលបានជួលដីកសិកម្មរួចនៅពេលដែលគ្រាប់ធញ្ញជាតិចាប់ផ្តើមកកើតឡើងស្រាប់តែមានភ្លៀងធ្លាក់ដុំព្រឹលកម្ទេចដំណាំរបស់គេមុនពេលច្រូតកាត់នោះកាតព្វកិច្ចបង់មួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) ត្រូវធ្លាក់ចុះរលុបបាត់។ រីឯកាតព្វកិច្ចបង់ថ្លៃឈ្នួលដីមានការខ្វែងគំនិតគ្នាហើយទស្សន៖ច្បាស់លាស់គឺ៖ ប្រសិនបើគេមិនអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ដែលជាគោលបំណងនៃកិច្ចសន្យាបានទេនោះគេមិនជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ថ្លៃឈ្នួលដីឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ លក្ខខណ្ឌនៃអ្នកទទួលហ្សាខាត់និងបញ្ញត្តិនៃពន្ធដាររាជការដែលប្រមូលពីពាណិជ្ជករ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥១]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ មិនគប្បីផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់អ្នកដែលមិនយកវាទៅប្រើប្រាស់ក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥១]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រាក់ដែលប្រមូលពីពាណិជ្ជករក្រៅពីឈ្មោះហ្សាខាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥១]

ផ្នែក៖ គេមិនគប្បីផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់អ្នកដែលមិនយកវាទៅប្រើប្រាស់ដើម្បីជាជំនួយក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ឡើយពីព្រោះអល់ឡោះបានកំណត់កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់ដើម្បីជាជំនួយក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលមិនថ្វាយបង្គំគេមិនត្រូវផ្តល់ហ្សាខាត់ឱ្យឡើយរហូតទាល់តែគេតައុព្វះហ៍និងប្តេជ្ញាអនុវត្តការថ្វាយបង្គំ។ ហើយអ្វីដែលត្រូវបានប្រមូលពីពួកពាណិជ្ជករដោយមិនមែនក្រោមឈ្មោះហ្សាខាត់ដូចជាពន្ធដារបន្ទុករដ្ឋាភិបាល (វ៉ាហ្ស៊ីហ្វះហ៍ស៊ុលត្វនីយ៉ះហ៍) នោះវាមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាហ្សាខាត់ឡើយ។ រីឯអ្វីដែលត្រូវបានប្រមូលក្រោមឈ្មោះហ្សាខាត់៖ គឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នាហើយអ្វីដែលប្រសើរបំផុតគឺការផ្តល់ហ្សាខាត់នោះឡើងវិញប្រសិនបើគេសង្ស័យខ្លាំងថាវាមិនត្រូវបានបង្វែរទៅកាន់អ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលពិតប្រាកដ។ ហើយប្រសិនបើមេដឹកនាំ (វ៉ាលីយុលអាំរ៍) បានប្រមូលពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) ឬហ្សាខាត់ពាណិជ្ជកម្មហើយគាត់បានបង្វែរវាទៅក្នុងផ្លូវស្របច្បាប់របស់វានោះវាគ្រប់គ្រាន់ជាកាតព្វកិច្ចដោយការឯកភាពគ្នានៃប្រជាមូស្លីម។ រីឯប្រសិនបើមេដឹកនាំនោះជាអ្នកដែលរំលោភបំពានក្នុងការបែងចែកវានោះទស្សន៖ល្បីក្នុងចំណោមបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)គឺ៖ វានៅតែគ្រប់គ្រាន់ជាកាតព្វកិច្ចដដែលដូចដែលត្រូវបានរាយការណ៍មកពីបណ្តាសាហ្វាបះ (ដូចជាអ៊ីព្នូអ៊ូមើរនិងអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះហ៍)។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើកសិផលដែលកងទ័ពដាំដុះលើដីសម្បទានរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៤]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រសិនបើទាហានដាំដំណាំលើដីសម្បទានរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៤]

ផ្នែក៖ ប្រសិនបើទាហានបានដាំដំណាំលើដីសម្បទានរបស់ខ្លួននោះគេជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាខាត់ (អ៊ុស្ហើរ) លើដំណាំនោះ។ ហើយទស្សន៖នៃបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់គឺ៖ ដីធ្លីចាំបាច់ត្រូវតែមានការបង់ពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) ឬពន្ធខារ៉ាច (Kharaj) ហើយតើវាអាចរួមបញ្ចូលគ្នាទាំងពីរបានដែរឬទេ? អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍បាននិយាយថា៖ មិនអាចរួមបញ្ចូលគ្នាបានឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើប្រទេសអេហ្ស៊ីបមានពន្ធខារ៉ាចដូចកាលពីសម័យដើមនៃសាសនាឥស្លាមនោះនឹងមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើកាតព្វកិច្ចបង់អ៊ុស្ហើរលើដីនោះប៉ុន្តែនៅសម័យបច្ចុប្បន្នគឺគ្មានពន្ធខារ៉ាចលើដីនោះឡើយពីព្រោះដីខារ៉ាចចំពោះអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍គឺជាដីដែលម្ចាស់របស់វាជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិហើយជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ពន្ធខារ៉ាចដែលជាពន្ធខារ៉ាចដែលលោកអ៊ូមើរបានកំណត់លើដីដែលបានវាយយកដោយកម្លាំងហើយបានទុកដីនោះក្នុងកណ្តាប់ដៃម្ចាស់របស់វាជាមួយនឹងពន្ធខារ៉ាចដែលគាត់បានកំណត់។ រីឯកងទ័ពនៅសម័យបច្ចុប្បន្នមិនមែនជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃដីនោះឡើយដូច្នេះពួកគេមិនជាប់ពន្ធខារ៉ាចឡើយហេតុនេះពួកគេជាប់កាតព្វកិច្ចបង់មួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) ដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយ... [បន្តនៅលេខ ៥៥៩]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បញ្ញត្តិនៃការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់ឪពុកម្តាយកូនស្រីនិងកូនបំណុល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់ឪពុក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់កូនស្រីរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់កូនបំណុលរបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៥៩]

[តពីលេខ ៥៥៤] ប៉ុន្តែប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានជួលដីនោះហើយដាំដំណាំនោះពន្ធមួយភាគដប់ (អ៊ុស្ហើរ) គឺស្ថិតនៅលើអ្នកជួលដែលជាម្ចាស់ដំណាំតាមទស្សន៖របស់ពួកគេលើកលែងតែអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍ដែលបាននិយាយថា៖ គឺស្ថិតនៅលើម្ចាស់ដីដែលជាអ្នកជួលឱ្យគេ។ ផ្នែក៖ ការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់ឪពុកម្តាយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយតាមទស្សន៖ល្បីនៃបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) លើកលែងតែនៅពេលដែលគាត់ទទួលយកវាដោយសារតែគាត់ជាអ្នកជំពាក់បំណុល (ហ្គារីម) ក្នុងការផ្សះផ្សាជម្លោះរវាងមនុស្សឬសម្រាប់ការធ្វើជីហាតនិងកិច្ចការស្រដៀងគ្នានេះដែលមានផលប្រយោជន៍ដល់ប្រជាមូស្លីម។ រីឯប្រសិនបើគាត់ជំពាក់បំណុលសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់មានការខ្វែងគំនិតគ្នាហើយទស្សន៖ដែលអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់គឺមានទម្ងន់រឹងមាំនិងសមហេតុផល។ ហើយគេអាចផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់កូនស្រីរបស់គេប្រសិនបើគេអសមត្ថភាពក្នុងការចំណាយផ្គត់ផ្គង់ពួកគេតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួន។ ហើយប្រសិនបើគេផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់កូនបំណុលរបស់គេដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យកូនបំណុលនោះយកប្រាក់នោះមកសងបំណុលខ្លួនវិញនោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមានបំណងបែបនោះដោយគ្មានការព្រមព្រៀងដាក់លក្ខខណ្ឌមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរឿងនេះ។ ហើយប្រសិនបើគេផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់អ្នកដែលគេមិនមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលស្ថិតក្នុងបន្ទុករបស់គេនោះគេអាចផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវកិច្ចការដែលមិនមែនជាទម្លាប់ចំណាយចេញពីទ្រព្យរបស់គេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវអ្វីដែលជាទម្លាប់ចំណាយចេញពីទ្រព្យរបស់គេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាហើយសេចក្តីរាយការណ៍ពីអ៊ីព្នូអាប់បាសនិងអ្នកដទៃទៀតគឺ៖ ការហាមឃាត់។ ហើយអ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់បានរំលឹកពីស៊ូហ្វយ៉ានពិនអ៊ូយ៉ៃណះហ៍ដែលបាននិយាយថា៖ បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញតែងតែនិយាយថា៖ គេមិនត្រូវលម្អៀងផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់សាច់ញាតិឡើយហើយមិនត្រូវយកហ្សាខាត់ទៅរារាំងភាពអាម៉ាស់ឡើយនិងមិនត្រូវយកហ្សាខាត់ទៅការពារទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនឡើយហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ទ្រង់ជ្រាបបំផុត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចហិរញ្ញវត្ថុផ្សេងទៀតក្រៅពីហ្សាខាត់និងហ្សាខាត់លើទំនិញពាណិជ្ជកម្ម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៣]