ការប្រមូលផ្តុំសំបុត្រ និងសារលិខិតឥស្លាម

ប្រភេទនៃគុនូត (ការចុះចូលនិងការគោរពប្រតិបត្តិជាសកល) ដែលគ្របដណ្តប់លើរាល់សត្តនិករទាំងឡាយនៅក្នុងលោក។

ប្រភេទទីមួយ។

ប្រភេទទីពីរ។

ប្រភេទនៃគុនូតដែលគ្របដណ្តប់លើរាល់សត្តនិករទាំងឡាយ៖ យោងតាមការបកស្រាយនេះគុនូតដែលគ្របដណ្តប់លើរាល់សត្តនិករទាំងអស់មានច្រើនប្រភេទ៖ ប្រភេទទីមួយ៖ ការគោរពប្រតិបត្តិនៃរាល់វត្ថុទាំងអស់ចំពោះព្រះឆន្ទ៖ មហិទ្ធិឫទ្ធិនិងការបង្កើតរបស់ទ្រង់។ ពិតប្រាកដណាស់គ្មានអ្វីមួយអាចគេចផុតពីព្រះឆន្ទ៖ អំណាចនិងអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់បានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវបានចាត់ចែងត្រូវបានគ្រប់គ្រងជាសត្តនិករដែលស្ថិតក្រោមការចិញ្ចឹមបីបាច់និងស្ថិតក្រោមអំណាចបង្ក្រាបរបស់ទ្រង់។ ទោះបីជាបុគ្គលណាម្នាក់ស្រមៃស្មានក្នុងខ្លួនឯងថាខ្លួនគ្មានម្ចាស់ជាព្រះអម្ចាស់ឬស្មានថាខ្លួនអាចរួចផុតពីអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់ក៏ដោយនោះវាគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃដូចជាមនុស្សស្រវឹងមនុស្សកំពុងដេកលក់ដែលត្រូវគេចាប់ចងឬមនុស្សវិកលចរិតដែលត្រូវគេចងភ្ជាប់ដោយច្រវាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញការអនុវត្តព្រះឆន្ទ៖និងមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅលើបណ្តាអ្នកដែលតម្កើងឫកពាមិនព្រមគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់គឺធំធេងនិងរឹងមាំជាងអំណាចរបស់អ្នកចាប់ចំណាប់ខ្មាំងទៅលើចំណាប់ខ្មាំងអំណាចរបស់ចៅហ្វាយទៅលើទាសករឬអំណាចរបស់នាយកមន្ទីរពេទ្យវិកលចរិតទៅលើមនុស្សឆ្កួតរាប់ពាន់ដងទៅទៀត។ ហើយទស្សន៖នេះគឺស្របគ្នាទាំងស្រុងជាមួយនឹងទស្សន៖របស់ពួក Ahl អាល់-ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) (អ្នកកាន់តាមគន្លងស៊ុននះ) ដែលបានបញ្ជាក់ថា៖ គ្មានអ្វីមួយកើតឡើងនៅក្នុងរាជាណាចក្ររបស់ទ្រង់ឡើយក្រៅតែពីអ្វីដែលទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ។ ដូច្នេះគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចចាកចេញផុតពីព្រះរាជក្រឹត្យដែលបានកំណត់ទុកជាមុន (កាឌើរម៉ាកឌួរ) ឬរំលងផុតពីអ្វីដែលត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅលើផ្ទាំងសិលាការពារ (អាល់ឡៅហ៍អាល់ម៉ាស្តួរ) បានឡើយ។ នេះគឺផ្ទុយស្រឡះពីជំនឿរបស់ពួកកាដារីយ៉ះ (Qadariyyah) ដែលយល់ថាពួកអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាបបានចាកចេញផុតពីព្រះឆន្ទ៖ មហិទ្ធិឫទ្ធិការវិនិច្ឆ័យអធិបតេយ្យភាពនិងការបង្កើតរបស់ទ្រង់ដោយពួកវាយល់ថាពួកអ្នកបាបទាំងនោះមិនបានចុះចូលចំពោះបទបញ្ជាសាសនា (អាមើរសារអ៊ី) ហើយក៏មិនចុះចូលចំពោះបទបញ្ជាបង្កើតលោក (អាមើរកាវនី) នោះដែរ។ រីឯពួក Ahl អាល់-ស៊ូណាន់វិញបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាពួកគេសុទ្ធតែចុះចូលចំពោះព្រះឆន្ទ៖ ការវិនិច្ឆ័យនិងបទបញ្ជាបង្កើតលោករបស់ទ្រង់ដូចដែលបានបកស្រាយរួចមកហើយ។ តាមទស្សន៖នេះបុគ្គលដែលចុះចូល (កានីត) ប្រហែលជាមិនបានដឹងខ្លួនអំពីការចុះចូលរបស់ខ្លួននោះឡើយដ្បិតអត្ថន័យនៃការចុះចូលនៅទីនេះគឺសំដៅលើការដែលរូបគេត្រូវបានគ្រប់គ្រងនិងចាត់ចែងនៅក្រោមព្រះឆន្ទ៖របស់ព្រះអម្ចាស់ដោយគ្មានការប្រកែកប្រឆាំងតាមគ្រប់រូបភាពទាំងអស់។ ការចុះចូលបែបនេះគ្របដណ្តប់លើវត្ថុគ្មានជីវិតសត្វធាតុនិងរាល់អ្វីៗទាំងអស់។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «គ្មានសត្វលូនវារណាមួយឡើយលើកលែងតែទ្រង់ក្តាប់ជាប់នូវសក់ថ្ងាសរបស់វា (មានន័យថាស្ថិតនៅក្រោមអំណាចគ្រប់គ្រងដាច់ខាតរបស់ទ្រង់)» [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ: ៥៦] ហើយទ្រង់ ﷻ ក៏មានបន្ទូលផងដែរថា៖ «មហាស្អាតស្អំផុតលេខចំពោះទ្រង់ដែលនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់មានអធិបតេយ្យភាពនៃរាល់វត្ថុទាំងអស់ហើយឆ្ពោះទៅកាន់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រឡប់ទៅវិញ» [ស៊ូរ៉ាត់យ៉ាស៊ីន: ៨៣]។ ប្រភេទទីពីរ៖ ការចុះចូលដែលសាមីខ្លួនបានដឹងនិងយល់ច្បាស់នោះគឺការទទួលស្គាល់របស់ពួកគេទាំងអស់គ្នាថាពួកគេគឺជាសត្តនិករដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនិងស្ថិតក្រោមការចិញ្ចឹមបីបាច់ហើយទ្រង់គឺជាព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេដូចដែលបានពន្យល់រួចមកហើយ។ ប្រភេទទីបី៖ ការដែលពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្តងាកមករកទ្រង់នៅពេលមានទុក្ខអាសន្ននិងតម្រូវការបន្ទាន់ដោយពួកគេបានបួងសួងសុំពីទ្រង់និងបន្ទាបខ្លួនចំពោះទ្រង់ទោះបីជាពេលទ្រង់ឆ្លើយតបជួយសង្គ្រោះពួកគេហើយពួកគេបែរជាខ្នងដាក់ទ្រង់វិញក៏ដោយ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ហើយនៅពេលដែលមនុស្សជួបប្រទះនូវគ្រោះអាសន្ន...»

ប្រភេទទីបួន។

«...គេបានបួងសួងសុំពីយើងទាំងពេលដេកផ្អៀងពេលអង្គុយឬពេលឈរ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងបានដកទុក្ខលំបាកចេញពីគេគេបែរជាដើរបន្តទៅមុខហាក់បីដូចជាគេមិនធ្លាប់បានបួងសួងសុំពីយើងចំពោះទុក្ខលំបាកដែលបានប៉ះពាល់គេទាល់តែសោះ» [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស: ១២]។ ហើយទ្រង់ ﷻ ក៏មានបន្ទូលផងដែរថា៖ «ហើយនៅពេលដែលទុក្ខអាសន្នបានប៉ះពាល់ពួកអ្នកនៅលើសមុទ្រអស់អ្នកដែលពួកអ្នកធ្លាប់បួងសួងសុំក្រៅពីទ្រង់ត្រូវបានវង្វេងបាត់បង់ទាំងអស់លើកលែងតែទ្រង់មួយគត់។ លុះដល់ពេលទ្រង់បានសង្គ្រោះពួកអ្នកមកកាន់គោកវិញពួកអ្នកបែរជាខ្នងដាក់ទ្រង់ហើយមនុស្សលោកតែងតែជាអ្នកដែលរមិលគុណជានិច្ច» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីស្ររ៉ក: ៦៧]។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រាប់ថាពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាអ្នកដែលចុះចូល (កានីទូន) ដូច្នេះនៅពេលដែលពួកគេបានចុះចូលចំពោះទ្រង់ដោយការបួងសួងនិងបន្ទាបខ្លួនចំពោះទ្រង់ក្នុងពេលមានតម្រូវការបន្ទាន់នោះពួកគេគឺជាអ្នកដែលបានធ្វើគុនូតចំពោះទ្រង់ហើយទោះបីជាពេលទ្រង់ដកទុក្ខអាសន្នចេញពីពួកគេពួកគេបែរជាភ្លេចនូវអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានបួងសួងសុំហើយបែរជាលើកតម្កើងដៃគូស្មើនឹងទ្រង់ក៏ដោយ។ ប្រភេទទីបួន៖ ពួកគេទាំងអស់គ្នាពិតជាចៀសមិនផុតពីការចុះចូលនិងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះបទបញ្ជាជាច្រើនរបស់ទ្រង់ឡើយទោះបីជាពួកគេបានប្រឆាំងនឹងទ្រង់នៅក្នុងបញ្ហាមួយចំនួនហើយទោះបីជាពួកគេមិនមានបំណងចង់គោរពតាមទ្រង់ដោយចេតនាក៏ដោយផ្ទុយទៅវិញពួកគេត្រូវតែចុះចូលនិងក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះទ្រង់ទាំងស្ម័គ្រចិត្តនិងដោយការបង្ខំ។ នោះគឺដោយសារតែទ្រង់បានបញ្ជូនបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ) និងបានបញ្ជូនចុះនូវគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ទាំងឡាយប្រកបដោយយុត្តិធម៌ដូច្នេះគ្មានការរីកចម្រើននិងសន្តិភាពណាមួយសម្រាប់អ្នកនៅលើផែនដីឡើយប្រសិនបើគ្មានយុត្តិធម៌នោះទេហើយគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចរស់នៅលើពិភពលោកនេះដោយរួចផុតពីគ្រប់ទម្រង់នៃយុត្តិធម៌បានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវតែប្រកាន់យកនូវទម្រង់ណាមួយនៃយុត្តិធម៌សូម្បីតែពួកចោរប្លន់តាមផ្លូវក៏ត្រូវតែមានច្បាប់ទម្លាប់មួយដែលពួកគេត្រូវព្រមព្រៀងគ្នាក្នុងចំណោមពួកគេដែរ។ ប្រសិនបើមានចោរម្នាក់ចង់យកទ្រព្យសម្បត្តិប្លន់បានទាំងអស់តែម្នាក់ឯងនោះបក្ខពួករបស់គេក៏មិនព្រមឱ្យគេធ្វើដូច្នោះឡើយ។ សូម្បីតែមនុស្សដែលឃោរឃៅបំផុតនិងមានអំណាចបំផុតក៏មិនអាចធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតាមតែចិត្តចង់បានដែរផ្ទុយទៅវិញគេត្រូវតែមានអ្នកគាំទ្រដែលគេត្រូវផ្គាប់ចិត្តនិងមានសត្រូវដែលគេខ្លាចរអា។ ដូច្នេះនៅក្នុងបេះដូងរបស់គេតែងតែមានសេចក្តីប្រាថ្នានិងការភ័យខ្លាចដែលបង្ខំឱ្យគេត្រូវប្រកាន់ខ្ជាប់នូវយុត្តិធម៌មួយចំនួនដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ បានបញ្ជាទោះបីជាគេមិនចង់ធ្វើក៏ដោយ។ ហេតុនេះហើយគេបានចុះចូលចំពោះអល់ឡោះនិងធ្វើគុនូតចំពោះទ្រង់ទោះបីជាគេស្អប់ខ្ពើមក៏ដោយ។ ហើយទ្រង់ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ «អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែចុះចូលចំពោះទ្រង់»។ ហើយពាក្យគុនូតជាទូទៅគឺមានន័យថាការបន្ទាបខ្លួនការចុះចូលនិងការស្តាប់បង្គាប់ទោះបីជាផ្នែកខាងក្នុងមានការស្អប់ខ្ពើមក៏ដោយដូចជាការស្តាប់បង្គាប់របស់ពួកជនពុតត្បុត (មុណាភិក) ដែលពួកគេបានបន្ទាបខ្លួនចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿនិងស្តាប់បង្គាប់ពួកគេនៅផ្នែកខាងក្រៅទោះបីជាពួកគេស្អប់ខ្ពើមការស្តាប់បង្គាប់នេះក៏ដោយ។ ប្រភេទទីប្រាំ៖ ការបន្ទាបខ្លួនរបស់ពួកគេចំពោះការកាត់ទោសនិងការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់មកលើពួកគេទាំងនៅក្នុងលោកិយនិងលោកខាងមុខ (អាឃីរ៉ោះ) ដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានលើកឡើងថាពួកគេនឹងត្រូវចុះចូលនៅថ្ងៃកិយាម៉ាត់។ ហើយទ្រង់ ﷻ ជួនកាលបានដាក់ទណ្ឌកម្មមនុស្សលោកនៅក្នុងលោកិយនេះដោយទ្រង់បានបំផ្លាញពួកគេនិងសងសឹកពួកគេ...

ផ្នែក។

...ដូចដែលទ្រង់បានបំផ្លាញប្រជាជាតិនៃព្យាការីនូហ៍ពួកអាដពួកសាមូដនិងពួកហ្វៀរអោនដែលពួកគេបានបន្ទាបខ្លួននិងចុះចូលចំពោះការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ដោយការចុះចូលទាំងបង្ខំចិត្ត។ ហើយការកាត់ទោសនិងការតបស្នងគឺកើតឡើងទាំងនៅក្នុងលោកិយនៅក្នុងពិភពបារហ្សាក់ (ពិភពផ្នូរ) និងនៅក្នុងលោកខាងមុខ (អាឃីរ៉ោះ)។ ហើយទ្រង់ ﷻ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើរាល់ដួងព្រលឹងទាំងអស់ចំពោះអ្វីដែលវាបានសាងហើយទ្រង់គង់នៅប្រកបដោយយុត្តិធម៌ខ្ពស់បំផុត។ សត្វលោកទាំងអស់សុទ្ធតែបានចុះចូលចំពោះការវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់និងចុះចូលចំពោះការតបស្នងចំពោះអំពើរបស់ពួកគេ។ ហើយរាល់គ្រោះមហន្តរាយដែលកើតឡើងចំពោះពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះគឺជាការតបស្នងចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ហើយរាល់គ្រោះមហន្តរាយដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកអ្នកគឺដោយសារតែអ្វីដែលដៃរបស់ពួកអ្នកបានសាង» [ស៊ូរ៉ាត់អាសស៊ូរ៉ាត់: ៣០] ហើយទ្រង់ ﷻ ក៏មានបន្ទូលផងដែរថា៖ «រាល់សេចក្តីល្អដែលកើតមានចំពោះអ្នកគឺមកពីអល់ឡោះហើយរាល់សេចក្តីអាក្រក់ដែលកើតមានចំពោះអ្នកគឺមកពីខ្លួនអ្នកផ្ទាល់» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់នីសា: ៧៩]។ ទាំងនេះគឺជាប្រភេទទាំង ៥ នៃការចុះចូល៖ ការចុះចូលចំពោះការបង្កើតការវិនិច្ឆ័យនិងព្រះរាជក្រឹត្យកំណត់របស់ទ្រង់, ការទទួលស្គាល់របស់ពួកគេចំពោះភាពជាម្ចាស់របស់ទ្រង់, តម្រូវការបន្ទាន់របស់ពួកគេក្នុងការបួងសួងសុំពីទ្រង់, ការចូលរួមរបស់ពួកគេនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បានបញ្ជាទោះបីជាពួកគេស្អប់ខ្ពើមក៏ដោយ, និងការចុះចូលចំពោះការកាត់ទោសតបស្នងលើអំពើរបស់ពួកគេ។ ការចូលរួមនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បញ្ជាទាំងស្អប់ខ្ពើមនេះរួមបញ្ចូលទាំងពួកជនពុតត្បុត (មុណាភិក) ពួកអ្នកបង់ពន្ធជីហ្ស៊ីយ៉ះ (Jizyah) ដោយផ្ទាល់ដៃទាំងបន្ទាបខ្លួននិងអ្នកដែលចូលកាន់សាសនាឥស្លាមដំបូងៗដោយសារតែសេចក្តីប្រាថ្នានិងការភ័យខ្លាច។ ដូច្នេះពាក្យគុនូតគឺជាពាក្យទូទៅដែលគ្របដណ្តប់លើមនុស្សទាំងអស់ប៉ុន្តែអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដគឺចុះចូលចំពោះទ្រង់ដោយស្ម័គ្រចិត្តរីឯអ្នកដទៃគឺចុះចូលដោយការបង្ខំចិត្ត។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ហើយចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះដែលរាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះទ្រង់ទាំងដោយស្ម័គ្រចិត្តនិងដោយបង្ខំចិត្ត» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់រ៉ាអាប់ដ៍: ១៥]។ ផ្នែក៖ ការបកស្រាយអំពីស៊ូជូដ (Sujud - ការក្រាបថ្វាយបង្គំ) ស៊ូជូដគឺស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទតែមួយជាមួយនឹងគុនូតដែរពីព្រោះស៊ូជូដដែលគ្របដណ្តប់លើរាល់សត្តនិករទាំងអស់គឺបង្កប់នូវកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃការបន្ទាបខ្លួននិងការចុះចូល។ រាល់សត្តនិករទាំងអស់សុទ្ធតែបានបន្ទាបខ្លួនចំពោះភាពមហិមាអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់បានចុះចូលចំពោះភាពថ្លៃថ្នូរខ្ពង់ខ្ពស់របស់ទ្រង់និងបានចុះចាញ់ចំពោះមហិទ្ធិឫទ្ធិរបស់ទ្រង់។ វាមិនចាំបាច់ថាការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់រាល់វត្ថុទាំងអស់ត្រូវតែដូចជាការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់មនុស្សលើអវយវ៖ទាំងប្រាំពីរកន្លែងនិងការដាក់ថ្ងាសនៅលើក្បាលមូលទៅលើដីនោះឡើយដ្បិតនេះគឺជាការក្រាបថ្វាយបង្គំជាក់លាក់មួយរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ហើយនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិពីអតីតកាលមានប្រជាជាតិខ្លះដែលការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេគឺគ្រាន់តែជាការឱនកាយ (រូកួអ៍) ដោយមិនបានក្រាបដល់ដីនោះឡើយហើយនោះហើយគឺជាស៊ូជូដរបស់ពួកគេ។

ដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ហើយចូរពួកអ្នកចូលតាមទ្វារដោយក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជ្ជ៉ាដា) ហើយចូរពួកអ្នកនិយាយថា៖ សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសនិងសម្រាលបាប (ហ៊ីតតោះ)» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ោះ: ៥៨]។ ហើយមានការបកស្រាយថាពាក្យនេះមានន័យថា «ចូរចូលដោយឱនកាយ (រុហ្គកាអា)» ហើយនៅក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកដែលក្រាបថ្វាយបង្គំដោយផ្អៀងចំហៀងខ្លួនដូចជាពួកជនជាតិជ្វីហ្វជាដើម។ ដូច្នេះពាក្យស៊ូជូដគឺជានាមទូទៅមួយប៉ុន្តែដោយសារតែការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់មនុស្សមូស្លីមមានភាពល្បីល្បាញនិងរីករាលដាលមនុស្សជាច្រើនក៏បានគិតស្មានថានេះគឺជាទម្រង់នៃការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់សត្វលោកគ្រប់ៗរូបដូចករណីពាក្យគុនូតដែរ។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះពាក្យសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) (ការថ្វាយបង្គំ) ដោយសារតែជនជាតិមូស្លីមបានថ្វាយបង្គំតាមទម្រង់ដែលគេស្គាល់ច្បាស់មនុស្សមួយចំនួនក៏បានគិតស្មានថារាល់អ្នកដែលថ្វាយបង្គំគឺត្រូវតែធ្វើបែបនេះទាំងអស់រហូតដល់ពួក Ahl អាល់-Kitab (អ្នកកាន់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ពីមុន) មួយចំនួនបានសម្តែងការមិនពេញចិត្តនៅពេលយើងនិយាយថា «អល់ឡោះប្រទានសឡាវ៉ាត់ (សឡាត)» ដោយពួកគេបានចាត់ទុកថាអល់ឡោះមិនមានសឡាតបែបនេះឡើយពីព្រោះពួកគេមិនស្គាល់ពាក្យសឡាតក្រៅពីការបួងសួងរបស់អ្នកថ្វាយបង្គំទៅកាន់អ្នកដទៃនិងការបន្ទាបខ្លួនចំពោះគេឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺមហាស្អាតស្អំផុតលេខពីការបន្ទាបខ្លួនបែបនោះប៉ុន្តែសឡាតរបស់ទ្រង់មិនមែនជាការបន្ទាបខ្លួនបែបនោះឡើយ។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកមិនឃើញទេឬថាអ្វីៗទាំងអស់នៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីព្រមទាំងបក្សាបក្សីដែលកំពុងលាតស្លាបសុទ្ធតែបានសរសើរតម្កើងទ្រង់? ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែបានដឹងអំពីសឡាតរបស់ខ្លួននិងការសរសើរតម្កើងរបស់ខ្លួន» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់នួរ: ៤១]។ ហើយនៅក្នុងគម្ពីរសហ៊ីហ៍មានបញ្ជាក់ពីព្យាការី ﷺ ថាលោកធ្លាប់បានបួងសួងនៅក្នុងការក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) របស់លោកថា៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងអស់របស់ខ្ញុំទាំងបាបតូចនិងបាបធំទាំងបាបដំបូងនិងបាបចុងក្រោយទាំងបាបដែលបើកចំហនិងបាបលាក់កំបាំង»។ ហើយលោក ﷺ ក៏ធ្លាប់មានប្រសាសន៍ផងដែរថា៖ «ឱអល់ឡោះ! ខ្ញុំសូមជ្រកកោននឹងការពេញព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ឱ្យរួចផុតពីការខឹងសម្បារបស់ទ្រង់និងសូមជ្រកកោននឹងការលើកលែងទោសរបស់ទ្រង់ឱ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ហើយខ្ញុំសូមជ្រកកោននឹងទ្រង់ឱ្យរួចផុតពីទ្រង់។ ខ្ញុំមិនអាចរាប់អស់នូវការសរសើរតម្កើងចំពោះទ្រង់បានឡើយទ្រង់គឺដូចជាអ្វីដែលទ្រង់បានសរសើរតម្កើងចំពោះព្រះអង្គទ្រង់ផ្ទាល់»។ ហើយលោក ﷺ តែងតែមានប្រសាសន៍នៅក្នុងពេលឱនកាយ (រូកួអ៍) និងពេលក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) ថា៖ «មហាស្អាតស្អំផុតលេខចំពោះទ្រង់ឱអល់ឡោះជាម្ចាស់របស់យើងព្រមទាំងការសរសើរតម្កើងចំពោះទ្រង់! ឱអល់ឡោះសូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសឱ្យទូលបង្គំផង» ដោយអនុវត្តតាមគម្ពីរគួរអាន។ ហើយមានបញ្ជាក់នៅក្នុងសហ៊ីហ៍មូស្លីមពីអាប៊ូហ៊ូរ៉យរ៉ោះ ﵁ ពីព្យាការី ﷺ ថាលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពេលវេលាដែលអ្នកបម្រើស្ថិតនៅជិតស្និទ្ធបំផុតទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួនគឺនៅពេលដែលគេកំពុងក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) ដូច្នេះចូរពួកអ្នកបង្កើនការបួងសួងឱ្យបានច្រើន»។ ហើយនៅក្នុងសហ៊ីហ៍មូស្លីមផងដែរពីអ៊ីប៊នអាប់បាស ﵁ បានរាយការណ៍ថាព្យាការី ﷺ បានបើកវាំងននឡើងខណ៖ដែលមនុស្សលោកកំពុងតម្រង់ជួរនៅពីក្រោយអាប៊ូបាកើរ ﵁ រួចលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ពិតប្រាកដណាស់គ្មានអ្វីសេសសល់ពីដំណឹងល្អនៃភាពជាព្យាការីឡើយលើកលែងតែការយល់សប្តិដ៏ល្អប្រពៃដែលអ្នកមូស្លីមបានឃើញឬត្រូវបានគេឃើញសម្រាប់គេ។ ដឹងចុះថាខ្ញុំត្រូវបានគេហាមឃាត់មិនឱ្យសូត្រគម្ពីរគួរអាននៅក្នុងពេលឱនកាយ (រូកួអ៍) ឬពេលក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) ឡើយ។ ដូច្នេះចំពោះការឱនកាយចូរពួកអ្នកលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ឱ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់ហើយចំពោះការក្រាបថ្វាយបង្គំចូរពួកអ្នកខិតខំប្រឹងប្រែងបួងសួងពីព្រោះវាស័ក្តិសមបំផុតក្នុងការទទួលបានការឆ្លើយតបសម្រាប់ពួកអ្នក»។ នៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ទាំងពីរនេះបញ្ជាក់ថាទ្រង់បានកំណត់ការក្រាបថ្វាយបង្គំជាពិសេសសម្រាប់ការបួងសួងហេតុនេះហើយទើបអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានយល់ឃើញថាការបួងសួងនៅក្នុងពេលឱនកាយគឺមិនត្រូវបានលើកទឹកចិត្តដូចការបួងសួងក្នុងពេលក្រាបថ្វាយបង្គំឡើយ។ ដូច្នេះបទបញ្ជាដែលបង្គាប់ឱ្យពួកគេសុំការអភ័យទោសនិងពាក្យរបស់ពួកគេថា «ហ៊ីតតោះ» នៅក្នុងពេលក្រាបថ្វាយបង្គំគឺមានភាពសមស្របបំផុត។ រហូតមកទល់ពេលនេះមិនទាន់មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ថាការឱនកាយ (រូកួអ៍) ត្រូវបានហៅថាស៊ូជូដនោះឡើយផ្ទុយពីករណីច្រាសមកវិញដែលពាក្យរូកួអ៍អាចសំដៅលើស៊ូជូដដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីព្យាការីដាវូតថា៖ «ហើយគាត់បានដួលឱនកាយក្រាបចុះនិងបានត្រឡប់មករកទ្រង់វិញ» [ស៊ូរ៉ាត់សាដ: ២៤]។ ហើយវាត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយអត្ថបទដ៏ត្រឹមត្រូវនិងការឯកភាពគ្នារបស់មនុស្សលោកថាព្យាការីដាវូតបានធ្វើស៊ូជូដដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដាវូតបានក្រាបថ្វាយបង្គំដើម្បីសុំការអភ័យទោសហើយយើងក្រាបថ្វាយបង្គំដើម្បីថ្លែងអំណរគុណ»។ ហើយមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌដាច់ខាតសម្រាប់ស៊ូជូដថាត្រូវតែក្រាបដល់ដីនោះឡើយដ្បិតមានបញ្ជាក់នៅក្នុងហាឌីសជាច្រើនថាព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានថ្វាយបង្គំនៅលើខ្នងសត្វពាហន៖របស់លោកឆ្ពោះទៅកាន់ទិសដៅណាដែលសត្វនោះបែរទៅមុខហើយលោកបានធ្វើសឡាតវីតិរនៅលើខ្នងសត្វនោះប៉ុន្តែលោកមិនដែលថ្វាយបង្គំសឡាតកាតព្វកិច្ច (ហ្វើរឌូ) នៅលើខ្នងសត្វនោះឡើយ។ ហើយអ្នកមូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាថាអ្នកដំណើរដែលជិះលើខ្នងសត្វអាចធ្វើសឡាតស្ម័គ្រចិត្តបានដោយគ្រាន់តែឱនក្បាលធ្វើស៊ូជូដឱ្យទាបជាងការឱនរូកួអ៍ទោះបីជាគេមិនបានក្រាបផ្ទាល់លើដីក៏ដោយ។ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរសហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ប៊ូខរីនិងមូស្លីម) ពីអាប៊ូហ្សើរ ﵁ ថា៖ ខ្ញុំធ្លាប់ស្ថិតនៅក្នុងវិហារម៉ាស្ជីដនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យលិចរួចព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអាប៊ូហ្សើរ! តើអ្នកដឹងទេថាព្រះអាទិត្យទៅណា?» ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «អល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ទើបដឹងច្បាស់ជាងគេ»។ លោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់វាធ្វើដំណើរទៅរហូតដល់វាបានក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) នៅចំពោះព្រះភក្ត្រនៃអល់ឡោះ ﷻ ហើយវាបានសុំការអនុញ្ញាតដើម្បីត្រឡប់មកវិញរួចទ្រង់ក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យវា...»។ ហាឌីសដ៏ត្រឹមត្រូវនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់ព្រះអាទិត្យនៅពេលវាលិចនិងការសុំការអនុញ្ញាតរបស់វា។ ហើយអាប៊ូអាល់អាលីយ៉ះបាននិយាយថា៖ «គ្មានផ្កាយព្រះអាទិត្យឬព្រះច័ន្ទណាមួយនៅលើមេឃឡើយលើកលែងតែវាបានធ្លាក់ចុះក្រាបថ្វាយបង្គំនៅពេលវាលិចហើយវានឹងមិនចាកចេញឡើយរហូតដល់ទទួលបានការអនុញ្ញាត»។ ហើយគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាព្រះអាទិត្យតែងតែស្ថិតនៅក្នុងគន្លងរបស់វាដូចដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូល [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាន់ប៊ីយ៉ា: ៣៣]។ ដូច្នេះព្រះអាទិត្យបានក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះអល់ឡោះទៅតាមទម្រង់ដែលស័ក្តិសមនឹងវានិងចុះចូលចំពោះទ្រង់ដូចជាការចុះចូលនៃរាល់អ្នកក្រាបថ្វាយបង្គំមកពីចំណោមម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជិននិងមនុស្សលោកដែរ។

«...ដោយសារតែការភ័យខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ខណ៖ដែលព្រះច័ន្ទគ្មានបាបកម្មអ្វីឡើយហើយក៏មិនត្រូវបានសួរដេញដោលអំពីទង្វើដែលខ្លួនបានធ្វើឬត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មអ្វីដែរ។ ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលខ្ញុំបានយំដោយសារតែការភ័យខ្លាចចំពោះអល់ឡោះខណ៖ដែលខ្ញុំជាម្ចាស់នៃបាបកម្មរីឯព្រះច័ន្ទនេះក៏យំដោយសារតែការភ័យខ្លាចចំពោះអល់ឡោះដែរ!»។ ហើយអ៊ីប៊នហ្សែដបានសូត្រអាយ៉ាត់៖ «តើអ្នកមិនឃើញទេឬថាពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺរាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីព្រះអាទិត្យព្រះច័ន្ទផ្កាយភ្នំដើមឈើនិងសត្វធាតុទាំងឡាយសុទ្ធតែក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះទ្រង់?» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាច់: ១៨]។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ទ្រង់មិនបានលើកលែងសត្វលោកណាមួយពីក្នុងចំណោមវត្ថុទាំងនេះឡើយលុះត្រាតែទ្រង់បានលើកឡើងអំពីកូនចៅអ័ដាម (មនុស្សលោក) ទើបទ្រង់បានលើកលែងដោយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ហើយមនុស្សជាច្រើន (បានក្រាបថ្វាយបង្គំ) និងមនុស្សជាច្រើនទៀតសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្ម» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាច់: ១៨]។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ មនុស្សដែលសមនឹងទទួលបានការដឹងគុណបំផុតគឺបែរជាមនុស្សដែលរមិលគុណបំផុតទៅវិញ! បន្ទាប់មកលោកបានសូត្រអាយ៉ាត់ពីស៊ូរ៉ាត់ហ្វាទីរ (៣៥:២៧-២៩)៖ «ពិតប្រាកដណាស់អស់អ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះពីក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់គឺបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ូជូដនៅក្នុងភាសាវិទ្យា (អាល់-Sujud fil-Lughah)៖ ពាក្យ «ស៊ូជូដ» ត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងភាសាអារ៉ាប់សំដៅលើការបន្ទាបខ្លួននិងការចុះចូលនៃវត្ថុគ្មានជីវិតនិងវត្ថុដទៃទៀតដូចជាកំណាព្យអារ៉ាប់ដ៏ល្បីល្បាញដែលបានពិពណ៌នាថា៖ «នៅក្នុងកងទ័ពដ៏មហិមាដែលសេះពណ៌ស-ខ្មៅវង្វេងនៅក្នុងធូលីដី... អ្នកនឹងឃើញកូនភ្នំទាំងឡាយហាក់ដូចជាកំពុងក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជ្ជ៉ាដា) នៅចំពោះមុខក្រចកជើងសេះ»។ ពោលគឺកូនភ្នំទាំងនោះបានបន្ទាបខ្លួននិងទ្រាំទ្រនៅក្រោមស្នូកជើងសេះដែលនេះជាការប្រើប្រាស់ពាក្យស៊ូជូដក្នុងអត្ថន័យនៃការបន្ទាបខ្លួននិងការចុះចូល។

អ៊ីប៊នកុតៃបះបានពន្យល់ថា៖ ពាក្យ «ហ៊ុជុរ៉ាតុហ៊ូ» មានន័យថាជាយផ្នែកជុំវិញរបស់វាពោលគឺស្នូកជើងសេះបានទៅដល់កូនភ្នំហើយបានជាន់ឈ្លីលើវារហូតដល់កូនភ្នំនោះទាបចុះនិងបន្ទាបខ្លួន។ ហើយអ៊ីប៊នអាតីយយ៉ះបានលើកឡើងជុំវិញបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ថា «ស្រមោលរបស់វាបានផ្អៀងទៅខាងស្តាំនិងខាងឆ្វេង» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាហ៍ល: ៤៨] ដោយលោកបានបញ្ជាក់ថាក្រុមអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនរួមទាំងអាល់តាបារីផងដែរបានបកស្រាយការបន្ទាបខ្លួនការស្តាប់បង្គាប់និងការលំអោននៃស្រមោលព្រមទាំងការវិលវល់របស់វាថាជា «ស៊ូជូដ» (ការក្រាបថ្វាយបង្គំ) ដូចជាពាក្យដែលគេប្រើសម្រាប់មនុស្សដែលឱនក្បាលឆ្ពោះទៅដីក្នុងលក្ខណ៖បន្ទាបខ្លួនថាជាអ្នកធ្វើស៊ូជូដដែរ។ ផ្នែក៖ ប្រសិនបើដូច្នោះមែនអល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ បានមានបន្ទូលនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់រ៉ាអាប់ដ៍ថា៖ «ហើយចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះដែលរាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះទ្រង់ទាំងដោយស្ម័គ្រចិត្តនិងដោយបង្ខំចិត្ត» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់រ៉ាអាប់ដ៍: ១៥] ដោយទ្រង់បានប្រើពាក្យទូទៅនៅក្នុងអាយ៉ាត់នេះដោយមិនបានលើកលែងសត្វលោកណាមួយឡើយហើយទ្រង់បានបែងចែកស៊ូជូដជាពីរ៖ ដោយស្ម័គ្រចិត្តនិងដោយការបង្ខំ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាច់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នកមិនឃើញទេឬថាពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺរាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីព្រះអាទិត្យព្រះច័ន្ទផ្កាយភ្នំដើមឈើសត្វធាតុទាំងឡាយនិងមនុស្សជាច្រើនសុទ្ធតែក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះទ្រង់? ហើយមនុស្សជាច្រើនទៀតសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្ម» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាច់: ១៨]។ ហើយចំពោះមនុស្សមួយក្រុមធំដែលសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មនេះមានទស្សន៖ពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ៖ ទស្សន៖ទីមួយ៖ ពួកគេមិនបានក្រាបថ្វាយបង្គំឡើយហេតុនេះហើយទើបទណ្ឌកម្មត្រូវធ្លាក់មកលើពួកគេដូចដែលបានដកស្រង់ពីតាវូសហើយនេះជាទស្សន៖របស់អាល់ហ្វារ៉កនិងអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀត។ ទស្សន៖ទីពីរ៖ ពួកគេបានក្រាបថ្វាយបង្គំដែរប៉ុន្តែទណ្ឌកម្មនៅតែធ្លាក់លើពួកគេពីព្រោះការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេមិនមែនជាការក្រាបថ្វាយបង្គំស្របតាមបទបញ្ជាសាសនាឡើយ (ពោលគឺគ្រាន់តែជាការចុះចូលនៃស្រមោលឬការចុះចូលចំពោះច្បាប់ធម្មជាតិដោយបង្ខំចិត្តប៉ុណ្ណោះ)។ អាប៊ូអាល់ហ្វារ៉ាចបានបញ្ជាក់ថា៖ ចំពោះបន្ទូល «ហើយមនុស្សជាច្រើនទៀតសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្ម» មានទស្សន៖ពីរ៖ មួយគឺសំដៅលើពួកអ្នកក្បត់សាសនាដែលពួកគេក្រាបថ្វាយបង្គំតាមរយ៖ស្រមោលរបស់ពួកគេ (ដូចដែលមុកាតិលបានលើកឡើង)។ ទីពីរគឺពួកគេមិនបានក្រាបថ្វាយបង្គំឡើយដោយអត្ថន័យគឺមនុស្សជាច្រើនបានបដិសេធមិនព្រមធ្វើស៊ូជូដដូច្នេះហើយទើបទណ្ឌកម្មត្រូវធ្លាក់លើពួកគេដោយសារការបោះបង់ការក្រាបថ្វាយបង្គំ។ ខ្ញុំ (អ៊ីប៊នតៃម៊ីយ៉ះ) សូមបញ្ជាក់ថា៖ នេះជាទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន។ អាល់បាហ្គាវីបានលើកឡើងពីមុចាហ៊ីដថា៖ ការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់វត្ថុទាំងនោះគឺការប្រែប្រួលនៃស្រមោលរបស់វា។ ហើយអាប៊ូអាល់អាលីយ៉ះបាននិយាយថា៖ រាល់ផ្កាយព្រះអាទិត្យនិងព្រះច័ន្ទទាំងអស់សុទ្ធតែក្រាបថ្វាយបង្គំនៅពេលវាលិចហើយមិនចាកចេញឡើយរហូតដល់មានការអនុញ្ញាត។ ហើយមានអ្នកប្រាជ្ញខ្លះពន្យល់ថាស៊ូជូដរបស់វត្ថុទាំងនោះមានន័យថាការស្តាប់បង្គាប់ដ្បិតគ្មានវត្ថុគ្មានជីវិតណាមួយឡើយលើកលែងតែវាស្តាប់បង្គាប់អល់ឡោះបន្ទាបខ្លួនចំពោះទ្រង់និងសរសើរតម្កើងទ្រង់ដូចដែលអល់ឡោះបានប្រាប់អំពីផ្ទៃមេឃនិងផែនដីថា៖ «ពួកវាទាំងពីរបានឆ្លើយថា៖ ពួកយើងមកដោយស្តាប់បង្គាប់» [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វូសស៊ីឡាត់: ១១] និងអំពីផ្ទាំងថ្មថា៖ «ហើយពិតប្រាកដណាស់នៅក្នុងចំណោមថ្មទាំងនោះមានថ្មដែលបានធ្លាក់ចុះដោយសារការកោតខ្លាចអល់ឡោះ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ោះ: ៧៤]។

...បញ្ជាក់ថាពួកគេមិនដូចជាបណ្តាអ្នកដែលបានធ្វើស៊ូជូដឡើយ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលពួកគេមិនបានក្រាបថ្វាយបង្គំដោយស្ម័គ្រចិត្តនោះអត្ថន័យនៃការកំណត់ជាក់លាក់ត្រូវបានសម្រេចហើយទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេនៅតែក្រាបថ្វាយបង្គំដោយបង្ខំចិត្តដដែល។ ហេតុនេះហើយទស្សន៖ទាំងពីរគឺសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវដូចដែលក្រុមអ្នកបកស្រាយគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានមួយចំនួន (តាមពាក្យរបស់អាល់បាហ្គាវី) បានបញ្ជាក់ថា៖ «មនុស្សជាច្រើនសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មដោយសារតែការប្រឆាំងនិងការបោះបង់ការក្រាបថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេប៉ុន្តែទោះបីជាពួកគេប្រឆាំងក៏ដោយក៏ស្រមោលរបស់ពួកគេនៅតែក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ ﷻ ដែរ»។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាហ៍ល៖ «តើពួកវាមិនបានមើលទៅលើរាល់វត្ថុដែលអល់ឡោះបានបង្កើតទេឬដែលស្រមោលរបស់វាបានផ្អៀងទៅខាងស្តាំនិងខាងឆ្វេងដោយក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះអល់ឡោះទាំងបន្ទាបខ្លួនជាទីបំផុត? ហើយចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះដែលរាល់សត្វមានជីវិតនៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដីព្រមទាំងបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ក្រាបថ្វាយបង្គំហើយពួកគេមិនដែលតម្កើងឫកពាឡើយ។ ពួកគេកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេដែលគង់នៅពីលើពួកគេហើយពួកគេតែងតែអនុវត្តនូវរាល់អ្វីដែលពួកគេត្រូវបានបញ្ជា» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាហ៍ល: ៤៨-៥០]។ ពីអាប៊ូឧបាដប៊ីនអាប៊ីយ៉ាហ្ស៊ីដពីអាលី ﵁ បានរាយការណ៍ថា៖ «ពួកយើងធ្លាប់នៅជាមួយរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ នៅឯទីក្រុងម៉ាកកះ។ នៅពេលដែលពួកយើងបានចេញទៅក្រៅទីក្រុងម៉ាកកះនៅចន្លោះជួរភ្នំនិងដើមឈើគ្មានដើមឈើឬភ្នំណាមួយដែលលោកបានដើរកាត់ឡើយលើកលែងតែវាបានបន្លឺឡើងថា៖ សូមសេចក្តីសុខសាន្តមានចំពោះលោកឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ!»។ ហើយមុចាហ៊ីដបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានដុំថ្មណាមួយធ្លាក់ចុះពីទីខ្ពស់មកកាន់ទីទាបឡើយលើកលែងតែដោយសារការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ»។ ហើយអ្វីដែលបញ្ជាក់ច្បាស់ពីទស្សន៖របស់យើងគឺបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ថា៖ «ប្រសិនបើយើងបញ្ជូនគម្ពីរគួរអាននេះចុះមកលើភ្នំមួយអ្នកប្រាកដជាបានឃើញភ្នំនោះបន្ទាបខ្លួនបែកខ្ចាត់ខ្ចាយដោយសារតែការកោតខ្លាចអល់ឡោះជាមិនខាន» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាសៀរ: ២១]។ ខ្ញុំ (អ៊ីប៊នតៃម៊ីយ៉ះ) សូមបញ្ជាក់ថា៖ ការបកស្រាយរបស់មនុស្សមួយចំនួនដែលកំណត់ការក្រាបថ្វាយបង្គំនិងការសរសើរតម្កើងរបស់សត្វលោកថាគ្រាន់តែជាការបង្ហាញអំពីអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់និងជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីព្រះអាទិករនោះគឺជាការបកស្រាយមិនត្រឹមត្រូវឡើយដ្បិតលក្ខណ៖ជាភស្តុតាងនេះគឺជាចរិតអចិន្ត្រៃយ៍របស់សត្វលោកគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់ដូចជាការដែលពួកវាជាសត្តនិករដែលត្រូវការពឹងផ្អែកលើអល់ឡោះដូច្នោះដែរ។ ប្រសិនបើពន្យល់បែបនោះមែនទែនទៅអ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែធ្វើស៊ូជូដនិងតេសប៊ីហ៍ជាប់រហូតហើយប៉ុន្តែអត្ថន័យពិតមិនមែនដូច្នេះឡើយ។ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «យើងបានបង្ក្រាបជួរភ្នំឱ្យសរសើរតម្កើងរួមជាមួយគាត់ទាំងពេលល្ងាចនិងពេលព្រឹកព្រហាម» [ស៊ូរ៉ាត់សាដ: ១៨] និងបន្ទូលថា៖ «ហើយសត្វស្លាបទាំងអស់សុទ្ធតែប្រមូលផ្តុំគ្នាវិលត្រឡប់មករកទ្រង់» [ស៊ូរ៉ាត់សាដ: ១៩] និងបន្ទូលថា៖ «ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែបានដឹងអំពីសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)របស់ខ្លួននិងការសរសើរតម្កើងរបស់ខ្លួន» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់នួរ: ៤១]។ ទ្រង់បានប្រាប់ថាសត្វលោកនីមួយៗដឹងអំពីការសរសើរតម្កើងរបស់ខ្លួនខណ៖ដែលការធ្វើជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីអ្នកបង្កើតគឺមនុស្សទូទៅជាអ្នកដឹង។ លើសពីនេះគម្ពីរគួរអានបានប្រាប់អំពីសម្តីរបស់សត្វទទា (ហ៊ុដហ៊ុដ) និងសត្វស្រមោចនិងការដែលព្យាការីស៊ូឡៃម៉ានដឹងអំពីភាសាសត្វស្លាបដែលបញ្ជាក់ពីការដឹងជាក់ស្តែងរបស់សត្វធាតុទាំងនោះ។ ហើយគេធ្លាប់បានសួរលោកសាហ៍លប៊ីនអាប់ឌុលឡោះថា៖ «តើបេះដូងអាចក្រាបថ្វាយបង្គំ (ស៊ូជូដ) បានដែរឬទេ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «បាទ! គឺការក្រាបថ្វាយបង្គំមួយដែលវានឹងមិនងើបក្បាលឡើងវិញជារៀងរហូត!»។ ហើយអ្នកឋានសួគ៌នៅក្នុងឋានសួគ៌ត្រូវបានបំផុសគំនិតឱ្យសរសើរតម្កើងអល់ឡោះដូចដែលមនុស្សលោកត្រូវបានបំផុសឱ្យដកដង្ហើមនៅក្នុងលោកិយនេះដែរ។ ពួកគេបន្ទាបខ្លួននិងគោរពតាមព្រះអម្ចាស់ប៉ុន្តែនៅទីនោះគ្មានការក្រាបថ្វាយបង្គំដោយការដាក់ក្បាលទៅលើដីឡើយដ្បិតការដាក់ក្បាលទៅលើដីត្រូវបានបញ្ជាឱ្យធ្វើនៅក្នុងលោកិយនេះដោយសារតែតម្រូវការរបស់ដួងចិត្តក្នុងការបន្ទាបខ្លួនចំពោះអល់ឡោះខណ៖ដែលនៅក្នុងឋានសួគ៌ដួងចិត្តត្រូវបានសម្អាតឱ្យបរិសុទ្ធរួចជាស្រេចហើយ។ ចប់សន្ធិសញ្ញាទីមួយ។ រាល់ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះតែមួយគត់ហើយសូមអល់ឡោះប្រទានសេចក្តីមេត្តាករុណានិងសេចក្តីសុខសាន្តដល់មេដឹកនាំរបស់យើងគឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកទាំងអស់គ្នា។

សន្ធិសញ្ញាអំពីពាក្យ «ស៊ុននះ» (ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) - គន្លងមាគ៌ាឬក្រឹត្យក្រម) នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានដោយស្ហៃឃុលឥស្លាមអ៊ីប៊នតៃម៊ីយ៉ះ។

ផ្នែក។

ក្នុងនាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) មហាមេត្តាករុណាមហាអាណិតស្រឡាញ់។ ហើយយើងខ្ញុំសូមពឹងផ្អែកលើទ្រង់និងផ្ញើការទុកចិត្តលើទ្រង់។ រាល់ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះជាព្រះអម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងអស់ហើយសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យនិងសេចក្តីសុខសាន្តដល់មេដឹកនាំរបស់យើងគឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកទាំងអស់គ្នា។ ក្រោយមកទៀតនេះគឺជា៖ ផ្នែក៖ ពាក្យ «ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)» (Sunan - ក្រឹត្យក្រមទាំងឡាយ) នៅក្នុងកន្លែងជាច្រើននៃគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាន៖ ចូរអ្នកដឹងចុះថាអល់ឡោះជាម្ចាស់ ﷻ បានរំលឹកពាក្យ «ស៊ុននះ» (ស៊ូណាន់ - ក្រឹត្យក្រមមាគ៌ាឬព្រះរាជទម្លាប់) របស់ទ្រង់នៅក្នុងកន្លែងជាច្រើននៃគម្ពីររបស់ទ្រង់។ ទ្រង់ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ «(នេះគឺជា) ក្រឹត្យក្រមនៃបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)ដែលយើងបានបញ្ជូនមុនអ្នកហើយអ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់យើងឡើយ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីស្ររ៉ក: ៧៧]។ និងបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «មិនមែនជាការលំបាកទាស់ខុសចំពោះព្យាការីឡើយនៅក្នុងអ្វីដែលអល់ឡោះបានកំណត់សម្រាប់លោកនេះជាក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះ (ស៊ុនណាតល់ឡោះ) ចំពោះបណ្តាអ្នកដែលកន្លងផុតទៅពីមុនហើយបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះគឺជាព្រះរាជក្រឹត្យដែលបានកំណត់ទុកជាមុនយ៉ាងច្បាស់លាស់» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អះហ្សាប: ៣៨]។ និងបន្ទូលទ្រង់នៅចុងបញ្ចប់នៃស៊ូរ៉ាត់នោះថា៖ «ពួកគេត្រូវបានដាក់បណ្តាសានៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានគេរកឃើញពួកគេនឹងត្រូវគេចាប់ខ្លួននិងសម្លាប់ចោលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ នេះជាក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះចំពោះបណ្តាអ្នកដែលកន្លងផុតទៅពីមុនហើយអ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះឡើយ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អះហ្សាប: ៦១-៦២]។ និងបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «តើពួកគេកំពុងរង់ចាំអ្វីក្រៅតែពីក្រឹត្យក្រមដែលធ្លាប់កើតឡើងចំពោះមនុស្សជំនាន់មុនៗ? ដូច្នេះអ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះឡើយហើយអ្នកក៏មិនអាចរកឃើញការងាករេចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះដែរ» [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វាទីរ: ៤៣]។ និងបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «ជាក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះដែលធ្លាប់បានអនុវត្តមកលើអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់កាលពីមុនហើយនៅទីនោះពួកអ្នកប្រឆាំងគឺជាអ្នកខាតបង់» [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ: ៨៥]។ និងបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «ហើយប្រសិនបើពួកអ្នកប្រឆាំងបានច្បាំងនឹងពួកអ្នកពួកគេប្រាកដជាបែរខ្នងរត់គេចខ្លួនជាមិនខានបន្ទាប់មកពួកគេនឹងមិនអាចរកឃើញអ្នកការពារឬអ្នកជួយសង្គ្រោះឡើយ។ នេះជាក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះដែលធ្លាប់បានអនុវត្តពីមុនមកហើយអ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់អល់ឡោះឡើយ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតះ: ២២-២៣]។

ក្រឹត្យក្រមរបស់ទ្រង់គឺការជួយសង្គ្រោះបណ្តាវ៉ាលី (អ្នកស្មោះត្រង់) របស់ទ្រង់និងការបន្ទាបបន្ថោកពួកសត្រូវរបស់ទ្រង់។

អាយ៉ាត់ទីមួយ។

ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ក្រឹត្យក្រមទាំងឡាយ (ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)) ធ្លាប់បានកន្លងផុតទៅមុនពួកអ្នករួចមកហើយ» [ស៊ូរ៉ាត់អាលីអ៊ីមរ៉ន: ១៣៧]។ និងបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «ហើយគ្មានអ្វីរារាំងមនុស្សលោកមិនឱ្យមានជំនឿនៅពេលដែលការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវបានមកដល់ពួកគេនិងមិនឱ្យពួកគេសុំការអភ័យទោសពីព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេឡើយលើកលែងតែពួកគេកំពុងរង់ចាំឱ្យក្រឹត្យក្រមដែលធ្លាប់កើតឡើងលើមនុស្សជំនាន់មុនៗធ្លាក់មកលើពួកគេ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់កះហ្វ: ៥៥]។ ក្រឹត្យក្រមរបស់ទ្រង់គឺការជួយសង្គ្រោះបណ្តាវ៉ាលីរបស់ទ្រង់និងការបន្ទាបបន្ថោកពួកសត្រូវរបស់ទ្រង់៖ អាយ៉ាត់ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែទាក់ទងនឹងបណ្តាវ៉ាលីរបស់ទ្រង់ (ដូចជាពួកអ្នកគោរពតាម) និងពួកអ្នកប្រឆាំង (ដូចជាអ្នកមានជំនឿនិងអ្នកក្បត់សាសនា)។ ដូច្នេះក្រឹត្យក្រមរបស់ទ្រង់ចំពោះអ្នកមានជំនឿគឺការផ្តល់កិត្តិយសនិងជ័យជម្នះដល់ពួកគេរីឯក្រឹត្យក្រមរបស់ទ្រង់ចំពោះអ្នកប្រឆាំងគឺការបន្ទាបបន្ថោកនិងការដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេ។ អាយ៉ាត់ទីមួយ៖ ចំពោះអាយ៉ាត់ទីមួយ (៣៣:៣៨) គឺទាក់ទងនឹងបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ) ពីព្រោះគ្មានការទាស់ខុសចំពោះពួកគេឡើយនៅក្នុងអ្វីដែលអល់ឡោះបានកំណត់ (អនុញ្ញាត) ឱ្យពួកគេដូចបន្ទូលទ្រង់ថា៖ «អល់ឡោះបានកំណត់ការលុបលាងសម្បថរបស់ពួកអ្នក» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់តះរីម: ២]។ ពាក្យ «កំណត់» នៅទីនេះមានន័យថាអ្វីដែលទ្រង់បានអនុញ្ញាតនិងកំណត់ព្រំដែនដូចជាការអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយអតីតភរិយារបស់កូនចិញ្ចឹមបន្ទាប់ពីកូនចិញ្ចឹមនោះបានលែងលះនាងរួចហើយ។ ហើយនៅទីនេះអត្ថន័យគឺសំដៅលើក្រឹត្យក្រមរបស់ទ្រង់ចំពោះបណ្តារ៉សូលរបស់ទ្រង់គឺទ្រង់បានអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេមានភរិយានិងកូនចៅដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ហើយជាការពិតណាស់យើងបានបញ្ជូនបណ្តារ៉សូលជាច្រើនមុនអ្នកហើយយើងបានផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវភរិយានិងកូនចៅ» [ស៊ូរ៉ាត់អាល់រ៉ាអាប់ដ៍: ៣៨] ហើយគ្មានការទាស់ខុសចំពោះពួកគេនៅក្នុងរឿងនោះឡើយ។ ដូច្នេះមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ មិនមែនជាមនុស្សដំបូងគេបង្អស់ក្នុងចំណោមបណ្តារ៉សូលដែលមានភរិយានោះឡើយ។ ហើយទ្រង់មិនបានមានបន្ទូលនៅក្នុងអាយ៉ាត់នេះថា «អ្នកនឹងមិនអាចរកឃើញការផ្លាស់ប្តូរណាមួយចំពោះក្រឹត្យក្រមរបស់យើងឡើយ» នោះទេពីព្រោះគ្មានព្យាការីណាម្នាក់ទៀតបន្ទាប់ពីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ឡើយ។ អាយ៉ាត់បួនផ្សេងទៀត៖ រីឯអាយ៉ាត់បួនផ្សេងទៀតគឺបង្កប់នូវការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះពួកកាហ្វៀរ (អ្នកក្បត់សាសនា) និងពួកមុណាភិក (ជនពុតត្បុត)។ អាយ៉ាត់ទីមួយក្នុងចំណោមបួននោះគឺបន្ទូលរបស់ទ្រង់...

ទីមួយ (ក្នុងចំណោមអាយ៉ាត់ទាំងបួន)។

ទីពីរ (ក្នុងចំណោមអាយ៉ាត់ទាំងបួន)។