សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ នៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិមានកាតព្វកិច្ចផ្សេងទៀតក្រៅពីហ្សាខាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៣]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើទំនិញជួញដូរនិងទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ជួល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៣]

ផ្នែក៖ នៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិគឺមានសិទ្ធិកាតព្វកិច្ចផ្សេងទៀតក្រៅពីហ្សាខាត់ដូចជា៖ ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងញាតិមិត្ត (ស៊ីឡាទុររ៉ហ៊ីម) តាមរយ៖ការចំណាយផ្គត់ផ្គង់ជាកាតព្វកិច្ចនិងការរួមចំណែកសងសំណងឈាម (ហាម៉ាលុលអាកល៍) ជំនួសអ្នកប្រព្រឹត្តអចេតនាគឺជាកាតព្វកិច្ចទាំងពីរដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីជ្ម៉ា)។ និងដូចជា៖ ការផ្តល់អាហារដល់អ្នកស្រេកឃ្លានការបំពាក់សម្លៀកបំពាក់ដល់អ្នកអាក្រាតកាយនិងកិច្ចការស្រដៀងគ្នានេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរួម (ហ្វើរឌូគីហ្វាយ៉ះហ៍) ដូច្នេះប្រសិនបើគេសង្ស័យខ្លាំងថាគ្មានអ្នកដទៃធ្វើកិច្ចការនេះទេនោះវាក្លាយជាកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន (ហ្វើរឌូអាយិន) លើរូបគេភ្លាម។ និងដូចជាការផ្តល់ទានក្នុងគ្រាមានអាសន្នដូចជាការចំណាយក្នុងផ្លូវជីហាតនិងការទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចភ្ញៀវគឺជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយស៊ុននះហ៍ដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ផ្នែក៖ រាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ការជួញដូរមិនថាជាទឹកអុសឬរបស់ផ្សេងទៀតឡើយគឺត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់ទាំងអស់។ រីឯអ្វីដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់ជួលដូចជាឆ្នាំងខ្ទះសត្វអូដ្ឋអចលនទ្រព្យនិងរបស់ផ្សេងទៀតមានការខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងនិកាយរបស់យើងនិងនិកាយផ្សេងទៀត។ ហើយក្នុងចំណោមអ្នកជំនាន់មុន (ស៊ើឡាហ្វ) មានអ្នកដែលកំណត់កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់លើប្រាក់ឈ្នួលនៅពេលដែលគេបានទទួលប្រាក់កម្រៃនោះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការទិញអចលនទ្រព្យដោយប្រាក់ហ្សាខាត់បញ្ញត្តិលើកូនចៅពូជពង្សព្យាការីនិងការសងហ្សាខាត់របស់អ្នកស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៨]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រសិនបើអ្នកប្រមូលហ្សាខាត់យកប្រាក់ហ្សាខាត់ទៅទិញអចលនទ្រព្យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៨]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ប្រសិនបើពូជពង្សពានូហាស្ហ៊ីមត្រូវបានគេរារាំងមិនឱ្យទទួលចំណែកមួយភាគប្រាំ (ឃូមូស) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការធ្វេសប្រហែសមិនបានបញ្ចេញហ្សាខាត់រហូតដល់ស្លាប់និងការសងសិទ្ធិនៅថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៦៨]

ផ្នែក៖ ប្រសិនបើអ្នកដែលបានទទួលប្រាក់ហ្សាខាត់ដើម្បីយកទៅចែកជូនដល់អ្នកមានសិទ្ធិបានយកប្រាក់នោះទៅទិញអចលនទ្រព្យឬរបស់ស្រដៀងគ្នានេះនោះគេត្រូវតែប្រគល់ជូនដល់ក្រុមទាំងប្រាំបីប្រភេទនូវចំនួនប្រាក់ដែលគេបានទទួលមកហើយផលកើនដែលទទួលបានពីការទិញនោះត្រូវបែងចែករវាងរូបគេនិងអ្នកទាំងនោះ។ ប្រសិនបើកូនចៅពូជពង្សពានូហាស្ហ៊ីម (Banu Hashim) ត្រូវបានគេរារាំងមិនឱ្យទទួលចំណែកមួយភាគប្រាំ (ឃូមូស) នោះគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យទទួលយកទានហ្សាខាត់ឡើយលើកលែងតែចំពោះអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ក្រោយមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះហើយវាមិនមែនជាទស្សន៖របស់បណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ចម្បងណាមួយឡើយ។ ផ្នែក៖ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់បានធ្វេសប្រហែសហើយមិនបានបញ្ចេញហ្សាខាត់រហូតដល់គេស្លាប់បាត់បង់ជីវិតនោះវាជាកាតព្វកិច្ចលើពួកអ្នកស្នងមរតកក្នុងការដកហ្សាខាត់នោះចេញពីកេរមរតកតាមទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់និងស្ហាហ្វីអ៊ីហើយដូចគ្នាដែរចំពោះរាល់សិទ្ធិទាំងអស់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ រីឯចំពោះអ្នកប្រាជ្ញដទៃក្រៅពីអ្នកទាំងពីរគឺមិនជាកាតព្វកិច្ចលើពួកអ្នកស្នងមរតកឡើយប៉ុន្តែអ្នកស្លាប់នឹងត្រូវរងទណ្ឌកម្មដោយសារតែការបោះបង់ចោលហ្សាខាត់នោះ។ រីឯប្រសិនបើពួកម្ចាស់បំណុលបានស្លាប់ទៅដោយមិនទាន់បានទទួលការសងអ្វីសោះតើការទាមទារសងនៅថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍នឹងធ្លាក់ទៅលើអ្នកស្លាប់ឬធ្លាក់ទៅលើពួកអ្នកស្នងមរតក? មនុស្សលោកមានការវង្វេងច្របូកច្របល់ក្នុងរឿងនេះ។ ហើយទស្សន៖ត្រឹមត្រូវគឺ៖ ប្រសិនបើសិទ្ធិនោះជាអំពើអយុត្តិធម៌ (ការរំលោភបំពាន) ដែលទាំងរូបគេនិងទាំងពួកអ្នកស្នងមរតករបស់គេមិនអាចទាមទារសងបានដូចជាការសងសឹកឈាម (កាវ៉ាដ) ការចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍ឈ្មោះឬការប្លន់យកទ្រព្យនោះអ្នកស្លាប់ផ្ទាល់គឺជាអ្នកដែលត្រូវគេទាមទារ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាបំណុលដែលកើតឡើងដោយការជ្រើសរើសរបស់គេហើយគេមានលទ្ធភាពទាមទារសងប៉ុន្តែគេមិនបានទាមទារសងរហូតដល់គេស្លាប់នោះពួកអ្នកស្នងមរតករបស់គេនឹងត្រូវគេទាមទារនៅថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍។ ហើយប្រសិនបើវាជាបំណុលដែលទាំងរូបគេនិងទាំងពួកអ្នកស្នងមរតករបស់គេអសមត្ថភាពក្នុងការទាមទារសងនោះទស្សន៖សមហេតុផលបំផុតគឺ៖ គឺជារូបគេផ្ទាល់ដែលត្រូវគេទាមទារពីព្រោះនៅពេលដែលភាពអសមត្ថភាពកើតមានចំពោះទាំងរូបគេនិងអ្នកស្នងមរតកដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចទាញយកផលប្រយោជន៍ពីវាក្នុងលោកិយនោះវាមិនចូលក្នុងកេរមរតកឡើយដូច្នេះម្ចាស់សិទ្ធិគឺស័ក្តិសមបំផុតក្នុងការទទួលបានសិទ្ធិរបស់គេក្នុងបរលោកដូចជាករណីនៃអំពើអយុត្តិធម៌ដែរ។ ហើយមរតកគឺអាស្រ័យលើលក្ខខណ្ឌនៃការមានលទ្ធភាពទាមទារដូចដែលវាអាស្រ័យលើការដឹងស្គាល់អ្នកស្នងមរតកដែរដូច្នេះប្រសិនបើគេស្លាប់ទៅហើយគេមានសាច់ញាតិឆ្ងាយដែលគេមិនស្គាល់ខ្សែស្រឡាយនោះសាច់ញាតិនោះមិនអាចស្នងមរតកពីគេបានឡើយទាំងក្នុងលោកិយនិងក្នុងបរលោក។ ហើយរឿងនេះមានលក្ខណ៖ទូទៅនៅក្នុងគ្រប់សិទ្ធិទាំងអស់របស់អល់ឡោះនិងរបស់ទាសកររបស់ទ្រង់គឺអាស្រ័យលើលក្ខខណ្ឌនៃការមានលទ្ធភាពដឹងនិងសមត្ថភាពរីឯអ្វីដែលមិនស្គាល់និងអ្វីដែលអសមត្ថភាពគឺប្រៀបដូចជាអ្វីដែលមិនមានអត្ថិភាពដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអ្នកប្រាជ្ញបានបញ្ជាក់ថា៖ ទ្រព្យសម្បត្តិណាដែលមិនស្គាល់ម្ចាស់របស់វាក្នុងចំណោមទ្រព្យដែលត្រូវបានរឹបអូសដោយអយុត្តិធម៌ដូចជាពន្ធខុសច្បាប់ (មូគូស) ឬទ្រព្យដែលត្រូវបានទទួលដោយស្របច្បាប់ដូចជាទ្រព្យផ្ញើទុកនិងរបស់ខ្ចីហើយមិនស្គាល់ម្ចាស់របស់វាដោយសារមិនអាចប្រគល់ត្រឡប់ទៅវិញបាននោះគេត្រូវបង្វែរទ្រព្យនោះទៅក្នុងផលប្រយោជន៍រួមរបស់ប្រជាមូស្លីមហើយវាក្លាយជាទ្រព្យហាឡាល់ (ស្របច្បាប់) សម្រាប់អ្នកដែលទទួលយកវាដោយសិទ្ធិស្របច្បាប់ដូចជាជនទីទ័លក្រនិងការយកវាទៅទ្រទ្រង់ផលប្រយោជន៍មូស្លីមដោយមិនអនុញ្ញាតចំពោះអ្នកដែលយកវាដោយអយុត្តិធម៌ឡើយដូចជាអ្នកដែលយកលើសពីសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។

បន្ទាប់មកអ្នកដែលរងអំពើអយុត្តិធម៌ប្រសិនបើគេទាមទារសិទ្ធិរបស់គេនៅថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍ខណ៖ដែលគេជាប់កាតព្វកិច្ចហ្សាខាត់នោះការរងអយុត្តិធម៌នេះមិនអាចយកមកទូទាត់កាត់កងនឹងហ្សាខាត់ឡើយផ្ទុយទៅវិញទណ្ឌកម្មនៃការបោះបង់ចោលហ្សាខាត់គឺធំធេងជាងអំពើល្អនៃការរងអយុត្តិធម៌ហើយការព្រមានដាក់ទោសលើការបោះបង់ហ្សាខាត់គឺធ្ងន់ធ្ងរក្រៃលែង។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលត្រូវបានចែងមកគឺ៖ កាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូទាំងឡាយត្រូវបានបំពេញបន្ថែមដោយអំពើស្ម័គ្រចិត្ត (ណាវ៉ាហ្វ៊ីល) ដូច្នេះប្រសិនបើគេបានធ្វើទានដោយការជ្រើសរើសស្ម័គ្រចិត្តរបស់គេមិនមែនជាអ្វីដែលរបូតចេញដោយបង្ខំទេនោះគេសង្ឃឹមថានឹងត្រូវបានគិតគូរទូទាត់នូវអ្វីដែលគេខកខានពីហ្សាខាត់ប្រសិនបើគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានចេតនាមុតមាំក្នុងការអនុវត្តវា។ ហើយកិច្ចការដំបូងគេបង្អស់ដែលទាសករនឹងត្រូវគេគិតគូរទោសគឺការថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) ប្រសិនបើគេបានបំពេញវាពេញលេញគឺល្អបើមិនដូច្នោះទេនឹងមានបន្ទូលថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាមើលចុះតើទាសកររបស់យើងមានការថ្វាយបង្គំស្ម័គ្រចិត្ត (តាតាវវុអ៍) ដែរឬទេដើម្បីយកមកបំពេញកាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូរបស់គេបន្ទាប់មកហ្សាខាត់ក៏ដូចគ្នាដែររួចរាល់ការងារទាំងអស់នឹងត្រូវគិតគូរផ្អែកលើការគិតគូរនេះដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) «អាល់មុស្នាដ»។ ហើយរឿងនេះគឺដោយសារតែអំពើស្ម័គ្រចិត្តគឺស្ថិតក្នុងប្រភេទដូចគ្នានឹងកាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូដូច្នេះវាអាចយកមកប៉ះប៉ូវកង្វះខាតបាននៅពេលមានការលំបាកដូចដែលលោកអាប៊ូបាក្រអាស្វស៊ីឌឌីក ﵁ បាននិយាយថា៖ «ហើយចូរអ្នកដឹងចុះថាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)នឹងមិនទទួលយកអំពើស្ម័គ្រចិត្តឡើយរហូតទាល់តែកាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូត្រូវបានបំពេញជាមុនសិន»។ ដូច្នេះវានឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះចំពោះគេដោយទ្រង់កំណត់អំពើស្ម័គ្រចិត្តឱ្យស្មើនឹងកាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូដូចជាអ្នកដែលបានគ្រងសម្លៀកបំពាក់អៀសរ៉មធ្វើបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)ដោយស្ម័គ្រចិត្តខណ៖ដែលគេនៅជាប់កាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូនោះវាធ្លាក់ចូលជាហាជ្ជកាតព្វកិច្ចហ្វើរឌូភ្លាមចំពោះអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមដូចជាស្ហាហ្វីអ៊ីនិងអះម៉ាត់ក្នុងទស្សន៖ល្បីហើយដូចគ្នាដែរចំពោះការបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានចំពោះអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងទស្សន៖មួយនៅក្នុងនិកាយរបស់អះម៉ាត់។

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ការសង្ស័យអំពីកាតព្វកិច្ចងូតទឹកឬវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការសង្ស័យលើការងូតទឹកជម្អាះការបំពេញកាតព្វកិច្ចជំនួសអ្នកដទៃនិងការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់ឪពុកម្តាយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧២]

ហើយដូចគ្នាដែរចំពោះអ្នកដែលសង្ស័យថា៖ តើគេជាប់កាតព្វកិច្ចងូតទឹកជម្អាះ (ហ្គុស្ហុល) ឬជាប់កាតព្វកិច្ចយកទឹកវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ដោយសារមានអាប់អួរសាសនា (ហះដាស) ឬអត់? នោះវាមិនជាកាតព្វកិច្ចលើគេក្នុងការងូតទឹកឡើយហើយដូចគ្នាដែរចំពោះការយកទឹកវូឌូតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនប៉ុន្តែវាជាការគួរឱ្យពេញចិត្ត (មុស្តាហាប់) សម្រាប់គេក្នុងការសម្អាតខ្លួនដើម្បីការពារការសង្ស័យ។ ហើយប្រសិនបើគេបានធ្វើវាហើយជាក់ស្តែងវាជាកាតព្វកិច្ចលើគេក្នុងការណ៍ពិតនោះវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេពីព្រោះ ﴿អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនដាក់បន្ទុកលើព្រលឹងណាមួយលើសពីលទ្ធភាពរបស់វាឡើយ﴾។ ហើយដូចគ្នាដែរម្ចាស់ច្បាប់បញ្ញត្តិ (អល់ឡោះ) បានកំណត់ឱ្យការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកដទៃជំនួសគេអាចជំនួសកន្លែងនៃទង្វើរបស់គេចំពោះអ្វីដែលគេអសមត្ថភាពដូចជាអ្នកដែលជាប់កាតព្វកិច្ចធ្វើបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) ខណ៖ដែលគេពិការជរាមិនអាចកម្រើកបានឬអ្នកដែលបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដោយមិនទាន់បានធ្វើបុណ្យហាជ្ជឬអ្នកដែលបានឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)បួសឬកិច្ចការផ្សេងទៀតរួចបានស្លាប់មុនពេលបំពេញវានោះអាណាព្យាបាលរបស់គេត្រូវបំពេញកិច្ចការនោះជំនួសគេហើយព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បំណុលរបស់អល់ឡោះគឺស័ក្តិសមបំផុតក្នុងការសងទូទាត់» ពោលគឺស័ក្តិសមបំផុតក្នុងការទាមទារសងចេញពីកេរមរតករបស់អ្នកជំពាក់ពីព្រោះទ្រង់មានក្តីមេត្តាករុណាលើសលប់ជាងបណ្តាទាសករ។ ដូច្នេះរឿងនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយគោលការណ៍គ្រឹះនៃសាសនា។ រីឯការរាប់បញ្ចូលបំណុលដែលគេជំពាក់មនុស្សលោកខណ៖ដែលគេមិនបានបញ្ចេញហ្សាខាត់គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ពិតណាស់ប្រសិនបើមនុស្សលោកមានសិទ្ធិទាមទារអំពើអយុត្តិធម៌ឬបំណុលលើរូបគេស្មើនឹងទំហំទ្រព្យសម្បត្តិដែលគេមាននៅឯមនុស្សលោកនោះគេអាចនិយាយបានថា៖ គេត្រូវគិតគូរទូទាត់ដោយសាររឿងនោះដោយដកហូតសិទ្ធិរបស់គេពីអ្នកនេះហើយបង្វែរទៅឱ្យអ្នកនោះដូចដែលគេធ្វើក្នុងលោកិយចំពោះកូនបំណុលដែលមានទ្រព្យផងនិងជំពាក់គេផងហើយកិច្ចការទាំងអស់នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃការវិនិច្ឆ័យដោយយុត្តិធម៌រវាងបណ្តាទាសករ ﴿ហើយម្ចាស់របស់អ្នកមិនប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌លើនរណាម្នាក់ឡើយ﴾។ ផ្នែក៖ គេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់ឪពុកម្តាយប្រសិនបើពួកគាត់ជំពាក់បំណុល (ហ្គារីម) ឬជាទាសករដែលធ្វើកិច្ចសន្យាលោះខ្លួន (មូកាតាព) ក្នុងទិដ្ឋភាពមួយហើយទស្សន៖ច្បាស់លាស់គឺ៖ ការអនុញ្ញាត។ រីឯប្រសិនបើពួកគាត់ជាជនក្រីក្រខណ៖ដែលកូនអសមត្ថភាពក្នុងការចំណាយផ្គត់ផ្គង់ពួកគាត់នោះទស្សន៖រឹងមាំបំផុតគឺការអនុញ្ញាតក្នុងស្ថានភាពនេះ។

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ អ្នកដែលខ្វះខាតខ្លាំងជាងគេត្រូវទទួលបានអាទិភាព - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បញ្ញត្តិនៃហ្សាខាត់ហ្វិត្រះហ៍និងទំហំរបស់វា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧៦]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ ទំហំហ្សាខាត់ហ្វិត្រះហ៍គឺមួយស្វអ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧៦]

ហើយអ្នកដែលខ្វះខាតខ្លាំងជាងគេគឺស័ក្តិសមទទួលបានអាទិភាពបំផុតហើយប្រសិនបើពួកគេមានសេចក្តីត្រូវការស្មើគ្នានោះសាច់ញាតិគឺស័ក្តិសមទទួលបានអាទិភាពជាងអ្នកដទៃ។ ផ្នែក៖ ទំហំហ្សាខាត់ហ្វិត្រះហ៍ (Zakat អាល់-Fitr) គឺមួយស្វអ៍ (Sa') នៃស្រូវបាលីនិងផ្លែចាលម៉ា (កាលម៉ា) ហើយកន្លះស្វអ៍នៃស្រូវសាលី (ពុរ្រ) តាមទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងជាការជ្រើសរើសរបស់ស្ហៃខុលឥស្លាម (អ៊ីព្នូតៃមិយ៉ះហ៍) ដោយគាត់បានទាញចេញស្របតាមគោលការណ៍គ្រឹះរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់។ ហើយប្រសិនបើពួកជនក្រីក្របានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅកន្លែងមួយហើយការទទួលទានអាហាររបស់ពួកគេទាំងអស់គឺស្ថិតនៅលើតុអាហាររួមគ្នាតែមួយដោយពួកគេជាដៃគូshareរួមគ្នានូវអ្វីដែលពួកគេទទួលទានក្នុងការបួសនិងក្នុងថ្ងៃបុណ្យអេដនោះគ្មានសិទ្ធិឱ្យម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេយកហ្សាខាត់ហ្វិត្រះហ៍របស់ខ្លួនទៅឱ្យដៃគូណាម្នាក់ក្នុងចំណោមដៃគូទាំងនោះឡើយ (ពីព្រោះវាវិលត្រឡប់មកខ្លួនឯងវិញ)។ ហើយដូចគ្នាដែរប្រសិនបើគេផ្តល់ហ្សាខាត់នោះទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យមនុស្សនោះយកទៅប្រគល់ឱ្យម្នាក់ទៀត។ រីឯប្រសិនបើពួកគេបានព្រមព្រៀងគ្នាថាទានហ្សាខាត់ណាដែលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទទួលបានពួកគេនឹងរួមគ្នាទទួលទានវាទាំងអស់គ្នានោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយដោយឥតសង្ស័យ។

[ចំណងជើងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)៖ គម្ពីរការបួស - បញ្ញត្តិនៃការបួសនៅពេលមេឃស្រអាប់មិនឃើញព្រះចន្ទនិងទស្សន៖ស្តីពីថ្ងៃសង្ស័យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៧៨]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការបួសប្រសិនបើព្រះចន្ទអឌ្ឍចន្ទត្រូវបានបិទបាំងឬមានពពកឬធូលីហុយមកពាំងនៅរាត្រីទីសាមសិបនៃខែស្ហះពាន (Sha'ban) នោះមនុស្សលោកមានទស្សន៖បីទាក់ទងនឹងការបួសនៅថ្ងៃនោះ៖ ទស្សន៖ទីមួយ៖ ជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) ត្រូវបួសដែលនេះជាទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនក្នុងចំណោមសិស្សរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់ប៉ុន្តែអាប៊ូអាល់ខាត់ត្វពនិងអ៊ីព្នូអាកីលបានចាត់ទុកទស្សន៖នេះថាខ្សោយ។ ហើយអ្នកជំនាន់មុនៗបានរំលឹកថានេះគឺជាទស្សន៖ល្បីពីគាត់ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានប្រទះឃើញនៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំបានពិនិត្យមើលពីសម្តីរបស់អ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់នូវអ្វីដែលតម្រូវថាគាត់បានកំណត់ជាកាតព្វកិច្ចនោះឡើយប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំបានរកឃើញគឺ៖ គាត់ធ្លាប់បួសនៅថ្ងៃនោះឬចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យពេញចិត្ត (មុស្តាហាប់) ក្នុងការបួសដើម្បីធ្វើតាមបណ្តាសាហ្វាបះ (ដូចជាអ៊ូមើរអ៊ីព្នូអ៊ូមើរអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះហ៍និងអាអ៊ីស្ហះហ៍)។ ដូចគ្នាដែរអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពីបណ្តាសាហ្វាបះគឺតម្រូវត្រឹមតែការអនុញ្ញាតឱ្យបួសឬការពេញចិត្តឱ្យបួសប៉ុណ្ណោះមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចឡើយ។ ហើយទស្សន៖ទីពីរ៖ គឺអនុញ្ញាត (ចާއިស) មិនមែនជាកាតព្វកិច្ចហើយក៏មិនមែនជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដែរហើយទស្សន៖នេះគឺជាទស្សន៖ប្រកបដោយយុត្តិធម៌សមហេតុផលបំផុត... [បន្តនៅលេខ ៥៨០]

[ចំណងជើងផ្នែករង៖ តើវាជាកាតព្វកិច្ចកំណត់ចេតនាបួសរ៉ាម៉ាដានជាក់លាក់ដែរឬទេ? - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៥៨០]

[តពីលេខ ៥៧៨]...ហើយតើវាជាកាតព្វកិច្ចកំណត់ចេតនា (តាយីននីយ៉ាត់) ជាក់លាក់សម្រាប់ខែរ៉ាម៉ាដានដែរឬទេ? ទស្សន៖របស់ម៉ាលីកនិងស្ហាហ្វីអ៊ីគឺ៖ ជាកាតព្វកិច្ចដូច្នេះប្រសិនបើគេតាំងចេតនាទូទៅឬចេតនាព្យួរឬចេតនាស្ម័គ្រចិត្តនោះវាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេឡើយ។ រីឯចំពោះអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍៖ មិនជាកាតព្វកិច្ចកំណត់ជាក់លាក់ឡើយដូច្នេះវាធ្លាក់ចូលជាបួសរ៉ាម៉ាដាននៅក្នុងគ្រប់ករណីទាំងនេះ។ ហើយនៅក្នុងនិកាយរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់មានបីទស្សន៖៖ ទីមួយ៖ ដូចនិកាយរបស់ម៉ាលីកនិងស្ហាហ្វីអ៊ីគឺ៖ ជាកាតព្វកិច្ច។ ទីពីរ៖ ដូចទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍។ ទីបី៖ ធ្លាក់ចូលជាបួសរ៉ាម៉ាដានប្រសិនបើតាំងចេតនាទូទៅប៉ុន្តែមិនធ្លាក់ចូលជាបួសរ៉ាម៉ាដានឡើយប្រសិនបើតាំងចេតនាសម្រាប់បួសដទៃក្រៅពីរ៉ាម៉ាដានហើយនេះជាការជ្រើសរើសរបស់អាល់ឃីរ៉ាគីនៅក្នុង «ស្ហើរហ៊ុលមុខ៍តាស្វើរ» និងការជ្រើសរើសរបស់ជីតារបស់ខ្ញុំ (មជ្ឈដុឌឌីនអ៊ីព្នូតៃមិយ៉ះហ៍) និងអ្នកដទៃទៀត។ ហើយអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើគឺ៖ ត្រូវបែងចែកឱ្យដាច់រវាងអ្នកចេះដឹងនិងអ្នកមិនដឹង (ល្ងង់) ដូច្នេះអ្នកណាដែលដឹងថាថ្ងៃស្អែកគឺជាខែរ៉ាម៉ាដានប៉ុន្តែគេមិនបានតាំងចេតនាបួសរ៉ាម៉ាដានឡើយផ្ទុយទៅវិញបានតាំងចេតនាបួសដទៃនោះគេបានបោះបង់ចោលកាតព្វកិច្ចដូច្នេះវាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលមិនដឹងរួចគេបានតាំងចេតនាបួសទូទៅដើម្បីការពារការសង្ស័យឬបួសកំណត់លក្ខខណ្ឌនោះប្រសិនបើគេនិយាយថាវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេគឺសមហេតុផលបំផុត។ ហើយថ្ងៃសង្ស័យ (យ៉ាវមុស្ហស្ហាក) គឺ៖ ថ្ងៃដែលមនុស្សដែលសម្តីរបស់គេមិនអាចយកជាការបានបាននិយាយតៗគ្នាអំពីការឃើញព្រះចន្ទខណ៖ដែលផ្ទៃមេឃមានភាពស្រឡះល្អ។