ការប្រមូលផ្តុំសំបុត្រ និងសារលិខិតឥស្លាម

អត្ថបទសំណួរដែលត្រូវបានសួរទៅកាន់ស្ហៃឃុលឥស្លាម។

អ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ទទួលស្គាល់នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានគឺមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវបានបដិសេធនៅក្នុងស៊ុនណាះហ៍ឡើយ។

ក្នុងនាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មហាមេត្តាមហាប្រណីចំពោះគ្រប់សត្តនិករ។ រាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូលហើយសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពដល់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។ ស្ហៃឃុលឥស្លាមអាប៊ូអាល់អាបបាសអាហ៍ម៉ាដអ៊ីប៊ិនតៃមីយ៉ាស់ត្រូវបានគេសួរដេញដោលអំពីបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ដែលថា៖ {ហើយពួកគេនឹងត្រូវបានស្រែកប្រាប់ថា៖ "នេះគឺជាឋានសួគ៌ដែលពួកអ្នកទទួលបានជាមរតកដោយសារតែអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង"} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាករ៉ាហ្វ 7:43]៖ តើមនុស្សម្នាក់ចូលឋានសួគ៌ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់គេឬមួយក៏ផ្ទុយនឹងប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា "គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចូលឋានសួគ៌ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់គេឡើយ"? មានគេសួរថា៖ "សូម្បីតែលោកដែរឬឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ?" លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ "សូម្បីតែរូបខ្ញុំក៏ដោយលើកលែងតែអល់ឡោះគ្របដណ្តប់រូបខ្ញុំដោយក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់!"។ ចម្លើយ៖ រាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះ។ អ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ទទួលស្គាល់នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានគឺមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវបានបដិសេធនៅក្នុងស៊ុនណាះហ៍ឡើយ៖ គ្មានការផ្ទុយគ្នាទាល់តែសោះរវាងអ្វីដែលគម្ពីរគម្ពីរគួរអានបាននាំមកនិងអ្វីដែលស៊ុនណាះហ៍បាននាំមកពីព្រោះអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរគម្ពីរគួរអានគឺមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវបានបដិសេធនៅក្នុងស៊ុនណាះហ៍ឡើយ! ការផ្ទុយគ្នានឹងកើតមានឡើងលុះត្រាតែអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាក់គឺជាអ្វីដែលត្រូវបានបដិសេធក្នុងពេលតែមួយ។ អល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {នេះគឺជាឋានសួគ៌ដែលពួកអ្នកទទួលបានជាមរតកដោយសារតែអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាករ៉ាហ្វ 7:43] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ចូរពួកអ្នកបរិភោគនិងពិសាដោយសប្បាយរីករាយដោយសារតែអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាងកាលពីអតីតកាល} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាកកោះហ៍ 69:24] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ចំណែកឯបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនិងសាងអំពើល្អសម្រាប់ពួកគេគឺមានសួនឧទ្យានជាកន្លែងស្នាក់នៅជាការបដិសណ្ឋារកិច្ចចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានសាង} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់សាចដាស់ 32:19] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {និងមានស្រីស្អាតភ្នែកធំៗ ប្រៀបដូចជាគ្រាប់គុជដែលត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ជាផលតបស្នងចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានសាង} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់វ៉ាគីអាហ៍ 56:22-24]។ ការប្រព្រឹត្តគឺជាមូលហេតុនាំឱ្យទទួលបានផលបុណ្យ៖ អត្ថបទគម្ពីរទាំងនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាអំពើល្អគឺជាមូលហេតុ (សាបាប់) នាំឱ្យទទួលបានផលបុណ្យហើយអក្សរ "បា" (នៅក្នុងពាក្យ "ប៊ីម៉ាគុនទុំតាម៉ាលូន") គឺបញ្ជាក់អំពីមូលហេតុដូចជាបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ {ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងតាមរយ៖វាហើយយើងបានបង្កើតផ្លែឈើគ្រប់ប្រភេទតាមរយ៖វា} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាករ៉ាហ្វ 7:57] និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ {ហើយអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះពីលើមេឃជាទឹកភ្លៀងរួចទ្រង់បានផ្តល់ជីវិតដល់ផែនដីតាមរយ៖វាបន្ទាប់ពីវាធ្លាប់ស្លាប់ស្ងួត} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកScores 2:164] ព្រមទាំងខគម្ពីរដទៃទៀតដែលបញ្ជាក់អំពីមូលហេតុនានា។

ហើយពិតជាគ្មានការសង្ស័យឡើយថាអំពើល្អគឺជាមូលហេតុនាំឱ្យបានចូលឋានសួគ៌ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានកំណត់ឱ្យខ្ញុំបម្រើដែលមានជំនឿរបស់ទ្រង់ទទួលបានឋានសួគ៌តាមរយ៖អំពើល្អដែលទ្រង់បានសម្រួលដល់គេដូចដែលទ្រង់បានកំណត់ការចូលនរកសម្រាប់អ្នកដែលចូលវាដោយសារអំពើអាក្រក់របស់គេដូច្នោះដែរ។ ដូចដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (ប៊ូខរីនិងមូស្លីម) ពីព្យាការី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ "គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកឡើយលើកលែងតែកន្លែងអង្គុយរបស់គេក្នុងឋានសួគ៌និងកន្លែងអង្គុយរបស់គេក្នុងនរកត្រូវបានកត់ត្រារួចជាស្រេច"។ ពួកគេបានសួរថា៖ "ឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ! ចុះតើយើងមិនត្រូវពឹងផ្អែកលើការកត់ត្រានោះហើយផ្អាកការប្រព្រឹត្តទេឬ?" លោកមានប្រសាសន៍តបថា៖ "ទេ! ចូរពួកអ្នកធ្វើការប្រព្រឹត្តចុះពីព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗត្រូវបានសម្រួលទៅរកអ្វីដែលគេត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីវា៖ ចំពោះអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកមានសុភមង្គលគេនឹងត្រូវបានសម្រួលឱ្យធ្វើការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកអ្នកមានសុភមង្គលហើយចំពោះអ្នកដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នករងទុក្ខវេទនាគេនឹងត្រូវបានសម្រួលឱ្យធ្វើការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកអ្នករងទុក្ខវេទនា!"។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានបង្កើតអ្នកឋានសួគ៌សម្រាប់ឋានសួគ៌ខណ៖ដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងខ្នងរបស់ឪពុកពួកគេនៅឡើយហើយពួកគេនឹងធ្វើការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកអ្នកឋានសួគ៌ហើយទ្រង់បានបង្កើតអ្នកនរកសម្រាប់នរកខណ៖ដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងខ្នងរបស់ឪពុកពួកគេនៅឡើយហើយពួកគេនឹងធ្វើការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកអ្នកនរក"។ មូលហេតុតែមួយមុខមិនអាចកំណត់លទ្ធផលដោយឯករាជ្យបានឡើយ៖ នៅពេលដែលគេបានដឹងថាអក្សរ "បា" នៅទីនេះគឺបញ្ជាក់អំពីមូលហេតុគេក៏ដឹងស្រាប់ហើយថាមូលហេតុតែមួយមុខមិនអាចកំណត់លទ្ធផលដោយឯករាជ្យបានឡើយ៖ ពីព្រោះគ្រាន់តែការធ្លាក់ចុះនៃទឹកភ្លៀងតែមួយមុខមិនអាចបង្កើតផលដំណាំដោយឯករាជ្យបានឡើយលុះត្រាតែអល់ឡោះបង្កើតកត្តាដទៃទៀតដូចជាដីព្រះអាទិត្យខ្យល់និងការទប់ស្កាត់សត្វល្អិតបំផ្លាញដំណាំ។ ដូច្នេះដំណាំត្រូវការការអនុគ្រោះដ៏ធំធេងពីអល់ឡោះបន្ថែមលើមូលហេតុទឹកភ្លៀងនោះ! ចំណែកឯប្រសាសន៍របស់លោក ﷺ ដែលថា៖ "គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចូលឋានសួគ៌ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់គេឡើយ" ពួកគេបានសួរថា៖ "សូម្បីតែលោកដែរឬឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ?" លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ "សូម្បីតែរូបខ្ញុំក៏ដោយលើកលែងតែអល់ឡោះគ្របដណ្តប់រូបខ្ញុំដោយក្តីមេត្តានិងការអនុគ្រោះពីទ្រង់!"។

ពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍បែបនេះនៅក្នុងបរិបទនៃការបង្គាប់បញ្ជាឱ្យពួកគេប្រកាន់យកមាគ៌ាកណ្តាលសមរម្យក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិ៖ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ចូរពួកអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់នូវមាគ៌ាត្រឹមត្រូវចូរស្វែងរកភាពសមរម្យកណ្តាលហើយចូរដឹងថាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចូលឋានសួគ៌ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់គេឡើយ!"។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់សាសនានេះគឺរឹងមាំនិងងាយស្រួលហើយគ្មាននរណាម្នាក់ព្យាយាមធ្វើឱ្យតឹងរ៉ឹងជ្រុលហួសហេតុក្នុងសាសនានេះឡើយលើកលែងតែសាសនានេះនឹងយកឈ្នះលើគេ។ ដូច្នេះចូរពួកអ្នកដើរលើផ្លូវត្រង់ចូរខិតជិតទៅរកភាពល្អឥតខ្ចោះចូរសុំជំនួយតាមរយ៖ការគោរពប្រតិបត្តិនៅពេលព្រឹកនៅពេលល្ងាចនិងចំណែកខ្លះនៃរាត្រីហើយចូរប្រកាន់យកមាគ៌ាកណ្តាលនោះពួកអ្នកនឹងទៅដល់គោលដៅ!"។ ផលតបស្នងរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនមែនជាសំណងទូទាត់បែបពាណិជ្ជកម្មឡើយ៖ តាមរយ៖ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)នេះព្យាការី ﷺ បានលុបបំបាត់ចោលនូវការស្រមើស្រមៃខុសឆ្គងដែលអាចកើតមានឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សលោកដែលគិតថាផលតបស្នងពីអល់ឡោះ ﷻ គឺធ្វើឡើងតាមរយ៖សំណងទូទាត់ស្មើគ្នា (មូអាវ៉ាដោះហ៍) ឬការដោះដូរគ្នាដូចជាការជួញដូរទូទាត់គ្នារវាងមនុស្សលោកនៅក្នុងលោកិយនេះ។

កំហុសរបស់អ្នកដែលស្រមើស្រមៃអំពីរឿងបែបនោះតាមទិដ្ឋភាពជាច្រើន។

ពីព្រោះកម្មករស៊ីឈ្នួលធ្វើការឱ្យថៅកែដែលជួលគេហើយថៅកែក៏បើកប្រាក់ឈ្នួលឱ្យគេទៅតាមទំហំការងារតាមរយ៖ការដោះដូរទូទាត់ស្មើគ្នា៖ ប្រសិនបើគេធ្វើការច្រើនប្រាក់ឈ្នួលក៏កើនឡើងហើយបើគេធ្វើការតិចប្រាក់ឈ្នួលក៏ថយចុះហើយគេមានសិទ្ធិទាមទារប្រាក់ឈ្នួលពីថៅកែដូចដែលអ្នកលក់មានសិទ្ធិទាមទារតម្លៃទំនិញពីអ្នកទិញដូច្នោះដែរ! ប៉ុន្តែព្យាការី ﷺ បានបដិសេធទាំងស្រុងថារង្វាន់និងផលបុណ្យរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)កើតឡើងតាមរយ៖សំណងទូទាត់ស្មើគ្នាឬការដោះដូរបែបពាណិជ្ជកម្មឡើយ! អក្សរ "បា" នៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) ("ប៊ីអាម៉ាលីហ៊ី") គឺដូចជាអក្សរ "បា" នៅក្នុងការជួញដូរដោះដូរទំនិញដូចពាក្យដែលគេនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានជួលរបស់នេះជាថ្នូរនឹងប្រាក់ប៉ុណ្ណេះហើយខ្ញុំបានទទួលប្រាក់ឈ្នួលជាថ្នូរនឹងកម្លាំងពលកម្មរបស់ខ្ញុំ"។ កំហុសរបស់អ្នកដែលស្រមើស្រមៃបែបនោះតាមទិដ្ឋភាពជាច្រើន៖ មនុស្សជាច្រើនតែងតែស្រមើស្រមៃឃើញរឿងដែលប្រហាក់ប្រហែលគ្នានេះប៉ុន្តែនេះជាការយល់ច្រឡំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរតាមទិដ្ឋភាពជាច្រើន៖ ទិដ្ឋភាពទីមួយ៖ អល់ឡោះ ﷻ មិនត្រូវការនូវការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកខ្ញុំបម្រើឡើយមិនដូចសត្តនិករដែលត្រូវការកម្លាំងពលកម្មរបស់អ្នកដែលខ្លួនជួលនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញទ្រង់គឺមិនត្រូវការអ្វីទាំងអស់ដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលនៅក្នុងហាឌីសកូដស៊ីសាហ៊ីហ៍ថា៖ "ឱពួកខ្ញុំបម្រើរបស់យើង! ពួកអ្នកមិនអាចឈានទៅដល់ការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់យើងដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់យើងបានឡើយហើយពួកអ្នកក៏មិនអាចឈានទៅដល់ការផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់យើងដើម្បីផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់យើងបានដែរ!"។ ហើយពួកខ្ញុំបម្រើធ្វើការប្រព្រឹត្តគឺសុទ្ធតែដើម្បីខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {វាទទួលបាននូវអ្វីដែលវាបានសាងនិងទទួលរងនូវអ្វីដែលវាបានប្រព្រឹត្ត} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកScores 2:286] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ជនណាដែលសាងអំពើល្អគឺដើម្បីខ្លួនគេផ្ទាល់ហើយជនណាដែលសាងអំពើអាក្រក់គឺខាតបង់លើខ្លួនគេផ្ទាល់} [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វូសស៊ីឡាត់ 41:46] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ប្រសិនបើពួកអ្នកក្បត់ជំនឿពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺមិនត្រូវការពួកអ្នកឡើយហើយទ្រង់មិនគាប់ព្រះទ័យឱ្យពួកខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ប្រព្រឹត្តការក្បត់ជំនឿឡើយហើយប្រសិនបើពួកអ្នកដឹងគុណទ្រង់នឹងគាប់ព្រះទ័យចំពោះពួកអ្នក} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្សូមើរ 39:7] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ហើយជនណាដែលដឹងគុណគេគ្រាន់តែដឹងគុណដើម្បីខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះហើយជនណាដែលក្បត់ជំនឿពិតប្រាកដណាស់ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺមិនត្រូវការអ្វីទាំងអស់និងជាព្រះដ៏សប្បុរសបំផុត} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាមល៍ 27:40]។

ទិដ្ឋភាពទីពីរ។

ទិដ្ឋភាពទីបី។

ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {ហើយជាកាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្សលោកចំពោះអល់ឡោះក្នុងការទៅធ្វើបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)នៅគេហដ្ឋាននោះសម្រាប់ជនណាដែលមានលទ្ធភាពធ្វើដំណើរទៅដល់ហើយជនណាដែលក្បត់ជំនឿពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺមិនត្រូវការពិភពលោកទាំងមូលឡើយ} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីមរ៉ន 3:97]។ រីឯមនុស្សលោកវិញពួកគេជួលអ្នកដទៃឱ្យធ្វើការគឺដើម្បីទាញយកផលប្រយោជន៍ឬទប់ស្កាត់គ្រោះថ្នាក់ហើយពួកគេផ្តល់ប្រាក់ឈ្នួលជាថ្នូរនឹងផលប្រយោជន៍នោះ។ ទិដ្ឋភាពទីពីរ៖ អល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលបានប្រទានព្រះគុណដល់អ្នកធ្វើការ៖ ដំបូងបំផុតគឺការបង្កើតគេឱ្យមានជីវិតនិងផ្តល់ភោគផលចិញ្ចឹមជីវិតដល់គេ; បន្ទាប់មកគឺការបញ្ជូនបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ) និងបញ្ចុះគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)មកកាន់គេ; បន្ទាប់មកគឺការសម្រួលឱ្យគេអាចធ្វើអំពើល្អបានធ្វើឱ្យគេស្រឡាញ់ជំនឿបំពាក់ភាពស្រស់ស្អាតនៃជំនឿនៅក្នុងចិត្តរបស់គេនិងធ្វើឱ្យគេស្អប់ខ្ពើមការក្បត់ជំនឿអំពើអាក្រក់និងការបំពានច្បាប់! នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ធ្វើការឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតថៅកែមិនមែនជាអ្នកបង្កើតនូវកម្លាំងនិងទង្វើរបស់កម្មករឡើយ! ចុះតើគេអាចស្រមើស្រមៃឃើញថាខ្ញុំបម្រើមានសិទ្ធិទាមទារសំណងទូទាត់ពីអល់ឡោះយ៉ាងដូចម្តេចខណ៖ដែលទ្រង់ផ្ទាល់ជាអ្នកបង្កើតទង្វើនោះឡើងនិងប្រទានវាដល់ខ្ញុំបម្រើជាឧបការគុណ?! តើឧបការគុណមួយរបស់ទ្រង់អាចយកមកធ្វើជាសំណងទូទាត់សម្រាប់ឧបការគុណមួយទៀតរបស់ទ្រង់យ៉ាងដូចម្តេចខណ៖ដែលទ្រង់ជាអ្នកប្រទានឧបការគុណទាំងពីរនោះ?! ទិដ្ឋភាពទីបី៖ ទោះបីជាការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្ញុំបម្រើឈានទៅដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតយ៉ាងណាក៏ដោយក៏វាមិនអាចស្មើនឹងរង្វាន់ផលបុណ្យរបស់អល់ឡោះនៅក្នុងឋានសួគ៌ដើម្បីយកមកធ្វើជាសំណងទូទាត់បានឡើយ! ផ្ទុយទៅវិញចំណែកដ៏តូចបំផុតនៃផលបុណ្យឋានសួគ៌គឺមានតម្លៃលើសលុបរាប់សិបគុណនៃទំហំការប្រព្រឹត្តទាំងអស់នោះ! ទិដ្ឋភាពទីបួន៖ ខ្ញុំបម្រើទទួលបានឧបការគុណនិងភាពរីករាយខាងលោកិយពីអល់ឡោះរួចជាស្រេចដែលគ្រាន់តែឧបការគុណទាំងនោះគឺទាមទារនូវអំពើល្អរាប់សិបគុណដើម្បីយកមកទូទាត់ឱ្យស្មើប្រសិនបើមានការទាមទារសំណងស្មើគ្នានោះ! នៅពេលដែលបណ្តាអ្នកមានជំនឿបានយល់ច្បាស់អំពីរឿងនេះពួកគេនឹងមិនធ្វើឱ្យខ្លួនឯងលំបាកជ្រុលហួសហេតុក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិរហូតដល់បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនឯងឡើយ—ដូចជាអ្នកជិះសេះដែលបង្ខំសេះរហូតដល់ងាប់សេះហើយក៏មិនបានទៅដល់គោលដៅ—ហើយភាពអួតអាងក្អេងក្អាងលើការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួន (អ៊ុចប៍) នឹងរលាយបាត់ចេញពីចិត្តរបស់ពួកគេហើយពួកគេមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវព្រះគុណរបស់អល់ឡោះនៅក្នុងគ្រប់អំពើល្អទាំងអស់។

ទិដ្ឋភាពទីប្រាំ៖ ពួកខ្ញុំបម្រើតែងតែមានបាបកម្មនិងការខ្វះខាតចៀសមិនផុតនៅក្នុងជីវិតរស់នៅរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើគ្មានការលើកលែងទោសរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ចំពោះបាបកម្មទាំងនោះនិងការទទួលយកនូវអំពើដ៏ល្អបំផុតដែលពួកគេបានសាងទេនោះពួកគេនឹងមិនសមទទួលបានផលបុណ្យណាមួយឡើយ! ហេតុដូច្នេះហើយបានជាព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ជនណាដែលត្រូវបានគេសួរដេញដោលគណនីយ៉ាងល្អិតល្អន់គេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មជាមិនខាន!"។ លោកស្រីអាអ៊ីស្ហះហ៍បានសួរថា៖ "ឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ! តើអល់ឡោះមិនបានមានបន្ទូលទេឬថា៖ {ចំណែកឯជនដែលត្រូវបានគេប្រគល់សៀវភៅកត់ត្រាឱ្យនៅដៃស្តាំរបស់គេនោះគេនឹងត្រូវបានគេគិតគូរគណនីយ៉ាងងាយស្រួល} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីនស្ហ៊ីកក 84:7-8]?" លោកមានប្រសាសន៍តបថា៖ "នោះគ្រាន់តែជាការបង្ហាញបញ្ជីទង្វើប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែជនណាដែលត្រូវបានគេសួរដេញដោលគណនីយ៉ាងល្អិតល្អន់គេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មជាមិនខាន!"។ ហើយហេតុដូច្នេះហើយបានជានៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)សាហ៊ីហ៍ស្តីពីការជួយអន្តរាគមន៍ (ស្ហាហ្វាអាហ៍) នៅពេលដែលមនុស្សលោកសុំការជួយអន្តរាគមន៍ពីបណ្តាសត្តនិករដ៏ឧត្តមបំផុត—គឺព្យាការីអាដាំនូហ៍អ៊ីប្រាហ៊ីមនិងមូសា—លោកម្នាក់ៗសុទ្ធតែបានសុំការអភ័យទោសដោយសារតែទង្វើកន្លងមករបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់មកព្យាការីអ៊ីសាក៏បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ "ចូរពួកអ្នកទៅជួបមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ដែលជាខ្ញុំបម្រើម្នាក់ដែលអល់ឡោះបានអភ័យទោសឱ្យនូវបាបកម្មទាំងអតីតនិងអនាគតរបស់គាត់!"។ ហើយហេតុដូច្នេះហើយនៅពេលដែលមានគេសួរលោកថា៖ "សូម្បីតែលោកដែរឬឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ?" លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "សូម្បីតែរូបខ្ញុំក៏ដោយលើកលែងតែអល់ឡោះគ្របដណ្តប់រូបខ្ញុំដោយការអភ័យទោសនិងក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់!"។ ដូច្នេះតាមរយ៖ហាឌីសនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាការលើកលែងទោសនិងការអធ្យាស្រ័យរបស់អល់ឡោះចំពោះខ្ញុំបម្រើគឺជារឿងដែលមិនអាចខ្វះបានឡើយបើពុំដូច្នោះទេប្រសិនបើទ្រង់សួរដេញដោលគណនីយ៉ាងល្អិតល្អន់ផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តរបស់គេគេនឹងមិនសមទទួលបានផលតបស្នងឋានសួគ៌ឡើយ! អល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {ពួកទាំងនោះហើយដែលយើងទទួលយកនូវអ្វីដែលល្អបំផុតដែលពួកគេបានសាងនិងអធ្យាស្រ័យចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកអ្នកឋានសួគ៌} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អះកហ្វ 46:16]។ និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ហើយបុគ្គលដែលបាននាំមកនូវសច្ចធម៌និងជឿជាក់លើវាពួកទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកកោតខ្លាច... ដើម្បីឱ្យអល់ឡោះលុបលាងចេញពីពួកគេនូវអំពើដ៏អាក្រក់បំផុតដែលពួកគេបានសាងនិងតបស្នងរង្វាន់ដល់ពួកគេដោយអ្វីដែលល្អបំផុតដែលពួកគេធ្លាប់បានធ្វើ} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្សូមើរ 39:33-35]។

នៅពេលដែលរឿងនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)នេះផ្តល់ជាមេរៀនថាខ្ញុំបម្រើមិនត្រូវមានមោទនភាពក្អេងក្អាងលើការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួន (អ៊ុចប៍) ឡើយផ្ទុយទៅវិញគេត្រូវតែមើលឃើញនូវឧបការគុណនិងសេចក្តីសប្បុរសរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ចំពោះគេក្នុងការផ្តល់លទ្ធភាពឱ្យគេធ្វើអំពើល្អហើយមិនត្រូវចាត់ទុកការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួនថាច្រើននោះឡើយ។ ពីព្រោះការប្រព្រឹត្តរបស់គេទោះបីជាច្រើនដល់កម្រិតណាក៏ដោយប្រសិនបើអល់ឡោះមិនផ្តល់ក្តីមេត្តាមិនអភ័យទោសនិងមិនប្រទានការអនុគ្រោះដល់គេទេគេនឹងមិនសមទទួលបានអ្វីទាំងអស់! លើសពីនេះទៅទៀតគេមិនត្រូវបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើកិច្ចការហួសពីកម្លាំងសមត្ថភាពដោយគិតស្មានថាខ្លួននឹងទទួលបានរង្វាន់កើនឡើងដូចជាកម្មករស៊ីឈ្នួលដែលធ្វើការលើសកម្លាំងនោះឡើយពីព្រោះការធ្វើបែបនោះមានតែបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ—ដូចជាអ្នកជិះសេះដែលបង្ខំសេះរហូតដល់ងាប់សេះហើយក៏មិនបានទៅដល់គោលដៅ។ ហើយអំពើដែលអល់ឡោះស្រឡាញ់បំផុតគឺអំពើណាដែលម្ចាស់របស់វាប្រព្រឹត្តជាប់ជាប្រចាំពីព្រោះការប្រព្រឹត្តទាំងឡាយត្រូវបានវិនិច្ឆ័យលើទីបញ្ចប់របស់វា។ ការណ៍នេះគឺខុសប្លែកពីការងាររបស់កម្មករស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងលោកិយដែលប្រាក់ឈ្នួលត្រូវបានគណនាទៅតាមទំហំការងារដូច្នេះបើគេធ្វើការបានមួយចំណែកគេនឹងទទួលបានប្រាក់ឈ្នួលទៅតាមចំណែកនោះទោះបីជាតិចតួចក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែចំពោះអល់ឡោះជនណាដែលបញ្ចប់ជីវិតលើសេចក្តីល្អគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យហើយអល់ឡោះនឹងលុបលាងបាបកម្មរបស់គេតាមរយ៖ការតައព្វាត់រីឯជនណាដែលបញ្ចប់ជីវិតលើការក្បត់ជំនឿការក្បត់សាសនារបស់គេនឹងបំផ្លាញចោលនូវអំពើល្អកន្លងមករបស់គេទាំងអស់! ដូច្នេះប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា៖ "ចូរពួកអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់នូវមាគ៌ាត្រឹមត្រូវចូរស្វែងរកភាពសមរម្យកណ្តាលហើយចូរដឹងថាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចូលឋានសួគ៌ដោយសារការប្រព្រឹត្តរបស់គេឡើយ" គឺបដិសេធនូវការគិតបែបសំណងទូទាត់ស្មើគ្នានិងការដោះដូរដែលជំនឿបែបនេះតែងតែបង្កើតនូវផលអាក្រក់ខាងវិញ្ញាណ។ ចំណែកឯបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ {ដោយសារតែអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង} គឺបញ្ជាក់ទទួលស្គាល់នូវមូលហេតុ (សាបាប់) ដែលតម្រូវឱ្យខ្ញុំបម្រើត្រូវតែធ្វើការប្រព្រឹត្ត។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបាននិយាយថា៖ "ចូរអ្នកធ្វើការប្រព្រឹត្តចុះហើយចូរគិតថាខ្លួនអ្នកមិនទាន់បានធ្វើអ្វីឡើយ!"។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ទៀតបាននិយាយថា៖ "ការប្រព្រឹត្តពីអ្នកគឺជារឿងចាំបាច់ប៉ុន្តែតាមរយ៖អ្នកតែម្នាក់ឯងគឺគ្មានអ្វីកើតឡើងបានឡើយ!"។ ចាំបាច់ត្រូវតែមានការប្រព្រឹត្តអំពើល្អទន្ទឹមនឹងក្តីសង្ឃឹមលើក្តីមេត្តារបស់អល់ឡោះ៖ ដូច្នេះការប្រព្រឹត្តអំពើល្អដែលត្រូវបានបញ្ជាគឺជារឿងមិនអាចខ្វះបានឡើយហើយក្តីសង្ឃឹមលើក្តីមេត្តាការអភ័យទោសនិងការអនុគ្រោះរបស់អល់ឡោះក៏ជារឿងមិនអាចខ្វះបានដែរព្រមទាំងការដែលខ្ញុំបម្រើមើលឃើញនូវភាពខ្វះខាតរបស់ខ្លួននិងភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្លួនដែលត្រូវការជាចាំបាច់នូវការអនុគ្រោះនិងសេចក្តីសប្បុរសពីម្ចាស់របស់ខ្លួន។ ស៊ូហ្វយ៉ានអ៊ីប៊ិនអ៊ូយ៉ៃណាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុនតែងតែពោលថា៖ ពួកខ្ញុំបម្រើត្រូវបានសង្គ្រោះឱ្យរួចផុតពីភ្លើងនរកដោយសារការលើកលែងទោសរបស់អល់ឡោះពួកគេបានចូលទៅក្នុងឋានសួគ៌ដោយសារក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់ហើយពួកគេបែងចែកថ្នាក់ឋាន៖នៅក្នុងឋានសួគ៌ទៅតាមការប្រព្រឹត្តអំពើល្អរបស់ពួកគេ!"។

ដូច្នេះលោកបានបញ្ជាក់ឱ្យដឹងថាកម្រិតនៃថ្នាក់ឋាន៖នៅក្នុងឋានសួគ៌គឺអាស្រ័យលើការប្រព្រឹត្តរីឯការបានចូលឋានសួគ៌ផ្ទាល់គឺដោយសារក្តីមេត្តារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ ពីព្រោះអល់ឡោះអាចនឹងបញ្ចូលមនុស្សទៅក្នុងឋានសួគ៌នូវសត្តនិករថ្មីៗដែលទ្រង់បង្កើតឡើងសម្រាប់ឋានសួគ៌នៅក្នុងលោកខាងមុខខុសប្លែកពីភ្លើងនរកដែលទ្រង់បានស្បថថានឹងបំពេញវាដោយអ៊ីព្លីសនិងបក្ខពួកដែលដើរតាមវាប៉ុណ្ណោះ! អល់ឡោះបញ្ចូលមនុស្សទៅក្នុងឋានសួគ៌តាមរយ៖ការប្រព្រឹត្តនិងតាមរយ៖មូលហេតុផ្សេងៗទៀត៖ ក៏ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តីការប្រព្រឹត្តអំពើល្អនៅក្នុងលោកិយនេះនៅតែជាមូលហេតុផ្ទាល់នាំឱ្យបានចូលឋានសួគ៌និងទទួលបានថ្នាក់ឋាន៖ ទោះបីជាអល់ឡោះអាចបញ្ចូលមនុស្សទៅក្នុងឋានសួគ៌ដោយគ្មានមូលហេតុការប្រព្រឹត្តនេះក៏ដោយដូចជាកុមារតូចៗដែលបានចូលឋានសួគ៌ដោយសារការដើរតាមឪពុកម្តាយដែលមានជំនឿរបស់ពួកគេ។ មិនមែនរាល់អ្វីដែលកើតឡើងដោយសារមូលហេតុមួយមិនអាចកើតឡើងដោយគ្មានមូលហេតុនោះឡើយដូចជាការស្លាប់ដែលអាចកើតឡើងដោយសារការសម្លាប់និងអាចកើតឡើងដោយធម្មជាតិដោយគ្មានការសម្លាប់ដូច្នោះដែរ។ ជនណាដែលយល់ច្បាស់ថាមូលហេតុតែមួយមុខមិនអាចកំណត់លទ្ធផលដោយឯករាជ្យបានឡើយលុះត្រាតែអល់ឡោះបន្ថែមនូវកត្តាផ្សំដទៃទៀតនិងទប់ស្កាត់ឧបសគ្គជាច្រើនហើយយល់ថាទ្រង់អាចបង្កើតលទ្ធផលឡើងដោយគ្មានមូលហេតុនោះនោះការពិតជាក់ស្តែងនៃបញ្ហានេះនឹងត្រូវបានបើកបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ដល់គេ។ ហើយអល់ឡោះជាព្រះដ៏ដឹងបំផុត។ ចប់សន្ធិសញ្ញាទី ៩ ដោយបរិបូណ៌ហើយរាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់និងសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពយ៉ាងបរិបូណ៌ដល់លោកម្ចាស់របស់យើងមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ក្រុមគ្រួសាររបស់លោកនិងបណ្តាសាហាវ៉ាហ្កោះទាំងអស់គ្នា។

សន្ធិសញ្ញាឆ្លើយតបនឹងអ្នកដែលនិយាយថាគុណលក្ខណ៖របស់ម្ចាស់គ្រាន់តែជាទំនាក់ទំនងនិងការភ្ជាប់បន្ថែមខាងពាក្យសំដី (រីសាឡាស់ហ្វីលចាវ៉ាបអាំម៉ាន់យ៉ាគូលូអ៊ីនណាស៊ីហ្វាតាររ៉ប់ពិនីសាប៊ុនវ៉ាអ៊ីដាហ្វាត) ដោយស្ហៃឃុលឥស្លាមអាហ៍ម៉ាដអ៊ីប៊ិនតៃមីយ៉ាស់ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសប្រណីដល់គាត់)។

អត្ថបទសំណួរដែលត្រូវបានសួរទៅកាន់ស្ហៃឃុលឥស្លាម។

សំណួរអំពីអ្នកដែលនិយាយថាគុណលក្ខណ៖របស់ម្ចាស់គ្រាន់តែជាទំនាក់ទំនងនិងការភ្ជាប់បន្ថែមខាងពាក្យសំដី៖ ក្នុងនាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មហាមេត្តាមហាប្រណីចំពោះគ្រប់សត្តនិករ។ រាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូលហើយសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពយ៉ាងបរិបូណ៌ដល់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។ តទៅនេះ៖ នេះគឺជាផ្នែកសង្ខេបមួយចេញពីសំណួរដែលត្រូវបានសួរទៅកាន់ស្ហៃឃុលឥស្លាមអាប៊ូអាល់អាបបាសអាហ៍ម៉ាដអ៊ីប៊ិនតៃមីយ៉ាស់ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់គាត់)។ អត្ថបទសំណួរ៖ តើបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ថ្លៃថ្នូរនិងជាមេដឹកនាំសាសនា (សូមអល់ឡោះគាប់ព្រះទ័យនឹងពួកគេទាំងអស់គ្នា) យល់ឃើញយ៉ាងណាដែរចំពោះបុគ្គលដែលពោលថា៖ "គុណលក្ខណ៖របស់ម្ចាស់មិនមានចំនួនច្រើនឡើយហើយមិនបែកចេញពីគ្នាឡើយលើកលែងតែនៅក្នុងកម្រិតនៃពាក្យពេចន៍និងការចង្អុលបង្ហាញប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងការដឹងនូវអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សតូចនិងធំគេហៅទ្រង់ថា 'បាស្រ៊ីរ' (ព្រះដ៏ទតឃើញគ្រប់យ៉ាង); ហើយនៅពេលដែលភោគផលចិញ្ចឹមជីវិតហូរចេញពីទ្រង់គេហៅទ្រង់ថា 'រ៉ាហ្សាហ្ក' (ព្រះដ៏ផ្តល់ភោគផល); ហើយនៅពេលដែលទ្រង់បង្ហូរចេញពីកំណប់ចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់មកលើបេះដូងរបស់មនុស្សណាម្នាក់នូវអាថ៌កំបាំងនៃភាពជាព្រះនិងភាពមហិមានៃភាពជាម្ចាស់របស់ទ្រង់គេហៅទ្រង់ថា 'មូតាកាល់លីម' (ព្រះដ៏មានបន្ទូល); ហើយគ្មានចំណែកណាមួយរបស់ទ្រង់ជាឧបករណ៍ស្តាប់ឧបករណ៍មើលឬឧបករណ៍និយាយឡើយផ្ទុយទៅវិញអង្គរបស់ទ្រង់ទាំងមូលមិនដែលជាប់រវល់នឹងរឿងមួយរហូតដល់ភ្លេចរឿងមួយទៀតឡើយ!"។ តើពាក្យសំដីនេះត្រឹមត្រូវឬទេ? សូមមេត្តាផ្តល់ការវិនិច្ឆ័យ (ហ្វាត់វ៉ា) ដល់ពួកយើងផងសូមទទួលបានផលបុណ្យ! ចម្លើយ៖ នេះគឺជាទស្សន៖របស់ពួកទស្សនវិទូពួកការ៉ាមីតោះហ៍និងពួកប្រកាន់លទ្ធិវត្តមានតែមួយ (ឥត្តិហាឌីយ៉ាស់)៖ រាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូល។ ពាក្យសំដីនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវទាល់តែសោះ—ទោះបីជាចំណែកខ្លះនៃពាក្យពេចន៍របស់វាមានការពិតខ្លះក៏ដោយ! ផ្ទុយទៅវិញទស្សន៖នេះគោះទ្វារនៃការគ្មានសាសនា (ឥលហ៍ហាដ) ដោយផ្ទាល់និងត្រួសត្រាយផ្លូវទៅកាន់លទ្ធិវត្តមានតែមួយ (ឥត្តិហាដ)។ ពីព្រោះទស្សន៖នេះគឺជាពាក្យសំដីរបស់ពួកចះហ៍មីយ៉ាស់ជ្រុលនិយមដែលបដិសេធគុណលក្ខណ៖របស់អល់ឡោះក្នុងចំណោមពួកទស្សនវិទូពួកការ៉ាមីតោះហ៍ពួកឥត្តិហាឌីយ៉ាស់និងបក្ខពួករបស់គេ!

ទស្សន៖នេះមិនត្រឹមតែជាពាក្យសំដីរបស់ពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់ពួកណាចារីយ៉ាស់ពួកឌីរ៉ារីយ៉ាស់និងពួកស្ហ៊ីអះដែលនិយាយថាគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតប៉ុណ្ណោះទេផ្ទុយទៅវិញវាគឺរឹតតែអាក្រក់ជាងពាក្យសំដីរបស់ពួកទាំងនោះទៅទៀត! ពីព្រោះពួកទាំងនោះយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានឯកភាពគ្នាថាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានបង្កើតពាក្យសំដីនៅក្នុងវត្ថុដទៃហើយទ្រង់ត្រូវបានគេហៅថាជា "អ្នកមានបន្ទូល" ដោយសារតែពាក្យសំដីដែលទ្រង់បានបង្កើតនៅក្នុងវត្ថុដទៃនោះហើយព្យាការីមូសាព្រមទាំងបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានឮពាក្យសំដីដែលត្រូវបានបង្កើតនោះ។ បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុន (ស៊ូឡាហ្វ) បានឆ្លើយតបថា៖ បុគ្គលម្នាក់មិនអាចក្លាយជាអ្នកមានបន្ទូលបានឡើយលុះត្រាតែពាក្យសំដីនោះស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ហើយនៅពេលដែលពាក្យសំដីស្ថិតនៅក្នុងទីតាំងណាមួយវាគឺជាគុណលក្ខណ៖នៃទីតាំងនោះតែមួយគត់មិនមែនជារបស់អ្នកដទៃឡើយ—ដូចជាជីវិតចំណេះដឹងអានុភាពការស្តាប់និងការមើលឃើញដូច្នោះដែរ។ ការឆ្លើយតបរបស់បុព្វបុរសជំនាន់មុន (ស៊ូឡាហ្វ) ចំពោះពួកគេ៖ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុនបានពោលថា៖ "ជនណាដែលនិយាយថាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះដែលថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់យើងគឺជាអល់ឡោះគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីយើងឡើយ} [ស៊ូរ៉ាត់តាហា 20:14] គឺជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតនោះគេមានឋាន៖ស្មើនឹងអ្នកដែលជឿតាមហ្វៀរអោននៅក្នុងពាក្យសំដីរបស់វាដែលថា៖ {យើងគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ពួកអ្នក} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាហ្ស៊ីអាត 79:24]!"។ ពីព្រោះប្រសិនបើបន្ទូលថា {ពិតប្រាកដណាស់យើងគឺជាអល់ឡោះ} ជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតនោះវានឹងក្លាយជាពាក្យសំដីរបស់ទីតាំងដែលវាត្រូវបានបង្កើតឡើង—ទោះជាដើមឈើឬខ្យល់អាកាស—នាំឱ្យដើមឈើឬខ្យល់អាកាសក្លាយជាអ្នកនិយាយថា "យើងគឺជាអល់ឡោះ"! ហើយជនណាដែលចាត់ទុករបស់នោះជាម្ចាស់គឺមិនខុសពីអ្នកដែលចាត់ទុកហ្វៀរអោនជាម្ចាស់នោះឡើយ! ហើយទោះបីជាអល់ឡោះជាអ្នកបង្កើតពាក្យសំដីនោះនៅក្នុងដើមឈើក្តីក៏វាត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់តាមភស្តុតាងថាទ្រង់ជាអ្នកបង្កើតទង្វើរបស់ពួកខ្ញុំបម្រើនិងធ្វើឱ្យអ្វីៗទាំងអស់ចេះនិយាយ៖ ដូច្នេះរាល់អ្នកនិយាយទាំងអស់នៅក្នុងលោកគឺទ្រង់ជាអ្នកធ្វើឱ្យនិយាយនាំឱ្យតាមទ្រឹស្តីពុករលួយនេះរាល់ពាក្យសំដីទាំងអស់នៅក្នុងលោកិយនឹងក្លាយជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះទាំងអស់សូម្បីតែពាក្យសំដីរបស់ហ្វៀរអោនដែលថា "យើងគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ពួកអ្នក" ក៏ដោយ! ពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់តែងតែរត់គេចពីផលវិបាកនេះពីព្រោះពួកគេបដិសេធថាអល់ឡោះបង្កើតទង្វើរបស់ខ្ញុំបម្រើប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានបង្ក្រាបដោយភស្តុតាងជាក់ស្តែងនៃអ្វីដែលអល់ឡោះបង្កើតដោយផ្ទាល់ដូចជាការធ្វើឱ្យស្បែកចេះនិយាយនៅថ្ងៃបរលោកការសរសើរតម្កើងរបស់គ្រាប់ក្រួសការជូនពរសន្តិភាពរបស់ដុំថ្មចំពោះព្យាការី ﷺ និងការធ្វើសាក្សីរបស់ដៃនិងជើង—ដែលរឿងទាំងនេះមិនមែនជាទង្វើរបស់ខ្ញុំបម្រើឡើយ! រីឯពួកដែលហ៊ានទទួលយកផលវិបាកដ៏ឆ្កួតលីលានេះគឺពួកឥត្តិហាឌីយ៉ាស់ (ពួកវត្តមានតែមួយ) និងពួកហ៊ូលូលីយ៉ាស់ (ពួកព្រះសណ្ឋិតក្នុងសត្តនិករ) ដែលនិយាយថា៖ "រាល់ពាក្យសំដីទាំងអស់នៅក្នុងលោកិយគឺសុទ្ធតែជាបន្ទូលរបស់ទ្រង់មិនថាកាព្យឬពាក្យរាយឡើយ!"។ ហើយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេព្យាយាមបែងចែករវាងពាក្យសំដីរបស់អាល់ហាល់ឡាចដែលនិយាយថា "ខ្ញុំជាសច្ចធម៌ (អាណាអាល់ហាក)" និងពាក្យរបស់ហ្វៀរអោនថា "ខ្ញុំជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់" ដោយអះអាងថាអាល់ហាល់ឡាចនិយាយខណ៖ដែលខ្លួនរលាយបាត់បង់ស្មារតីដូច្នេះអល់ឡោះជាអ្នកមានបន្ទូលតាមរយ៖អណ្តាតរបស់គេចំណែកហ្វៀរអោននិយាយដោយដឹងខ្លួន។ នេះគឺជាជំនឿព្រះសណ្ឋិត (ហ៊ូលូល) សុទ្ធសាធដូចជំនឿរបស់ពួកគ្រិស្តលើព្រះយេស៊ូ (ម៉េស៊ីស) ហើយពួកគ្រិស្តគឺក្បត់ជំនឿធ្ងន់ធ្ងរជាងពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់ទៅទៀត! ហើយជាការដឹងច្បាស់ដោយបញ្ញានិងសាសនាថាអល់ឡោះមិនដែលមានបន្ទូលតាមរយ៖អណ្តាតសាច់ឈាមរបស់មនុស្សលោកដូចជាសភាវ៖ជីននិយាយតាមរយ៖អណ្តាតមនុស្សឆ្កួតជ្រូកនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញទ្រង់បានបញ្ជូនបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)ឱ្យនាំយកព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់មកផ្សព្វផ្សាយហើយព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "អល់ឡោះបានមានបន្ទូលតាមរយ៖អណ្តាតព្យាការីរបស់ទ្រង់ថាសាមីអល់ឡាហុលីម៉ានហាមីដាស់ (អល់ឡោះបានឮចំពោះអ្នកដែលសរសើរតម្កើងទ្រង់)"—ពោលគឺនេះជាបន្ទូលដែលរ៉សូលបាននាំមកផ្សព្វផ្សាយពីអល់ឡោះ!

អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់យើងបានសម្រួលវាឱ្យមានភាពងាយស្រួលនៅលើអណ្តាតរបស់អ្នក} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ឌូខាន 44:58] ដូចពាក្យដែលអ្នកបញ្ជូនសារនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកអ្នកតាមរយ៖អណ្តាតរបស់អ្នកនាំសាររបស់ខ្ញុំឈ្មោះនេះយ៉ាងដូច្នេះៗ"។ ពាក្យសំដីត្រូវបានភ្ជាប់ទៅកាន់អ្នកនាំសារដែលជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយនិងបញ្ជូនវា៖ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាវាត្រូវបានភ្ជាប់ទៅកាន់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលនៅក្នុងខគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)មួយថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់វាគឺជាពាក្យសំដីរបស់អ្នកនាំសារដ៏ថ្លៃថ្នូរដែលមានកម្លាំងអំណាចនៅចំពោះម្ចាស់នៃរាជបល្ល័ង្ក...} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់តាក់វៀរ 81:19-21] និងត្រូវបានភ្ជាប់ទៅកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ នៅក្នុងខគម្ពីរមួយទៀតថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់វាគឺជាពាក្យសំដីរបស់អ្នកនាំសារដ៏ថ្លៃថ្នូរហើយវាមិនមែនជាពាក្យសំដីរបស់កវីឡើយ...} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាកកោះហ៍ 69:40-42]។ អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនលើសលុបក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកច្បាប់ឥស្លាមអ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) ពួកស៊ូហ្វីនិងអ្នកទ្រឹស្តីវិទ្យាបានបញ្ជាក់ទទួលស្គាល់នូវគុណលក្ខណ៖សកម្មភាពដែលស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់អល់ឡោះផ្ទាល់—ដែលនេះជាការដឹងច្បាស់តាមរយ៖បញ្ញាញាណភាសាវិទ្យានិងច្បាប់វិន័យសាសនា។ មនុស្សលោកមានបីកម្រិតទាក់ទងនឹងគុណលក្ខណ៖របស់អល់ឡោះ៖ មនុស្សលោកត្រូវបានបែងចែកជាបីកម្រិត៖ ១. ពួកដែលបដិសេធទាំងគុណលក្ខណ៖និងសកម្មភាពដែលស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់ទ្រង់ដូចជាពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់។ ២. ពួកដែលទទួលស្គាល់គុណលក្ខណ៖ដែលស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់ទ្រង់ប៉ុន្តែបដិសេធសកម្មភាពស័្មគ្រចិត្តរបស់ទ្រង់ដូចជាពួកគុលឡាបីយ៉ាស់។ ៣. ពួកដែលទទួលស្គាល់ទាំងគុណលក្ខណ៖និងសកម្មភាពដែលស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់ទ្រង់—ហើយពួកគេគឺជាប្រជាជាតិឥស្លាមភាគច្រើនលើសលុបដូចដែលពួកហាណាភីបានកត់ត្រានៅក្នុងក្បួនរបស់ពួកគេដូចដែលអាល់បាហ្គាវីនិងអ្នកប្រាជ្ញស្ហាហ្វីអ៊ីដទៃទៀតបានលើកឡើងពីអះលូស៊ុនណាះហ៍ដូចដែលអាប៊ូអ៊ីស្រហាកអ៊ីប៊ិនស្ហាកឡា, អាប៊ូអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊ិនហាមីដ, ចៅក្រមអាប៊ូយ៉ាអ៍ឡានៅក្នុងទស្សន៖ចុងក្រោយរបស់គាត់, កូនប្រុសរបស់គាត់អាប៊ូអាល់ហ៊ូសសាយននិងអ្នកប្រាជ្ញហាន់បាលីដទៃទៀតបានកត់ត្រាដូចដែលអាប៊ូបាកើរអាល់កូឡាបាហ្ស៊ីបានលើកឡើងពីពួកស៊ូហ្វីជំនាន់ដើមនៅក្នុងសៀវភៅ "អាល់តាអាររូហ្វ" ដូចដែលបណ្តាមេដឹកនាំម៉ាលីគីបានកត់ត្រានិងដូចដែលបក្សពួកជាច្រើននៃអ្នកទ្រឹស្តីវិទ្យាពួកមួរជីអះពួកស្ហ៊ីអះពួកការរ៉ាមីយ៉ាស់និងអ្នកប្រាជ្ញហាឌីសភាគច្រើនលើសលុបបានប្រកាន់យក។

...និងអ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ភាគច្រើនលើសលុប។ ទស្សន៖របស់អះលូស៊ុនណាះហ៍ស្តីពីព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)៖ គោលបំណងនៅទីនេះគឺថាពួកចះហ៍មីយ៉ាស់ក្នុងចំណោមពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់និងបក្ខពួករបស់គេ—ដែលនិយាយថាគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតហើយដែលបុព្វបុរសជំនាន់មុន (ស៊ូឡាហ្វ) បានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់អំពីការងាករេនិងការវង្វេងរបស់ពួកគេ—គឺនៅតែប្រសើរជាងពាក្យសំដីរបស់អ្នកដែលលើកឡើងនូវទស្សន៖នៅក្នុងសំណួរនេះឆ្ងាយណាស់ដែលបាននិយាយថា៖ "នៅពេលដែលទ្រង់បង្ហូរចេញពីកំណប់ចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់មកលើបេះដូងរបស់មនុស្សណាម្នាក់នូវអាថ៌កំបាំងទើបគេហៅទ្រង់ថាជា 'អ្នកមានបន្ទូល' (មូតាកាល់លីម)!"។ ពីព្រោះទស្សន៖របស់អ្នកសួរនេះគឺស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលមិនទទួលស្គាល់ថាមានព្រះបន្ទូលពិតប្រាកដណាមួយស្ថិតនៅក្នុងអង្គរបស់អល់ឡោះឡើយខណ៖ដែលសូម្បីតែពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់ក៏នៅតែទទួលស្គាល់ថាទ្រង់បានបង្កើតពាក្យសំដីដាច់ដោយឡែកពីទ្រង់ដែរ។ អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាដអ៊ីប៊ិនហាន់បាល់បានមានប្រសាសន៍យ៉ាងច្បាស់ថា៖ "ព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះគឺមកពីអល់ឡោះមិនមែនជារបស់ដាច់ចេញពីទ្រង់ឡើយហើយគម្ពីរគម្ពីរគួរអានដែលទ្រង់បានបញ្ចុះមកគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់មិនមែនជាពាក្យសំដីរបស់អ្នកដទៃឡើយ។ ពីព្រោះពាក្យសំដីគឺជាពាក្យសំដីរបស់បុគ្គលដែលបាននិយាយវាឡើងតាំងពីដើមដំបូងមិនមែនជាពាក្យសំដីរបស់អ្នកដែលគ្រាន់តែយកវាមកផ្សព្វផ្សាយនិងបញ្ជូនបន្តនោះឡើយ!"។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាបុព្វបុរសជំនាន់មុន (ស៊ូឡាហ្វ) និងបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)នៃសាសនាឥស្លាមបានបញ្ជាក់ជាឯកច្ឆន្ទថា៖ "គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកមិនមែនជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតឡើយគឺចេញមកពីទ្រង់តាំងពីដើមដំបូងហើយនឹងវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់វិញ!"។ តាមរយ៖ពាក្យរបស់ពួកគេថា "ចេញមកពីទ្រង់" ពួកគេបានដាស់តឿនឱ្យដឹងអំពីការប្រឆាំងនឹងពួកចះហ៍មីយ៉ាស់ដែលនិយាយថាទ្រង់បានបង្កើតវាឡើងនៅក្នុងវត្ថុដទៃដាច់ចេញពីទ្រង់។ ដូច្នេះពួកអះលូស៊ុនណាះហ៍បានបញ្ជាក់ថា៖ "ចេញមកពីទ្រង់" ពោលគឺមិនមែនផ្តើមចេញពីសត្តនិករណាមួយឡើយដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ {ហើយពិតប្រាកដណាស់អ្នកទទួលបានគម្ពីរគម្ពីរគួរអានពីព្រះដ៏មានប្រាជ្ញាញាណនិងដឹងសព្វគ្រប់} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាមល៍ 27:6] និងទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ {ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលពីយើងនឹងក្លាយជាការពិត} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់សាចដាស់ 32:13] និង {ជាគម្ពីរដែលខគម្ពីររបស់វាត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់បន្ទាប់មកត្រូវបានពន្យល់លម្អិតពីព្រះដ៏មានប្រាជ្ញាញាណនិងដឹងច្បាស់បំផុត} [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ 11:1]។ ហើយយើងមិនចាត់ទុកព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះថាជាវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតនៅក្នុងវត្ថុដទៃដាច់ចេញពីទ្រង់ដូចដែលពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់និងពួកចះហ៍មីយ៉ាស់បាននិយាយនោះឡើយ។ ទោះបីជាទស្សន៖របស់ពួកមុئتាហ្ស៊ីឡាស់ជាការប្រឌិតនិងជាការវង្វេងដ៏ធំធេងក្តីក៏វានៅតែមានកម្រិតក្បត់ជំនឿស្រាលជាងទស្សន៖ដែលត្រូវបានសួរនៅក្នុងសំណួរនេះ—ដែលនិយាយថា៖ "នៅពេលដែលទ្រង់បង្ហូរចេញពីកំណប់ចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់មកលើបេះដូងរបស់មនុស្សណាម្នាក់..."។ ពីព្រោះពួកទាំងនោះមិនបានចាត់ទុកទ្រង់ថាជាអ្នកមានបន្ទូលឡើយលើកលែងតែតាមរយ៖ចំណេះដឹងដែលទ្រង់បានដាក់នៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សលោកប៉ុណ្ណោះ! ទស្សន៖របស់ពួកទស្សនវិទូស្តីពីព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ៖ ទស្សន៖នេះតាមធាតុពិតដើមគឺជាជំហររបស់ពួកទស្សនវិទូនិងពួកសាប៊ីអ៊ីនដែលមិនទទួលស្គាល់ថាមានព្រះបន្ទូលពិតប្រាកដណាមួយសម្រាប់អល់ឡោះឡើយលើកលែងតែអ្វីដែលហូរចេញមកលើបេះដូងរបស់ពួកខ្ញុំបម្រើនូវចំណេះដឹងនិងការយល់ដឹងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេចាត់ទុកការមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកខ្ញុំបម្រើថាគ្រាន់តែជាការបង្រៀនឱ្យស្គាល់នូវរឿងរ៉ាវប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេនិយាយថារូបរាងពន្លឺកើតឡើងនៅក្នុងការស្រមើស្រមៃរបស់មនុស្ស—ដែលពួកគេហៅថា "ម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់អល់ឡោះ"—ហើយសម្លេងកើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស—ដែលពួកគេហៅថា "ព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ"! ពួកគេបានអះអាងថាការដែលអល់ឡោះមានបន្ទូលទៅកាន់ព្យាការីមូសាគឺគ្រាន់តែជាប្រភេទនេះប៉ុណ្ណោះគឺគ្រាន់តែជាលំហូរនៃបញ្ញាដែលហូរចេញពី "បញ្ញាសកម្ម" (អាល់អាកលុលហ្វាអ៊ាល់) ដែលជួនកាលពួកគេហៅបញ្ញាសកម្មនេះថាជាជីព្រីល! ហើយតាមទស្សន៖ពួកគេការមានបន្ទូលមិនមែនជាការជាក់លាក់សម្រាប់ព្យាការីណាម្នាក់ឡើយផ្ទុយទៅវិញវានឹងហូរទៅលើមនុស្សគ្រប់រូបទៅតាមកម្រិតនៃការត្រៀមខ្លួននៃព្រលឹងរបស់គេ!