សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ទស្សន៖ទីបីទាក់ទងនឹងការបួសនៅថ្ងៃមេឃស្រអាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៣]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការសង្ស័យលើចំនួននៃការថ្វាយបង្គំនិងហ្សាខាត់ដែលជំពាក់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៣]

រីឯថ្ងៃដែលមានពពកបាំង (យ៉ាវមុលហ្គ៉យម៍)៖ តើវាជាថ្ងៃសង្ស័យដែរឬទេ? មានសេចក្តីរាយការណ៍ពីរក្នុងរឿងនេះ។ ហើយគេអាចនិយាយបានថា៖ ឫសគល់នៃរឿងនេះគឺថាតើព្រះចន្ទអឌ្ឍចន្ទ (ហ៊ីឡាល់) គឺជាឈ្មោះសម្រាប់អ្វីដែលមនុស្សលោកបានមើលឃើញជាក់ស្តែងហើយប្រកាសបន្លឺឡើង (យិស្ទាហ៊ីលលូន) ឬមួយក៏ជាឈ្មោះសម្រាប់អ្វីដែលរះឡើងលើផ្ទៃមេឃទោះបីជាមនុស្សលោកមិនបានមើលឃើញវាក៏ដោយ? មានទស្សន៖ពីរ។ ហើយទស្សន៖ទីបីនៅក្នុងបញ្ហានេះគឺ៖ គេត្រូវហាមឃាត់មិនឱ្យបួសនៅថ្ងៃនេះឡើយពីព្រោះវាជាថ្ងៃសង្ស័យលើកលែងតែវាស្របគ្នានឹងទម្លាប់បួសធម្មតារបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ហើយតើការហាមឃាត់នេះជាការហាមឃាត់ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ឬជាការហាមឃាត់មិនគប្បី (តាន់ហ្ស៊ីហ៍)? មានទស្សន៖ពីរ។ ហើយនេះគឺជាទស្សន៖របស់ម៉ាលីកស្ហាហ្វីអ៊ីនិងអះម៉ាត់នៅក្នុងសេចក្តីរាយការណ៍មួយពីគាត់។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ទីបីពីគាត់ថា៖ មនុស្សលោកត្រូវធ្វើតាមមេដឹកនាំ (អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ))។ ផ្នែក៖ ហើយអ្នកណាដែលសង្ស័យអំពីចំនួននៃការថ្វាយបង្គំដែលជាប់កាតព្វកិច្ចលើខ្លួនឬចំនួននៃហ្សាខាត់ដែលជាប់កាតព្វកិច្ចលើខ្លួនដូចជាអ្នកដែលនិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំពេញវ័យ (ពាលីក) បានមួយឆ្នាំឬពីរឆ្នាំហើយឬមិនដឹងថាទ្រព្យរបស់ខ្ញុំគ្រប់ខួបមួយឆ្នាំឬពីរឆ្នាំហើយនោះគេត្រូវតែប្រកាន់យកនូវអ្វីដែលប្រាកដប្រជាច្បាស់លាស់ (អាល់យ៉ាកីន)។

ហើយអ្នកណាដែលមិនបានដឹងថាព្រះចន្ទត្រូវបានគេមើលឃើញរហូតទាល់តែដល់ពេលថ្ងៃត្រង់៖ តើគេត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានឧបសគ្គលើកលែង (អះលុលអាក់ហ្សារ) ដែរឬទេ? មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរឿងនេះដែលផ្អែកលើថាតើព្រះចន្ទអឌ្ឍចន្ទគឺជាឈ្មោះសម្រាប់អ្វីដែលគេប្រកាសបន្លឺឡើងឬជាឈ្មោះសម្រាប់អ្វីដែលរះលើមេឃទោះបីគ្មានការប្រកាស? បន្ទាប់មកប្រសិនបើគេនិយាយថា៖ វាជាឈ្មោះសម្រាប់អ្វីដែលគេប្រកាសតើវាជាក់លាក់ចំពោះតែអ្នកដែលបានប្រកាសឬរួមបញ្ចូលទាំងអ្នកដែលបានប្រកាសនិងអ្នកដទៃផងដែរ? មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរឿងនេះផងដែរ។ ហើយអ្នកណាដែលបានឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)បួសនៅថ្ងៃដែលបុគ្គលណាម្នាក់មកដល់រួចបុគ្គលនោះបានមកដល់នៅពេលថ្ងៃត្រង់ហើយគេបានតមចំណីតាំងពីពេលដែលគេបានដឹងតើវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេដែរឬទេ? មានទស្សន៖ពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍ពីរពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់។ អ្នកដែលមិនរាប់បញ្ចូលគេក្នុងចំណោមអ្នកមានឧបសគ្គលើកលែងបាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលគេដឹងនៅពេលថ្ងៃគេត្រូវតែតមចំណី (អ៊ិមសាក) ដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមក្នុងចំណោមសិស្សរបស់អះម៉ាត់និងអ្នកដទៃទៀតបានលើកឡើង។ រីឯអ្នកដែលរាប់បញ្ចូលគេក្នុងចំណោមអ្នកមានឧបសគ្គលើកលែងបាននិយាយថា៖ ប្រសិនបើគេមិនបានដឹងរហូតដល់ពេលថ្ងៃនោះការបួសរបស់គេគឺគ្រប់គ្រាន់ពេញលេញទោះបីជាគេដឹងមុនពេលថ្ងៃត្រង់ឬក្រោយពេលថ្ងៃត្រង់ក៏ដោយដូចជាអ្នកដែលឌូអាបួសនៅថ្ងៃដែលបុគ្គលណាម្នាក់មកដល់រួចបុគ្គលនោះបានមកដល់នៅពេលថ្ងៃខណ៖ដែលគេកំពុងតមចំណីស្រាប់រួចគេបានតាំងចេតនានៅពេលដែលបុគ្គលនោះមកដល់នោះវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេតាមទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍មួយដូចដែលយើងបានបញ្ជាក់ពីមុនរីឯសេចក្តីរាយការណ៍មួយទៀតគឺ៖ គេត្រូវបួសសង។ ហើយប្រសិនបើបុគ្គលនោះបានមកដល់ខណ៖ដែលគេមិនបានបួសឬមកដល់នៅថ្ងៃបុណ្យអេដឬក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានតើគេជាប់កាតព្វកិច្ចបួសសងដែរឬទេ? មានសេចក្តីរាយការណ៍ពីរ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ មូលហេតុដែលស្ត្រីមានរដូវមិនបាច់សងការថ្វាយបង្គំនិងការបួសខែរ៉ាចាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការថ្វាយបង្គំមិនត្រូវបានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើស្ត្រីមានរដូវ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការថ្វាយបង្គំតារ៉ាវ៉េះហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៩]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រសិនបើឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ថ្វាយបង្គំនៅពេលដែលគេហាមឃាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨៩]

ផ្នែក៖ ការថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) មិនត្រូវបានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើស្ត្រីមានរដូវឡើយពីព្រោះនៅក្នុងមួយថ្ងៃមិនមានកាតព្វកិច្ចលើសពីការថ្វាយបង្គំប្រាំពេលឡើយហើយការបួសគឺកើតឡើងតែក្នុងពេលវេលាស្អាតបរិសុទ្ធប៉ុណ្ណោះដូច្នេះនៅពេលដែលការថ្វាយបង្គំប្រាំពេលត្រូវបានកំណត់ជាកាតព្វកិច្ចក្នុងថ្ងៃនោះគេមិនត្រូវកំណត់កាតព្វកិច្ចប្រាំពេលផ្សេងទៀតឡើយ (នាំឱ្យមានការលំបាកខ្លាំងក្នុងការសង) ខុសប្លែកពីការបួសពីព្រោះវាត្រូវបានកំណត់កាតព្វកិច្ចក្នុងពេលវេលាផ្សេងក្រៅពីពេលមានរដូវហើយមិនមានការបួសផ្សេងទៀតត្រួតលើនាងឡើយ។ ការថ្វាយបង្គំតារ៉ាវ៉េះហ៍ (សឡាតអាល់-Tarawih)៖ តើវាជាកាតព្វកិច្ចរួម (ហ្វើរឌូគីហ្វាយ៉ះហ៍) ដែរឬទេ? មានទស្សន៖ពីរក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយប្រសិនបើគេឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ថ្វាយបង្គំនៅពេលដែលត្រូវបានហាមឃាត់ (ដូចជាក្រោយពេលស៊ុពហ៍និងក្រោយពេលអាសើរ) ចំពោះភាពត្រឹមត្រូវរបស់វា—ដោយសារតែវាជាការបំពេញកាតព្វកិច្ច—មានទិដ្ឋភាពពីរនៅក្នុងនិកាយរបស់ស្ហាហ្វីអ៊ីនិងអះម៉ាត់ហើយទស្សន៖ត្រឹមត្រូវគឺ៖ វាមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ហើយការញែកខែរ៉ាចាប់ (Rajab) តែមួយគត់ដើម្បីបួសគឺជាទង្វើមិនគប្បី (ម៉ាក្រូហ៍) ដែលបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដូចជាស្ហាហ្វីអ៊ីអះម៉ាត់និងអ្នកដទៃទៀត។ ហើយរាល់ហាដីޘទាំងអស់ដែលត្រូវបានរាយការណ៍អំពីភាពប្រសើរថ្លៃថ្លានៃការបួសនៅក្នុងខែរ៉ាចាប់គឺសុទ្ធតែជាហាដីޘប្រឌិតក្លែងក្លាយ (ម៉ាវឌូអ៍) ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបួសភាគច្រើននៃខែនោះគឺគ្មានបញ្ហាឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើគេឌូអាបួសខែរ៉ាចាប់ដោយចេតនានោះវាដូចជាអ្នកដែលឌូអាបួសនៅថ្ងៃសុក្រនិងការគោរពសក្ការ៖ដទៃទៀតដែលជាទង្វើម៉ាក្រូហ៍ហើយកាតព្វកិច្ចលើគេគឺត្រូវបួសមួយខែផ្សេងទៀតជំនួសវិញ។ ហើយតើគេជាប់ពិន័យសងការសច្ចា (កាហ្វារ៉ាត់យ៉ាមីន) ដែរឬទេ? មានទស្សន៖ពីរចំពោះពួកយើងនិងអ្នកដទៃពីព្រោះការបំពេញបំណន់ត្រូវបានបញ្ញត្តិស្របច្បាប់តែចំពោះអ្វីដែលជាការគោរពប្រតិបត្តិដោយគ្មានបំណន់ប៉ុណ្ណោះរីឯបំណន់ខ្លួនឯងមិនមែនជាការគោរពប្រតិបត្តិឡើយប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យការគោរពប្រតិបត្តិត្រឡប់ជាកាតព្វកិច្ចហើយការថ្វាយបង្គំនៅពេលហាមឃាត់គឺជាទង្វើដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដូច្នេះវាមិនអាចប្រែក្លាយជាការគោរពប្រតិបត្តិជាកាតព្វកិច្ចដោយសារតែបំណន់នោះឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបួសរបស់អ្នកដំណើរនិងឥទ្ធិពលនៃការនិយាយដើមគេលើការបួស - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៩២]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រសិនបើអ្នកដំណើរចូលទៅក្នុងទីក្រុងមួយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៩២]

ផ្នែក៖ ប្រសិនបើអ្នកដំណើរបានចូលទៅក្នុងទីក្រុងមួយដោយតាំងចិត្តស្នាក់នៅទីនោះតិចជាងបួនថ្ងៃនោះគេមានសិទ្ធិមិនបួស (ស្រាយបួស) បាន។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ពីក្រុមមួយនៃអ្នកជំនាន់មុន (ស៊ើឡាហ្វ) ថា៖ ការនិយាយដើមគេ (ហ្គីពះហ៍) និងការញុះញង់ (ណាមីម៉ះហ៍) និងទង្វើស្រដៀងគ្នានេះធ្វើឱ្យខូចបួស (ដាច់បួស) របស់អ្នកបួសហើយវាត្រូវបានរំលឹកជាទិដ្ឋភាពមួយនៅក្នុងនិកាយរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់។ ហើយការស្រាវជ្រាវជាក់ស្តែងក្នុងរឿងនេះគឺថា៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានបញ្ជាឱ្យបួសគឺដើម្បីឱ្យទទួលបាននូវការកោតខ្លាច (តាកវ៉ា) ហើយព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលមិនបោះបង់ចោលពាក្យភូតកុហកនិងការប្រព្រឹត្តតាមវានោះអល់ឡោះគ្មានតម្រូវការឱ្យគេបោះបង់ចោលអាហារនិងភេសជ្ជ៖របស់គេឡើយ»។ ដូច្នេះនៅពេលដែលគេមិនទទួលបានការកោតខ្លាចនោះគោលបំណងនៃការបួសមិនត្រូវបានសម្រេចឡើយនាំឱ្យផលបុណ្យនៃការបួសត្រូវថយចុះ។ ហើយអំពើល្អកុសលទាំងឡាយមានគោលបំណងពីរយ៉ាង៖ គឺការទទួលបានផលបុណ្យរង្វាន់និងការរារាំងទណ្ឌកម្ម។ ដូច្នេះប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តអំពើល្អនោះរួមជាមួយនឹងអំពើដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដូចជាការស៊ីទ្រព្យហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) និងអំពើផ្សេងទៀតនោះគេនឹងបាត់បង់ផលបុណ្យរង្វាន់។ ដូច្នេះសម្តីរបស់បណ្តាអ៊ីម៉ាមដែលថា៖ «មិនដាច់បួសឡើយ» មានន័យថា៖ គេមិនត្រូវរងទណ្ឌកម្មដូចជាអ្នកដែលបោះបង់ចោលការបួសនោះឡើយ (មិនចាំបាច់បួសសង)។ រីឯអ្នកដែលនិយាយថា៖ «វាធ្វើឱ្យដាច់បួស» ក្នុងន័យថា៖ គេមិនទទួលបានគោលបំណងពិតប្រាកដនៃការបួសឬវាអាចធ្វើឱ្យរលាយបាត់ផលបុណ្យនៃការបួសនោះសម្តីរបស់គេគឺស្របគ្នានឹងសម្តីរបស់បណ្តាអ៊ីម៉ាម។ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ «ដាច់បួស» ក្នុងន័យថា៖ គេត្រូវរងទណ្ឌកម្មដូចជាអ្នកបោះបង់ចោលការបួសនោះគេបានជំទាស់នឹងសម្តីរបស់បណ្តាអ៊ីម៉ាម។

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការនិយាយដើមគេទាក់ទងនឹងការខូចទឹកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៩៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការយកថ្ងៃទីប្រាំបីនៃខែស្ហައްវ៉ាល់ធ្វើជាថ្ងៃបុណ្យអេដ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៩៥]

រីឯបញ្ហាថាតើការនិយាយដើមគេធ្វើឱ្យខូចទឹកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ដែរឬទេ៖ ត្រូវបានរាយការណ៍ពីក្រុមមួយនៃអ្នកជំនាន់មុន (ស៊ើឡាហ្វ) និងអ្នកជំនាន់ក្រោយមួយចំនួន។ ហើយការស្រាវជ្រាវត្រឹមត្រូវគឺថា៖ ភាពស្អាតបរិសុទ្ធ (ត្វហារ៉ោះហ៍) មានពីរអត្ថន័យ៖ ទីមួយ៖ ភាពស្អាតបរិសុទ្ធពីបាបកម្មដូចជាបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មានបំណងកម្ចាត់ចោលនូវភាពសៅហ្មងពីពួកអ្នកឱអ្នកនៅក្នុងផ្ទះព្យាការីនិងសម្អាតពួកអ្នកឱ្យបរិសុទ្ធស្អាតស្អំ﴾ [អាល់អះហ៊្សាព: ៣៣] និង៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ពួកគេជាមនុស្សដែលសម្អាតខ្លួនឱ្យបរិសុទ្ធ﴾ និង៖ ﴿ដើម្បីឱ្យអ្នកសម្អាតពួកគេនិងធ្វើឱ្យពួកគេបរិសុទ្ធដោយសារវា﴾។ និងអត្ថន័យទីពីរ៖ ភាពស្អាតបរិសុទ្ធជាក់ស្តែងខាងរូបកាយដោយទឹកឬដីធូលីហើយទ្រង់បានបញ្ជាឱ្យធ្វើភាពស្អាតបរិសុទ្ធខាងរូបកាយនេះគឺដើម្បីសម្រេចបាននូវភាពស្អាតបរិសុទ្ធខាងផ្លូវចិត្តនោះឯង។ ដូច្នេះអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើដែលត្រូវបានហាមឃាត់បានឃ្លាតចេញពីគោលបំណងនៃភាពស្អាតបរិសុទ្ធហេតុនេះវាជាការគួរឱ្យពេញចិត្ត (មុស្តាហាប់) សម្រាប់គេក្នុងការយកទឹកវូឌូឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែចំពោះការដែលវាធ្វើឱ្យខូចទឹកវូឌូដូចជាការបន្ទោបង់គឺមិនមែនឡើយប៉ុន្តែប្រសិនបើគេថ្វាយបង្គំបន្ទាប់ពីការនិយាយដើមគេនោះផលបុណ្យនៃការថ្វាយបង្គំរបស់គេនឹងត្រូវថយចុះទៅតាមកម្រិតនៃការខ្វះខាតនៃភាពស្អាតបរិសុទ្ធដូច្នេះការបកស្រាយសម្តីរបស់អ្នកជំនាន់មុនផ្អែកលើចំណុចនេះមិនផ្ទុយនឹងសម្តីរបស់បណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ឡើយហើយអល់ឡោះទ្រង់ជ្រាបបំផុត។ ផ្នែក៖ នៅថ្ងៃទីប្រាំបីនៃខែស្ហައްវ៉ាល់ (Shawwal) គ្មានសិទ្ធិឱ្យនរណាម្នាក់យកថ្ងៃនោះធ្វើជាថ្ងៃបុណ្យអេដឡើយហើយវាក៏មិនមែនជាថ្ងៃបុណ្យអេដរបស់អ្នកសច្ចធម៌ហើយក៏មិនមែនជាថ្ងៃបុណ្យរបស់អ្នកប្រព្រឹត្តបាបដែរហើយគេមិនត្រូវបង្កើតនិមិត្តសញ្ញាណាមួយនៃថ្ងៃបុណ្យអេដនៅក្នុងថ្ងៃនោះឡើយពីព្រោះប្រជាមូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាថាវាមិនមែនជាថ្ងៃបុណ្យអេដឡើយ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនថែមទាំងមិនចូលចិត្តឱ្យបួស (បួសប្រាំមួយថ្ងៃ) ភ្លាមៗជាប់ពីក្រោយថ្ងៃបុណ្យអេដទៀតផងដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សលោកយល់ច្រឡំថាជាថ្ងៃបុណ្យអេដមួយផ្សេងទៀត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបួសថ្ងៃអារ៉ាហ្វះហ៍និងថ្ងៃអាស្ហូរ៉ាមិនលុបលាងបាបកម្មធំដោយគ្មានការតައុព្វះហ៍ឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៦០០]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការបញ្ជាក់ត្រឹមត្រូវអំពីការបួសថ្ងៃអារ៉ាហ្វះហ៍និងអាស្ហូរ៉ា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៦០០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ឧត្តមភាពនៃការថ្វាយបង្គំតារ៉ាវ៉េះហ៍ជាជុំនិងលក្ខណ៖នៃស៊ុននះហ៍របស់វា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៦០០]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការថ្វាយបង្គំតាមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)តារ៉ាវ៉េះហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៦០០]

ផ្នែក៖ វាត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវពីព្យាការី ﷺ ថាទ្រង់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបួសថ្ងៃអារ៉ាហ្វះហ៍ (Arafah) លុបលាងបាបកម្មពីរឆ្នាំហើយការបួសថ្ងៃអាស្ហូរ៉ា (Ashura) លុបលាងបាបកម្មមួយឆ្នាំ»។ ប៉ុន្តែការថ្លែងជាទូទៅថាវាលុបលាងបាបកម្មមិនមែនមានន័យថាវាលុបលាងបាបកម្មធំៗ (កាប់អ៊ីរ) ដោយគ្មានការតައុព្វះហ៍នោះឡើយពីព្រោះទ្រង់បានមានប្រសាសន៍ទាក់ទងនឹងការថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្រនិងការបួសខែរ៉ាម៉ាដានទៅកាន់រ៉ាម៉ាដានបន្ទាប់ថា៖ «ជាការលុបលាងបាបកម្មរវាងពេលវេលាទាំងនោះប្រសិនបើបាបកម្មធំៗត្រូវបានជៀសវាង»។ ហើយវាជារឿងដែលគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាការថ្វាយបង្គំគឺប្រសើរជាងការបួសហើយការបួសខែរ៉ាម៉ាដានគឺធំធេងជាងការបួសថ្ងៃអារ៉ាហ្វះហ៍ឆ្ងាយណាស់ប៉ុន្តែវាមិនអាចលុបលាងបាបកម្មបានឡើយលើកលែងតែតាមរយ៖ការជៀសវាងពីបាបកម្មធំៗ ដូចដែលព្យាការី ﷺ បានកំណត់លក្ខខណ្ឌ។ ដូច្នេះតើគេអាចស្មានយ៉ាងដូចម្តេចថាការបួសស្ម័គ្រចិត្តមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃអាចលុបលាងបាបកម្មផិតក្បត់លួចប្លន់សេពគ្រឿងស្រវឹងនិងអំពើអាបធ្មប់និងបាបកម្មស្រដៀងគ្នានេះបាននោះ? រឿងនេះគឺមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ផ្នែក៖ ហើយការថ្វាយបង្គំតាមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)តារ៉ាវ៉េះហ៍ដើម្បីទទួលបានការថ្វាយបង្គំជាជុំ (ចាម៉ាអាះហ៍) គឺប្រសើរជាងការថ្វាយបង្គំតែម្នាក់ឯងដូចដែលបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញបានផ្តល់ទម្ងន់លើការថ្វាយបង្គំរបស់អ្នកជំងឺដោយអង្គុយជាជុំថាប្រសើរជាងការថ្វាយបង្គំឈរតែម្នាក់ឯង។ ហើយការថ្វាយបង្គំតារ៉ាវ៉េះហ៍គឺជាស៊ុននះហ៍ (ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)) ទោះបីជាវាត្រូវបានហៅថាប៊ីឌអះហ៍ (នវានុវត្តន៍ក្នុងន័យភាសា) ដោយសារតែវាមិនត្រូវបានធ្វើជាជុំបែបនេះពីមុនក៏ដោយដូចជាការបណ្តេញពួកជ្វីហ្វនិងគ្រិស្តចេញពីឧបទ្វីបអារ៉ាប់និងដូចជាការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកក្បត់សាសនា (អះលុររីដដះហ៍) និងដូចជា... [បន្តនៅលេខ ៦០១]។