សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

«ពួកគេគឺជាអ្នកដែលមិនធ្វើអំពើអយុត្តិធម៌តបតវិញនៅពេលដែលពួកគេរងនូវអំពើអយុត្តិធម៌»។ ដូច្នេះគេគប្បីអត់ធ្មត់ចំពោះជនអយុត្តិធម៌និងមិនត្រូវរំលោភបំពានលើគេឡើយដូចដែលលោកអ៊ីប៊ិនម៉ាស្សអ៊ូដបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើភ្នំមួយបានរំលោភបំពានលើភ្នំមួយទៀតម្ល៉េះសមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)នឹងកម្ទេចភ្នំដែលរំលោភបំពាននោះឱ្យក្លាយជាធូលីដី»។ ហើយនៅក្នុងចំណោមកំណាព្យប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត៖ «អល់ឡោះបានកំណត់ថាអំពើអយុត្តិធម៌នឹងកម្ទេចជនប្រព្រឹត្តរបស់វាហើយរង្វង់នៃគ្រោះមហន្តរាយនឹងវិលត្រឡប់មកសង្កត់លើជនរំលោភបំពានជានិច្ច»។ ហើយពាក្យនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អំពើអយុត្តិធម៌របស់អ្នករាល់គ្នាគឺធ្លាក់មកលើខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ»។ ផ្នែក៖ សម្ព័ន្ធភាពភាតរភាពដែលកើតឡើងរវាងមនុស្សមួយចំនួននៅក្នុងសម័យកាលនេះដោយម្នាក់ៗនិយាយទៅកាន់គ្នាថា៖ «ទ្រព្យរបស់ខ្ញុំជាទ្រព្យរបស់អ្នកឈាមរបស់ខ្ញុំជាឈាមរបស់អ្នកកូនរបស់ខ្ញុំជាកូនរបស់អ្នក» ហើយម្នាក់ៗផឹកឈាមរបស់ម្នាក់ទៀតនោះទង្វើរបៀបនេះគឺផ្ទុយពីច្បាប់ឥស្លាមទាំងស្រុងតាមការឯកភាពគ្នារបស់មូស្លីមទាំងអស់។ ចំណែកឯប្រភពដើមនៃភាតរភាពស្របច្បាប់គឺការពិតដែលព្យាការី ﷺ បានបង្កើតចំណងភាតរភាពរវាងជនអន្តោប្រវេសន៍ (មុហាជីរីន) និងអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះហ៍ (អាន់ស័រ) និងបានចងសម្ព័ន្ធភាពរវាងពួកគេនៅក្នុងផ្ទះរបស់លោកអាណាស់ពិនម៉ាលីកដូចដែលលោកបានចងភាតរភាពរវាងសាអ្ទពិនអាល់រ៉ាប៊ីនិងអាប់ឌុរ៉ោះហ៍ម៉ានពិនអោហ្វនិងរវាងសាល់ម៉ាននិងអាប៊ូអាល់ដារដា។ ចំណែកឯអ្វីដែលអ្នកនិពន្ធមួយចំនួនបានលើកឡើងថាព្យាការី ﷺ បានចងភាតរភាពជាមួយលោកអាលីឬចងភាតរភាពរវាងអាប៊ូបាក្រនិងឧមើរនោះគឺជាការមិនពិតតាមការឯកភាពគ្នានៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ពីព្រោះលោកមិនដែលចងភាតរភាពរវាងជនមុហាជីរីនដូចគ្នានោះទេប៉ុន្តែលោកបានចងភាតរភាពរវាងមុហាជីរីននិងអាន់ស័រហើយពួកគេធ្លាប់ទទួលបានកេរមរតកតាមរយ៖ចំណងភាតរភាពនោះរហូតដល់អាយ៉ាត់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានត្រូវបានបញ្ចុះមកថា៖ «ហើយញាតិលោហិតគឺមានសិទ្ធិអាទិភាពជាងគេលើគ្នាទៅវិញទៅមក»។ ហើយបណ្ដាអ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាថាតើអាចទទួលមរតកតាមរយ៖សម្ព័ន្ធភាពនេះបានដែរឬទេប្រសិនបើគ្មានទាយាទសោះ? មានទស្សន៖ពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍ពីរ។ ដូចគ្នានេះដែរមនុស្សលោកបានខ្វែងគំនិតគ្នាថាតើមានច្បាប់អនុញ្ញាតក្នុងសាសនាឥស្លាមឱ្យមនុស្សពីរនាក់ចងសម្ព័ន្ធភាពភាតរភាពដូចដែលមុហាជីរីននិងអាន់ស័របានធ្វើដែរឬទេ? មានទស្សន៖មួយពោលថា៖ ទង្វើនេះត្រូវបានលុបចោលហើយដោយផ្អែកលើអ្វីដែលអ៊ីម៉ាមមូស្លីមបានរាយការណ៍ថាព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានការចងសម្ព័ន្ធភាពក្នុងសាសនាឥស្លាមឡើយហើយសម្ព័ន្ធភាពណាក្នុងសម័យអវិជ្ជា (ចាហ៊ីលីយ៉ះហ៍) គឺសាសនាឥស្លាមមានតែបន្ថែមភាពរឹងមាំលើវាប៉ុណ្ណោះ (ក្នុងរឿងសច្ចធម៌)»។ ហើយដោយសារអល់ឡោះបានចាត់ទុកអ្នកមានជំនឿទាំងអស់ជាបងប្អូននឹងគ្នាតាមអត្ថបទគម្ពីរកូរអានហើយព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មូស្លីមគឺជាបងប្អូនរបស់មូស្លីម» ដូច្នេះជនណាដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវកាតព្វកិច្ចនៃជំនឿគេគឺជាបងប្អូនរបស់ជនមានជំនឿគ្រប់រូបដែលត្រូវតែបំពេញសិទ្ធិនានាជូនគេទោះបីជាគ្មានកិច្ចសន្យាពិសេសរវាងពួកគេទាំងពីរក៏ដោយពីព្រោះអល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់បានចងចំណងភាតរភាពរវាងពួកគេរួចជាស្រេចហើយដូច្នេះមូស្លីមគ្រប់រូបត្រូវតែឱ្យសេចក្តីស្រឡាញ់ការស្អប់ខ្ពើមនិងមិត្តភាពរបស់ខ្លួនដើរតាមបញ្ជារបស់អល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់។ ហើយមនុស្សមួយចំនួនយល់ថាការចងសម្ព័ន្ធភាពភាតរភាពបែបនោះគឺស្របច្បាប់ដែលស្របនឹងទស្សន៖ដែលយល់ថាអាចទទួលមរតកតាមសម្ព័ន្ធភាពប៉ុន្តែគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយថាកូនរបស់ម្នាក់មិនអាចក្លាយជាកូនរបស់ម្នាក់ទៀតបានទេពីព្រោះអល់ឡោះបានលុបចោលប្រពៃណីយកកូនអ្នកដទៃធ្វើជាកូនបង្កើត (តាប់នី) តាំងពីសម័យអវិជ្ជាម្ល៉េះហើយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ម្នាក់ក៏មិនអាចក្លាយជាទ្រព្យរបស់ម្នាក់ទៀតសម្រាប់ចែកមរតកដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើម្នាក់មានចិត្តទូលាយអនុញ្ញាតឱ្យម្នាក់ទៀតចាត់ចែងលើទ្រព្យរបស់ខ្លួននោះជាការអនុញ្ញាតដូចដែលបណ្ដាសាឡាហ្វធ្លាប់ធ្វើដែលម្នាក់បានចូលផ្ទះម្នាក់ទៀតហើយហូបអាហារទាំងដែលម្ចាស់ផ្ទះមិននៅដោយដឹងថាម្ចាស់ផ្ទះពេញចិត្តដូចដែលអល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖ «ឬផ្ទះមិត្តភក្តិរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ ចំណែកឯការផឹកឈាមគ្នាទៅវិញទៅមកគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតជាដាច់ខាតហើយវាប្រៀបដូចជាពួកអ្នកដែលចងសម្ព័ន្ធភាពជួយគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងអំពើបាបដូចជាការចងភាតរភាពរវាងបុរសដែលអះអាងថាជាគ្រូបង្ហាត់សីលធម៌ (តារីកាត់) ជាមួយស្ត្រីដទៃដោយនៅស្ងាត់កំបាំងជាមួយនាងរហូតដល់ក្រុមមនុស្សទាំងនោះបានសារភាពពីអំពើអាក្រក់អាសអាភាសរវាងពួកគេដូច្នេះសម្ព័ន្ធភាពភាតរភាពណាដែលមានការសហការក្នុងអំពើហាមឃាត់គឺហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទរបស់មូស្លីមទាំងអស់។ ការខ្វែងគំនិតគ្នាគឺស្ថិតនៅលើតែសម្ព័ន្ធភាពភាតរភាពដែលមានគោលបំណងសហការគ្នាក្នុងអំពើល្អនិងការកោតខ្លាចដែលរួបរួមគ្នាលើស៊ុននះហ៍និងបែកចេញពីប៊ីឌអាហ៍ (ការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា) ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនមិនគាំទ្រឡើយដោយយល់ថាការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាតរភាពក្នុងសាសនាឥស្លាមដែលអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់បានបង្កើតគឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយ។ ជារួមមក៖ រាល់លក្ខខណ្ឌណាដែលមិនមាននៅក្នុងគម្ពីររបស់អល់ឡោះគឺមោឃ៖ទាំងអស់ទោះបីជាមានមួយរយ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើក្រុមមូស្លីមពីរប្រយុទ្ធគ្នា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៦៣]

...មួយរយលក្ខខណ្ឌក៏ដោយមិនថានៅក្នុងការទិញដូរការជួលការចងភាតរភាពឬការបង្កើតក្រុមតារីកាត់និងកិច្ចការផ្សេងទៀតនោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើក្រុមពីរក្នុងចំណោមកសិករឬអ្នកដទៃបានប្រយុទ្ធតតាំងគ្នាហើយមានជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានរត់ដកថយដោយសារការប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់និងដោយសារការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) នោះមិនត្រូវកាត់សេចក្តីឱ្យគេធ្លាក់នរកឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេរត់ដកថយដោយសារតែភាពទន់ខ្សោយគ្មានលទ្ធភាពហើយប្រសិនបើគេមានលទ្ធភាពលើគូប្រជែងគេនឹងសម្លាប់គូប្រជែងនោះនោះគេត្រូវធ្លាក់នរកដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលមូស្លីមពីរនាក់ប្រឈមមុខដាក់គ្នាដោយដាវរៀងៗខ្លួននោះទាំងអ្នកសម្លាប់និងអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់សុទ្ធតែធ្លាក់នរក»។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់ត្រូវធ្លាក់នរកទាំងដែលស្ថានភាពរបស់គេអាក្រក់ជាងអ្នកដែលរត់ដកថយទៅទៀតនោះតើអ្នកដែលរត់ដកថយដោយចិត្តចង់សម្លាប់នឹងទៅជាយ៉ាងណា?! ពីព្រោះគ្រោះមហន្តរាយនៃការស្លាប់របស់គេមិនអាចលុបលាងចេតនាលោភលន់ចង់សម្លាប់ដៃគូរបស់ខ្លួនបានឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបក្រុមអ្នកប្រាជ្ញនីតិសាស្ត្របានបញ្ជាក់ថា៖ ជនបះបោរដែលរត់ដកថយត្រូវតែសម្លាប់ប្រសិនបើគេមានក្រុមដែលគេអាចទៅជ្រកកោននិងមានការភ័យខ្លាចថាគេនឹងវិលត្រឡប់មកប្រយុទ្ធវិញខុសពីជនដែលរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដួលដេកស្ដូកស្ដឹង។ ហើយអ្នកដែលត្រូវគេសម្លាប់អាចនិយាយបានថាអំពើបាបមួយចំនួនរបស់គេត្រូវបានលុបលាងទោះបីជាគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនរកក៏ដោយខុសពីអ្នករត់ដកថយដែលនៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវចេតនាបាបដ៏ធំធេងនោះស្ថានភាពរបស់គេរឹតតែអាក្រក់ជាងទៅទៀត។ ហើយពួកនូសៃរីយ៉ះហ៍, អ៊ីស្មាអ៊ីលីយ៉ះហ៍, មូឡាហ៊ីដះហ៍ (ពួកគ្មានសាសនា), ការ៉ាមីតះហ៍, បាតីនីយ៉ះហ៍, ឃុររ៉ាមីយ៉ះហ៍និងមូហាំមីរ៉ោះហ៍ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាឈ្មោះរបស់ពួកគេ។ មូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយពួកគេឡើយហើយបុរសមូស្លីមក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការស្ត្រីក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្លួនជាមួយពួកគេដែរហើយសត្វដែលពួកគេបានអារកក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគឡើយ។ ហើយចំពោះតៅហ៊ូឬឈីសដែលធ្វើឡើងដោយមេទឹកដោះ (អ៊ីនហ្វាហាះហ៍) របស់ពួកគេគឺមានទស្សន៖ពីរដូចគ្នានឹងមេទឹកដោះនៃសត្វអារដោយពួកម៉ាហ្ជូស៊ី (អ្នកបូជាភ្លើង) ដែរ។ ចានក្បាននិងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេគឺដូចគ្នានឹងចានក្បាននិងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកម៉ាហ្ជូស៊ីដែរហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យកប់សពរបស់ពួកគេនៅក្នុងវាលកប់សពរបស់មូស្លីមឡើយនិងមិនត្រូវសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)លើសពរបស់ពួកគេឡើយ។ ហើយការជួលឬប្រើប្រាស់មនុស្សបែបនេះនៅក្នុងបន្ទាយការពារនិងព្រំដែនរបស់មូស្លីមគឺជាបាបកម្មធំមួយក្នុងចំណោមបាបកម្មធំៗដែលត្រូវបានហាមឃាត់ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលជួលសត្វចចកឱ្យទៅឃ្វាលហ្វូងចៀមដូច្នោះដែរ។ ហើយកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវដកឈ្មោះពួកគេចេញពីបញ្ជីរាជការហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលកាតព្វកិច្ចនេះឡើយនៅពេលមានលទ្ធភាពហើយឈាមនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេគឺជាការអនុញ្ញាត (ក្នុងការប្រយុទ្ធ)។ ហើយប្រសិនបើពួកគេបង្ហាញការប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់នោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញអំពីការទទួលយកការតវ៉ាបាត់របស់ពួកគេ។ អ្នកណាដែលទទួលយកការតវ៉ាបាត់ត្រូវទុកទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យពួកគេហើយអ្នកណាមិនទទួលយកនោះទ្រព្យរបស់ពួកគេត្រូវចូលបៃតុលម៉ាល់។ ពីព្រោះគ្រឹះនៃលទ្ធិរបស់ពួកគេគឺការលាក់ពុត (តាក៊ីយ៉ះហ៍) នៅពេលត្រូវគេចាប់ខ្លួនពួកគេតែងតែបង្ហាញការប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់ដូច្នេះវិធីសាស្ត្រគឺមិនត្រូវទុកឱ្យពួកគេប្រមូលផ្តុំគ្នាមិនឱ្យពួកគេកាន់អាវុធបង្ខំឱ្យពួកគេគោរពច្បាប់ឥស្លាមនិងហាមមិនឱ្យជិះសេះចម្បាំងដូចដែលលោកអាប៊ូបាក្របានធ្វើចំពោះពួកក្បត់សាសនា។ ហើយឥតសង្ស័យឡើយថាការធ្វើជីហាតប្រយុទ្ធនឹងពួកគេនិងការអនុវត្តទណ្ឌកម្មលើពួកគេគឺជាការគោរពប្រតិបត្តិដ៏ធំធេងបំផុតនិងជាកាតព្វកិច្ចដ៏ចម្បងបំផុតហើយប្រសើរជាងការធ្វើជីហាតប្រយុទ្ធនឹងពួកពហុទេវនិយមនិងពួកអះលុលគីតាបទៅទៀតហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យជនណាម្នាក់លាក់បាំងដំណឹងរបស់ពួកគេឡើយប៉ុន្តែត្រូវតែលាតត្រដាង។ ហើយការធ្វើជីហាតគឺប្រសើរជាងការធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) និងអ៊ុំរ៉ោះហ៍ស្ម័គ្រចិត្ត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កិត្តិយសរបស់បណ្ដាសាហាពះហ៍និងការបដិសេធចំពោះអ្នកដែលជេរប្រមាថពួកគេ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៦៥]

ផ្នែក៖ ជនណាដែលជេរប្រមាថបុគ្គលណាម្នាក់ក្នុងចំណោមសាហាពះហ៍ (សាវ័ក) របស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ដូចជាលោកមួអាវីយ៉ះហ៍និងអាមើរពិនអាល់អាសឬជនណាដែលប្រសើរជាងពួកគេដូចជាអាប៊ូមូសានិងអាប៊ូហ៊ុរ៉យរ៉ោះហ៍ឬជនណាដែលរឹតតែប្រសើរជាងពួកគេទៅទៀតដូចជាតល់ហះហ៍, ហ្ស៊ូបែរ, ឧស្មាន, អាលី, អាប៊ូបាក្រ, ឧមើរ, អាអ៊ីស្សះហ៍ឬសាហាពះហ៍ដទៃទៀតរបស់ព្យាការី ﷺ នោះជននោះសមនឹងទទួលបានទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតតាមការឯកភាពគ្នារបស់មូស្លីមទាំងអស់។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាថាតើត្រូវដាក់ទណ្ឌកម្មដោយការប្រហារជីវិតឬទាបជាងការប្រហារជីវិត? ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្វះហ៊ីហះថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកុំជេរប្រមាថបណ្ដាសាហាពះហ៍របស់ខ្ញុំឱ្យសោះស្បថនឹងព្រះអង្គដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ព្រះហស្តទ្រង់ទោះបីជាអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបរិច្ចាគមាសប៉ុនភ្នំអ៊ូហ៊ូដក៏មិនអាចស្មើនឹងមួយក្តាប់ដៃ (មុដ្ទ) របស់ពួកគេឬកន្លះក្តាប់ដៃរបស់ពួកគេបានឡើយ» ហើយការដាក់បណ្តាសាគឺធ្ងន់ធ្ងរជាងការជេរប្រមាថទៅទៀតហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការដាក់បណ្តាសាលើជនមានជំនឿគឺប្រៀបដូចជាការសម្លាប់គេដូច្នោះដែរ»។ ហើយបណ្ដាសាហាពះហ៍គឺជាជនមានជំនឿដ៏ឆ្នើមបំផុតដូចដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សម័យកាលដ៏ល្អបំផុតគឺសម័យកាលរបស់ខ្ញុំបន្ទាប់មកគឺសម័យកាលបន្ទាប់ពីពួកគេ» ហើយជនណាដែលបានជួបលោកព្យាការីនោះគេទទួលបានកិត្តិយសជាសាហាពះហ៍ស្របតាមកម្រិតនោះ។ ហើយដោយសារពាក្យថា «សាហាពះហ៍» (សាវ័ក) មានអត្ថន័យទូទៅនិងជាក់លាក់ដូច្នេះជនណាដែលមានភាពស្និទ្ធស្នាលពិសេសលើសអ្នកដទៃនោះត្រូវបានពិពណ៌នាដោយកិត្តិយសនោះលើសអ្នកដែលមិនមានចំណែកស្មើដូចដែលលោកព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកខាងលីដពិនវ៉ាលីដនៅពេលដែលគាត់មានទំនាស់ជាមួយអាប់ឌុរ៉ោះហ៍ម៉ានពិនអោហ្វថា៖ «ឱខាងលីដ! ចូរកុំជេរប្រមាថបណ្ដាសាហាពះហ៍របស់ខ្ញុំឡើយ...» ពីព្រោះអាប់ឌុរ៉ោះហ៍ម៉ានពិនអោហ្វគឺជាអ្នកដែលចូលសាសនាដំបូងគេនិងបានបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិព្រមទាំងប្រយុទ្ធតស៊ូមុនពេលជ័យជម្នះនៃកិច្ចព្រមព្រៀងហ៊ូដៃប៊ីយ៉ះហ៍ខណ៖ដែលខាងលីដបានចូលសាសនាក្រោយកិច្ចព្រមព្រៀងនោះដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «មិនស្មើគ្នាឡើយរវាងអ្នកដែលបានបរិច្ចាគមុនជ័យជម្នះនិងបានប្រយុទ្ធអ្នកទាំងនោះមានឋាន៖ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងអ្នកដែលបានបរិច្ចាគក្រោយមកនិងបានប្រយុទ្ធ»។ ហើយពាក្យថា «ជ័យជម្នះ» នៅទីនេះសំដៅលើជ័យជម្នះនៃកិច្ចព្រមព្រៀងហ៊ូដៃប៊ីយ៉ះហ៍នៅពេលដែលសាហាពះហ៍បានធ្វើសម្បថបាយ៉ាត់ក្រោមដើមឈើដែលមានចំនួនជាងមួយពាន់បួនរយនាក់ហើយលោកព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានជនណាម្នាក់ដែលបានធ្វើសម្បថក្រោមដើមឈើនឹងធ្លាក់នរកឡើយ»។ ហើយលោកអាប៊ូបាក្រអាល់ស៊ីដឌីក ﵁ មានកិត្តិយសពិសេសលើសសាហាពះហ៍ទាំងអស់រហូតដល់ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវយកនរណាម្នាក់លើផែនដីជាមិត្តសម្លាញ់ស្និទ្ធស្នាលបំផុត (ខាលីល) ខ្ញុំនឹងយកអាប៊ូបាក្រជាមិត្តស្និទ្ធស្នាលប៉ុន្តែលោកអ្នកគឺជាមិត្តស្និទ្ធស្នាលរបស់អល់ឡោះហើយកុំទុកឱ្យមានទ្វារតូចណាមួយនៅក្នុងវិហារបើកចំហឡើយលើកលែងតែទ្វាររបស់អាប៊ូបាក្រប៉ុណ្ណោះ»។ ហើយលោកមួអាវីយ៉ះហ៍និងអាមើរពិនអាល់អាសគឺជាជនមានជំនឿដ៏ពិតប្រាកដដែលគ្មានអ្នកជំនាន់មុន (សាឡាហ្វ) ណាម្នាក់ចោទប្រកាន់ពួកគេថាជាជនលាក់ពុត (មុណាភិក) ឡើយហើយលោកព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានឱ្យមួអាវីយ៉ះហ៍ធ្វើជាស្មៀនកត់ត្រាវិវរណ៖គម្ពីរកូរអានហើយបានទូអាឱ្យគាត់ថា៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់ប្រទានចំណេះដឹងគម្ពីរនិងការគណនាដល់គាត់និងសូមការពារគាត់ពីទារុណកម្ម»។ ហើយបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)នៃសាសនាឥស្លាមមិនជឿថាសាហាពះហ៍ណាម្នាក់ឬសាច់ញាតិរបស់ព្យាការីណាម្នាក់មានភាពបរិសុទ្ធឥតកំហុស (ម៉ាស៊ូម) ឡើយប៉ុន្តែពួកគេអាចប្រព្រឹត្តកំហុសបាបបានហើយអល់ឡោះ ﷻ នឹងអភ័យទោសឱ្យពួកគេពីព្រោះពួកគេមានកុសលផលបុណ្យដ៏ធំធេងនិងមានហេតុផលជាច្រើនក្នុងការលុបលាងបាប។ ហើយនៅក្នុងការស្រាវជ្រាវវែកញែក (អ៊ីចទីហាត) របស់ពួកគេជួនកាលពួកគេធ្វើត្រូវនិងជួនកាលពួកគេធ្វើខុសហើយពួកគេទទួលបានផលបុណ្យក្នុងករណីទាំងពីរ។ ដូច្នេះពួកអះលុស្ស៊ុននះហ៍មិនចាត់ទុកថាសាហាពះហ៍បរិសុទ្ធឥតកំហុសហើយក៏មិនចាត់ទុកថាពួកគេជាអ្នកប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំដែរមិនដូចពួកបង្កើតថ្មីដែលជ្រុលនិយមទាំងសងខាងដូចជាពួកខាវ៉ារិចដែលបានចោទប្រកាន់អាលីនិងឧស្មានថាជាកាហ្វៀរហើយកាប់សម្លាប់ពួកគេ។ ហើយលោកហាសានពិនអាលីបានធ្វើឱ្យមានការផ្សះផ្សារវាងកងទ័ពរបស់អាលីនិងមួអាវីយ៉ះហ៍ដែលបង្ហាញថាភាគីទាំងពីរគឺជាមូស្លីមពិតប្រាកដ។ ហើយលោកមួអាវីយ៉ះហ៍មិនដែលទាមទារតំណែងជាខាលីហ្វះហ៍ឡើយនៅពេលប្រយុទ្ធនឹងលោកអាលីហើយមិនដែលចាត់ទុកថាខ្លួនសមនឹងតំណែងនោះជាងលោកអាលីឡើយប៉ុន្តែជម្លោះបានកើតឡើងដោយសារតែការទាមទារសងសឹកឈាមរបស់លោកឧស្មាន ﵁ ដែលត្រូវបានគេធ្វើឃាតដោយអយុត្តិធម៌...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការផ្សះផ្សាជម្លោះនិងការបដិសេធការប្រឌិតប្រឆាំងនឹងអាលុលបៃត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៦៧]

...អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានបញ្ជាឱ្យធ្វើការផ្សះផ្សាហើយការប្រយុទ្ធនៅដំណាក់កាលដំបូងមិនត្រូវបានបញ្ជាឡើយហើយអល់ឡោះក៏មិនបានបញ្ជាឱ្យជនដែលរងការរំលោភបំពានគ្រប់រូបត្រូវតែប្រយុទ្ធតតាំងនឹងជនរំលោភបំពាននោះដែរពីព្រោះមនុស្សភាគច្រើនមិនអាចចៀសផុតពីអំពើអយុត្តិធម៌ខ្លះៗឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលក្រុមមូស្លីមពីរប្រយុទ្ធគ្នាគឺត្រូវតែធ្វើការផ្សះផ្សារវាងពួកគេហើយប្រសិនបើក្រុមណាមួយនៅតែបន្តរំលោភបំពានទើបត្រូវប្រយុទ្ធនឹងក្រុមនោះ។ ហើយគោលបំណងសំខាន់គឺ៖ ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ស្ដីពីការស្លាប់របស់លោកអាមម៉ារមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យដាក់បណ្តាសាលើសាហាពះហ៍ណាម្នាក់ឡើយហើយក៏មិនធ្វើឱ្យសាហាពះហ៍ណាម្នាក់ក្លាយជាជនប្រព្រឹត្តអំពើបាបធំ (ហ្វាស៊ីក) នោះដែរសូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ចំណែកឯក្រុមគ្រួសាររបស់ព្យាការី (អះលុលបៃត) វិញពួកគេមិនដែលត្រូវបានគេចាប់ធ្វើជាឈ្លើយសឹកឡើយដោយការសរសើរចំពោះអល់ឡោះហើយជនផ្ដាច់ការអាល់ហាជ្ជ៉ាចក៏មិនដែលបានសម្លាប់បុគ្គលណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពូជពង្សពន្ធុបាណូហាស្ស៊ីមនោះដែរ។ ផ្នែក៖ ហើយជនណាដែលអះអាងថាមេដឹកនាំអាល់មូអ៊ីហ្សម៉ាអ័ដពិនតាមីម (ស្ដេចនៃរាជវង្សហ្វាទីមីដ) ដែលបានកសាងទីក្រុងគែរនិងរាជវាំងទាំងពីរថាជាអ្នកមានភាពបរិសុទ្ធឥតកំហុស (ម៉ាស៊ូម) និងជាកូនចៅដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់ហ្វាទីម៉ះហ៍នោះពាក្យសម្តីនេះរឹតតែអាក្រក់ជាងពាក្យសម្តីរបស់ពួករ៉ាហ្វ៊ីដះហ៍ (ស៊ីអាះហ៍) ទៅលើអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងដប់ពីររូបទៅទៀត! ពីព្រោះពួករ៉ាហ្វ៊ីដះហ៍បានអះអាងភាពបរិសុទ្ធទៅលើមនុស្សដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឋានសួគ៌ (ដូចជាអាលី, ហាសាន, ហ៊ូសេន) ខណ៖ដែលក្រុមនេះបានអះអាងភាពបរិសុទ្ធទៅលើជនដែលល្បីខាងលាក់ពុតនិងក្បត់សាសនា...

...តើនឹងទៅជាយ៉ាងណាចំពោះអ្នកដែលអះអាងភាពបរិសុទ្ធឥតកំហុសទៅលើកូនចៅរបស់អាប់ឌុលឡោះពិនម៉ៃមូនអាល់កាដដាហ៍ទាំងដែលគេល្បីល្បាញខាងពុតត្បុតកុហកវង្វេងនិងគាំទ្រពួកគ្មានជំនឿព្រមទាំងមានគំនុំប្រឆាំងនឹងអ្នកមានជំនឿ? បណ្ដាអ្នកប្រាជ្ញនៃសហគមន៍ឥស្លាមបានធ្វើសក្ខីកម្មថាពួកគេគឺជាពួកពុតត្បុតនិងជាពួកក្បត់សាសនា (ហ្ស៊ីនឌីក) ដែលបង្ហាញភាពជាមូស្លីមតែសំបកក្រៅប៉ុន្តែលាក់បាំងការក្បត់សាសនាក្នុងចិត្តហើយមហាជននៃសហគមន៍បានបដិសេធពូជពង្សរបស់ពួកគេដោយបញ្ជាក់ថាពួកគេជាកូនចៅរបស់ពួកជ្វីហ្វឬពួកម៉ាហ្ជូស៊ី។ ពួកគេអះអាងថាមានចំណេះដឹងខាងក្នុង (បាតីន) ដែលខ្លឹមសាររបស់វាគឺការបដិសេធអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ទេវទូតគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ) និងថ្ងៃបរលោកដោយពួកគេជឿថាក្នុងទ្រឹស្តីគ្មានឋានសួគ៌គ្មាននរកនិងគ្មានការរស់ឡើងវិញឡើយ។ ហើយជនណាដែលអះអាងថាគ្មានភាពខុសគ្នារវាងពួកបះបោរ (ពូហ្គាត) និងពួកខាវ៉ារិចក្នុងការកាត់សេចក្តីនោះនោះគឺជាពាក្យសម្តីដែលគ្មានការប្រុងប្រយ័ត្នឡើយ។ ពីព្រោះមហាជននៃអ្នកប្រាជ្ញបានបែងចែកយ៉ាងដាច់ស្រឡះរវាងពួកខាវ៉ារិចដែលបានងាកចេញពីសាសនានិងរវាងអ្នកដែលបានប្រយុទ្ធគ្នានៅក្នុងសមរភូមិអូដ្ឋ (ចាម៉ាល់) និងសមរភូមិស៊ីហ្វហ្វីន។ នេះជាអ្វីដែលល្បីល្បាញក្នុងចំណោមសាហាពះហ៍និងជាគោលជំហររបស់អ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)និងនីតិសាស្ត្រភាគច្រើន។ ពីព្រោះមានហាឌីសស្វះហ៊ីហះបញ្ជាក់ថា៖ «ក្រុមងាកចេញពីសាសនាមួយ (ពួកខាវ៉ារិច) នឹងបែកចេញមកក្នុងពេលដែលមូស្លីមបែកបាក់គ្នាហើយក្រុមដែលនៅកៀកនឹងសច្ចធម៌ជាងគេ (កងទ័ពរបស់អាលី) នឹងប្រយុទ្ធកម្ចាត់ពួកគេ»។ នេះបង្ហាញថាក្រុមទាំងពីរ (អាលីនិងមួអាវីយ៉ះហ៍) គឺជាមូស្លីមហើយកងទ័ពរបស់អាលីនៅកៀកនឹងសច្ចធម៌ជាង។ ហើយលោកព្យាការីបានបញ្ជាឱ្យប្រយុទ្ធកម្ចាត់ពួកខាវ៉ារិចខណ៖ដែលលោកមិនបានបញ្ជាឱ្យប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងសមរភូមិស៊ីហ្វហ្វីនឡើយប៉ុន្តែលោកបានសរសើរលោកហាសានដែលបានផ្សះផ្សារវាងពួកគេ។ ដូច្នេះតើគេអាចប្រៀបធៀបរវាងអ្វីដែលព្យាការីបញ្ជាឱ្យប្រយុទ្ធជាមួយនឹងអ្វីដែលលោកបានសរសើរដល់អ្នកដែលបញ្ឈប់ការប្រយុទ្ធបានយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយបណ្ដាសាឡាហ្វបានខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការកាត់ទោសកាហ្វៀរលើពួកខាវ៉ារិចខណ៖ដែលពួកគេបានឯកភាពគ្នាទាំងស្រុងក្នុងការសរសើរដល់សាហាពះហ៍ដែលបានប្រយុទ្ធគ្នានិងការបញ្ឈប់ការនិយាយវែកញែកលើទំនាស់រវាងពួកគេ។ ដូចគ្នានេះដែរពួកបះបោរសុទ្ធសាធ (ពូហ្គាត) គឺមិនត្រូវកាត់ទោសកាហ្វៀរឡើយដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីទណ្ឌកម្មលើអំពើហ្ស៊ីណា (ផិតក្បត់) និងកាស្សាហ្វ (ការចោទប្រកាន់បង្កាច់កេរ្តិ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៧១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃអំពើបាបនិងទណ្ឌកម្មរបស់វាក្នុងកាលវេលានិងទីកន្លែងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៧១]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីទណ្ឌកម្មលើអំពើហ្ស៊ីណា (ផិតក្បត់) និងកាស្សាហ្វ (ការចោទប្រកាន់បង្កាច់កេរ្តិ៍)៖ អំពើបាបនិងទណ្ឌកម្មរបស់វានឹងត្រូវកើនឡើងទ្វេដងនូវភាពធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងកាលវេលាដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម (ដូចជាខែរ៉ាម៉ាដាននិងខែពិសិដ្ឋ) និងនៅក្នុងទីកន្លែងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម (ដូចជាទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍និងម៉ាឌីណះហ៍)។ ហើយការរួមភេទតាមរន្ធគូថ (វ៉ាត់អ៊ូហ្វីអាល់ឌូប៊ុរ) គឺជាការហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមរយ៖គម្ពីរកូរអាននិងស៊ុននះហ៍ព្រមទាំងការឯកភាពរបស់សហគមន៍ឥស្លាមទាំងមូលហើយវាត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាអំពើស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា (លីវ៉ាត) ដូច្នោះដែរ។ នេះគឺជាទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍, សហ្វ៊ីអ៊ី, អះម៉ាត់និងសិស្សានុសិស្សរបស់ពួកគេដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយហើយវាក៏ជាទស្សន៖ជាក់ច្បាស់ក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ម៉ាលីកនិងសិស្សរបស់លោកផងដែរ។ ទោះបីជាមានមនុស្សមួយចំនួនបានរាយការណ៍ពីសេចក្តីរាយការណ៍មួយផ្សេងទៀតផ្ទុយពីនេះក៏ដោយប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនបានបដិសេធសេចក្តីរាយការណ៍នោះ។ ហើយប្រភពដើមនៃការយល់ច្រឡំនោះគឺអ្វីដែលត្រូវបានផ្ទេរពីណាភៀពីលោកអ៊ីប៊ិនឧមើរខណ៖ដែលលោកសាលីមពិនអាប់ឌុលឡោះ (កូនប្រុសរបស់លោកអ៊ីប៊ិនឧមើរផ្ទាល់) តែងតែបដិសេធនិងចាត់ទុកពាក្យសម្តីរបស់ណាភៀថាជាការមិនពិត។ ដូច្នេះអាចមកពីណាភៀភាន់ច្រឡំឬអ្នកខាងលើគាត់ភាន់ច្រឡំហើយប្រសិនបើមានមនុស្សខ្លះភាន់ច្រឡំនោះវាមិនអាចយកមកធ្វើជាហេតុផលដើម្បីប្រឆាំងនឹងគម្ពីរកូរអាននិងស៊ុននះហ៍បានឡើយ។ ពីព្រោះមានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ពីព្យាការី ﷺ ថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនអៀនខ្មាសនឹងសច្ចធម៌ឡើយចូរអ្នករាល់គ្នាកុំរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីតាមរន្ធគូថរបស់ពួកគេឱ្យសោះ»។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាចូលទៅកាន់កន្លែងបង្កកំណើតកូន (ស្រែចម្ការ) របស់អ្នករាល់គ្នា» ពីព្រោះពាក្យថាស្រែចម្ការគឺសំដៅលើកន្លែង...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ចំណេះដឹងរបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់លើចេតនាក្នុងចិត្ត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៧៣]

...កន្លែងបណ្ដុះពូជពង្សកូនចៅដូចគ្នានឹងក្រុមមនុស្សមួយចំនួនដែលបានយល់ច្រឡំក្នុងការអនុញ្ញាតឱ្យដោះដូរប្រាក់មួយឌៀរហាំយកពីរឌៀរហាំខណ៖ដែលបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាលើការហាមឃាត់ការប្រាក់ (រីបា) នោះហើយក្រុមខ្លះទៀតបានយល់ច្រឡំលើរឿងគ្រឿងស្រវឹងខណ៖ដែលមានសេចក្តីរាយការណ៍ច្បាស់លាស់ពីលោកព្យាការីថា៖ «រាល់វត្ថុដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងគឺជាខាំរ (ស្រា)»។ ហើយជនណាដែលរួមដំណេកជាមួយភរិយារបស់ខ្លួនតាមរន្ធគូថនោះអ្នកទាំងពីរត្រូវតែទទួលរងទណ្ឌកម្មព្រមាន (តាហ្សៀរ) ចំពោះទង្វើបាបនោះ។ ផ្នែក៖ ទាក់ទងនឹងប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើម្នាក់មានបំណងធ្វើអំពើល្អ...» តើម៉ាឡាអ៊ីកាត់ (ទេវទូត) អាចដឹងពីទង្វើកំបាំងរវាងខ្ញុំបម្រើនិងម្ចាស់របស់គេបានយ៉ាងដូចម្តេច? លោកស៊ូហ្វយ៉ានពិនអ៊ូយៃណះហ៍បានឆ្លើយបំភ្លឺថា៖ «នៅពេលដែលគេមានបំណងធ្វើអំពើល្អនោះម៉ាឡាអ៊ីកាត់នឹងធុំក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ហើយនៅពេលដែលគេមានបំណងធ្វើអំពើអាក្រក់នោះម៉ាឡាអ៊ីកាត់នឹងធុំក្លិនស្អុយអសោច»។ ហើយការស្រាវជ្រាវជាក់ស្ដែងបង្ហាញថា៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានមហិទ្ធិឫទ្ធិក្នុងការប្រាប់ឱ្យម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដឹងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំបម្រើតាមវិធីណាដែលទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យដូចដែលទ្រង់មានមហិទ្ធិឫទ្ធិក្នុងការបើកបង្ហាញឱ្យមនុស្សមួយចំនួនដឹងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សដទៃដូច្នោះដែរ។ ហើយមានទស្សន៖មួយពោលចំពោះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ «ហើយយើងគឺនៅកៀកនឹងគេជាងសរសៃឈាមបំពង់ករបស់គេទៅទៀត» គឺសំដៅលើពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ហើយអល់ឡោះបានកំណត់ឱ្យម៉ាឡាអ៊ីកាត់បញ្ជូនការរំឭកដាស់តឿនចូលក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំបម្រើដូចដែលលោកអ៊ីប៊ិនម៉ាស្សអ៊ូដបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់មានការរំឭកដាស់តឿនមួយហើយស្យាយតនក៏មានការរំឭកដាស់តឿនមួយដែរ...

...ការរំឭកដាស់តឿនរបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់គឺជាការជឿជាក់លើសច្ចធម៌និងការសន្យានូវអំពើល្អចំណែកឯការល្បួងរបស់ស្យាយតនគឺជាការបដិសេធសច្ចធម៌និងការគំរាមកំហែងនូវអំពើអាក្រក់» ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ពីព្យាការី ﷺ ថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយលើកលែងតែត្រូវបានគេចាត់តាំងដៃគូអមដំណើររបស់គេពីចំណោមម៉ាឡាអ៊ីកាត់និងពីចំណោមជិន (ស្យាយតន)»។ ដូច្នេះអំពើអាក្រក់ដែលខ្ញុំបម្រើមានបំណងធ្វើប្រសិនបើកើតចេញពីការល្បួងរបស់ស្យាយតននោះស្យាយតននឹងដឹងពីវាហើយអំពើល្អដែលគេមានបំណងធ្វើប្រសិនបើកើតចេញពីការដាស់តឿនរបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះម៉ាឡាអ៊ីកាត់នឹងដឹងពីវាហើយនៅពេលដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់រូបនោះដឹងនោះពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់កត់ត្រាការងារ (ហាផាហ្សោះហ៍) ក៏អាចដឹងពីវាបានដែរ។ ហើយស្ត្រីណាដែលម្តាយរបស់ខ្លួនបានប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណា (ផិតក្បត់) ហើយគេដឹងច្បាស់ពីទង្វើនោះនោះកូនៗរបស់នាងនិងញាតិលោហិតខាងឪពុករបស់នាងមានកាតព្វកិច្ចត្រូវរារាំងនាងពីអំពើហាមឃាត់ទាំងឡាយ។ ប្រសិនបើនាងមិនព្រមបញ្ឈប់ក្រៅពីការឃុំឃាំងទេនោះពួកគេត្រូវឃុំឃាំងនាងទុកនិងចងជើងនាងប្រសិនបើចាំបាច់ប៉ុន្តែកូនមិនគប្បីវាយដំម្តាយរបស់ខ្លួនឡើយហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យកូនកាត់កាលឬបោះបង់នាងចោលរហូតដល់នាងមានឱកាសទៅប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នោះដែរប៉ុន្តែត្រូវរារាំងនាងតាមលទ្ធភាព។ ហើយប្រសិនបើនាងខ្វះខាតអាហារនិងសម្លៀកបំពាក់ពួកគេត្រូវតែផ្គត់ផ្គង់អាហារនិងសម្លៀកបំពាក់ដល់នាងហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យកូនៗអនុវត្តទណ្ឌកម្មហាដ្ទលើម្តាយរបស់ខ្លួនឡើយមិនថាការសម្លាប់ឬទណ្ឌកម្មផ្សេងទៀតនោះទេហើយពួកគេនឹងត្រូវរែកពន់បាបកម្មប្រសិនបើហ៊ានធ្វើដូច្នេះហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងច្បាស់បំផុត។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការជេរប្រមាថនិងការចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍ (កាស្សាហ្វ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៧៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកដែលនិយាយទៅកាន់អ្នកដទៃថា៖ «ឯងជាជនត្រូវបណ្តាសាជាកូនកើតពីអំពើហ្ស៊ីណា» - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៧៧]

ផ្នែក៖ ជនណាដែលនិយាយទៅកាន់បុរសម្នាក់ថា៖ «ឯងជាជនត្រូវបណ្តាសាជាកូនកើតពីអំពើហ្ស៊ីណា» នោះគេត្រូវតែទទួលទណ្ឌកម្មព្រមាន (តាហ្សៀរ) លើពាក្យសម្តីនេះហើយគេត្រូវជាប់ទណ្ឌកម្មកាស្សាហ្វ (ទណ្ឌកម្មចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍ ៨០រំពាត់) ប្រសិនបើគេមិនមានបំណងដូចមនុស្សទូទៅដែលចង់សំដៅថាទង្វើរបស់គេអាក្រក់ដូចទង្វើរបស់កូនកើតពីអំពើហ្ស៊ីណាក្នុងករណីដែលជនរងគ្រោះបានទាមទារ។ ហើយសក្ខីកម្មរបស់អ្នកចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍គេមិនត្រូវទទួលយកជាដាច់ខាតហើយគេគឺជាជនប្រព្រឹត្តបាបធំ (ហ្វាស៊ីក) លុះត្រាតែគេបានប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់។ ហើយចៅហ្វាយនាយមានកាតព្វកិច្ចលើទាសីរបស់ខ្លួននៅពេលដែលនាងបានប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណាគឺត្រូវអនុវត្តទណ្ឌកម្មរំពាត់លើនាងរហូតដល់បីដងហើយនៅពេលលើកទីបួនត្រូវលក់នាងចេញដូចដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានបញ្ជា។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើចៅហ្វាយនាយនោះបានបញ្ជូននាងឱ្យទៅប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណាដើម្បីយកកម្រៃចិញ្ចឹមជីវិតឬយកប្រាក់ចំណូលនោះពីនាងនោះចៅហ្វាយនាយនោះគឺជាជនត្រូវបណ្តាសាជាជនហ្វាស៊ីកដ៏អាក្រក់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានបាបកម្មធំ (មេខ្យល់ពេស្យា) ហើយមនុស្សបែបនេះមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យរស់នៅដោយសុខស្រួលក្នុងចំណោមមូស្លីមឡើយប៉ុន្តែសមនឹងទទួលបានទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ហើយទណ្ឌកម្មកម្រិតទាបបំផុតគឺ៖ ត្រូវធ្វើពហិការមិនរាក់ទាក់រកមិនស៊ាឡាមមិនសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ពីក្រោយគេប្រសិនបើអាចសឡាតពីក្រោយអ្នកដទៃបានមិនទទួលយកសក្ខីកម្មរបស់គេនិងមិនប្រគល់តំណែងរដ្ឋបាលណាមួយឱ្យគេឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេចាត់ទុកថាទង្វើបែបនោះជាការអនុញ្ញាតស្របច្បាប់នោះគេគឺជាជនកាហ្វៀរក្បត់សាសនា (មួរតាត់) ដែលត្រូវទាមទារឱ្យប្រែចិត្តប្រសិនបើមិនប្រែចិត្តទេត្រូវប្រហារជីវិតហើយពួកទាយាទមូស្លីមមិនអាចទទួលមរតកពីគេឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមិនដឹងពីការហាមឃាត់ត្រូវពន្យល់ណែនាំគេរហូតដល់...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើកូនជេរប្រមាថនិងរំលោភបំពានលើឪពុករបស់ខ្លួន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨០]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនណាម្នាក់ជេរអ្នកដទៃថាជាជនប្រព្រឹត្តការរួមភេទភេទដូចគ្នា (អូឡាក់) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨០]

...ភស្តុតាងច្បាស់លាស់ត្រូវបានបញ្ជាក់ចំពោះគេពីព្រោះទង្វើនេះគឺជាអំពើហាមឃាត់ដែលបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ។ ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានជេរប្រមាថឪពុករបស់ខ្លួននិងបានរំលោភបំពានលើគាត់នោះគេត្រូវតែទទួលរងទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដើម្បីរារាំងរូបគេនិងអ្នកដទៃ។ លើសពីនេះទៅទៀតមានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្វះហ៊ីហះថា៖ «ក្នុងចំណោមបាបកម្មធំៗ គឺការដែលបុរសម្នាក់ជេរប្រមាថឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន» ពួកសាហាពះហ៍បានសួរថា៖ «តើបុរសម្នាក់អាចជេរប្រមាថឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួនឯងយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?» លោកព្យាការីបានឆ្លើយថា៖ «គឺការដែលគេទៅជេរឪពុករបស់អ្នកដទៃហើយអ្នកនោះក៏ជេរឪពុករបស់គេវិញនិងការដែលគេទៅជេរម្តាយរបស់អ្នកដទៃហើយអ្នកនោះក៏ជេរម្តាយរបស់គេវិញ»។ ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ចូរកុំពោលពាក្យអ៊ុហ្វ (ធុញទ្រាន់) ទៅកាន់អ្នកទាំងពីរឡើយ» ដូច្នេះតើការជេរប្រមាថអ្នកទាំងពីរដោយផ្ទាល់នឹងទៅជាយ៉ាងណា?! ហើយប្រសិនបើជនណាម្នាក់និយាយទៅកាន់អ្នកដទៃថា៖ «ឯងជាជនប្រព្រឹត្តការរួមភេទភេទដូចគ្នា (អូឡាក់)» ខណ៖ដែលជនរងគ្រោះជាមូស្លីមសេរីជនហើយមិនដែលមានប្រវត្តិល្បីខាងអំពើថោកទាបនោះទេនោះអ្នកជេរត្រូវជាប់ទណ្ឌកម្មកាស្សាហ្វ (៨០រំពាត់) ប្រសិនបើជនរងគ្រោះទាមទារ។ ហើយកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវប្រហារជីវិតអ្នកប្រព្រឹត្តនិងអ្នករងគ្រោះនៃអំពើស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា (លីវ៉ាត) ដោយការគប់នឹងដុំថ្ម (រ៉ាជម) មិនថាអ្នកទាំងពីរធ្លាប់រៀបការមានគូស្រកររួចឬមិនធ្លាប់រៀបការនោះឡើយ។