ការប្រមូលផ្តុំសំបុត្រ និងសារលិខិតឥស្លាម

«នឹងមានពួកបោកប្រាស់ក្លែងបន្លំ(ដាច់ចាល) ពួកកុហកភូតភរដែលនឹងដំណាលប្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានិងបុព្វការីជនរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់បានឮពីមុនមកឡើយដូច្នេះចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះពួកគេនិងចូរឱ្យពួកគេនៅឆ្ងាយពីអ្នករាល់គ្នា»។ អាល់ហាល់ឡាជគឺជាជនបោកប្រាស់ក្លែងបន្លំ(ដាច់ចាល) និងជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវប្រហារជីវិតគាត់៖ ពិតប្រាកដណាស់អាល់ហាល់ឡាជគឺជាបុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកដាច់ចាល(ពួកបោកប្រាស់ក្លែងបន្លំ)ដោយឥតសង្ស័យឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានសំណួរសួរថា៖ តើគាត់បានតាវបាត់(វិលត្រឡប់សារភាពកំហុស)មុនពេលស្លាប់ឬអត់? នោះចម្លើយគឺ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុតដោយមិនត្រូវពោលនូវអ្វីដែលខ្លួនគ្មានចំណេះដឹងអំពីវាឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលបានស្តែងចេញមកយ៉ាងច្បាស់ពីគាត់ទាំងពាក្យសម្តីនិងទង្វើគឺជាអ្វីដែលតម្រូវឱ្យកាត់កាលគាត់ជាអ្នកកាហ្វិរ(គ្មានជំនឿ) និងជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវប្រហារជីវិតគាត់ទៅតាមកុងសង់ស៊ីស(ឯកច្ឆន្ទ)នៃបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់ហើយអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុត។

សន្ធិសញ្ញាឆ្លើយតបបដិសេធចំពោះអ៊ីប៊្នូអារ៉ោប៊ីអំពីការអះអាងលើជំនឿរបស់ហ្វៀរអោន។

អត្ថបទនៃសំណួរ។

ចម្លើយ។

នេះគឺជាសំណួរមួយដែលត្រូវបានឆ្លើយបំភ្លឺដោយស្ហៃខុលឥស្លាមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) មហាបណ្ឌិតតែមួយគត់តាហ្គីយុទ្ធីនអាប៊ុលអាប់បាសអះម៉ាត់ប៊ីនអាប់ឌុលហាលីមប៊ីនអាប់ឌុសសាឡាមប៊ីនអាប់ឌុលឡោះប៊ីនអាប៊ីល់ហ្កាស៊ីមប៊ីនមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីនតៃមិយយ៉ះអាល់ហាររ៉ានី ﵀។ ដោយព្រះនាមនៃអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ដ៏មហាអាណិតអាសូរដ៏មហាករុណាទិគុណហើយការជោគជ័យគឺអាស្រ័យលើទ្រង់។ ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះ ﷻ ដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូលហើយសូមអល់ឡោះ ﷻ ប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពដល់លោកម្ចាស់របស់យើងមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។ អត្ថបទនៃសំណួរ៖ តើបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ថ្លៃថ្នូរ ﵄ មានប្រសាសន៍យ៉ាងណាដែរចំពោះពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោននៅពេលលង់ទឹកថា៖ ﴿ខ្ញុំមានជំនឿថាពិតជាគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដណាមួយក្រៅពីម្ចាស់ដែលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានជឿលើទ្រង់ឡើយហើយខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីម(អ្នកចុះចូល)﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៩០] តើនៅក្នុងពាក្យនោះមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីជំនឿអ៊ីម៉ាននិងឥស្លាមរបស់គាត់ដែរឬទេ? ឬតើមាននៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានឬស៊ុននះឬការប្រៀបធៀប(ក្យាស)នូវភស្តុតាងណាមួយដែលបញ្ជាក់ពីអ៊ីម៉ានឬឥស្លាមរបស់គាត់ដែរឬទេ? ហើយតើអ្វីជាកាតព្វកិច្ចចំពោះបុគ្គលណាដែលពោលថា៖ ហ្វៀរអោនបានស្លាប់ទៅក្នុងនាមជាអ្នកមានជំនឿ(មុះមីន) នៅក្នុងកាល៖ទេស៖បែបនេះ? {ចម្លើយ} ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះ ﷻ។ ហ្វៀរអោនគឺជាសត្វលោកមួយរូបក្នុងចំណោមសត្វលោកដែលមានគហ្វុរ(ការប្រឆាំងគ្មានជំនឿ)ធំបំផុត៖ ការប្រឆាំងគ្មានជំនឿ(គហ្វុរ)របស់ហ្វៀរអោនការស្លាប់របស់គាត់ក្នុងនាមជាអ្នកគ្មានជំនឿ(កាហ្វិរ) និងការដែលគាត់ជាអ្នកនរកគឺជាចំណេះដឹងដ៏ច្បាស់ក្រឡែតជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដែលគេដឹងជាដាច់ខាតនៅក្នុងសាសនារបស់បណ្តាមូស្លីមហើយថែមទាំងនៅក្នុងសាសនារបស់ពួកយូដានិងគ្រិស្តសាសនិកទៀតផងពីព្រោះប្រជាជាតិទាំងបីនេះសុទ្ធតែឯកភាពគ្នាថាហ្វៀរអោនគឺជាសត្វលោកមួយរូបក្នុងចំណោមសត្វលោកដែលមានគហ្វុរធំបំផុត។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអល់ឡោះ ﷻ មិនបានលើកឡើងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាននូវដំណើររឿងរបស់អ្នកគ្មានជំនឿណាម្នាក់ឱ្យដូចជារឿងរ៉ាវរបស់ហ្វៀរអោនទាំងការពន្យល់លម្អិតនិងការរៀបរាប់ឡើងវិញម្តងហើយម្តងទៀតនោះឡើយហើយទ្រង់ក៏មិនដែលលើកឡើងអំពីអ្នកកាហ្វិរណាមួយដែលមានគហ្វុរធ្ងន់ធ្ងរជាងអ្វីដែលទ្រង់បានលើកឡើងអំពីគហ្វុរភាពព្រហើនកោងកាចនិងការដែលគាត់ជាមនុស្សដែលរងទណ្ឌកម្មធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅថ្ងៃបរលោកនោះដែរ។ អាស្រ័យហេតុនេះហើយទើបបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថាបុគ្គលណាដែលមានមន្ទិលសង្ស័យចំពោះគហ្វុររបស់គាត់និងចំពោះការដែលគាត់ជាអ្នកនរក...

... ក្នុងចំណោមអ្នកនរកនោះពិតជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវទាមទារឱ្យគេតាវបាត់(កែប្រែចិត្តគំនិត) ប្រសិនបើគេតាវបាត់(គឺរួចខ្លួន) បើមិនដូច្នេះទេគេត្រូវតែប្រហារជីវិតក្នុងនាមជាអ្នកកាហ្វិរមួរតាត់(ជនក្បត់សាសនា) ទុកជាមោឃ៖នូវអ្នកដែលអះអាងថាហ្វៀរអោនបានស្លាប់ជាអ្នកមានជំនឿទៅទៀត! គ្មាននរណាម្នាក់ប្រកាសយ៉ាងច្បាស់ថាហ្វៀរអោនបានស្លាប់ជាអ្នកមានជំនឿឡើយលើកលែងតែជនដែលមានចរិតមុខពីរ(និហ្វាក) និងអានាធិបតេយ្យសាសនា(ហ្សង់ដាកោះ) ដូចជាពួកឯកនិយម(ឥត្តិហាឌីយយ៉ះ)៖ ការសង្ស័យលើគហ្វុររបស់គាត់ឬការបដិសេធគហ្វុររបស់គាត់គឺមានកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរជាងការសង្ស័យលើគហ្វុររបស់អាប៊ូល៉ាហាប់និងអ្នកឯទៀតហើយធ្ងន់ធ្ងរជាងការសង្ស័យលើអាប៊ូចាហាល់, ឧកបះប៊ីនអាប៊ីមូអៃត៍, អាន់ណាឌើរប៊ីនអាល់ហារីសនិងជនដទៃទៀតដែលគហ្វុររបស់ពួកគេត្រូវបានដឹងឮជាទូទៅតាមរយ៖តាវ៉ាទួរ(ភស្តុតាងបន្តគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ) ទោះបីជាឈ្មោះរបស់ពួកគេមិនត្រូវបានបញ្ជាក់ចំៗនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានក៏ដោយតែត្រូវបានលើកឡើងនូវអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ហេតុដូច្នេះហើយគ្មានជនណាម្នាក់ហ៊ានប្រកាសចំហថាហ្វៀរអោនបានស្លាប់ជាអ្នកមានជំនឿឡើយលើកលែងតែជនដែលមានចរិតមុខពីរ(និហ្វាក) និងអានាធិបតេយ្យសាសនា(ហ្សង់ដាកោះ) ឬអ្នកដែលងប់ងល់ដើរតាមពួកហ្សង់ដាកោះនិងពួកមុខពីរតែប៉ុណ្ណោះដូចជាពួកឯកនិយម(ឥត្តិហាឌីយយ៉ះ) ដែលអះអាងថា៖ អត្ថិភាពរបស់អ្នកបង្កើតគឺជាអត្ថិភាពរបស់សត្វលោករហូតដល់ពួកគេហ៊ានប្រកាសចំហថារូបបដិមាយ៉ាគូសយ៉ាអ៊ូកណាសើរនិងរូបបដិមាដទៃទៀតគឺអត្ថិភាពរបស់វាក៏ជាអត្ថិភាពរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដែរហើយថាការគោរពបូជាពួកវាគឺជារឿងត្រឹមត្រូវហើយការគោរពបូជាកូនគោ(សម័យមូសា)ក៏ជារឿងត្រឹមត្រូវហើយថាមូសា ﵇ ទៅបន្ទោសហារូន ﵇ ដោយសារតែហារូនបានហាមឃាត់មិនឱ្យគោរពបូជាកូនគោហើយថាហ្វៀរអោនពោលពាក្យពិតត្រង់នៅពេលគាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នករាល់គ្នា» ហើយថាហ្វៀរអោនគឺជាតំណាងនៃសច្ចធម៌ហើយថានៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើបួងសួងឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ នោះអ្នកបួងសួងគឺជាអ្នកឆ្លើយតបផ្ទាល់ហើយថាចក្រវាឡនេះគឺជាអត្តសញ្ញាណរបស់ទ្រង់ដោយគ្មានអត្ថិភាពណាក្រៅពីចក្រវាឡនេះឡើយ! ហើយគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាទស្សន៖នេះគឺជាខ្លឹមសារសុទ្ធសាធនៃពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោនដែលបាននិយាយថា៖ ﴿ឱហាម៉ាន...

﴿ចូរឯងសាងសង់ប្រាង្គប្រាសាទមួយឱ្យយើងដើម្បីយើងអាចឡើងទៅដល់ផ្លូវទាំងឡាយ * គឺផ្លូវទាំងឡាយនៃផ្ទៃមេឃដើម្បីយើងអាចឡើងទៅមើលម្ចាស់របស់មូសាហើយពិតប្រាកដណាស់យើងគិតថាគាត់ជាមនុស្សកុហកភូតភរ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៣៦-៣៧]។ ហើយខ្ញុំធ្លាប់បានជជែកជាមួយអ្នកចេះដឹងមួយចំនួនអំពីការពិតនៃនិកាយរបស់ពួកគេនិងថាវាគឺជាខ្លឹមសារសុទ្ធសាធនៃពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោន។ ពេលនោះមានមេដឹកនាំម្នាក់របស់ពួកគេបានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំថានៅពេលដែលមេដឹកនាំនោះបានអញ្ជើញគេឱ្យទទួលយកទស្សន៖នេះហើយពន្យល់ពីវាគេបាននិយាយទៅកាន់មេដឹកនាំនោះថា៖ «នេះគឺជាពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោន!» រួចមេដឹកនាំនោះបានតបថា៖ «ហើយពួកយើងក៏ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោនដែរ»។ ខ្ញុំមិនដែលគិតទាល់តែសោះថាពួកគេហ៊ានសារភាពយ៉ាងចំហថាពួកគេប្រកាន់តាមពាក្យសម្តីរបស់ហ្វៀរអោនបែបនេះឡើយ! គេបាននិយាយថា៖ ខ្ញុំគ្រាន់តែលើកឡើងដូច្នេះជាការទាញហេតុផលប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែនៅពេលដែលមេដឹកនាំនោះសារភាពបែបនេះខ្ញុំក៏និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «នៅពេលដែលគូប្រជែងបានសារភាពទទួលស្គាល់ហើយនោះមិនចាំបាច់ត្រូវការភស្តុតាងអ្វីទៀតឡើយ»។ ការលើកតម្កើងរបស់ពួកឥត្តិហាឌីយយ៉ះចំពោះវ៉ាលីឱ្យខ្ពស់ជាងណាពីយនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)៖ ពួកគេទោះបីជាស្ថិតក្នុងគហ្វុរ(ការប្រឆាំងគ្មានជំនឿ) និងការបដិសេធលក្ខណសម្បត្តិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)(តាក់ទីល) ដែលអាក្រក់ជាងពាក្យសម្តីរបស់ពួកយូដានិងគ្រិស្តសាសនិកយ៉ាងណាក្តីក៏ពួកគេនៅតែអះអាងថាចំណេះដឹងនេះគឺសម្រាប់តែព្យាការីចុងក្រោយ(ខាតាំអ៊ើររូស៊ុល) និងខាតាំអាល់អ៊ាវលីយ៉ា(វ៉ាលីចុងក្រោយ)ដែលពួកគេប្រឌិតឡើងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេអះអាងថាព្យាការីចុងក្រោយមើលឃើញចំណេះដឹងនេះចេញពីចង្កៀងនៃខាតាំអាល់អ៊ាវលីយ៉ាហើយថាខាតាំអាល់អ៊ាវលីយ៉ាទទួលយកចំណេះដឹងពីប្រភពរ៉ែដើមដែលទេវទូតទទួលយកដើម្បីយកទៅបញ្ជូនវ៉ាហ៊ីដល់ព្យាការីចុងក្រោយហើយថាទោះបីជាគាត់អនុវត្តស្របតាមច្បាប់សាសនាខាងក្រៅក៏ដោយក៏គាត់ជាចង្កៀងបំភ្លឺខាងក្នុងសម្រាប់ព្យាការីហើយគាត់មិនចាំបាច់ត្រូវដើរតាមរ៉សូលទាំងខាងក្រៅនិងខាងក្នុងឡើយ! ទស្សន៖នេះក្រៅពីជាគហ្វុរដ៏គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនិងស្មោកគ្រោកបំផុតហើយវាក៏ជារឿងដែលខូចខាតវិនាសបំផុតនៅក្នុងបញ្ញាញាណផងដែរដូចពាក្យដែលគេពោលចំពោះអ្នកដែលនិយាយថា «ដំបូលបានបាក់ស្រុតសង្កត់លើពួកគេពីក្រោមពួកគេមក» ថា៖ គ្មានទាំងបញ្ញានិងគ្មានទាំងគួរអាន! ពីព្រោះការបាក់ស្រុតមិនដែលធ្លាក់ពីក្រោមមកឡើយហើយការទាញយកផលប្រយោជន៍ចំណេះដឹងក៏ដូច្នោះដែរគឺអ្នកជំនាន់ក្រោយត្រូវតែរៀនសូត្រពីអ្នកជំនាន់មុនជានិច្ច។ លើសពីនេះទៅទៀតចំពោះ «ខាតាំអាល់អ៊ាវលីយ៉ា» (វ៉ាលីចុងក្រោយ) ដែលពួកគេអះអាងនោះការវង្វេងរបស់ពួកគេមានច្រើនទិដ្ឋភាពណាស់ដោយសារតែពួកគេគិតស្មានថាពួកវ៉ាលីមានអ្នកបញ្ចប់ចុងក្រោយគេហើយថាអ្នកបញ្ចប់នោះជាបុគ្គលប្រសើរបំផុតដោយប្រៀបធៀបទៅនឹងខាតាំអាល់អាំប៊ីយ៉ា(ព្យាការីចុងក្រោយ)។ ពួកគេមិនបានដឹងឡើយថាវ៉ាលីដ៏ប្រសើរបំផុតនៃប្រជាជាតិនេះគឺអាប៊ូបាកើ, អាមើរ, ឧស្មាននិងអាលី ﵄ ដែលពួកគេជាវ៉ាលីជំនាន់មុនដំបូងមិនមែនជាអ្នកជំនាន់ក្រោយឡើយពីព្រោះកិត្តិយសឧត្តមភាពរបស់ពួកវ៉ាលីគឺអាស្រ័យលើកម្រិតនៃការប្រតិបត្តិតាមបណ្តាព្យាការីនិងការទាញយកចំណេះដឹងនិងការប្រតិបត្តិពីបណ្តាព្យាការីប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកអានាធិបតេយ្យសាសនា(មុលហ៊ីឌីន)ទាំងនេះបានអះអាងថាវ៉ាលីទទួលចំណេះដឹងពីអល់ឡោះ ﷻ ដោយផ្ទាល់ឥតមានអ្នកកណ្តាលឡើយចំណែកឯណាពីយ(ព្យាការី)វិញទទួលយកដោយមានអ្នកកណ្តាល។ នេះគឺជាភាពល្ងង់ខ្លៅជាទីបំផុតរបស់ពួកគេពីព្រោះកាតព្វកិច្ចរបស់វ៉ាលីគឺត្រូវតែដើរតាមណាពីយហើយត្រូវយកការសន្ទនានិងការបំផុសគំនិត(អ៊ីលហាម)ទាំងអស់ដែលខ្លួនទទួលបានទៅផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយអ្វីដែលណាពីយបាននាំមកប្រសិនបើស្របគ្នាទើបទទួលយកបើមិនស្របទេត្រូវតែបដិសេធចោលពីព្រោះវ៉ាលីមិនមែនជាបុគ្គលដែលផុតចាកកំហុស(ម៉ាក់ស៊ូម)នៅក្នុងអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះខ្លួននោះឡើយ។ ហើយជួនកាលពួកគេបានបន្លំភ្នែកមនុស្សមួយចំនួនដោយការអះអាងរបស់ពួកគេថាឋាន៖វ៉ាលីរបស់ណាពីយគឺប្រសើរជាងឋាន៖ណាពីយរបស់គាត់ទៅទៀត។ ទស្សន៖នេះទោះបីជាការវង្វេងយ៉ាងណាក្តីក៏មិនមែនជាគោលបំណងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេដែរពីព្រោះពួកគេរួមជាមួយការវង្វេងរបស់ពួកគេនៅក្នុងអ្វីដែលពួកគេស្មានអំពីខាតាំអាល់អ៊ាវលីយ៉ានិងឋាន៖របស់គេពួកគេថែមទាំងខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីអត្តសញ្ញាណរបស់បុគ្គលនោះទៅតាមការស្មាននិងចំណង់តណ្ហារបស់ខ្លួនទៀតផង...

... ដោយសារតែពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់អាល់កុតប៊ុលហ្វារឌ៍(មេដឹកនាំកំពូលតែមួយគត់), អាល់ហ្កាវស៊ុលចាមិអាក់(អ្នកជួយសង្គ្រោះប្រមូលផ្តុំ) និងឋាន៖ស្រដៀងគ្នានេះដែលពួកគេបានប្រឌិតឡើងដែលជាឋាន៖ត្រូវបានដឹងច្បាស់ថាជាមោឃ៖ទាំងស្រុងតាមផ្លូវច្បាប់សាសនានិងបញ្ញាញាណ។ បន្ទាប់មកទៀតពួកគេថែមទាំងខ្វែងគំនិតគ្នាលើបុគ្គលជាក់ស្តែងដែលត្រូវគ្រងឋាន៖ទាំងនោះទៀតផងហើយនេះគឺជាទ្វារដ៏ធំទូលាយមួយ។ ហើយគោលបំណងនៅទីនេះគឺថាពួកឯកនិយម(ឥត្តិហាឌីយយ៉ះ)ទាំងនេះដែលជាអ្នកដើរតាមម្ចាស់សៀវភៅ «ហ្វូស៊ូស៊ុលហ៊ីកាំ» (អ៊ីប៊្នូអារ៉ោប៊ី) និងម្ចាស់សៀវភៅ «អាល់ហ្វូតូហាតអាល់ម៉ាកកីយយ៉ះ» និងអ្នកស្រដៀងគ្នានេះគឺជាអ្នកដែលលើកតម្កើងហ្វៀរអោនហើយអះអាងថាហ្វៀរអោនបានស្លាប់ទៅក្នុងនាមជាអ្នកមានជំនឿ(មុះមីន) ហើយថាការលង់ទឹករបស់គាត់គឺប្រៀបដូចជាការងូតទឹកសម្អាតកាយរបស់អ្នកកាហ្វិរនៅពេលចូលកាន់សាសនាឥស្លាម! ពួកគេនិយាយថា៖ នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានគ្មានអ្វីដែលបញ្ជាក់ពីគហ្វុររបស់គាត់ឡើយហើយពួកគេយកភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីជំនឿរបស់គាត់តាមរយ៖ពាក្យសម្តីរបស់គាត់ថា៖ ﴿រហូតដល់នៅពេលដែលការលង់ទឹកបានមកដល់គាត់គាត់បានពោលថាខ្ញុំមានជំនឿថាពិតជាគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដណាមួយក្រៅពីម្ចាស់ដែលកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានជឿលើទ្រង់ឡើយហើយខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីម(អ្នកចុះចូល)﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៩០]។ មោឃភាពនៃភស្តុតាងរបស់ពួកគេលើជំនឿរបស់ហ្វៀរអោន៖ ការបញ្ចប់នៃដំណើររឿងនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីការវង្វេងរបស់ពួកគេពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿តើទើបតែពេលនេះឬ?! ខណ៖ដែលកាលពីមុនឯងបានបះបោរល្មើសហើយឯងធ្លាប់ជាជនបង្កវិនាសអន្តរាយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៩១]។ នេះគឺជាសំនួរក្នុងន័យបដិសេធបន្ទោសនិងថ្កោលទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរប្រសិនបើជំនឿរបស់គាត់ត្រឹមត្រូវនិងត្រូវបានទទួលយកមែននោះគេច្បាស់ជាមិនពោលពាក្យបែបនេះចំពោះគាត់ឡើយ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់មូសា ﵇ ធ្លាប់បានបួងសួងឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ថា៖ ﴿ឱម្ចាស់របស់យើង! ពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់បានប្រទានដល់ហ្វៀរអោននិងពួកមន្ត្រីរបស់គេនូវគ្រឿងលម្អនិងទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើននៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះឱម្ចាស់របស់យើង! ដើម្បីឱ្យពួកគេនាំគ្នានាំមនុស្សឱ្យវង្វេងចេញពីមាគ៌ារបស់ទ្រង់។ ឱម្ចាស់របស់យើង! សូមទ្រង់បំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេនិងសូមទ្រង់រឹតបន្តឹងចិត្តរបស់ពួកគេដូច្នេះពួកគេនឹងមិនមានជំនឿឡើយរហូតទាល់តែពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់ជាទីបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៨៨]។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ការបួងសួងឌុអារបស់អ្នកទាំងពីរត្រូវបានឆ្លើយតបទទួលយកហើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៨៩] គឺអល់ឡោះ ﷻ បានឆ្លើយតបទទួលយកការបួងសួងរបស់មូសានិងហារូនពីព្រោះមូសាជាអ្នកបួងសួងហើយហារូនជាអ្នកពោលអាមីនថាហ្វៀរអោននិងពួកមន្ត្រីរបស់គេនឹងមិនមានជំនឿឡើយរហូតទាល់តែពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿តើពួកគេមិនបានធ្វើដំណើរនៅលើផែនដីដើម្បីសង្កេតមើលថាតើលទ្ធផលចុងក្រោយនៃពួកជំនាន់មុនពួកគេមានសភាពបែបណាទេឬ? ពួកគេទាំងនោះមានចំនួនច្រើនជាងមានកម្លាំងខ្លាំងជាងនិងមានស្នាដៃបន្សល់ទុកលើផែនដីច្រើនជាងពួកគេទៅទៀតប៉ុន្តែអ្វីៗដែលពួកគេបានខិតខំប្រឹងប្រែងរកបាននោះមិនអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេបានបន្តិចសោះឡើយ * នៅពេលដែលបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ពួកគេបាននាំយកភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់មកកាន់ពួកគេពួកគេបែរជារីករាយក្អេងក្អាងនឹងចំណេះដឹងដែលពួកគេមានទៅវិញហើយអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានចំអកឡកឡឺយនោះក៏បានឡោមព័ទ្ធកម្ទេចពួកគេ * លុះដល់ពេលពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លារបស់យើងពួកគេក៏បានពោលថា៖ ពួកយើងមានជំនឿលើអល់ឡោះតែមួយគត់និងបដិសេធចោលនូវអ្វីដែលពួកយើងធ្លាប់បានយកធ្វើជាសហការីនឹងទ្រង់ * ប៉ុន្តែជំនឿរបស់ពួកគេមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេឡើយនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញទណ្ឌកម្មរបស់យើងនេះគឺជាច្បាប់ទម្លាប់របស់អល់ឡោះ(ស៊ុនន៉ាតុលឡោះ)ដែលបានកន្លងផុតទៅចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ហើយនៅពេលនោះពួកកាហ្វិរគឺជាពួកដែលខាតបង់វិនាសអន្តរាយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៨២-៨៥]។ ដូច្នេះអល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថាពួកកាហ្វិរមិនទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីជំនឿរបស់ពួកគេឡើយនៅពេលដែលពួកគេបានប្រទះឃើញទណ្ឌកម្មចំពោះមុខហើយទ្រង់បានប្រាប់ថានេះគឺជាច្បាប់ទម្លាប់របស់ទ្រង់ដែលបានកន្លងផុតទៅចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដើម្បីបញ្ជាក់ថានេះគឺជាទម្លាប់របស់ទ្រង់ចំពោះមនុស្សជំនាន់មុននិងជំនាន់ក្រោយដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយការតាវបាត់(ការកែប្រែចិត្តគំនិត) មិនមែនសម្រាប់បណ្តាជនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបកម្មរហូតដល់ពេលដែលសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់ជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទើបគេពោលថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមតាវបាត់នៅពេលនេះឡើយហើយក៏មិនមែនសម្រាប់បណ្តាជនដែលស្លាប់ទៅក្នុងសភាពជាអ្នកកាហ្វិរនោះដែរ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់នីសា៖ ១៨]។ បន្ទាប់មកទៀតអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលបន្ទាប់ពីពាក្យរបស់ទ្រង់ថា ﴿តើទើបតែពេលនេះឬ?! ខណ៖ដែលកាលពីមុនឯងបានបះបោរល្មើសហើយឯងធ្លាប់ជាជនបង្កវិនាសអន្តរាយ * ដូច្នេះនៅថ្ងៃនេះយើងនឹងសង្គ្រោះតែរូបកាយរបស់ឯងដើម្បីឱ្យឯងក្លាយជាមេរៀនសញ្ញាដាស់តឿនដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយឯង﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៩១-៩២] ដោយអល់ឡោះ ﷻ បានធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាមេរៀននិងជាសញ្ញាដាស់តឿនដល់បណ្តាប្រជាជាតិជំនាន់ក្រោយដើម្បីឱ្យពួកគេមើលឃើញពីលទ្ធផលចុងក្រោយនៃអ្នកដែលប្រឆាំងគ្មានជំនឿលើអល់ឡោះ ﷻ។ ហេតុនេះហើយទើបអល់ឡោះ ﷻ បានលើកឡើងនូវមេរៀនដាស់តឿនតាមរយ៖រឿងរ៉ាវរបស់ហ្វៀរអោននិងពួកពលកររបស់គេនៅក្នុងទីកន្លែងជាច្រើន។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿កាលពីមុនពួកគេប្រជាជាតិណូហ៍ពួកអាសហាប៊ុររ៉ាស់និងសាមូដបានបដិសេធកុហក * ព្រមទាំងអាទហ្វៀរអោនបងប្អូនលូត * និងពួកអាសហាប៊ុលអៃកះព្រមទាំងប្រជាជាតិទូប្បាក់ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានបដិសេធកុហកចំពោះបណ្តារ៉សូលដូច្នេះការសន្យាគំរាមកំហែងទណ្ឌកម្មរបស់យើមក៏ក្លាយជាការពិត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់កហ្វ៖ ១២-១៤]។ ទ្រង់បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថាជនទាំងឡាយដែលត្រូវបានលើកឡើងទាំងហ្វៀរអោននិងអ្នកដទៃសុទ្ធតែបានបដិសេធកុហកចំពោះបណ្តារ៉សូលទាំងអស់ដោយពួកគេមិនបានជឿលើចំណែកខ្លះហើយបដិសេធចំណែកខ្លះដូចពួកយូដានិងគ្រិស្តសាសនិកឡើយផ្ទុយទៅវិញពួកគេបានបដិសេធទាំងអស់តែម្តងហើយនេះគឺជាគហ្វុរប្រភេទធំបំផុត។ ជនណាដែលបដិសេធរ៉សូលណាម្នាក់ជននោះគឺជាអ្នកកាហ្វិរហើយជនណាដែលមិនជឿជាក់លើរ៉សូលផងនិងមិនបដិសេធផងក៏ជាអ្នកកាហ្វិរដែរពីព្រោះអ្នកដែលបដិសេធរ៉សូលគ្រប់រូបគឺជាអ្នកកាហ្វិរតែមិនមែនអ្នកកាហ្វិរគ្រប់រូបសុទ្ធតែជាអ្នកបដិសេធចំៗនោះទេជួនកាលគេអាចមានមន្ទិលសង្ស័យលើបេសកកម្មរបស់រ៉សូលឬដឹងការពិតតែដោយសារការច្រណែនឈ្នានីសឬអំនួតទើបមិនព្រមជឿឬជួនកាលគេរវល់តែជាប់ចិត្តនឹងតណ្ហាមិនព្រមស្តាប់បេសកកម្ម។ ដូច្នេះបុគ្គលដែលត្រូវបានពិពណ៌នាដោយគហ្វុរពិសេសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតតើគេមិនស្ថិតនៅក្នុងគហ្វុរយ៉ាងដូចម្តេចកើត?! ប៉ុន្តែការវង្វេងរបស់ពួកគេក្នុងរឿងនេះគឺដូចគ្នានឹងការវង្វេងរបស់ពួកគេនៅក្នុងកំណាព្យដែលពោលថា៖ «ឋាន៖នៃនូប៊ូវ៉ាត់(ភាពជាព្យាការី)ស្ថិតនៅក្នុងបារហ្សាក់... ខ្ពស់ជាងរ៉សូលបន្តិចតែទាបជាងវ៉ាលី»! ខណ៖ដែលគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថារ៉សូលគ្រប់រូបគឺជាណាពីយហើយណាពីយគ្រប់រូបគឺជាវ៉ាលីដោយមិនអាចច្រាសមកវិញបានឡើយ! ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿កាលពីមុនពួកគេប្រជាជាតិណូហ៍អាទនិងហ្វៀរអោនម្ចាស់នៃបង្គោលច្រវាក់ * និងសាមូដព្រមទាំងប្រជាជាតិលូតនិងពួកអាសហាប៊ុលអៃកះពួកគេទាំងនោះគឺជាបណ្តាពួកសម្ព័ន្ធមិត្ត * គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេលើកលែងតែបានបដិសេធកុហកចំពោះបណ្តារ៉សូលដូច្នេះការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់យើមក៏ក្លាយជាការពិត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់សាដ៖ ១២-១៤]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយហ្វៀរអោនពួកជំនាន់មុនគាត់និងបណ្តាទីក្រុងដែលត្រូវក្រឡាប់ចាក់បានប្រព្រឹត្តអំពើបាបកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ * ពួកគេបានបះបោរល្មើសនឹងរ៉សូលនៃម្ចាស់របស់ពួកគេដូច្នេះទ្រង់ក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាកកោះ៖ ៩-១០]។ បន្ទាប់មកទៀតអល់ឡោះ ﷻ បានប្រាប់អំពីហ្វៀរអោននូវគហ្វុរប្រភេទធំបំផុត៖ គឺការបដិសេធព្រះបង្កើតការអះអាងខ្លួនឯងថាជាព្រះការបដិសេធអ្នកដែលទទួលស្គាល់ព្រះបង្កើត ﷻ និងការបដិសេធរ៉សូលដោយចោទថាលោកជាមនុស្សឆ្កួតលីលានិងជាគ្រូអាបធ្មប់។ ហើយគេដឹងជាដាច់ខាតថាពួកអារ៉ាប់កាហ្វិរដែលព្យាការី ﷺ បានប្រយុទ្ធតទល់ជាមួយដូចជាអាប៊ូចាហាល់ជាដើមពួកគេមិនដែលបដិសេធព្រះបង្កើតទេហើយក៏មិនដែលអះអាងខ្លួនឯងថាជាព្រះដែរផ្ទុយទៅវិញពួកគេគ្រាន់តែបង្កើតស្ហ៊ីរិក(សហការី)ចំពោះអល់ឡោះនិងបដិសេធរ៉សូលរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែហ្វៀរអោនមានគហ្វុរធំធ្ងន់ធ្ងរជាងពួកគេទាំងនោះទៅទៀត! អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយពិតប្រាកដណាស់យើងបានចាត់មូសាមកជាមួយនឹងភស្តុតាងនានារបស់យើងនិងអំណាចយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត * ទៅកាន់ហ្វៀរអោនហាម៉ាននិងការូនប៉ុន្តែពួកគេបែរជានិយាយថា៖ គាត់គឺជាគ្រូអាបធ្មប់ជាមនុស្សកុហកភូតភរ * លុះនៅពេលដែលគាត់បាននាំយកសច្ចធម៌ពីយើងមកកាន់ពួកគេពួកគេបាននិយាយថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់កូនប្រុសៗរបស់ពួកអ្នកដែលមានជំនឿជាមួយគាត់ហើយទុកជីវិតឱ្យស្ត្រីៗរបស់ពួកគេតែការកលល្បិចរបស់ពួកកាហ្វិរគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្ថិតក្នុងភាពវិនាសអន្តរាយឡើយ * ហើយហ្វៀរអោនបាននិយាយថា៖ ចូរទុកឱ្យយើងសម្លាប់មូសាចុះហើយឱ្យគេទៅបួងសួងរកម្ចាស់របស់គេទៅពិតប្រាកដណាស់យើងខ្លាចក្រែងគេផ្លាស់ប្តូរសាសនារបស់អ្នករាល់គ្នាឬបង្កវិនាសអន្តរាយនៅលើផែនដី * ហើយមូសាបាននិយាយថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមជ្រកកោននឹងម្ចាស់របស់ខ្ញុំនិងជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាឱ្យរួចផុតពីជនអំនួតកោងកាចគ្រប់រូបដែលគ្មានជំនឿលើថ្ងៃនៃការទូទាត់បញ្ជី * ហើយបុរសម្នាក់ដែលមានជំនឿមកពីវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនដែលលាក់បាំងជំនឿរបស់ខ្លួនបាននិយាយថា៖ តើអ្នករាល់គ្នាចង់សម្លាប់បុរសម្នាក់ដោយសារតែគាត់និយាយថា “ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺអល់ឡោះ” ខណ៖ដែលគាត់បាននាំយកភស្តុតាងដ៏ច្បាស់ក្រឡែតពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាមកបង្ហាញហើយនោះឬ?﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ២៣-២៨] រហូតដល់បន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ ﴿ហើយហ្វៀរអោនបាននិយាយថា៖ ឱហាម៉ាន! ចូរឯងសាងសង់ប្រាង្គប្រាសាទមួយឱ្យយើងដើម្បីយើងអាចឡើងទៅដល់ផ្លូវទាំងឡាយ * គឺផ្លូវទាំងឡាយនៃផ្ទៃមេឃដើម្បីយើងអាចឡើងទៅមើលម្ចាស់របស់មូសាហើយពិតប្រាកដណាស់យើងគិតថាគាត់ជាមនុស្សកុហកភូតភរ។ ហើយដូចគ្នានេះដែរអំពើអាក្រក់របស់ហ្វៀរអោនត្រូវបានតុបតែងលម្អឱ្យគាត់យល់ថាស្អាតហើយគាត់ត្រូវបានរារាំងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវហើយកលល្បិចរបស់ហ្វៀរអោនគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្ថិតក្នុងភាពវិនាសហិនហោចឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៣៦-៣៧]។ អល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថាហ្វៀរអោននិងអ្នកដែលត្រូវបានលើកឡើងជាមួយគាត់បាននិយាយថាមូសាជាគ្រូអាបធ្មប់ជាមនុស្សកុហកភូតភរហើយនេះគឺជាគហ្វុរដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតមួយ។ បន្ទាប់មកទៀតអល់ឡោះ ﷻ បានប្រាប់ថាហ្វៀរអោនបានបញ្ជាឱ្យសម្លាប់កូនៗរបស់អ្នកដែលមានជំនឿជាមួយមូសាដើម្បីបំបាក់ទឹកចិត្តកុំឱ្យមានជំនឿជាមួយមូសាជាកលល្បិចទប់ទល់នឹងមូសា។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយកលល្បិចរបស់ពួកកាហ្វិរគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្ថិតក្នុងភាពវិនាសអន្តរាយឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៣៧] នេះជាភស្តុតាងបង្ហាញថាពួកគេគឺជាពួកកាហ្វិរដែលកលល្បិចរបស់ពួកគេស្ថិតក្នុងភាពវិនាសដោយទ្រង់បានពិពណ៌នាពួកគេទាំងការបដិសេធកុហកនិងទាំងគហ្វុររួមគ្នា។ បន្ទាប់មកទៀតទ្រង់បានប្រាប់អំពីហ្វៀរអោនថាគាត់ចង់សម្លាប់មូសាដោយនិយាយថា៖ ﴿ហើយឱ្យគេទៅបួងសួងរកម្ចាស់របស់គេទៅ﴾ នេះជាការដាស់តឿនបញ្ជាក់ថាគាត់មិនដែលទទួលស្គាល់ម្ចាស់របស់គាត់ឡើយហេតុនេះហើយទើបគាត់និយាយបន្តទៀតថា៖ ﴿យើងមិនដែលដឹងថាអ្នករាល់គ្នាមានម្ចាស់ណាក្រៅពីយើងឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៣៨] នេះគឺជាការបដិសេធចំហចំពោះម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលហើយនេះជាពាក្យសម្តីដំបូងរបស់គាត់។ បន្ទាប់មកទៀតគាត់បាននិយាយពាក្យទីពីរដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានរំលឹកថា៖ ﴿គាត់បានបដិសេធនិងបះបោរល្មើស * បន្ទាប់មកគាត់បានបែរខ្នងរត់គេចយ៉ាងលឿន * រួចគាត់បានប្រមូលផ្តុំប្រជាជនហើយស្រែកប្រកាស * ដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នករាល់គ្នា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាហ៊្សីអាត៖ ២១-២៤]។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ដូច្នេះអល់ឡោះក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មគាត់ជាទារុណកម្មនៅបរលោកនិងលោកិយ * ពិតប្រាកដណាស់នៅក្នុងរឿងនោះគឺជាមេរៀនដាស់តឿនយ៉ាងពិតប្រាកដសម្រាប់អ្នកដែលកោតខ្លាច﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាហ៊្សីអាត៖ ២៥-២៦]។ អ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនបានពន្យល់ថា៖ មានន័យថាជាទណ្ឌកម្មចំពោះពាក្យសម្តីចុងក្រោយ(«ខ្ញុំជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុត») និងទណ្ឌកម្មចំពោះពាក្យសម្តីដំបូង(«យើងមិនដឹងថាមានម្ចាស់ក្រៅពីយើង») គឺអល់ឡោះ ﷻ បានដាក់ទណ្ឌកម្មគាត់ចំពោះពាក្យសម្តីទាំងពីរនោះតាមការសារភាពរបស់គាត់ផ្ទាល់ហើយធ្វើឱ្យរឿងនោះជាមេរៀនសម្រាប់អ្នកកោតខ្លាច។ ប្រសិនបើគាត់ជាបុគ្គលដែលមិនត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មលើគហ្វុរកន្លងមករបស់គាត់ទេនោះការដាក់ទណ្ឌកម្មលើគាត់ក៏មិនអាចក្លាយជាមេរៀនដាស់តឿនបានដែរផ្ទុយទៅវិញអ្នកណាដែលមានជំនឿអល់ឡោះ ﷻ តែងតែអភ័យទោសចំពោះអំពើបាបកន្លងមកហើយទ្រង់មិនដែលលើកឡើងអំពីគេដោយគហ្វុរឬការថ្កោលទោសឡើយផ្ទុយទៅវិញទ្រង់តែងតែសរសើរលើជំនឿរបស់គេដូចដែលទ្រង់បានសរសើរលើអ្នកដែលមានជំនឿលើបណ្តារ៉សូលនិងបានប្រាប់ថាទ្រង់បានសង្គ្រោះពួកគេ។ ហើយហ្វៀរអោនគឺជាអ្នកកាហ្វិរដែលត្រូវបានលើកឡើងច្រើនបំផុតនៅក្នុងគម្ពីរគួរអានហើយទ្រង់មិនដែលលើកឡើងអំពីគាត់ឡើយលើកលែងតែជាមួយនឹងការថ្កោលទោសការបន្ទាបបន្ថោកនិងការដាក់បណ្តាសាប៉ុណ្ណោះដោយមិនដែលលើកឡើងអំពីគាត់ក្នុងផ្លូវល្អសូម្បីតែបន្តិចឡើយ! រីឯពួកអានាធិបតេយ្យសាសនានិងពួកមុខពីរទាំងនេះបែរជាអះអាងថាហ្វៀរអោនបានស្លាប់ទៅយ៉ាងបរិសុទ្ធស្អាតស្អំដោយគ្មានភាពស្មោកគ្រោកអ្វីសោះឡើយ! លើសពីនេះទៅទៀតពួកគេថែមទាំងអះអាងថាពួកគ្រូអាបធ្មប់បានជឿជាក់លើពាក្យសម្តីរបស់គាត់ដែលថា «យើងមិនដែលដឹងថាអ្នករាល់គ្នាមានម្ចាស់ក្រៅពីយើងឡើយ» ហើយថាពាក្យសម្តីរបស់គាត់ដែលថា «ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នករាល់គ្នា» គឺជាពាក្យត្រឹមត្រូវហើយថាហ្វៀរអោនគឺជាតំណាងនៃសច្ចធម៌! ខណ៖ដែលអល់ឡោះ ﷻ បានប្រាប់អំពីការបដិសេធរបស់គាត់ចំពោះម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលនៅពេលដែលមូសា ﵇ និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំគឺជារ៉សូលម្នាក់ដែលត្រូវបានចាត់មកពីម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល * ជាកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្ញុំដែលមិនត្រូវនិយាយអ្វីអំពីអល់ឡោះក្រៅពីសច្ចធម៌ឡើយខ្ញុំបាននាំយកភស្តុតាងដ៏ច្បាស់ក្រឡែតពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាមកបង្ហាញហើយដូច្នេះសូមដោះលែងកូនចៅអ៊ីស្រាអែលឱ្យទៅជាមួយខ្ញុំចុះ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១០៤-១០៥] ﴿ហ្វៀរអោនបាននិយាយថា៖ តើអ្វីទៅជាម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូលនោះ? * មូសាបានឆ្លើយថា៖ គឺជាម្ចាស់នៃផ្ទៃមេឃទាំងឡាយនិងផែនដីព្រមទាំងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះវាទាំងពីរប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកជឿជាក់ * ហ្វៀរអោនបាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួនថា៖ តើអ្នករាល់គ្នាមិនឮទេឬ? * មូសាបាននិយាយថា៖ គឺជាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នានិងជាម្ចាស់នៃបុព្វការីជនជំនាន់មុនរបស់អ្នករាល់គ្នា * ហ្វៀរអោនបាននិយាយថា៖ ពិតប្រាកដណាស់រ៉សូលរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលត្រូវបានចាត់មកកាន់អ្នករាល់គ្នានេះគឺជាមនុស្សឆ្កួតលីលាពិតប្រាកដមែន! * មូសាបាននិយាយថា៖ គឺជាម្ចាស់នៃទិសបូព៌ានិងទិសបស្ចិមព្រមទាំងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះវាទាំងពីរប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមានបញ្ញា * ហ្វៀរអោនបាននិយាយថា៖ ប្រសិនបើឯងយកព្រះណាមួយក្រៅពីយើងយើងនឹងដាក់ឯងឱ្យជាប់គុកជាមិនខាន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អައްស្ហ៊ូអារ៉ោះ៖ ២៣-២៩] គឺគាត់បានគំរាមចាប់មូសាដាក់គុកប្រសិនបើមូសាហ៊ានយកម្ចាស់ណាមួយក្រៅពីគាត់។ ហើយពួកឯកនិយមទាំងនេះក្នុងការលើកតម្កើងហ្វៀរអោនពួកគេបានចូលរួមនៅក្នុងគហ្វុរពិតប្រាកដរបស់ហ្វៀរអោនទោះបីជាពួកគេមានលក្ខណ៖ខុសប្លែកពីគាត់នៅទិដ្ឋភាពផ្សេងទៀតក៏ដោយពីព្រោះតាមទស្សន៖របស់ពួកគេគឺ៖ គ្មានអត្ថិភាពណាមួយក្រៅពីអល់ឡោះឡើយហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកព្រះណាក្រៅពីទ្រង់បានឡើយពីព្រោះអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកគោរពបូជាបានបូជាមិនថារូបបដិមារូបចម្លាក់ឬពួកស្ហៃតាននោះទេសុទ្ធតែមិនមែនជារបស់ក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ! ហើយតើគេអាចនិយាយថារបស់ទាំងនោះគឺជាអល់ឡោះដែរឬទេ? ពួកគេមានទស្សន៖ពីរខុសគ្នាអំពីរឿងនេះ។

ដំណឹងពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)អំពីទណ្ឌកម្មរបស់ហ្វៀរអោននៅបរលោក៖ ដំណឹងរបស់អល់ឡោះ ﷻ អំពីការបដិសេធកុហករបស់ហ្វៀរអោននិងប្រភេទគហ្វុរដទៃទៀតរបស់គាត់គឺមានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានហើយដូចគ្នានេះដែរដំណឹងរបស់ទ្រង់អំពីទណ្ឌកម្មរបស់គាត់នៅបរលោកក៏មានច្រើនដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែពួកអានាធិបតេយ្យសាសនា(មុលហ៊ីឌីន)ទាំងនេះបែរជាអះអាងថានៅក្នុងគម្ពីរគួរអានគ្មានអាយ៉ាត់ណាមួយដែលបញ្ជាក់ពីទណ្ឌកម្មរបស់គាត់ឡើយ! ពួកគេនិយាយថា៖ អល់ឡោះ ﷻ គ្រាន់តែមានបន្ទូលថា ﴿គាត់នឹងដឹកនាំប្រជាជាតិរបស់គាត់នៅថ្ងៃបរលោករួចគាត់នឹងនាំពួកគេទៅកាន់ភ្លើងនរកហើយវាជាកន្លែងទៅដ៏អាក្រក់បំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៩៨] ពួកគេនិយាយថា៖ ទ្រង់គ្រាន់តែប្រាប់ថាគាត់នាំពួកគេទៅតែទ្រង់មិនបានប្រាប់ថាគាត់បានចូលទៅក្នុងនរកជាមួយពួកគេឡើយ! ហើយពួកគេនិយាយទៀតថា៖ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ﴿ចូរនាំវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនឱ្យចូលទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៤៦] ដូច្នេះអ្នកដែលត្រូវចូលនរកគឺវង្សត្រកូលរបស់ហ្វៀរអោនប៉ុណ្ណោះមិនមែនហ្វៀរអោនឡើយ! នេះគឺជាភាពល្ងង់ខ្លៅនិងការវង្វេងដ៏ធំបំផុតមួយរបស់ពួកគេពីព្រោះនៅពេលណាដែលពាក្យ «អាល់(វង្សត្រកូល)របស់ជនណាម្នាក់» ត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាននិងស៊ុនន៉ះនោះជននោះតែងតែស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេជានិច្ចដូចជាបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានជ្រើសរើសអាដាំណូហ៍វង្សត្រកូលអ៊ីព្រហ៊ីមនិងវង្សត្រកូលអ៊ឹមរ៉នឱ្យខ្ពង់ខ្ពស់ជាងពិភពលោកទាំងមូល﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាលីអ៊ឹមរ៉ន៖ ៣៣] និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ ﴿លើកលែងតែវង្សត្រកូលលូតដែលយើងបានជួយសង្គ្រោះពួកគេនៅពេលទៀបភ្លឺ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់កាម៉ើរ៖ ៣៤] និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ ﴿សន្តិភាពចូរមានដល់វង្សត្រកូលយ៉ាស៊ីន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាសសាហ្វហ្វាត៖ ១៣០]។ ហើយប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់ប្រទានពរជ័យដល់វង្សត្រកូលរបស់អាប៊ីអាវហ្វា» និងប្រសាសន៍របស់លោក ﷺ៖ «ពិតប្រាកដណាស់បុគ្គលនេះត្រូវបានប្រទានឱ្យនូវឧបករណ៍តន្ត្រីមួយក្នុងចំណោមឧបករណ៍តន្ត្រីនៃវង្សត្រកូលដាវូដ»។ ហើយនៅក្នុងចំណោមនោះផងដែរគឺបន្ទូលរបស់ទ្រង់៖ ﴿ហើយនៅពេលដែលយើងបានជួយសង្គ្រោះអ្នករាល់គ្នាឱ្យរួចផុតពីវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនដែលពួកគេបានធ្វើទារុណកម្មអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកាហ្កscores៖ ៤៩] និង ﴿ដូចជាទម្លាប់នៃវង្សត្រកូលហ្វៀរអោន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាលីអ៊ឹមរ៉ន៖ ១១] និង ﴿ហើយពិតប្រាកដណាស់ការដាស់តឿនបានមកដល់វង្សត្រកូលហ្វៀរអោន * ពួកគេបានបដិសេធភស្តុតាងទាំងអស់របស់យើងដូច្នេះយើងក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេជាទណ្ឌកម្មរបស់អ្នកមានអំណាចដ៏មហិមា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់កាម៉ើរ៖ ៤១-៤២]។ ហើយបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា ﴿ចូរនាំវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនឱ្យចូលទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៤៦] គឺគ្របដណ្តប់ទាំងលើហ្វៀរអោនផ្ទាល់និងទាំងលើពួកគេទាំងអស់គ្នាទៅតាមកុងសង់ស៊ីស(ឯកច្ឆន្ទ)នៃបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់និងតាមរយ៖ចំណេះដឹងជាដាច់ខាតនៅក្នុងសាសនារបស់បណ្តាមូស្លីម។ ហើយអាយ៉ាត់នេះគឺកើតឡើងបន្ទាប់ពីបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ដែលរៀបរាប់អំពីបុរសមុះមីនម្នាក់មកពីវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនដែលលាក់បាំងជំនឿរបស់ខ្លួនថា៖ ﴿តើអ្នករាល់គ្នាចង់សម្លាប់បុរសម្នាក់ដោយសារតែគាត់និយាយថា “ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺអល់ឡោះ” នោះឬ?﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ២៨] ហើយបុគ្គលដែលចង់សម្លាប់មូសានោះគឺហ្វៀរអោនផ្ទាល់តែម្តង! បន្ទាប់មកបុរសមុះមីននោះបាននិយាយថា៖ ﴿ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំអំពាវនាវអ្នករាល់គ្នាទៅកាន់ការសង្គ្រោះតែអ្នករាល់គ្នាបែរជាអំពាវនាវខ្ញុំទៅកាន់ភ្លើងនរកទៅវិញ? * អ្នករាល់គ្នាអំពាវនាវឱ្យខ្ញុំកាហ្វិរគ្មានជំនឿលើអល់ឡោះនិងបង្កើតស្ហ៊ីរិក(សហការី)ចំពោះទ្រង់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៤១-៤២] ហើយអ្នកដែលអំពាវនាវមនុស្សឱ្យទៅរកគហ្វុរគឺជាអ្នកកាហ្វិរដែលមានគហ្វុរធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ហើយទ្រង់ក៏បានពិពណ៌នាពួកគេដោយគហ្វុររហូតដល់បន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ ﴿ដូច្នេះអល់ឡោះបានការពារគាត់ឱ្យរួចផុតពីអំពើអាក្រក់នៃកលល្បិចរបស់ពួកគេហើយទណ្ឌកម្មដ៏អាក្រក់បំផុតបានឡោមព័ទ្ធវង្សត្រកូលហ្វៀរអោន * គឺភ្លើងនរកដែលពួកគេត្រូវបានដាក់បង្ហាញនៅចំពោះមុខវានៅពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាចហើយនៅថ្ងៃដែលកាលបរិច្ឆេទ(ក្យាម៉ាត់)មកដល់គេនឹងបញ្ជាថា៖ ចូរនាំវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនឱ្យចូលទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត!﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៤៥-៤៦]។ ទ្រង់បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថាទណ្ឌកម្មដ៏អាក្រក់បំផុតបានឡោមព័ទ្ធវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនហើយនៅថ្ងៃក្យាម៉ាត់ត្រូវនាំវង្សត្រកូលហ្វៀរអោនចូលទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ បន្ទាប់មកទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយនៅពេលដែលពួកគេជជែកតវ៉ាគ្នានៅក្នុងភ្លើងនរកពួកទន់ខ្សោយនឹងនិយាយទៅកាន់ពួកអំនួតកោងកាចថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ពួកយើងធ្លាប់ជាអ្នកដើរតាមអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះតើអ្នករាល់គ្នាអាចជួយរំលែកទណ្ឌកម្មភ្លើងនរកខ្លះពីពួកយើងបានទេ? * ពួកអំនួតកោងកាចបានឆ្លើយថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងនោះដូចគ្នាពីព្រោះអល់ឡោះបានកាត់សេចក្តីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរួចរាល់ហើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៤៧-៤៨]។ ហើយគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាហ្វៀរអោនគឺជាមេដឹកនាំដ៏ធំបំផុតនៃពួកអំនួតកោងកាចទាំងនោះបន្ទាប់មកគឺហាម៉ាននិងការូនហើយប្រជាជនរបស់ពួកគេគឺជាអ្នកដើរតាមពួកគេ។ ហ្វៀរអោនគឺជាមេដឹកនាំកំពូលដែលត្រូវបានគេដើរតាមដែលគាត់បាននិយាយថា «យើងមិនដឹងថាអ្នករាល់គ្នាមានព្រះក្រៅពីយើងឡើយ» និងបាននិយាយថា «ខ្ញុំជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នករាល់គ្នា»។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយគាត់និងកងទ័ពរបស់គាត់បានក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីដោយអយុត្តិធម៌ហើយពួកគេគិតស្មានថាពួកគេនឹងមិនត្រូវបាននាំវិលត្រឡប់មករកយើងវិញឡើយ * ដូច្នេះយើងក៏បានចាប់កម្ទេចគាត់និងកងទ័ពរបស់គាត់រួចយើងបានបោះពួកគេចោលទៅក្នុងសមុទ្រដូច្នេះចូរឯងមើលចុះថាតើលទ្ធផលចុងក្រោយនៃពួកអយុត្តិធម៌មានសភាពបែបណា! * ហើយយើងបានធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាមេដឹកនាំដែលអំពាវនាវមនុស្សទៅកាន់ភ្លើងនរកហើយនៅថ្ងៃបរលោកពួកគេនឹងមិនទទួលបានការជួយសង្គ្រោះឡើយ * ហើយយើងបានឱ្យបណ្តាសាតាមលងបន្លាចពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលត្រូវគេស្អប់ខ្ពើមនិងទទួលការអាម៉ាស់មុខជាទីបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៣៩-៤២]។ នេះគឺជាការបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាអល់ឡោះ ﷻ បានបោះហ្វៀរអោននិងប្រជាជនរបស់គាត់ទៅក្នុងសមុទ្រជាការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះគហ្វុររបស់ពួកគេហើយទ្រង់បានឱ្យបណ្តាសាតាមលងបន្លាចគាត់និងប្រជាជនរបស់គាត់នៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលត្រូវគេស្អប់ខ្ពើមនិងអាម៉ាស់មុខទាំងគាត់និងប្រជាជនរបស់គាត់ទាំងអស់គ្នា។ ការណ៍នេះស្របគ្នានឹងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿ហើយពិតប្រាកដណាស់យើងបានចាត់មូសាមកជាមួយនឹងភស្តុតាងនានារបស់យើងនិងអំណាចយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត * ទៅកាន់ហ្វៀរអោននិងពួកមន្ត្រីរបស់គេប៉ុន្តែពួកគេបែរជាដើរតាមបញ្ជារបស់ហ្វៀរអោនទៅវិញខណ៖ដែលបញ្ជារបស់ហ្វៀរអោនមិនមែនជាការត្រឹមត្រូវទាល់តែសោះ * គាត់នឹងដឹកនាំប្រជាជាតិរបស់គាត់នៅថ្ងៃបរលោករួចគាត់នឹងនាំពួកគេទៅកាន់ភ្លើងនរកហើយវាជាកន្លែងទៅដ៏អាក្រក់បំផុត * ហើយពួកគេត្រូវបានបណ្តាសាតាមលងបន្លាចនៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកគឺជាអំណោយដ៏អាក្រក់បំផុតដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៩៦-៩៩]។ ដូច្នេះអល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថាពួកគេបានដើរតាមបញ្ជារបស់ហ្វៀរអោនហើយថាហ្វៀរអោននឹងដឹកនាំនៅពីមុខពួកគេពីព្រោះគាត់ជាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)(មេដឹកនាំ)របស់ពួកគេដូច្នេះគាត់ជាអ្នកនាំមុខគេមិនមែនជាអ្នកដេញពីក្រោយឡើយហើយគាត់នឹងនាំពួកគេចូលទៅក្នុងភ្លើងនរក។ នៅពេលដែលអ្នកដើរតាមបានចូលទៅក្នុងភ្លើងនរកនោះគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាមេដឹកនាំដែលដើរនៅខាងមុខគេច្បាស់ជាចូលមុនគេទៅទៀត! ហេតុដូច្នេះហើយទើបទ្រង់បានមានបន្ទូលបន្ទាប់ពីនោះថា៖ ﴿ហើយយើងបានឱ្យបណ្តាសាតាមលងបន្លាចពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលត្រូវគេស្អប់ខ្ពើមនិងទទួលការអាម៉ាស់មុខជាទីបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៤២]។ ទាំងអ្នកដើរតាមនិងមេដឹកនាំគឺដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់នោះអំពីហ្វៀរអោននិងប្រជាជនរបស់គាត់ថា៖ ﴿ហើយពួកគេត្រូវបានបណ្តាសាតាមលងបន្លាចនៅក្នុងលោកិយនេះហើយនៅថ្ងៃបរលោកគឺជាអំណោយដ៏អាក្រក់បំផុតដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៩៩]។ ការពន្យល់នៅក្នុងរឿងនេះមានភាពក្បោះក្បាយវែងអន្លាយណាស់ប៉ុន្តែក្រដាសនេះអាចផ្ទុកបានត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះប៉ុណ្ណោះហើយអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់ដឹងបំផុត។ ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះ ﷻ តែមួយគត់ហើយសូមអល់ឡោះ ﷻ ប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពដល់លោកម្ចាស់របស់យើងមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ក្រុមគ្រួសារនិងសហសេវិកទាំងអស់របស់លោកហើយអល់ឡោះ ﷻ គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកយើងហើយនិងជាអ្នកមើលការខុសត្រូវដ៏ប្រសើរបំផុត។ ចប់បរិបូណ៌។

សន្ធិសញ្ញាស្តីអំពីការតាវបាត់(ការវិលត្រឡប់សារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ))។

ផ្នែកមួយ។

ផ្នែកមួយ៖ ស្ហៃខុលឥស្លាមអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) មហាបណ្ឌិតតាហ្គីយុទ្ធីនអាប៊ុលអាប់បាសអះម៉ាត់ប៊ីនអាប់ឌុលហាលីមអ៊ីប៊្នូតៃមិយយ៉ះ ﵀ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការសរសើរទាំងឡាយជារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ពួកយើងសូមសរសើរទ្រង់សុំការជួយសង្គ្រោះពីទ្រង់សុំការចង្អុលបង្ហាញការណែនាំពីទ្រង់និងសុំការអភ័យទោសពីទ្រង់ហើយពួកយើងសូមជ្រកកោននឹងអល់ឡោះ ﷻ ឱ្យរួចផុតពីអំពើអាក្រក់នៃចិត្តរបស់យើងនិងពីអំពើបាបកម្មទាំងឡាយរបស់យើង។ ជនណាដែលអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់ណែនាំចង្អុលបង្ហាញនោះគ្មាននរណាអាចនាំគេឱ្យវង្វេងបានឡើយហើយជនណាដែលទ្រង់ឱ្យវង្វេងនោះគ្មាននរណាអាចណែនាំចង្អុលបង្ហាញគេបានឡើយ។ ហើយខ្ញុំសូមធ្វើសក្ខីកម្មថាគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដណាមួយក្រៅពីអល់ឡោះ ﷻ តែមួយគត់ដោយគ្មានសហការីឡើយហើយខ្ញុំសូមធ្វើសក្ខីកម្មថាមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ គឺជាខ្ញុំបម្រើនិងជារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានចាត់លោកមកជាមួយនឹងការណែនាំចង្អុលបង្ហាញនិងសាសនាដ៏ពិតប្រាកដដើម្បីលើកតម្កើងសាសនានេះឱ្យខ្ពង់ខ្ពស់លើគ្រប់សាសនាទាំងអស់ហើយអល់ឡោះ ﷻ គឺគ្រប់គ្រាន់បំផុតក្នុងនាមជាសាក្សី។ សូមអល់ឡោះ ﷻ ប្រទានពរជ័យនិងសន្តិភាពដ៏បរិបូណ៌ដល់លោកនិងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក។ អាយ៉ាត់មួយចំនួនស្តីអំពីការតាវបាត់នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាន៖ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតបានមានបន្ទូលថា៖ ﴿អាលីហ្វឡាមរ៉បណ្តាអាយ៉ាត់នៃគម្ពីរនេះត្រូវបានពង្រឹងយ៉ាងរឹងមាំបន្ទាប់មកត្រូវបានបកស្រាយលម្អិតពីសំណាក់ម្ចាស់ដ៏មហាគតិបណ្ឌិតដ៏មហាដឹងសព្វគ្រប់ * គឺកុំឱ្យអ្នករាល់គ្នាគោរពសក្ការ៖អ្វីឡើយក្រៅពីអល់ឡោះពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំគឺត្រូវបានចាត់មកពីទ្រង់ដើម្បីជាអ្នកព្រមាននិងជាអ្នកនាំដំណឹងរីករាយដល់អ្នករាល់គ្នា * ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាសុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាបន្ទាប់មកចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់(វិលត្រឡប់សារភាពកំហុស)ចំពោះទ្រង់ចុះទ្រង់នឹងប្រទានឱ្យអ្នករាល់គ្នានូវការសប្បាយរីករាយដ៏ប្រពៃរហូតដល់កាលកំណត់មួយនិងប្រទានដល់អ្នកដែលមានគុណសម្បត្តិគ្រប់រូបនូវគុណធម៌របស់គេប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាងាកចេញនោះពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំបារម្ភខ្លាចទណ្ឌកម្មនៃថ្ងៃដ៏ធំធេងធ្លាក់លើអ្នករាល់គ្នា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ១-៣]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ចូរឯង(មូហាំម៉ាត់ (ﷺ))ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះ៖ ឱខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់យើងដែលបានបំពានលើខ្លួនឯងអើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាកុំអស់សង្ឃឹមនឹងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះឡើយពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះទ្រង់អភ័យទោសរាល់បាបកម្មទាំងអស់ព្រោះទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសដ៏មហាករុណាទិគុណ * ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាវិលត្រឡប់ទៅកាន់ម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាវិញនិងចុះចូលចំពោះទ្រង់មុនពេលដែលទណ្ឌកម្មមកដល់អ្នករាល់គ្នារួចអ្នករាល់គ្នានឹងមិនទទួលបានការជួយសង្គ្រោះឡើយ * ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាដើរតាមអ្វីដែលល្អបំផុតដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកកាន់អ្នករាល់គ្នាពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាមុនពេលដែលទណ្ឌកម្មមកដល់អ្នករាល់គ្នាដោយឥតដឹងខ្លួនភ្លាមៗ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាសហ្ស៊ូមើរ៖ ៥៣-៥៥]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿអើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះដោយការតាវបាត់ដ៏ស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដ(តាវបាត់ណាស៊ូហា) សង្ឃឹមថាម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នានឹងលុបលាងអំពើបាបកម្មទាំងឡាយរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយនាំអ្នករាល់គ្នាឱ្យចូលទៅក្នុងឋានសួគ៌ជាច្រើនដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរនៅពីក្រោមវានៅថ្ងៃដែលអល់ឡោះមិនបន្ទាបបន្ថោកព្យាការីនិងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿជាមួយលោកឡើយពន្លឺរបស់ពួកគេនឹងរះចែងចាំងនៅពីមុខពួកគេនិងនៅខាងស្តាំដៃរបស់ពួកគេ...﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាត់តះរីម៖ ៨]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ទៅកាន់អល់ឡោះទាំងអស់គ្នាឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿអើយដើម្បីឱ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលបានជោគជ័យ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់នូរ៖ ៣១]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានទទួលយកការតាវបាត់របស់ព្យាការីពួកមុហាជីរីននិងពួកអាន់ស័រដែលបានដើរតាមលោកនៅក្នុងគ្រាដ៏លំបាកវេទនាបន្ទាប់ពីចិត្តរបស់ក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកគេស្ទើរតែងាករេទៅហើយបន្ទាប់មកទ្រង់បានទទួលយកការតាវបាត់របស់ពួកគេពីព្រោះទ្រង់ពិតជាទន់ភ្លន់មេត្តាបំផុតចំពោះពួកគេ * ព្រមទាំងចំពោះបុរសបីរូបដែលត្រូវបានពន្យារពេលរហូតដល់ផែនដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះបានប្រែក្លាយជាចង្អៀតណែនចំពោះពួកគេហើយចិត្តរបស់ពួកគេក៏ចង្អៀតណែនហើយពួកគេជឿជាក់ថាគ្មានកន្លែងជ្រកកោនឱ្យរួចផុតពីអល់ឡោះឡើយក្រៅពីការវិលត្រឡប់ទៅរកទ្រង់ប៉ុណ្ណោះបន្ទាប់មកទ្រង់បានផ្តល់ការតាវបាត់ដល់ពួកគេដើម្បីឱ្យពួកគេតាវបាត់ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ដ៏មហាករុណាទិគុណ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាត់តាវបះ៖ ១១៧-១១៨]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយយើងបានមានបន្ទូលថា៖ ឱអាដាំអើយ! ចូរឯងនិងភរិយារបស់ឯងរស់នៅក្នុងឋានសួគ៌ចុះហើយចូរអ្នកទាំងពីរបរិភោគផល្លានុផលពីទីនោះដោយសប្បាយរីករាយតាមតែអ្នកទាំងពីរចង់បានក៏ប៉ុន្តែកុំខិតជិតដើមឈើនេះឱ្យសោះក្រែងអ្នកទាំងពីរក្លាយជាជនអយុត្តិធម៌ * បន្ទាប់មកស្ហៃតានបានបណ្តាលឱ្យអ្នកទាំងពីររអិលធ្លាក់ចេញពីទីនោះហើយបាននាំអ្នកទាំងពីរចេញពីសុខសប្បាយដែលអ្នកទាំងពីរធ្លាប់មានហើយយើងបានមានបន្ទូលថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាចុះទៅដោយអ្នកខ្លះជាសត្រូវនឹងអ្នកខ្លះទៀតហើយនៅលើផែនដីនេះអ្នករាល់គ្នានឹងមានកន្លែងស្នាក់នៅនិងការសប្បាយរីករាយរហូតដល់ពេលកំណត់មួយ * បន្ទាប់មកអាដាំបានទទួលពាក្យមួយចំនួនពីម្ចាស់របស់លោកដូច្នេះទ្រង់ក៏បានទទួលយកការតាវបាត់របស់លោកពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ដ៏មហាករុណាទិគុណ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកាហ្កscores៖ ៣៥-៣៧]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលនៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់មួយទៀតថា៖ ﴿ហើយម្ចាស់របស់អ្នកទាំងពីរបានស្រែកត្រាស់ហៅអ្នកទាំងពីរថា៖ តើយើងមិនបានហាមឃាត់អ្នកទាំងពីរពីដើមឈើនោះនិងបានប្រាប់អ្នកទាំងពីរថាពិតប្រាកដណាស់ស្ហៃតានគឺជាសត្រូវដ៏ច្បាស់ក្រឡែតរបស់អ្នកទាំងពីរទេឬ? * អ្នកទាំងពីរបានពោលថា៖ ឱម្ចាស់របស់យើង! ពួកយើងបានបំពានអយុត្តិធម៌លើខ្លួនឯងហើយហើយប្រសិនបើទ្រង់មិនអភ័យទោសឱ្យពួកយើងនិងមិនមេត្តាដល់ពួកយើងទេនោះពួកយើងពិតជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលខាតបង់វិនាសអន្តរាយជាក់ជាមិនខាន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ២២-២៣]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអាដាំបានប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់លោកដូច្នេះលោកក៏បានភ្លាត់ស្នៀត * បន្ទាប់មកម្ចាស់របស់លោកបានជ្រើសរើសលោកហើយបានទទួលយកការតាវបាត់របស់លោកនិងបានណែនាំចង្អុលបង្ហាញលោក﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ត្វាហា៖ ១២១-១២២]។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីណូហ៍ ﵇ ថាលោកបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជាតិរបស់លោកថា៖ ﴿ចូរអ្នករាល់គ្នាសុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាចុះពីព្រោះទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសជានិច្ច * ទ្រង់នឹងបញ្ចុះទឹកភ្លៀងយ៉ាងជោគជាំពីលើមេឃមកលើអ្នករាល់គ្នា...﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ណូហ៍៖ ១០-១១]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលអំពីណូហ៍ ﵇ ថា៖ ﴿លោកបានពោលថា៖ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមជ្រកកោននឹងទ្រង់ពីការសួរទ្រង់នូវអ្វីដែលខ្ញុំគ្មានចំណេះដឹងអំពីវាហើយប្រសិនបើទ្រង់មិនអភ័យទោសឱ្យខ្ញុំនិងមិនមេត្តាដល់ខ្ញុំទេនោះខ្ញុំពិតជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលខាតបង់ជាក់ជាមិនខាន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៤៧]។ ហើយអំពីហ៊ូដ ﵇ ថា៖ ﴿ឱប្រជាជនរបស់ខ្ញុំអើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាសុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាបន្ទាប់មកចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ចុះទ្រង់នឹងបញ្ចុះទឹកភ្លៀងយ៉ាងជោគជាំពីលើមេឃមកលើអ្នករាល់គ្នានិងបន្ថែមថាមពលកម្លាំងលើកម្លាំងរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយកុំងាករេចេញក្នុងនាមជាជនល្មើសឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៥២]។ ហើយអំពីស៊ឡេះ ﵇ ថា៖ ﴿ចូរអ្នករាល់គ្នាសុំការអភ័យទោសពីទ្រង់បន្ទាប់មកចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ចុះពិតប្រាកដណាស់ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺនៅជិតបំផុតនិងជាអ្នកឆ្លើយតបទទួលយកជានិច្ច﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៦១]។ ហើយដូចគ្នានេះដែរស្ហ៊ូអៃប ﵇ បានពោលថា៖ ﴿ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាសុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់អ្នករាល់គ្នាបន្ទាប់មកចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ចុះពិតប្រាកដណាស់ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺមហាករុណាទិគុណដ៏មានក្តីស្រឡាញ់ដ៏លើសលប់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ៊ូដ៖ ៩០]។ ហើយអ៊ីព្រហ៊ីម ﵇ បានពោលថា៖ ﴿ឱម្ចាស់របស់យើង! សូមទ្រង់អភ័យទោសឱ្យទូលបង្គំឪពុកម្តាយរបស់ទូលបង្គំនិងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងអស់នៅថ្ងៃដែលការទូទាត់បញ្ជីត្រូវបានបង្កើតឡើង﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អ៊ីព្រហ៊ីម៖ ៤១]។ ហើយលោកបានពោលថា៖ ﴿ហើយជាម្ចាស់ដែលខ្ញុំសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំថានឹងអភ័យទោសរាល់កំហុសឆ្គងរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃកាត់ក្តី﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អައްស្ហ៊ូអារ៉ោះ៖ ៨២]។ ហើយលោកបានពោលថា៖ ﴿ហើយសូមបង្ហាញពួកយើងនូវក្បួនពិធីសក្ការ៖(ម៉ាណាស៊ិក)របស់ពួកយើងនិងសូមទទួលយកការតាវបាត់របស់ពួកយើងពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ដ៏មហាករុណាទិគុណ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកាហ្កscores៖ ១២៨]។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីមូសា ﵇ ថា៖ ﴿មូសាក៏បានវាយដាល់បុរសនោះមួយដៃបណ្តាលឱ្យស្លាប់បាត់បង់ជីវិតភ្លាមលោកបានពោលថា៖ នេះគឺជាទង្វើរបស់ស្ហៃតានពិតប្រាកដណាស់វាជាសត្រូវដែលនាំឱ្យវង្វេងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត * លោកបានពោលថា៖ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំបានបំពានលើខ្លួនឯងហើយដូច្នេះសូមទ្រង់អភ័យទោសឱ្យខ្ញុំផងរួចទ្រង់ក៏បានអភ័យទោសឱ្យលោកពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសដ៏មហាករុណាទិគុណ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ១៥-១៦]។ ហើយមូសា ﵇ បានពោលថា៖ ﴿ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់អភ័យទោសឱ្យទូលបង្គំនិងបងប្រុសរបស់ទូលបង្គំផងនិងសូមនាំពួកយើងឱ្យចូលទៅក្នុងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ពីព្រោះទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏មហាអាណិតអាសូរបំផុតក្នុងចំណោមអ្នកអាណិតអាសូរទាំងឡាយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៥១]។ ហើយមូសា ﵇ បានពោលថា៖ ﴿មហាបរិសុទ្ធទ្រង់! ទូលបង្គំសូមតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ហើយទូលបង្គំគឺជាអ្នកមានជំនឿដំបូងគេបង្អស់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៤៣]។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលទៅកាន់មូសាថា៖ ﴿កុំភ័យខ្លាចឡើយ! ពិតប្រាកដណាស់បណ្តារ៉សូលមិនដែលភ័យខ្លាចនៅចំពោះមុខយើងឡើយ * លើកលែងតែអ្នកដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើអយុត្តិធម៌បន្ទាប់មកបានផ្លាស់ប្តូរមកធ្វើអំពើល្អជំនួសអំពើអាក្រក់វិញនោះពិតប្រាកដណាស់យើងជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសដ៏មហាករុណាទិគុណ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាម៉ិល៖ ១០-១១]។ ហើយមូសាបានពោលថា៖ ﴿តើទ្រង់នឹងបំផ្លាញពួកយើងដោយសារតែអ្វីដែលពួកល្ងង់ខ្លៅក្នុងចំណោមពួកយើងបានប្រព្រឹត្តឬ? រឿងនេះគ្មានអ្វីក្រៅពីការសាកល្បងរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលទ្រង់ធ្វើឱ្យវង្វេងនូវអ្នកណាដែលទ្រង់មានចេតនានិងចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់អ្នកណាដែលទ្រង់មានចេតនាទ្រង់ជាអ្នកគាំពារថែរក្សាពួកយើងដូច្នេះសូមទ្រង់អភ័យទោសឱ្យពួកយើងនិងមេត្តាដល់ពួកយើងផងពីព្រោះទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏ប្រសើរបំផុតនៃអ្នកអភ័យទោសទាំងឡាយ * និងសូមទ្រង់កត់ត្រាឱ្យពួកយើងនូវសេចក្តីល្អនៅក្នុងលោកិយនេះនិងបរលោកពិតប្រាកដណាស់ពួកយើងបានវិលត្រឡប់មករកទ្រង់វិញហើយ។ អល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖ ទណ្ឌកម្មរបស់យើងយើងនឹងដាក់លើអ្នកណាដែលយើងមានចេតនារីឯសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់យើងវិញគឺគ្របដណ្តប់លើអ្វីៗទាំងអស់ដូច្នេះយើងនឹងកត់ត្រាសេចក្តីមេត្តានោះដល់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចនិងផ្តល់នូវហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច) ព្រមទាំងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿលើបណ្តាអាយ៉ាត់របស់យើង * គឺបណ្តាអ្នកដែលដើរតាមរ៉សូលដែលជាណាពីយមិនចេះអាននិងសរសេរ(អ៊ុម្មីយ) ដែលពួកគេបានប្រទះឃើញឈ្មោះរបស់លោកត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅចំពោះមុខពួកគេនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាតូរ៉ាត់និងអ៊ិនជីល...﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៥៥-១៥៧]។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់ព្យាការីចុងក្រោយបង្អស់ ﷺ ថា៖ ﴿ដូច្នេះចូរឯងដឹងចុះថាពិតជាគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដណាមួយក្រៅពីអល់ឡោះឡើយហើយចូរឯងសុំការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ឯងនិងសម្រាប់បណ្តាអ្នកមានជំនឿប្រុសនិងស្រីទាំងអស់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)៖ ១៩]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់យើងបានបើកទ្វារជ័យជម្នះដ៏ច្បាស់ក្រឡែតជូនឯង * ដើម្បីឱ្យអល់ឡោះអភ័យទោសឱ្យឯងនូវរាល់បាបកម្មកន្លងមករបស់ឯងនិងបាបកម្មទៅថ្ងៃមុខ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាត់ហ៍៖ ១-២]។

ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតបានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះស្រឡាញ់បណ្តាអ្នកដែលតាវបាត់(កែប្រែចិត្តគំនិត) និងស្រឡាញ់បណ្តាអ្នកដែលសម្អាតកាយចិត្តឱ្យបរិសុទ្ធស្អាតស្អំ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកាហ្កscores៖ ២២២]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហាមីម * ការបញ្ចុះគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គឺមកពីអល់ឡោះដ៏មហិមាដ៏មហាដឹងសព្វគ្រប់ * ជាម្ចាស់ដ៏អភ័យទោសចំពោះបាបកម្មនិងជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ជាម្ចាស់ដ៏មានទណ្ឌកម្មធ្ងន់ធ្ងរនិងជាម្ចាស់នៃព្រះគុណដ៏ធំធេងគ្មានម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដណាមួយក្រៅពីទ្រង់ឡើយហើយការវិលត្រឡប់ចុងក្រោយគឺឆ្ពោះទៅរកទ្រង់តែមួយគត់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ១-៣]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដែលទទួលយកការតាវបាត់ពីខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់និងអភ័យទោសរាល់អំពើអាក្រក់ទាំងឡាយហើយទ្រង់ដឹងនូវអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត * ហើយទ្រង់ឆ្លើយតបទទួលយកការបួងសួងរបស់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនិងសាងអំពើល្អកុសលព្រមទាំងបន្ថែមដល់ពួកគេនូវព្រះគុណទានរបស់ទ្រង់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អައްស្ហ៊ូរ៉ា៖ ២៥-២៦]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយមានមនុស្សមួយក្រុមទៀតដែលបានសារភាពកំហុសឆ្គងរបស់ពួកគេដោយពួកគេបានច្របល់ចូលគ្នានូវអំពើល្អនិងអំពើអាក្រក់មួយទៀតសង្ឃឹមថាអល់ឡោះនឹងទទួលយកការតាវបាត់របស់ពួកគេពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសដ៏មហាករុណាទិគុណ * ចូរឯង(មូហាំម៉ាត់ (ﷺ))ទទួលយកទានបរិច្ចាគពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេដើម្បីសម្អាតពួកគេនិងបន្សុទ្ធពួកគេតាមរយ៖ទាននោះនិងចូរបួងសួងសុំពរជ័យឱ្យពួកគេចុះពីព្រោះការបួងសួងរបស់ឯងគឺជាសេចក្តីស្ងប់សុខសម្រាប់ពួកគេហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ឮសព្វដ៏មហាដឹង * តើពួកគេមិនដឹងទេឬថាពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់ដែលទទួលយកការតាវបាត់ពីខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់និងទទួលយកទានបរិច្ចាគហើយថាអល់ឡោះគឺជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ដ៏មហាករុណាទិគុណ? * ហើយចូរឯងពោលថា៖ ចូរអ្នករាល់គ្នាធ្វើការងារចុះនោះអល់ឡោះរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿនឹងមើលឃើញការងាររបស់អ្នករាល់គ្នាហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបាននាំវិលត្រឡប់ទៅកាន់ម្ចាស់ដែលដឹងនូវរឿងកំបាំងនិងរឿងជាក់ស្តែងរួចទ្រង់នឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានធ្វើ * ហើយមានមនុស្សមួយក្រុមទៀតដែលត្រូវបានពន្យារពេលរង់ចាំបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះថាតើទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេឬទ្រង់នឹងទទួលយកការតាវបាត់របស់ពួកគេហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាដឹងដ៏មហាគតិបណ្ឌិត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាត់តាវបះ៖ ១០២-១០៦]។ ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)មួយចំនួនស្តីអំពីការតាវបាត់៖ ហើយនៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍មូស្លីមមានសេចក្តីរាយការណ៍ពីអាប៊ូប៊ុរដះពីអាល់អាហ្ក័រពីអ៊ីប៊្នូអាមើរពីព្យាការី ﷺ ថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយអើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះចុះពីព្រោះពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំតែងតែតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ក្នុងមួយថ្ងៃមួយរយដង»។ ហើយពីអាប៊ូប៊ុរដះពីអាល់អាហ្ក័រអាល់មូហ៊្សានីគាត់បាននិយាយថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ជួនកាលមានភាពស្រអាប់កើតឡើងលើចិត្តរបស់ខ្ញុំហើយពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំតែងតែសុំការអភ័យទោស(អ៊ីស្ទិហ្កហ្វារ)ពីអល់ឡោះក្នុងមួយថ្ងៃមួយរយដង»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំតែងតែសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះនិងតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ក្នុងមួយថ្ងៃច្រើនជាងចិតសិបដង»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតទ្រង់លាតសន្ធឹងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់នៅពេលយប់ដើម្បីទទួលការតាវបាត់របស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តខុសនៅពេលថ្ងៃនិងលាតសន្ធឹងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់នៅពេលថ្ងៃដើម្បីទទួលការតាវបាត់របស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តខុសនៅពេលយប់រហូតទាល់តែព្រះអាទិត្យរះចេញពីទិសខាងលិច»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលបានតាវបាត់មុនពេលព្រះអាទិត្យរះចេញពីទិសខាងលិចនោះអល់ឡោះនឹងទទួលយកការតាវបាត់របស់គេ»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះទ្រង់រីករាយចំពោះការតាវបាត់នៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នៅពេលដែលគេតាវបាត់ចំពោះទ្រង់ខ្លាំងជាងបុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែលជិះសត្វជំនិះរបស់ខ្លួននៅលើវាលរហោស្ថានដាច់ស្រយាលហើយសត្វជំនិះនោះបានរត់គេចបាត់បង់ពីខ្លួនដោយបានផ្ទុកទាំងម្ហូបអាហារនិងទឹកផឹករបស់គេទៅជាមួយរហូតដល់គេអស់សង្ឃឹមនឹងរកវាឃើញរួចគេក៏បានដើរសំដៅទៅរកដើមឈើមួយដើមហើយដេកក្រោមម្លប់របស់វាដោយអស់សង្ឃឹមនឹងសត្វជំនិះរបស់ខ្លួនខណ៖ពេលដែលគេកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពបែបនោះស្រាប់តែគេឃើញសត្វជំនិះនោះមកឈរនៅចំពោះមុខខ្លួន! គេក៏បានចាប់ខ្សែបង្ហៀររបស់វារួចស្រែកឡើងដោយសារតែសេចក្តីត្រេកអរហួសហេតុថា៖ “ឱអល់ឡោះ! ទ្រង់គឺជាខ្ញុំបម្រើរបស់ទូលបង្គំហើយទូលបង្គំជាម្ចាស់របស់ទ្រង់!” ដោយគេនិយាយខុសដោយសារតែសេចក្តីត្រេកអរខ្លាំងពេក»។ ហើយហាឌីសនេះគឺមានកម្រិតតាវ៉ាទួរ(ភស្តុតាងបន្តគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ)ពីព្យាការី ﷺ ដែលត្រូវបាននិទានដោយអ៊ីប៊្នូម៉ាស់អ៊ូដ, អាល់បារ៉ាប៊ីនអាហ្ស៊ីប, អាន់នួហ្វម៉ានប៊ីនបាហ្ស្ហៀរ, អាប៊ូហ៊ូរ៉យរ៉ោះនិងអាណាស់ប៊ីនម៉ាលិក។ នៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ទាំងពីរ(អាល់ពូខរីនិងមូស្លីម) ពីអ៊ីប៊្នូម៉ាស់អ៊ូដគាត់បាននិយាយថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះទ្រង់រីករាយចំពោះការតាវបាត់នៃបុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាខ្លាំងជាងបុរសម្នាក់ដែលបានចេញដំណើរទៅកាន់ទីរហោស្ថានដ៏គ្រោះថ្នាក់ដោយមានសត្វជំនិះដែលផ្ទុកម្ហូបអាហារទឹកផឹកស្បៀងនិងរបស់របរប្រើប្រាស់ចាំបាច់របស់ខ្លួនរួចសត្វជំនិះនោះបានបាត់បង់ទៅហើយគេបានដើរស្វែងរកវារហូតទាល់តែសេចក្តីស្លាប់ស្ទើរតែមកដល់ខ្លួនដោយរកវាមិនឃើញគេក៏និយាយថា៖ “ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងដែលខ្ញុំបានបាត់បង់វាវិញហើយខ្ញុំនឹងដេកស្លាប់នៅទីនោះ” ពេលគេទៅដល់ទីនោះភ្នែករបស់គេក៏ងងុយដេកលក់ទៅលុះភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងស្រាប់តែឃើញសត្វជំនិះរបស់ខ្លួនកំពុងឈរនៅក្បែរក្បាលរបស់ខ្លួនដែលផ្ទុកទាំងម្ហូបអាហារទឹកផឹកនិងស្បៀងទាំងអស់»។ ហើយនៅក្នុងបណ្តាសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «កូនចៅអាដាំទាំងអស់សុទ្ធតែជាអ្នកប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងហើយអ្នកប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងដ៏ប្រសើរបំផុតគឺជាបណ្តាអ្នកដែលតាវបាត់កែប្រែខ្លួន»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់នៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើម្នាក់បានប្រព្រឹត្តបាបកម្មចំណុចខ្មៅមួយនឹងត្រូវដៅលើបេះដូងរបស់គេប្រសិនបើគេតាវបាត់ដកថយឈប់ប្រព្រឹត្តនិងសុំការអភ័យទោសនោះបេះដូងរបស់គេនឹងត្រូវបានដុសខាត់ឱ្យភ្លឺថ្លាវិញប៉ុន្តែប្រសិនបើគេនៅតែបន្តបន្ថែមអំពើបាបនោះចំណុចខ្មៅនឹងកើនឡើងរហូតដល់គ្របដណ្តប់លើបេះដូងទាំងមូលរបស់គេហើយនោះហើយគឺជាស្នាមច្រែះ(រ៉ន)ដែលអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ទេ! ផ្ទុយទៅវិញអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានសាងនោះបានក្លាយជាច្រែះគ្របដណ្តប់លើបេះដូងរបស់ពួកគេ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់មូតាហ្វហ្វិហ្វីន៖ ១៤]»។ ហើយពីអ៊ីប៊្នូអាប់បាស ﵄ ចំពោះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿លើកលែងតែកំហុសឆ្គងបន្តិចបន្តួច(អាល់ឡាម៉ាំ)﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាចម៍៖ ៣២] រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអល់ឡោះ! ប្រសិនបើទ្រង់អភ័យទោសទ្រង់នឹងអភ័យទោសយ៉ាងបរិបូណ៌... ហើយតើមានខ្ញុំបម្រើណារបស់ទ្រង់ដែលមិនដែលប្រព្រឹត្តកំហុសឆ្គងបន្តិចបន្តួចនោះ?»។ ហើយពីអ៊ីប៊្នូអាមើរ ﵄ គាត់បាននិយាយថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ពួកយើងធ្លាប់រាប់ឃើញរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ នៅក្នុងការជួបជុំតែមួយលោកបានមានប្រសាសន៍មួយរយដងថា៖ “ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់អភ័យទោសឱ្យទូលបង្គំនិងសូមទទួលយកការតាវបាត់របស់ទូលបង្គំផងពិតប្រាកដណាស់ទ្រង់ជាម្ចាស់ដ៏ទទួលយកការតាវបាត់ដ៏មហាអភ័យទោស”» និទានដោយអះម៉ាត់និងអាត់ទីរមីហ្ស៊ីហើយលោកបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសាហ៊ីហ៍។

ផ្នែកមួយ។

ការតាវបាត់មានពីរប្រភេទ៖ ជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជីប) និងជាការលើកទឹកចិត្ត(មូស្តាហាប់)។

ការតាវបាត់ជាកាតព្វកិច្ចគឺពីការបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាឬការប្រព្រឹត្តនូវអ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់។

ផ្នែកមួយ៖ ការតាវបាត់មានពីរប្រភេទ៖ ជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជីប) និងជាការលើកទឹកចិត្ត(មូស្តាហាប់)។ ការតាវបាត់មានពីរប្រភេទ៖ ជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជីប) និងជាការលើកទឹកចិត្ត(មូស្តាហាប់)។ ការតាវបាត់ជាកាតព្វកិច្ចគឺពីការបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាឬការប្រព្រឹត្តនូវអ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់៖ ការតាវបាត់ជាកាតព្វកិច្ចគឺការតាវបាត់(វិលត្រឡប់កែប្រែខ្លួន)ពីការបោះបង់ចោលនូវបទបញ្ជាកាតព្វកិច្ចឬពីការប្រព្រឹត្តនូវអ្វីដែលច្បាប់សាសនាហាមឃាត់យ៉ាងដាច់ខាតហើយការតាវបាត់នេះគឺជាកាតព្វកិច្ចលើគ្រប់មនុស្សពេញវ័យ(មូកាល់ឡាហ្វ)ទាំងអស់ដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានបញ្ជាពួកគេនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់ទ្រង់និងតាមរយ៖អណ្តាតនៃបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់។ និងការតាវបាត់ជាការលើកទឹកចិត្តគឺពីការបោះបង់ចោលនូវអំពើលើកទឹកចិត្ត(មូស្តាហាប់) និងការប្រព្រឹត្តនូវអំពើមិនគប្បី(ម៉ាក្រូហ៍)៖ រីឯការតាវបាត់ជាការលើកទឹកចិត្ត(មូស្តាហាប់) គឺការតាវបាត់ពីការបោះបង់ចោលនូវអំពើដែលត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យធ្វើនិងពីការប្រព្រឹត្តនូវអំពើដែលមិនគប្បី(ម៉ាក្រូហ៍)។ ដូច្នេះជនណាដែលកម្រិតខ្លួនត្រឹមតែការតាវបាត់ប្រភេទទីមួយ(ការតាវបាត់ជាកាតព្វកិច្ច) ជននោះស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកប្រព្រឹត្តល្អក្នុងកម្រិតមធ្យម(អាល់អាប់រ៉រអាល់មុកតាស្ស៊ីឌីន)។ ចំណែកឯជនណាដែលបានតាវបាត់ទាំងពីរប្រភេទជននោះស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកនាំមុខគេដែលនៅជិតស្និទ្ធបំផុតនឹងអល់ឡោះ(អាសសាប៊ីគីនអាល់មូក័ររ៉ប៊ីន)។ រីឯជនណាដែលមិនបានអនុវត្តសូម្បីតែការតាវបាត់ប្រភេទទីមួយជននោះស្ថិតក្នុងចំណោមពួកអយុត្តិធម៌បំពាន(អាល់ហ្សាលីមីន) អាចជាពួកកាហ្វិរ(គ្មានជំនឿ) ឬជាពួកហ្វាស៊ិក(អ្នកប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំៗ)។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវបែងចែកជាបីក្រុម * គឺពួកខាងស្តាំដៃតើអ្វីទៅជាពួកខាងស្តាំដៃ? * និងពួកខាងឆ្វេងដៃតើអ្វីទៅជាពួកខាងឆ្វេងដៃ? * និងពួកអ្នកនាំមុខគេគឺជាពួកអ្នកនាំមុខគេ * ពួកគេទាំងនោះគឺជាបណ្តាអ្នកដែលនៅជិតស្និទ្ធបំផុត * នៅក្នុងសួនឧទ្យានឋានសួគ៌នៃក្តីសុខក្សេមក្សាន្ត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់វ៉ាគីអាះ៖ ៧-១២]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ដូច្នេះប្រសិនបើគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅជិតស្និទ្ធបំផុត * នោះគឺសេចក្តីស្ងប់សុខក្លិនក្រអូបនិងឋានសួគ៌នៃក្តីសុខក្សេមក្សាន្ត * ហើយប្រសិនបើគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកខាងស្តាំដៃ * នោះសន្តិភាពចូរមានដល់ឯងពីសំណាក់ពួកខាងស្តាំដៃ * ហើយប្រសិនបើគេស្ថិតក្នុងចំណោមពួកអ្នកបដិសេធកុហកដែលវង្វេង * នោះការទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចគឺទឹកក្តៅពុះ * និងការឆេះរោលរាលនៅក្នុងភ្លើងនរកដ៏សន្ធោសន្ធៅ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់វ៉ាគីអាះ៖ ៨៨-៩៤]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ដូច្នេះក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកដែលបំពានអយុត្តិធម៌លើខ្លួនឯងមានអ្នកដែលប្រព្រឹត្តល្អក្នុងកម្រិតមធ្យមនិងមានអ្នកដែលនាំមុខគេក្នុងការសាងអំពើល្អកុសលដោយការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វាទីរ៖ ៣២]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់យើងបានណែនាំចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់គេអាចជាអ្នកដឹងគុណឬជាអ្នកអរគុណមិនដឹងគុណ * ពិតប្រាកដណាស់យើងបានរៀបចំសម្រាប់ពួកកាហ្វិរនូវច្រវាក់ខ្នោះនិងភ្លើងដ៏ឆាបឆេះសន្ធោសន្ធៅ * ពិតប្រាកដណាស់ពួកអាល់អាប់រ៉រ(អ្នកប្រព្រឹត្តល្អ)នឹងផឹកពីកែវដែលលាយដោយក្លិនកាហ្វួរ * ជាប្រភពទឹកមួយដែលខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះនឹងផឹកពីវាដោយពួកគេអាចបង្ហូរវាឱ្យហូរចេញមកយ៉ាងងាយស្រួល﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៊ីនសាន៖ ៣-៦]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ទេ! ពិតប្រាកដណាស់បញ្ជីកត់ត្រារបស់ពួកអាល់ហ្វុជ្ជារ(ពួកមនុស្សអាក្រក់)គឺស្ថិតនៅក្នុងស៊ីជ្ជីន... ទេ! ពិតប្រាកដណាស់...

... បញ្ជីកត់ត្រារបស់ពួកអាល់អាប់រ៉រ(អ្នកប្រព្រឹត្តល្អ) គឺស្ថិតនៅក្នុងអ៊ីលលីយយីនហើយតើអ្វីដែលធ្វើឱ្យឯងដឹងថាអ្វីជាអ៊ីលលីយយីន?... រហូតដល់បន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ ﴿ហើយគ្រឿងលាយរបស់វាគឺបានមកពីតាស្នីម * ជាប្រភពទឹកមួយដែលបណ្តាអ្នកនៅជិតស្និទ្ធបំផុតនឹងផឹកពីវា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់មូតាហ្វហ្វិហ្វីន៖ ៧-២៨]។ អ៊ីប៊្នូអាប់បាស ﵄ បានពន្យល់ថា៖ វាត្រូវបានយកទៅលាយជាមួយភេសជ្ជ៖សម្រាប់ពួកខាងស្តាំដៃប៉ុន្តែបណ្តាអ្នកដែលនៅជិតស្និទ្ធបំផុតនឹងផឹកវាសុទ្ធសាធតែម្តង។ ការតាវបាត់ពីការបោះបង់ចោលអំពើល្អកុសលគឺសំខាន់ជាងការតាវបាត់ពីការប្រព្រឹត្តអំពើបាបកម្មអាក្រក់ទៅទៀត៖ ការតាវបាត់គឺជាការវិលត្រឡប់ចេញពីអ្វីដែលខ្លួនតាវបាត់ចាកចេញឆ្ពោះទៅរកអ្វីដែលខ្លួនតាវបាត់ឆ្ពោះទៅរក។ ដូច្នេះការតាវបាត់ស្របតាមច្បាប់សាសនា(អាល់ម៉ាស្ហរ៉ូអាះ) គឺជាការវិលត្រឡប់មករកអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងការវិលត្រឡប់មករកការអនុវត្តនូវអ្វីដែលទ្រង់បានបញ្ជានិងការបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។ ការតាវបាត់មិនមែនគ្រាន់តែជាការតាវបាត់ពីការប្រព្រឹត្តអំពើបាបកម្មអាក្រក់តែប៉ុណ្ណោះនោះទេដូចដែលពួកល្ងង់ខ្លៅជាច្រើនបានគិតស្មានដោយពួកគេមិនដែលស្រមៃឃើញការតាវបាត់ក្រៅពីអំពើអាក្រក់ស្មោកគ្រោកដែលខ្ញុំបម្រើបានប្រព្រឹត្តដូចជាអំពើអាសអាភាសនិងការជិះជាន់សង្កត់សង្កិននោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញការតាវបាត់ពីការបោះបង់ចោលអំពើល្អកុសលដែលត្រូវបានបញ្ជាឱ្យធ្វើគឺមានសារ៖សំខាន់ជាងការតាវបាត់ពីការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដែលត្រូវបានហាមឃាត់ទៅទៀត! ពីព្រោះមនុស្សភាគច្រើនតែងតែបោះបង់ចោលនូវកាតព្វកិច្ចជាច្រើនដែលអល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាពួកគេទាំងពាក្យសម្តីនិងទង្វើនៃបេះដូងនិងពាក្យសម្តីនិងទង្វើនៃរូបកាយហើយជួនកាលពួកគេមិនដឹងថាការណ៍ទាំងនោះគឺជាអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានបញ្ជាឡើយឬពួកគេដឹងសច្ចធម៌ហើយតែមិនព្រមដើរតាមដូច្នេះពួកគេអាចក្លាយជាអ្នកវង្វេង(ដ្វាល់លីន)ដោយសារតែខ្វះចំណេះដឹងដ៏មានប្រយោជន៍ឬក្លាយជាអ្នកដែលរងកំហឹង(ម៉ាហ្កឌូប៊ីអាឡៃហ៊ីម)ដោយសារតែការរឹងរូសប្រឆាំងនឹងសច្ចធម៌បន្ទាប់ពីបានដឹងវាច្បាស់ហើយ។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយដែលមានជំនឿរបស់ទ្រង់ឱ្យបួងសួងសុំចំពោះទ្រង់នៅក្នុងរាល់ការថ្វាយបង្គំ(សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) ដោយពោលថា៖ ﴿សូមទ្រង់ណែនាំចង្អុលបង្ហាញពួកយើងនូវមាគ៌ាដ៏ត្រង់ * ជាមាគ៌ានៃបណ្តាអ្នកដែលទ្រង់បានប្រទានព្រះគុណដល់ពួកគេមិនមែនជាមាគ៌ានៃអ្នកដែលរងកំហឹងនិងមិនមែនជាមាគ៌ានៃពួកដែលវង្វេងឡើយ﴾។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអល់ឡោះ ﷻ បានលើកតម្កើងព្យាការីរបស់ទ្រង់ឱ្យបរិសុទ្ធផុតចាកលក្ខណ៖ទាំងពីរនេះដោយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿សូមស្បថនឹងផ្កាយនៅពេលវាអស្តង្គត * សហការីរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបានវង្វេងផ្លូវនិងមិនបានភ្លាត់ស្នៀតឡើយ * ហើយលោកមិនដែលនិយាយតាមទំនើងចិត្តតណ្ហាឡើយ * អ្វីដែលលោកនិយាយគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីវ៉ាហ៊ី(វិវរណ៖)ដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាចម៍៖ ១-៤]។ អ្នកវង្វេង(អាល់ដ្វាល់) គឺជាអ្នកដែលមិនដឹងសច្ចធម៌តែបែរជាគិតស្មានថាខ្លួនឯងនៅលើផ្លូវត្រូវខណ៖ដែលខ្លួនកំពុងល្ងង់ខ្លៅចំពោះវាដូចស្ថានភាពរបស់ពួកគ្រិស្តសាសនិកដែលអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយកុំដើរតាមចំណង់តណ្ហានៃប្រជាជាតិមួយដែលបានវង្វេងកាលពីមុននិងបាននាំមនុស្សជាច្រើនឱ្យវង្វេងហើយពួកគេបានវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ម៉ាអ៊ិដះ៖ ៧៧]។ រីឯអ្នកភ្លាត់ស្នៀតដើរខុស(អាល់ហ្កាវី) គឺជាអ្នកដែលដើរតាមចំណង់តណ្ហានិងកាមតណ្ហារបស់ខ្លួនខណ៖ដែលខ្លួនដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាទង្វើនោះផ្ទុយនឹងសច្ចធម៌ដូចស្ថានភាព...

... ដូចស្ថានភាពរបស់ពួកយូដាដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿យើងនឹងបង្វែរចេញពីបណ្តាអាយ៉ាត់របស់យើងនូវបណ្តាជនដែលអំនួតក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីដោយអយុត្តិធម៌ហើយប្រសិនបើពួកគេឃើញរាល់អាយ៉ាត់ភស្តុតាងទាំងអស់ក៏ពួកគេមិនជឿលើវាដែរហើយប្រសិនបើពួកគេឃើញមាគ៌ានៃការណែនាំដ៏ត្រឹមត្រូវក៏ពួកគេមិនយកវាធ្វើជាមាគ៌ាដែរប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេឃើញមាគ៌ានៃការភ្លាត់ស្នៀតខុសឆ្គងពួកគេបែរជាយកវាធ្វើជាមាគ៌ាទៅវិញនោះមកពីពួកគេបានបដិសេធកុហកចំពោះបណ្តាអាយ៉ាត់របស់យើងហើយពួកគេបានធ្វេសប្រហែសមើលរំលងវា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៤៦]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរឯងសូត្រដំណាលប្រាប់ពួកគេនូវដំណឹងនៃបុគ្គលដែលយើងបានប្រទានបណ្តាអាយ៉ាត់របស់យើងដល់គេប៉ុន្តែគេបានរបូតខ្លួនចេញពីវាបន្ទាប់មកស្ហៃតានក៏បានដេញតាមគេរហូតដល់គេក្លាយជាជនម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកដែលភ្លាត់ស្នៀតវង្វេង * ហើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាយើងពិតជានឹងលើកតម្កើងគេឱ្យខ្ពង់ខ្ពស់តាមរយ៖អាយ៉ាត់ទាំងនោះជាក់ជាមិនខានក៏ប៉ុន្តែគេបែរជាឱនកាយជាប់នឹងផែនដីហើយដើរតាមចំណង់តណ្ហារបស់ខ្លួនទៅវិញដូច្នេះការប្រៀបធៀបរបស់គេគឺដូចជាការប្រៀបធៀបសត្វឆ្កែប្រសិនបើឯងដេញតាមវាវានឹងលៀនអណ្តាតហត់ឬបើឯងទុកវាចោលវាក៏នៅតែលៀនអណ្តាតហត់ដដែល...﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៧៥-១៧៦]។ ការភ្លាត់ស្នៀត(អាល់ហ្កៃ) និងការវង្វេងផ្លូវ(អាល់ដ្វាឡាល) បានប្រមូលផ្តុំរាល់អំពើអាក្រក់ទាំងអស់៖ ហើយនៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)មួយពីព្យាការី ﷺ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភខ្លាចបំផុតធ្លាក់លើអ្នករាល់គ្នាគឺកាមតណ្ហានៃការភ្លាត់ស្នៀតនៅក្នុងពោះនិងប្រដាប់ភេទរបស់អ្នករាល់គ្នាព្រមទាំងការសាកល្បងល្បួងដែលនាំឱ្យវង្វេងផ្លូវ»។ ពីព្រោះការភ្លាត់ស្នៀត(ហ្កៃ) និងការវង្វេងផ្លូវ(ដ្វាឡាល) បានប្រមូលផ្តុំរាល់អំពើបាបកម្មអាក្រក់ទាំងអស់របស់កូនចៅអាដាំពីព្រោះមនុស្សលោកដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយមនុស្សលោកបានទទួលរ៉ាប់រងវាពិតប្រាកដណាស់គេជាអ្នកអយុត្តិធម៌បំពានជាអ្នកល្ងង់ខ្លៅបំផុត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អះហ្សាប៖ ៧២] គឺតាមរយ៖ភាពអយុត្តិធម៌របស់ខ្លួនគេបានក្លាយជាអ្នកភ្លាត់ស្នៀត(ហ្កាវី) ហើយតាមរយ៖ភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្លួនគេបានក្លាយជាអ្នកវង្វេង(ដ្វាល់) ហើយជារឿយៗមនុស្សតែងតែបូកបញ្ចូលរវាងកត្តាទាំងពីរនេះគឺគេវង្វេងនៅក្នុងរឿងមួយនិងភ្លាត់ស្នៀតនៅក្នុងរឿងមួយទៀតដោយសារតែគេជាអ្នកអយុត្តិធម៌និងល្ងង់ខ្លៅហើយគេត្រូវបានទទួលទណ្ឌកម្មលើបាបកម្មនីមួយៗតាមរយ៖បាបកម្មមួយទៀតដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេមានជំងឺដូច្នេះអល់ឡោះក៏បានបន្ថែមជំងឺដល់ពួកគេថែមទៀត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់បាកាហ្កscores៖ ១០] និងដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿លុះនៅពេលដែលពួកគេបានងាករេចរេអល់ឡោះក៏បានធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ពួកគេងាករេចរេកាន់តែខ្លាំង﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាសសាហ្វ៖ ៥]។ ដូចគ្នានេះដែរអ្នកមានជំនឿ(មុះមីន)ត្រូវបានផ្តល់ផលបុណ្យចំពោះអំពើល្អមួយដោយអំពើល្អមួយទៀតដូច្នេះនៅពេលដែលគេប្រតិបត្តិតាមចំណេះដឹងរបស់ខ្លួនអល់ឡោះ ﷻ នឹងប្រទានចំណេះដឹងដែលគេមិនធ្លាប់ដឹងដល់គេហើយនៅពេលដែលគេធ្វើអំពើល្អមួយអំពើល្អនោះនឹងទាញគេឱ្យទៅធ្វើអំពើល្អមួយទៀត។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយបណ្តាអ្នកដែលទទួលយកការណែនាំចង្អុលបង្ហាញទ្រង់បានបន្ថែមការណែនាំដល់ពួកគេនិងប្រទានដល់ពួកគេនូវការកោតខ្លាចរបស់ពួកគេ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)៖ ១៧]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអល់ឡោះបន្ថែមការណែនាំចង្អុលបង្ហាញដល់បណ្តាអ្នកដែលទទួលយកការណែនាំ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ម៉ារយ៉ាំ៖ ៧៦]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយបណ្តាអ្នកដែលបានខិតខំប្រយុទ្ធតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់យើងយើងពិតជានឹងចង្អុលបង្ហាញពួកគេនូវមាគ៌ាទាំងឡាយរបស់យើងជាក់ជាមិនខាន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាន់កាប៊ូត៖ ៦៩]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយប្រសិនបើពួកគេបានអនុវត្តនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានទូន្មានដាស់តឿននោះវាពិតជាប្រសើរបំផុតសម្រាប់ពួកគេនិងធ្វើឱ្យពួកគេមានជំហរកាន់តែរឹងមាំ * ហើយនៅពេលនោះយើងពិតជានឹងប្រទានដល់ពួកគេពីសំណាក់យើងនូវផលបុណ្យដ៏ធំធេង * និងណែនាំចង្អុលបង្ហាញពួកគេនូវមាគ៌ាដ៏ត្រង់ជាក់ជាមិនខាន﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់នីសា៖ ៦៦-៦៨]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿអើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាកោតខ្លាចអល់ឡោះនិងមានជំនឿលើរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ចុះទ្រង់នឹងប្រទានឱ្យអ្នករាល់គ្នានូវចំណែកទ្វេដងនៃសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់និងបង្កើតពន្លឺឱ្យអ្នករាល់គ្នាសម្រាប់ដើរទៅមុខព្រមទាំងអភ័យទោសឱ្យអ្នករាល់គ្នាហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាអភ័យទោសដ៏មហាករុណាទិគុណ...﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហាឌីដ៖ ២៨-២៩]។ ហើយព្យាការី ﷺ បានលើកឡើងអំពីកាមតណ្ហានៃការភ្លាត់ស្នៀតនៅក្នុងពោះនិងប្រដាប់ភេទដូចដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ថាលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលធានាចំពោះខ្ញុំនូវអ្វីដែលនៅចន្លោះថ្គាមទាំងពីររបស់គេ(អណ្តាត) និងអ្វីដែលនៅចន្លោះជើងទាំងពីររបស់គេ(ប្រដាប់ភេទ) នោះខ្ញុំនឹងធានាឋានសួគ៌ជូនគេ» ពីព្រោះមនុស្សទូទៅសុទ្ធតែដឹងថាការណ៍នេះគឺជាបាបកម្មប៉ុន្តែពួកគេបានប្រព្រឹត្តវាដោយសារតែការដើរតាមកាមតណ្ហារបស់ខ្លួន។ ចំណែកឯការសាកល្បងល្បួងដែលនាំឱ្យវង្វេងផ្លូវ(មូដ្វិលឡាតុលហ្វីតាន)វិញគឺការដែលខ្ញុំបម្រើម្នាក់ធ្លាក់ក្នុងការល្បួងរួចក៏វង្វេងចេញពីមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដោយខ្លួនឯងគិតស្មានថាខ្លួនកំពុងស្ថិតនៅលើផ្លូវត្រូវដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយជនណាដែលមើលរំលងការរំលឹករបស់ម្ចាស់ដ៏មហាករុណាទិគុណយើងនឹងចាត់ស្ហៃតានមួយឱ្យមកនៅជាប់នឹងគេដូច្នេះវានឹងក្លាយជាមិត្តជិតស្និទ្ធរបស់គេ * ហើយពិតប្រាកដណាស់ពួកវាតែងតែរារាំងពួកគេចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវខណ៖ដែលពួកគេគិតស្មានថាពួកគេជាអ្នកទទួលបានការណែនាំចង្អុលបង្ហាញ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាសហ្ស៊ុករុហ្វ៖ ៣៦-៣៧]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿តើបុគ្គលដែលអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួនត្រូវបានតុបតែងលម្អឱ្យយល់ថាស្អាតរួចគេមើលឃើញវាថាល្អនោះ (ដូចគ្នាទៅនឹងអ្នកដែលដើរលើផ្លូវត្រូវឬ?) ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះធ្វើឱ្យវង្វេងនូវអ្នកណាដែលទ្រង់មានចេតនានិងចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់អ្នកណាដែលទ្រង់មានចេតនា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វាទីរ៖ ៨]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយដូចគ្នានេះដែរអំពើអាក្រក់របស់ហ្វៀរអោនត្រូវបានតុបតែងលម្អឱ្យគាត់យល់ថាស្អាតហើយគាត់ត្រូវបានរារាំងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវហើយកលល្បិចរបស់ហ្វៀរអោនគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្ថិតក្នុងភាពវិនាសហិនហោចឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៣៧]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ចូរឯងពោលថា៖ តើឱ្យយើងប្រាប់អ្នករាល់គ្នាអំពីបណ្តាជនដែលខាតបង់ការងារធំបំផុតដែរឬទេ? * គឺជាបណ្តាអ្នកដែលការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេបានវង្វេងបាត់បង់នៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះខណ៖ដែលពួកគេគិតស្មានថាពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការយ៉ាងល្អប្រពៃ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់កះហ្វ៖ ១០៣-១០៤]។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបបណ្តាសហសេវិក(សាហាបះ)នៃព្យាការី ﷺ បានបកស្រាយអាយ៉ាត់នេះចំពោះអ្នកដែលគោរពសក្ការ៖ប្រតិបត្តិនូវអ្វីដែលក្រៅពីច្បាប់សាសនារបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានចាត់រ៉សូលរបស់ទ្រង់មកក្នុងចំណោមពួកពហុទេវនិយម(មុស្ហរីឃីន) និងពួក اهل الكتاب (អ្នកកាន់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)) ដូចជាពួកបព្វជិតគ្រិស្តនិងចំពោះពួកដែលដើរតាមចំណង់តណ្ហានៅក្នុងប្រជាជាតិនេះដូចជាពួកខាវ៉ារិច(ខារីជីយយ៉ះ) ដែលព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាឱ្យប្រយុទ្ធតទល់ជាមួយពួកគេនិងបានមានប្រសាសន៍អំពីពួកគេថា៖ «បុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងមើលស្រាលការថ្វាយបង្គំរបស់ខ្លួននៅពេលប្រៀបធៀបនឹងការថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេមើលស្រាលការបួសរបស់ខ្លួននៅពេលប្រៀបធៀបនឹងការបួសរបស់ពួកគេនិងមើលស្រាលការសូត្រគួរអានរបស់ខ្លួននៅពេលប្រៀបធៀបនឹងការសូត្ររបស់ពួកគេពួកគេសូត្រគួរអានដោយមិនផុតពីបំពង់ករបស់ពួកគេឡើយពួកគេនឹងធ្លាយចេញពីសាសនាឥស្លាមដូចជាព្រួញដែលបាញ់ធ្លាយចេញពីសត្វរងគ្រោះកន្លែងណាដែលអ្នករាល់គ្នាជួបពួកគេចូរអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់ពួកគេចុះពីព្រោះនៅក្នុងការសម្លាប់ពួកគេគឺមានផលបុណ្យដ៏ធំធេងនៅចំពោះអល់ឡោះសម្រាប់អ្នកដែលសម្លាប់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក»។ មូលហេតុគឺដោយសារតែជនទាំងនេះបានចាកចេញពីស៊ុនន៉ះរបស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ និងការរួបរួមនៃបណ្តាមូស្លីមរហូតដល់ពួកគេបានកាត់កាលអ្នកដែលខ្វែងគំនិតនឹងពួកគេថាជាអ្នកកាហ្វិរដូចជាឧស្មាននិងអាលី ﵄ ព្រមទាំងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងអស់ដែលគាំទ្រអ្នកទាំងពីរហើយពួកគេបានចាត់ទុកឈាមនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់បណ្តាមូស្លីមថាជាការអនុញ្ញាតដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍អំពីពួកគេថា៖ «ពួកគេកាប់សម្លាប់អ្នកកាន់សាសនាឥស្លាមតែបែរជាទុកជីវិតឱ្យពួកគោរពរូបបដិមាទៅវិញ»! ហើយនៅពេលណាដែលកាមតណ្ហានៃការភ្លាត់ស្នៀតនិងការសាកល្បងល្បួងដែលនាំឱ្យវង្វេងបានប្រមូលផ្តុំគ្នានោះទុក្ខវេទនានឹងកាន់តែខ្លាំងឡើងហើយម្ចាស់របស់វានឹងក្លាយជាអ្នកដែលរងកំហឹងនិងជាអ្នកវង្វេងផ្លូវហើយរឿងនេះតែងតែកើតឡើងជាញឹកញាប់ដោយសារតែការស្រឡាញ់អំណាចតំណែង(រីអាសះ) និងការចង់បានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីដូចស្ថានភាពរបស់ហ្វៀរអោន។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ហ្វៀរអោនបានក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីហើយបានបែងចែកប្រជាជនរបស់វាជាបក្សពួកដោយជិះជាន់សង្កត់សង្កិនលើក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកគេដោយសម្លាប់កូនប្រុសៗរបស់ពួកគេនិងទុកជីវិតឱ្យស្ត្រីៗរបស់ពួកគេពិតប្រាកដណាស់គាត់គឺជាជនបង្កវិនាសអន្តរាយម្នាក់﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៤] ដោយទ្រង់បានពិពណ៌នាគាត់ដោយការក្អេងក្អាងលើផែនដីនិងការបង្កវិនាសហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលនៅចុងបញ្ចប់នៃស៊ូរ៉ាត់នោះថា៖ ﴿នោះគឺជាស្ថានបរលោកដែលយើងរៀបចំឡើងសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលមិនចង់បានភាពក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីនិងមិនចង់បានការបង្កវិនាសអន្តរាយហើយលទ្ធផលចុងក្រោយដ៏ល្អប្រពៃគឺសម្រាប់បណ្តាអ្នកកោតខ្លាច﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៨៣]។ ហេតុនេះហើយទើបទ្រង់បានមានបន្ទូលចំពោះហ្វៀរអោនថា៖ ﴿ហើយដូចគ្នានេះដែរអំពើអាក្រក់របស់ហ្វៀរអោនត្រូវបានតុបតែងលម្អឱ្យគាត់យល់ថាស្អាត﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ហ្កាហ្វៀរ៖ ៣៧]។ មូលហេតុគឺដោយសារតែការស្រឡាញ់អំណាចតំណែងគឺជាកាមតណ្ហាដ៏អាថ៌កំបាំងមួយដូចដែលស្ហាដដាដប៊ីនអោស ﵁ បានពោលថា៖ «ឱបណ្តាជនអារ៉ាប់អើយ! ឱបណ្តាជនអារ៉ាប់អើយ! ពិតប្រាកដណាស់អ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភខ្លាចបំផុតធ្លាក់លើអ្នករាល់គ្នាគឺការធ្វើពុតចង់បានមុខមាត់(រីយ៉ា) និងកាមតណ្ហាដ៏អាថ៌កំបាំង»។ គេបានសួរអាប៊ូដាវូដអាសស៊ីជីស្តានីថា៖ តើអ្វីទៅជាកាមតណ្ហាដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ «គឺការស្រឡាញ់អំណាចតំណែង»។ ហើយការស្រឡាញ់អ្វីមួយយ៉ាងងប់ងល់តែងតែធ្វើឱ្យមនុស្សខ្វាក់ភ្នែកនិងថ្លង់ត្រចៀកដូច្នេះការស្រឡាញ់អំណាចនឹងបន្តតុបតែងលម្អឱ្យគេមើលឃើញអ្វីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ក្នុងការលើកតម្កើងខ្លួនឯងថាល្អហើយស្អប់ខ្ពើមអ្វីដែលផ្ទុយពីនោះរហូតដល់ការអំនួតកោងកាចភាពក្រអឺតក្រទមនិងការច្រណែនឈ្នានីសដែលជាការស្អប់ខ្ពើមព្រះគុណរបស់អល់ឡោះលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់បានប្រមូលផ្តុំនៅក្នុងខ្លួនគេជាពិសេសចំពោះគូប្រជែងរបស់ខ្លួន។ ហើយអំនួត(គីប៊ើរ) និងការច្រណែន(ហាសាដ) គឺជាជំងឺដ៏កាចសាហាវពីរយ៉ាងដែលបានបំផ្លាញមនុស្សជំនាន់មុននិងជំនាន់ក្រោយហើយវាជាបាបកម្មដ៏ធំបំផុតដែលអល់ឡោះ ﷻ ត្រូវបានគេប្រឆាំងល្មើសជាលើកដំបូងបង្អស់ពីព្រោះអ៊ីព្លីសបានក្អេងក្អាងអំនួតនិងច្រណែននឹងអាដាំហើយកូនប្រុសរបស់អាដាំដែលបានសម្លាប់បងប្អូនរបស់ខ្លួនក៏ដោយសារតែការច្រណែននឹងបងប្អូនរបស់ខ្លួនដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអំនួតកោងកាចគឺផ្ទុយស្រឡះពីសាសនាឥស្លាមដូចគ្នានឹងស្ហ៊ីរិក(ការបង្កើតសហការី)ដែលផ្ទុយស្រឡះពីឥស្លាមដែរពីព្រោះឥស្លាមគឺជាការចុះចូលចុះចាញ់ចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ដូច្នេះជនណាដែលចុះចូលចំពោះទ្រង់និងចំពោះអ្នកដទៃជននោះគឺជាអ្នកបង្កើតស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ហើយជនណាមិនព្រមចុះចូលជននោះគឺជាជនអំនួតកោងកាចដូចស្ថានភាពរបស់ហ្វៀរអោននិងពួកមន្ត្រីរបស់គេ...

... ហេតុដូច្នេះហើយទើបមូសា ﵇ បាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖ ﴿ហើយកុំក្អេងក្អាងលើអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ឡើយពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំបាននាំយកភស្តុតាងដ៏ច្បាស់ក្រឡែតមកបង្ហាញអ្នករាល់គ្នាហើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាទ្ទូខាន៖ ១៩]។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលអំពីហ្វៀរអោនថា៖ ﴿ហើយគាត់និងកងទ័ពរបស់គាត់បានក្អេងក្អាងនៅលើផែនដីដោយអយុត្តិធម៌ហើយពួកគេគិតស្មានថាពួកគេនឹងមិនត្រូវបាននាំវិលត្រឡប់មករកយើងវិញឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៣៩]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយពួកគេបានបដិសេធភស្តុតាងទាំងនោះដោយសារតែភាពអយុត្តិធម៌និងភាពក្អេងក្អាងខណ៖ដែលចិត្តរបស់ពួកគេផ្ទាល់ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំលើវាដូច្នេះចូរឯងមើលចុះថាតើលទ្ធផលចុងក្រោយនៃពួកបង្កវិនាសអន្តរាយមានសភាពបែបណា!﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាម៉ិល៖ ១៤]។ ហើយជនណាដែលបានប្រគល់មុខរបស់ខ្លួនចុះចូលចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ដោយស្មោះត្រង់បរិសុទ្ធ(ហានីហ្វ) ជននោះគឺជាមូស្លីមពិតប្រាកដដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវមាគ៌ាសាសនារបស់អ៊ីព្រហ៊ីម ﵇ ដែលម្ចាស់របស់លោកបានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកថា៖ «ចូរឯងចុះចូលចុះ» លោកក៏បានតបថា៖ «ទូលបង្គំសូមចុះចូលចំពោះម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល»។ ហើយសាសនាឥស្លាមនេះគឺជាសាសនារបស់បណ្តាព្យាការីជំនាន់មុននិងជំនាន់ក្រោយព្រមទាំងអ្នកដើរតាមពួកគេទាំងអស់ដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានពិពណ៌នានៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់ទ្រង់ចំពោះណូហ៍, អ៊ីព្រហ៊ីម, មូសា, យូសុហ្វ, ស៊ូឡៃម៉ាននិងបណ្តាព្យាការីដទៃទៀតដូចជាពាក្យសម្តីរបស់មូសាទៅកាន់ប្រជាជាតិរបស់លោកថា៖ ﴿ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿលើអល់ឡោះចូរអ្នករាល់គ្នាផ្ញើការទុកចិត្ត(តាវ៉ាក់កាល់)លើទ្រង់ចុះប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាជាមូស្លីម(អ្នកចុះចូល)ពិតប្រាកដមែននោះ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៨៤]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់យើងបានបញ្ចុះគម្ពីរសញ្ញាតូរ៉ាត់ដែលនៅក្នុងនោះមានការណែនាំចង្អុលបង្ហាញនិងពន្លឺដែលបណ្តាព្យាការីដែលបានចុះចូល(មូស្លីម) យកទៅកាត់សេចក្តីសម្រាប់បណ្តាអ្នកកាន់សាសនាយូដា﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ម៉ាអ៊ិដះ៖ ៤៤]។ ហើយណូហ៍ ﵇ បានពោលថា៖ ﴿ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាងាកចេញនោះខ្ញុំមិនដែលសុំកម្រៃអ្វីពីអ្នករាល់គ្នាឡើយរង្វាន់កម្រៃរបស់ខ្ញុំគឺអាស្រ័យលើអល់ឡោះតែមួយគត់ហើយខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជាឱ្យស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីម(អ្នកចុះចូល)﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូនូស៖ ៧២]។ ហើយយូសុហ្វ ﵇ បានបួងសួងថា៖ ﴿សូមទ្រង់ផ្តាច់ជីវិតទូលបង្គំក្នុងនាមជាមូស្លីម(អ្នកចុះចូល) និងសូមភ្ជាប់ទូលបង្គំជាមួយបណ្តាអ្នកកុសលសប្បុរសផង﴾ [ស៊ូរ៉ាត់យូសុហ្វ៖ ១០១]។ ហើយម្ចាស់ក្សត្រិយ៍ប៊ីលគីសបានពោលថា៖ ﴿ហើយខ្ញុំសូមចុះចូលរួមជាមួយស៊ូឡៃម៉ានចំពោះអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងមូល﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាន់ណាម៉ិល៖ ៤៤]។ ការភ្លាត់ស្នៀតនៅក្នុងកាមតណ្ហានៃអំណាចតំណែងអំនួតកោងកាចនិងភាពក្រអឺតក្រទម៖ ការភ្លាត់ស្នៀត(ហ្កៃ) មិនមែនកំណត់ត្រឹមតែកាមតណ្ហានៃពោះនិងប្រដាប់ភេទប៉ុណ្ណោះទេផ្ទុយទៅវិញវាកើតឡើងទាំងនៅក្នុងកាមតណ្ហានៃពោះនិងប្រដាប់ភេទនិងនៅក្នុងកាមតណ្ហានៃអំណាចតំណែងអំនួតកោងកាចភាពក្រអឺតក្រទមនិងរឿងផ្សេងៗទៀតពីព្រោះវាគឺជាការដើរតាមចំណង់តណ្ហាទោះបីជាគេមិនជឿជាក់ថាវាជាតណ្ហាក៏ដោយខុសប្លែកពីអ្នកវង្វេង(ដ្វាល់) ដែលគិតស្មានថាខ្លួនកំពុងធ្វើល្អ។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបអ៊ីព្លីសគឺជាមេដឹកនាំដំបូងគេបង្អស់នៃពួកដែលភ្លាត់ស្នៀតដូចដែលវាបាននិយាយថា៖ ﴿ដោយសារតែទ្រង់បានធ្វើឱ្យទូលបង្គំភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងទូលបង្គំនឹងអង្គុយចាំស្ទាក់ផ្លូវពួកគេនៅលើមាគ៌ាដ៏ត្រង់របស់ទ្រង់ជាក់ជាមិនខាន * បន្ទាប់មកទូលបង្គំនឹងចូលទៅជិតពួកគេពីខាងមុខពីខាងក្រោយពីខាងស្តាំនិងពីខាងឆ្វេងរបស់ពួកគេហើយទ្រង់នឹងមិនឃើញមនុស្សភាគច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេជាអ្នកដឹងគុណឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អាក់រ៉ាហ្វ៖ ១៦-១៧]។ ហើយវាបាននិយាយថា៖ ﴿ឱម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ! ដោយសារតែទ្រង់បានធ្វើឱ្យទូលបង្គំភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងទូលបង្គំនឹងតុបតែងលម្អឱ្យពួកគេនៅលើផែនដីនិងនាំពួកគេទាំងអស់គ្នាឱ្យភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងជាក់ជាមិនខាន * លើកលែងតែខ្ញុំបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់បរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ក្នុងចំណោមពួកគេប៉ុណ្ណោះ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ៊ីជើរ៖ ៣៩-៤០]។ ហើយអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយនៅថ្ងៃដែលទ្រង់នឹងត្រាស់ហៅពួកគេហើយមានបន្ទូលថា៖ តើឯណាទៅបណ្តាសហការីរបស់យើងដែលអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានអះអាងនោះ? * ពួកអ្នកដែលការកាត់ទោសបានក្លាយជាការពិតលើពួកគេនឹងនិយាយថា៖ ឱម្ចាស់របស់យើង! ជនទាំងនេះគឺជាបណ្តាអ្នកដែលពួកយើងបាននាំឱ្យភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងពួកយើងបាននាំពួកគេឱ្យភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងដូចដែលពួកយើងបានភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងដែរពួកយើងសូមប្រកាសកាត់កាលពួកគេចំពោះទ្រង់ពួកគេមិនបានគោរពបូជាពួកយើងឡើយ﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្កាសាស៖ ៦២-៦៣]។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ដូច្នេះពួកគេនិងពួកដែលភ្លាត់ស្នៀតវង្វេងព្រមទាំងកងទ័ពរបស់អ៊ីព្លីសទាំងអស់នឹងត្រូវគេបោះទម្លាក់ផ្កាប់មុខទៅក្នុងភ្លើងនរក﴾ [ស៊ូរ៉ាត់អައްស្ហ៊ូអារ៉ោះ៖ ៩៤-៩៥]។ ហើយអ្វីដែលមាននៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) គឺការព្រមានអំពីអ្វីដែលត្រូវបារម្ភខ្លាចធ្លាក់លើប្រជាជាតិនេះពីការភ្លាត់ស្នៀតគឺកាមតណ្ហានៃការភ្លាត់ស្នៀតនៅក្នុងពោះនិងប្រដាប់ភេទ។ ចំណែកឯការភ្លាត់ស្នៀតដែលជាការអំនួតកោងកាចមិនព្រមដើរតាមសច្ចធម៌វិញនោះគឺជាឬសគល់នៃគហ្វុរ(ការប្រឆាំងគ្មានជំនឿ) ដែលម្ចាស់របស់វាមិនមែនជាសមាជិកនៃប្រជាជាតិនេះឡើយដូចជាអ៊ីព្លីសហ្វៀរអោននិងអ្នកដទៃទៀត។ រីឯការភ្លាត់ស្នៀតនៃកាមតណ្ហាក្នុងពោះនិងប្រដាប់ភេទគឺអាចកើតមានចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿបន្ទាប់មកពួកគេក៏តាវបាត់កែប្រែខ្លួនដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអាដាំបានប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់លោកដូច្នេះលោកក៏បានភ្លាត់ស្នៀត * បន្ទាប់មកម្ចាស់របស់លោកបានជ្រើសរើសលោកហើយបានទទួលយកការតាវបាត់របស់លោកនិងបានណែនាំចង្អុលបង្ហាញលោក﴾ [ស៊ូរ៉ាត់ត្វាហា៖ ១២១-១២២]។ ហើយនៅក្នុងបណ្តាសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)និងមូស្នាដពីហាឌីសរបស់លៃស៍ប៊ីនសាអដ៍ពីយ៉ាហ្ស៊ីដប៊ីនអាល់ហាដពីអាមើរពីអាប៊ូសាអ៊ិដអាល់ឃុឌរី ﵁ គាត់បាននិយាយថាខ្ញុំបានឮរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា...