សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបញ្ចេញទឹកកាមដោយដៃ (ស្វ័យកាម) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការចោទប្រកាន់គេមិនពិតថាលួចមើលស្ត្រី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីមានរដូវរហូតដល់នាងងូតទឹកសម្អាតកាយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សេចក្តីស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិនិងកិត្តិយស - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨៥]

ការបញ្ចេញទឹកកាមដោយដៃ (ស្វ័យកាម) គឺជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញនីតិសាស្ត្រភាគច្រើនជាដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែតាមទស្សន៖របស់ក្រុមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)មួយចំនួនវាជាការហាមឃាត់លើកលែងតែក្នុងករណីចាំបាច់បំផុតដូចជាការភ័យខ្លាចការកើតជំងឺធ្ងន់ធ្ងរឬភ័យខ្លាចការធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើហ្ស៊ីណានោះការធ្វើស្វ័យកាមគឺជាជម្រើសស្រាលជាង។ ហើយជនណាដែលចោទប្រកាន់បុរសម្នាក់ដោយកុហកថាគេបានលួចមើលស្ត្រីក្នុងផ្ទះអ្នកដទៃនោះគេត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មព្រមាន (តាហ្សៀរ) លើការប្រឌិតរឿងកុហករបស់គេដើម្បីរារាំងរូបគេនិងអ្នកដទៃប្រសិនបើជនរងគ្រោះបានទាមទារ។ ដូចគ្នានេះដែរការជេរប្រមាថគេថាជាជនហ្វាស៊ីកឬជាអ្នកសេពគ្រឿងស្រវឹងទាំងកុហកក៏ត្រូវទទួលរងទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរផងដែរ។ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរួមដំណេកជាមួយស្ត្រីដែលមានឈាមរដូវឡើយលុះត្រាតែនាងបានងូតទឹកសម្អាតកាយ (ហ្គុស្ល់ (ការលាងសម្អាតពេញកំណើត)) រួចរាល់សិនដែលចំណុចនេះត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដោយអត្ថបទគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអាននិងស៊ុននះហ៍។ ចំណែកឯអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍បានអនុញ្ញាតប្រសិនបើឈាមរដូវដាច់ផុតក្នុងកម្រិតអតិបរមាឬបានកន្លងផុតពេលវេលាសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)មួយរួចនាងបានងូតទឹក។ ផ្នែក៖ សេចក្តីស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិនិងកិត្តិយសអាចបំផ្លាញសាសនារបស់មនុស្សបានហើយអ្វីដែលបុគ្គលម្នាក់ត្រូវទទួលទោសគឺសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលនាំឱ្យកើតមានអំពើបាបដូចជា៖ អំពើអយុត្តិធម៌ការកុហកនិងអំពើអាសអាភាស។ ហើយឥតសង្ស័យឡើយថាការលោភលន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិនិងអំណាចតែងតែទាញនាំឱ្យមានអំពើទាំងនោះ។ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែសេចក្តីស្រឡាញ់...

...គ្រាន់តែសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងចិត្តប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់នៅតែអនុវត្តនូវអ្វីដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានបញ្ជានិងបោះបង់នូវអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ព្រមទាំងកោតខ្លាចចំពោះឋាន៖នៃម្ចាស់របស់ខ្លួននិងរារាំងចិត្តពីចំណង់តណ្ហានោះអល់ឡោះនឹងមិនដាក់ទោសលើទំនោរចិត្តឡើយប្រសិនបើមិនមានទង្វើប្រព្រឹត្តជាក់ស្តែងអមជាមួយវា។ ហើយការប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិប្រសិនបើបុគ្គលនោះបានបំពេញកាតព្វកិច្ចសាសនារួចរាល់គឺមិនត្រូវទទួលទោសឡើយប៉ុន្តែការបរិច្ចាគចំណែកលើសតម្រូវការនិងការកំណត់ត្រឹមកម្រិតគ្រប់គ្រាន់គឺប្រសើរជាងមានសុវត្ថិភាពជាងធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ជាងប្រមូលផ្តុំការតាំងចិត្តបានល្អជាងនិងផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ច្រើនជាងទាំងក្នុងលោកិយនិងបរលោក។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹកដោយយកលោកិយជាកង្វល់ធំបំផុតរបស់ខ្លួននោះអល់ឡោះនឹងបំបែកបំបាក់កិច្ចការរបស់គេដាក់ភាពក្រីក្រនៅចំពោះមុខភ្នែកទាំងពីររបស់គេហើយគ្មានអ្វីពីលោកិយបានមកដល់គេឡើយក្រៅពីអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់ទុកសម្រាប់គេ។ ប៉ុន្តែជនណាដែលក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹកដោយយកបរលោកជាកង្វល់របស់ខ្លួននោះអល់ឡោះនឹងដាក់ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សម្បូរបែបនៅក្នុងចិត្តរបស់គេប្រមូលផ្តុំកិច្ចការរបស់គេឱ្យជួបជុំគ្នាហើយលោកិយនឹងរត់មករកគេទាំងបង្ខំ»។ ហើយពាក្យស្លោកដែលគេនិយាយថា៖ «ការស្រឡាញ់លោកិយជាប្រភពនៃរាល់កំហុសបាប» មិនមែនជាហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)របស់ព្យាការីឡើយប៉ុន្តែជាពាក្យសម្តីរបស់លោកជុនឌុបនិងត្រូវបានលើកឡើងពីព្យាការីអ៊ីសា (ព្រះយេស៊ូ) ផងដែរ។ ហើយប្រសិនបើគេត្រូវបានគេរំលោភបំពានដោយការជេរប្រមាថនោះគេមានសិទ្ធិតបតវិញស្មើនឹងការជេរប្រមាថនោះប្រសិនបើពាក្យតបតនោះមិនមែនជាអំពើហាមឃាត់ដោយខ្លួនឯងដូចជាការកុហកជាដើម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាអំពើហាមឃាត់ដោយខ្លួនឯងដូចជាការចោទប្រកាន់កេរ្តិ៍ក្រៅពីហ្ស៊ីណានោះគេត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរលើការនោះ។ ហើយប្រសិនបើចៅក្រមដាក់ទណ្ឌកម្មលើការជេរតបតប្រភេទទីមួយនោះក៏ជាការអនុញ្ញាតដែរជាពិសេសនៅពេលដែលជននោះមានភាពឆ្មើងឆ្មៃខ្លាំងឬរំលោភបំពានលើអ្នកដែលប្រសើរជាងខ្លួន។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែកស្ដីពីបាបកម្មធំៗ (អាល់កាអ៍បះអៀរ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៨៨]

ផ្នែកស្ដីពីបាបកម្មធំៗ (អាល់កាអ៍បះអៀរ)៖ ទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវនិងល្អបំផុតក្នុងរឿងនេះគឺអ្វីដែលត្រូវបានផ្ទេរពីបណ្ដាសាឡាហ្វ (អ្នកជំនាន់មុន) ដូចជាលោកអ៊ីប៊ិនអាបបាស, អាប៊ូអ៊ូបៃដ៍និងអះម៉ាត់ពិនហាន់បាល់។ នោះគឺ៖ បាបតូចគឺជាបាបទាំងឡាយណាដែលស្ថិតនៅក្រោមទណ្ឌកម្មកំណត់ទាំងពីរពោលគឺទណ្ឌកម្មកំណត់ (ហាដ្ទ) នៅលោកិយនិងទណ្ឌកម្មកំណត់នៅបរលោក។ នេះជាអត្ថន័យនៃពាក្យដែលគេពោលថា៖ (បាបកម្មធំគឺរាល់បាបណាដែលមានទណ្ឌកម្មកំណត់នៅលោកិយ) និងពាក្យដែលពោលថា៖ (រាល់បាបណាដែលបញ្ចប់ដោយបណ្តាសាការខឹងសម្បាឬភ្លើងនរកនោះវាគឺជាបាបកម្មធំ) និងពាក្យដែលពោលថា៖ (បាបដែលគ្មានទណ្ឌកម្មកំណត់នៅលោកិយនិងគ្មានការគំរាមកំហែងជាក់លាក់នៅបរលោកគឺជាបាបតូច) ពោលគឺការគំរាមកំហែងជាក់លាក់ដូចជាការគំរាមដោយភ្លើងនរកការខឹងសម្បានិងបណ្តាសារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ពីព្រោះការគំរាមកំហែងជាក់លាក់នៅបរលោកគឺប្រៀបដូចជាទណ្ឌកម្មជាក់លាក់នៅលោកិយដូច្នោះដែរ។ ដូចដែលគេបែងចែកក្នុងទណ្ឌកម្មស្របច្បាប់របស់មនុស្សរវាងទណ្ឌកម្មកំណត់ជាក់លាក់ដូចជាការកាត់ដៃការសម្លាប់ការវាយរំពាត់មួយរយឬប៉ែតសិបនិងរវាងទណ្ឌកម្មដែលមិនកំណត់ជាក់លាក់ពោលគឺទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរដូច្នេះហើយទើបគេបែងចែកក្នុងទណ្ឌកម្មដែលអល់ឡោះតបស្នងដល់ខ្ញុំបម្រើរវាងទណ្ឌកម្មកំណត់ជាក់លាក់ដូចជាការខឹងសម្បាបណ្តាសានិងភ្លើងនរកជាមួយនឹងទណ្ឌកម្មទូទៅ។ បទដ្ឋាននេះមានសុវត្ថិភាពពីការរិះគន់នានាពីព្រោះវាគ្របដណ្តប់លើរាល់អ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយអត្ថបទគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ថាជាបាបធំដូចជា៖ ការបង្កើតដៃគូជាមួយអល់ឡោះ (ស៊ីរើក) ការសម្លាប់មនុស្សអំពើហ្ស៊ីណាអំពើមន្តអាគមការចោទប្រកាន់ស្ត្រីបរិសុទ្ធនិងបាបធំៗដទៃទៀតដែលមានទណ្ឌកម្មកំណត់ស្របច្បាប់ព្រមទាំងការរត់ចោលសមរភូមិចម្បាំងការស៊ីទ្រព្យក្មេងកំព្រាការស៊ីការប្រាក់ការរមិលគុណឪពុកម្តាយការស្បថភូតភរ (យ៉ាមីនហ្គាមូស) និងការធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយពីព្រោះបាបកម្មទាំងនេះមានការគំរាមកំហែងជាក់លាក់។ ដូចគ្នានេះដែររាល់បាបណាដែលអ្នកប្រព្រឹត្តត្រូវគេគំរាមថានឹងមិនបានចូលឋានសួគ៌ឬមិនបានធុំក្លិនឋានសួគ៌ឬត្រូវគេពោលថា៖ «អ្នកណាធ្វើវាមិនមែនជាពួកយើងឡើយ» ដូចជាប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលបោកប្រាស់យើងមិនមែនជាពួកយើងឡើយ» ទាំងអស់នោះសុទ្ធតែជាបាបកម្មធំ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់ពីបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌមុនពេលបញ្ជូនទៅកាន់ចៅក្រម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៩១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកដែលប្រែចិត្តពីអំពើហ្ស៊ីណាចោរកម្មឬការសេពគ្រឿងស្រវឹង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៩១]

ផ្នែក៖ ជនណាដែលបានប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់ពីអំពើហ្ស៊ីណាចោរកម្មឬការសេពគ្រឿងស្រវឹងមុនពេលរឿងក្តីត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ចៅក្រម (អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)) នោះទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺ៖ ទណ្ឌកម្មហាដ្ទត្រូវបានលុបចោលពីគេដូចដែលទណ្ឌកម្មត្រូវបានលុបចោលពីក្រុមចោរប្លន់ប្រដាប់អាវុធតាមការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីចម៉ា) ប្រសិនបើពួកគេបានប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់មុនពេលអាជ្ញាធរចាប់ខ្លួនបាន។ ហើយជនណាដែលគេភ័យខ្លាចពីការបង្កការខូចខាតសង្គមរបស់គេនោះចៅក្រមត្រូវចាត់វិធានការណាដែលសមស្របនឹងផលប្រយោជន៍រួម (ម៉ាស្ឡាហះហ៍) មិនថាតាមរយ៖ការនិរទេសឬការឃុំឃាំងដូចជាមេខ្យល់ស្រីពេស្យា (កាវ៉ាដះហ៍) ដែលមិនព្រមប្រែចិត្តឬត្រូវបណ្តេញនាងចេញពីចំណោមស្ត្រីមានកិត្តិយសឬវិធានការផ្សេងទៀតដែលសមស្រប។ ហើយលោកឧមើរ ﵁ ធ្លាប់បានបញ្ជាឱ្យពួកបុរសនៅលីវកុំឱ្យស្នាក់នៅលាយឡំជាមួយពួកអ្នកដែលមានគ្រួសារហើយពួកមុហាជីរីនក៏បានអនុវត្តដូច្នេះដែរនៅពេលពួកគេមកដល់ម៉ាឌីណះហ៍។ ហើយនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្វះហ៊ីហះទាំងពីរមានសេចក្តីរាយការណ៍ថាព្យាការី ﷺ បានបណ្តេញពួកមនុស្សភេទទីបី (មុខាន់ណាស្ស៊ិន) ចេញពីផ្ទះសម្បែងដោយសារការភ័យខ្លាចថាពួកគេនឹងធ្វើឱ្យខូចខាតដល់ស្ត្រីដូច្នេះមេខ្យល់ពេស្យាគឺរឹតតែអាក្រក់ជាងមនុស្សទាំងនោះទៅទៀត។

ជនគ្រប់រូបដែលបានប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់ពីអំពើបាបនោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)នឹងទទួលយកការតវ៉ាបាត់របស់គេ។ ដូច្នេះប្រសិនបើគេបានប្រព្រឹត្តអំពើល្អបរិសុទ្ធក្នុងរយ៖ពេលមួយឆ្នាំពេញដោយមិនបានបំបែកកិច្ចសន្យានៃការតវ៉ាបាត់នោះទេនោះការតវ៉ាបាត់របស់គេត្រូវបានទទួលយកជាផ្លូវការហើយគេអាចអង្គុយពិភាក្សានិងនិយាយស្តីរកគ្នាបាន។ ចំណែកឯប្រសិនបើគេបានប្រែចិត្តប៉ុន្តែមិនទាន់គ្រប់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំនោះបណ្ដាអ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ពីរ៖ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនយល់ថាគេអាចអង្គុយជាមួយបាននិងទទួលយកសក្ខីកម្មរបស់គេបានភ្លាមៗ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនទៀតយល់ថាចាំបាច់ត្រូវរង់ចាំសង្កេតមើលរយ៖ពេលមួយឆ្នាំសិនដូចដែលលោកឧមើរពិនអាល់ខាត់តបានអនុវត្តចំពោះសាប៊ីគពិនអ៊ីស្ល។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីភេសជ្ជ៖ស្រវឹង (គីតាបអាល់អាសរីបះហ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៩៤]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីភេសជ្ជ៖ស្រវឹង (គីតាបអាល់អាសរីបះហ៍)៖ អ្នកសេពគ្រឿងស្រវឹងត្រូវតែអនុវត្តទណ្ឌកម្មហាដ្ទលើរូបគេតាមការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញមិនថាប៉ែតសិបរំពាត់ឬសែសិបរំពាត់នោះឡើយ។ ប្រសិនបើវាយប៉ែតសិបរំពាត់គឺត្រឹមត្រូវតាមការឯកភាពនៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់ហើយប្រសិនបើកំណត់ត្រឹមសែសិបរំពាត់នោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើភាពគ្រប់គ្រាន់។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ថាលោកឧមើរ ﵁ ធ្លាប់បានដាក់ទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរលើសពីនោះដូចដែលត្រូវបានរាយការណ៍ថាលោកធ្លាប់បាននិរទេសអ្នកផឹកស្រានិងបានដាក់ទោសកោរសក់ក្បាលរបស់គេទៀតផង។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ជាច្រើនខ្សែពីព្យាការី ﷺ ថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើគេផឹកស្រាចូរអ្នករាល់គ្នាវាយរំពាត់គេហើយប្រសិនបើគេផឹកជាលើកទីបីឬលើកទីបួនចូរអ្នករាល់គ្នាប្រហារជីវិតគេ» ដូច្នេះលោកបានបញ្ជាឱ្យប្រហារជីវិត...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការកាត់សេចក្តីលើអ្នកបោះបង់ចោលការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៩៦]

...ប្រហារជីវិតអ្នកផឹកស្រានៅលើកទីបីឬលើកទីបួនប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនមិនបានចាត់ទុកថាការប្រហារជីវិតជាកាតព្វកិច្ចឡើយដោយយល់ថាហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)នេះត្រូវបានលុបចោល (ម៉ាន់ស៊ូខ) ដែលនេះជាទស្សន៖ល្បីល្បាញក្នុងមជ្ឈដ្ឋាននៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ឬពួកគេពោលថា៖ ប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមបញ្ឈប់ការផឹកស្រាក្រៅពីការប្រហារជីវិតទេនោះការប្រហារជីវិតគឺត្រូវបានអនុញ្ញាតដូចដែលមាននៅក្នុងហាឌីសមួយទៀតក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ដែលលោកបានហាមឃាត់ភេសជ្ជ៖ស្រវឹងផ្សេងៗ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមបោះបង់វាចោលទេចូរអ្នករាល់គ្នាប្រហារជីវិតពួកគេចុះ»។ ចំណែកឯអ្នកបោះបង់ចោលការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) គេសមនឹងទទួលបានទណ្ឌកម្មតាមការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញហើយអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនបានសម្រេចឱ្យប្រហារជីវិតគេបន្ទាប់ពីបានទាមទារឱ្យគេប្រែចិត្តតវ៉ាបាត់។ ហើយចំពោះការប្រហារជីវិតនោះថាតើសម្លាប់ក្នុងឋាន៖ជាជនកាហ្វៀរឬសម្លាប់ជាទណ្ឌកម្មហាដ្ទនោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នា។ ហើយប្រសិនបើមិនអាចអនុវត្តទណ្ឌកម្មហាដ្ទលើមនុស្សបែបនេះបានទេនោះត្រូវចាត់វិធានការតាមលទ្ធភាពដូចជាការធ្វើពហិការមិនរាប់រកនិងការស្តីបន្ទោសរហូតដល់គេព្រមបំពេញកាតព្វកិច្ចនិងបោះបង់អំពើហាមឃាត់។ ហើយស្រាដែលធ្វើពីផ្លែទំពាំងបាយជូរគឺហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមការឯកភាពរបស់មូស្លីមទាំងអស់មិនថាតិចឬច្រើនឡើយ។ ជនណាដែលចាត់ទុកថាវាជាការអនុញ្ញាតស្របច្បាប់ត្រូវទាមទារឱ្យគេប្រែចិត្តប្រសិនបើមិនប្រែចិត្តទេត្រូវប្រហារជីវិត។ ហើយអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍បានហាមឃាត់ណាប៊ីហ្ស (ទឹកត្រាំ) ផ្លែស្រការនិងទំពាំងបាយជូរក្រៀមឆៅទាំងតិចនិងច្រើនប្រសិនបើវាធ្វើឱ្យស្រវឹងព្រមទាំងទឹកផ្លែទំពាំងបាយជូរដាំពុះដែលមិនទាន់រីងអស់ពីរភាគបីក៏ហាមឃាត់ទាំងតិចនិងច្រើនដែរ។ ចំណែកឯគ្រឿងស្រវឹងផ្សេងទៀតដូចជាស្រាដែលធ្វើពីស្រូវសាលីជាដើមអ្នកប្រាជ្ញមហាជនបានបញ្ជាក់ផ្អែកលើគម្ពីរស្វះហ៊ីហះទាំងពីរថា៖ អ្នកស្រុកយ៉េមែនធ្លាប់បានទូលសួរថា៖ ឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)! យើងមានភេសជ្ជ៖ធ្វើពីទឹកឃ្មុំហៅថាប៊ីតអ៊ិនិងភេសជ្ជ៖ធ្វើពីពោត/ស្រូវហៅថាមីហ្សរ... លោកព្យាការីដែលទទួលបានវោហារសាស្ត្រដ៏ជ្រាលជ្រៅក៏បានឆ្លើយតបថា៖ «រាល់វត្ថុដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងគឺជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម)» ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «រាល់ភេសជ្ជ៖ណាដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងគឺសុទ្ធតែហារ៉ាមទាំងអស់»។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់កញ្ឆាដែលបណ្ដាលឱ្យស្រវឹង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៩៨]

...ហើយហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ជាច្រើនបានបញ្ជាក់ពីចំណុចនេះយ៉ាងទូលំទូលាយ។ ហើយកញ្ឆា (ហាស៊ីស្សះហ៍) ដែលបណ្ដាលឱ្យស្រវឹងគឺជាការហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) ហើយជនណាដែលចាត់ទុកថាការស្រវឹងដោយសារកញ្ឆាជាការអនុញ្ញាតស្របច្បាប់នោះគេបានក្លាយជាកាហ្វៀរហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀតតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងពីរវាគឺជាវត្ថុមិនស្អាត (ណាជីស) ពោលគឺស្រាប្រៀបដូចជាទឹកនោមចំណែកឯកញ្ឆាប្រៀបដូចជាលាមកដូច្នោះដែរ។ ហើយកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវអនុវត្តទណ្ឌកម្មហាដ្ទលើអ្នកប្រើប្រាស់កញ្ឆា។ ចំណែកឯអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនដែលស្ទាក់ស្ទើរមិនអនុវត្តហាដ្ទគឺដោយសារពួកគេគិតថាកញ្ឆាគ្រាន់តែបិទបាំងស្មារតីដូចថ្នាំសណ្តំ (បាញ់ជី) ទើបពួកគេកំណត់ត្រឹមទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរ។ ប៉ុន្តែការពិតដ៏ត្រឹមត្រូវគឺ៖ កញ្ឆាធ្វើឱ្យស្រវឹងហើយវាជាវត្ថុណាជីសខុសពីថ្នាំសណ្តំនិងគ្រាប់ចន្ទន៍ទេសពីព្រោះកញ្ឆាធ្វើឱ្យស្រវឹងតាមរយ៖ការប្រែប្រួលសភាវគតិដូចគ្នានឹងស្រាដែរ។ ហើយជនណាដែលគិតថាកញ្ឆាមិនធ្វើឱ្យស្រវឹងប៉ុន្តែគ្រាន់តែបំបាត់ស្មារតីដោយគ្មានការសប្បាយរីករាយនោះគេមិនបានដឹងពីការពិតរបស់កញ្ឆាឡើយពីព្រោះប្រសិនបើគ្មានការសប្បាយរីករាយនិងការស្រវឹងស្រួលក្នុងនោះទេម្ល៉េះសមមនុស្សមិនសេពវានោះឡើយខុសពីថ្នាំសណ្តំ។ ហើយអ្នកបង្កើតច្បាប់ឥស្លាម (អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)) បានកំណត់ត្រឹមទណ្ឌកម្មតាហ្សៀរចំពោះវត្ថុហាមឃាត់ដែលចិត្តមនុស្សមិនឃ្លានចង់បានដូចជាឈាមជាដើមប៉ុន្តែចំពោះអ្វីដែលចិត្តមនុស្សមានចំណង់តណ្ហាចង់បាននោះទ្រង់បានកំណត់ទណ្ឌកម្មហាដ្ទរួមជាមួយការហាមឃាត់ខាងសាសនាហើយកញ្ឆាគឺស្ថិតនៅក្នុងជំពូកនេះ...

...ហើយកញ្ឆាគឺស្ថិតនៅក្នុងជំពូកនៃទណ្ឌកម្មហាដ្ទនេះឯង។ ហើយអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍មកថាលោកឧមើរ ﵁ បានអនុញ្ញាតទឹកផ្លែទំពាំងបាយជូរដាំពុះ (ណាស្ស៊ូហ៍/ទីឡា) ដែលត្រូវបានដាំឱ្យរីងអស់ពីរភាគបីនោះអ្វីដែលលោកឧមើរបានអនុញ្ញាតគឺមិនមែនជាវត្ថុដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងឡើយដូច្នេះជនណាដែលផ្សាយថាគាត់បានអនុញ្ញាតវត្ថុស្រវឹងនោះគេបានកុហកហើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបានបន្ថែមគ្រឿងផ្សំឬឱសថផ្សេងៗចូលទៅក្នុងនោះដើម្បីបង្កើនកម្លាំងរបស់វារហូតដល់ធ្វើឱ្យស្រវឹងនោះវាស្ថិតនៅក្នុងជំពូកនៃការលាយបញ្ចូលគ្នានៃវត្ថុពីរ (ខាលីតាន) ខណ៖ដែលមានការហាមឃាត់ជាច្រើនលើការលាយវត្ថុពីរមុខដូចជាការហាមឃាត់មិនឱ្យលាយផ្លែស្រការជាមួយទំពាំងបាយជូរក្រៀមនិងការលាយផ្លែស្រការទុំជាមួយផ្លែស្រការស្រស់ជាដើម។ ហើយប្រសិនបើការលាយបញ្ចូលគ្នានោះបានក្លាយជាវត្ថុស្រវឹងនោះវាគឺជាការហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមការឯកភាពគ្នានៃមហាជនអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់ដូចជាអ្នកប្រាជ្ញហ៊ីចាស្វ, យ៉េមែន, អេហ្ស៊ីប, សាម, បាស្វរ៉ោះហ៍និងបណ្ដាអ្នកប្រាជ្ញ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការព្យាបាលជំងឺដោយវត្ថុហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២០១]