សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការចំណាយលើការបញ្ជាក់សុពលភាពបណ្តាំមរតកដោយអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៦២]

នៅសល់ដប់ពីរបន្ទាប់ពីដកមួយភាគបីចេញហើយមួយភាគបីនៃដប់ពីរគឺបួន។ បញ្ហានេះមានវិធីគណនាច្បាស់លាស់ហើយចម្លើយនៃបញ្ហានេះមានចែងយ៉ាងល្បីល្បាញក្នុងសៀវភៅចំណេះដឹង។ ប្រសិនបើការលាយបញ្ចូលគ្នានូវអាហាររបស់កុមារកំព្រាជាមួយទ្រព្យសម្បត្តិឬអាហាររបស់អាណាព្យាបាល (វ៉ាស៊ីយ៍) ផ្តល់ផលប្រយោជន៍និងការសន្សំសំចៃប្រសើរជាងដល់កុមារកំព្រានោះអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបែបនោះបាន។ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានផ្តាំបណ្តាំឱ្យគេផ្តល់ប្រាក់ដល់បងស្រីឬប្អូនស្រីរបស់ខ្លួនមួយឌៀរហាំជារៀងរាល់ថ្ងៃហើយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់អាចផ្តល់បានមួយឌៀរហាំជារៀងរាល់ថ្ងៃនោះត្រូវប្រគល់ជូននាងប្រសិនបើវាស្ថិតក្នុងរង្វង់មួយភាគបីនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ឬប្រសិនបើអ្នកស្នងមរតកទាំងអស់យល់ព្រម។ ហើយទោះបីជាគាត់មិនបានបន្សល់ទុកទ្រព្យអ្វីក្រៅពីអចលនទ្រព្យក៏ដោយក៏ត្រូវដកប្រាក់ចេញពីផលចំណូលនៃអចលនទ្រព្យនោះជូននាងដោយយកចំនួនតិចជាងគេរវាងមួយភាគបីនៃចំណូលឬចំនួនមួយឌៀរហាំដែលបានផ្តាំនោះ។ បុគ្គលណាដែលស្ម័គ្រចិត្តបំពេញការងារជាអាណាព្យាបាលតាមបណ្តាំដោយមិនយកកម្រៃរាល់ការចំណាយសមរម្យដែលគាត់បានចំណាយក្នុងការបញ្ជាក់សុពលភាពនៃបណ្តាំនោះគឺត្រូវដកចេញពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កុមារកំព្រា។ មិនអនុញ្ញាតដាច់ខាតចំពោះបុគ្គលដែលកំពុងមានជំងឺធ្ងន់ជិតស្លាប់ក្នុងការផ្តល់អំណោយផ្ដាច់មុខឬធ្វើបណ្តាំមរតកពិសេសដល់កូនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនៗរបស់ខ្លួនឬធ្វើការសារភាពទទួលស្គាល់បំណុលក្លែងក្លាយដែលមិនមានពិតប្រាកដនោះឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់បានធ្វើបែបនោះគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យអនុវត្តតាមឡើយ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការផ្តល់ទ្រព្យលម្អៀងដល់កូនណាម្នាក់ក្នុងពេលមានសុខភាពល្អ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៦៤]

...ដោយគ្មានការយល់ព្រមអនុញ្ញាតពីអ្នកស្នងមរតកដទៃទៀតឡើយតាមការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យសាក្សីណាម្នាក់ធ្វើជាសាក្សីលើអំពើបែបនោះឡើយពីព្រោះវាជាការជួយជ្រោមជ្រែងដល់អំពើអយុត្តិធម៌។ ការលម្អៀងផ្តល់ទ្រព្យដល់កូនខ្លះដោយអយុត្តិធម៌នេះគឺស្ថិតក្នុងចំណោមបាបកម្មធំៗ (កាអ៍បះអ៊ីរ) ដែលតម្រូវឱ្យធ្លាក់នរក។ ដូចគ្នាដែរមិនអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់ទ្រព្យលម្អៀងដល់កូនណាម្នាក់ក្នុងពេលមានសុខភាពល្អបរិបូរណ៍នោះដែរយោងតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយកូនដែលទទួលបានចំណែកលើសនោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យទទួលយកចំណែកលើសនោះឡើយប៉ុន្តែត្រូវតែប្រគល់ចំណែកនោះត្រឡប់មកវិញក្នុងពេលឪពុកនៅរស់និងក្រោយពេលគាត់ស្លាប់។ លោកអ៊ីព្នតៃម៊ីយ៉ះត្រូវបានគេសួរអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានពលីជីវិតក្នុងសមរភូមិជីហាតរួចមិត្តភក្តិរបស់គាត់បានប្រមូលផ្តុំនិងថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិមរតកទាំងអស់របស់គាត់យ៉ាងលំបាកវេទនារយ៖ពេលបីឆ្នាំតើគាត់មានសិទ្ធិទទួលបានកម្រៃដែរឬទេ? លោកបានឆ្លើយតបថា៖ ប្រសិនបើគាត់ជាអាណាព្យាបាលតាមបណ្តាំនោះគាត់សមនឹងទទួលបានចំនួនតិចជាងគេរវាងថ្លៃឈ្នួលពលកម្មសមរម្យឬកម្រិតជីវភាពគ្រប់គ្រាន់របស់គាត់។

ប្រសិនបើបុគ្គលនោះត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យបំពេញការងារគាត់សមនឹងទទួលបានថ្លៃឈ្នួលពលកម្មសមរម្យ។ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើការងារនោះដោយស្ម័គ្រចិត្តគាត់មិនទទួលបានអ្វីឡើយប៉ុន្តែផលបុណ្យរបស់គាត់គឺនៅចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ប្រសិនបើមައްយីតនិយាយថា៖ "ចូរអ្នករាល់គ្នាលក់ទាសកររបស់ខ្ញុំទៅឱ្យហ្សាអីដហើយយកប្រាក់ថ្លៃលក់នោះទៅធ្វើទាន" រួចហ្សាអីដបានបដិសេធមិនព្រមទិញនោះត្រូវលក់ទាសករនោះទៅឱ្យអ្នកផ្សេងហើយយកប្រាក់នោះទៅធ្វើទានតាមបណ្តាំ។ ដូចគ្នាដែរប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ "ចូរអ្នករាល់គ្នាទិញដីកន្លែងនេះរួចធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វជូនវិហារនេះ" ប៉ុន្តែដីនោះមិនអាចទិញបានដោយសារវាជាទ្រព្យវ៉ាហ្កាហ្វរួចទៅហើយឬដោយសារមូលហេតុផ្សេងនោះត្រូវយកប្រាក់ដែលបានកំណត់នោះទៅទិញដីផ្សេងទៀតហើយធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វជូនវិហារនោះដូចបំណងរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានធ្វើបណ្តាំមរតកឱ្យទៅហ្សាអីដផ្ទាល់រួចហ្សាអីដមិនព្រមទទួលយកនោះបណ្តាំនោះមិនត្រូវធ្លាក់ទៅអ្នកផ្សេងឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ផ្តាំឱ្យរំដោះទាសករជាក់លាក់ម្នាក់ឬឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)រំដោះទាសករជាក់លាក់ម្នាក់រួចទាសករជាក់លាក់នោះបានស្លាប់នោះទាសករផ្សេងទៀតមិនអាចមកជំនួសតំណែងបានឡើយ។ ពីព្រោះគោលដៅនៃទានសប្បុរសធម៌និងវ៉ាហ្កាហ្វនៅតែមានជាប្រចាំដូច្នេះនៅពេលដែលវត្ថុជាក់លាក់ខកខានវត្ថុផ្សេងទៀតអាចមកជំនួសតំណែងបាន។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ លក្ខណ៖សម្បត្តិនៃអាណាព្យាបាលគ្រប់គ្រងទ្រព្យកុមារកំព្រា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៦៧]

មិនអនុញ្ញាតដាច់ខាតក្នុងការតែងតាំងអាណាព្យាបាលលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កុមារកំព្រាលើកលែងតែបុគ្គលនោះជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពរឹងមាំមានបទពិសោធន៍ច្បាស់លាស់លើកិច្ចការដែលខ្លួនត្រូវគ្រប់គ្រងនិងជាមនុស្សមានសច្ចធម៌ស្មោះត្រង់ (អាមីន)។ ប្រសិនបើគាត់គ្មានលក្ខណ៖សម្បត្តិទាំងនេះទេចាំបាច់ត្រូវតែដកហូតនិងផ្លាស់ប្តូរគាត់ចេញភ្លាម។ បុគ្គលណាដែលមានកុមារកំព្រានៅក្នុងការថែទាំរបស់ខ្លួនហើយកុមារនោះមានទ្រព្យសម្បត្តិខណ៖ដែលគាត់ជាអាណាព្យាបាលតាមបណ្តាំ (វ៉ាស៊ីយ៍) នោះគាត់មានសិទ្ធិចាត់ចែងទ្រព្យនោះតាមអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់កុមារកំព្រាដូចជាការធ្វើជំនួញឬការទិញអចលនទ្រព្យដោយមិនចាំបាច់សុំការអនុញ្ញាតពីចៅក្រមឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មិនមែនជាអាណាព្យាបាលតាមបណ្តាំទេហើយចៅក្រមជាអ្នកមើលការខុសត្រូវលើទ្រព្យកុមារកំព្រាដោយចៅក្រមនោះជាមនុស្សយុត្តិធម៌ដែលតែងតែបញ្ជាឱ្យធ្វើកិច្ចការល្អនោះចាំបាច់ត្រូវតែសុំការអនុញ្ញាតពីចៅក្រម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការសុំការអនុញ្ញាតពីចៅក្រមនាំឱ្យបាត់បង់ឬខូចខាតទ្រព្យសម្បត្តិដូចជាករណីដែលចៅក្រមឬជំនួយការរបស់ចៅក្រមជាមនុស្សទុច្ចរិតល្ងង់ខ្លៅឬគ្មានសមត្ថភាពការពារទ្រព្យនោះអ្នកដែលកំពុងកាន់កាប់ថែរក្សាកុមារកំព្រាត្រូវតែរក្សាទុកទ្រព្យនោះនិងចាត់ចែងដើម្បីផលប្រយោជន៍កុមារកំព្រាដោយផ្ទាល់ដោយមិនបាច់សុំការអនុញ្ញាតពីចៅក្រមឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការខូចខាតដែលបង្កឡើងដោយកងទ័ពដែលមិនអាចទារសំណងបាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៧០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការវិនាសនៃដំណាំដោយសារមហន្តរាយធម្មជាតិមុនពេលច្រូតកាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៧០]

ផ្នែក៖ ការបំផ្លិចបំផ្លាញនិងការកម្ទេចទ្រព្យសម្បត្តិដែលបង្កឡើងដោយកងទ័ពដែលមិនអាចទារសំណងធានាសងពីនរណាបានគឺត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាមហន្តរាយធម្មជាតិ (អាល់-ចាអ៊ីហះ) ដូចជាហ្វូងសត្វកណ្តូបបំផ្លាញដំណាំដូច្នោះដែរ។ ប្រសិនបើផលដំណាំត្រូវបានខូចខាតវិនាសដោយសារមហន្តរាយធម្មជាតិមុនពេលដែលអ្នកជួលអាចប្រមូលផលឬច្រូតកាត់បានតើត្រូវលើកលែងការខូចខាត (ទម្លាក់ថ្លៃឈ្នួលដី) ដូចករណីផ្លែឈើដែលត្រូវមហន្តរាយធម្មជាតិដែរឬទេ? ក្នុងបញ្ហានេះមានទស្សន៖ពីរហើយទស្សន៖ដែលត្រឹមត្រូវបំផុតនិងស្របបំផុតទៅនឹងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) ស៊ុណ្ណះនិងយុត្តិធម៌គឺត្រូវលើកលែងនិងទម្លាក់ថ្លៃឈ្នួល (វ៉ាដអ៊ុលចាអ៊ីហះ) ដល់អ្នកជួល។ ដូចគ្នាដែររាល់ការភ័យខ្លាចគ្រោះថ្នាក់សង្គ្រាមឬចោរប្លន់ដែលរារាំងមិនឱ្យទាញយកផលប្រយោជន៍ពីដីបានគឺត្រូវបានចាត់ទុកជាមហន្តរាយធម្មជាតិដូចគ្នា។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការបែងចែកមរតក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៧២]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការបែងចែកមរតក (កីតាប៊ុលហ្វារ៉ាអ៊ីដ)៖ ជាការគួរឱ្យបុគ្គលម្នាក់ធ្វើបណ្តាំមរតក (វ៉ាស៊ីយ៉ាត់) ដល់សាច់ញាតិរបស់ខ្លួនដែលគ្មានចំណែកទទួលមរតក។ ប្រសិនបើគាត់មិនបានធ្វើបណ្តាំទេហើយសាច់ញាតិទាំងនោះបានមកចូលរួមក្នុងពេលបែងចែកមរតកនោះជាការគប្បីដែលអ្នកស្នងមរតកត្រូវចែករំលែកទ្រព្យសម្បត្តិខ្លះដល់ពួកគេស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ក្នុងគម្ពីរគួរអានថា៖ ﴿ហើយនៅពេលដែលសាច់ញាតិកុមារកំព្រានិងជនទ័លក្របានមកចូលរួមក្នុងពេលបែងចែកមរតកចូរអ្នករាល់គ្នាផ្តល់ស្បៀងអាហារដល់ពួកគេពីទ្រព្យនោះខ្លះហើយចូរពោលពាក្យសម្តីដ៏ល្អចំពោះពួកគេចុះ﴾។

ស្ត្រីម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកប្តី, កូនស្រីម្នាក់, ម្តាយនិងបងស្រីរួមម្តាយម្នាក់? លោក (អ៊ីព្នតៃម៊ីយ៉ះ) បានឆ្លើយថា៖ ទ្រព្យមរតកត្រូវបែងចែកជាដប់មួយភាគ (១១) ដោយកូនស្រីទទួលបានប្រាំមួយភាគ (៦), ប្តីទទួលបានបីភាគ (៣), ម្តាយទទួលបានពីរភាគ (២) ហើយបងស្រីរួមម្តាយមិនទទួលបានអ្វីឡើយពីព្រោះនាងត្រូវធ្លាក់សិទ្ធិដោយសារវត្តមានកូនស្រីតាមការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ នេះគឺផ្អែកលើទស្សន៖របស់អ្នកដែលយល់ស្របលើការបង្វិលសងចំណែកលើស (រ៉ាដ) ដូចជាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ្ម័ទនិងអាប៊ូហាណីហ្វះ។ ចំណែកអ្នកដែលមិនយល់ស្របលើរ៉ាដដូចជាម៉ាលិកនិងស៊ហ្វាអ៊ីបញ្ហានេះត្រូវចែកជាដប់ពីរភាគ (១២) ហើយចំណែកដែលនៅសល់ត្រូវដាក់ចូលឃ្លាំងទ្រព្យរដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល)។ ទោះជាយ៉ាងណាការបែងចែកនេះហាក់ដូចជាមានការបង្វិលសងរ៉ាដទៅឱ្យប្តីដែរដែលចំណុចនេះអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានកត់សម្គាល់ថាគួរពិចារណាឡើងវិញពីព្រោះជាទូទៅប្តីនិងប្រពន្ធមិនទទួលបានរ៉ាដឡើយ។

ប្រស្នាកំណាព្យស្តីពីមរតក៖ "តើមូលហេតុអ្វីបានជាមនុស្សមួយក្រុមពេលអ្នកស្លាប់បានស្លាប់ទៅពួកគេបានប្រញាប់ប្រញាល់បែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិនិងសំលៀកបំពាក់? ស្រាប់តែមានស្ត្រីម្នាក់ដែលមិនមែនជាសាច់សាលោហិតរបស់ពួកគេបានពោលឡើងថា៖ តើខ្ញុំគួរប្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវរឿងដ៏អស្ចារ្យដែរឬទេ? នៅក្នុងពោះរបស់ខ្ញុំមានទារកមួយដែលកំពុងថ្លែងអំណរគុណអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះចូរអ្នករាល់គ្នាពន្យារពេលបែងចែកមរតកសិនរហូតទាល់តែដឹងថាជាទារកអ្វី។ ពីព្រោះប្រសិនបើទារកនោះជាកូនប្រុសគេនឹងមិនទទួលបានចំណែកសូម្បីតែប៉ុនគ្រាប់ស្ពៃមួយគ្រាប់ឡើយប៉ុន្តែប្រសិនបើជាកូនស្រីនាងនឹងទទួលបានចំណែកដល់ទៅពាក់កណ្តាលនៃទ្រព្យទាំងមូល!" ចម្លើយនៃប្រស្នានេះគឺ៖ អ្នកទទួលមរតកមាន៖ ប្តី, ម្តាយ, បងប្អូនរួមម្តាយពីរនាក់និងទារកក្នុងផ្ទៃពោះដែលជាកូនរបស់ឪពុកមައްយីត (ខណ៖ដែលស្ត្រីមានផ្ទៃពោះមិនមែនជាម្តាយរបស់មައްយីតឡើយ)។ ប្តីទទួលបានពាក់កណ្តាល (១/២), ម្តាយទទួលបានមួយភាគប្រាំមួយ (១/៦), បងប្អូនរួមម្តាយទទួលបានមួយភាគបី (១/៣)។ ប្រសិនបើទារកកើតមកជាកូនប្រុសគេជាបងប្អូនប្រុសរួមឪពុក (អាសវ៉ាបះ) ដូច្នេះគ្មានចំណែកសល់សម្រាប់គេឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកើតមកជាកូនស្រីនាងជាបងប្អូនស្រីរួមឪពុកដែលមានចំណែកកាតព្វកិច្ចពាក់កណ្តាល (១/២) ធ្វើឱ្យបញ្ហានេះមានការកើនភាគ (អាវុល) ពីប្រាំមួយ (៦) ឡើងដល់ប្រាំបួន (៩)។

បុរសម្នាក់បានរងរបួសធ្ងន់ហើយបានប្រកាសលែងលះប្រពន្ធរបស់ខ្លួនបីដង (ត្វាឡាកបី) រួចគាត់បានស្លាប់បន្ទាប់ពីនោះម្ភៃថ្ងៃតើប្រពន្ធមានសិទ្ធិទទួលមរតកដែរឬទេ? លោកបានឆ្លើយតបថា៖ ការលែងលះគឺមានសុពលភាពប្រសិនបើគាត់ជាមនុស្សមានសតិសម្បជញ្ញ៖ពេញលេញនិងធ្វើឡើងដោយការស្ម័គ្រចិត្ត។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាភរិយានៅតែមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីគាត់ដដែលយោងតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនដូចជាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ្ម័ទ, អាប៊ូហាណីហ្វះនិងស៊ហ្វាអ៊ីក្នុងទស្សន៖បុរាណដូចដែលលោកអ៊ូស្មាន ﵁ ធ្លាប់បានកាត់ក្តីឱ្យភរិយារបស់លោកអាប់ឌុះរ៉ោះម៉ានអ៊ីព្នអោហ្វទទួលមរតកនៅពេលដែលគាត់បានលែងលះនាងក្នុងពេលមានជំងឺជិតស្លាប់ដើម្បីការពារកុំឱ្យប្តីប្រើល្បិចបំបាត់សិទ្ធិមរតករបស់ភរិយា។ ហើយនាងត្រូវរង់ចាំរយ៖ពេលអ៊ីដដះដែលយូរជាងគេរវាងអ៊ីដដះលែងលះឬអ៊ីដដះមេម៉ាយហើយនាងក៏ទទួលបានថ្លៃខាន់ស្លា (ម៉ាហើរ) ពេញលេញផងដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានបាត់បង់ស្មារតីវិកលចរិតនោះការលែងលះមិនធ្លាក់ឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការផ្តល់សិទ្ធិទទួលមរតកដល់សាច់ញាតិខ្សែស្រឡាយឆ្ងាយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៧៧]

ផ្នែក៖ អ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុនៗភាគច្រើន (ជុមហ៊ួរសាឡាហ្វ), អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ្ម័ទក្នុងទស្សន៖ល្បីល្បាញ, អាប៊ូហាណីហ្វះនិងអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមនៃសហការីរបស់ស៊ហ្វាអ៊ីព្រមទាំងទស្សន៖មួយរបស់ម៉ាលិកនៅពេលដែលឃ្លាំងរដ្ឋពុករលួយបានឯកភាពគ្នាថា៖ សាច់ញាតិខ្សែស្រឡាយឆ្ងាយដែលគ្មានចំណែកកំណត់ក្នុងកូរអាន (ហ្សាវិលអើរហាមដូចជាកូនប្រុសរបស់កូនស្រីកូនប្រុសរបស់បងប្អូនស្រីនិងពូខាងម្តាយ) គឺមានសិទ្ធិទទួលមរតកនៅពេលដែលគ្មានអ្នកទទួលមរតកកាតព្វកិច្ចឬខ្សែស្រឡាយជិតស្និទ្ធ (អាសវ៉ាបះ)។ ចំណែកទស្សន៖ទីពីរ៖ ទ្រព្យមរតកត្រូវធ្លាក់ទៅឃ្លាំងទ្រព្យរដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល) ហើយនេះជាទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាមស៊ហ្វាអ៊ី, ម៉ាលិកនិងជារាយការណ៍មួយពីអាហ្ម័ទ។

ឪពុកណាដែលបានរៀបចំថ្លៃបណ្ណាការសម្ភារ៖ និងគ្រឿងសង្ហារិម (ចាហាស) ឱ្យកូនស្រីរបស់ខ្លួនទៅតាមទំនៀមទម្លាប់ទូទៅក្នុងពិធីរៀបនរកនោះសម្ភារ៖ទាំងនោះបានក្លាយជាកម្មសិទ្ធិផ្ដាច់មុខរបស់កូនស្រីហើយ។ ដូច្នេះឪពុកគ្មានសិទ្ធិទារយកសម្ភារ៖ទាំងនោះត្រឡប់មកវិញក្រោយពេលកូនស្រីស្លាប់ឡើយប៉ុន្តែទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលនៅក្នុងដៃរបស់នាងត្រូវផ្ទេរទៅឱ្យអ្នកស្នងមរតកស្របច្បាប់របស់នាង។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីនរក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៩៨០]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីនរក (កីតាប៊ុននីកាហ៍)៖ ប្រសិនបើមានការដាក់លក្ខខណ្ឌក្នុងនរកថា៖ ប្តីមិនត្រូវនាំប្រពន្ធចេញទៅរស់នៅក្រៅស្រុកកំណើតរបស់នាងឡើយហើយមិនត្រូវរៀបការប្រពន្ធចុងបន្ថែមលើនាងឡើយនោះវាជាលក្ខខណ្ឌត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់យោងតាមទស្សន៖ច្បាស់លាស់របស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ្ម័ទនិងម៉ាលិកក្នុងគ្រប់កិច្ចសន្យាទាំងអស់។ ហើយទោះបីជាលក្ខខណ្ឌនេះត្រូវបានព្រមព្រៀងគ្នាមុនពេលចុះកិច្ចសន្យាដោយមិនបានរំលឹកឡើងវិញក្នុងពេលចុះកិច្ចសន្យាក៏ដោយក៏លក្ខខណ្ឌនោះនៅតែមានសុពលភាពជាកាតព្វកិច្ចដដែល។ ពីព្រោះចេតនាដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាជាមុនគឺមានតម្លៃស្មើនឹងចេតនាក្នុងពេលចុះកិច្ចសន្យាយោងតាមទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាមអាហ្ម័ទនិងអ្នកប្រាជ្ញស្រាវជ្រាវជំនាន់ក្រោយ។