ភស្តុតាងឆ្លើយតបអ្នកក្រុងម៉ាឌីណះ

«ជំពូកស្តីពីការក្រោកឈរពីការស៊ូជូតទៅកាន់រ៉ាកអាត់បន្ទាប់» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ស៊ុននះនៅក្នុងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) នៅពេលមនុស្សម្នាក់ចង់ក្រោកពីការស៊ូជូតឡើងទៅឈរក្នុងរ៉ាកអាត់បន្ទាប់គឺគេត្រូវក្រោកឡើងផ្ទាល់ដោយផ្អែកលើចុងប្រអប់ជើងទាំងពីររបស់គេ (ស៊ូឌូរ៉ូកកដាម៉ៃហ៍) ដោយមិនចាំបាច់អង្គុយបង្អង់ឡើយប្រសិនបើគេមានលទ្ធភាពធ្វើបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេជាមនុស្សចាស់ជរាឬជាមនុស្សធាត់ធ្ងន់ខ្លួនដែលមិនអាចក្រោកលើចុងជើងបានគេអាចយកបាតដៃទាំងពីរច្រត់លើដីដើម្បីក្រោកឡើងបាន។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ការយកដៃទាំងពីរច្រត់លើដីពេលក្រោកឈរគឺប្រសើរបំផុតសម្រាប់យុវជននិងសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបមិនថាមានលទ្ធភាពឬគ្មានលទ្ធភាពឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបញ្ជាក់ថា៖ ច្បាប់ស៊ុននះនិងការចម្លងក្នុងរឿងនេះគឺល្បីល្បាញនិងច្បាស់ក្រឡែតណាស់ដោយមិនត្រូវការការប្រៀបធៀបតាមហេតុផលអ្វីឡើយ។ លោកអាប់ឌុករ៉ោះម៉ានអ៊ីប៊នយ៉ាហ្ស៊ីដបានរាយការណ៍ថា៖ «លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នម័សអ៊ូដ ﵁ តែងតែក្រោកឈរពីការស៊ូជូតដោយច្រត់លើចុងប្រអប់ជើងទាំងពីររបស់លោក»។ ហើយខៃសាម៉ះអ៊ីប៊នអាប់ឌុករ៉ោះម៉ានបានបញ្ជាក់ថាលោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរ ﵄ ក៏តែងតែធ្វើបែបនោះដូចគ្នាដែរ។

«ជំពូកស្តីពីសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)គ្រាសសូរ្យគ្រាស (សឡាតគូស៊ូហ្វ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ នៅក្នុងសឡាតគ្រាសសូរ្យគ្រាសអ៊ីម៉ាមត្រូវដឹកនាំប្រជាជនសឡាតពី៉ាកអាត់៖ ក្នុងរ៉ាកអាត់ទីមួយមានការឈរមួយការឱនរូគួអ៍មួយនិងការស៊ូជូតពីរ (ដោយអូសបន្លាយពេលយូរ) ហើយក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីរមានការឈរមួយការឱនរូគួអ៍មួយនិងការស៊ូជូតពីរដូចគ្នានឹងការសឡាតដទៃទៀតដែរ។ ទម្រង់បែបនេះត្រូវបានចម្លងពីរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ អ៊ីម៉ាមឈរសូត្រយ៉ាងយូររួចឱនរូគួអ៍យ៉ាងយូររួចងើបឈរសូត្របន្ត (ខ្លីជាងលើកទីមួយ) រួចឱនរូគួអ៍លើកទីពីរ (ខ្លីជាងលើកទីមួយ) រួចទើបស៊ូជូតពីរដងហើយក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីរក៏ធ្វើដូចគ្នាដែរ (សរុបមានរូគួអ៍ ៤ និងស៊ូជូត ៤)។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ ទស្សន៖ទាំងពីរគឺសុទ្ធតែមានការចម្លងហាឌីޘមក។ ប៉ុន្តែស៊ុននះទូទៅដ៏ល្បីល្បាញនៃគ្រប់សឡាតទាំងអស់ក្នុងសាសនាឥស្លាមមិនថាសឡាតបុណ្យសឡាតជូមុអាហ៍សឡាតស្ម័គ្រចិត្តឬសឡាតកាតព្វកិច្ចគឺសុទ្ធតែមានរូគួអ៍មួយនិងស៊ូជូតពីរក្នុងមួយរ៉ាកអាត់ទាំងអស់។ ការធ្វើឱ្យមានរូគួអ៍ពីរក្នុងមួយរ៉ាកអាត់គឺជារឿងចម្លែកដែលមិនធ្លាប់មានក្នុងគ្រឹះនៃសឡាតឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានពន្យល់ថា៖ ដោយសាររ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានឈរនិងរូគួអ៍យូរខ្លាំងពេកមនុស្សមួយចំនួនបានងើបក្បាលមើលឃើញអ្នកនៅខាងមុខកំពុងរូគួអ៍នៅឡើយក៏ឱនរូគួអ៍បន្តដែលធ្វើឱ្យអ្នកនៅខាងក្រោយស្មានថាមានរូគួអ៍ពីរដងទាំងដែលការពិតគឺជារូគួអ៍តែម្តងដ៏វែងប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះមិនសូត្រឮឡើយក្នុងសឡាតសូរ្យគ្រាសដោយផ្អែកលើការដែលលោកអ៊ីប៊នអាប់បាសបានប៉ាន់ប្រមាណថាការសូត្រមានប្រវែងប្រហាក់ប្រហែលនឹងស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកកយ៉ារ៉ះ។

«ជំពូកស្តីពីការសុំទឹកភ្លៀង (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)អ៊ីស្ទីសកក)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ យើងយល់ឃើញថាមិនមានការសឡាតជាជុំរូមសម្រាប់ពិធីសុំទឹកភ្លៀងឡើយគឺអ៊ីម៉ាមគ្រាន់តែចេញទៅក្រៅជាមួយប្រជាជនបួងសួងនិងសុំការអភ័យទោស (អ៊ីស្ទីគហ្វារ) ប៉ុណ្ណោះដូចដែលលោកអ៊ូម៉ើរអ៊ីប៊នុលខាត់ត្វ ﵁ បានឡើងលើវេទិកាមីនបារសុំទឹកភ្លៀងដោយការសុំអភ័យទោសដោយមិនបានសឡាតឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ សឡាតសុំទឹកភ្លៀងមានចំនួនពី៉ាកអាត់ធ្វើឡើងមុនការថ្លែងឃុតពះដូចជាសឡាតបុណ្យដែរដោយសូត្រឮបន្ទាប់មកអ៊ីម៉ាមថ្លែងឃុតពះបែរមុខទៅរកទិសគីបឡះត្រឡប់អាវធំរបស់ខ្លួន (តះវីលុររីដា) ហើយប្រជាជនបួងសួងដោយអង្គុយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានប្រកាន់យកជំហរពិសេសមួយថា៖ «លោកអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អ៊ីធ្លាប់មានទស្សន៖ដូចអាប៊ូហាណីហ្វះដោយមិនយល់ឃើញថាមានការសឡាតឡើយ។ ប៉ុន្តែទស្សន៖ចុងក្រោយរបស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះគឺយើងពេញចិត្តជាងទស្សន៖ដំបូងរបស់ពួកគេនិងពេញចិត្តជាងទស្សន៖របស់លោកអ៊ីប្រាហ៊ីមនិងអាប៊ូហាណីហ្វះពីព្រោះមានបណ្តាហាឌីޘពិតប្រាកដបញ្ជាក់ច្បាស់ថាមានការសឡាត! លោកអ៊ីប៊នអាប់បាស ﵄ បានបញ្ជាក់ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានចេញទៅក្រៅដោយភាពរាបសាបសុភាពរាបទាបនិងបួងសួងរួចទ្រង់បានសឡាតពី៉ាកអាត់ដូចជាទ្រង់សឡាតក្នុងពិធីបុណ្យដែរ។ ហើយអាបាដអ៊ីប៊នតាមីមពីពូរបស់លោកគឺអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នហ្សាអ៊ីដបានរាយការណ៍ថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានចេញទៅសុំទឹកភ្លៀងសឡាតពី៉ាកអាត់និងបានត្រឡប់អាវធំរបស់ទ្រង់»។

«ជំពូកស្តីពីសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ក្នុងគ្រាភ័យអាសន្ននិងសមរភូមិ (សឡាតខោហ្វ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ នៅក្នុងសឡាតខោហ្វអ៊ីម៉ាមឈរទៅមុខជាមួយក្រុមមួយហើយដឹកនាំពួកគេសឡាតមួយរ៉ាកអាត់ខណ៖ដែលក្រុមមួយទៀតឈរយាមប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ។ លុះសឡាតចប់មួយរ៉ាកអាត់ក្រុមទីមួយថយក្រោយទៅឈរយាមដោយមិនទាន់ស៊ូឡាមឡើយ។ ក្រុមទីពីរចូលមកហើយអ៊ីម៉ាមដឹកនាំពួកគេក្នុងរ៉ាកអាត់ទីពីររបស់គាត់រួចអ៊ីម៉ាមស៊ូឡាមបញ្ចប់។ បន្ទាប់មកក្រុមទីមួយត្រឡប់មកសឡាតមួយរ៉ាកអាត់ដែលនៅសល់របស់ខ្លួនដោយមិនបាច់សូត្រគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានឡើយ (ព្រោះទាន់ដើមសឡាត) រួចស៊ូឡាមហើយទៅឈរយាម។ បន្ទាប់មកក្រុមទីពីរត្រឡប់មកសឡាតមួយរ៉ាកអាត់ដែលនៅសល់របស់ខ្លួនដោយសូត្រគម្ពីរគួរអាន (ព្រោះខកខានដើមសឡាត) រួចស៊ូឡាមបញ្ចប់។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ អ៊ីម៉ាមសឡាតមួយរ៉ាកអាត់ជាមួយក្រុមទីមួយរួចគាត់នៅឈរស្ងៀមខណ៖ដែលក្រុមទីមួយសឡាតរ៉ាកអាត់ទីពីរដោយខ្លួនឯងស៊ូឡាមរួចចេញទៅយាម។ បន្ទាប់មកក្រុមទីពីរចូលមកអ៊ីម៉ាមសឡាតរ៉ាកអាត់ទីពីរជាមួយពួកគេរួចគាត់អង្គុយស្ងៀមរង់ចាំខណ៖ដែលក្រុមទីពីរសឡាតរ៉ាកអាត់ទីពីរដោយខ្លួនឯងរួចទើបអ៊ីម៉ាមស៊ូឡាមជាមួយពួកគេ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបកស្រាយបដិសេធទម្រង់របស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះថា៖ តើអាចត្រឹមត្រូវយ៉ាងដូចម្តេចកាលបើរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាក់ថា៖ «អ៊ីម៉ាមត្រូវបានតែងតាំងឡើងគឺដើម្បីឱ្យគេធ្វើតាម» នោះ? ប្រសិនបើក្រុមទីមួយសឡាតរ៉ាកអាត់ទីពីរមុនអ៊ីម៉ាមនោះពួកគេបានសឡាតមុនអ៊ីម៉ាមរបស់ខ្លួនហើយលែងជាអ្នកធ្វើតាមអ៊ីម៉ាមហើយ! ចុះតើអ៊ីម៉ាមអាចឈរស្ងៀមមិនសូត្រគួរអានមិនរូគួអ៍រង់ចាំគេឬអង្គុយស្ងៀមរង់ចាំគេយ៉ាងដូចម្តេច? ទម្រង់របស់ហាណាភីគឺស្របតាមអត្ថន័យនៃអាយ៉ាត់គួរអានក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាន់នីសាអ៍ [៤:១០២] យ៉ាងជាក់ច្បាស់និងស្របតាមហាឌីޘពិតប្រាកដរបស់លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរពីរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ។

«ជំពូកស្តីពីរបៀបងូតទឹកសម្អាតសព» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានរៀបរាប់ពីរបៀបងូតទឹកសម្អាតសពតាមក្បួនស៊ុននះយ៉ាងក្បោះក្បាយ៖ ត្រូវដោះសម្លៀកបំពាក់របស់សពចេញដោយយកក្រណាត់មួយផ្ទាំងគ្របបាំងកន្លែងកេរ្តិ៍ខ្មាស (អោរ៉ាត់) របស់គាត់។ ដាក់សពនៅលើគ្រែឬក្តារងូតទឹករួចធ្វើវូឌូ (ការលាងសម្អាតខ្លួន)ជូនគាត់ដូចជាវូឌូសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ដែរដោយមិនបាច់ខ្ពុរមាត់និងមិនបាច់លាងខាងក្នុងច្រមុះឡើយ។ លាងក្បាលនិងពុកចង្ការដោយដើមខិតមីដោយមិនបាច់សិតសក់ឡើយដោយចាប់ផ្តើមពីផ្នែកខាងស្តាំជានិច្ចរួចលាងសម្អាតកន្លែងកេរ្តិ៍ខ្មាសពីក្រោមក្រណាត់បាំង។ បន្ទាប់មកផ្អៀងសពទៅខាងឆ្វេងរួចលាងសម្អាតចំហៀងខាងស្តាំដោយទឹកស្អាតរហូតដល់ជ្រះល្អ។ បន្ទាប់មកផ្អៀងទៅខាងស្តាំរួចលាងចំហៀងខាងឆ្វេងដោយទឹកដាំស្លឹកពុទ្រា (ស៊ីឌើរ)។ បន្ទាប់មកទប់ខ្នងសពផ្អែកនឹងទ្រូងរួចយកដៃស្ទាបច្របាច់ពោះថ្នមៗដើម្បីច្របាច់កាកសំណល់ចេញហើយជូតសម្អាតចេញ។ បន្ទាប់មកផ្អៀងទៅឆ្វេងលាងស្តាំម្តងទៀតដោយទឹកស្អាតរួចយកក្រណាត់ជូតឱ្យស្ងួតដុតផ្សែងក្រអូបលើក្រណាត់កាហ្វាន់ជាចំនួនសេសរួចរុំកាហ្វាន់ចំនួនបីស្រទាប់សម្រាប់បុរស (អាវកាមីស, ក្រណាត់អ៊ីហ្សារ, និងរ៉ូដា) លាបទឹកអប់លើពុកចង្ការនិងលាបកាហ្វួរលើសរីរាង្គទាំងប្រាំពីរនៃការស៊ូជូតរួចសែងទៅកាន់ផ្នូរដោយមិនត្រូវយកភ្លើងដើរតាមពីក្រោយឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គ្មានកាលកំណត់ឬទម្រង់ជាក់លាក់ណាមួយសម្រាប់ងូតទឹកសពនៅខាងយើងឡើយគឺគ្រាន់តែងូតសម្អាតឱ្យស្អាតប៉ុណ្ណោះ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានលាន់មាត់ថា៖ «ស៊ូបហាន៉ាល់ឡោះ! តើអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះមិនស្គាល់របៀបងូតទឹកសពយ៉ាងដូចម្តេចកាលបើបណ្តាហាឌីޘនិងការចម្លងពីលោកអ៊ីប៊នម័សអ៊ូដ, លោកអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អ៊ីនិងលោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នស៊ីរីនមានយ៉ាងច្រើននិងច្បាស់ក្រឡែតយ៉ាងនេះ?!» លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នម័សអ៊ូដ ﵁ បានបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់ថាសពត្រូវងូតសម្អាតបីដងដោយទឹកកណ្តាលត្រូវលាយជាមួយស្លឹកពុទ្រា។

«ជំពូកស្តីពីការងូតទឹកការរុំកាហ្វាន់និងការលាបទឹកអប់ឱ្យសពអ្នកស្ថិតក្នុងសភាពអៀហរ៉ម» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ កាលណាបុរសឬស្ត្រីបានទទួលមរណភាពខណ៖ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពអៀហរ៉មសភាពអៀហរ៉មរបស់ពួកគេត្រូវបានបញ្ចប់ជាមួយនឹងសេចក្តីស្លាប់។ គេត្រូវធ្វើចំពោះសពទាំងពីរដូចជាសពធម្មតាដែលមិនស្ថិតក្នុងអៀហរ៉មដែរដោយរុំកាហ្វាន់គ្របបាំងក្បាលនិងមុខនិងលាបទឹកអប់ហានូតដរាបណាអ្នកងូតទឹកឱ្យសពមិនស្ថិតក្នុងសភាពអៀហរ៉ម។ រីឯអ្នកស្រុកហ៊ីជាស (ម៉ាលិកនិងអ្នកដទៃ) បានពោលថា៖ មិនត្រូវគ្របក្បាលសពអ្នកស្ថិតក្នុងអៀហរ៉មឡើយហើយក៏មិនត្រូវលាបទឹកអប់ដែរ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានលើកភស្តុតាងដ៏រឹងមាំបកស្រាយថា៖ ១. អាល់អាស្វវ៉ាដអ៊ីប៊នយ៉ាហ្ស៊ីដបានសួរលោកស្រីអាអ៊ីសះ ﵂ អំពីអ្នកស្ថិតក្នុងអៀហរ៉មដែលស្លាប់លោកស្រីបានឆ្លើយថា៖ «រូបគេគ្រាន់តែជារូបកាយសពមួយប៉ុណ្ណោះចូរពួកអ្នកធ្វើចំពោះគេដូចអ្វីដែលពួកអ្នកធ្វើចំពោះសពដទៃទៀតចុះ»។ ២. អ៊ីស្មាអែលអ៊ីប៊នរ៉ាហ្វៀកនិងលោកម៉ាលិកអ៊ីប៊នអានាស់ផ្ទាល់បានរាយការណ៍ថាកូនប្រុសរបស់លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរ ﵄ គឺវ៉ាគីដបានទទួលមរណភាពខណ៖ស្ថិតក្នុងអៀហរ៉មនៅជុហ៍ហ្វះតាមផ្លូវទៅម៉ាកកះ។ លោកអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរបានរុំកាហ្វាន់ឱ្យកូនប្រុសរបស់លោកនិងបានគ្របបាំងក្បាលរបស់គាត់ជិត! ចុះហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រុកហ៊ីជាសហាមឃាត់មិនឱ្យគ្របក្បាលសពកាលបើអ្នកប្រាជ្ញម៉ាលិករបស់ពួកគេផ្ទាល់បានកត់ត្រាថាលោកអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរបានគ្របក្បាលកូនប្រុសរបស់លោកដែលស្លាប់ក្នុងអៀហរ៉មនោះ?

«ជំពូកស្តីពីអ្នកដែលត្រូវចោរប្លន់សម្លាប់ការតាយ៉ាំមុមឱ្យសពនិងសាក្សីមរណ៖ (ស្ហាហ៊ីដ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកដំណើរដែលត្រូវចោរប្លន់តាមផ្លូវវាយប្រហារហើយសម្លាប់ខណ៖ពេលការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនត្រូវកប់ក្នុងឈាមនិងសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនដូចជាសាក្សីមរណ៖ (ស្ហាហ៊ីដ) ក្នុងសមរភូមិដែរដោយមិនត្រូវងូតទឹកលាងឈាមចេញឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ អ្នកដែលត្រូវចោរសម្លាប់ត្រូវតែងូតទឹកលាងសម្អាតនិងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ឱ្យ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ដោយសារការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនគេគឺជាស្ហាហ៊ីដ»។ តើមានស្ហាហ៊ីដណាប្រសើរជាងអ្នកដំណើរដែលត្រូវជនទុច្ចរិតទាមទារយកទ្រព្យនិងក្រុមគ្រួសារហើយគាត់បានតស៊ូរហូតត្រូវគេកាប់សម្លាប់នោះ? គាត់ត្រូវតែទទួលបានការអនុវត្តដូចជាបណ្តាស្ហាហ៊ីដដែរ។ ករណីស្ត្រីស្លាប់ក្នុងចំណោមបុរសដទៃ (គ្មានស្ត្រីគ្មានប្តីនិងគ្មានម៉ះរ៉ម)៖ អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ បុរសត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុមឱ្យនាងពីលើក្រណាត់ដោយមិនត្រូវប៉ះពាល់ស្បែកនាងដោយផ្ទាល់ឡើយដោយទះដីស្អាតជូតលើផ្ទៃមុខនាងរួចទះដីម្តងទៀតជូតដៃនិងកំភួនដៃដល់កែងដៃ។ ដូចគ្នាដែរចំពោះបុរសដែលស្លាប់ក្នុងចំណោមស្ត្រីដទៃគឺស្ត្រីត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុមឱ្យគាត់។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានអនុញ្ញាតឱ្យបុរសជាម៉ះរ៉មងូតទឹកឱ្យស្ត្រីនិងស្ត្រីជាម៉ះរ៉មងូតទឹកឱ្យបុរស។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានច្រានចោលចំណុចនេះថា៖ បុរសជាម៉ះរ៉មត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យមើលកេរ្តិ៍ខ្មាស (អោរ៉ាត់) របស់ស្ត្រីក្នុងពេលរស់នៅឡើយចុះតើអាចឱ្យពួកគេងូតទឹកសម្អាតកាយអាក្រាតរបស់នាងពេលស្លាប់យ៉ាងដូចម្តេច?! មានតែប្តីប្រពន្ធប៉ុណ្ណោះដែលអាចងូតទឹកឱ្យគ្នាបានព្រោះចំណងនរកអនុញ្ញាតឱ្យមើលរាងកាយគ្នាបាន។ សាក្សីមរណ៖ (ស្ហាហ៊ីដ)៖ អ្នកដែលពលីជីវិតក្នុងសមរភូមិត្រូវកប់ក្នុងឈាមនិងសម្លៀកបំពាក់ដោយមិនបាច់ងូតទឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែបើគេសែងគាត់ចេញមកទាំងនៅមានដង្ហើមហើយគាត់បានហូបចុកនិយាយឬរស់នៅរហូតផុតពេលសឡាតមួយនោះគាត់ត្រូវទទួលការងូតទឹកដូចជាសពទូទៅដែរ។

«ជំពូកស្តីពីការលើកដៃក្នុងសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)សព (សឡាតជះណាហ្សះ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ មិនត្រូវលើកដៃទាំងពីរឡើងឡើយលើកលែងតែក្នុងតាក់បៀរលើកទីមួយ (តាក់បៀរចូលសឡាត) នៃសឡាតសពប៉ុណ្ណោះហើយមិនត្រូវលើកដៃក្នុងបណ្តាតាក់បៀរបន្ទាប់ទៀតឡើយ។ លោកម៉ាលិកអ៊ីប៊នអានាស់ក៏បានយល់ស្របតាមអាប៊ូហាណីហ្វះក្នុងរឿងនេះដែរ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានដកស្រង់ភស្តុតាងបញ្ជាក់៖ ១. អាប់ឌុលអាហ្ស៊ីសអ៊ីប៊នហាគីមបានឃើញលោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរ ﵄ លើកដៃតែក្នុងតាក់បៀរទីមួយនៃសឡាតសពហើយមិនលើកក្នុងតាក់បៀរដទៃទៀតឡើយ។ ២. អាល់វ៉ាលីដអ៊ីប៊នហ្សាពិរបានឃើញលោកអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អ៊ីសឡាតសពដោយតាក់បៀរបួនដងដោយលោកលើកដៃតែក្នុងតាក់បៀរទីមួយប៉ុណ្ណោះ។ ករណីមកយឺតក្នុងសឡាតសព (ម៉ាស្វប៊ូក)៖ អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មកដល់ខណ៖ដែលអ៊ីម៉ាមតាក់បៀរបានមួយឬពីរសារហើយគេត្រូវរង់ចាំរហូតដល់អ៊ីម៉ាមតាក់បៀរបន្ទាប់ទើបតាក់បៀរចូលជាមួយគាត់ហើយនៅពេលអ៊ីម៉ាមស៊ូឡាមចប់គេត្រូវតាក់បៀរបង្គ្រប់តាក់បៀរដែលខកខានមុនពេលគេលើកសពចេញ។ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ (ម៉ាលិកនិងអ្នកដទៃ) ក៏បានយល់ស្របដូចគ្នាលើបញ្ហានេះដែរ។

«ជំពូកស្តីពីការដើរហែហមសពទៅកាន់ទីបញ្ចុះ» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការដើរពីក្រោយសព (ជះណាហ្សះ) គឺប្រសើរនិងមានផលបុណ្យជាងការដើរពីមុខសព។ ប្រសិនបើដើរពីមុខសពគឺគ្មានទាស់ខុសឡើយឱ្យតែមិនដើរទៅឆ្ងាយបាត់ពីសពប៉ុន្តែការជិះសត្វជំនិះពីមុខសពគឺជារឿងមិនសមរម្យ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ការដើរពីមុខសពគឺប្រសើរជាងការដើរពីក្រោយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ នៅពេលអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះលើកឡើងថាលោកអ៊ូម៉ើរបានដេញមនុស្សឱ្យទៅមុខក្នុងពិធីបុណ្យសពរបស់លោកស្រីហ្សាអ៊ីណាប់ប៊ីនតិហ្ជាសលោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានពន្យល់ថាលោកអ៊ូម៉ើរធ្វើដូច្នេះគឺដោយសារតែមនុស្សកកកុញខ្លាំងពេកដើម្បីកុំឱ្យមានការកកស្ទះ។ លោកអាលីអ៊ីប៊នអាប៊ី upstream ﵁ ត្រូវបានគេសួរថាតើការដើរពីក្រោយឬពីមុខសពប្រសើរជាង? លោកឆ្លើយថា៖ «ការដើរពីក្រោយសពគឺប្រសើរជាងដូចជាឧត្តមភាពនៃសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ជុំរូមលើសឡាតម្នាក់ឯងដូច្នោះដែរ! ចំណែកការដែលលោកអាប៊ូបាក្រនិងលោកអ៊ូម៉ើរដើរពីមុខគឺលោកទាំងពីរដឹងច្បាស់ថាការដើរពីក្រោយប្រសើរជាងប៉ុន្តែលោកទាំងពីរជាអ្នកសម្រួលកិច្ចការដែលចង់សម្រាលបន្ទុកដល់ប្រជាជនកុំឱ្យទើសទាល់ផ្លូវ»។ លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នម័សអ៊ូដ ﵁ បានប្រកាសថា៖ «សពគឺជាអ្នកដែលគេត្រូវដើរតាមមិនមែនជាអ្នកដើរតាមគេឡើយហើយអ្នកណាដែលដើរទៅមុខឆ្ងាយគឺមិនមែនជាអ្នករួមដំណើរជាមួយសពឡើយ»។ លោកអ៊ូޘម៉ានអ៊ីប៊នអាហ្វហ្វាន ﵁ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សពរបស់មូស្លីមគឺជាពន្លឺ (នូរ) ដូច្នេះចូរដាក់ពន្លឺរបស់អ្នកនៅពីមុខអ្នកហើយដើរពីក្រោយវាចុះចំណែកពួកមុសរ៉ិកគឺគ្មានពន្លឺឡើយដោយពួកគេដើរពីមុខហើយទុកសពនៅពីក្រោយហេតុនេះចូរធ្វើឱ្យខុសប្លែកពីពួកគេ!»។

«ជំពូកស្តីពីរបៀបដាក់សពចូលទៅក្នុងរណ្តៅផ្នូរ» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ សពត្រូវបញ្ចុះចូលទៅក្នុងរណ្តៅផ្នូរពីទិសខាងគីបឡះ (ទទឹងរណ្តៅ) ហើយមិនត្រូវទាញរុញបញ្ចូលក្បាលពីទិសខាងចុងជើងនៃរណ្តៅឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកហ៊ីជាសបានពោលថា៖ ត្រូវទាញរុញសពបញ្ចូលក្បាលពីទិសខាងចុងជើងនៃរណ្តៅផ្នូរ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ មានការចម្លងដ៏ត្រឹមត្រូវជាច្រើនគាំទ្រទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះ៖ ១. លោកអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អ៊ីត្រូវបានគេសួរថាតើត្រូវដាក់សពចូលពីទិសណាលោកបានឆ្លើយថា៖ «ពីទិសខាងគីបឡះហើយមិនត្រូវទាញបញ្ចូលពីខាងជើងឡើយ»។ ២. អ៊ីមរ៉នអ៊ីប៊នអាប៊ីអាត្វកបានរាយការណ៍ថាលោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាណាហ្វ៊ីយ៉ះបានសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)លើសពលោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអាប់បាស ﵄ ដោយតាក់បៀរបួនដងរួចបានបញ្ចុះសពលោកចូលទៅក្នុងផ្នូរពីទិសខាងគីបឡះហើយបានបោះតង់គ្របពីលើផ្នូរអស់រយ៖ពេលបីថ្ងៃ។ ៣. លោកអ៊ូម៉ែរអ៊ីប៊នសាអ៊ីដបានរាយការណ៍ថាលោកអាលីអ៊ីប៊នអាប៊ី upstream ﵁ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សពត្រូវដាក់ចូលទៅក្នុងរណ្តៅផ្នូរពីទិសខាងគីបឡះ»។

«ជំពូកស្តីពីការចិញ្ចឹមអ្នកបម្រើដែលត្រូវគេគ្រៀវនិងច្បាប់នៃរណ្តៅផ្នូរ» លោកហ្សារៀរអ៊ីប៊នអាប់ឌុលឡោះបានរាយការណ៍ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «រណ្តៅឡាហាត់ (រណ្តៅកៀនក្នុងផ្នូរ) គឺសម្រាប់ពួកយើងហើយរណ្តៅសាក់ក់ (រណ្តៅកណ្តាល) គឺសម្រាប់អ្នកដទៃក្រៅពីយើង»។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ គ្មានទាស់ខុសអ្វីឡើយក្នុងការចិញ្ចឹមឬប្រើប្រាស់អ្នកបម្រើដែលត្រូវគេគ្រៀវ (ឃូស្យាន) ហើយគ្មានទាស់ខុសអ្វីឡើយក្នុងការដែលពួកគេចេញចូលជួបស្ត្រីដរាបណាពួកគេមិនទាន់ដល់វ័យពេញវ័យការទទួលខុសត្រូវ (អាល់ហ៊ីនޘ)។ លុះដល់ពេលពួកគេពេញវ័យពួកគេមិនត្រូវចេញចូលជួបស្ត្រីសេរីដែលបើកក្បាលឡើយ។ ការពេញវ័យសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវគេគ្រៀវគឺត្រូវបានកំណត់នៅពេលគ្រប់អាយុ ១៥ ឆ្នាំពេញពីព្រោះគេមិនអាចយល់សប្តិបញ្ចេញទឹកកាមដើម្បីពេញវ័យមុននេះបានឡើយ។ ការមានម្នាក់ឬច្រើននាក់គឺមានច្បាប់ដូចគ្នា។ លោកម៉ាលិកអ៊ីប៊នអានាស់ដំបូងឡើយបានពោលថា៖ «ខ្ញុំស្អប់ខ្ពើមការចិញ្ចឹមមនុស្សគ្រៀវពីព្រោះប្រសិនបើយើងមិនទិញពួកគេទេគេមុខជាមិនធ្វើការគ្រៀវមនុស្សឡើយ»។ បន្ទាប់មកលោកបានកែប្រែទស្សន៖ដោយពោលថា៖ «គ្មានទាស់ខុសឡើយក្នុងការចិញ្ចឹមមនុស្សគ្រៀវម្នាក់ប៉ុន្តែបើច្រើនជាងមួយគឺជារឿងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម»។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានរិះគន់ហេតុផលរបស់លោកម៉ាលិកថា៖ ប្រសិនបើហេតុផលនៃការស្អប់ខ្ពើមការមានលើសពីម្នាក់ដោយសារការទិញនាំឱ្យគេធ្វើការគ្រៀវមនុស្សនោះប្រសិនបើមូស្លីមគ្រប់រូបយកមនុស្សគ្រៀវម្នាក់ៗ នោះតម្រូវការទិញនៅតែមានច្រើនដដែលដូច្នេះការកំណត់ត្រឹមម្នាក់មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាដែលលោកម៉ាលិកបានលើកឡើងនោះឡើយ។

«គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការបួស (គីតាបុលសៀម)» គម្ពីរនៃការបួស៖ ជំពូកទូទៅស្តីពីច្បាប់ហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)ហ៍និងបញ្ញត្តិស្តីពីការបួសកាតព្វកិច្ចក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានការអនុគ្រោះដល់អ្នកដំណើរឧប្បត្តិហេតុដែលនាំឱ្យខូចការបួសឬមិនខូចការបួសនិងការបួសស្ម័គ្រចិត្តផ្សេងៗ រួមទាំងការជជែកដេញដោលតាមច្បាប់រវាងអ្នកប្រាជ្ញអ៊ីរ៉ាក់និងអ្នកប្រាជ្ញម៉ាឌីណះ។

«ជំពូកស្តីពីការបួសនៅថ្ងៃអេដិលហ្វីទ្រីដោយស្មានថាជាខែរ៉ាម៉ាដាន» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើប្រជាជនបានបួសនៅថ្ងៃអេដិលហ្វីទ្រីដោយស្មានថាជាថ្ងៃទីសាមសិបនៃខែរ៉ាម៉ាដានស្រាប់តែមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់មកដល់បញ្ជាក់ថាខែដាច់រ៉ាម៉ាដានត្រូវបានគេមើលឃើញមុនពេលពួកគេចាប់ផ្តើមបួសមួយថ្ងៃហើយថ្ងៃដែលពួកគេកំពុងបួសនេះគឺជាថ្ងៃទីសាមសិបមួយ (គឺថ្ងៃបុណ្យអេដិលហ្វីទ្រី)៖ ពួកគេត្រូវតែស្រាយការបួសភ្លាមៗនៅគ្រប់វេលាដែលដំណឹងនោះមកដល់! ប្រសិនបើដំណឹងនោះមកដល់មុនពេលថ្ងៃជ្រេ (ហ្សាវាល) ពួកគេត្រូវស្រាយការបួសហើយអ៊ីម៉ាមត្រូវដឹកនាំពួកគេចេញទៅកាន់ទីលានសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ដើម្បីសឡាតបុណ្យអេដ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើដំណឹងនោះមកដល់ក្រោយពេលថ្ងៃជ្រេពួកគេត្រូវស្រាយការបួសភ្លាមហើយចេញទៅសឡាតបុណ្យអេដនៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានយល់ស្របតាមអាប៊ូហាណីហ្វះត្រង់ការស្រាយការបួសប៉ុន្តែពួកគេបានពោលថា៖ ពួកគេមិនត្រូវសឡាតបុណ្យអេដឡើយប្រសិនបើដំណឹងនោះមកដល់ក្រោយពេលថ្ងៃជ្រេ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ មានហាឌីޘជាក់ស្តែងពីរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ដែលរាយការណ៍ដោយបណ្តាអ្នកគួរឱ្យទុកចិត្តបានច្រានចោលការយល់ឃើញរបស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ៖ មានក្រុមមនុស្សមួយក្រុមបានមកធ្វើបន្ទាល់ចំពោះមុខព្យាការី ﷺ នៅពេលរសៀលចុងក្រោយនៃថ្ងៃ (ក្រោយថ្ងៃជ្រេ) ថាពួកគេបានឃើញខែដាច់កាលពីម្សិលមិញរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ក៏បានបញ្ជាប្រជាជនឱ្យស្រាយការបួសភ្លាមនិងបានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរពួកអ្នកចេញទៅកាន់ទីលានសឡាតនៅថ្ងៃស្អែកដើម្បីសឡាតបុណ្យរបស់ពួកអ្នកចុះ»។

«ជំពូកស្តីពីការបួសខែរ៉ាម៉ាដានក្នុងពេលធ្វើដំណើរ» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះការបួសខែរ៉ាម៉ាដានក្នុងពេលធ្វើដំណើរ៖ រឿងទាំងអស់នោះអាល់ហាំឌូឡីលឡោះគឺទូលំទូលាយណាស់៖ បើអ្នកមានបំណងចូរបួសចុះហើយបើអ្នកមានបំណងចូរផ្អាកការបួសចុះ។ ប៉ុន្តែការបួសក្នុងពេលធ្វើដំណើរគឺខ្ញុំពេញចិត្តជាងសម្រាប់អ្នកណាដែលមានកម្លាំងពលំនិងសមត្ថភាពទ្រាំទ្របាន។ លោកម៉ាលិកអ៊ីប៊នអានាស់និងអ្នកប្រាជ្ញម៉ាឌីណះមួយចំនួនក៏យល់ស្របដូចគ្នាដែរថា៖ រឿងនោះគឺទូលំទូលាយហើយការបួសក្នុងដំណើរគឺល្អជាងប្រសិនបើមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់។ រីឯអ្នកខ្លះទៀតបានពោលថា៖ មិនត្រូវបួសក្នុងដំណើរឡើយហើយបើបួសគេត្រូវតែសងឡើងវិញ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ ការដែលពោលថាអ្នកបួសក្នុងដំណើរត្រូវសងឡើងវិញគឺមិនមែនជាច្បាប់ស៊ុននះឡើយ។ ហាំមហ្សាអ៊ីប៊នអាំរ៉ូអាល់អាស្លាមីបានសួរព្យាការី ﷺ អំពីការបួសក្នុងដំណើរព្យាការី ﷺ ក៏មានបន្ទូលថា៖ «បើអ្នកចង់ចូរបួសចុះហើយបើអ្នកចង់ចូរផ្អាកចុះ»។ លោកអានាស់អ៊ីប៊នម៉ាលិក ﵁ ត្រូវបានគេសួរអំពីការបួសក្នុងដំណើរលោកបានឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកផ្អាកនោះជាការអនុគ្រោះរបស់អល់ឡោះហើយប្រសិនបើអ្នកបួសនោះការបួសគឺប្រសើរបំផុត» ហើយលោកអ៊ូޘម៉ានអ៊ីប៊នអាប៊ីអាល់អាសក៏បានបញ្ជាក់ដែរថា៖ «បើអ្នកបួសនោះការបួសគឺប្រសើរបំផុត»។

«ជំពូកស្តីពីអ្នកដំណើរដែលត្រឡប់ចូលផ្ទះវិញខណ៖មិនបានបួស» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះបុរសដែលត្រឡប់មកពីធ្វើដំណើរវិញដោយមិនបានបួសហើយភរិយារបស់គាត់ក៏ទើបតែស្អាតបរិសុទ្ធពីឈាមរដូវនៅពេលថ្ងៃដូចគ្នា៖ គឺមិនគប្បីឱ្យគាត់រួមរ័ក្សមេត្រីជាមួយនាងឡើយខណ៖ដែលគាត់ស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុង។ ពីព្រោះអ្នកទាំងពីរគឺជាមូស្លីមដែលស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ខ្លួនក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានខណ៖ដែលមនុស្សទូទៅកំពុងបួសហេតុនេះជាការគប្បីបំផុតសម្រាប់អ្នកទាំងពីរត្រូវទប់ចិត្ត (អៀមសាក) ពីការហូបចុកនិងការរួមដំណេកសម្រាប់ពេលវេលាដែលនៅសល់នៃថ្ងៃនោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេបានរួមដំណេកគឺគ្មានកាតព្វកិច្ចពិន័យ (កាហ្វារ៉ះ) លើពួកគេឡើយ (គឺគ្រាន់តែសងថ្ងៃនោះប៉ុណ្ណោះ)។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គ្មានទាស់ខុសអ្វីឡើយសម្រាប់ប្តីក្នុងការរួមដំណេកជាមួយនាង! លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ ទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះគឺប្រសើរបំផុតថ្លៃថ្នូរបំផុតនិងស្របតាមច្បាប់ស៊ុននះបំផុត។ កាលពីសម័យដើមមុនពេលការបួសខែរ៉ាម៉ាដានត្រូវបានបញ្ចុះមករ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានចាត់អ្នកនាំសារទៅកាន់អ្នកស្រុកជាយក្រុងម៉ាឌីណះនៅថ្ងៃអាស៊ូរ៉ាត់ថា៖ «អ្នកណាដែលមិនទាន់បានហូបចូរឱ្យគេបួសចុះហើយអ្នកណាដែលបានហូបហើយចូរឱ្យគេផ្អាកការហូបចុកសម្រាប់ពេលវេលាដែលនៅសល់នៃថ្ងៃរបស់គេចុះ!»។ កាលបើរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាឱ្យទប់ការហូបចុកសម្រាប់ពេលដែលនៅសល់ក្នុងថ្ងៃអាស៊ូរ៉ាត់នោះការគោរពភាពពិសិដ្ឋនៃខែរ៉ាម៉ាដានគឺរឹតតែមានកាតព្វកិច្ចធំធេងជាងនេះទៅទៀត! តើមានអ្វីដែលអាក្រក់និងមិនសមរម្យជាងការដែលបុរសម្នាក់រស់នៅផ្ទះជាមួយប្រពន្ធកូនក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានបែរជាហូបចុកនិងរួមដំណេកកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ចំហបែបនេះនោះ?! លោកអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អ៊ីក៏ស្អប់ខ្ពើមការហូបចុកក្នុងពេលដែលនៅសល់នៃថ្ងៃចំពោះអ្នកដំណើរដែលទើបមកដល់និងស្ត្រីដែលទើបតែស្អាតពីឈាមរដូវក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានដូចគ្នា។

«ជំពូកស្តីពីការភ្លេចបួសបីថ្ងៃក្នុងពិធីបុណ្យហាជ្ច» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះអ្នកធ្វើបុណ្យហាជ្ចបែបតាម៉ាត់ទុអ៍ដែលមានកាតព្វកិច្ចត្រូវបួសបីថ្ងៃដោយសារគ្មានសត្វកាត់គួរបាន (ហាដ្យី) ប្រសិនបើគេភ្លេចឬធ្លាក់ខ្លួនឈឺរហូតដល់មិនបានបួសបីថ្ងៃនោះមុនថ្ងៃបុណ្យណាហ៍រ (ថ្ងៃទី ១០ ហ្សុលហិជ្ជះ)៖ ពេលវេលាកំណត់នៃការបួសត្រូវបានកន្លងផុតទៅហើយ។ គេមិនអាចបួសបីថ្ងៃនោះបានទៀតឡើយគឺគេដាច់ខាតត្រូវតែធ្វើការកាត់សត្វហាដ្យីដែលវាក្លាយជាបំណុលជាប់ជំពាក់លើរូបគេរហូតទាល់តែគេកាត់សត្វនោះសង។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គេអាចបួសនៅក្នុងបណ្តាថ្ងៃនៅមីណា (ថ្ងៃតាសរ៉ីក)! ហើយបើភ្លេចទៀតគេអាចបួសបីថ្ងៃនៅម៉ាកកះហើយបើត្រឡប់ដល់ស្រុកកំណើតគេអាចបួសបីថ្ងៃនៅស្រុករបស់ខ្លួនរួចបួសប្រាំពីរថ្ងៃបន្តបន្ទាប់។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកបដិសេធយ៉ាងដាច់អហង្ការថា៖ តើគេអាចបួសបីថ្ងៃក្រោយថ្ងៃណាហ៍រយ៉ាងដូចម្តេចកាលបើអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ជាក់ច្បាស់ថា៖ ﴿ហ្វាស៊ីយ៉ាមុសាឡាសាទីអៃយ៉ាមីនហ្វីលហាជ្ច﴾ (គឺត្រូវបួសបីថ្ងៃនៅក្នុងអំឡុងពេលហាជ្ច) [អាល់បាកកយ៉ារ៉ះ: ១៩៦] នោះ? អល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ «ហាជ្ចគឺស្ថិតក្នុងបណ្តាខែដែលគេដឹងច្បាស់» ដែលអ្នកបកស្រាយគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ទាំងអស់បានបញ្ជាក់ថាជាខែស្ហាវ៉ាល់, ហ្សុលកកអ៊ិដះនិងដប់ថ្ងៃដំបូងនៃហ្សុលហិជ្ជះ។ ការបួសត្រូវបានកំណត់ជាជម្រើសជំនួសការកាត់សត្វ។ កាលណាពេលវេលាកំណត់នៃការបួសត្រូវបានកន្លងផុតដោយការធ្វេសប្រហែសកាតព្វកិច្ចដើមដំបូង (ការកាត់សត្វហាដ្យី) ត្រូវវិលត្រឡប់មកវិញជាបំណុលជាប់ជំពាក់។ រឹតតែគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅទៀតអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបែរជាអនុញ្ញាតឱ្យបួសក្នុងបណ្តាថ្ងៃតាសរ៉ីកនៅមីណា! ទាំងដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ បានចាត់លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នហ៊ូហ្សាហ៊្វះឱ្យស្រែកប្រកាសនៅមីណាថា៖ «បណ្តាថ្ងៃទាំងនេះគឺជាថ្ងៃនៃការហូបចុកការផឹកនិងការរំឭកដល់អល់ឡោះ» ហើយទ្រង់បានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យបួសក្នុងថ្ងៃទាំងនោះឡើយ!

«ជំពូកស្តីពីការហូបឬផឹកដោយភ្លេចភ្លាំងខណ៖ពេលបួស» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកណាដែលហូបឬផឹកដោយភ្លេចភ្លាំងនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានឬក្នុងរាល់ការបួសកាតព្វកិច្ចឬការបួសស្ម័គ្រចិត្តគឺគ្មានកាតព្វកិច្ចសង (កកឌ័រ) លើរូបគេឡើយហើយការបួសរបស់គេគឺនៅតែមានសុពលភាពពេញលេញនិងគ្រប់គ្រាន់។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ អ្នកណាដែលហូបឬផឹកក្នុងខែរ៉ាម៉ាដានដោយភ្លេចភ្លាំងឬក្នុងរាល់ការបួសកាតព្វកិច្ចគឺគេត្រូវតែសង (កកឌ័រ) ថ្ងៃនោះឡើងវិញ! លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ តើអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះអាចពោលពាក្យបែបនេះយ៉ាងដូចម្តេច? យើងមិនដែលឮថានរណាម្នាក់អះអាងថាអ្នកហូបផឹកដោយភ្លេចភ្លាំងត្រូវសងការបួសនោះឡើយ! បណ្តាហាឌីޘពិតប្រាកដជាច្រើនបានបញ្ជាក់ពីរឿងនេះហើយប្រជាជនមូស្លីមទាំងអស់សុទ្ធតែឯកភាពគ្នា៖ អ្នកណាដែលហូបផឹកដោយភ្លេចភ្លាំងពិតណាស់នោះគឺជាចំណីអាហារដែលអល់ឡោះបានប្រទានឱ្យគេហូបនិងឱ្យគេផឹក។ អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍យ៉ាងច្បាស់ថា៖ «ប្រសិនបើគ្មានបណ្តាហាឌីޘបានមកដល់ទេនោះខ្ញុំមុខជាបង្គាប់ឱ្យសងការបួសតាមការប្រៀបធៀបហេតុផល (ក្យាស) ពុំខានប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខហាឌីޘ គឺគ្មានក្យាសឡើយ»។ នៅពេលអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះសួរថា៖ តើមានអ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចការបួសពេលចេតនាតែមិនខូចពេលអចេតនាដែរឬទេ? លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ឆ្លើយថា៖ «ពិតជាមាន! អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់បានរាយការណ៍ពីលោកអ៊ីប៊នអ៊ូម៉ើរ ﵄ ថាអ្នកណាដែលក្អួតចង្អោរមកឯងៗដោយទប់មិនបានគឺគ្មានការសងឡើយប៉ុន្តែបើចេតនាធ្វើឱ្យក្អួតគេត្រូវតែសង!»។ លោកអាលីអ៊ីប៊នអាប៊ី upstream ﵁ បានបញ្ជាក់ថា៖ «គេមិនដាច់ការបួសឡើយពិតណាស់វាជាចំណីដែលអល់ឡោះបានផ្តល់ឱ្យគេហូប»។ ហើយអាល់កកម៉ះបានពោលថា៖ «វាជាលាភសក្ការ៖ដែលអល់ឡោះបានដឹកនាំមកកាន់គេ»។

«ជំពូកស្តីពីការដាច់ការបួសស្ម័គ្រចិត្ត» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកណាដែលកំពុងបួសស្ម័គ្រចិត្ត (តាតាវវុអ៍/ណាភីល) ហើយមានរឿងរ៉ាវណាមួយកើតឡើងដែលកាត់ផ្តាច់ការបួសរបស់គេឬគេបានស្រាយការបួសដោយគ្មានហេតុផលសមស្របគេមានកាតព្វកិច្ចត្រូវតែសង (កកឌ័រ) ការបួសថ្ងៃនោះឡើងវិញ។ ពីព្រោះកាលណាកិច្ចការសក្ការ៖ស្ម័គ្រចិត្តមួយត្រូវបានចាប់ផ្តើមឡើងដើម្បីអល់ឡោះនោះវាបានក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវតែបំពេញឱ្យចប់សព្វគ្រប់ដូចដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ជាថា៖ ﴿វ៉ាឡាទុបត្វិលូអាក់ម៉ាឡាគុម﴾ (ហើយចូរពួកអ្នកកុំធ្វើឱ្យការងារសប្បុរសធម៌របស់ពួកអ្នកត្រូវអសារបង់ឡើយ) [មូហាំម៉ាត់ (ﷺ): ៣៣]។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ បើគេហូបផឹកដោយភ្លេចភ្លាំងក្នុងពេលបួសស្ម័គ្រចិត្តគេមិនត្រូវសងឡើយហើយបើគេស្រាយការបួសដោយសារហេតុការណ៍អ្វីមួយគេក៏មិនត្រូវសងដែរពីព្រោះគេគ្រាន់តែជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបញ្ជាក់ថា៖ ការអនុគ្រោះថាមិនដាច់ការបួសគឺសម្រាប់តែអ្នកដែលភ្លេចភ្លាំងប៉ុណ្ណោះព្រោះអល់ឡោះជាអ្នកផ្តល់អាហារដល់គេ។ ប៉ុន្តែចំពោះអ្នកដែលដឹងខ្លួនហើយបានស្រាយការបួសដែលខ្លួនបានផ្តើមធ្វើដើម្បីអល់ឡោះគេត្រូវតែសងការបួសនោះឡើងវិញជាដាច់ខាត។

«ជំពូកស្តីពីមនុស្សចាស់ជរាដែលមិនមានសមត្ថភាពបួស» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះមនុស្សចាស់ជរាខ្លាំងដែលគ្មានសមត្ថភាពបួសដោយសារវ័យជរានៅពេលខែរ៉ាម៉ាដានមកដល់៖ គាត់ត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌ត (មីស្គីន) ម្នាក់សម្រាប់រាល់ថ្ងៃដែលខកខានចំនួនកន្លះស្វាអ៊ិនៃស្រូវសាលីឬមួយស្វាអ៊ិនៃផ្លែរលម៉ាត់ឬស្រូវបាលី។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ យើងមិនយល់ឃើញថាការបង់ហ្វីដយ៉ះជាកាតព្វកិច្ចលើមនុស្សចាស់ឡើយហើយយើងពេញចិត្តឱ្យអ្នកមានកម្លាំងសងការបួសហើយបើគេបង់ហ្វីដយ៉ះគឺផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តត្រឹមតែមួយមូដ (មួយភាគបួននៃស្វាអ៊ិ) តាមរង្វាស់មូដរបស់ព្យាការី ﷺ ប៉ុណ្ណោះសម្រាប់មួយថ្ងៃ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកថា៖ អល់ឡោះទ្រង់បានមានបន្ទូលក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់ទ្រង់ថា៖ ﴿វ៉ាអាឡាល់ឡាហ្ស៊ីណាយូទីកកូណាហូហ្វីដយ៉ាទុនត្វាអាមុមីស្គីន﴾ (ហើយចំពោះបណ្តាអ្នកដែលពិបាកបួសខ្លាំងបំផុតគឺត្រូវបង់ហ្វីដយ៉ះដោយការផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តម្នាក់) [អាល់បាកកយ៉ារ៉ះ: ១៨៤] ដែលលោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នអាប់បាសបានបកស្រាយថាជាមនុស្សចាស់ជរា។ ការផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តមិនអាចកំណត់ត្រឹមតែមួយមូដ (ចំណីបន្តិចបន្តួច) នោះឡើយ។ តើអល់ឡោះមិនបានមានបន្ទូលក្នុងកាហ្វារ៉ះនៃសម្បថថា៖ «ការផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តដប់នាក់» ទេឬដែលអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់កំណត់ថាជាការផ្តល់អាហារកន្លះស្វាអ៊ិនៃស្រូវសាលី (ស្មើនឹងអាហារពីរពេលពេញលេញ៖ ថ្ងៃត្រង់និងល្ងាច)? ដូច្នេះហ្វីដយ៉ះសម្រាប់មួយថ្ងៃៗត្រូវតែឆ្អែតពីរពេល (ថ្ងៃត្រង់និងល្ងាច) ឬស្មើនឹងកន្លះស្វាអ៊ិនៃស្រូវសាលី។

«ជំពូកស្តីពីស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលខ្លាចប៉ះពាល់កូនហើយផ្អាកការបួស» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលភ័យខ្លាចប៉ះពាល់ដល់កូនក្នុងផ្ទៃហើយការបួសមានសភាពលំបាកខ្លាំងចំពោះនាងក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន៖ នាងត្រូវផ្អាកការបួសហើយនាងមានកាតព្វកិច្ចត្រឹមតែសង (កកឌ័រ) ប៉ុណ្ណោះដោយគ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានហ្វីដយ៉ះអ្វីឡើយ។ ពីព្រោះស្ថានភាពនេះគឺចាត់ទុកដូចជាជំងឺមួយក្នុងចំណោមជំងឺទាំងឡាយហើយជំងឺក្នុងច្បាប់ឥស្លាមគឺតម្រូវត្រឹមតែការសងប៉ុណ្ណោះ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ បើនាងខ្លាចប៉ះពាល់ដល់កូននាងត្រូវផ្អាកការបួសត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនទុគ៌តមួយមូដនៃស្រូវសាលីសម្រាប់រាល់ថ្ងៃព្រមទាំងត្រូវសងការបួសថែមទៀតពីព្រោះវាជាជំងឺមួយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបកស្រាយបដិសេធភាពផ្ទុយគ្នារបស់ពួកគេថា៖ «ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាចាត់ទុកស្ថានភាពរបស់នាងថាជាជំងឺមួយក្នុងចំណោមជំងឺទាំងឡាយចុះតើហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបង្ខំឱ្យនាងត្រូវផ្តល់អាហារទៀត?! អល់ឡោះទ្រង់បានមានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា៖ ﴿ហ្វាម៉ាន់កាណាមីនគុមម៉ារីឌកន់អោវអាឡាសាហ្វារីនហ្វាអ៊ីដដាទុមមីនអៃយ៉ាមីនអ៊ូខ័រ﴾ (អ្នកណាដែលមានជំងឺឬស្ថិតក្នុងការធ្វើដំណើរគឺត្រូវសងតាមចំនួនថ្ងៃផ្សេងទៀត) [អាល់បាកកយ៉ារ៉ះ: ១៨៤] ដោយគ្មានការលើកឡើងពីការបរិច្ចាគទានទាល់តែសោះ! កាលបើអ្នករាល់គ្នាចាត់ទុកវាជាជំងឺដែលត្រូវសងនោះគ្មានទានបរិច្ចាគណាមួយត្រូវដាក់បន្ទុកលើនាងឡើយ»។